Ήταν πολύ ευγενική η χειρονομία του Ευάγγελου Βενιζέλου να επιτρέψει στον Αντώνη Σαμαρά, να είναι πρωθυπουργός στην κυβέρνησή του. Ο ίδιος ανέλαβε την Αντιπροεδρία και το Υπουργείο Εξωτερικών. Συνολικά λοιπόν, σε μια κυβέρνηση με 41 μέλη (την ώρα που απολύονται από το Δημόσιο χιλιάδες) το ένα τέταρτο καταλαμβάνεται από επιλογές του Βενιζέλου. Για να μην μιλήσουμε γι αυτούς από τη ΝΔ, που δεν έχουν τη θέση που θα ήθελαν εξαιτίας των απαιτήσεων του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ.....
Προφανώς και το μεγάλο θύμα είναι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ως μπαμπούλας στην αρχή και στη συνέχεια ως σφαχτάρι σε αυτό τον επικείμενο ανασχηματισμό. Όταν Κουβέλης και Βενιζέλος είχαν συμφωνήσει από κοινού να πιέσουν τον Σαμαρά μετά τις εξελίξεις στην ΕΡΤ, διέρρευσαν το όνομα του Αβραμόπουλου, ως αυτού που θα πρότειναν για την πρωθυπουργία για να μην πάμε σε εκλογές. Έντρομος ο Σαμαράς είχε επικοινωνήσει με τον Αβραμόπουλο ο οποίος τον διαβεβαίωσε πως τιμά το συμβόλαιο τιμής μαζί του και δεν θα αποδεχθεί τέτοιο ρόλο αποστάτη.
Αλλά η τιμή του Βενιζέλου είναι κάτι διαφορετικό και έτσι όχι μόνο απαίτησε το ΥΠΕΞ, όχι μόνο ζήτησε να είναι μόνος Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και να μην είναι και ο Αβραμόπουλος,αλλά ανάγκασε και τον Σαμαρά να εννοεί πια άλλο πράγμα λέγοντας «συμβόλαιο τιμής».
Σκούπισαν λοιπόν βιαστικά στη Συγγρού τις κόκκινες γραμμές ενθύμιο Κουβέλη και κρέμασαν απ έξω το πράσινο φωτάκι για να σηματοδοτήσουν αυτή την εκπόρνευση που θέλει να λέει ο ένας ότι οδήγησε τον άλλο. Έτσι ο Σαμαράς λέει πως διασώθηκε κάνοντας το ΠΑΣΟΚ μια δεξιά συνιστώσα της ακροδεξιάς πολιτικής του και ο Βενιζέλος πως ανάγκασε τη ΝΔ να σκύψει και να προσκυνήσει το βουλιμικό πολιτικό, και μάλιστα κενό ψηφοφόρων, εγώ του.
Η αλήθεια είναι πως ο Βενιζέλος κατάφερε το μέγιστο των αξιώσεών του. Χωρίς να εκπροσωπεί τίποτα πολιτικά, έσυρε το Σαμαρά ενάντια στο κόμμα του,αφού τον πέρασε από μια πρωτοφανή διαδικασία παζαριών και εκβιασμών. Το αποτέλεσμα είναι, η κυβέρνηση που σχηματίστηκε και η οποία εκπροσωπεί την μνημονιακή πολιτική όπως θα την διατυπώσει το κυβερνητικό σχήμα στο οποίο στριμώχνονται Σαμαρικοί, Καραμανλικοί, Μητσοτακικοί και βέβαια Βενιζελικοί. Με αυτή την τρομερή εργονομία πολιτικής θα επιχειρηθεί να δημιουργηθούν ως τις επόμενες εκλογές οι νέοι δράκοι από τους οποίους θα κινδυνεύουμε.
Είναι βέβαιο πως αν ο Βενιζέλος χρησιμοιούσε τους πολιτικούς εκβιασμούς για να περάσει ας πούμε το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που λέει ότι απαιτούσε θα το είχε καταφέρει.Αλλά προφανώς ο σκοπός του ήταν η εξουσία. Σε αυτό το μόρφωμα λοιπόν που δημιουργήθηκε με κεφάλι Σαμαρά και σώμα Βενιζέλου, σε αυτό τον κέρβερο του πολιτικού αμοραλισμού,θα ριχτούν για εξολόθρευση όλες οι κοινωνικές ευαισθησίες.
Ο Βενιζέλος, αφού έκανε τη ΝΔ άνω κάτω, επέλεξε για τον εαυτό του το ρόλο του ΥΠΕΞ. Έτσι αφ ενός βγαίνει από το πλάνο ελέγχου της τρόικας και επιχειρεί μια διεθνή διάσωση. Το επόμενο διάστημα μέσω των εθνικών θεμάτων που θα προκύψουν θα χρειαστεί να κάνει χειρισμούς. Ας θυμηθούμε δύο χειρισμούς που έκανε ο Βενιζέλος σε θέματα που αφορούσαν τον «ξένο» παράγοντα. Το σκάνδαλο των υποβρυχίων και το σκάνδαλο της SIEMENS. Και στις δύο περιπτώσεις η Ελλάδα έπρεπε να αποζημιωθεί, αλλά τα θέματα έληξε υπέρ των Γερμανών ο Βενιζέλος. Αν κατά τον ίδιο τρόπο διευθετήσει τα εθνικά θέματα, τότε θα γίνει αρκετά αγαπητός σε ξένους κύκλους που φαντάζομαι πιστεύει πως θα τον διασώσουν.
Η λειτουργία των προσώπων σε αυτό το σχήμα προφανώς και δεν έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία. Απλώς η επιλογή τους σηματοδοτεί συμβολισμούς για την αξιοκρατία του «Κυβερνητικού Δημοσίου». Έτσι για παράδειγμα μπορεί να έφυγε ο γίγαντας του Πολιτισμού Κώστας Τζαβάρας από το Υπουργείο, αλλά την Υγεία (και τις φαρμακευτικές) ανέλαβε η Μοιραράκη της πολιτικής Άδωνις Γεωργιάδης. Μπορεί να εξαφανίστηκε ο καραμανλικός Στυλιανίδης αλλά στο λάκο των απολύσεων ρίχτηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Οι συμβολισμοί στη νέα κυβέρνηση θα ήταν πιο εξώφθαλμοι αν ο Σαμαράς επέλεγε να υπουργοποιήσει τον Κώστα Πρέκα και τον Κίμωνα Κουλούρη.
Ζούμε την εποχή που θα ακούς να παίζει «Καρμινα Μπουράνα» και δεν θα ξέρεις αν από τους καπνούς θα αναδυθεί ο Βενιζέλος ή ο Άδωνις!
Αυτό που πρόκειται να γίνει στη ΝΔ εξαιτίας του Βενιζέλου και αυτό που ο Σαμαράς αποδέχεται ως αναγκαίο κακό, το ξέρει. Ο Σαμαράς ζει με το σύνδρομο καταδίωξης ότι η σύγκρουση με τον Βενιζέλο όχι μόνο θα τον ρίξει απ την κυβέρνηση αλλά θα στρέψει και το επιχειρηματικό καταστημένο με το οποίο συνδέεται στενά,εναντίον του.Και δεν θέλει να περάσει ξανά τον καταθλιπτικό χειμώνα που ακολούθησε την βραχύβεια Πολιτική του Άνοιξη.
Αυτό που ξέρει ο Σαμαράς είναι αυτό που έχει πει στις 4 Μαίου του 2012 για το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ: «Δεν συμφέρει τον ελληνικό λαό να γίνει τέτοια συγκυβέρνηση, συμφέρει μόνο το ΠΑΣΟΚ, για να πέσει στα μαλακά, συμφέρει τη διαπλοκή και τα εξωθεσμικά κέντρα. Αν κάναμε κυβέρνηση μαζί με το ΠΑΣΟΚ, θα ήμασταν αιχμάλωτοι της δικής του πολιτικής». Έτσι ακριβώς.
