'Briganti se more' L'Inno Dei Briganti.

Ένας νεαρός, ο Νίκος Ρωμανός, ξεφτιλίζει το σάπιο πολιτικό σύστημα...

Ο Νίκος Ρωμανός, ένας από τους τέσσερις συλληφθέντες της ληστείας στο Βελβεντό Κοζάνης, που κρατείται στις φυλακές Αυλώνα και κατηγορείται για συμμετοχή στην οργάνωση Πυρήνες της Φωτιάς, δηλώνει σε κείμενό που δημοσιεύεται στο indymedia, πως «δεν υπήρξα μέλος της «Επαναστατικής Οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και διατηρώ διαφωνίες σε θέσεις της οργάνωσης».

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο.

«Στο επόμενο χρονικό διάστημα θα κληθώ από τον σύγχρονο ιεροεξεταστή Μόκκα για να “απολογηθώ” σχετικά με τη συμμετοχή μου στην Επαναστατική Οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς.
Ο λόγος που ξεκαθαρίζω τη θέση μου είναι για δηλώσω τις...

επιλογές και στάσεις αγώνα στους συντρόφους μου. Οι ποινικές ευθύνες ενός κατηγορητηρίου μ’ αφήνουν αδιάφορο. Όχι από τη θέση ενός οσιομάρτυρα αλλά σαν μια αναρχική επιλογή σύγκρουσης με τους νόμους και τη δικαστική μαφία.
Δεν αναγνωρίζω τις διαδικασίες τους, ούτε το δικαίωμα να με κρίνουν υπάνθρωποι, όπως ο Μόκκας, που για μένα δεν έχουν ούτε το δικαίωμα στη ζωή. Όσο μπορώ σκοπεύω να προσβάλλω τις διαδικασίες τους και να αναδείξω, ως αιχμάλωτος πλέον, την επαναστατική αντιπαράθεση που διεξάγεται καθημερινά απέναντι στην εξουσία. Η αδιάλλακτη στάση απέναντι στους δικαστικούς είναι ακόμα μια στιγμή μάχης στην εμπόλεμη συνθήκη που βιώνουμε.
Δηλώνω λοιπόν πως δεν υπήρξα μέλος της Επαναστατικής Οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και διατηρώ διαφωνίες σε θέσεις της οργάνωσης. Το γεγονός αυτό δεν αποτέλεσε σοβαρό λόγο για να μην συνδεθώ συντροφικά με τους συντρόφους της ΣΠΦ. Μια σύνδεση που με ώθησε στο να μοιραστώ μαζί τους κοινές σκέψεις, ανησυχίες, εμπειρίες, τεχνογνωσίες. Να μοιραστώ βιώματα για την επίθεση στην κυριαρχία και τους συμμάχους της.
Χάραζα και συνεχίζω να χαράζω μια πορεία στα εδάφη που ο αναρχικός αγώνας υψώνει το ανάστημά του και εξαπλώνει την εξεγερσιακή του δυναμική.
Σ’ αυτή την αντιφατική αλλά ευχάριστη διαδρομή, η επιλογή της παρουσίας μου σε επαναστατικές υποδομές (και όχι φυσικά τα τεχνικά λάθη που έκανα) δεν αποτελεί “ενοχοποιητικό” στοιχείο αλλά τιμή μου.
Η κατασταλτική στρατηγική αρνείται την αυτονομία των αναρχικών ομάδων άμεσης δράσης και βασισμένη σε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο χρησιμοποιεί τη ΣΠΦ για να “δικαιολογήσει” τις επιθετικές πρακτικές του ευρύτερου εξεγερσιακού ρεύματος.
Μια παρόμοια συνθήκη είχαν βιώσει και αγωνιστές στην Ιταλία με τις διώξεις του εισαγγελέα Marini. Το κυνήγι μαγισσών που είχε εξαπολύσει ο Marini οδήγησε στην καταδίκη αναρχικών σε εξοντωτικές ποινές και σκληρούς περιοριστικούς όρους. Ένα ακόμα παράδειγμα το οποίο αποδεικνύει ότι οι όροι του “διαλόγου” δεν πρέπει να είναι νομικοί αλλά οπλισμένοι.
Η στάση μας προσπαθεί να προωθήσει μια αντίληψη που αδιαφορεί για τα νομικίστικα ζητήματα (στο βαθμό του εφικτού πάντα) και στοχοποιεί τη ρίζα αναπαραγωγής όλων αυτών των μεθοδεύσεων, τον κοινό μας εχθρό.
Οι εξεγερσιακές πρακτικές πρέπει να εμπλουτιστούν και το επίπεδο βίας να πολλαπλασιαστεί.
Στέκομαι αλληλέγγυος με τα φυλακισμένα μέλη της ΣΠΦ και τους υψώνω τη γροθιά μου από τις φυλακές που βρίσκομαι αιχμάλωτος. Δύναμη σύντροφοι.
Συντροφικούς χαιρετισμούς σε όλες τις αντάρτικες ομάδες, στους πυρήνες της FAI/IRF και τις εξεγερμένες ατομικότητες ανά τον κόσμο.
ΖΗΤΩ Η ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Υ.Γ 1 Όταν είσαι ανήσυχος, πάρε μια βαθιά ανάσα και κοίτα ψηλά. Στο αστέρι που θα δεις κρύβονται οι ελπίδες μας και πίσω από αυτές το χαμόγελό μας. Προς το παρόν συνέχισε, να αγαπάς, να επιτίθεσαι, να αγωνίζεσαι. Έτσι κι αλλιώς ξέρεις. Οι άνθρωποι που ελπίζουν πεθαίνουν χέρι – χέρι, έτσι πρέπει να γίνει.
Στη μέση δεν υπάρχει τίποτα αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μέχρι τότε βάλε για πυξίδα ζωής το βίωμα.
Αργύρη και Φοίβο δύναμη και καλή τύχη.
Υ. Γ.2 Τα μόνα ευχάριστα νέα των ημερών η θετική πορεία της υγείας του συντρόφου Π. Αργυρού. Η σκέψη μου σε σένα σύντροφε».

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

 

ΥΓ του blog: Τελικά το ερώτημα έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό, βουτάει στην καρδιά και στο είναι και σ’ αναστατώνει. Με ποιους είσαι τέλος πάντων στο ακήρυχτο τούτο πόλεμο και την αβάσταχτη κατοχή που φύλαγαν οι καιροί για την χώρα μας; Με τα παιδιά που ξεσηκώθηκαν σαν έτοιμα από καιρό, που όσο κι αν δεν συμφωνείς με κάποια λόγια ή πράξεις μαζί τους, σήκωσαν ξανά την τιμή και την περηφάνια ενός λαού αδούλωτου στην ιστορική του διαδρομή ή με τις φανφάρες και τις υποκλίσεις των προσκυνημένων που ενώ σπέρνουν, τον όλεθρο, την καταστροφή και τον αφανισμό του κόσμου σκιαμαχούν ανέξοδα από τα γυάλινα παράθυρα της μεσομαζικοεπικοινωνιακής τους προστασίας; Σκέψεις που δεν φοβούνται μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι αλλά να μη σταθεί εμπόδιο στο λεύτερο του στοχασμού τους. Έτσι είναι η φύτρα κι η φτιαξιά τούτου κόσμου κι ας μη τ’ αναγνωρίζει κι ίδιος άμεσα.

Ξημέρωνε Δευτέρα κι ο Αναστάσιος διάβαζε στο λιγοστό φως της λάμπας για τις εξετάσεις που ‘χε τρεις μέρες αργότερα στην Ιατρική. Το δωμάτιο λιτό κάπου στου Γκύζη π’ αντανακλούσε την φτώχεια και την στένεψη του ενοίκου. Ένα κρεβάτι εκστρατείας, ένα τραπέζι που ‘χε την χρήση γραφείου, μερικά βιβλία, ένα ερμάριο αλλοτινών εποχών που ‘χε πάρει από τα παλιατζίδικα κι η βαλίτσα που κουβαλούσε το βιος του απ’ το νησί. Η κίνηση κι η οχλαγωγία έξω τ’ απέσπασαν την προσοχή.Δεν ανταποκρίνονταν μήτε στην ώρα μήτε στης καθημερινότητας την συνήθεια. Άνοιξε το παράθυρο. Η πρωινή δροσιά του τσίτωσε το πρόσωπο. Οι τελάληδες των εφημερίδων διαλαλούσαν την πραμάτεια τους. «Επιστράτευση», «Πόλεμος» «Ο ελληνικός λαός είπε ΟΧΙ στο Μουσολίνι». Έκλεισε το παράθυρο, τακτοποίησε τα λιγοστά του υπάρχοντα, αποχαιρέτησε ευλαβικά τ’ αγαπημένα του βιβλία κι έσπευσε να προστεθεί στης πατρίδας την άμυνα.
Χρόνους πολλούς πρωτύτερα που καβάτζαραν αιώνα, ο Τάσος αμούστακο παιδί στα δεκάξι του βάδιζε, ξυπόλυτος δυο μερόνυχτα για να προκάμει να φτάσει στην Μονή. Πλησίαζε του Ευαγγελισμού τι κι αν οι σημερινοί μελετητάδες της ιστορίας το βάζουν λίγο πριν ή λίγο μετά, αυτοί δεν ήταν εκεί ο Τάσος ήτανε. Είχε ακούσει το μεγάλο μαντάτο πως ο παπάς θα σήκωνε το φλάμπουρο της επανάστασης κι έτρεχε να προλάβει. Ανέβαινε ράχες, κατέβαινε πλαγιές διάβαινε τα ρυάκια και πρόκαμε. Γονάτισε και με δανεικό σπαθί ορκίστηκε στην λευτεριά του γένους.
Κακοτράχαλοι χρόνοι και πάλι, όχι πρωτόγνωρο για τούτο τον τόπο πιο πρόσφατοι όμως κι ο κυρ Ανέστης βάδιζε για το σπίτι του καθώς ξημέρωνε. Νυχτοφύλακας σε εργοστάσιο στην Ιερά Οδό είχε τελειώσει την βάρδια του κι επέστρεφε στο σπιτικό του. Γύρω του ουρλιαχτά,τρεχαλητά, φωνές, σειρήνες και πυροβολισμοί. Ήξερε τι γινότανε, το ‘χε ακούσει στο ράδιο πως το τανκς μπούκαρε στο Πολυτεχνείο αλλά αυτός σφάλισε τ’ αυτιά και τα μάτια και βάδιζε. Ο βιοπορισμός της οικογένειας τον ένοιαζε μόνο και τίποτα άλλο. Ανέβηκε την Καποδιστρίου κι έστριψε την Σόλωνος. Δυο δρασκελιές ήταν από το σπίτι του όταν τον είδε κάτω αιμόφυρτο να του ζητά βοήθεια με χέρι σηκωμένο. «Αναστάση με λένε πες το στους δικούς μου» ψέλλισε ξέπνοα. Πίσω του οι διώκτες σίμωναν μανιασμένοι. Ο κυρ Ανέστης είδε μια το άνοιγμα της πόρτας του σπιτιού του που τον καλούσε στην θαλπωρή του, μια τον πεσμένο νέο που αγωνιζότανε να σηκωθεί για να ξεφύγει κι ύστερα γύρισε, άνοιξε τις φτερούγες του και δέχτηκε κατάστηθα την σφαίρα που ‘βαψε άλικο το λευκό φθαρμένο του πουκάμισο. Ο χρόνος της θυσίας ήταν αρκετός για τον Αναστάση. Βοήθησε κι ο κορεσμός απ’ αίμα των διωκτών. Ο κυρ Ανέστης δεν αναφέρθηκε ποτέ ούτε σαν νεκρός ούτε σαν θύμα. Μήτε στις επιτύμβιες πλάκες τον εγράψανε μήτε στα πανηγύρια π’ ακολούθησαν απ’ τους απόντες τον μνημονέψανε. Στο ξόδι του μέρες αργότερα οι λίγοι δικοί που δεν ξεπερνούσαν τα δάχτυλα των χεριών, είδαν καθαρά το χαμόγελο του χρέους που πλούμιζε το άψυχο πρόσωπο.
Μονές στιγμές που ζητούν την τέταρτη την σημερινή να κάνουν καρέ και να δέσουν το κάδρο, που ή θα το μαυρίσουν και θα το αφανίσουν ολάκαιρο ή θα το φωτίσουν σαν αγίου φωτοστέφανο.Ο κυρ Ανέστης επέλεξε, οι νέοι μας είναι ξανά έτοιμοι, εμείς; 

Έξοδος Αδιέξοδος

Τα είχα ακούσει από γνωστούς γνωστών και φίλους φίλων. Τα διάβαζα σε επιστολές και κείμενα σε blogs. Όμως, μ’ αυτόν τον άνθρωπο για τον οποίο θα σας πω στη συνέχεια, δεν ξέρω, κάτι μ’ έκανε να τον νιώσω περισσότερο.

Βασικά να πω ότι παίρνω όλο και περισσότερα mail από το εξωτερικό. Από Έλληνες. Φρέσκους μετανάστες, της τελευταία τριετίας....

Την παλεύουν διαβάζοντας ελληνικά blogs για να μαθαίνουν τι γίνεται «πίσω». Ίσως είναι αυτοί που περισσότερο απ’ όλους κατάλαβαν ότι με το να βλέπεις ελληνικά κανάλια δε μαθαίνεις τίποτα. Άλλα λένε οι ειδήσεις, άλλα τους λένε οι συγγενείς και οι φίλοι στο τηλέφωνο. Άλλη η χώρα του MEGA, του ΑΝΤ1 και της ΝΕΤ κι άλλη εκείνη που ζουν οι Έλληνες.

Επανέρχομαι, λοιπόν, στον άνθρωπο η εμπειρία του οποίου μ’ έκανε να γράψω αυτό το κείμενο. Δεν ξέρω αν εκείνος θέλει να γράψω γι’ αυτά που έζησε πηγαίνοντας στη Γερμανία. Αλλά δε μπορώ και να μην τα γράψω. Απλώς θα «κρύψω» όσα στοιχεία του και λεπτομέρειες μου έδωσε.

«Πριν από 2 περίπου χρόνια αποφάσισα να πάρω τον δρόμο της μετανάστευσης. Στα 28 χρόνια πλέον, και νιώθοντας ίσως πολύ “γέρος” για να το παλέψω ακόμα, άφησα το σπίτι που νοίκιαζα επί χρόνια μόνος μου (μαύρα πάντα και χωρίς αποδείξεις και για το οποίο, για να το συντηρώ εργαζόμουν σε 2 δουλειές παραμελώντας τις σπουδές μου), έδωσα-χάρισα τα υπάρχοντά μου, πακέταρα μια βαλίτσα και με 170 ευρώ στην τσέπη μπήκα στο αεροπλάνο και έφυγα για την Γερμανία. Μα πώς; Μα με τις περίφημες “εταιρίες” ευρέσεως εργασίας, που τον τελευταίο καιρό έχουν ξεφυτρώσει σαν τα μανιτάρια στην Ελλάδα.

Με ένα απλό “γκουγκλάρισμα” και λέξεις- κλειδιά όπως “εξωτερικό, εύρεση εργασίας”, εμφανίζονται εκατοντάδες αποτελέσματα. Από “γραφεία”, άλλο τίποτα. Το ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο είναι παντού. “Γραφεία” στην Γερμανία, στην Ολλανδία, στην Αθήνα, στα Γρεβενά, στην Κοζάνη, στην Καβάλα, στη Θεσσαλονίκη…οπότε και άρχισα τις πρώτες επαφές με ένα γραφείο στη Γερμανία, που μου ζήτησε να στείλω με φαξ αντίγραφο της ταυτότητάς μου, να συμπληρώσω κάτι φόρμες με τις γνώσεις μου και να αποστείλω με mail φωτογραφίες της…αρχοντιάς μου, καθώς και με ένα “γραφείο” στην… (αναφέρει πόλη της Ελλάδας).

Η διαδικασία απλή. Καλείς στο τηλέφωνο, δίνεις τα στοιχεία σου, μπαίνεις σε μια λίστα και περιμένεις..Βέβαια, επειδή πλέον δεν είχα καν σπίτι και με φιλοξενούσε φίλος, δεν μπορούσα να περιμένω. Πήγα από το “γραφείο” και άρχισα την κουβέντα με την “γραμματέα”. (…) Μου ανέλυσε επίσης το που θα δουλεύω, “τα λεφτά θα είναι περίπου 1000, 1100, ασφάλιση, όλα”. Έφυγα από το “γραφείο” και μια Τρίτη με καλεί η γραμματέας, βάζει σε ανοιχτή ακρόαση με το μελλοντικό μου αφεντικό στο Μόναχο, που στα περιγράφει όλα ρόδινα και όμορφα, και την Πέμπτη βρίσκομαι ήδη στο αεροπλάνο.

(…) Φτάνω στο εστιατόριο, αφήνω τα πράγματά μου στο διαμέρισμα που βρίσκεται πάνω (σε άλλες περιπτώσεις και κάτω…) από το εστιατόριο, γνωρίζω τους 3-4 συγκατοίκους μου και …βουρ στον πατσά. Φοράω την ποδιά μου και αρχίζω την λάντζα. Ο μισθός στα 900 ευρώ ταρίφα, από τα οποία τον πρώτο μήνα τα 450 πηγαίνουν στην προμήθεια του “γραφείου”, ανασφάλιστος, αδήλωτος, 12 και πολλές φορές 15-16 ώρες την ημέρα, 7 μέρες την εβδομάδα. (… ) Ήρθα εδώ για να ζήσω σαν άνθρωπος! Και αυτό δεν το καταλαβαίνουν οι “εστιάτορες” εδώ, οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση στην Ελλάδα, σου λένε “αν δεν γουστάρεις, γύρνα πίσω”.

Στους μήνες που εργάστηκα σε αυτούς τους κυρίους, γνώρισα κόσμο και κοσμάκη. 20χρονα παιδιά, που δεν είχαν τίποτα στην Ελλάδα και τα παράτησαν και έφυγαν να δουλεύουν μαύρα, ανθρώπους με 2 και 3 πτυχία, με σπουδές, με γνώσεις, που επειδή δεν είχαν “μπάρμπα στην Κορώνη”, αναγκάστηκαν να έρθουν στην Γερμανία. Παιδιά, που επειδή ζήτησαν τα αυτονόητα από το “αφεντικό”(1 μέρα ξεκούραση, ασφάλιση), εκείνος τους πέταξε στον δρόμο απλήρωτους και τους είπε “δεν με νοιάζει τι θα κάνεις, πάρε αεροπλάνο και γύρνα πίσω”».

Προτιμώ να μη γράψω όσα αναφέρει για κάποιους ελληνικούς συλλόγους και «κοινότητες». Όχι επειδή δεν τον πιστεύω, αλλά επειδή δε θέλω να το μαυρίσω ακόμη περισσότερο το θέμα. Είναι άραγε όλοι οι «παλιοί» Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία τόσο καθίκια; Φυσικά και όχι! Δεν υπάρχουν σωστοί Έλληνες στη Γερμανία; Λογικά, θα υπάρχουν. Όμως εδώ μιλάμε για κύκλωμα. Αυτό είναι το θέμα. Ότι πρόλαβαν κάποιοι κι έχτισαν μια νέα φάμπρικα παραγωγής σκλάβων. Όχι όμως Έλληνες σκλάβους για Γερμανούς αφεντικά. Έλληνες για Έλληνες.

Κι άντε τώρα, να πεις σ’ αυτόν τον άνθρωπο ότι φταίει ο καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση, ο Γερμανός. Αφού Έλληνες του ρήμαξαν τη ζωή εδώ, Έλληνες και έξω. Εντάξει, ευτυχώς ο συγκεκριμένος για τον οποίο γράφω έχει βρει πλέον τις άκρες του και πήρε το δρόμο του. Όμως πόσοι άλλοι ακούν ακόμη το «αν δε γουστάρεις γύρνα πίσω». Πίσω, πού;

Φυσικά και υπάρχουν κι άλλες χώρες να μεταναστεύσει κάποιος. Έχω μια φίλη που μου γράφει ότι στη Σκωτία, που μετανάστευσε, όλα λειτούργησαν άψογα. Όμως εκείνη ακόμη χτυπιέται στα βράχια της νοσταλγίας και του διωγμού. Γιατί αν όχι όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι δεν έφυγαν από επιλογή αλλά ξενιτεύτηκαν διωγμένοι. Κι αυτός ο διωγμός από το σπίτι σου, δεν παλεύεται με τίποτα. Κι αν όσες φορές σκέφτηκα να φύγω, τελικά έμεινα, είναι γιατί δε γουστάρω να με διώχνουν. Όσο αντέχω θα μένω εδώ. Όχι από εγωισμό, αλλά επειδή αν μπει φωτιά θέλω να τη ζήσω.

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Φωτό, που κόβει την ανάσα...

 

 

Η φωτογραφία κυκλοφόρησε στο Facebook και προκαλεί σοκ.
Όπως πολύ σωστά επισημαίνει στο σχόλιο του, εκείνος που την "ανέβασε", είναι "η πιο συγκλονιστική και... καλλιτεχνική αντιπολεμική... φωτό που έχω δει. Ούτε μάνες και παιδιά που κλαίνε, ούτε σακατεμένα σώματα".
Ολα αυτά μαζί "φαίνονται" στην "Απώλεια" και την "Απουσία". Άξιο παρατήρησης σε αυτή τη φωτογραφία είναι και το ...γεγονός ότι, η μεν γυναίκα έχει περήφανο και οργισμένο βλέμμα, το δε παιδί φοράει το καπέλο του νεκρού πατέρα του.
Αγνώστου φωτογράφου, μάλλον εποχής Α' Παγκοσμίου”.

nonews-news.blogspot.gr

'Nun te scurda' Almamegretta

Πως ο Ερνέστο γίνεται Τσε...

Ειρηνικός Πολεμιστής
 
Οι Αργεντινοί έχουν το επιφώνημα «Che», το οποίο βάζουν μπροστά από τις φράσεις όταν απευθύνονται στους άλλους, που σημαίνει «Ε, συ!»... Παρά τα πολλά του ταξίδια στη Λατινική Αμερική, ο Ερνέστο δεν κατάφερε ποτέ να απαλλαγεί από αυτή τη συνήθεια να απευθύνεται στους άλλους με το «Che», αν και γνώριζε ότι... για ορισμένους Λατινοαμερικανούς ένας τέτοιος τρόπος ομιλίας φαινόταν αστείος... Στο Μεξικό, ερχόμενος σε επαφή με τους Κουβανούς εξόριστους και προσχωρώντας στην ομάδα του Φιντέλ Κάστρο, η συνήθειά του αυτή όχι μόνο δεν πέρασε απαρατήρητη, αλλά αποτέλεσε και την αιτία για να του κολλήσουν το παρατσούκλι ΤΣΕ... Ο Φιντέλ πιστοποιεί ο ίδιος αυτήν την ιστορία που έμελλε να δώσει στην ανθρωπότητα ένα από τα πιο αγαπητά - ταυτισμένα με την Επανάσταση - ονόματα... «Καθώς οι Αργεντινοί- λέει - φωνάζουν τους άλλους "Τσε", οι Κουβανοί άρχισαν να τον φωνάζουν "Τσε" κι έτσι έγινε γνωστός»!!!

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr 

"Στην Αθήνα οι νέοι κλαίνε από τα δακρυγόνα" Nick Cave & The Bad Seeds

O εντυπωσιακός Nick Cave, ο Αυστραλός τραγουδοποιός και όχι μόνο, που λατρεύεται όσο λίγοι στην Ελλάδα έδωσε στη δημοσιότητα το νέο του τραγούδι αφιερωμένο στις εικόνες διαμαρτυρίας και εξαθλίωσης που βλέπει στην Ελλάδα και την Αθήνα της φτώχειας, των διαδηλώσεων και των δακρυγόνων....

Συνθέτης ιδιαίτερης ευφυΐας, στιχουργός και ποιητής ο Cave επιστρέφει με ένα τραγούδι γροθιά στο στομάχι με αρκετή δόση ειρωνείας για την ανθρώπινη κοινωνία και μια κραυγή αλληλεγγύης προς τους δοκιμαζόμενους Ελληνες.
Το τραγούδι του παγκοσμίου φήμης μουσικού που κυκλοφορεί με την αγαστή συνεργασία των εδώ και τριάντα περίπου χρόνια συνοδοιπόρων του, των Bad Seeds, τιτλοφορείται «Lightning Bolts», δηλαδή «Κεραυνοί» ως μια ευθεία αναφορά στον αρχαίο Θεό των Ελλήνων τον Δία.
Αλλωστε έτσι ξεκινάνε και οι στίχοι στου κομματιού «Δύο κεραυνοί ήρθαν στο δωμάτιό μου, δώρο από τον Δία», ενώ κάνει ειδική αναφορά στις διαδηλώσεις και τις τραγικές καταστάσεις που βιώνουν οι Ελληνες τα τελευταία χρόνια,
«Στην Αθήνα οι νέοι κλαίνε από τα δακρυγόνα» αναφέρει ο Nick Cave και με τρόπο καυστικό συνεχίζει «εγώ είμαι δίπλα στην πισίνα και μαυρίζω» και περιγράφει μια εφιαλτική εικόνα σημειώνοντας «στο λίκνο της δημοκρατίας ακόμη και τα περιστέρια φοράνε αντιασφυξιογόνες μάσκες»
Γνωστός για την αγάπη του προς την Ελλάδα και τους Ελληνες, επισκέπτεται συχνά τη χώρα μας όχι μόνο για συναυλίες, αλλά και για διακοπές, ενώ έχει αμέτρητους φίλους και όχι μόνο θαυμαστές.
Πολυσχιδής προσωπικότητα, ο 56χρονος τραγουδοποιός έγινε γνωστός με το αυστραλιανό γκρουπ Birthday Party που βιάστηκαν κάποιοι να το χαρακτηρίσουν «πανκ», αλλά σύντομα κατάλαβαν ότι η περίπτωση του Cave δεν θα χωρούσε ποτέ σε συγκεκριμένες μουσικές φόρμες και ταμπέλες.
Από το 1983, όταν, μετά από τέσσερις δίσκους, εγκατέλειψε τους Birthday Party και σχημάτισε τους Bad Seeds έχει διανύσει μια εντυπωσιακή μουσική πορεία με δεκαπέντε πολύ πετυχημένους δίσκους και αμέτρητες επιτυχίες που του έφεραν παγκόσμια αναγνώριση.
Κυκλοφόρησε, ακόμη, άλλους δύο δίσκους με ένα άλλο project τους Grinderman, που είναι οι ίδιοι οι Bad Seeds με άλλο όνομα, αλλά έχει συνθέσει και αμέτρητα soundtracks, ορισμένα εκ των οποίων έχουν κατακτήσει πολλά βραβεία.
Ιδιόρρυθμος και σκοτεινός, με ταραχώδη ζωή ο Nick Cave, αλλά αναμφισβήτητο ταλέντο συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους και πιο επιδραστικούς μουσικούς της τελευταίας τριακονταετίας.

ostria-gr.blogspot.gr

Ανοίγει ξένα το ζήτημα των κρυμμένων χριστιανών στην Τουρκία!

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Επανέρχεται στην τουρκική επικαιρότητα με δυο δημοσιεύματα «φωτιά», το μεγάλο ζήτημα των κρυπτοχριστιανών, ένα θέμα  που έχει απασχολήσει πολλές φορές στο παρελθόν την γειτονική χώρα και δείχνει πως το ζήτημα όχι μόνο δεν έχει κλίσει, αλλά είναι ένα καυτό θέμα που συσχετίζεται άμεσα με την κρίση ταυτότητας που έχει ανακύψει τα τελευταία χρόνια με πολλές παρενέργειες για το ίδιο το μέλλον της σύγχρονης Τουρκίας

Το πρώτο δημοσίευμα που έχει πάρει μεγάλη δημοσιότητα, είναι ένα δημοσίευμα της γνωστής εφημερίδας, Radıkal, (15/2/2013), με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Türkiıye’ de yüz binlerce gizli Ermeni yaşiyor», δηλαδή, «Στην Τουρκία ζουν εκατοντάδες χιλιάδες  κρυπτόαρμένιοι», και το δεύτερο και πιο χαρακτηριστικό, της εφημερίδας Ekspres και της δημοσιογράφου, Yasemin Güç,  με τον ακόμα πιο χαρακτηριστικό τίτλο, «Anadoluda Hırıstiyan geçmisini saklayan binlerce aile var», δηλαδή, «Στην Ανατολία υπάρχουν χιλιάδες κρυμμένες από το παρελθόν χριστιανικές οικογένειες»

Ειδικά στο δεύτερο δημοσίευμα, η Τουρκάλα συγγραφεύς παίρνοντας αφορμή από τον πρόσφατο θάνατο ενός ζευγαριού στο οποίο ο ένας ήταν μουσουλμάνος και ο άλλη χριστιανή, αναφέρει ότι μετά την γνωστή συμφωνία της Λοζάννης, το 1923, αναγκάστηκαν χιλιάδες Ρωμιοί της Ανατολίας, που υπολογίζονταν στο 1.500.000, να εκριζωθούν από τις πατρίδες τους και παράλληλα 500.000 μουσουλμάνοι να έρθουν από τα Βαλκάνια στην Τουρκία, μια πικρή ιστορία που όμως άφησε πολλά κατάλοιπα και στις δυο χώρες. Παρά όμως την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών, πολλοί χριστιανοί Ρωμιοί που δεν ήθελαν να αφήσουν το βιός τους, που με τόσους κόπους είχαν αποκτήσει,  παρέμειναν στις πατρογονικές τους εστίες δηλώνοντας πως δεν είναι χριστιανοί αλλά μουσουλμάνοι. Σήμερα, όπως ομολογεί η Τουρκάλα δημοσιογράφος, οι απόγονοι αυτών των Ρωμιών ενώ επίσημα δηλώνουν ότι είναι Τούρκοι μουσουλμάνοι, παρά ταύτα στα σπίτια τους εξακολουθούν να είναι χριστιανοί και να ακολουθούν τις χριστιανικές θρησκευτικές εορτές. Οι κρυμμένοι αυτοί χριστιανοί, εξωτερικά πηγαίνουν στα τζαμιά, παρακολουθούν τελετές στους μουσουλμανικούς τεκέδες, εμφανίζονται συχνά να υποστηρίζουν την μουσουλμανική Şeriat, αλλά στην πραγματικότητα όλα αυτά τα κάνουν για το θεαθήναι, καθώς μέσα τους εξακολουθούν να πιστεύουν στον Χριστό. Μάλιστα στο ίδιο αποκαλυπτικό δημοσίευμα, η Yasemin Güç  αναφέρει και τις περιοχές όπου υπάρχουν χιλιάδες τέτοιες οικογένειες κρυπτοχριστιανών Ρωμιών. Οι περιοχές αυτές είναι : Άδανα, Αδριανούπολη, Μπαλίκεσίρ, Σαμψούντα, Κωνσταντινούπολη, Τεκίρνταγ (Ραιδεστός), Κιρκλαρελί (Σαράντα εκκλησιές), Σμύρνη, Κοτζαελί, Μερσίνα, Μαγνησία, Τσανάκαλέ, Προύσα, Καισάρεια, και Προκόπη, (Καππαδοκία). Στις περιοχές αυτές, όπως υποστηρίζει το τουρκικό δημοσίευμα, βρίσκονται οι περισσότερες οικογένειες που επιφανειακά παρουσιάζονται σαν μουσουλμάνοι αλλά στην πραγματικότητα είναι κρυμμένοι χριστιανοί.

Το ζήτημα, όπως ομολόγει  η Τουρκάλα δημοσιογράφος, είναι πολύ σοβαρό και «λεπτό», γι’ αυτό και δεν μπορεί να γίνει καμία φανερή συζήτηση γιατί οποιαδήποτε  περίπτωση αποκάλυψης των πραγματικών θρησκευτικών πιστεύω όλων αυτών των χιλιάδων ανθρώπων, θα προκαλέσει μεγάλο σκάνδαλο, για αυτό και είναι ουσιαστικά απαγορευμένη κάθε αναφορά στο σημαντικό αυτό ζήτημα. Δηλαδή με λίγα λόγια, η έλλειψη πραγματικής ελευθερίας στην Τουρκία έχει σκλαβώσει όλες αυτές τις συνειδήσεις που υποφέρουν καθώς αναγκάζονται να κρύβουν το πραγματικό τους θρήσκευμα και την αληθινή  τους καταγωγή.

Τα ιδία υποστηρίζει και η εφημερίδα Radikal, που επικαλείται μια τελευταία έκθεση της αρμένικης διασποράς η οποία κάνει λόγο για εκατοντάδες χιλιάδες κρυπτοαρμένιους που βρίσκονται στην Τουρκία και ειδικά στις περιοχές Κωνσταντινούπολη , Αμάσεια, Ντιαρμπακίρ, Μπατμάν, Τούντζελί και Μους. Και εδώ επισημαίνεται η έλλειψη ελευθερίας για την εκδήλωση της πραγματικής θρησκευτικής ταυτότητας αυτών των κρυπτοαρμενίων, οι οποίοι αναγκάζονται να υποκρίνονται ότι είναι Τούρκοι μουσουλμάνοι.

Όλα αυτά αναδεικνύουν για άλλη μια φορά το τεράστιο ζήτημα  της καταπίεσης των εκατοντάδων χιλιάδων κρυπτοχριστιανών στην Τουρκία, ένα θέμα που συσχετίζεται με το πρόβλημα ταυτότητας των σημερινών Τούρκων. Η σημερινή Τουρκία είναι μια σύγχρονη τεράστια «φυλακή συνειδήσεων». Οι συνειδήσεις αυτές,  αναμένουν την μέρα που θα απελευθερωθούν  και θα λάμψει η αλήθεια για την πραγματική τους ταυτότητα.

olympia.gr

'Meetings With Remarkable Men' The story of G.I.Gurdjieff

Η ταινία που γυρίστηκε με βάση το βιβλίο, από τον γνωστό σκηνοθέτη Πήτερ Μπρουκ, το 1979, ακολουθεί τον Γκουρτζίεφ στα ταξίδια του στην Κεντρική Ασία και ξετυλίγει όλη τη διαδρομή του για την απόκτηση της πραγματικής γνώσης.. Η ταινία βραβεύτηκε το 1979 στο... Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Για τον Πήτερ Μπρουκ ο Γκουρτζίεφ ήταν η σπουδαιότερη προσωπικότητα του 20ου αιώνα.
Ξετυλίγονται οι αναμνήσεις του Γκουρτζίεφ, σχετικά με διάφορους «αξιόλογους ανθρώπους» που έχει συναντήσει, ξεκινώντας με τον πατέρα του. Οι συναντήσεις περιλαμβάνουν τον Αρμένιο ιερέα Pogossian, το φίλο του Soloviev, τον Πρίγκιπα Lubovedsky, έναν Ρώσο πρίγκιπα με μεταφυσικά ενδιαφέροντα, και άλλους. Ο Γκουρτζίεφ αφηγείται τα κατορθώματά τους, ενώ παράλληλα ξετυλίγει τις προσωπικότητες αυτών των εκπληκτικών μορφών.
Κατά τη διάρκεια της περιγραφής των χαρακτήρων, ο Γκουρτζίεφ εντάσσει τις ιστορίες τους στην ιστορία των δικών του ταξιδιών και σε μια συνολική αφήγηση, στην οποία τους βάζει να συνεργάζονται για τον εντοπισμό πνευματικών κειμένων. Αποκαλεί αυτή την ομάδα "Αναζητητές της Αλήθειας". Οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκουν όντως την «αλήθεια», στη μορφή κάποιου πνευματικού πεπρωμένου. Εκείνος, ανακαλύπτει ένα χάρτη της Αιγύπτου «προ-άμμου» και τα αποδεικτικά στοιχεία της Αδελφότητας Sarmound, φερόμενη ως φύλακα της αρχαίας σοφίας, που χρονολογείται τεσσεράμισι χιλιάδες χρόνια πριν. Ανεβαίνει στα Ιμαλάια, ακολουθεί το Νείλο και οδηγείται με κλειστά μάτια σε ένα μυστηριώδες μοναστήρι. Στις συναντήσεις του με δερβίσηδες, μοναχούς και φακίρηδες, ο Γκουρτζίεφ αποκτά τη σοφία που επιζητεί.
Η βασική του άποψη είναι ότι οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους κοιμισμένοι, χωρίς καμία αίσθηση του εαυτού τους και ως εκ τούτου συμπεριφέρονται σαν μηχανές.
Μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην εποχή του, ο Γκουρτζίεφ ενέπνευσε βαθιά αγάπη και πίστη στους μαθητές του, αλλά δέχτηκε εμπαιγμό από τους σκεπτικιστές.
Ένα έργο, πλημμυρισμένο από μια συναρπαστική αίσθηση του τι σημαίνει να ζει κανείς στο έπακρο, με συνείδηση​​, με σκοπό, με την καρδιά.

Πολλαπλασιαστές: Για να ξέρουμε τι λέμε!

Γιάνης Βαρουφάκης

 

Αυτό τον καιρό η έννοια του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή έχει αποκτήσει σημαντική πολιτική σημασία, καθώς δραπέτευσε από τα εγχειρίδια των μακροοικονομικών και κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού. Καλό είναι λοιπόν να ξέρουμε τι λέμε όταν αναφερόμαστε σε αυτόν.

Ο υπολογισμός του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή της χώρας δεν είναι απλή υπόθεση και πράγματι υπάρχει σοβαρός λόγος που οι οικονομολόγοι διαφωνούμε μεταξύ μας. Άλλο αυτό όμως και άλλο το να γράφονται αστειότητες.

Ως παράδειγμα παραθέτω κάτι που διάβασα σε γνωστή (τέως σοβαρή) καθημερινή, απογευματινή εφημερίδα: «Ας θυμηθούμε πως το 2009, με 10% πρωτογενές έλλειμμα, είχαμε ύφεση 2,8%. Ο πολλαπλασιαστής ήταν -3,5 – ούτε 0,5, ούτε 0,75, ούτε 1,7! Για κάθε παραπανίσιο ευρώ που έμπαινε στην οικονομία, χάνονταν τριάμιση ευρώ!» Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, το ΔΝΤ έκανε μεν λάθος υπολογισμό του πολλαπλασιαστή όχι επειδή τον «υποτίμησε» (θεωρώντας ότι ήταν της τάξης του 0,5 όταν έφτανε το 1,7) αλλά επειδή τον «υπερτίμησε» (καθώς στην πραγματικότητα ήταν -3,5 αντί για +0,5, +0,75 ή +1,7).

Αν ο αρθρογράφος ήταν πρωτοετής φοιτητής, και έγραφε τέτοιες ανοησίες, θα μηδενιζόταν. Όμως τέτοιες στοιχειώδεις παρανοήσεις παρατηρούνται σε πολλά άρθρα «σοβαρών» αρθρογράφων και για αυτό είναι αναγκαίο να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους.

Εν αρχή ήν το εθνικό εισόδημα, το ΑΕΠ της χώρας, η πηγή όλων των εισοδημάτων όλων μας. Καθώς το εθνικό εισόδημα «κυκλοφορεί» στην οικονομία (π.χ. καθώς οι καταναλωτές ξοδεύουν, οι επιχειρήσεις χρησιμοποιούν αυτά τα έσοδα για να πληρώνουν μισθούς, οι μισθωτοί από τους μισθούς τους καταβάλουν φόρους, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί μέρος των φόρων για να δίνει συντάξεις και επιδόματα, τα επιδόματα ξοδεύονται κλπ), κάποια ποσά «χάνονται», βγαίνουν από την κυκλοφορία του, και κάποια άλλα προστίθενται σε αυτήν.

Παραδείγματος χάριν, χρήματα που κερδίζουν οι εξαγωγικές επιχειρήσεις λειτουργούν ως τονωτικές ενέσεις στην ροή του εθνικού εισοδήματος. Το ίδιο και οι δημόσιες επενδύσεις (π.χ. επέκταση του Μετρό). Το ίδιο και οι ιδιωτικές επενδύσεις (π.χ. μια νέα επένδυση ξένης ή ελληνικής εταιρείας). Αυτά τα τρία, εξαγωγικό (ή τουριστικό) εισόδημα, δημόσιες δαπάνες και ιδιωτικές επενδύσεις, αποτελούν τις τρεις «ενέσεις» στο ΑΕΠ. Περιληπτικά, οι συνολικές «ενέσεις» στο ΑΕΠ είναι το άθροισμα των ιδιωτικών επενδύσεων, των δημόσιων δαπανών και των εισοδημάτων από το εξωτερικό (εξαγωγές, τουρισμός, εμβάσματα).

Από την άλλη, έχουμε και τριών ειδών «απώλειες» από την κυκλοφορία του ΑΕΠ της χώρας: (α) τα χρήματα που ξοδεύουμε για εισαγωγές (τα οποία ουσιαστικά εγκαταλείπουν την επικράτεια), (β) τα χρήματα που κάποιος βάζει στο σεντούκι για μια δύσκολη στιγμή (δηλαδή οι αποταμιεύσεις), και (γ) τα χρήματα που μας παίρνει η εφορία τα οποία, και αυτά, αφαιρούνται από την κυκλοφορία του ΑΕΠ. Περιληπτικά, το άθροισμα, σε ευρώ, αυτών των «απωλειών» ισούται με το άθροισμα των φορών που εισπράττει το κράτος, των αποταμιεύσεων, και των χρημάτων που ξοδεύουμε για εισαγωγές, ταξίδια στο εξωτερικό κλπ.

Ερχόμαστε λοιπόν στον πολλαπλασιαστή ή, για την ακρίβεια, στους δύο πολλαπλασιαστές της οικονομίας μας. Στον πολλαπλασιαστή «ενέσεων», έστω μ, και στον πολλαπλασιαστή «απωλειών», έστω λ. Η έννοιά τους είναι τόσο απλή όσο δύσκολος είναι ο υπολογισμός τους: Αν ξάφνου οι «ενέσεις» μειωθούν αυτόνομα κατά 1 ευρώ (τι σημαίνει αυτό το αυτόνομα θα το δούμε στην επόμενη παράγραφο – καθώς έχει μεγάλη σημασία), το ΑΕΠ της χώρας μειώνεται κατά μ ευρώ. Κι αντίθετα, αν οι «ενέσεις» αυξηθούν αυτόνομα κατά 1 ευρώ τότε το ΑΕΠ αυξάνεται κατά μ ευρώ. Κάτι αντίστοιχο, από την ανάποδη όμως, ισχύει για τον πολλαπλασιαστή «απωλειών», το λ: Αν αυξηθούν οι «απώλειες» κατά 1 ευρώ (π.χ. αυξηθούν οι φόροι αυτόνομα), τότε το ΑΕΠ μειώνεται κατά λ ευρώ (και το αντίθετο, αν μειωθούν οι «απώλειες» κατά 1 ευρώ τότε το ΑΕΠ, ανεβαίνει κατά λ ευρώ). Να γιατί οι αριθμοί μ και λ ονομάζονται πολλαπλασιαστές: επειδή πολλαπλασιάζουν τις αυτόνομες αλλαγές των «ενέσεων» και των «απωλειών» επηρεάζοντας έτσι πολλαπλασιαστικά το εθνικό εισόδημα. Π.χ. αν μ=1,8 και λ=0,8 και αυξηθούν οι φόροι αυτόνομα κατά 1 δις, τότε το ΑΕΠ μειώνεται κατά 800 εκ. ευρώ (-λΧ1 δις) ενώ αν την ίδια στιγμή αυξηθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις κατά 1 δις το ΑΕΠ θα «τσιμπήσει» μΧ1 δις =1,8 δις.

Σε αυτό το σημείο πρέπει εσπευσμένα να εξηγήσω γιατί επιμένω, ξανά και ξανά σε αυτό το αυτόνομα: Οι πολλαπλασιαστές αφορούν αποκλειστικά την αυτόνομη μεταβολή των «ενέσεων» (π.χ. των δημόσιων δαπανών) και των «απωλειών» (π.χ. των φόρων) και όχι τις αυτόματες μεταβολές τους. Τι σημαίνει τώρα αυτόνομη και τι αυτόματη μεταβολή των «ενέσεων» και/ή των «απωλειών» και ποια η διαφορά τους;

Να τι δεν σημαίνει αυτόνομη μεταβολή:

• Όταν οι φόροι μειώνονται λόγω της ύφεσης, επειδή δηλαδή μειώνονται τα εισοδήματα των πολιτών (δηλαδή πέφτει το ΑΕΠ), δεν έχουμε αυτόνομη μείωση των φόρων – η μείωση αυτή προκύπτει αυτόματα (και ουχί αυτόνομα) εξ αιτίας της μείωσης του ΑΕΠ.
• Όταν τα επιδόματα ανεργίας αυξάνονται λόγω του μεγαλύτερου αριθμού ανέργων, αυτό δεν αποτελεί μια αυτόνομη αύξηση των δημόσιων δαπανών (αλλά πρόκειται για άλλη μια περίπτωση αυτόματων μεταβολών που κι αυτή είναι απόρροια της μείωσης του ΑΕΠ).

Πότε θα χαρακτηρίζονταν ως αυτόνομες οι μεταβολές σε δαπάνες και φόρους; Η απάντηση είναι: όταν δεν αποτελούν αυτόματες αντιδράσεις των δημόσιων δαπανών και των φόρων στις αυξομειώσεις του ΑΕΠ. Π.χ,

• Όταν οι φόροι αυξάνονται επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να αυξήσει τον ΦΠΑ, τον συντελεστή του φόρου εισοδήματος, ή τις «αντικειμενικές» αξίες των ακινήτων.
• Όταν οι δαπάνες μειώνονται επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να μειώσει τις συντάξεις ή τα κονδύλια των νοσοκομείων ή τα επιδόματα

Έχοντας ξεκαθαρίσει την διαφορά μεταξύ αυτόνομων και αυτόματων μεταβολών των «ενέσεων» και των «απωλειών» , προχωρούμε στον εξής απλό ορισμό: Οι πολλαπλασιαστές αφορούν το αποτέλεσμα επί του εθνικού εισοδήματος μόνο των αυτόνομων μεταβολών των «ενέσεων» ή/και των «απωλειών» - και όχι των αυτόματων μεταβολών τους.

Ας δούμε ένα απλό αριθμητικό παράδειγμα: Έστω ότι μια χρονιά (π.χ. το 2009) ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ ήταν ίσος με 2 και ο πολλαπλασιαστής «απωλειών» λ ήταν ίσος με 1. (Δεν λέω ότι αυτά ήταν τα μεγέθη τους. «Έστω ότι ήταν αυτά» λέω λόγου χάριν.) Έστω ακόμα ότι την ίδια χρονιά μειώνονταν οι αυτόνομες «ενέσεις» κατά 3,57 δις. Π.χ. λόγω της επερχόμενης Κρίσης (μετά την κατάρρευση της Wall Street και το παγκόσμιο «στέγνωμα» κεφαλαίων), οι επιχειρήσεις μείωναν τις επενδύσεις τους κατά, π.χ., 1,5 δις ευρώ την ώρα που ο τουρισμός απέφερε 2,07 δις λιγότερα (καθώς η Κρίση κράτησε κάποιους ξένους τουρίστες στα σπίτια τους). Αποτέλεσμα είναι το ΑΕΠ να πέσει κατά μΧ3,57 το οποίο, αν μ=2, ισούται με 7,14 δις ή κατά 2,8% ως ποσοστό του αρχικού ΑΕΠ (που το 2009 ήταν γύρω στα 255 δις). Παράλληλα, η πτώση αυτή του ΑΕΠ είναι λογικό να αυξήσει το πρωτογενές έλλειμμα δεδομένου ότι: (α) μειώνονται οι φόροι που λαμβάνει το κράτος (καθώς τα εισοδήματα και η απασχόληση έχουν υποστεί μείωση), ενώ από την άλλη (β) αυξάνονται οι δημόσιες δαπάνες (π.χ. μεγαλύτερη δαπάνη για επιδόματα ανεργίας καθώς οι ουρές στον ΟΑΕΔ μεγαλώνουν).

Το παράδειγμά μου δεν διεκδικεί την αριθμητική ακρίβεια καθώς τα νούμερα αυτά τα επέλεξα τυχαία. Αυτό όμως που δείχνει υπεράνω αμφισβήτησης είναι το εξής απλό και σημαντικό: Η σύμπτωση της μείωσης του ΑΕΠ μιας χώρας, δηλαδή μιας Ύφεσης, με την αύξηση του πρωτογενούς ελλείμματος της κυβέρνησης δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι έχουμε αρνητικό πολλαπλασιαστή! Όπως είδαμε στο πιο πάνω παράδειγμα, ο πολλαπλασιαστής αυτόνομων «ενέσεων» μπορεί να είναι κάλλιστα +2 και, την ίδια χρονιά, να παρατηρηθεί και ύφεση και αύξηση του ελλείμματος. Για την ακρίβεια αυτό συμβαίνει πάντοτε σε περιπτώσεις ύφεσης-κρίσης. Στην Αμερική, στην Γερμανία, στην Νότια Αφρική, στην Ελλάδα, παντού! Μόνο ένας αγράμματος μπορεί να συμπεράνει από την παρατήρηση της «σύμπτωσης» (α) μιας ύφεσης και (β) ενός διογκούμενου πρωτογενούς ελλείμματος ότι ο πολλαπλασιαστής μ είναι αρνητικός.

Τι σημασία έχουν αυτά; Τεράστια φίλες και φίλοι. Αν πράγματι (όπως τώρα παραδέχεται το ΔΝΤ) οι πολλαπλασιαστές μ και λ ισούνται με μ=1,7 και λ= =0,7, τα μέτρα των 9,6 δις που θα εφαρμόσει η κυβέρνηση το 2013 θα μειώσουν το ΑΕΠ της χώρας κατά 12,7 δις. Συγκρίνετε αυτή την περαιτέρω καθίζηση (άντε μετά η κυβέρνηση να συμμαζέψει την ανεργία όταν το ΑΕΠ κατρακυλήσει τόσο) με το τι θα συνέβαινε αν είχε δίκιο ο αγράμματος αρθογράφος και, τελικά, ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ ισούται με -3,5: τότε τα μέτρα των 9.6 δις θα αύξαναν το ΑΕΠ κατά περίπου 38,2 δις! Η διαφορά μεταξύ των δύο εκτιμήσεων ισοδυναμεί με το χάσμα που χωρίζει την θυσία εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας στον Καιάδα της Κρίσης από την εθνική σωτηρία.

Παράρτημα για... μαζοχιστές-αναγνώστες: Η σχέση των δύο πολλαπλασιαστών μ και λ

Ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ και ο πολλαπλασιαστής «απωλειών» λ σχετίζονται άρρηκτα μεταξύ τους. Για την ακρίβεια: λ=μ-1. Αυτό ισχύει επειδή ο πολλαπλασιαστής μ δίδεται από τον λόγο 1/γ όπου γ είναι το ποσοστό του τελευταίου ευρώ εθνικού εισοδήματος το οποίο «βγήκε» από την εγχώρια κυκλοφορία του εθνικού εισοδήματος. Παράλληλα, ο πολλαπλασιαστής λ=(1-γ)/γ. Άρα, λ = μ-1. Αυτό σημαίνει ότι μία μείωση των δημόσιων επενδύσεων (που συγκαταλέγονται στις «ενέσεις» Ε) κατά 1 δις ευρώ οδηγεί στην απώλεια μ δις εθνικού εισοδήματος ενώ μια αύξηση φόρων ακινήτων (που συγκαταλέγονται στις «απώλειες» Α) κατά 1 δις ευρώ μειώνει το ΑΕΠ κατά μ-1 δις ευρώ.

www.protagon.gr

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Βια και Δικαιοσυνη

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ - ΤΕΤΡΑΔΗ

Ένα από τα συχνότερα ερωτήματα, που μπαίνουν στο τραπέζι της πολίτικης είναι αν μπορεί μια κοινωνία να περάσει από την ανωμαλία στην ομαλότητα με ήπιο τρόπο.

Θεωρητικώς, θα έπρεπε. Για την ακρίβεια, θα όφειλε.  

Επειδή, όμως,  η πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού,  δηλαδή του πρακτέου, δηλαδή του έμπρακτου και όχι του θεωρητικού, η ιστορία έχει αποδείξει, ότι μόνο σε εξαιρέσεις μπορεί μια κοινωνία να περάσει από την ανωμαλία στην ομαλότητα ήπια και ομαλά.  Και προϋπόθεση σ αυτές τις εξαιρέσεις είναι η λειτουργιά μιας Αληθινής Δικαιοσύνης.

Η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγμή σ αυτό το στάδιο. Της έκρηξης. Το διεφθαρμένο κομματικό σύστημα, που δημιούργησε ένα διεφθαρμένο κράτος και εξέθρεψε μια διεφθαρμένη ιδρωτική οικονομία πεθαίνει – για την ακρίβεια πέθανε – χωρίς να πεθαίνει όμως, γιατί αντιστέκεται σθεναρά μέχρι έσχατων, τραβώντας μαζί του στον τάφο και τη χωρά ολόκληρη.

Αδιάψευστοι μάρτυρες της κατάστασης είναι η απολυτή απραξία και αντίσταση σε κάθε αλλαγή, που επιδεικνύεται από την εδώ και 2 χρόνια κυβέρνηση σε κάθε κομμάτι λειτουργιάς του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.  Από το αξιοκρατικό ξεκαθάρισμα του υπαλληλικού προσωπικού, με γνώμονα την αναδιανομή ολοκλήρου του προσωπικού σε χρήσιμες θέσεις πραγματικής και στην πράξη εργασίας και όχι σε απλώς κομματικοψηφοθηρικές θέσεις ημιαπασχόλησης, άχρηστες για το κοινωνικό σύνολο, μέχρι:
-τη διάλυση των μηχανισμών προμηθειών υγείας, κατασκευών, αναλώσιμων, εξοπλισμών πολίτικου και στρατιωτικού υλικού,  

-τη διάλυση του αντικοινωνικού προστατευτισμού κάθε επαγγελματικής συντεχνίας, που μέχρι σήμερα υπηρετεί μόνο τα μελή της σε βάρος του κοινωνικού συνόλου,

-τη διάλυση της ασυδοσίας μελών του προσωπικού της Υγείας, της Παιδείας, της Ακίνητης Περιουσίας, των Συνεταιρισμών, των Μεταφορών, των εταιριών στις λεγόμενες Κοινωφελείς υπηρεσίες, που κερδοσκοπούν υπέρ εαυτών, σε βάρος της οικονομίας και της ποιότητας ζωής των πολιτών,  στους οποίους υποτίθεται ότι παρέχουν υπηρεσίες,

-τη διάλυση των κυκλωμάτων εμπορίας και διακίνησης κάθε είδους ενεργείας, καθώς και των κυκλωμάτων στις Μεταφορές, που ανεβάζουν κατά πολύ το κόστος της καθημερινής ζωής των πολιτών,
-τη διάλυση των κυκλωμάτων διαπλοκής του κομματικού κράτους με τον υπόκοσμο της οικονομίας, που λυμαίνεται την καθημερινή ζωή των φορολογούμενων, των εταιριών και των νόμιμων πολιτών μέσω των οικονομικών υπηρεσιών εφόρων και τελωνειακών, αστυνομικών, δημοσιογράφων,  δικηγορών, μηχανικών,  συμβολαιογραφών και ποικίλων υπάλληλων σε δημοτικές και δημοσιές υπηρεσίες καθώς και

-την αρχή εκτεταμένης δικαστικής έρευνας για ξεκαθάρισμα της Κόπρου του Αυγείου και παραπομπή στη Δικαιοσύνη όλων των ενόχων, πολιτικών, ένστολων και πολιτών για απιστία κατά την υπηρεσία και διασπάθιση δημόσιου χρήματος.

Όσοι ζουν δραστήρια σ αυτή τη χωρά διαπιστώνουν καθημερινά εδώ και χρόνια, ότι όλοι σχεδόν οι νομοί και τα συνοδευτικά προεδρικά διατάγματα ή οι υπουργικές αποφάσεις (κυρίως αυτά), που έχουν ψηφιστεί από τις εκάστου Βούλες προστατεύουν τους εργοδότες, αλλά όχι τους εργαζόμενους.  Προστατεύουν τους κλεφτές, αλλά όχι τους κλεπτομανούς. Προστατεύουν τους απατεώνες, αλλά όχι τους έντιμους. Προστατεύουν τους μεγάλους παράνομους (και φυλακίζουν τους μικρούς) αλλά όχι τους νόμιμους. Προστατεύουν τους ισχυρούς, αλλά όχι τους αδύναμους.

Αυτοί οι νομοί, που έχουν ψηφιστεί από τις Βούλες των τελευταίων τουλάχιστον 25 χρονών, καθώς και τα διατάγματα με τις αποφάσεις που τους συνοδεύουν , έχουν από κάτω υπόγραφες και ονοματεπώνυμα.  Έχουν ψήφους κόμματων. Έχουν πρόεδρους και κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους. Έχουν υπευθύνους επωνύμους.
Έχουν αυτούς, που με τις υπόγραφες τους έχουν βάλει την ταφόπλακα στη Δημοκρατία, την Ισοπολιτεία και την Δικαιοσύνη προς Όφελος του Λάου και έχουν εγκαθιδρύσει ένα κράτος διεφθαρμένων μηχανισμών και πρόσωπων. Ένα κράτος κλεφτή σε βάρος του λάου και, το κυριότερο, διαφθορέα του λάου. Στον όποιο έχουν ενσπείρει τη νοοτροπία της διαφθοράς στην καθημερινή του ζωή. Για να μπορέσει να επιζήσει.

Αυτό το κράτος, που εισπραττει τα οφειλομενα με τοκο από την πρώτη ωρα, αλλά επιστρεφει τα δικα του οφειλομενα ατοκα,  διατηρωντας και το θρασυ δικαιωμα να μην τα επιστρεφει (!), αυτό το κράτος, που καθυποτάσσει τους εργαζόμενους του μεσα από βρωμικες συνδικαλιστικες συναλλαγές, αυτό το διεφθαρμένο συνονθύλευμα σιχαμερών συναλλαγών στην καθημερινότητα, αφού εξάντλησε τα όρια της οικονομικής του δυνατότητας να ζει με ξένα κόλλυβα τώρα πεθαίνει, χρεώνοντας τον λογαριασμό του στα θύματα του, παραμένοντας το ίδιο αλώβητο!

Αυτοί, που το έχρισαν, το προώθησαν και το καρπώθηκαν κυβερνάμε σήμερα τον τόπο. Ακαταδίωκτοι και ατιμώρητοι.  

Το χειρότερο: Θρασείς, Κουνένε το δαχτυλάκι απειλητικά σε κάθε απόπειρα να κουνηθούν απ τις καρέκλες τους. Να αλλάξει το κράτος τους. Υπερασπίζονται το νοσηρό τους δημιούργημα με τέτοιο πείσμα, που βυθίζουν τη χωρά σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια, απομυζώντας τον κόπο, τη δουλεία και τις οικονομίες ενός λάου εδώ και δυο χρόνια χωρίς αποτέλεσμα. Χωρίς οι ίδιοι να χάνουν τίποτε από την εξουσία και την περιουσία τους.

Όλοι σχεδόν οι πολιτικοί των κόμματων εξουσίας,  δεν έχουν καταλάβει, ότι με την πολιτική νοοτροπία, που ακλούθησαν και ακολούθου,  η χωρά απειλείται πράγματι με μακελειό.  Αλλά,  από τον λαό εναντίον τους.  Αν παραμείνουν ακαταδίωκτοι και ατιμώρητοι όσοι έχουν, αδικοπραγώντας και οικονομώντας, σπρώξει το λαό στον σημερινό του εξευτελισμό. Σε όποια παράταξη και αν ανήκουν.
Η φάρσα της πολίτικης ευθύνης, πίσω από την όποια κρύβονται οι πολιτικοί πρέπει κάποτε να τελειώσει. Τα δεινά του λάου έχουν ονοματεπώνυμα. Όπως έχουν και αυτοί που τα προκάλεσαν. Η ευθύνη όσων διαχειρίζονται οικονομία και ζωές δεν είναι άυλη. Υπάρχει ενώπιων των νομών. Όπως ισχύει κάθε μέρα και για τις ευθύνες των πολιτών. Η σημερινή απώλεια της κυριαρχίας της χώρας δεν είναι ένα αδίκημα ακαταδίωκτο. Ούτε το σύστημα διαπλοκής και διαφθοράς, που λυμαίνεται τη χωρά. Ούτε μπορεί ο λαός να πληρώνει μόνιμος τις αυθαιρεσίες των διαχειριστών της τύχης του. Το κυριότερο: Δεν μπορεί να προχωρήσει η χωρά όσο τις τύχες της ορίζουν εκείνοι που την κατέστρεψαν.

Σ αυτή τη χωρά γεννήθηκε η τραγωδία. Την όποια ζει μονόπλευρα ο λαός. Που περιμένει τη Λύτρωση. Δεν υπάρχει λύτρωση χωρίς Κάθαρση. Και δεν υπάρχει κάθαρση χωρίς Νέμεση. Αλλά, η νέμεση προϋποθέτει μακελειό. Των Υβριστών του λάου. Η Δικαιοσύνη πρέπει να πάρει το λόγο. Γιατί αλλιώς θα τον πάρει μια μέρα βίαια ο λαός.

radar-gr.blogspot.gr

Συμμαχίες ή κατακερματισμένη πλειοψηφία;

του Νίκου Κοτζιά

Γιατί η πλειοψηφία του λαού, δημοκρατική και αντιμνημονιακή παραμένει κατακερματισμένη;

Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν πολλές αιτίες, όπως ο φόβος, η συνήθεια, η κατάθλιψη και απαισιοδοξία, η κούραση. Θα ξεχώριζα όμως, εντέλει, ως κυριότερο την έλλειψη πίστης ότι μπορούν τα πράγματα να αναστραφούν, ότι αξίζει τον κόπο.

Τι είναι αυτό που μπορεί να ξαναδώσει σε αυτή την πλειοψηφία κουράγια θέληση δράσης;

Να παλέψει το άθλιο σήμερα, για να αποτρέψει την ολική καταστροφή αύριο;

Να κτίσει μέλλον, ελπίδα και προοπτική;

Νομίζω ότι το κλειδί είναι η ύπαρξη μιας πολιτικής πρότασης που να πείθει όχι μόνο για την ορθότητα της, αλλά και ότι μπορεί να συγκεντρώσει τις απαραίτητες δυνάμεις υλοποίησης της.

Για να γίνει αυτό, χρειάζονται δύο πράγματα:

α) καλά επεξεργασμένο ελάχιστο πρόγραμμα, άμεσης υλοποίησης και με όραμα.

β) Δημιουργία ενός συμμαχικού μετώπου που θα φέρει στην κυβερνητική εξουσία αυτές τις δυνάμεις. Ας προσέξουμε, δεν είναι μόνο το πρόγραμμα, είναι και η συγκέντρωση των δυνάμεων.

Το υπογραμμίζω διότι η προπαγάνδα του Συστήματος Παρακμής υποδεικνύει στην αντιπολίτευση ότι δεν έχει πειστικό πρόγραμμα, ενώ δεν έχει ούτε εκείνη. Εκείνο που επιμελώς κρύβει είναι το πραγματικό της πλεονέκτημα. Ότι χάρη στην κυβερνητική εξουσία έχει ενοποιήσει τις δυνάμεις που θεωρούν το μνημόνιο απαραίτητο για την ύπαρξή τους.

Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν ντράπηκαν να συγκυβερνήσουν με το ακροδεξιό ΛΑΟΣ και με πρώην στελέχη χουντικών οργανώσεων.

Όπως δεν είχαν και καμία αναστολή να συμπορευτούν με την μνημονιακή ΔΗΜΑΡ.

Αντίθετα, τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης δεν έχουν μια ευρύτερη αντίληψη για τη συμμαχία των μερών της που είναι πλειοψηφία στο λαό.

Μέσα στην κρίση, δυστυχώς, για πρώτη φορά στην ιστορία της Αριστεράς τα κόμματά της, δεν επιδιώκουν να συνεργαστούν με διαφορετικές δυνάμεις.

Με άλλα λόγια δεν έχουν ένα ηγεμονικό σχέδιο συμμαχιών.

Το μεν ΚΚΕ έχει περιχαρακωθεί στις μακρόχρονες προγραμματικές του θέσεις. Θέτει ως προϋπόθεση συνεργασίας την συμφωνία με τον πυρήνα τους. Απαιτεί, δηλαδή, την προσχώρηση στις αντιλήψεις του. Αυτή η πολιτική, όμως, δεν ψάχνει για συμμάχους, αλλά για «φίλους» δίπλα στα μέλη.

Από τη μεριά του ο Σύριζα έχει μπερδέψει την ενότητα των γραμμών της ριζοσπαστικής αριστεράς με μια πολιτική συμμαχιών. Η ιστορία είναι γνωστή. Ο πυρήνας του ως Συνασπισμός, διαμόρφωσε το συμμαχικό σχήμα του Σύριζα. Ήταν μια πολιτική στα παλιά του μέτρα. Σήμερα, όμως, που έχει αλλάξει το μέτρο για την πολιτική του, εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται ότι η πολιτική των συμμαχιών δεν είναι η πολιτική μετατροπής εν δυνάμει συμμάχων σε συνισταμένες του.

Με αυτό τον τρόπο κάνει κακό στον εαυτό του, αλλά και στις δυνάμεις που επιζητούν συμμαχίες, όχι προσχωρήσεις.

Έλλειψη πολιτικής συμμαχιών έχουν και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Και αυτοί αναζητούν συμφωνίες στον «χώρο τους» παρά στη μεγάλη λεωφόρο ενοποίησης της κατακερματισμένης πλειοψηφίας. Σήμερα, στην πολιτική σκηνή, από τη σκοπιά του δημοκρατικού αντιμνημονιακού κινήματος, όλα τα κόμματα που αυτοκατατάσσονται σε αυτό είναι απαραίτητα.

Περισσότερο από όλα ο Σύριζα. Τίποτα το ουσιαστικό δεν μπορεί να γίνει χωρίς την αξιωματική αντιπολίτευση. Όμως, ταυτόχρονα, δεν μπορεί να κάνει από μόνος του το μεγάλο άλμα και μάλιστα με σταθερότητα και συνέπεια. Και αυτό διότι ενώ έχει την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στους δημοκράτες αντιμνημονιακούς, δεν έχει την ηγεμονία.

Εάν οι δυνάμεις της δημοκρατικής ανασυγκρότησης της χώρας δημιουργούσαν ένα ευρύ μέτωπο, βάζω στοίχημα ότι από την επομένη, η κατακερματισμένη πλειοψηφία θα αποκτούσε συνείδηση των δυνατοτήτων της να αλλάξει τη χώρα, ενώ, επιτέλους, θα έπνεε στη χώρα άνεμος αισιοδοξίας.

stoxasmos-politikh.blogspot.gr

Το παιδί που το έλεγαν Μίσος...

Όλα ήταν κανονισμένα από την αρχή. Ήμασταν συνεπείς στο ραντεβού μας με τη μοίρα. Με τυλίξανε με μια κουβέρτα που ήταν μούσκεμα απ’ τη βροχή κι απ’ τα κύμματα και όλοι μαζί ανεβήκαμε στη... σάπια βάρκα τής προσφυγιάς. Φύγαμε ένα βράδυ, στα κλεφτά, καθώς βροντές από βόμβες ταρακουνούσαν γη και θάλασσα μαζί, ενώ αόρατα αεροπλάνα πετούσαν από επάνω μας και σχίζανε τον ουρανό σε κομμάτια. Αποχαιρετήσαμε τη δική μας Αλεξάνδρεια την ώρα που δεν έμενε τίποτα όρθιο κι όλα γινόντουσαν καπνός και αίμα και στάχτη ξοπίσω μας. Σφίγγαμε το στομάχι για μερόνυχτα ολόκληρα αλλά είχαμε αποφασίσει ότι θα κάναμε υπομονή και πως θα αντέχαμε όλες τις κακουχίες κι ας μη βλέπαμε την ώρα να φιλήσουμε τη γη των ονείρων μας, να αγκαλιάσουμε τη νέα μας πατρίδα, να γίνουμε επιτέλους πολίτες μιας χώρας, με ταυτότητα, με ονοματεπώνυμο. Δεν τα καταφέραμε όλοι. Είδα τη μάνα μου να θαλασσοδέρνεται και να χάνεται στο βυθό και να με κοιτάει ενώ βυθίζεται με εκείνα τα γλυκά της μάτια που ξεχείλιζαν από νερό κι αλάτι, καθώς πνίγονταν μαζί της. Είδα τα αδέρφια μου να ψοφάνε από την πείνα και τα άψυχα κουφάρια τους να γίνονται τα κουπιά της σωτηρίας μας. Ένιωσα όπως το δέντρο που το ξερίζωσε κάποιο αδίστακτο γιγάντιο χέρι. Και που για ρίζες είχε τα σωθικά μου.
Φτάσαμε μετά από εβδομάδες κρύου και θανάτου, όταν μας ξέβρασε η ζωή πάνω σε μια έρημη βραχονησίδα. Ο ήλιος έκαιγε τα ατροφικά τα μαγουλά μας και μερικές ζεστές κάννες κάνανε νόημα για να συνέλθουμε γρήγορα και να κατεβούμε από τη γελοία μας σχεδία. Οι πρώτοι κάτοικοι στη νέα αυτή χώρα ήτανε άνδρες ντυμένοι με ρούχα στρατιωτικά και με κουκούλες που ανεβοκατέβαιναν στα πρόσωπά τους, καθώς φωνάζανε και δίνανε διαταγές. Κι ήταν αξιοπερίεργη η οργή τους εναντίον μας. Λες και μπορούσαμε να διαφύγουμε, λες κι είχαμε δύναμη να δραπετεύσουμε, τη στιγμή που δεν μας είχαν απομείνει κουράγια ούτε για ν’ ανοιγοκλείσουμε τις πεινασμένες μας μασέλες. Μας ρίξανε σε ένα μπουντρούμι σαν τα ψόφια τα σκυλιά, για να μας καταμετρήσουν. Προσπάθησαν να μας πούνε με λέξεις σπαστές ότι είμαστε εγκληματίες και ότι αυτό που κάναμε τιμωρείται από το Νόμο και τη σύγχρονη ελληνική Πολιτεία, ότι δεν γίνεται να μπαίνει εδώ μέσα όποιος γουστάρει, ότι η χώρα αυτή έστησε θεόρατους φράχτες για να μην περνάει κανείς παρά μόνο ο Θεός ο ίδιος, ότι εδώ κάνει κουμάντο ο Δίας ο Ξένιος, και πως θα περιμένουμε να δούμε αν προκαλέσαμε την οργή και το μένος του για όσα κάναμε. Μα δε ζητήσαμε πολλά. Λιγάκι από φαγητό και λιγάκι από ελπίδα.
Τα χρόνια περάσαν κι έμαθα κι εγώ να ψελλίζω λεξούλες ελληνικές. Έμαθα κι εγώ για τον Δία, την Αθηνά και τους υπόλοιπους Ολύμπιους Θεούς, για το μύθο και την πραγματικότητα. Πήγα και σε σχολειό και μ’ άρεσε παρότι δεν καταλάβαινα ακόμα πολλά κι ας με βάζανε πάντα στο τελευταίο το θρανίο, σαν από τιμωρία για το ότι ήμουν διαφορετικός από τα υπόλοιπα παιδιά. Το πιο περίεργο απ’ όλα όμως ήταν ότι για την κάθε παραμικρή σκανδαλιά ήμουν πάντα ο πρώτος υποψήφιος ένοχος, ακόμα και για πράξεις που είχαν κάνει άλλοι και που τους είχα δει με τα ίδια μου τα μάτια, δεν ξέρω, λες και οι γραμμές από το μελαμψό το μέτωπό μου σχημάτιζαν τη λέξη εγκληματίας. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που μου τη στήνανε οι καλοί μου οι συμμαθητές λίγο πριν φύγω για το σπίτι και με κάνανε ακόμα πιο μαύρο στο ξύλο και χαράσανε πάνω στην πλάτη μου συνθήματα για την Ελλάδα και με φτύνανε και μου λέγανε ότι είναι οι αρχηγοί εκείνοι και πως πρέπει να υπακούω και να μη βγάζω τσιμουδιά. Ακόμα κι όταν πήγαινα να παίξω μόνος μου με παίρνανε από πίσω και βγάζανε σουγιάδες και μου έλεγαν ότι αν η μπάλα περάσει τη γραμμή τους θα μου κόψουν το κεφάλι και θα το κάνουν μπάλα, αλλά και τότε, τα απογεύματα, που ερχόντουσαν κάτω από το δωμάτιό μου και μου καίγανε το παράθυρο για να τρομάξω. Φόβος και ιδρώτας και φωτιά.
Παρόλα αυτά, την αγάπησα τη χώρα ετούτη. Σε βάθμο τέτοιο που αρίστευσα στα μαθήματά της. Και θέλησα να σηκώσω ψηλά τη σημαία της, να δείξω ότι πατρίδα είναι η αγάπη και ότι δεν έχει σημασία που δεν γεννήθηκα εδώ και που οι δικοί μου δεν μιλάγανε τα ελληνικά, ότι δεν παίζει κανένα ρόλο το χρώμα του δέρματός μου, αλλά κανένας δεν με άκουγε, ούτε μικρός ούτε μεγάλος και είπανε ότι για να μην καταντήσουν οι Έλληνες σαν τους Ινδιάνους πρέπει να μαζέψουν εμένα και όλους τους υπόλοιπους μετανάστες και να μας κάψουν στην πυρά για να ξεβρωμίσει επιτέλους αυτός ο τόπος από τα παράσιτα του πλανήτη. Μα εγώ επέμενα κι απαντούσα με τα λόγια τα δικά τους, αυτά που με διδάξανε, είπα για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία και την Ισότητα αλλά εκείνοι με αρνήθηκαν και βροντοφώναξαν ότι το ελληνικό Σύνταγμα δεν προβλέπει την ισότητα για τους αλλοδαπούς παρά μόνο για τους Έλληνες. Για εκείνους δηλαδή που έχουν την ελληνική την ιθαγένεια, όχι τους ιθαγενείς σκέτο. Και μου στέρησαν ακόμα και αυτήν την ελάχιστη τελευταία πιθανότητά μου να σταματήσω πια να είμαι πρόσφυγας, να σβήσω επιτέλους τα όρια και τα σύνορα από το χάρτη. Να νιώσω κάτοικος του κόσμου όλου.
Ένα πρωί άκουσα ποδοβολητά. Ήρθανε να συλλάβουν τον πατέρα μου γιατί του λήξαν τα χαρτιά και ο νόμος άλλαξε και δεν έχουμε δικαίωμα πλέον να αναπνέουμε αέρα ελληνικό. Έτρεξα και κρύφτηκα μέσα σ’ έναν κάδο, γεμάτο σκουπίδια από ευρωπαϊκά προϊόντα και με ποντίκια, μέχρι να φύγουν τα γατόνια της αστυνομίας. Δεν τους έκοψε ότι τα σκουπίδια, ακόμα και τα ανθρωπόμορφα, βρίσκονται σε κάδους κι έτσι τη γλύτωσα για λίγο μέχρι που λιποθύμησα από την πολλή την μπόχα. Όταν ξύπνησα και σιγουρεύτηκα πως είχαν φύγει όλοι και ότι δεν μου ‘χε μείνει πια ούτε μάνα ούτε πατέρας ούτε αδελφός άρχισα να ντύνω το κορμί μου με στολίδια. Ζώστηκα από την κορυφή μέχρι τα νύχια και έδεσα σφιχτά κάθε αλυσίδα γύρω από το λαιμό, τα πλευρά, τα γόνατά μου. Στάθηκα στο κέντρο της πλατείας, σαν ένα δέντρο όμορφο, στολισμένο με καλώδια και διακόπτες. Διάφοροι περαστικοί σταμάτησαν απορημένοι κι έμειναν να με κοιτάζουν με βλέμματα σφιχτά, τρομαγμένα. Μερικοί βάλανε τις φωνές και άλλοι τρέξαν όσο μακρύτερα μπορούσαν. Κάποιες μανάδες με παρακαλούσαν με φωνή πνιχτή λέγοντας “όχι, παιδί μου, μην το κάνεις αυτό, σε αγαπάμε σαν δικό μας παιδί”. Μέτρησα αντίστροφα και είδα τη ζωή μου όλη μέσα σ’ αυτά τα τελευταία δευτερόλεπτα. Είδα τα χρόνια του μίσους. Είδα τον ήλιο των ανθρώπων. Κι έγινα έκρηξη. Έγινα ήλιος κι εγώ. Για να δακρύζουν οι άνθρωποι.
Κάθε φορά που θα με κοιτάνε.

TA KAKΩΣ KEIMENA 

nonews-news.blogspot.gr

Απεργία! Ουάου!

Νέα 24ωρη πανελλαδική απεργία κήρυξαν για αύριο Τετάρτη η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Όλοι οι κλάδοι κατεβαίνουν στην απεργία με διαφορετικά αιτήματα, γιατί ο καθένας είναι στην καρακοσμάρα του και νοιάζεται μόνο για να σώσει τον κώλο του.
Η γενική απεργία κρίθηκε απαραίτητη από τα κομματόσκυλα και τους εργατοπατέρες γιατί πρέπει να εκτονωθεί η ένταση που υπάρχει στην κοινωνία, ώστε να μην κινδυνέψει το καθεστώς.

Όλοι ξέρουν πως με μια γενική απεργία διαρκείας η κυβέρνηση θα πέσει σε λίγες ημέρες αλλά δεν το θέλουν αυτό γιατί θα χάσουν τα προνόμιά τους, οπότε κάνουν 24ωρες απεργίες για να κάνουν οι εργαζόμενοι παρέλαση και περιφορά των πανό στο κέντρο της Αθήνας, να εκτονώνονται φωνάζοντας ντεμέκ επαναστατικά συνθήματα –του στυλ «Εμπρός λαέ μην σκύβεις το κεφάλι – Ξεκινά το τούρκικο και θα το χάσεις πάλι»-, και μετά να πηγαίνουν για φραπέ, φαΐ, Σουλεϊμάν και νάνι.

Οι απεργιακές διαδηλώσεις είναι όλο και πιο αδύναμες, αφού οι εργαζόμενοι μειώνονται διαρκώς και οι άνεργοι προτιμούν να κάθονται να κλαίνε τη μοίρα τους από το να τρέχουν να διαδηλώνουν για να μην χάσουν μέρος του μισθού τους τα λαμόγια που διόρισαν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ποντάρει πολλά στην απεργία, για να ανεβάσει το ποσοστό του στις δημοσκοπήσεις, και προσπαθεί να πείσει τους εκατοντάδες χιλιάδες οπαδούς του ΠΑΣΟΚ -που έχουν λατρέψει τώρα τελευταία τον ΣΥΡΙΖΑ- να κατέβουν στη διαδήλωση και να το παίξουν επαναστάτες που παγιδεύτηκαν επί δεκαετίες στο δημόσιο και τους ακριβούς καναπέδες από τους πανούργους πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ, αν και οι ίδιοι ήταν φτιαγμένοι για μεγάλα πράγματα επειδή είναι αδικημένες μεγαλοφυΐες.

Το ΚΚΕ δεν θα περιφρουρήσει αύριο τη Βουλή από τους αναρχικούς και τους άλλους διαδηλωτές -επειδή τα ποσοστά του έχουν πέσει πολύ και υπάρχει ο κίνδυνος να μείνει εκτός Βουλής και να χάσει την κρατική επιχορήγηση του καπιταλιστικού καθεστώτος-, ενώ υπάρχει η πιθανότητα να πέσει και λίγο σπρωξίδι με τα ΜΑΤ, για τις ανάγκες της τηλεόρασης αλλά και για να αποδείξει το ΚΚΕ πως είναι επαναστατικό, αν και οι απολυμένοι και οι απλήρωτοι του Ριζοσπάστη μάλλον θα απουσιάζουν από την αυριανή διαδήλωση, γιατί είναι άνεργοι και άφραγκοι, οπότε δεν μπορούν πια να θεωρούνται κομουνιστές.

Τρία σχεδόν χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, όποιος περιμένει λύση από τα υπάρχοντα κόμματα και τις παρελάσεις των ξεπουλημένων εργατοπατέρων στο κέντρο της Αθήνας, να πάει να κοιταχτεί σε κάνα γιατρό.

Η μόνη λύση είναι στάση πληρωμών από μέρους μας, γενική απεργία διαρκείας και να κατέβουν οι πολίτες στο Σύνταγμα ενωμένοι, χωρίς κομματικές σημαίες, απαιτώντας ισότητα, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

Θέλω να εκφράσω τον σεβασμό μου σε αυτούς που αντιστέκονται πραγματικά και σε όσους αγωνιστές βρίσκονται στις φυλακές, και κλίνω ευλαβικά το γόνυ στη μνήμη των ανθρώπων που αντιστάθηκαν και έπεσαν υπερασπιζόμενοι τη Δημοκρατία.

(Παρ’ όλα αυτά, θα πάω στη διαδήλωση).

pitsirikos.net

Γιατί απεργώ!

Venceremos, Antonis!

Ή "Αναζητώντας τον ηθικό αυτουργό των κινητοποιήσεων στις Σκουριές"

Αποσπάσματα από τον χαιρετισμό του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά, στην εκδήλωση της Γραμματείας Περιβάλλοντος του κόμματος για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος (4/6/2010)

«Ο Jeremy Rifkind αποκάλεσε κάποτε την Ελλάδα τη Σαουδαραβία των Ανανεώσιμων πηγών...

. Δεν ξέρω πόσο υπερβολική μπορεί να θεωρηθεί μια τέτοια φράση. Ξέρω όμως, ότι είναι έγκλημα να καταστρέφουμε τη φύση μας για να επιτύχουμε μια φτηνή δήθεν “Ανάπτυξη”».

«Για τους σύγχρονους ανθρώπους, που δεν ζουν απλώς το σήμερα, αλλά αγωνίζονται και για το αύριο, κάθε μέρα πρέπει να είναι μέρα του Περιβάλλοντος».

«Η απειλή από την υποβάθμιση του Περιβάλλοντος δεν έχει χρώμα: Είναι ίδια για όλους!»

«Όταν λέμε – κι εμείς στη νέα Νέα Δημοκρατία αυτό ακριβώς λέμε – ότι το μοντέλο των τελευταίων τριάντα χρόνων έχει πια χρεοκοπήσει, αυτή η διαπίστωση έχει και μια περιβαλλοντική διάσταση:

Χρεοκόπησε στην πραγματικότητα ένα μοντέλο Ανάπτυξης που λεηλατούσε τους φυσικούς πόρους και επιβάρυνε το Περιβάλλον. Κι όταν μιλάμε για την ανάγκη μιας “νέας Ματαπολίτευσης”, μεταξύ άλλων μιλάμε για ένα νέο μοντέλο Ανάπτυξης, που θα αξιοποιεί το Περιβάλλον, δεν θα το λεηλατεί. Και στο σημείο αυτό θέλω να υπογραμμίσω ότι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη λέξη “αξιοποιώ” και την λέξη “εκμεταλλεύομαι”.

“Εκμεταλλεύομαι” σημαίνει αφαιρώ αξία από ένα απόθεμα. Και βαθμιαία το απαξιώνω».

«Όταν μολύνουμε τις θάλασσες, όταν δηλητηριάζουμε τις λίμνες και τα ποτάμια μας ή στεγνώνουμε τον υδροφόρο ορίζοντα ή επιβαρύνουμε τον αέρα στις πόλεις μας, δεν κάνουμε “βρώμικη ανάπτυξη”, καταστρέφουμε τον πλούτο μας.

Η βρώμικη ανάπτυξη δεν είναι Ανάπτυξη.

Η καταστροφή του πλούτου δεν είναι “ανάπτυξη”. Είναι λεηλασία…

Το άφθονο και καθαρό νερό και η σώφρων χρήση των υδάτινων πόρων, οι καθαρές θάλασσες, ο καθαρισμός της ατμόσφαιρας από τους ρύπους, οι αναδασώσεις και η αποκατάσταση της βιοποικιλότητας, όλα αυτά δεν είναι “περιορισμοί” στην ανάπτυξη, είναι αποκατάσταση του πιο πολύτιμου στοιχείου από το Εθνικό μας Ενεργητικό».

«Όμως η μέρα του Περιβάλλοντος είναι μέρα που αφορά τρία πράγματα:

Την αναβάθμιση του Εθνικού μας Ενεργητικού.

Την Αειφόρο Ανάπτυξη

Αλλά και τον Πολιτισμό.

Γιατί λαός που μαθαίνει να ισορροπεί με το Περιβάλλον του και να το σέβεται, είναι λαός που αγαπά τον τόπο του, επενδύει στον τόπο του και προκόβει.

Χρεοκόπησε ένα μοντέλο τριάντα χρόνων που αναδιένειμε δανεικά από τις επόμενες γενιές στην τωρινή.

Υποθηκεύσαμε το μέλλον των παιδιών μας, για να καταναλώσουμε περισσότερα εμείς.

Μεταξύ άλλων υπονομεύσαμε και τις ισορροπίες μας με το Περιβάλλον.

Το Περιβάλλον που χαλάσαμε, είναι ένα κομμάτι από το μέλλον των παιδιών μας, που το κλέψαμε.

Τώρα ήλθε η ώρα να αντιστραφεί αυτή η διαδικασία. Και να αποκατασταθεί αυτή η ζημιά.

Να αποκαταστήσουμε τις ισορροπίες που ανατράπηκαν.

Να επενδύσουμε στον τόπο μας και στο μέλλον των παιδιών μας.

Να θεμελιώσουμε ένα μοντέλο Ανάπτυξης που αξιοποιεί το Περιβάλλον, δεν το λεηλατεί.

Να επενδύσουμε στη δημιουργικότητα, την Ανταγωνιστικότητα, την Αειφορία και το Μέλλον.

Αυτό δεν θα καταστήσει μόνο την οικονομία μας πιο βιώσιμη και την κοινωνία μας πιο ανθεκτική…

Θα καταστήσει και την κοινωνία μας πιο δίκαιη και πιο ενωμένη, τη Δημοκρατία μας πιο ανθεκτική, και την ευημερία μας λιγότερο κάλπικη.

Σας ευχαριστώ πολύ».

Αποσπάσματα από την ομιλία του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο (5/12/2012)

«Σε μια χώρα που την πνίγουν τα σκουπίδια και της λείπει η ενέργεια, ενώ οι περισσότερες άλλες χώρες παράγουν ενέργεια από τα σκουπίδια τους, ενώ εδώ ακόμα ψάχνουμε χωματερές για να τα παραχώσουμε, μολύνοντας συνεχώς το περιβάλλον, είναι απολύτως βέβαιο ότι κάτι δεν πάει καλά».

«Για παράδειγμα, ενεργειακή πολιτική: Κάθε χώρα οφείλει να προγραμματίζει πώς θα επιτύχει το καλύτερο, το πιο ανταγωνιστικό ενεργειακό μίγμα για τις επόμενες δεκαετίες. Το πιο φιλικό για το περιβάλλον, διότι πλέον η επιβάρυνση του περιβάλλοντος κοστίζει και τιμωρείται».

Απόσπασμα από τη δήλωση του Πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά κατά την επίσκεψή του στον Εθνικό Δρυμό Πάρνηθας, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος (5/6/2012).

«Η αναγκαία συνήθεια, ο εθισμός, η παιδεία σε ολόκληρη την Ελλάδα προκειμένου και να σώσουμε τα δάση μας και να δώσουμε τη διάσταση του “επιπλέον”, γιατί δεν είναι μόνο να σώζεις το πράσινο, είναι και να δημιουργείς πράσινο»

           

 

Σαμαράς: Το περιβάλλον είναι μοχλός ανάπτυξης από Miss-Jessy-Lays

Όταν έχεις για μπροστάρη έναν τέτοιο Φάρο της Οικολογίας που σου μεταδίδει το πάθος του για τη διάσωση του Περιβάλλοντος, είναι λογικό ότι θα υπερασπιστείς το δάσος, το νερό, τη φύση με όλες σου τις δυνάμεις. Το προσκλητήριο του πρωθυπουργού για τη διάσωση του τόπου, του μέλλοντος, των παιδιών, βρήκε τη θερμότερη ανταπόκριση από τους πολίτες. Ποιο είναι το πρόβλημα, λοιπόν; Από τη θεωρία στην πράξη. Από το λόγο στον ακτιβισμό. Venceremos, Antonis!

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Κάλεσμα για τη δημιουργία Εργατικής Λέσχης στο Περιστέρι

Γεια σου πιτσιρίκο,Άκου ένα εγχείρημα που ξεκινάμε στο Περιστέρι. Επειδή λέμε να μην αρκεστούμε στη διαπίστωση ότι στην πόλη η ανεργία χτυπάει ρεκόρ, τα παιδιά πάνε σχολείο πεινασμένα και οι τοπικοί εργοδότες στο όνομα της κρίσης έχουν πλήρη ασυλία, ξεκινάμε να φτιάξουμε μια Εργατική Λέσχη.

Τι θέλουμε να κάνουμε σε αυτή τη λέσχη;

Ιδέες υπάρχουν πολλές:

- Θα έρχονται παιδιά που δεν έχουν χρήματα να κάνουν δωρεάν φροντιστήρια

- θα μαζεύουμε τρόφιμα και αγαθά για όσους έχουν ανάγκη

- θα κάνουμε παραστάσεις διαμαρτυρίας σε κερδοφόρες τοπικές εταιρίες στην πόλη που απολύουν ή κόβουν μισθούς

- θα παρεμβαίνουμε όπου η αστυνομία της πόλης κάνει κατάχρηση εξουσίας

- θα καλούμε σε πορείες ενάντια σε ρατσιστικά χτυπήματα στην πόλη

- θα κάνουμε πολιτιστική και κινηματογραφική ομάδα

κλπ

Σιγά σιγά θα δημιουργηθούν κ άλλες ομάδες, ανάλογα με ζήτηση και προσφορά εθελοντών.

Η κατακλείδα πάντως είναι ότι δε θέλουμε να κάνουμε φιλανθρωπία τύπου Σκάι ή εκκλησίας.

Θέλουμε να βοηθήσουμε η τοπική κοινωνία του Περιστερίου να ξαναυψώσει ανάστημα.

Να μάθουν οι Περιστεριώτες να αγωνίζονται ξανά, όχι να είναι επαίτες.

Την 1η Μάρτη θα κάνουμε την 1η συνάντηση, λίγο πριν την ιδρυτική.

Για αυτό σου στέλνουμε το (θέλουμε να πιστεύουμε) πρωτότυπο αφισάκι με το οποίο ήδη γεμίζουμε την πόλη και το promo βιντεάκι μας με τα οποία καλούμε τον κόσμο να συμμετέχει.

 

Το tagline που επιλέξαμε, νομίζουμε τα συμπυκνώνει όλα.
«Η κοινωνία δεν χτίζεται σε μια παλάμη που ζητιανεύει, αλλά σε αυτήν που σφίγγεται σε μια γροθιά.»
Πάμε λοιπόν μια γροθιά ..
Ελπίζουμε να το δημοσιεύσεις.
Ευχαριστούμε.

pitsirikos.net

Ποια «σωτηρία» από παιχνίδι εντυπώσεων;

Του Χρήστου Γιανναρά

 

Ο πρωθυπουργός κ. Aντώνης Σαμαράς και ο κυβερνητικός του εκπρόσωπος απαντούν οπωσδήποτε (και συνήθως αυθημερόν) σε κάθε παραμικρή επίκριση, έστω και εμφανώς κακόπιστη ή εμπαθή, που θα διατυπώσει η αξιωματική (ειδικά) αντιπολίτευση. Δεν απαντούν ποτέ, μα ποτέ, σε κριτική απροκατάληπτων, ακομμάτιστων γραφίδων, σε δημοσιογράφους ή πολιτικούς.........αναλυτές που τιμούν με την αμεροληψία τους το λειτούργημά τους.
Tο σύμπτωμα έχει καταφανή την αιτία του: O κ. Σαμαράς και το περιβάλλον του καταλαβαίνουν και ασκούν την πολιτική σαν παιχνίδι εντυπώσεων. Δεν τους ενδιαφέρουν τα προβλήματα της χώρας καθεαυτά, η αντιμετώπισή τους, η λύση τους. Tους ενδιαφέρουν οι εντυπώσεις που θα προκληθούν από τη ρητορική «περί» των προβλημάτων – πώς θα κερδίσουν τις εντυπώσεις. Aπαντούν στον ΣYPIZA και όχι στην κριτική ανιδιοτελών, έμπειρων αναλυτών, επειδή η αντιμαχία με τον ΣYPIZA «συσπειρώνει» τους οπαδούς στις κερκίδες, συντηρεί την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής, τη μικρόνοια και την ακρισία, που μόνο χάρη σε αυτές επιβιώνει η κομματοκρατία.
O κ. Σαμαράς κλήθηκε να συγκροτήσει κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» που θα πει: Mε δεδομένο τον ίλιγγο της πτώσης στον γκρεμό, συντελεσμένη την καταστροφή της χώρας, να σχηματίσει άλλου είδους, άλλου τύπου, άλλης νοο-τροπίας κυβέρνηση από αυτές που μας οδήγησαν στον όλεθρο, τις κυβερνήσεις της τυφλής κομματικής εξουσιολαγνείας – να ηγηθεί σε επιστράτευση των καλύτερων δυνάμεων του τόπου, της ποιότητας, των αρίστων, των ικανών να υπηρετήσουν (όχι να ιδιοποιηθούν) την κοινή σωτηρία. Aλλά ο κ. Σαμαράς δεν είχε τις προϋποθέσεις να αντιληφθεί τις επιταγές των καιρών ούτε την οργισμένη απαίτηση του λαού. Eσπευσε να χρίσει υπουργούς, στην κρισιμότερη για τη χώρα ώρα, όσους κομματικούς τον είχαν βοηθήσει να κερδίσει την αρχηγία του κόμματος – η πατρίδα σπάραζε κι αυτός εξοφλούσε υποχρεώσεις. Mέχρι χθες ακόμα, στο κράτος που έχει καταρρεύσει, διόριζε σε θέσεις-κλειδιά αυλοδίαιτους του κομματικού του ποιμνιοστασίου, αποτυχημένους πολιτευτές, οικτρές μετριότητες.
Eίναι περισσότερο από φανερό: την «εθνική σωτηρία» ο κ. Σαμαράς δεν την συναρτά με την ανασύνταξη της χώρας, την τόλμη ριζικών μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία του κράτους, με θεσμικές αλλαγές που θα μορφώσουν διαφορετικές νοο-τροπίες. O κ. Σαμαράς περιμένει και τη «σωτηρία» εισαγόμενη, την ταυτίζει αποκλειστικά με την έλευση (ούτε καν προσέλκυση) ξένων επενδύσεων. Παρακαλεί να έρθουν οι ξένοι, να φέρουν εδώ τα χρήματά τους, να τα επενδύσουν σε επιχειρήσεις, να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, να εισρεύσει χρήμα στην εγχώρια αγορά.
Mοιάζει να προσβλέπει σε ένα είδος επενδυτών μάλλον δυσεύρετο: σε επενδυτές ακραίου αλτρουισμού ή σαφώς αυτοκαταστροφικούς, μαζοχιστές. Διότι ποιος επενδυτής, με υγιείς τας φρένας και τον ψυχισμό, θα έρθει να διακινδυνεύσει τον όποιο πλούτο του σε μια χώρα που η κυβέρνησή της αποδείχνεται ανίκανη να οργανώσει ένα στοιχειωδώς λειτουργικό και αποδοτικό (δηλαδή πρωταρχικά δίκαιο) φορολογικό σύστημα;
Ποιος να επενδύσει σε χώρα όπου η κυβέρνηση αρνείται να χαλιναγωγήσει τον συνδικαλισμό του δημόσιου τομέα, επειδή σε αυτόν στηρίζει άθικτες τις πελατειακές της σχέσεις, τη διαιώνιση της κομματοκρατίας;
Aν διέθετε προσωπικό (επιτέλους) ένστικτο αυτοσωτηρίας ο κ. Σαμαράς, θα είχε προσφύγει, κατά απόλυτη προτεραιότητα, στην πρωταρχική προϋπόθεση λειτουργικότητας μιας κρατικής μηχανής: την αξιοκρατία. Aν υποψιαζόταν, έστω, τι σημαίνει καταξίωση της ανθρώπινης ποιότητας στον δημόσιο τομέα, πρωτείο της αριστείας, επιβράβευση της ανιδιοτέλειας (ποιες δημιουργικές, παραγωγικές δυνάμεις ελευθερώνονται με μια τέτοια πολιτική), δεν θα είχε υιοθετήσει τη λύση των αδιάκριτων απολύσεων, την ενθάρρυνση των πανικόβλητων συνταξιοδοτήσεων. H αναποτελεσματικότητα, ο παρασιτισμός, ο θρίαμβος της ραστώνης και της ανευθυνότητας στον κρατικό μηχανισμό δεν εξαλείφονται με «κουρέματα» του υπαλληλικού δυναμικού και πρόωρη αποστράτευση των έμπειρων λειτουργών. Eίναι εξόφθαλμο έγκλημα.
Aλλά ο κ. Σαμαράς δεν διανοείται «σωτηρία» μη εισαγόμενη. Δεν διερωτάται: με ποιες ξένες επενδύσεις κατόρθωσε να ανακάμψει ο Eλληνισμός από την εφιαλτική μικρασιατική καταστροφή, την πλημμυρίδα των άστεγων, εξαθλιωμένων προσφύγων στη χώρα. Aκόμα και στη φρίκη του λιμού της γερμανικής κατοχής ο λαός είχε «φρόνημα» που στήριζε την ελπίδα, λειτουργούσε «νοικοκυριό», πολυμήχανη οικιακή οικονομία. Σήμερα το πρώτιστο κοινωνικό πρόβλημα είναι η εθελόδουλη αυτονόητη υποταγή όλων μας στους νόμους της αγοράς, το αδιανόητο της στόχευσης σε ποιότητες ζωής άλλες από την καταναλωτική ευχέρεια, που «οφείλει» να την εξασφαλίζει το κράτος.
Aπαιτούμε από τους αυτουργούς της καταστροφής μας να μας σώσουν, να ανασκευάσουν τις συνέπειες των εγκλημάτων τους. Kαι η απαίτησή μας εκφράζεται με την επίδειξη της συνενοχής μας στο έγκλημα: Aτέλειωτες φάλαγγες υπερσύγχρονων τρακτέρ στους κόμβους των εθνικών οδών – κάθε τέτοιο τρακτέρ στις χώρες των δανειστών μας το μοιράζονται δέκα οικογένειες. Eμείς διαμαρτυρόμαστε για ανέχεια, με επίδειξη πλούτου. Σε επόμενη φάση ίσως οι εθνικές οδοί να αποκλείονται με φράγματα από λιμουζίνες μπε-εμ-βε. Kαθόλου τυχαία που οι πραγματικά πάμπτωχοι αγρότες της ορεινής Πελοποννήσου, της Hπείρου ή των νησιών δεν έκλεισαν ποτέ κόμβους οδικούς ούτε βρέθηκε ποτέ κοντά τους η κυρία Παπαρήγα ή ο γραφικός της στερεότυπης «προκάτ» διαμαρτυρίας κ. Λαφαζάνης.
«O κ. Aντώνης Σαμαράς, μετά από μία περίπου διετία καταγγελτικού πολιτικού λόγου, ακολουθεί εκ των πραγμάτων το πλαίσιο πολιτικής που διαμόρφωσε η κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου για την αντιμετώπιση της κρίσεως» («K» 7.2.2013 - πρωτοσέλιδο). Aυτή η λιγόλογη συμπερασματική κρίση, η επαγγελματική αξιοσύνη και κοινωνική καταξίωση του δημοσιογράφου που την υπογράγει, το κύρος της εφημερίδας που τη δημοσιεύει, ισοφαρίζουν τεράστιες δόσεις φλύαρων, προπαγανδιστικών καταγγελιών του ΣYPIZA. Aλλά η κυβέρνηση απαντάει μόνο στα γλωσσοκοπήματα της επιπόλαιης προπαγάνδας, όχι στη φράση που συνοψίζει την τραγωδία της χώρας.
O κ. Σαμαράς βαδίζει ακριβώς στα ίχνη του ΓAΠ, ακριβώς μιμητής του ΣYPIZA στο κυνήγι των εντυπώσεων.

kafeneio-gr.blogspot.gr

Pietra Montecorvino 'Io vorrei non vorrei ma se vuoi' (Lucio Battisti)

Η σιωπή δεν είναι χρυσός

Του Γιώργου Αυγερόπουλου

μέσω της Εφημερίδας Των Συντακτών

 

Καθώς ένα χρόνο τώρα ασχολούμαι με τη θεματική «Χρυσός στα χρόνια της κρίσης» έχοντας δουλέψει μαζί με τους συνεργάτες μου στην Κολομβία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.
Θα συγκρίνω την ελληνική περίπτωση με αυτή της Ρουμανίας (γιατί αν αρχίσω από την Κολομβία πολλοί θα πουν ότι συγκρίνω την Ελλάδα με μια λατινοαμερικανική χώρα και «τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς, εδώ είναι Ευρώπη» και άλλα τέτοια, κατά τη γνώμη μου ευτράπελα)....

Πριν απ” αυτό όμως ας θυμηθούμε τι προβλέπουν τα δύο μεταλλευτικά σχέδια:
ΕΛΛΑΔΑ
Το ελληνικό κράτος έχει παραχωρήσει τα μεταλλευτικά δικαιώματα μιας έκτασης 317.000 στρεμμάτων στη Βόρεια Χαλκιδική, πλούσιας σε χρυσό, χαλκό και άλλα μέταλλα, στην καναδική πολυεθνική Eldorado Gold.
Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται το κοίτασμα χαλκού – χρυσού στις Σκουριές, που σήμερα εκτιμάται ότι αξίζει περίπου 12 δισεκατομμύρια δολάρια, δύο προϋπάρχοντα ορυχεία μαζί με τις εγκαταστάσεις τους, 310 σπίτια στο Στρατώνι, καθώς και τα δικαιώματα έρευνας και επέκτασης της εξορυκτικής δραστηριότητας με το άνοιγμα και άλλων μεταλλείων.
Το αντάλλαγμα που πλήρωσε η εταιρεία στο ελληνικό κράτος το 2003 για να αποκτήσει τα παραπάνω ήταν 11 εκατομμύρια ευρώ, κάτι που έχει χαρακτηριστεί από κόμματα του ελληνικού Κοινοβουλίου και από κατοίκους της περιοχής «ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα της χώρας».
Οσοι αντιδρούν στο μεταλλευτικό σχέδιο, υποστηρίζουν ότι η επένδυση θα προκαλέσει ανεπίστρεπτη καταστροφή στο περιβάλλον, με τα οφέλη να είναι λιγότερα από τις απώλειες.
ΡΟΥΜΑΝΙΑ
Στη Ρόσια Μοντάνα της Ρουμανίας μια άλλη καναδική εταιρεία, η Gabriel Resources, και το ρουμανικό κράτος θέλουν από το 1997 να εξορύξουν το μεγαλύτερο κοίτασμα χρυσού στο υπέδαφος της Ευρώπης.
Για να το κάνουν αυτό θα ανατινάξουν όλα τα βουνά της περιοχής δημιουργώντας τέσσερα ορυχεία ανοιχτής εξόρυξης και μια μεγάλη δεξαμενή εναπόθεσης αποβλήτων, που θα περιέχει κυάνιο και άλλες τοξικές ουσίες.
Οι κάτοικοι που αντιδρούν λένε ότι αυτό θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες στο περιβάλλον καθώς και στην ιστορική κληρονομιά της Ρόσια Μοντάνα, αφού εκεί βρίσκονται οι πιο καλά διατηρημένες ρωμαϊκές στοές παγκοσμίως.
Οι ιστορικοί λένε πως η ακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οφείλεται ώς ένα βαθμό στο χρυσάφι της Ρόσια Μοντάνα και οι τεχνίτες της εποχής είχαν αναπτύξει ένα δίκτυο υπόγειων στοών για την εξόρυξη, τόσο αριστοτεχνικό, που πολλοί το παρομοιάζουν με υπόγεια Ακρόπολη.
ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ
1. Και οι δύο χώρες πλήττονται βάναυσα από την οικονομική κρίση.
2. Και οι δύο χώρες θέλουν να εξορύξουν το χρυσάφι τώρα που οι τιμές του πολύτιμου μετάλλου βρίσκονται στα ύψη.
3. Και οι δύο χώρες έχουν ως επενδυτές καναδικές εταιρείες.
4. Κάτοικοι και των δύο περιοχών αντιδρούν υποστηρίζοντας πως τα σχέδια εξόρυξης θα έχουν καταστροφικές συνέπειες.
ΔΙΑΦΟΡΕΣ
1. Στη Ρόσια Μοντάνα αστυνομία δεν πάτησε ποτέ, παρά τις διαμαρτυρίες των κατοίκων που πολλές φορές ήταν έντονες και παρά τη συμμετοχή ξένων ακτιβιστών που ταξίδεψαν στη Ρουμανία ειδικά για κείνες τις διαδηλώσεις. Στις Σκουριές στέλνουν τα ΜΑΤ.
2. Ο πρόεδρος της Ρουμανίας Τραϊάν Μπασέσκου, που είναι αναφανδόν υπέρ του πρότζεκτ, επισκέπτεται τη Ρόσια Μοντάνα και συνομιλεί με τους κατοίκους που αντιδρούν. Στην Ελλάδα δεν άκουσα ποτέ για μια τέτοια συνάντηση σε τόσο υψηλό επίπεδο.
3. Στη Ρουμανία το πρότζεκτ το έχει αναλάβει μια κοινοπραξία, η Rosia Montana Gold Corporation (4). Σε αυτή την εταιρεία οι Καναδοί έχουν το 80,69%, ενώ το υπόλοιπο 19,31% έχει μείνει στον έλεγχο του κράτους.
Στην Ελλάδα έχει σχηματιστεί μια αντίστοιχη κοινοπραξία, η «Ελληνικός Χρυσός». Οι Καναδοί ελέγχουν το 95%, ενώ το υπόλοιπο 5% ανήκει στην ελληνική κατασκευαστική εταιρεία «Ακτωρ» του ομίλου Μπόμπολα. Το ελληνικό κράτος δηλαδή δεν έχει κρατήσει απολύτως τίποτα.
4. Το ρουμανικό κράτος, σύμφωνα με τη Rosia Montana Gold Corp., θα πάρει 4 δισεκατομμύρια δολάρια από αυτή την επένδυση, συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης (royalties) που θα εισπράττει βάσει των νόμων κατ” αναλογία με το μετάλλευμα που θα εξορύσσεται (5).
Αντίθετα η Ελλάδα παραχώρησε στην «Ελληνικός Χρυσός» τα πάντα για 11 εκατομμύρια ευρώ και δεν θα εισπράξει ούτε σεντ από δικαιώματα εξόρυξης στο μέλλον καθώς ο μεταλλευτικός κώδικας που γράφτηκε επί χούντας δεν προβλέπει κάτι τέτοιο (6).
5. Ολοι οι υπουργοί που πέρασαν από το αρμόδιο υπουργείο Περιβάλλοντος της Ρουμανίας, διστάζουν να δώσουν περιβαλλοντική άδεια στο πρότζεκτ της Ρόσια Μοντάνα, και ως εκ τούτου το πράσινο φως για την έναρξή του.
Ο υπουργός Περιβάλλοντος, Ατίλα Κοροντί, μάλιστα απέρριψε το 2007 την περιβαλλοντική μελέτη της εταιρείας καθώς δεν είχαν προσκομιστεί όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά. «Χρειαζόμαστε επενδυτές σε αυτή τη χώρα που να είναι σοβαροί, και η εταιρεία κατά τη γνώμη μου δεν είναι αρκετά σοβαρή», είπε στην συνάδελφο Γεωργία Ανάγνου. Η τωρινή υπουργός Περιβάλλοντος μάλιστα, Rovana Plumb, πρότεινε πρόσφατα να δοθεί όλος ο φάκελος στη δημοσιότητα προκειμένου οι Ρουμάνοι να γνωρίζουν κάθε λεπτομέρεια αναφορικά με το πρότζεκτ (7).
Στην Ελλάδα, παρ” όλο που εκκρεμεί απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που θα κρίνει το αν θα αρχίσει το πρότζεκτ ή όχι, το υπουργείο Περιβάλλοντος με εντολή του παρεμβαίνει υπέρ της «Ελληνικός Χρυσός» και ουσιαστικά διατάζει το δασαρχείο να εγκρίνει εργασίες υλοτομίας στο αρχέγονο δάσος των Σκουριών, πριν από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (8).
6. Η Rosia Montana Gold Corporation προσπαθεί να κερδίσει την κοινή γνώμη της Ρουμανίας με διαφημιστικά σποτ στην τηλεόραση και στις εφημερίδες. Σε σχέση με τη διαφήμιση η εταιρεία κατατάσσεται τρίτη μετά τις δύο μεγάλες εταιρείες τηλεφωνίας. Με αυτόν τον τρόπο ελέγχει και την εγχώρια πληροφόρηση, αφού όπως καταγγέλλουν Ρουμάνοι δημοσιογράφοι, «είναι αδύνατον να δεις να γράφονται άρθρα εναντίον του πρότζεκτ της Ρόσια Μοντάνα στον εθνικό Τύπο».
Στην Ελλάδα η «Ελληνικός Χρυσός» δεν έχει ούτε καν ιστοσελίδα (9) και δεν δαπανά τίποτα για διαφήμιση. Ούτε και φαίνεται να νοιάζει κανέναν -και μιλώ κυρίως για το κράτος- να ενημερωθεί η κοινή γνώμη της Ελλάδας για το τι ακριβώς σχεδιάζεται να γίνει στη Χαλκιδική.
Είναι λες και μιλάμε για μια έρημη τοποθεσία στον πλανήτη Αρη. Τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ σιωπούν εναρμονιζόμενα με την κυβερνητική γραμμή περί ανάπτυξης και ξένων επενδύσεων uber alles, ενώ το γεγονός ότι στην κοινοπραξία συμμετέχει και ένας από τους πιο σημαντικούς επιχειρηματικούς ομίλους της Ελλάδας, βασικός μέτοχος και σε ΜΜΕ, καθιστά τη δημοσίευση κριτικής σχετικά με το project πρακτικά αδύνατη.
7. Στην Ρουμανία το πρότζεκτ είναι μεγαλύτερο (4 ανοιχτά ορυχεία) και συνεπώς έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις στο περιβάλλον από ότι το πρότζεκτ στις Σκουριές. Επίσης θα χρησιμοποιηθεί κυάνιο. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις δηλώσεις των υπευθύνων της «Ελληνικός Χρυσός» όχι.
Όπως λένε, από τη στιγμή που το κοίτασμα στις Σκουριές περιέχει χαλκό, θα χρησιμοποιήσουν μια τεχνική για μεταλλουργία χαλκού που λέγεται flash smelting (στιγμιαία τήξη) και θα παίρνουν τον χρυσό ως παραπροϊόν.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Το ρουμανικό κράτος, παρ” όλο που έχει να κερδίσει περισσότερα χρήματα από τα σχέδια εξόρυξης χρυσού στο έδαφός του, παρ” όλο που έκανε καλύτερες συμφωνίες και παρ” όλο που και το ίδιο είναι μέτοχος της κοινοπραξίας, φαίνεται να κινείται με περισσότερη ωριμότητα, υπευθυνότητα και προσοχή σε σχέση με την Ελλάδα.
Το ελληνικό κράτος, που χορεύει στον ρυθμό των Μνημονίων, βιάζεται. Με μοναδικό κριτήριο το «να δώσουμε θέσεις εργασίας» ή «να φέρουμε ξένες επενδύσεις» κινείται άρον άρον με προχειρότητα, κερδίζοντας ελάχιστα, και μάλιστα σε ένα θέμα τόσο σημαντικό που αφορά το περιβάλλον μιας περιοχής απερίγραπτου φυσικού κάλλους.
Και επειδή οι άνθρωποι που ζουν εκεί πιστεύουν ότι τα αρχέγονα δάση που θα κοπούν δεν ξαναγίνονται και πως κάθε απόφαση που θα ληφθεί τώρα, θα επηρεάσει άμεσα και τις επόμενες γενιές, διαμαρτύρονται. Ωστόσο αντί να βρουν ένα κράτος που θα σκύψει και θα τους ακούσει, εκείνο τους στέλνει τα ΜΑΤ για να καταπνίξει τη φωνή τους.
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης όπου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει καμία ανάλογη περίπτωση, από τη στιγμή που η Ελλάδα έγινε μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, όπου ένα μεταλλευτικό σχέδιο επιχειρήθηκε να επιβληθεί με αυτόν τον τρόπο, διά της βίας, εκ των άνω, από ευρωπαϊκό κράτος στον λαό του.
Αυτά είναι πράγματα που συχνά τα βλέπει κανείς να συμβαίνουν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Στη Γουατεμάλα, όπου ΜΑΤ και άνδρες ιδιωτικής εταιρείας σεκιούριτι επενέβησαν προς χάριν της μεταλλευτικής CGN προκειμένου να καταπνίξουν τη διαμαρτυρία ιθαγενών Μάγιας.
Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτώσουν φριχτά τον ηγέτη τους, κομματιάζοντάς τον με ματσέτες. Στο Περού για το ορυχείο της Newmont, όπου δυνάμεις καταστολής συγκρούστηκαν με τους ντόπιους που επίσης διαμαρτύρονταν κατά του πρότζεκτ, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς και τραυματίες.
Και στην Κολομβία, όπου εξαιτίας του 50χρονου εμφύλιου πολέμου, ο στρατός είναι αυτός που φυλάει τις ιδιωτικές εταιρείες χρυσού. Αλλά είπαμε: Εμείς δεν έχουμε καμιά σχέση με Λατινική Αμερική, είμαστε στο ευρώ, είμαστε Ευρώπη!
Ρώτησα τον πρώην υπουργό Περιβάλλοντος που έβαλε την υπογραφή του για το πρότζεκτ, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, τι ακριβώς κερδίζει η χώρα. (Θυμίζω ότι πήραμε 11 εκατ. ευρώ και τέλος. Ούτε σεντ από royalties στο μέλλον.)
Μου απάντησε αυτολεξεί: «Το κράτος κερδίζει γιατί παίρνει φόρους, το κράτος κερδίζει γιατί προσλαμβάνονται πάνω από 1.000 άτομα και αυτά τα άτομα έχουν εισοδήματα, άρα πληρώνουν φόρους».
Θέσεις εργασίας
Ο κ. Στρατουδάκης της «Ελληνικός Χρυσός» μιλάει για «1.700 άμεσες θέσεις εργασίας και τις διπλάσιες έμμεσες». Περίπου 5.000 δηλαδή. Κάτι που με ευκολία επιβεβαιώνει και ο δήμαρχος Αριστοτέλη κ. Πάχτας:
«Πείτε μου, σε ποια άλλη περιοχή της πατρίδας μας, στην επόμενη πενταετία θα δημιουργηθούν άλλες 5.000 θέσεις απασχόλησης;».
Παρ” όλο που θεωρώ έωλο τον αριθμό των έμμεσων θέσεων -γιατί κανείς δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να επιβεβαιώσει ότι π.χ. οι γαλότσες που θα φορούν οι εργάτες θα φτιάχνονται από ελληνικά χέρια και δεν θα αγοράζονται από τη Βουλγαρία- θα θεωρήσω ότι ο αριθμός των θέσεων εργασίας που θα δημιουργηθούν θα είναι όντως 5.000.
Οπως επίσης θα τονίσω και κάτι που δεν ακούγεται συχνά: ότι σύμφωνα με τις μελέτες της εταιρείας για τις Σκουριές, το ορυχείο θα έχει ζωή 27 χρόνων.
Αμείλικτα ερωτήματα
Τα ερωτήματα λοιπόν που καλείται να απαντήσει η ελληνική κοινωνία είναι τα εξής: Δέχεται για μια υπόσχεση 5.000 θέσεων εργασίας που θα διαρκέσουν 27 χρόνια, να κοπούν εκατοντάδες στρέμματα αρχέγονου δάσους;
Δέχεται να ρισκάρει τυχόν περιβαλλοντικές επιπτώσεις και ατυχήματα;
Δέχεται να εξορυχτεί χρυσάφι που θα φεύγει έξω, χωρίς να αφήνει περαιτέρω κέρδη στον τόπο από δικαιώματα εξόρυξης, παρά μόνο όσα θα προκύπτουν από τη φορολογία της επιχείρησης και των εργαζομένων της;
Και το πιο σημαντικό: Δέχεται αυτού του τύπου την ανάπτυξη;
Αυτά τα βασικά ερωτήματα θα πρέπει να αποτελέσουν την καρδιά μιας δημόσιας διαβούλευσης, η οποία κανονικά θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει. Ετσι ώστε όλοι οι Ελληνες να είναι ενημερωμένοι γι” αυτό που σχεδιάζεται να γίνει σε ένα μέρος της πατρίδας τους.
Μας αφορά όλους. Αλλωστε όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, «Το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας». Δυστυχώς στη σύγχρονη ελληνική δημοκρατία αυτά είναι ψιλά γράμματα.             

 

Eagainst.com

   [1] [2] [3] [4] [5]
[6] Μεταλλευτικός Κώδικας, ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ, ΜΕΤΑΛΛΕΙΟΚΤΗΣΙΑ ΕΝΝΟΙΑ – ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ – ΜΕΤΑΒΟΛΑΙ Δικαίωμα μεταλλειοκτησίας
[7] [8] [9] [10]