Στην τελική συµφωνία δεν θα στηθεί ένα πολυτελές πάρτι όπως αυτό του σάχη στην Περσέπολη.
Πριν από λίγο καιρό είχε απασχολήσει τη δηµόσια σφαίρα η φράση του Σι Τζινπίνγκ προς τον Τραµπ: «Να αποφύγουµε την παγίδα του Θουκυδίδη». Ο Κινέζος ηγέτης ασφαλώς και δεν αναφερόταν µόνο στις σχέσεις των δυο χωρών, αλλά προειδοποιούσε τον οµόλογό του για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στην αίσθηση παντοδυναµίας.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ακολούθησε σε πολλά σηµεία την πολιτική του Αλκιβιάδη, ο οποίος παρέσυρε τους συµπολίτες του στη Σικελική Εκστρατεία υποσχόµενος πλούτη και κυριαρχία στη Μεσόγειο. Φαντασιώθηκε πως µπορούσε να βγάλει την Αθήνα από τα όρια της πόλης-κράτος και να τη µετατρέψει σε αυτοκρατορία. Απ’ αυτήν τη συντριβή που υπέστη η Αθήνα λόγω λανθασµένων υπολογισµών και υποτίµησης του αντιπάλου δεν ανέκαµψε ποτέ, χάνοντας σηµαντικές στρατιωτικές δυνάµεις, συµµάχους και γόητρο.
∆έκα µέρες µετά την υπογραφή του µνηµονίου κατανόησης αυτή η προσωρινή συµφωνία µοιάζει περισσότερο µε µια αναγκαστική συνθηκολόγηση των Αµερικανών, αποδεικνύοντας ότι το Ιράν δεν είναι η χάρτινη τίγρης που νόµιζαν.
Ο πόλεµος, υποστηρίζει ο ιστορικός Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον, είναι ένα φρικτό πείραµα που επιβεβαιώνει ή διαψεύδει τις ασαφείς προπολεµικές υποθέσεις σχετικά µε τη δύναµη ή την αδυναµία των κρατών. Είναι η απόλυτη δοκιµασία ισχύος, βούλησης και αποτροπής.
Το Ιράν κέρδισε και στα τρία. ∆ιέλυσε επί του πεδίου την ψευδαίσθηση των αριθµών µε τους τεράστιους εξοπλιστικούς προϋπολογισµούς και τα υπερσύγχρονα συστήµατα. Η περιβόητη αποτρεπτική ικανότητα των high tech µαχητικών έγινε κουρέλι από τα drones και τους βαλλιστικούς πυραύλους της Τεχεράνης που έκαναν σουρωτήρι την αντιπυραυλική ασπίδα του Ισραήλ. Ο ναυτικός αποκλεισµός επίσης απέτυχε.
Ο άγνωστος Χ είναι συχνά το ψυχικό σθένος. Οταν οι ναύτες του αεροπλανοφόρου «Gerald Ford» βούλωναν τις τουαλέτες γιατί δεν άντεχαν δεύτερη συνεχόµενη αποστολή, οι ηγέτες του Ιράν δήλωναν ότι δεν θα κρυφτούν και γίνονταν µάρτυρες αψηφώντας τη ζωή τους. Οταν εξόριστοι αντικαθεστωτικοί επέστρεφαν γιατί τους καλούσε το καθήκον, ο στόχος των Αµερικανο – Ισραηλινών για ανατροπή των µουλάδων ήταν χαµένος από χέρι. Ενας ιδιότυπος πατριωτισµός ριζωµένος στην κουλτούρα τους, που επιβιώνει ανεξάρτητα από κυβερνήσεις. Μια κουλτούρα που έχει διατηρήσει στοιχεία του ζωροαστρισµού και έχει ενσωµατώσει στο ισλάµ τη λαϊκή παράδοση. Η Σεχραζάτ, π.χ., ήταν αποφασισµένη να αλλάξει τα µυαλά του σκληρού βασιλιά, αφηγούµενη ιστορίες µε τζίνια και µαγικά λυχνάρια, δερβίσηδες και ερωτευµένα ζευγάρια, ιπτάµενα χαλιά, ταξιδευτές που τους γοήτευε η περιπέτεια. Υστερα από χίλιες και µία νύχτες ηµέρεψε τον βασιλιά και κέρδισε τη ζωή της.
Πέρα από τις ψυχρές γεωπολιτικές αναλύσεις, ΗΠΑ και Ισραήλ έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους για διαµελισµό της χώρας και λεηλάτηση του πετρελαϊκού της πλούτου. Αντίθετα κατάφεραν να την αναδείξουν σε περιφερειακό παίκτη και να αµβλυνθεί η δαιµονοποίηση του Ιράν, επεξεργασµένη στα καταγώγια CIA και Μοσάντ.
Το τοπίο παραµένει ακόµη θολό. Ωστόσο το γεγονός ότι 92,1% των Ισραηλινών πιστεύει πως η Ισλαµική ∆ηµοκρατία νίκησε και εµφανίστηκε η πρώτη ρωγµή µεταξύ Τραµπ και Νετανιάχου επιβεβαιώνει ότι η sabr (υποµονή) δεν είναι παθητικότητα αλλά ενεργητική αντίσταση.
Στην τελική συµφωνία δεν θα στηθεί ένα πολυτελές πάρτι όπως αυτό του σάχη στην Περσέπολη. Θα είναι αρκετό ένας απόγονος του Σεβάχ να τραγουδάει µπλουζ στα Στενά του Ορµούζ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου