Οι γυναίκες του 1917

 

Megan Trudell  μετάφραση Κατερίνα Σεργίδου

Αναδημοσίευση από το rproject - ΙΣΤΟΡΙΑ - 07/07/2017

 

Η Megan Trudell έχει ασχοληθεί με την περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου και τη Ρώσικη Επανάσταση. Αυτή την περίοδο κάνει έρευνα για το 1919 στην Ιταλία. Αναδημοσιεύουμε από το rproject.gr άρθρο της που μετέφρασε η Κατερίνα Σεργίδου από The Women of 1917/Jacobin

 

Την παγκόσμια μέρα εορτασμού της γυναίκας, το 1917, οι εργάτριες  της υφαντουργίας στην περιφέρεια Βίμποργκ του Πέτρογκραντ, ξεκίνησαν απεργία, παράτησαν τα εργοστάσια και κατά εκατοντάδες πήγαιναν από εργοστάσιο σε εργοστάσιο, καλώντας  τους εργάτες σε απεργία και συμμετέχοντας σε  βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία και τα στρατεύματα.

Ανειδίκευτες, χαμηλά αμειβόμενες, δουλεύοντας δώδεκα ή δεκατρείς ώρες την μέρα, σε βρώμικες και ανθυγιεινές συνθήκες, οι γυναίκες ζητούσαν την  αλληλεγγύη  των εργατών και επέμεναν στη κοινή δράση με τους άνδρες, ιδιαίτερα αυτές που εργάζονταν στη βιομηχανία και τα εργοστάσια μετάλλου οι οποίες θεωρούνταν οι πιο συνειδητοποιημένες πολιτικά και οι πιο δυναμικές ανάμεσα στο εργατικό δυναμικό της πόλης.  Οι γυναίκες πετούσαν ξύλα, πέτρες, χιονόμπαλες στα παράθυρα των εργοστασίων, εισέβαλλαν στους χώρους εργασίας και απαιτούσαν να μπει ένα τέλος στον πόλεμο καθώς και να επιστρέψουν οι άντρες από το μέτωπο.

Σύμφωνα με σύγχρονους ερευνητές και ιστορικούς, αυτές οι γυναίκες που  διαδήλωναν για «το ψωμί» χρησιμοποιώντας παλαιομοδίτικες και πρωτόγονες μεθόδους διαμαρτυρίας, στο πλαίσιο καθαρά οικονομικών αιτημάτων, κινούνταν  περισσότερο συναισθηματικά και όχι τόσο μέσα από κάποια θεωρητική προετοιμασία  — άθελά τους όμως, κινητοποίησαν την καταιγίδα που έκανε στην άκρη τον Τσαρισμό πριν εξαφανιστούν πάλι πίσω από τις μεγάλες μάχες των ανδρών εργατών και των ανδροκρατούμενων πολιτικών κομμάτων.

Από όταν ξεκίνησαν οι απεργίες του Φλεβάρη,  τα πολιτικά συνθήματα ενάντια στον πόλεμο αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος των κινητοποιήσεων. Η τόλμη των γυναικών, η αποφασιστικότητα και οι μέθοδοί τους φανέρωναν ότι αντιλαμβάνονταν τη ρίζα των προβλημάτων τους, την ανάγκη για την ενότητα των εργατών καθώς και τη σημασία που είχε,  να κερδίσουν τους φαντάρους που θα έπαυαν έτσι  να προστατεύουν τον τσαρισμό και θα υποστήριζαν την επανάσταση. Σύμφωνα με την μετέπειτα μαρτυρία του Τρότσκι[i]:

«Σε αυτές τις συναντήσεις ανάμεσα σε στρατιώτες και εργάτες, οι εργάτριες παίζουν αποφασιστικό ρόλο. Πιο θαρρετά από τους άντρες, προχωρούν προς τις γραμμές του στρατού, γαντζώνονται από τα τουφέκια, ικετεύουν και σχεδόν διατάζουν: “Βγάλτε τις ξιφολόγχες, σμίξτε μαζί μας”. Οι στρατιώτες συγκινούνται, νιώθουν σαν ντροπιασμένοι, κοιτάζει ο ένας τον άλλο με αγωνία, διστάζουν ακόμα. Ένας από αυτούς τέλος,  αποφασίζει πριν από τους άλλους και οι ξιφολόγχες ανασηκώνονται σε κίνηση μεταμέλειας πάνω από τους ώμους των πολιορκητών».

Μέχρι το τέλος του Φλεβάρη,  είκοσι τρεις φαντάροι που φρουρούσαν τους σταθμούς των τραμ, είχαν πειστεί από τις εργάτριες που δούλευαν εκεί να τις βοηθήσουν,  και έτσι τα τραμ μετατράπηκαν σε οδοφράγματα ενάντια στην αστυνομία. Το γεγονός ότι οι γυναίκες έπαιρναν με το μέρος τους  φαντάρους δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο της αυξανόμενης δυσαρέσκειας που προκαλούσε  ο πόλεμος στα στρατεύματα,  ούτε οφειλόταν μόνο στον μεταδοτικό  «αυθορμητισμό» των διαδηλώσεων. Οι γυναίκες που εργάζονταν στα υφαντουργεία από το 1905 ακόμη, συναναστρέφονταν  με ένα μεγάλο αριθμό, κυρίως αγροτών φαντάρων από το Πέτρογκραντ. Οι άντρες στους στρατώνες και οι γυναίκες που δούλευαν στα εργοστάσια και κατάγονταν από τις ίδιες περιοχές με αυτούς,  συζητούσαν μεταξύ τους,  δημιουργούσαν ουσιαστικές σχέσεις και έσπαγαν τις μέχρι πρότινος διαχωριστικές γραμμές  μεταξύ εργατριών και φαντάρων. Έτσι οι γυναίκες είχαν συνειδητοποιήσει την αναγκαιότητα της  ένοπλης στήριξης.

Οι εργάτριες βρίσκονταν σταθερά στην πρώτη γραμμή της Επανάστασης του Φλεβάρη η οποία οδήγησε στην καταστροφή του τσαρισμού. Δεν ήταν απλά «η σπίθα» αλλά  η ίδια η κινητήρια δύναμη που τη συνέχισε παρά την  αρχική καχυποψία πολλών εργατών και επαναστατών.

Η Επανάσταση του Φλεβάρη συχνά περιγράφεται ως «αυθόρμητη» και κατά μία έννοια αυτό είναι αλήθεια: ούτε είχε σχεδιαστεί ούτε είχε εφαρμοστεί από  κάποιους επαναστάτες. Όμως ο αυθορμητισμός δεν σήμαινε έλλειψη πολιτικής συνείδησης. Η εμπειρία των γυναικών που εισέβαλαν σαν ανεμοστρόβιλος στα εργοστάσια του Πέτρογκραντ,  ιδιαίτερα σε συνθήκες που οι ίδιες ως εργάτριες αλλά και ως υπεύθυνες για το νοικοκυριό,  περίμεναν στις ουρές για ώρες για να ταΐσουν τις οικογένειες τους,  διέλυσε το διαχωρισμό μεταξύ των οικονομικών αιτημάτων για το ψωμί και των πολιτικών αιτημάτων για τερματισμό του πολέμου. Έτσι η υλική πραγματικότητα υπέδειξε  τους πραγματικούς υπεύθυνους για τη πείνα και τη φτώχεια –δηλαδή τον πόλεμο και τους πολιτικούς που οδήγησαν σε αυτόν. Αυτά τα αιτήματα δεν θα μπορούσε παρά να συνοδευτούν από συγκλονιστικές πολιτικές αλλαγές.

Επιπλέον οι γυναίκες, μέλη του Μπολσεβίκικου κόμματος, έπαιξαν  κεντρικό ρόλο στην απεργία, είχαν παλέψει για χρόνια έτσι ώστε να οργανώσουν τις ανειδίκευτες γυναίκες, παρά το γεγονός ότι αυτό μέσα στο κόμμα θεωρούνταν αποπροσανατολισμός από τον αγώνα ενάντια στον Τσαρισμό ή στη χειρότερη πιστευόταν ότι θα οδηγούσε τις γυναίκες έξω από την ταξική πάλη και θα τις έκανε υποχείρια των αστών φεμινιστριών.

Πολλοί άνδρες μέσα στο επαναστατικό κίνημα, θεωρούσαν ότι οι διαδηλώσεις για την Παγκόσμια  Μέρα των  Γυναικών ήταν ανώριμες και πρόωρες και ότι οι γυναίκες θα έπρεπε να «συγκρατηθούν» μέχρι οι ειδικευμένοι εργάτες να είναι έτοιμοι για την αποφασιστική δράση. Ήταν οι γυναίκες μέλη, μια μειοψηφία μέσα στο κόμμα, που πρότειναν τη διεξαγωγή μιας συνάντησης στην περιφέρεια Βίμποργκ  με στόχο  οι εργάτριες να συζητήσουν   για τον πόλεμο και τον πληθωρισμό. Μια από αυτές ήταν η Αναστασία Ντεβιάτκινα,  μέλος των Μπολσεβίκων και εργάτρια  που μετά την επανάσταση του Φλεβάρη,  έστησε ένα σωματείο για τις συζύγους των φαντάρων.

Από τον Φλεβάρη και μετά, από τις περισσότερες μαρτυρίες οι γυναίκες απουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό από την ιστορία για το πώς εξελίχθηκε το 1917,  πέρα από κάποιες εξέχουσες προσωπικότητες όπως η Αλεξάνδρα Κολλοντάϊ, η Ναντέζντα Κρούπσκαγια και η Ινέσσα Αρμάντ,  που πολλές φορές μνημονεύονται   περισσότερο για την προσωπική τους ζωή ως σύζυγοι και ερωμένες και λιγότερο για την πρακτική δράση και τη θεωρητική τους συνεισφορά.

Οι γυναίκες ήταν κυρίως απούσες από τα όργανα διοίκησης που αναδύθηκαν μέσα από τις στάχτες του Τσαρισμού. Λίγες εκπροσωπούνταν στα επαρχιακά συμβούλια ως αντιπρόσωποι στη Συνταγματική Συνέλευση ή ως αντιπρόσωποι στα Σοβιέτ. Οι εκλογές στις εργοστασιακές επιτροπές κυριαρχούνταν από άντρες  ακόμα και στα εργοστάσια όπου οι εργάτριες ήταν περισσότερες. Ο λόγος ήταν διπλός: Οι γυναίκες συνέχιζαν να έχουν το καθήκον,   σε αντίξοες συνθήκες,  να θρέφουν τις οικογένειες τους  και επιπλέον δεν είχαν την αυτοπεποίθηση και την παιδεία, ούτε και τον χρόνο, να διεκδικήσουν ρόλους ή να έχουν  υψηλά ποσοστά πολιτικής δραστηριότητας. Έτσι το γεγονός ότι οι γυναίκες ζούσαν με ένα συγκεκριμένο τρόπο για πολλούς αιώνες, καθώς και  η υλική πραγματικότητα της καταπίεσής τους, δεν επέτρεψε να συνδυάσουν την αδιαμφισβήτητη αύξηση της πολιτικής τους συνείδησης με  ένα υψηλό επίπεδο δραστηριότητας.

Η Ρωσία το 1917, ήταν πρωτίστως μια κοινωνία χωρικών . Η απόλυτη εξουσία του Τσάρου κατοχυρωνόταν και ενισχυόταν από την εκκλησία ενώ αντανακλούσε και  στο θεσμό της οικογένειας.  Ο γάμος και το διαζύγιο ήταν υπό θρησκευτικό έλεγχο, οι γυναίκες ήταν νομικά κατώτερες, θεωρούνταν περισσότερο ιδιοκτησία και λιγότερο άνθρωποι. Κάποιες από τις πιο γνωστές ρώσικες παροιμίες περιελάμβαναν απόψεις όπως «Νόμισα πως είδα δύο ανθρώπους, αλλά τελικά ήταν μόνο ένας και η γυναίκα του».

Η αντρική κυριαρχία στο σπίτι ήταν ολοκληρωτική και  το σύνηθες ήταν οι γυναίκες να υπομένουν το ζυγό παρά τις βάρβαρες συνθήκες,  να αλλάζουν απλά χέρια και να περνούν από πατέρα σε σύζυγο. Πολύ συχνά ήταν αποδέκτες μιας νομικά κατοχυρωμένης  βίας. Οι χωρικές και οι εργάτριες αντιμετώπιζαν τιμωρίες,  έπρεπε να τα βγάλουν πέρα με ιδιαίτερα  κοπιαστικές δουλειές στα χωράφια και τα εργοστάσια, έχοντας το επιπλέον βάρος της ανατροφής των παιδιών και του νοικοκυριού σε μια εποχή που οι γέννες ήταν δύσκολες και επικίνδυνες,  η αντισύλληψη ανύπαρκτη και το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας υψηλό.

Παρ όλα αυτά,  η πολιτική εμπλοκή των γυναικών το 1917 δεν προέκυψε από το πουθενά. Η Ρωσία ήταν μια χώρα με αντιφάσεις: μαζί με την βαθιά φτώχεια, την καταπίεση και την τυραννία που υπέμεναν οι  περισσότεροι άνθρωποι,  η Ρώσικη οικονομία είχε εκτιναχθεί  τις δεκαετίες πριν το 1905. Τεράστια μοντέρνα εργοστάσια παρήγαγαν όπλα και ρούχα, σιδηρόδρομοι συνέδεαν τις ραγδαία αναπτυσσόμενες πόλεις, την ίδια στιγμή που  οι επενδύσεις και η τεχνογνωσία που εισαγόταν από την Ευρώπη οδηγούσε σε τεράστιες αυξήσεις σε σίδερο και παραγωγή πετρελαίου.

Αυτές οι τρομερές οικονομικές αλλαγές οδήγησαν σε έναν πολύ μεγάλο κοινωνικό  μετασχηματισμό,  τα χρόνια πριν τον Α παγκόσμιο πόλεμο. Όλο και περισσότερες αγρότισσες εξαναγκάστηκαν από τη φτώχεια και τους εργοδότες να δουλέψουν στα εργοστάσια των αστικών κέντρων.  Τα αφεντικά μέσα από την εκβιομηχάνιση οδήγησαν  σε αύξηση της  ανειδίκευτης εργασίας και βέβαια προτιμούσαν να έχουν «υπάκουους» εργαζόμενους,  γεγονός που  οδήγησε σε μεγάλη αύξηση των γυναικών που δούλευαν σε υφαντουργεία, κεραμοποιεία και εργοστάσια χαρτιού.

Οι γυναίκες είχαν ήδη από το 1896 εμπλοκή στις απεργίες στα υφαντουργεία, συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες ενάντια στην επιστράτευση πριν ακόμα από τον ΡωσοΙαπωνικό πόλεμο και είχαν πολύ κρίσιμο ρόλο στην επανάσταση του 1905 κατά τη διάρκεια της οποίας ανειδίκευτες εργάτριες στα υφάσματα, τον καπνό και τα εργοστάσια ζάχαρης μαζί με οικιακές εργάτριες και πλύστρες, απέργησαν και  προσπάθησαν να ιδρύσουν τα δικά τους σωματεία  αποτελώντας έτσι  μέρος μιας μαζικής επανάστασης.

Οι επιπτώσεις του Α΄ παγκοσμίου Πολέμου επέδρασαν καθοριστικά στην αύξηση της οικονομικής και πολιτικής δύναμης των γυναικών. Ο πόλεμος διέλυσε τις οικογένειες και αναστάτωσε τις ζωές των γυναικών. Εκατομμύρια άνδρες απουσίαζαν στο μέτωπο, πληγωμένοι ή σκοτωμένοι, αναγκάζοντας τις γυναίκες να δουλεύουν μόνες τους στη γη, να κρατούν τα σπιτικά και να ενταχθούν στο αστικό εργατικό δυναμικό. Οι γυναίκες αποτελούσαν το  26.6 % του εργατικού δυναμικού το 1914 και σχεδόν το μισό (43,4%) το 1917. Ακόμα και σε εξειδικευμένους τομείς, η γυναικεία συμμετοχή αυξήθηκε δραματικά. Το 1914 αποτελούσαν μόνο το 3% των εργατών μετάλλου ενώ το 1917 είχαν αυξηθεί φτάνοντας το 18%.

Στη δυαδική κατάσταση εξουσίας που ακολούθησε την Επανάσταση του Φλεβάρη, οι γυναικείες διαδηλώσεις δεν εξαφανίστηκαν αλλά αποτέλεσαν μέρος της κίνησης των εργατών που μετατόπισαν τη στήριξη τους,  από την κυβέρνηση στα Σοβιέτ και μέχρι το Σεπτέμβρη από την ηγεσία των μετριοπαθών  ΜενσεβίκωνΣοσιαλεπαναστατών στους Μπολσεβίκους.

Οι προσδοκίες των εργατριών και των εργατών για βελτίωση της ζωής τους μετά την πτώση του Τσάρου, διαλύθηκαν από το γεγονός ότι η κυβέρνηση και η Σοβιετική ηγεσία συνέχισαν τη διεξαγωγή του πολέμου. Μέχρι τον Μάη, οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις οδήγησαν στη διάλυση της πρώτης προσωρινής κυβέρνησης και οι ΜενσεβίκοιΣοσιαλεπαναστάτες σχημάτισαν κυβέρνηση συμμαχίας με τους φιλελεύθερους που ήταν ακόμα αφοσιωμένοι στον πόλεμο. Η απογοήτευση των εργατών οδήγησε σε καινούριες απεργίες, και πάλι καθοδηγούμενες από γυναίκες. Γύρω στις σαράντα χιλιάδες πλύστρες, μέλη ενός συνδικάτου που καθοδηγούνταν από το μέλος των Μπολσεβίκων,  Σοφία Γκοντσάρσκαγια, απέργησαν για μεγαλύτερο μεροκάματο, οχτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας: συνθήκες υγιεινής, παροχές μητρότητας (ήταν σύνηθες οι εργάτριες να κρύβουν την εγκυμοσύνη τους μέχρι να γεννήσουν στο πάτωμα του εργοστασίου), καθώς και το τέλος της σεξουαλικής παρενόχλησης.

Όπως περιγράφουν οι ιστορικοί Τζέιν ΜακΝτέρμιτ και Άννα Χάιλγιερ:

Μαζί με άλλες ακτιβίστριες του συνδικάτου, η Γκοντσάρσκαγια,  πήγαινε από το ένα πλυντήριο στο άλλο πείθοντας τις γυναίκες να συμμετάσχουν στην απεργία. Γέμιζαν κουβάδες με κρύο νερό για να σβήσουν τους φούρνους. Σε ένα πλυντήριο, ο ιδιοκτήτης επιτέθηκε στην Γκοντσάρσκαγια, με έναν λοστό. Σώθηκε από τις πλύστρες που τον ακινητοποίησαν.

Τον Αύγουστο αντιμέτωπες με τις απόπειρες του στρατηγού Κορνίλοφ, να τσακίσει την επανάσταση, οι γυναίκες διαδήλωσαν για να υπερασπιστούν το Πέτρογκραντ, στήνοντας οδοφράγματα και οργανώνοντας τις πρώτες βοήθειες. Τον Οκτώβρη, οι γυναίκες του Μπολσεβίκικου Κόμματος, ασχολούνταν με την παροχή ιατρικής βοήθειας καθώς και με τις κρίσιμες επικοινωνίες μεταξύ των διαφόρων περιοχών, μερικές είχαν την ευθύνη να συντονίζουν διαφορετικές περιοχές του Πέτρογκραντ, ενώ υπήρχαν και γυναίκες μέλη των ερυθροφρουρών. Η  ΜακΝτέρμιτ και Χάιλγιερ περιγράφουν την εμπλοκή ακόμα μιας γυναίκας μέλους των Μπολσεβίκων που έδρασε τον  Οκτώβρη:

Η οδηγός του τραμ  A.E. Ροντιόνοβα είχε κρύψει 42 τουφέκια και διάφορα άλλα  είδη οπλισμού στην αποθήκη της, όταν η Προσωρινή Κυβέρνηση είχε προσπαθήσει να αφοπλίσει τους εργάτες μετά από τις μέρες του Ιούλη. Τον Οκτώβρη ανέλαβε να οργανώσει δύο τραμ τα οποία θα έφευγαν από το σταθμό για να κατευθυνθούν προς την έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα κουβαλώντας όπλα. Έπρεπε να φροντίσει  για τη λειτουργία του τραμ τη νύχτα της 25ης προς 26η Οκτώβρη,  έτσι ώστε η ίδια να βοηθήσει στην κατάληψη της εξουσίας και να περιπολήσει τα πόστα του Ερυθρού Στρατού μέσα στην πόλη.

Η επανάσταση μεγάλωσε το χάσμα ανάμεσα στις εργαζόμενες γυναίκες, για τις οποίες ο πόλεμος ήταν η αιτία των δεινών και οι οποίες έκαναν όλο και περισσότερα καλέσματα για την ειρήνη,  και τις  φεμινίστριες που συνέχισαν να στηρίζουν την αιματοχυσία. Για την πλειοψηφία των αστώνφεμινιστριών που διεκδικούσαν ισότητα απέναντι στο νόμο, εκπαίδευση και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, αυτά τα αιτήματα θα μπορούσαν να κερδηθούν μόνο εάν έμεναν πιστές στη νέα κυβέρνηση και στήριζαν τον πόλεμο. Το να αποδείξουν τον πατριωτισμό τους ήταν μέρος της προσπάθειας τους να συμμετάσχουν στη λήψη αποφάσεων και να κερδίσουν μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Η Επανάσταση του Φλεβάρη,   είχε οδηγήσει σε μια επανεκκίνηση της καμπάνιας των φεμινιστριών για καθολική ψήφο, και αποτέλεσε  ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση,   μέχρι τον Ιούλιο που το αίτημα αυτό τελικά υλοποιήθηκε. Όμως για τις περισσότερες γυναίκες το δικαίωμα στη ψήφο δεν άλλαξε ουσιαστικά τη ζωή τους, αφού συνέχιζαν να υποφέρουν από τις ελλείψεις τροφίμων, τις  πολλές ώρες εργασίας,  την ίδια στιγμή που πάλευαν να κρατήσουν τις οικογένειές τους ενωμένες. Όπως έγραφε η Κολλοντάϊ το 1908[ii]:

Όσο φαινομενικά ριζοσπαστικά και αν είναι τα αιτήματα των φεμινιστριών, δεν πρέπει να χάνουμε από τα μάτια μας, το γεγονός ότι οι φεμινίστριες δεν μπορούν λόγω της ταξικής τους θέσης, να δώσουν τη μάχη για τον ριζικό οικονομικοκοινωνικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, μετασχηματισμό ο οποίος δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την απελευθέρωση των γυναικών.

Για τις περισσότερες εργάτριες και αγρότισσες, τα ζητήματα καταπίεσης και ισότητας δεν ετίθεντο αφηρημένα, αλλά αναδύονταν συγκεκριμένα μέσα από τις διαδικασίες της πάλης για την βελτίωση της ζωής τους, καθώς και των συζύγων και των παιδιών τους. Όσες γυναίκες ήταν πιο ανοιχτές πολιτικά και είχαν περισσότερη αυτοπεποίθηση ήταν συχνά μέλη του Μπολσεβίκικου κόμματος, όμως τα χαρακτηριστικά τους αυτά,  ήταν  το αποτέλεσμα της δικής τους συλλογικής δράσης  ενάντια στον πόλεμο και τους πολιτικούς. Οι δράσεις τους ήταν κυρίως επικεντρωμένες στα ζητήματα της πείνας, του πολέμου και της ιδιοκτησίας  γης. Όπως υποστηρίζει ο Ρόμπερτ Σέρβις [iii]:

Το πολιτικό πρόγραμμα των Μπολσεβίκων αποδεικνυόταν όλο και πιο ελκυστικό  για την πλειοψηφία των εργατών, των φαντάρων και των χωρικών, όσο η κοινωνική αναταραχή και η οικονομική καταστροφή έφτανε σε κλιμάκωση στα τέλη του φθινοπώρου. Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε η Επανάσταση του Οκτώβρη.

Όλη η αυτή η κατάσταση είχε βιωθεί έντονα τόσο από τις εργάτριες, τις αγρότισσες και τις γυναίκες των φαντάρων  όσο και από τους άντρες συνάδελφούς τους. Χωρίς την υποστήριξη της πλειοψηφίας των ανειδίκευτων εργατών στο Πέτρογκραντ, στην πλειοψηφία τους γυναίκες, η Οκτωβριανή εξέγερση δεν θα είχε πετύχει.

Η στήριξη στους Μπολσεβίκους δεν ήταν τυφλή αλλά  ήταν το αποτέλεσμα,  με τα λόγια του Τρότσκι,  « μιας επιφυλακτικής και οδυνηρής ανάπτυξης συνειδήσεων», από εκατομμύρια εργάτες,  άνδρες και γυναίκες. Μέχρι τον Οκτώβρη όλα τα άλλα σενάρια είχαν δοκιμαστεί: Η προσωρινή κυβέρνηση και οι Μενσεβίκοι είχαν προδώσει το λαό, οι διαδηλώσεις είχαν προκαλέσει είτε καταστολή  είτε κάποιες περιορισμένες κατακτήσεις που πλέον δεν ικανοποιούσαν τις ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Το πιο κρίσιμο ζήτημα όμως ήταν ότι  το πραξικόπημα του Κορνίλοφ είχε θέση με σαφήνεια τα διακυβεύματα:  «Η θα προχωρήσουμε ή θα διαλυθούμε».  Ένας εργάτης το έθεσε ως εξής: « Οι Μπολσεβίκοι πάντα έλεγαν : “ Δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα σε πείσουν,  αλλά η ζωή η ίδια”. Και τώρα οι Μπολσεβίκοι θριάμβευσαν γιατί η ζωή απέδειξε ότι η ταχτική τους ήταν σωστή.».

Ήταν προς τιμή των Μπολσεβίκων το γεγονός ότι  είχαν λάβει τόσο σοβαρά υπόψη το γυναικείο ζήτημα και παρ όλο που με τα σημερινά δεδομένα  οι γυναίκες τότε ήταν τραγικά υπόεκπροσωπούμενες, πράγματι είχαν γίνει σοβαρές προσπάθειες για την οργάνωση και την ενίσχυση των εργατριών. Το γεγονός ότι οι Μπολσεβίκοι έκαναν περισσότερα από άλλα σοσιαλιστικά κόμματα για να σχετιστούν με τις εργάτριες δεν έγινε αναγκαία λόγω κάποιας μεγαλύτερης δέσμευσης τους ως προς  τα δικαιώματα των γυναικών.

Τόσο οι  Μενσεβίκοι  όσο και οι  Μπολσεβίκοι κατανοούσαν την ανάγκη στράτευσης των γυναικών και απεύθυνσης προς αυτές αφού τις αντιλαμβάνονταν  ως μέρος της εργατικής τάξης, αλλά οι Μπολσεβίκοι μπορούσαν να εντάξουν τον αγώνα για ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών σε μια στρατηγική βασισμένη στην ταξική πάλη ενάντια  στην κυβέρνηση και τον πόλεμο, ενώ τα κόμματα που είχαν εμπλακεί στη συνέχιση του πολέμου και σε συμφωνίες με  προνομιούχα αφεντικά, λίγα μπορούσαν να κάνουν πέρα από κάποια ρεπορτάζ για τις απεργίες των γυναικών και κάποιες ομιλίες για τα  πολιτικά δικαιώματα, χωρίς όμως να προτείνουν συγκεκριμένες λύσεις για τις υλικές πιέσεις που βάραιναν  στη ζωή των γυναικών.

Οι Μπολσεβίκοι όλο και περισσότερο αναλάμβαναν την οργάνωση και την πολιτικοποίηση των γυναικών, εν μέρει μαθαίνοντας από τα πρώτα ξεσπάσματα του Φλεβάρη και εν μέρει λόγω της  επιμονής των ίδιων των γυναικών μελών τους.

Ηγετικές μπολσεβίκες όπως η Κολλοντάϊ, η Κρούπσκαγια, η  Ινέσσα Αρμάντ,  η Κονκόρδια Σαμοϊλοβνα και η Βέρα Σλούτσκαγια,  μεταξύ άλλων, αρκετό καιρό πριν υποστήριζαν ότι το κόμμα έπρεπε να κάνει ιδιαίτερες προσπάθειες για να οργανώσει τις εργάτριες  και να συμβάλει στην πολιτική τους εκπαίδευση. Πάλευαν για να πείσουν τους άντρες συντρόφους τους ότι οι ανειδίκευτες εργάτριες είχαν πολύ κομβικό ρόλο και δεν ήταν ένα παθητικό, συντηρητικό και «οπισθοδρομικό» εμπόδιο για την επανάσταση. Η Μπολσεβίκικη εφημερίδα  Ραμπότνιτσα (η εργάτρια), που πρωτοεκδόθηκε το 1914 και ξανακυκλοφόρησε τον Μάη του 1917, περιλάμβανε άρθρα για βρεφοκομεία, βρεφονηπιακούς σταθμούς και νομικό πλαίσιο προστασίας στους εργασιακούς χώρους για τις γυναίκες και επανειλημμένα υπογράμμιζε ότι η ανάγκη για ισότητα καθώς και για τα «γυναικεία ζητήματα» ήταν υπόθεση όλων των εργατών.

Ο ρόλος των εργατριών τον Φλεβάρη και η σημασία που είχε η δράση τους ως μέρος του εργατικού δυναμικού του Πέτρογκραντ συνέβαλαν στο να αλλάξει η οπτική ανάμεσα στους μπολσεβίκους άντρες που θεωρούσαν ότι η επικέντρωση στα γυναικεία ζητήματα έδινε έδαφος στο φεμινισμό και ότι η επανάσταση θα καθοδηγούνταν από τους πιο ειδικευμένους  και πολιτικά συνειδητοποιημένους (άντρες) εργαζόμενους. Παρ όλα αυτά ο αγώνας ήταν σκληρός και ο δρόμος ανηφορικός. Όταν η Κολλοντάϊ τον Απρίλη,  πρότεινε να δημιουργηθεί γυναικείο τμήμα είχε απομονωθεί πολύ, παρ όλο που είχε τη στήριξη του Λένιν, του οποίου οι θέσεις του Απρίλη δεν είχαν γίνει αποδεκτές με μεγάλο ενθουσιασμό από την ηγεσία των Μπολσεβίκων, και αντίστροφα η Κολλοντάϊ ήταν η μοναδική υποστηρίχτρια του Λένιν στην Κεντρική Επιτροπή.

Στους μήνες που ακολούθησαν  παρόλα αυτά,  ήταν ολοφάνερη η σημασία  τόσο του επιχειρήματος του Λένιν για το «όλη η εξουσία στα σοβιέτ»,  όσο και η κατανόηση της Κολλοντάϊ για τον κομβικό ρόλο των γυναικών στη δυναμική και το προχώρημα της επανάστασης.

Πέρα από την Ραμπότνιτσα,  άρχισαν  και άλλες  μπολσεβίκικες εφημερίδες να υποστηρίζουν ότι οι κυρίαρχες σεξιστικές συμπεριφορές έβαζαν σε κίνδυνο την ταξική ενότητα  και το κόμμα ασχολήθηκε ιδιαίτερα έτσι ώστε οι γυναίκες να εκπροσωπούνται στις εργοστασιακές επιτροπές, προσπαθώντας να πείσει τους άντρες να ψηφίζουν γυναίκες,  ιδιαίτερα στις βιομηχανίες που οι τελευταίες αποτελούσαν την πλειοψηφία των εργαζομένων. Οι προσπάθειες του κόμματος προκαλούσαν τις αντιδράσεις των ανδρών που θεωρούσαν τις εργάτριες  απειλή για τις θέσεις εργασίας.

Έξι βδομάδες μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο γάμος είχε αντικατασταθεί με μια απλή πολιτική καταχώρηση  και το διαζύγιο παραχωρούνταν εύκολα, μόνο με την αίτηση του ενός εκ των δύο συντρόφων. Αυτά τα μέτρα περιλήφθηκαν ένα χρόνο αργότερα στον οικογενειακό κώδικα, και έκαναν τις γυναίκες ίσες απέναντι στο νόμο. Ο θρησκευτικός έλεγχος καταργήθηκε αφαιρώντας αιώνες θεσμικής καταπίεσης με μια μόνο κίνηση. Το διαζύγιο μπορούσε να δοθεί σε οποιονδήποτε από τους δύο συντρόφους χωρίς δηλωμένο λόγο, οι γυναίκες  είχαν το δικαίωμα να κερδίζουν  τα δικά τους  χρήματα και κανείς σύντροφος δεν είχε το δικαίωμα στην περιουσία του άλλου. Η φράση «νόθο παιδί» εξαφανίστηκε— αν μια γυναίκα δεν ήξερε ποιος ήταν ο πατέρας τους παιδιού της, όλοι οι προηγούμενοι σύντροφοί της αναλάμβαναν τη συλλογική ευθύνη του παιδιού. Το 1920 η Ρωσία έγινε η πρώτη χώρα που νομιμοποίησε την έκτρωση κατόπιν αιτήματος.

Το 1917, η επανάσταση ξεκίνησε και συνεχίστηκε από τις  γυναίκες και κατά τη διάρκεια των πρώτων  χρόνων, πολλές παλιομοδίτικες αντιλήψεις που θεωρούσαν τις γυναίκες κατώτερες, ιδιοκτησία των ανδρών,  παθητικές, οπισθοδρομικές, συντηρητικές, χωρίς αυτοπεποίθηση και αδύναμες όταν τις προκαλούσαν,  αν και δεν εξαλείφθηκαν,  τουλάχιστον κλονίστηκαν από τη δράση των γυναικών και την αφοσίωσή τους στην πολιτική.

Όμως η Ρώσικη Επανάσταση δεν εξάλειψε την αντρική κυριαρχία, ούτε απελευθέρωσε τις γυναίκες. Οι καταστροφικές συνέπειες του εμφυλίου πολέμου και οι μεταγενέστερες στρεβλώσεις της σοβιετικής κυβέρνησης δεν έκαναν εφικτές αυτές τις δυνατότητες. Οι ανισότητες παρέμειναν. Λίγες γυναίκες κατείχαν αξιώματα, λίγες είχαν εκλεχτεί σε όργανα διοίκησης και οι σεξιστικές ιδέες δεν μπορούσαν απλά να εξαφανιστούν στις ακραίες συνθήκες που ακολούθησαν  του Οκτώβρη.

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, οι γυναίκες δεν συμμετείχαν ισότιμα με τους άντρες, ούτε συμμετείχαν  τόσο στα υψηλότερα επίπεδα των πολιτικών διαδικασιών, αλλά παρ όλους τους περιορισμούς της ζωής τους, ξεπέρασαν κάθε προσδοκία και καθόρισαν την κατεύθυνση της επανάστασης.  Όπως λένε οι  ΜακΝτέρμιτ και Χάιλερ[iv]:

Πράγματι, ο διαχωρισμός εργασίας ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες παρέμεινε, αντί όμως να φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες απέτυχαν να κλονίσουν την αντρική κυριαρχία, μπορούμε να εστιάσουμε στο πως ελίχθηκαν μέσα στην παραδοσιακή  τους σφαίρα και τι σημασία είχε αυτό τελικά για την επαναστατική διαδικασία.

Οι γυναίκες αποτελούν μέρος της επανάστασης του 1917, έγραψαν ιστορία μαζί με τους άντρες, όχι ως παθητικοί θεατές ή  σαν ασήμαντες προσωπικότητες αλλά ως γενναίες συμμετέχουσες, των οποίων η δέσμευση μετρούσε πολύ αφού σηματοδοτούσε μια συνολική απόρριψη της κυρίαρχης καταπίεσης τους. Βλέποντας την επανάσταση μέσα από τα μάτια των γυναικών, μας δίνεται η δυνατότητα μιας πλούσιας ανάγνωσης αυτού του γεγονότος που μέχρι σήμερα παραμένει η πιο μετασχηματιστική ιστορική στιγμή στη ζωή των γυναικών.

ΣτΜ:

[i]  Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο,  Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης  του Λέων Τρότσκι. Για τη μετάφραση χρησιμοποιήθηκε η  ελληνική έκδοση, Παρασκήνιο, 2006.

[ii] Πρόκειται για απόσπασμα  από ομιλία της Αλεξάνδρα Κολλοντάϊ σε ένα φεμινιστικό συνέδριο του 1908 που  δημοσιεύτηκε το 1909 με τον τίτλο: « Η κοινωνική βάση του γυναικείου ζητήματος» (The Social Basis of the Woman Question)  . Το κείμενο περιλαμβάνεται στο Selected Writings of Alexandra Kollontai, Allison & Busby, 1977 και δεν έχει μεταφραστεί μέχρι τώρα στα ελληνικά.

[iii] Ο Robert Service είναι Ιστορικός και έχει ασχοληθεί  επισταμένα με την ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης. Το απόσπασμα  που αναφέρεται στο άρθρο είναι από το βιβλίο  The Russian Revolution, 19001927 ,  Humanities Press International, 1986

[iv] Οι Anna Hillyar and Jane McDermid είναι ιστορικοί της Ρώσικης Επανάστασης και έχουν συγγράψει βιβλία για το ρόλο των γυναικών στην επανάσταση.

Οι Anna Hillyar and Jane McDermid είναι ιστο­ρι­κοί της Ρώ­σι­κης Επα­νά­στα­σης και έχουν συγ­γρά­ψει βι­βλία για το ρόλο των γυ­ναι­κών στην επα­νά­στα­ση.

www.toperiodiko.gr

Τάσος Θεοφίλου, o φόβος νικιέται με κατά μέτωπον επίθεση

 

Ειρήνη Παραδεισανού

 

Από το πρωί που έμαθα για την αθώωση του Τάσου Θεοφίλου προσπαθώ να καταπιώ το υγρό που πικρό ανεβαίνει στον ουρανίσκο μου. Και είναι το ίδιο υγρό που στα μικράτα μου με κρατούσε να μην αντιμιλήσω στο δάσκαλο. Το ίδιο υγρό που με στοίχειωνε να μην πω αυτά που με πνίγαν. Να σωπάσω. Να σωπαίνω για χρόνια. Να βάλω τη μάσκα της «συνέπειας» και να πορεύομαι. Με ανάσες σκόρπιες στα γραπτά μου. Με ψευδώνυμο όμως. Μέχρι που το σώμα μου με προειδοποίησε ότι η ψυχή μου θέλει αέρα. Κι αποφάσισα πως ο φόβος νικιέται μόνο με την κατά μέτωπον επίθεση.

Και σκέφτομαι. Υπάρχουν άνθρωποι που μέχρι το τέλος της ζωής τους ζουν έτσι. Με την ενοχή καρφωμένη στο στέρνο ζουν μια ζωή που δε διάλεξαν. Πορεύονται σα μυρμήγκια που φοβούνται να βγουν στο φως.

Και η εξουσία το ξέρει καλά αυτό. Το ξέρει πως η ανυπακοή μοιάζει λεκές που εξαπλώνεται. Εκτός αν τη χτυπήσεις στη ρίζα.

Το όπλο είναι ο φόβος μαζί με ένα αρρωστημένο αίσθημα ενοχής που έντεχνα πλασάρεται ως ευθύνη.

Η ευθύνη σου να είσαι υπάκουος.

Η ευθύνη σου να είσαι αποδοτικός.

Η ευθύνη σου να τιθασεύεις την ανάγκη σου για χρόνο.

Η ευθύνη σου να αξιοποιείς δημιουργικά αυτό που είσαι.

Τι σημαίνει «αξιοποιώ δημιουργικά» τα μέσα μαζικής ύπνωσης είναι εκεί για να στο υποδείξουν. Δε χρειάζεται να σκεφτείς εσύ. Όχι. Γιατί να κουράζεις το μυαλουδάκι σου; Εσύ οφείλεις να πετύχεις.

Έχεις ευθύνη να πετύχεις.

Και βέβαια να μη μιλάς.

Να μην αντιδράς.

Να μη σκέφτεσαι.

Να μη νιώθεις.

Να αξιοποιείς.

Να αξιοποιείς την κάθε σου μέρα προς όφελος του συνόλου.

Ποιου συνόλου μη ρωτάς.

Οι πολλές ερωτήσεις σε φθείρουν. Σου δημιουργούν ένα αίσθημα που δεν ταιριάζει στο προφίλ του επιτυχημένου.

Εσένα ο στόχος σου είναι να πετύχεις. Να γίνεις ένα τέλεια εξοπλισμένο μυρμήγκι που κοιτά μόνο ευθεία και ποτέ πάνω. Τα πιο πάνω είναι επικίνδυνα.

Από το πρωί σκέφτομαι αυτόν τον άνθρωπο που έχασε πέντε χρόνια από τη νιότη του μόνο και μόνο επειδή είναι αναρχικός.

Τα πέντε αυτά χρόνια στέρησης της ελευθερίας ενός νέου ανθρώπου τι ακριβώς είναι;
Η τιμωρία του για την ανυπακοή που επέδειξε σε ένα σύστημα εξουσίας που ζητά από τους νέους μας να μην έχουν άλλη ιδεολογία πέρα από αυτήν του χρήματος.

 

« Οπότε για άλλη μια φορά σας λέω ότι δεν είχα κανενός είδους συμμετοχή ούτε στην ΣΠΦ, ούτε στην ληστεία της Πάρου. Η πρώτη και μοναδική φορά που ήρθα σε επαφή με όπλο ήταν όταν μου κόλλησαν ένα πιστόλι στον κρόταφο για να με συλλάβουν.

Θα πω για άλλη μια φορά και κλείνοντας ότι δεν έχω διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι. Διέπραξα όμως το αδίκημα που περικλείει όλα τα αδικήματα. Είμαι αναρχικός.» Τάσος Θεοφίλου

www.artinews.gr

Καταδικάστηκε τελικά ο «εγκληματίας» μπάρμπα Θόδωρος

 

Μετά τις αναβολές που πήρε η δίκη, βρέθηκε η κατάλληλη στιγμή να καταδικάσουν ένα άνθρωπο που νοιάστηκε για την ζωή των άλλων. 

Την ιστορία της ενοχής του όπου μιλάει και ο ίδιος μπορείτε να την δείτε εδώ. 

Οι βασανιστές του μπάρμπα Θόδωρου κυκλοφορούν ελεύθεροι όπως και τα τσιράκια τους.

 

12 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή είναι η απόφαση του δικαστηρίου για τον 77χρονο αγωνιστή από τη Μεγάλη Παναγία. 

Ο μπάρμπα Θόδωρος είχε συλληφθεί στις 10 Ιουλίου 2013 μετά από διαδήλωση διαμαρτυρίας στο δάσος των Σκουριών και οι κατηγορίες με τις οποίες παραπέμφθηκε σε δίκη ήταν: 

1) παρακώλυση συγκοινωνιών από κοινού με άγνωστους δράστες, 

2) διατάραξη της κοινής ειρήνης από κοινού πάλι με άγνωστους δράστες 

3) όπως και αντίσταση. 

 

Την ημέρα τον συνέλαβαν, είχε χτυπηθεί από τα ΜΑΤ και είχε νοσηλευθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Πολυγύρου, φρουρούμενος για 5 μέρες. 

Η διάγνωση ήταν: 

1) Εγκεφαλική Διάσειση 

2) Οίδημα και εκχύμωση βλεφάρων άμφω 

3) Τραυματικό υπόσφαγμα άμφω 

4) Τραυματική απόπτωση ενδοθηλίου κερατοειδούς χιτώνος 

5) Εκ του βυθού του οφθαλμού 

• δεξιός οφθαλμός περιθηλιαία φλογοειδής αιμορραγία στη 12η ώρα 
• οίδημα στην ωχρά κηλίδα και 
• υποαμφιβληστροειδής αιμορραγία στην 6η ώρα 

www.stontoixo.com

Δεν βάζεις ποτέ στη φυλακή μια κοπέλα που την λένε Ηριάννα

 

Η υπόθεση της Ηριάννας που καταδικάστηκε σε κάθειρξη 13 ετών -με μόνο στοιχείο ένα αμφιλεγόμενο δείγμα DNA- είναι γνωστή, όπως γνωστή είναι και η στήριξη στο πρόσωπο της Ηριάννας από εκατοντάδες ανθρώπους.
Εγώ θέλω να πω πως... δεν βάζεις ποτέ στη φυλακή μια κοπέλα με το όνομα Ηριάννα.
Ποτέ.
Αν σε λένε Ηριάννα, είσαι αθώα. Για όλα.

"Ηριάννα είναι πράσινο αστέρι, άγριο περιστέρι και κρίνο του καλοκαιριού".

Για την Ηριάννα έγραφε ο Ελύτης, αν και δεν το ήξερε.

Δεν νιώθω καμιά ανάγκη να γράψω «λογικά» επιχειρήματα -πήξαμε στη λογική άλλωστε στην Ελλάδα και φαίνεται από το αποτέλεσμα- για την αθωότητα της Ηριάννας.

Μόνο το όνομά της μου αρκεί.
Η Ηριάννα πρέπει να αποφυλακιστεί αμέσως και να φυγαδευτεί από την χώρα.
Η σημερινή Ελλάδα δεν αξίζει μια Ηριάννα.

Πρέπει να σώσουμε την Ηριάννα.
Για να σωθεί η Ελλάδα.
Κατά τα άλλα, οι σάπιοι δικαστές φυλακίζουν τις Ηριάννες και τους Θεοφίλου της χώρας, επειδή ξέρουν πως οι ίδιοι είναι σάπιοι.
Με αυτόν τον τρόπο, σπέρνουν τον τρόμο και ελπίζουν πως οι πολίτες θα φοβηθούν και θα μείνουν απαθείς, ενώ παράλληλα καταφέρνουν να μας έχουν σε διαρκή άμυνα και μονίμως απασχολημένους με το πώς θα αθωωθούν άνθρωποι που φυλακίζονται χωρίς στοιχεία ή εξαιτίας των πεποιθήσεών τους.
Αν οι δικαστές μπορούσαν, θα φυλάκιζαν όποιον αμφισβητεί την «Δικαιοσύνη» τους.

Η «Δικαιοσύνη» σας είναι σάπια, όπως είστε κι εσείς.
Προσοχή στον γορίλα.
Η Ελλάδα είναι η χώρα που ένοχη είναι η Ηριάννα.
Και αθώοι είναι οι πολιτικοί που ξέσκισαν τη χώρα και οι εφοπλιστές με τους τόνους ηρωίνης.
Βρε, δεν μου γ@μιέστε;...

pitsirikos.net

Μεγαλοδημοσιογράφοι, «πρόθυμοι» και συντάκτες-είλωτες

από το facebook του Δημήτρη Σούλτα

 

Ο δημοσιογραφικός κλάδος έχει ένα εγγενές πρόβλημα. Τα μέλη του δεν ζουν ούτε τις ίδιες συνθήκες εργασίας, ούτε έχουν την ίδια σχέση με τους εργοδότες τους, οι αποκλίσεις στις αμοιβές είναι θηριώδεις, θύτες και θύματα "συμβιώνουν" κάτω από την ίδια ιδιότητα.

Σε άλλους κλάδους, όπως π.χ. οι οικοδόμοι ή οι βιομηχανικοί εργάτες οι αποκλίσεις είναι πολύ μικρές. Όλοι λίγο- πολύ εργάζονται υπό το ίδιο καθεστώς. Όχι όμως οι δημοσιογράφοι.

Ο μεγαλοδημοσιογράφος με τις αμοιβές που φτάνουν σε πενταψήφια νούμερα και τις σχέσεις στοργής και αγάπης με τον επιχειρηματία δεν έχει καμία σχέση με τον είλωτα- συντάκτη σε ένα site, που μετά βίας του αναγνωρίζεται η επαγγελματική του ιδιότητα.

Σ' αυτό το χώρο συμβαίνει άλλωστε και το απόλυτο παράδοξο. Ο πρόεδρος της Ένωσης..
Ιδιοκτητών είναι και μέλος της ΕΣΗΕΑ!!! Δημοσιογράφος είναι αυτός που απολύει, δημοσιογράφος είναι και αυτός που απολύεται.
ΔEN EINAI όμως μόνο οι καλοπληρωμένοι δημοσιογράφοι που δημιουργούν αυτό το χάσμα. Είναι και οι "πρόθυμοι". Αυτοί που για ένα ψίχουλο παραπάνω είναι διατεθειμένοι να καταπατήσουν κάθε έννοια δεοντολογίας, να βρεθούν με κυνισμό απέναντι στην κοινωνία, να κάνουν τη "βρώμικη δουλειά". Δεν είναι άλλωστε τόσο σπάνιο πτηνό ο "παπαγάλος" εντός του χώρου της ενημέρωσης. Αυτός ο "πρόθυμος" λοιπόν θα στραφεί εύκολα και εναντίον των συναδέλφων του, γιατί ο μόνος του στόχος είναι η προσωπική του ανέλιξη. Τίποτε άλλο. Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται βέβαια είναι ότι οι "πρόθυμοι" είναι αναλώσιμοι, γιατί πάντα θα βρεθεί κάποιος και πιο πρόθυμος και φθηνότερος.
ΤO TEΛΕΥΤΑΙΟ περιστατικό με τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο είναι απολύτως διαφωτιστικό.
Ο Μπογδάνος επέλεξε μια "δημοσιογραφία" των εντυπώσεων, πουλούσε την ημιμάθεια του ως ευρυμάθεια, λάσπωνε με χαρακτηριστική άνεση ανθρώπους και κοινωνικές ομάδες, διέστρεφε ιστορικά γεγονότα (θυμηθείτε "Το Πολυτεχνείο οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου", θυμηθείτε τη "λυτή" Μάγδα Φύσσα και το "΄ράκος" Ρουπακιά, θυμηθείτε τους "βιαστές- πρόσφυγες").
Και τώρα τι κάνει; Διαμαρτύρεται γιατί η ΕΣΗΕΑ δεν λέει τίποτα για την απόλυση του. Είχα την ατυχία να απολυθώ ουκ ολίγες φορές και ποτέ δεν διανοήθηκα να ζητήσω ειδική δήλωση για τη δική μου απόλυση. Χωρίς να έχω καταστρατηγήσει κάθε άρθρο του κώδικα Δεοντολογίας, χωρίς να έχω σπάσει ποτέ απεργία. Το αστείο είναι ότι ο απολυμένος Μπογδάνος ζητά παρέμβαση ενός Σωματείου την ώρα που την επίμαχη φράση την εκστόμισε σε εκπομπή που βγήκε σπάζοντας στάση εργασίας. Για τέτοια παράνοια μιλάμε.
ΟΥΤΕ ΧΑΡΑ, ούτε λύπη μου προξενεί η απόλυση Μπογδάνου. Λύπη μου προκαλεί το γεγονός ότι αυτού του τύπου η "δημοσιογραφία" δεν εξαντλείται μόνο σε ένα πρόσωπο, χαρά θα μου προκαλούσε η μεγαλύτερη συνοχή μεταξύ των ανθρώπων της ενημέρωσης που ζουν τα ίδια προβλήματα και επιμένουν να κάνουν τη δουλειά τους και όχι παραδημοσιογραφία.
Δεν είμαστε στην ίδια πλευρά μ' αυτούς που τώρα διαμαρτύρονται γιατί τους ξέρασε η μήτρα που τους εξέθρεψε. Έχουμε άλλα προβλήματα και μάλιστα πραγματικά.

zoornalistas.blogspot.gr

Γιάννο μου το μαντήλι τους τι τόχεις λερωμένο

 

Ένας πρώην Υπουργός, οδηγείται στη Δικαιοσύνη για υποθέσεις εξοπλιστικών και μίζας. Ο Γιάννος Παπαντωνίου.

Του Κώστα Βαξεβάνη

 

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, ο Γιάννος συνέχιζε να είναι για τoν Τύπο, εκλεκτός και ενδιαφέρων τύπος. Όχι μόνο δημοσίευαν τις απόψεις του, αλλά καλλιεργούσαν και τη σύγχυση πως δήθεν δεν υπήρχε θέμα με το Πόθεν Έσχες του, ακόμη και πως δεν ήταν στη λίστα Λαγκάρντ. Δεν θα ξεχάσω την ημέρα εκείνη του Οκτωβρίου του 2012, όταν πήραμε τηλέφωνο από το HOT DOC τον Παπαντωνίου για να μας απαντήσει επισήμως γιατί το όνομα της συζύγου του ήταν στη λίστα Λαγκάρντ, που απείλησε με μηνύσεις και αγωγές λέγοντας πως πρόκειται για συνωνυμία και θα υποστούμε τα νόμιμα. Με την ίδια παρελκυστική τακτική, ο Παπαντωνίου απείλησε τους Financial Times για όσα έγραψαν για το Πόθεν Έσχες του αλλά και τις γαλλικές εφημερίδες που έγραψαν για τα εξοπλιστικά. Στην Ελλάδα φυσικά υπήρχαν πρόθυμοι που αναμετέδιδαν πως όλα είναι ένα ψέμα και άλλοι, υπουργοί αυτοί, που άλλαζαν το νόμο περί Πόθεν Έσχες που μετέτρεπε το αδίκημα της οικογένειας Παπαντωνίου σε παραγεγραμμένο πλημμέλημα.

Η ίδια τακτική συνεχίστηκε και την Τετάρτη με τη συζήτηση για τον Παπαντωνίου στη Βουλή. Η Φώφη Γεννηματά και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θέλησαν να είναι στη Βουλή την ώρα που συζητούσε για τη διαφθορά με πρωταγωνιστή έναν πρώην υπουργό. Γιατί; Δεν συμμετείχαν σε μια συζήτηση στην οποία δημόσια και σκληρά, έπρεπε να διαχωρίσουν τη θέση τους και από το Γιάννο και από τη διαφθορά.

Τα κόμματά τους, όχι μόνο ψήφισαν ένα Σύνταγμα με νόμο που αμνηστεύει τους Υπουργούς, αλλά ακόμη και όταν η Δικαιοσύνη καταφέρει να τρυπήσει αυτό το πλέγμα της προκλητικής αμνήστευσης και φτάσει η ώρα της απολογίας, αυτοί προκλητικά απέχουν. Δεν μιλάνε ούτε για τη διαφθορά ούτε φυσικά για το Γιάννο.

Ο λόγος είναι ορατός. Για να παραφράσω το δημώδες άσμα, Γιάννο μου το μαντήλι τους, τι τόχεις λερωμένο. Ίσως και το τραπεζομάντηλο και το σεντόνι τους. Γιατί υπήρξαν ομοτράπεζοι του Γιάννου και στα πολιτικά τραπέζια και στα κοσμικά. Μαζί έφαγαν –και με κάποιους τά 'φαγαν-, εφάρμοσαν πολιτικές, έστησαν εκτός από τα εξοπλιστικά τα κόλπα του Χρηματιστηρίου.

Ο Γιάννος ήταν ο εκλεκτός υπουργός του Σημίτη που διαβεβαίωνε για το θαύμα του Χρηματιστηρίου. Αυτός ήταν ο τσάρος της Οικονομίας μιας κυβέρνησης, που όπως σωστά είπε ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή όπου (αυτός) παραβρέθηκε, «ο πρωθυπουργός της Σημίτης, έβλεπε τα σκάνδαλα να περνούν».

Ο Γιάννος Παναντωνίου δεν είναι ένας απολιτίκ τύπος που ξεπέρασε τα όρια, ούτε τεχνοκράτης που έμπλεξε. Ήταν ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη, μαζί με τον Τσουκάτο, το Βενιζέλο και φυσικά τον άλλο Γιάννο, το Γιάννο Στουρνάρα. Με αυτόν ειδικά είχαν σχέση πολιτικού αίματος και οικοπέδων. Ο Παπαντωνίου υπήρξε μέντορας του Στουρνάρα. Τον έκανε σύμβουλό του, τον έβαλε στην πολιτική, του εξασφάλισε την κρατικοδίαιτη πορεία ως επικεφαλής της Εμπορικής, τον επέβαλε ως χέρι, μακρύ χέρι μάλιστα, του εκσυγχρονισμού. Στη συνέχεια μαζί αγόρασαν τα γειτονικά οικόπεδα στη Σύρο όπου έχτισαν τις πολυτελείς βίλες. Νόμιμες φυσικά. Η μόνη παράνομη βίλα υπουργού στην Ελλάδα, ήταν αυτή του Άκη Τσοχατζόπουλου.

Στο ίδιο κόμμα ήταν και η Φώφη Γεννηματά, με θέση περίοπτη και θέα στον Σημιτικό εκσυγχρονισμό. Ακριβώς απέναντι ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με θέα τη Siemens και τα υποβρύχια του Άκη και του Παπαντωνίου και του Βενιζέλου. Στο μπαλκόνι του δικού του εκσυγχρονισμού που δεν είχε κονταροχτύπημα με τη διαφθορά και τους Γιάννους, αλλά απολύσεις και μικρότερο δημόσιο τομέα, Υγείας και δημόσια Παιδεία.

Γι' αυτό αν τους ακούσετε σήμερα να μιλάνε, η καταστροφή που περιγράφουν ξεκίνησε όταν ανέλαβε αυτή η κυβέρνηση. Αν κάνουν άλλη ανάλυση από την πολιτική τους αφήγηση, πρέπει να πάνε πίσω, να ακουμπήσουν το Σημίτη, το Μητσοτάκη, το Στουρνάρα, τη Φώφη τον ίδιο τους τον εαυτό.

Γι' αυτό δεν πήγαν στη Βουλή, γι' αυτό δεν ακούμπησαν τον Παπαντωνίου, γι' αυτό θέλουν η ιστορία αυτή να κλείσει γρήγορα ως ιστορία κάποιου «τεχνοκράτη βρε αδερφέ που εξώκειλε όπως και ο Άκης». Γιατί η «ιστορία» αυτή είναι η δική τους ιστορία. Φυσικά σκουπίζονταν με το μαντήλι του Γιάννου. Ας δώσει ο καθένας τις εξηγήσεις του για το ποιοι το λέρωσαν.

www.koutipandoras.gr

"Νέα Μέση Ανατολή"... με εργαλείο τους Κούρδους!

 

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
http://nikosklitsikas.gr/

Στην Ευρώπη υπάρχουν ακόμη αυτοί που πιστεύουν

πως οι Κούρδοι που ζουν στη Συρία

"δεν επιθυμούν ούτε την εξουσία, ούτε Κουρδιστάν στη Συρία,

αλλά απλώς μια αυτοδιάθεση μέσω της άμεσης δημοκρατίας"...

 

 ...αυτό το αφήγημα-παραμύθι έχει τελειώσει οριστικά όσον αφορά τους "Κούρδους της Συρίας" για τη ροζ, ή δικαιωματική και μεταρρυθμιστική "αριστερά", τους "Radical chic" των "ανοικτών συνόρων", της "κοινωνίας των πολιτών" των ΜΚΟ-Σόρος και των "πολύχρωμων επαναστάσεων" για "ανθρώπινα δικαιώματα".

Μετά την πλήρη αποτυχία της "αραβικής άνοιξης" και με την ομολογία της Κλίντον πως "ξέφυγε από τον έλεγχο των ΗΠΑ το χαλιφάτο", ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ αποφάσισε να παίξει το "Κουρδικό χαρτί" στη Μέση Ανατολή. Αποτάσσοντας την πολιτική Ομπάμα που στήριξε μέχρι τέλους το "ισλαμικό κράτος" για την ανατροπή του Άσαντ, με επόμενο στόχο το Ιράν.

Στην πραγματικότητα δεν έχουμε ένα ενδιαφέρον προς τους Κούρδους, αλλά στοχεύουμε τη "Νέα Μέση Ανατολή" των ιμπεριαλιστών, με εργαλείο τους Κούρδους. Ένα νέο Κόσοβο της Μέσης Ανατολής, ένα προτεκτοράτο που θα στηρίζεται στις ΗΠΑ, Ισραήλ και τώρα τη νέα αραβική συμμαχία υπό τη Σαουδική Αραβία.

Σήμερα στο αναδυόμενο φιλόδοξο σχέδιο της δύσης για ένα "Κουρδιστάν στη Συρία", στις περιοχές της Συρίας που ακόμη ελέγχουν οι Κούρδοι των "Μονάδων Προστασίας του Λαού" (YPG) μαζί με τον FSA ("ελεύθερος συριακός στρατός", όπως έχουν βαπτίσει τους μισθοφόρους φονιάδες της δύσης τα ΜΜΕ), έχουν δημιουργηθεί 7 αμερικάνικες βάσεις και έχουν μεταφερθεί 13.000 πεζοναύτες του θείου Σαμ, αλλά και... στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας.
Δεν πρόκειται για συνωμοσιολογία ή επιστημονική φαντασία, αλλά επίσημες δηλώσεις ανώτατων στελεχών της ηγεσίας των Κούρδων του YPG, που από επικοινωνιακό σχεδιασμό αποσιωπούνται από τα ΜΜΕ.
Τα στοιχεία μεταφέρει με επίσημες δηλώσεις του ο Saban Hammu, ανώτατος "κομαντάντε" "Μονάδων Προστασίας του Λαού" (YPG), στην παναραβική εφημερίδα Sharq al Awsat και τις οποίες μπορούμε να συναντήσουμε αποσπασματικά στην αγγλόφωνη έκδοση: (english.aawsat), αλλά πουθενά στα δυτικά ΜΜΕ.
Ο Κούρδος "κομαντάντε" Saban Hammu είναι σαφής και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: "Ο αριθμός των αμερικάνικων εγκαταστάσεων στην περιοχή χρησιμεύουν για να υπερασπιστούμε τη 'δημοκρατική συνομοσπονδία'"...
"Είμαστε σίγουροι πως τέτοια συντριπτική παρουσία αμερικάνικών δυνάμεων, σε ενωτική δράση με ισραηλινούς και σαουδάραβες πράκτορες στην περιοχή, θα δημιουργήσουν τις ιδανικές συνθήκες για να πειραματίστουμε στην 'δημοκρατική συνομοσπονδία' και τον φιλελεύθερο σοσιαλισμό που πιστεύουμε στο YPG"... ο Κούρδος "κομαντάντε"τα λέει όλα!
Επτά (7) αμερικάνικες βάσεις, αμερικανικά στρατεύματα, ισραηλινοί και σαουδάραβες "στρατιωτικοί σύμβουλοι" σε εδάφη που ελέγχουν οι Κούρδοι του YPG (με την "αριστερή" προσωνυμία "Μονάδες Προστασίας του Λαού"). Παράνομη σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο στρατιωτική δράση και κατοχή στο έδαφος μια κυρίαρχης κι ανεξάρτητης χώρας και χωρίς την έγκριση της νόμιμης και δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης της Συρίας.

Χρειάστηκε χρόνος, σχεδιασμοί και άφθονο χρήμα από τις μυστικές υπηρεσίες της δύσης και την ισραηλινή Μοσάντ για να δημιουργηθεί ο "προοδευτικός" μύθος των Κούρδων της Συρίας. Κούρδων που φιλοξενήθηκαν και βοηθήθηκαν όσο κανείς από την Συρία, τώρα δαγκώνουν το χέρι που τους έδινε φαγητό, ασφάλεια και προστασία.
Οι λιγοστές φωνές αγνοήθηκαν και πρωταγωνιστικό ρόλο σ' αυτό τον σχεδιασμό, εναλλακτικό μιας ήττας της "αραβικής άνοιξης made in USA" στη Συρία, διαδραμάτισε η "αριστερά" των "Radical chic"-χωρίς στοιχεία καθωσπρεπισμού η "ιμπεριαλιστική αριστερά" με μανδύες τα "δικαιώματα", τις "μεταρρυθμίσεις", τον "ανανεωτισμό"- και η δημοσιογραφική αργυρώνητη πορνεία.
Τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης είχαν επισημάνει την εξαγορά των Κουρδικών, αλλά φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ.
Τον Απρίλη του 2014 το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελβετίας [Kommunisten ch] τονίζει "Το κουρδικό PKK χάνει την αξιοπιστία του στη διεθνή κι αντιιμπεριαλιστική αριστερά" κι επισημαίνει στο ντοκουμέντο με τίτλο "Για την ειρήνη και σταθερότητα στη Μέση Ανατολή" ότι ο Cemil Bayik "άνθρωπος νούμερο δύο του PKK σε συνέντευξή του στην Αυστριακή εφημερίδα “Der Standard” (2 Νοέμβρη 2014) ομολογεί πως το κόμμα του βασίζεται στη συνεργασία με τις ΗΠΑ κι επιβεβαιώνει πως τους προμηθεύουν με όπλα διακηρύσσοντας πως τα προβλήματα στην περιοχή θα πρέπει να επιλυθούν με την αιγίδα των ΗΠΑ. Τώρα μπορεί κάποιος να καταλάβει την αναγκαιότητα εξουδετέρωσης του Οτσαλάν, μιας κι η βάση του, η προσωπική του διαβίωση ήταν η φιλόξενη Συριακή γη.

 

Ο Οτσαλάν κολυμπάει σε θέρετρο της Λαοδίκειας (δεκαετία του '80)... Ο ίδιος και το PKK είχαν την απόλυτη προστασία
 και βοήθεια στη Συρία... αυτό δυσκόλευε τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών

 

Ένα σημαντικό σημείο εκείνης της συνέντευξης του εκπροσώπου του PKK μας δίνει το σημερινό πλαίσιο: “Για να οδηγηθούμε σε μια νέα απεικόνιση της Μέσης Ανατολής πρέπει να επιλυθεί το κουρδικό πρόβλημα". Ξεκάθαρα λέει κι ομολογεί πως η "λύση" του κουρδικού ζητήματος δεν είναι καθεαυτή αυτοσκοπός, αλλά αγιοποιεί το σκοπό υπέρ του μεγάλου σχεδίου της Νέας Μέσης Ανατολής.

Στις 11 Απρίλη 2017, πάντα οι Ελβετοί κομμουνιστές επισημαίνουν "Ενώ οι κομμουνιστές της Συρίας πολεμούν για την ειρήνη, το YPG καλεί τις ΗΠΑ να βομβαρδίσουν τη Συρία!". Τονίζουν πως "έχουμε πολλές φορές αναλύσει την επιδιωκόμενη εθνική διχοτόμηση της Συρίας και καταλήξαμε ότι παρά τους συμβολισμούς και την 'κομμουνιστική' ρητορική δεν υπάρχει τίποτα το προοδευτικό ώστε υποστηριχθούν οι κουρδικές οργανώσεις όπως το PKK, το YPG ή το PYD. Η ευρωπαϊκή αριστερά τρέφει αυταπάτες σ' αυτό το θέμα".
Μετά τον τελευταίο βομβαρδισμό των ΗΠΑ εναντίον της Συρίας ο ηγέτης των Κούρδων ανταρτών του YPG Salih Muslim, τόνισε: “Οι ΗΠΑ δεν πρέπει να βομβαρδίζουν μόνον το καθεστώς, αλλά όλες τις δυνάμεις που χρησιμοποιούν βία εναντίον πολιτών”.
Πρόκειται για ωμή και προκλητική δήλωση, όχι μόνον γιατί υποστηρίζει την επιθετικότητα εναντίον της Συρίας, αλλά γιατί προκαλεί το Σοσιαλιστικό Κόμμα Συρίας Μπάαθ, το οποίο δεν υπήρξε ποτέ αντικουρδικό και τουναντίον αποτελούσε τον πυλώνα υποστήριξης των Κούρδων που φιλοξενούνται στη Συρία και απολαμβάνουν υπερβολικών δικαιωμάτων και διευκολύνσεων. Επίσης αποτελεί σκληρή πρόκληση προς το  Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας, με Γενικό Γραμματέα τον βουλευτή Αμάρ Μπαγκντάς (Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας παραδίδει μαθήματα μαρξισμού στους "Radical chic"), που συμμετέχει στην κυβέρνηση κι απολαμβάνει μεγάλης δημοτικότητας και εκλογικής δύναμης σε περιοχές με κουρδική παρουσία, έχοντας χαράξει την πατριωτική του πολιτική στο κάλεσμα αντίστασης όλου του Συριακού λαού, πέρα από εθνότητες, για την αντιμετώπιση των ιμπεριαλιστών.
"Ο Τραμπ μας βοηθάει περισσότερο από τον Ομπάμα" υποστηρίζουν δημόσια στο YPG. Ταυτόχρονα αυτό το κουρδικό κόμμα στην Ευρώπη θεωρείται από πολλούς ως κομμουνιστική οργάνωση ενώ αγιοποιεί τον Τραμπ, τον οποίο η ανανεωτική "αριστερά" αριστερά υποτίθεται δεν υποστηρίζει. Λες και θέλουν να αγνοούν πως στη Ροχάβα (κατεχόμενο Συριακό έδαφος από το YPG, που το αποκαλούν Δυτικό Κουρδιστάν) από καιρό έχουν βάσεις οι ΗΠΑ.
Ένας σημαντικός διανοητής που έχει κατανοήσει πλήρων το ρόλο των Κούρδων στη Συρία είναι ο Τζέιμς Πέτρας, ο μαρξιστής κοινωνιολόγος, που όμως έχουν εξαφανίσει τα ΜΜΕ.
Στη γειτονική Ιταλία ο βρώμικος ρόλος των Κούρδων ως λακέδων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, έχει επισημανθεί -πέρα από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας που είναι σταθερά προσηλωμένο στη διεθνιστική αλληλεγγύη προς τον πρόεδρο Άσαντ (Αλληλεγγύη με τη Συρία και τον Πρόεδρο Άσαντ, με τους λαούς και χώρες που αντιστέκονται στον Ιμπεριαλισμό)- κι από τον Fulvio Grimaldi (εκδότη της εφημερίδας “Liberazione”, επίσημο όργανο της "Κομμουνιστικής Επανίδρυσης" - Rifondazione Comunista).
Επίσης ο συγγραφέας δημοσιογράφος Stefano Zecchinelli, έχει καταδείξει με σαφήνεια το ρόλο των Κούρδων στη Συρία: "Το YPG υλοποιεί εθνοκάθαρση στη βόρεια Συρία, αφού συμφώνησε με τις ΗΠΑ την εγκατάσταση μιας στρατιωτικής αμερικάνικης βάσης στη Ροχάβα. Μια ημέρα θα ανακαλύψουμε ότι η Κομπάνι [Άιν Αλ-Άραμπ] ήταν το δεύτερο Κόσοβο;".
Στην Ελλάδα θεωρείται "προπατορικό αμάρτημα" να θίξει κάποιος τη σημερινή πραγματικότητα και το πως εξαγοράστηκαν οι Κούρδοι φύλαρχοι από τις ΗΠΑ. Κι η κοινωνική οργάνωση των Κούρδων είναι βασισμένη κύρια και πρωταρχικά στις οικογένειες-φυλές και σε επόμενη μοίρα τίθεται το ζήτημα, γλώσσας, παραδόσεων έθνους. Αρκεί να σκεφθούμε πως υπηρέτησαν με αμοιβή πιστά τους οθωμανούς και Τούρκους... στη σφαγή των Ελλήνων το 1922, στις σφαγές των Αρμενίων και τις σφαγές των Αράβων που υπέφεραν από κατοχή αιώνων από την οθωμανική αυτοκρατορία. Κι υπάρχει ένα ρητό στους γέροντες Άραβες της Μέσης Ανατολής: "Να θυμάσαι, ποτέ μην εμπιστευτείς Τούρκο και Κούρδο"...
Έτσι και στην Ελλάδα, στο μέτωπο της "Radical chic"αριστεράς πολλοί λίγοι τολμούν να υψώσουν αντικομφορμιστικό λόγο, να σπάσουν το ταμπού "Κουρδιστάν", παρότι τη δική μας πατρίδα ταλανίζουν τέτοια ζητήματα που αναδύει κατά καιρούς ο ξένος παράγοντας (Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος...), αλλά και που θα μπορούσαν να αναδυθούν στο προσεχές άμεσο μέλον. Ας σκεφθούμε γιατί δεν θα μπορούσαν να ζητήσουν "αυτονομία-αυτοδιοίκηση" οι παράνομοι μετανάστες (λαθρομετανάστες) που έχουν εγκατασταθεί στην Ελλάδα κι από τους σχεδιασμούς του διευθυντηρίου θα αποτελέσουν μια σταθερή και μόνιμη παρουσία στην πατρίδα μας;
Ο μοναδικός φορέας που έθιξε το συγκεκριμένο ζήτημα στην Ελλάδα είναι η "Επιτροπή για την Ειρήνη και τη Φιλία μεταξύ Ελλάδας-Συρίας" με την ανακοίνωση: "Η Συρία... ανήκει στους Σύρους"!
Μια μεμονωμένη φωνή αντίστασης είναι κι αυτή του ακτιβιστή Χριστόφορου Τραντάφυλλου, που δεν δίστασε αλλά και δέχθηκε απειλές ακόμη και για τη ζωή του. Κάνοντας μια εισαγωγή έθεσε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων: "Όσοι έχουν υποστηρίξει τους Κούρδους είναι στην πλειοψηφία τους άνθρωποι αγωνιστές, ευαίσθητοι που στον αγώνα του Κομπανί είδαν έναν νέο αγώνα καταπιεσμένων που διεκδικούν την ελευθερία τους. Σε αυτό συνέβαλε όλη η μηχανή προπαγάνδας που είχε στηθεί από τα κάτω και που επιχειρούσε να το πετύχει. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο οι αντιδράσεις για το τελευταίο άρθρο είναι αναμενόμενες και σε έναν βαθμό πολύ ακραίες. Λυπάμαι όμως αλλά η αλήθεια είναι άλλη από αυτήν που πιστεύετε και είναι πολύ σκληρή":  Έλληνες μισθοφόροι στο πλευρό του YPG

Οι Κούρδοι πολέμησαν μαζί με τους τζιχαντιστές εναντίον του λαού της Συρίας κι όπου είχαν κατακτήσει περιοχές οι
σημαίες των Κούρδων κι αυτές του FSA, υψώθηκαν μαζί...

Η Συρία ανήκει σε όλους τους Σύρους! Το εθνικό, θρησκευτικό μωσαϊκό της, μέσα στους αιώνες και σήμερα, θα είναι με τη σημαία της πατρίδας Συρίας! Όλα τα υπόλοιπα είναι σχέδια... κι όπως δεν μπόρεσαν να υλοποιηθούν με την "αραβική άνοιξη made in USA" που σταμάτησε στην Αδούλωτη Δαμασκό, έτσι και τώρα θα έχουν την ίδια τύχη! Ένας είναι ο εχθρός των λαών... ο ιμπεριαλισμός! Μην καρτεράτε να λυγίσουν οι Αδέσποτοι Σύροι!

Ολοκληρώνοντας αυτό τον "κουραστικό" σχολιασμό -υπάρχει υλικό για τόμους βιβλίων- κι ελπίζοντας στον αναγνώστη και τη δυνατότητά του να κατανοήσει, κλείνουμε με δύο θέματα άκρως σημειολογικού-συμβολικού περιεχομένου κι όχι μόνον ενδιαφέροντος:
* Τη δραστηριοποίηση υπέρ του "Κουρδιστάν" του Bernard-Henri Lévy
* Φωτογραφικό υλικό, μικρό φωτορεπορτάζ, που όπως λέγεται "Μια Εικόνα... Χίλιες Λέξεις"

Ο αρχιτέκτονας της "αραβικής άνοιξης", ο σιωνιστής Bernard-Henri Lévy βρισκόταν συνεχώς κι αδιάκοπα δίπλα στους Κούρδους "μαχητές".

 

 

Μάλιστα στο 69ο Φεστιβάλ των Καννών, Μάης 2016, το πιο διάσημο διεθνές κινηματογραφικό γεγονός, η κορυφή της 7ης Τέχνης, ο
Bernard-Henri Lévy πρωταγωνίστησε με την ταινία προπαγάνδας των Κουρδικών αγώνων, των ηρωϊκών "Πεσμεργκά" (αυτοί που αντιμετωπίζουν το θάνατο).
Serwan Sabir Barzani, Mustafa Ali Jaafar, Bernard-Henri Lévy au photocall de Peshmerga de Bernard-Henri Lévy au 69ème Festival de Cannes le 20 mai 2016.
Ο Bernard-Henri Lévy είναι απ' αυτούς που διαμόρφωσαν το lifestyle, το σύμβολο της "ατρόμητης κι ηρωικής Κούρδισσας αντάρτισσας", που σήμερα φιλοξενείται σε όλα τα περιοδικά μόδας της υψηλής κοινωνίας των σαλονιών της δυτικής αριστοκρατίας.
Πόσοι αναρωτήθηκαν πως και γιατί έγινε ξαφνικά θέμα μόδας και προβολής το Κουρδικό ζήτημα από όλα τα ΜΜΕ κι οι όμορφες "αντάρτισσες" εξώφυλλα κι αφιερώματα στα πιο σικ κοσμικά περιοδικά;

 

Κανένα ΜΜΕ με ευθύνη της δημοσιογραφικής πορνείας σε διατεταγμένη υπηρεσία, δεν μίλησε για το Φεστιβάλ των Καννών και τον Εμίρ Κουστουρίτσα, γνωστό στην Ελλάδα για το έργο του, αλλά και τη συνεργασία του με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.

Απολύτως "φυσιολογικό" μιας κι ο Εμίρ Κουστουρίτσα δεν είναι μαριονέτα. Έτσι "διέφυγε" της δημοσιογραφικής αντίληψης η μεγαλειώδης απλή αλλά συγκλονιστική δήλωση του.
Εμίρ Κουστουρίτσα: "Για να προωθήσουν μπροστά τις ιδέες ενός διαφορετικού κόσμου έξω από δεσμεύσεις;
Έμειναν λίγοι...
Νεκρός ο Τσάβες...
Νεκρός ο Καντάφι...
Νεκρός ο Φιδέλ...
Κι η οργή τους θα ξεσπάσει εναντίον του Άσαντ και του Μαδούρο. Και γι' αυτό [τις ιδέες μου] έπαιξα τις Κάννες".
Εδώ βρίσκει απάντηση το ερώτημα: Γιατί Κούρδοι της Συρίας πολεμούν εναντίον του προέδρου Άσαντ;

Θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει κάτι περισσότερο επεξηγηματικό για ότι συμβαίνει με τόσα λίγα λόγια από τον Καλλιτέχνη που αδιαφόρησε για την "τιμωρία" από το υπέρ-εθνικό κεφάλαιο για τις Κάννες, μπροστά στις ιδέες του;

* "Μια Εικόνα... Χίλιες Λέξεις" για τις "Μονάδες Προστασίας του Λαού"-YPG:

 

Από το "PRESS-GR"

Το σκίτσο του Latuff για την Ηριάννα

 

Ο γνωστός σκιτσογράφος Latuff επιστρέφει με νέο σκίτσο του, αυτή τη φορά για να σχολιάσει την υπόθεση της πανεπιστημιακού «τρομοκράτισσας» Ηριάννας, την υπόθεση της οποίας αποκάλυψε πρώτο το Documento.

Ο σκιτσογράφος παρουσιάζει την «τυφλή» δικαιοσύνη να... πετά τα κλειδιά του κελιού της Ηριάννας στον κάλαθο των αχρήστων, τη στιγμή που λέει: «Ποιος νοιάζεται για αποδείξεις έτσι κι αλλιώς;».

Η Ηριάννα φυλακίστηκε για 13 χρόνια χωρίς αναστολή, με κάθε άλλο παρά «πέραν πάσης αμφιβολίας» στοιχεία, πλην ενός δείγματος DNA.

www.documentonews.gr

Βαρέθηκα…

του

Γιάννη
Τριάντη

 

Καθώς φωσφόριζαν δίπλα μου οι σημειώσεις για το σημερινό κείμενο, «Να ο τίτλος», είπα μέσα μου: «Βαρέθηκα». Σκέφτηκα τότε να βάλω απλώς τους στίχους από το ομότιτλο τραγούδι του αείμνηστου Νικόλα Άσιμου, που είχε γράψει και τον υπέροχο «Μπαγάσα»-ναι, ναι αυτόν που έκοψε η Εκκλησία από το βιβλίο των Θρησκευτικών…

Μετά θυμήθηκα ένα άλλο τραγούδι, που είχε γράψει ο Θάνος Μικρούτσικος, σε στίχους του Βόλφ Μπίρμαν. Τίτλος, «Τους έχω βαρεθεί»… Ταίριαζαν και τα δυό για την περίσταση, αλλά τελικά αποφάσισα να αραδιάσω τα δικά μου «Βαρέθηκα». Των ημερών, αλλά και διαχρονικά: 

• Βαρέθηκα τις καθημερινές, ανόητες και πληκτικές αντιπαραθέσεις της κυβέρνησης με τη ΝΔ και τους υπόλοιπους. Κενόηχες ανακοινώσεις που συντηρούν την ορχήστρα του τίποτε, επιτείνουν την σύγχυση και σπανίως εισκομίζουν κάτι διαφωτιστικό.
• Βαρέθηκα τις κουβέντες και την ατέρμονα διαδικασία για την συγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Χίλια κομμάτια, αρχηγοί και αρχηγίσκοι, τάσεις και από-κόμματα, μωροφιλοδοξίες και αβυσσαλέες (προσωπικές ) αντιθέσεις, φλυαρία και μηδέν εις το πηλίκον. Μια ματιά στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης πείθει για του λόγου το αληθές.
• Βαρέθηκα την ασθμαίνουσα προσπάθεια της κυβέρνησης να αποδείξει ότι το δικό της success story αξίζει τον κόπο, εν αντιθέσει προς αυτό που είχαν υψώσει περίοπτο οι προηγούμενοι.
• Βαρέθηκα να ακούω τον αρχηγό της ΝΔ να λέει ότι θα μειώσει τους φόρους, αλλά να μην καταθέσει πειστικά στοιχεία από πού θα βρει τα χρήματα που απαιτούνται.
• Βαρέθηκα να εγκαλεί την ΕΡΤ ως τσιράκι της κυβερνητικής πολιτικής η αντιπολίτευση, κυρίως η αξιωματική, τη στιγμή που οι σημερινοί πατάνε στα δικά τους βήματα και συντηρούν τον γνωστό φαύλο κύκλο της προπαγάνδας. Αν υπάρχει έστω και ένας-ακόμη και ο πιο παθιασμένος οπαδός της ΝΔ-που πιστεύει ότι ως κυβέρνηση η ΝΔ θα καταστήσει την ΕΡΤ κάτι σαν BBC, να σηκώσει το χέρι.
• Βαρέθηκα να μας δίνουν μαθήματα πολιτικής ηθικής οι Ευρωπαίοι, μιλώντας για την διεφθαρμένη χώρα του Νότου. Ποιοι; Οι άρχοντες της διαφθοράς.
  Αυτοί που λαδώνουν κόμματα και πρόσωπα, αυτοί που έχουν τις μίζες σαν εγκόλπιο  πιστού, αυτοί που κάνουν παστρικά τις βρωμοδουλειές τους και ύστερα βγαίνουν άμωμοι στον άμβωνα παραδίδοντας μαθήματα κατά της διαφθοράς.
• Βαρέθηκα τους δικούς μας «κοψοχέρηδες»-σαν την κυρία Άννα Παναγιωτοπούλου, φερ ειπείν- που επιχειρούν με κραυγές να μετατρέψουν σε καθαρτήριο  τις ενοχές για την ψήφο τους . Παλιά μου τέχνη κόσκινο, ιδία από προβεβλημένους ανθρώπους του Πολιτισμού και των Τεχνών. Για όλους αυτούς, που πάνε με το ρεύμα και έπειτα στρίβουν, έλεγε ο Νίκος Καρούζος : «Καταφερτζήδες του πνεύματος και των στίχων, ευκλεώς στοιχηθείτε».
• Βαρέθηκα να βλέπω στα σάιτ λογής «σταρλετίτσες», ημέτερες και ξένες, να πουλάνε τη γύμνια τους για να ντύσουν-και να πουλήσουν ακριβά- την ασημαντότητα του είναι τους. Κι αυτά καλά κάνουν. Τόσα είναι, αυτό μπορούν. Αλλά τα σάιτ;

…Ουφ, βαρέθηκα! Εσάς σας παραδίδω στους στίχους των δύο τραγουδιών που αναφέρθηκαν εισαγωγικώς. Όσο για μένα, ετοιμάζομαι να υποδεχθώ τον αγαπημένο Ιούλιο, ετοιμάζοντας ένα δοξαστικό προς τιμήν του… 

newpost.gr

Η Ελλάδα χρειάζεται απελευθέρωση και όχι Κεντροαριστερά

Ολοκληρώθηκε το συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, η οποία είναι ό,τι απέμεινε από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο υπάρχει ακόμα μόνο και μόνο για να μην πάει φυλακή ο Ευάγγελος Βενιζέλος.  
ΠΑΣΟΚ χωρίς μάσα, ή προοπτική για μάσα, δεν υπάρχει -και δεν έχει λόγο ύπαρξης-, οπότε οι πασόκοι την έκαναν για τον ΣΥΡΙΖΑ ή για την Νέα Δημοκρατία.
Στόχος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης είναι να μην βγει αυτοδύναμη η Νέα Δημοκρατία στις επόμενες εκλογές, οπότε να μπει στην κυβέρνηση, να συμμετάσχει στη μάσα και να αναγεννηθεί.
Στο συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης έψαχναν να βρουν την Κεντροαριστερά.
Έχει καταντήσει ανέκδοτο αυτή η ιστορία με την Κεντροαριστερά, όπου μαζεύονται όλοι οι βολεμένοι του παρελθόντος και αναζητούν τρόπους και το σωστό πρόσωπο, για να γίνουν κυβέρνηση, αλλά, παράλληλα, θεωρούν και πλέμπα τους πολίτες.
Δηλαδή, μαζεύονται οι Σημίτηδες, οι Βενιζέλοι, οι Λοβέρδοι και άλλα σιχάματα -που έχουν τον ανθρωποδιώχτη-, και θέλουν να φτιάξουν την Κεντροαριστερά.
Μα την φτιάξατε την Κεντροαριστερά και βούλιαξε τη χώρα.
Εδώ η χώρα χάθηκε και αυτοί έχουν καημό με την Κεντροαριστερά.
Όταν μια χώρα χάνεται, δεν έχει σημασία ούτε η Κεντροαριστερά, ούτε η Κεντροδεξιά, ούτε η Αριστερά, ούτε η Δεξιά, ούτε τίποτε από όλα αυτά.
Θα το καταλάβετε στις επόμενες εκλογές που η αποχή θα ξεπεράσει το 50%. 
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται Κεντροαριστερά.
Η Ελλάδα χρειάζεται απελευθέρωση.
Επίσης, η Ελλάδα πρέπει να ξεφορτωθεί επιτέλους όλους αυτούς τους φρικαλέους τύπους, που θέλουν να φτιάξουν την Κεντροαριστερά.
Η Ελλάδα ξεμένει από ανθρώπινο δυναμικό.
Αυτοί που μπορούν να αλλάξουν την χώρα, έφυγαν ή ετοιμάζονται να φύγουν.
Αυτοί που την διέλυσαν, παραμένουν και θέλουν να φάνε ό,τι απέμεινε.
Καλή όρεξη.

pitsirikos.net

Το «συνέδριο» της ΔΗΣΥ χάρισε την Κεντροαριστερά στον Τσίπρα. Το χρονικό μιας προεξοφλημένης αποτυχίας

Του Γ. Λακόπουλου

3 Ιουλιου 2017

 

Ας αρχίσουμε με κάποιες ερωτήσεις που αναζητούν απαντήσεις.
Πρώτη. Ένας πολίτης που τοποθετεί τον εαυτό στη Δημοκρατική παράταξη – με τα ιερά τέρατα της πολιτικής που την υπηρέτησαν στο παρελθόν – θα έδινε ποτέ την ψήφο του σε ένα κόμμα που έχει επικεφαλής τη Φώφη Γεννηματά και επιτελείς τον Γ. Παπανδρέου, τον Γ. Τούντα και κάποιον Πόντα;
Δεύτερη. Ένα παλιό ή νεότερο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ – που έχει ενστερνιστεί τις αρχές του και σταμάτησε να το ψηφίζει όταν είδε να εγκαταλείπονται από τις ηγεσίες του – θα ψήφιζε ποτέ ένα κόμμα στο λογότυπο του οποίου εμφανίζεται… συνιστώσα με πρόβλεψη να εξαφανιστεί εντελώς;
Τρίτη. Ένας άνθρωπος που έχει τα λογικά του θα εμπιστευόταν ποτέ την ψήφο του στις… «Κινήσεις Πολιτών», την «ΕΔΕΜ» και το «ΚΙΔΗΣΟ»; Θα μπορούσε ποτέ να πιστέψει ότι εκπροσωπούν κάτι, όταν αυτοί που εμφανίζονται να υπογράφουν έχουν ήδη κριθεί και απορριφθεί;
Τέταρτο. Κάποιος που διατηρεί τη σοβαρότητά του θα μπορούσε φανταστεί ότι τον εκπροσωπεί ένα κόμμα που… δεν υπάρχει ακόμη, αλλά θα βγάλει πρώτα επικεφαλής και μετά θα υπάρξει; Μπορεί ένα τέτοιο κόμμα να αντικαταστήσει στο πολικό φάσμα το ΠΑΣΟΚ; Μπορεί να γίνει η Γεννηματά… νέος Ανδρέας Παπανδρέου; Θου Κύριε.
Πέμπτο. Υπάρχει άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα που να πιστεύει ότι μπορεί να συνυπάρξουν σε κόμμα κάποιοι που διαφωνούν μεταξύ τους ακόμη και στο είδος του κόμματος που θα  δημιουργήσουν; Άλλος θέλει Κεντροαριστερά και άλλος σκέτο Κέντρο, άλλος θεωρεί εκσυγχρονιστή τον Μητσοτάκη και άλλος τον βλέπει σαν αυτό που είναι: συνεχεία της ιδίας οικογένειας. Το κοινό που έχουν είναι ότι στο παρελθόν υπήρξαν  αποτυχημένοι και έχουν αποδοκιμαστεί ήδη από την κοινωνία.
Έκτο. Φαντάζεται κανείς ότι η «κυρία Γεννηματά» – όπως την έλεγε ένας… ομόλογός στη στο «συνέδριο» – και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, μπορούν να εκπροσωπήσουν τη Δημοκρατική παράταξη όταν νομίζουν ότι σ’ αυτήν ανήκει ο… Μητσοτάκης και ο Άδωνις, αλλά όχι ο Τσίπρας;
Έβδομο. Αν αυτό το κόμμα στηρίζει την εκλογική του επιβίωση σε ψηφοφόρους που μετακινήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ, πως μπορεί να περιμένει ότι θα επιστρέψουν για να βρουν μπροστά τους και… πάνω τους εκείνους εξαιτίας των όποιων έφυγαν;

Το κόμμα που δεν θα υπάρξει

Οι προφανείς απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αν πρέπει να είναι κάποιος ευτυχής για όσα συνέβησαν στο «συνέδριο» – με… ατομικές προσκλήσεις – της ΔΗΣΥ, είναι ο Αλέξης Τσίπρας.
Το ετερόκλιτο πλήθος των πρώην αξιωματούχων του ΠΑΣΟΚ – συν κάτι σουλατσαδόρους και φευγάτους – ένα  πράγμα κατάφερε: να του χαρίσει την Κεντροαριστερά. Ο Γιάννης Πανούσης τώρα δικαιώνεται. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί τις κοινωνικές ομάδες που γιγάντωσαν το ΠΑΣΟΚ και υπογράφει τις ιδέες που συγκίνησαν την κοινωνία.
Το σημερινό ΠΑΣΟΚ – που εξαφανίζεται και τυπικά άλλωστε – εκπροσωπεί, σαν κολαούζος της Δεξιάς, άλλες κοινωνικές ομάδες και αλλά συμφέροντα. Πάντως όχι εκείνους στους οποίους απευθύνθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου και τα πολιτικά στελέχη που τον περιέβαλαν, άσχετα αν αργότερα οι περισσότεροι εξοβελίσθηκαν.

 

Αυτό το κόμμα συσπειρώνει πρόσωπα που έβλαψαν τη χώρα και κατέστρεψαν το ΠΑΣΟΚ, υβριστές του Ανδρέα Παπανδρέου και σχετιζόμενους με συμφέροντα και μιντιάρχες

 

Όσοι ξέρουν πρόσωπα και πράγματα διαβλέπουν ότι αυτό το «νέο κόμμα» δεν θα υπάρξει ποτέ. Θα αυτοανατιναχθεί στην πορεία και στην προσπάθεια να βγάλει αρχηγό, αν όχι στην αδυναμία να αποφασίσει… πότε θα τον βγάλει και τι θα είναι: ενιαίο κόμμα ή συνασπισμός; Δεν θα καταφέρει ούτε ψηφοδέλτια να φτιάξει, καθώς η παρέα του Παπανδρέου μετέχει για τσιμπήσει καμία έδρα και να… αυτονομηθεί – σαν να ψάχνουν για κορόιδα.
Αυτή η απόπειρα, αποτυπώνει τη συγκόλληση  της κενοδοξίας πρώην παραγόντων του ΠΑΣΟΚ που ήδη είναι στο περιθώριο και άλλων αεριτζήδων. Το «νέο κόμμα της Κεντροαριστεράς» δεν έχει ιδεολογική βάση, και συστήνεται για να καταργηθεί το ΠΑΣΟΚ και να εξαφανιστούν οι ιδέες του – γι’ αυτό άλλωστε και σπονσάρεται.
Θα αυτοακυρωθεί από τις αντιδικίες (καθώς οι έδρες θα είναι λίγες) και από τις εσωτερικές αντιφάσεις. Ήδη η ομάδα Παπανδρέου, αξιώνει να έχει αυτό το κόμμα ως αιχμή της πολιτικής του τη.. δικαίωση του ανθρώπου που οδήγησε τη χώρα σιδηροδέσμιά σε διεθνή οικονομικό έλεγχο.

Η δυστυχία του να είσαι πρώην

Ποια τύχη μπορεί να έχει ένα κόμμα στο ρετιρέ του οποίου θα υπάρχουν οι εξής:
Η Φώφη Γεννηματά στην οποία οι κυβερνήσεις που μετείχε λόγω ονόματος κυρίως, δεν της εμπιστευθήκαν ποτέ χαρτοφυλάκιο – υφυπουργός ή αναπληρώτρια ήταν- και στις εκλογές, παρά τα μεγάλα χίλια λάθη του ΣΥΡΙΖΑ πήρε 6%.
Ο Βαγγέλης Βενιζέλος που πήρε 4%. Ο Γ. Παπανδρέου, που εκτός των άλλων που αφορούν το προφίλ του βαρύνεται με το ανοσιούργημα του Μνημονίου, τη διάλυση και διάσπαση του ΠΑΣΟΚ και έχει αποδοκιμαστεί από το εκλογικό σώμα.
Τη ΔΗΜΑΡ με το 0,5%, που δεν έχει τίποτε περισσότερο από το καθαρό πρόσωπο του Θεοχαρόπουλου. Τον Νίκο Μπίστη, τον Γιάννη Τούντα και τον Πόντα.
Αυτό το κόμμα συσπειρώνει πρόσωπα που έβλαψαν τη χώρα και κατέστρεψαν το ΠΑΣΟΚ, υβριστές του Ανδρέα Παπανδρέου και σχετιζόμενους με συμφέροντα και μιντιάρχες, υπό την πατρωνία του Κ.Σημίτη. Σημείωσε κανείς ποιοι ήταν στο προεδρείο του «συνέδριου» και τι έχουν πει κατά καιρούς για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του;

Στο «συνέδριο» που εξαφάνισε τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν μετείχε το ΠΑΣΟΚ. Ήτοι δεν εκπροσωπήθηκαν οι άνθρωποι που παραμένουν ανιδιοτελώς ακόμη στις γραμμές του

Αυτοί είναι οι «επιστρέψαμε» την «κυρίας Γεννηματά». Αυτοί θα  συγκινήσουν την κοινωνία; Οι αποτυχημένοι θα συγκροτήσουν το κόμμα που θα φτάσει μέχρι και πρώτο, όπως αυτοβαυκαλίσθηκαν διάφοροι στο «συνέδριο».
Αν πάρει κάνεις έναν – έναν και ανασύρει το παρελθόν τους θα φρίξει. Μια κάστα πρώην. Είναι μετρημένοι στα δάκτυλα όσοι τίμησαν τα αξιώματα που τους ανέθεσαν οι πολίτες και το ΠΑΣΟΚ και οι περισσότεροι δεν θα έχουν κανένα ενεργό ρόλο. Αυτά θα τα αναλάβει ο… Θ. Μαργαρίτης, η Αντωνίου και ο Πρωτόπαπας.
Στο «συνέδριο» που εξαφάνισε τον Ανδρέα Παπανδρέου δεν μετείχε το ΠΑΣΟΚ. Ήτοι δεν εκπροσωπήθηκαν οι άνθρωποι που παραμένουν ανιδιοτελώς ακόμη στις γραμμές του γιατί ασπάζονται την ιδεολογία του όπως διατυπώθηκε στην ιδρυτική πράξη του από τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Μετείχαν «παραγονταραίοι». Διαμεσολαβητές. Πρόσωπα που βαρύνονται με τον τρόπο που άσκησαν την εξουσία, όχι μόνο από τη Βουλή και την κυβέρνηση, αλλά και από τον συνδικαλισμό και την τοπική αυτοδιοίκηση. Ρεβανσιστές και καριερίστες που ψάχνουν θέση και ρόλο, πιστεύοντας ότι έχουν ξεπλυθεί οι αμαρτίες τους. Την τιμή του ΠΑΣΟΚ διέσωσε ο Παύλος Γερουλάνος και λίγοι ακόμη.

Το ΠΑΣΟΚ είναι αλλού

Η πραγματική βάση του ΠΑΣΟΚ απουσίαζε, ακριβώς γιατί η παρουσία της θα εμπόδιζέ τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ. Την κατάργηση των συμβολών του και του ονόματος του.
Αυτή η βάση παρακολουθούσε από μακριά να την εμπαίζουν εκείνοι που ακύρωσαν το ΠΑΣΟΚ και σήμερα δεν ντράπηκαν να αναθέσουν στον Μπίστη – και ότι συμβολίζει πολιτικά, μια χαρά παιδί είναι κατά τα λοιπά – να παρουσιάσει με σαρδόνιο ύφος το… «νέο λογότυπο».
Άκουσαν ότι την πιστοποίηση στο νέο κόμμα θα αναλάβει ένας αξιοπρεπής και σεβαστός επιστήμονας χωρίς καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ. Το αντίθετο: περισσότερο αντιπαπανδρεικός και από τον Σημίτη.
Άκουσαν ομιλητές που προσπαθούσαν να δώσουν αποκλειστικό αντί-ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρα στη σύναξη και είδαν «συνέδρους» που χειροκρότησαν τον Μητσοτάκη και τον εκπρόσωπο του Καμένου, αλλά όχι τον Δημ.Τζανακόπουλο, τον οποίο ο Βενιζέλος – υμνητής του Σαμαρά και του Γεωργιάδη – κάλεσε να αποδοκιμάσουν.
Σ’ αυτό το σκηνικό – που θύμισε κάποιες στιγμές σύναξη κομπλεξικών που βγάζουν τα απωθημένα τους κατά του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου – αποτελούν τραγικές φιγούρες πρόσωπα σαν τον Κ. Λαλιώτη, που κυλιέται στην ενοχική σιωπή του πάλι, τη Βάσω Παπανδρέου, τον Μίλτ. Παπαϊωάννου, τον Θαν. Τσούρα τον Ν. Σηφουνάκη, τον Απ. Κακλαμάνη, τον Στέφ. Τζουμάκα που δεν προσκλήθηκε καν, όπως και ο Αλ. Παπαδόπουλος, τον Νίκο Χριστοδουλάκη και άλλους με διαυγή διαδρομή και αγωνιστικές περγαμηνές που παρακολουθούσαν αμίλητοι – αλλά και άβουλοι – τη διαγραφή της ιστορίας τους, της ιδεολογίας και της γενιάς τους. Από τη «συμμαχία των κληρονόμων».

www.anoixtoparathyro.gr

ΥΓ του blog: ....πολύ κουβέντα για το τίποτα..

Τρύπες 'Γιορτή'

 

Μουσική: Τρύπες

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή / κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο / και αν τ’ άφηνες θ’ ανοίγαν μια ρωγμή / απ’ το μικρό κελί σου ως το άπειρο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο / Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο /

πάνω απ’ τη στάχτη

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή / Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή / Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή / Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί / Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή / Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο / Και αν τ’ άφηνες θα καίγαν τη σιωπή / Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο / Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο / πάνω απ’ τη στάχτη

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή / Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή / Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά, στη βροχή / Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί / Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει την ψυχή / Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή / Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή / Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί / Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή / Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή / Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή / Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Σημίτης για πρωθυπουργός

 

Συνεχίζεται το γέλιο με την διαχρονική και ατελείωτη κωμωδία που ονομάζεται «Ελληνική Δικαιοσύνη», αφού η Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς εξετάζει υπόθεση δωροδοκίας του Κώστα Σημίτη για την προμήθεια του συστήματος ασφαλείας (C4I) των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.   

Η έρευνα της Εισαγγελίας προέκυψε έπειτα από κατάθεση του Μισέλ Ζοσεράν, πρώην προέδρου της εταιρείας Thales Engineering & Consulting, στο πλαίσιο δικαστικής έρευνας στην Γαλλία.

Όχι πως προκαλεί έκπληξη σε κάποιον αλλά η ελληνική Δικαιοσύνη είχε λάβει γνώση της κατάθεσης του Μισέλ Ζοσεράν από το 2006.

Ναι, από το 2006.

Γνωρίζουμε ποια θα είναι η συνέχεια της υπόθεσης.

Θα είναι η ίδια συνέχεια που έχουν οι υποθέσεις στην ελληνική Δικαιοσύνη, που δεν αφορούν κάποιον δυστυχισμένο πολίτη.

Θα έχετε, ίσως, αντιληφθεί πως υπάρχει συστηματικό πλυντήριο για τον Κώστα Σημίτη τους τελευταίους μήνες.

Επίσης, ο Κώστας Σημίτης θέλει εκλογές και, βέβαια, στηρίζει Κυριάκο Μητσοτάκη.

Μπας και γλιτώσει το δικαστήριο μετά την καταστροφή.

Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά για τα έργα και τις ημέρες του Κώστα Σημίτη.

Αλλά θα τα γράψω όλα!

Ο Κώστας Σημίτης ήταν ο πρωθυπουργός της φούσκας του Χρηματιστηρίου, ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης που προέτρεπε τους Έλληνες να επενδύσουν στο Χρηματιστήριο, ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης που έκανε πάρτι με τα εξοπλιστικά, ο πρωθυπουργός που μοίραζε όμορφα την πίτα στους ολιγάρχες αλλά αυτοί ξεχνούσαν να κάνουν τα δημόσια έργα, ο πρωθυπουργός που δεν είχε πάρει χαμπάρι ούτε τον υπουργό του, Άκη Τσοχατζόπουλο, ο πρωθυπουργός που διαφήμιζε τον εκσυγχρονισμό αλλά διόρισε στρατιές δημοσίων υπαλλήλων που τύχαινε να είναι γραμμένοι στο ΠΑΣΟΚ, ο πρωθυπουργός των Ιμίων, ο πρωθυπουργός της παράδοσης Οτσαλάν στους Τούρκους.

Και το σημαντικότερο όλων:

Ο Κώστας Σημίτης είναι ο πρωθυπουργός που έδωσε εντολή στην Goldman Sachs να παραποιήσει τους αριθμούς και τους δημόσιους λογαριασμούς, ώστε να μπει η Ελλάδα με πλαστά στοιχεία στην ευρωζώνη.   

Και απάτη και διαφθορά.

Και αυτή η απάτη του Κώστα Σημίτη έχει σαν αποτέλεσμα η Ελλάδα να είναι σήμερα στον όγδοο χρόνο χρεοκοπίας της μέσα στο ευρώ.

Προτείνω σε όλους αυτούς που έχουν αναλάβει το πλυντήριο του Σημίτη -δημοσιογράφοι, «πνευματικοί άνθρωποι» και άλλοι- να δουλέψουν εντατικά το επόμενο διάστημα.

Δεν καθαρίζει με τίποτα.

Εντελώς τυχαία, αυτοί που έχουν αναλάβει το πλυντήριο του Κώστα Σημίτη στηρίζουν όλοι Κυριάκο Μητσοτάκη και διατυμπανίζουν πως το πρόβλημα για την Ελλάδα ξεκίνησε το 2015 με τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού πριν η χώρα πετούσε και δεν είχε χρεοκοπήσει από το 2010.

Γιατί άραγε;

Μήπως είναι και τα δικά τους ονόματα σε τίποτα λίστες;

Άκου τώρα τι σκέφτηκα.

Ντροπή μου.

 

(Η φωτογραφία είναι από σημερινή ομιλία του Κώστα Σημίτη. Όχι μόνο κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος αλλά έχει και άποψη για το τι πρέπει να γίνει στη χώρα για να μεγαλουργήσει ξανά όπως στην διάρκεια της πρωθυπουργίας του. Ο Σημίτης να δείτε τι σανό σας τάισε.)

pitsirikos.net

 

ΥΓ του blog: ....Ξέχασε ο πιτσιρίκος να αναφέρει ότι ήταν ο πρωθυπουργός που ο εκ δεξιών του στενός του συνεργάτης (Μαντέλης) και ο εξ ευωνύμων  (Τσουκάτος) χρηματίστηκαν αποδεδειγμένα και εκ παραδοχής από την SIEMENS. Αν ήξερε ήταν συνένοχος αν δεν ήξερε ήταν ανίκανος και ακατάλληλος για πρωθυπουργός.

Μα καύσωνας… καλοκαιριάτικα;...

Και τα αιρκοντίσιον μας έχουμε οι περισσότεροι, και τους ανεμιστήρες μας από δίπλα, και μαθημένοι στη ζέστη είμαστε. Είναι αυτή η ροπή μας προς την υπερβολή, ο πληθωρικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα πάντα που μας κάνει να βαφτίζουμε «Κόλαση» και το λίγο πιο ζεστό καλοκαίρι

 

Κοσμάς Βίδος

 

Τι είναι λοιπόν αυτό το φοβερό και τρομερό που μας περιμένει; Μπορεί τις επόμενες μέρες η Ελλάδα να μετατραπεί σε μια νέα... Κοιλάδα του Θανάτου, στην ευρωπαϊκή εκδοχή της περιοχής ανάμεσα σε Καλιφόρνια και Νεβάδα, που θεωρείται το δεύτερο ξηρότερο μέρος του πλανήτη μετά την έρημο Ατακάμα της Χιλής; Μας έχει τάξει καύσωνα η ΕΜΥ. Και εμείς, επιρρεπείς στα θρίλερ έχουμε αρχίσει από τις αρχές της εβδομάδας να τρομάζουμε. Προληπτικά.
Κάτι τα νέα από τον βαρβάτο καύσωνα που έπληξε τις ΗΠΑ (50 βαθμοί Κελσίου στο Νότο, νεκροί, ακυρώσεις πτήσεων, διακοπές ρεύματος, πυρκαγιές…), κάτι το πρόσφατο κύμα ζέστης στη Βόρεια Ευρώπη, κάτι το δραματικό ταμπεραμέντο μας (κυρίως αυτό) και βρεθήκαμε να αναμένουμε ξανά (γιατί το έχουμε ξανακάνει), έναν Αρμαγεδδώνα φτιαγμένο από ήλιο, κάψα και σκόνη. «Καλό κουράγιο σε όλους μας» ευχήθηκε και ο Αντώνης Σρόιτερ προ ημερών από το δελτίο ειδήσεων αμέσως μετά την πρόγνωση του καιρού. Κουράγιο για να περάσουμε άλλο ένα ελληνικό καλοκαίρι; Ένα καλοκαίρι με το φως του, με τα τζιτζίκια του, με τα καρπούζια του, με τα κουνούπια του, με τα παγωτά του, με τα μπάνια του, με τις τσούχτρες του, με τα (παραδοσιακά ελληνικά) μοχίτο του… Παραδεχτείτε το, εκτός από τα κουνούπια και τις τσούχτρες, όλα τα άλλα μια χαρά ακούγονται. Επιπλέον, αυτό το καλοκαίρι που ξαφνικά μας προκαλεί πανικό, πολύ το είχαμε ποθήσει, διακαώς το περιμέναμε.
Αναζητώ τις μέγιστες θερμοκρασίες που έχουν καταγραφεί στη χώρα μας. Βρίσκω ένα 47,2 το 1958 στα Τρίκαλα και ένα 48 στο Τατόι και στην Ελευσίνα τον Ιούλιο του 1977. Οχι ό,τι πιο δροσερό, δεν ήταν όμως και για θάνατο. Εξάλλου, χαμηλότερα νούμερα περιμένουμε τώρα. Τι να πουν και οι Λίβυοι που σύμφωνα με μια (αμφισβητούμενη) μέτρηση στις 13 Σεπτεμβρίου 1922 είδαν τα θερμόμετρα να φτάνουν τους 58 βαθμούς Κελσίου; Υπάρχει πάντα και η Κοιλάδα του Θανάτου: Εκεί μια (διόλου αμφισβητούμενη) μέτρηση έδειξε στις 10 Ιουλίου 1913, 57 βαθμούς Κελσίου. Μπροστά τους, τα δικά μας τα σαράντα…κάτι μοιάζουν με αρχές χειμώνα. Αν και εμείς, και το σαραντάρι σαν πενηντάρι το αντιμετωπίζουμε.
Όχι επειδή είμαστε απροετοίμαστοι όπως ήταν οι Γάλλοι στον καύσωνα του 2003 που άφησε πίσω χιλιάδες νεκρούς (σε όλη την Ευρώπη περίπου 70.000!). Εμείς και τα αιρκοντίσιον μας έχουμε οι περισσότεροι, και τους ανεμιστήρες μας από δίπλα, και μαθημένοι στη ζέστη είμαστε. Είναι αυτή η ροπή μας προς την υπερβολή, ο πληθωρικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα πάντα που μας κάνει να βαφτίζουμε και το λίγο πιο ζεστό καλοκαίρι, Κόλαση. Με υπερβολή προβλήθηκε και τώρα, κυρίως από την τηλεόραση, ο καύσωνας που καταφθάνει, υπερβολικά αρχίσαμε να ανησυχούμε. Λες και δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε: Αποφεύγουμε τον ήλιο και την καταπόνηση, φροντίζουμε να είναι δροσερό το περιβάλλον μας, πίνουμε νερά, όσοι εργαζόμαστε έξω φοράμε καπέλο και προσέχουμε να μην εκτιθέμεθα πολύ ή κάνουμε διαλείμματα… Και προσέχουμε να μην ανάψουμε καμία φωτιά. Αυτά και, ζέστη είναι θα περάσει!

Αρκεί να περάσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα για όλους: Και για εκείνους που ζουν έξω, στον δρόμο, και για εκείνους που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας και για τα ζώα, κυρίως τα αδέσποτα. Σε καιρικές συνθήκες ακραίες  -έστω, σχετικά ακραίες, ελαφρώς ακραίες, ψιλοακραίες όπως ένας μικρός καύσωνας- δοκιμάζονται όχι μόνο ο κρατικός μηχανισμός (δήμοι, περιφέρειες, ΓΣΕΕ κλπ. έχουν ήδη ανακοινώσει μέτρα τα οποία βρίσκονται αναρτημένα στο Διαδίκτυο) αλλά και η ποιότητα των ανθρώπων. Αντί λοιπόν να τρομάζουμε χωρίς λόγο, ας φροντίσουμε να μην υπάρχει λόγος ανησυχίας για κανέναν. Τα άλλα, οι διογκωμένοι φόβοι και οι παράλογες φοβίες μας, θα παρασυρθούν με το πρώτο μελτέμι... 

www.protagon.gr

 

ΥΓ του blog: .....άντε ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ και μακριά από τα τρομολαγνικά ΜΜΕ....υπάρχει ο αέρας, η θάλασσα, ο ήλιος, τα πάρκα, οι φωνές των περαστικών, το φεγγάρι, τ' άστρα, τα τζιτζίκια, τα πουλιά.....στην Ελλάδα ζείτε ρε γαμώτο κι όχι στο Άαχεν.... κλείστε πια τη ριμάδα την τηλεόραση κι αμοληθείτε..... κι αν δεν μπορείτε από δυνατότητα ή πάθηση ανοίξτε το παράθυρο...ο αχός του καλοκαιριού είναι καλύτερη συντροφιά από τις σουρεάλ τσιριχτές φωνές παρουσιαστών, πολιτικών, επαϊόντων, ειδικών και κάθε λογής παραθυροαυνάνα.....