Πολλή θετική αποδείχτηκε η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, αφού η χώρα επέστρεψε σε κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ, που συνεργάζονται σχεδόν επί 40 χρόνια, με καταπληκτικά αποτελέσματα.
Δυστυχώς, η μεγαλόκαρδη και γενναιόδωρη απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να βάλει στελέχη της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση στέρησε από τη χώρα μας την ευκαιρία να αποκτήσει έναν χρόνο νωρίτερα αυτήν την υπέροχη κυβέρνηση που προέκυψε χθες.
Η νέα κυβέρνηση έχει 41 μέλη και είναι ένα πολύ ευέλικτο σχήμα, ώστε να μπορεί να παίζει άψογα το τεχνητό οφσάιντ και να το βάλει στα πόδια όταν τους πάρουν στο κυνήγι.
Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος παραχώρησε ευγενικά την θέση του πρωθυπουργού στον Αντώνη Σαμαρά, αλλά, αν ο Αντώνης Σαμαράς τα κακαρώσει, ο Βενιζέλος θα γίνει πρωθυπουργός και θα εκφωνήσει και τον επικήδειο.
Φυσικά, στον επικήδειο του Σαμαρά, ο Βενιζέλος θα μιλάει για τον εαυτό του και θα απαριθμεί τα κατορθώματά του.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανέλαβε και το υπουργείο Εξωτερικών, επειδή, αν δεν θέλει να πάει φυλακή, θα πρέπει να αναζητήσει πολιτικό άσυλο σε κάποια χώρα του εξωτερικού.
Σε ερώτηση δημοσιογράφου για την είσοδο τόσων στελεχών πρώτης γραμμής του ΠΑΣΟΚ σε μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος απάντησε πως «το ΠΑΣΟΚ δεν ξεχνά ότι είναι Δεξιά».
Αίσθηση προκάλεσε η είσοδος στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη θέση του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.
Ο Αντώνης Σαμαράς είχε προτείνει το υπουργείο στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αλλά αυτός αρνήθηκε επειδή δεν αισθάνεται ώριμος ακόμη, κι έστειλε τον υπουργιό του.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πρέπει να ικανοποιήσει το αίτημα της Τρόικας για απολύσεις μερικών χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το τέλος του 2013, και κρίνεται ιδανικός γι’ αυτό το ρόλο, αφού μάλλον δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του, οπότε θα μπορέσει εύκολα να πείσει τους απολυμένους δημοσίους υπαλλήλους πως η ανεργία είναι καλή φάση· ειδικά, αν είσαι γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και σε χώσει ο μπαμπάς σου στη Βουλή για να είσαι δημόσιος υπάλληλος όπως και όλο σου το σόι.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πολύ χρήσιμος για την κυβέρνηση, αφού, μόλις ο Σαμαράς δει πως η χώρα ναυαγεί οριστικά, θα βάλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ρίξει την κυβέρνηση, ώστε αφενός να γλιτώσει ο Σαμαράς το λιντσάρισμα και αφετέρου να χαρεί ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που ο γιόκας του πήρε εκδίκηση.
Θα μπορούσα να γράφω μέρες γι’ αυτήν την κυβέρνηση και τα στελέχη της -είναι ένας πάρα πολύ εύκολος και γελοίος στόχος- αλλά, ειλικρινά, θέλω να κάνω ένα ερώτημα σε αυτούς που, ακόμα και μετά την χρεοκοπία της χώρας, ψήφισαν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ:
Δεν τους έχετε σιχαθεί πια;
Και καλά, αυτούς δεν τους έχετε σιχαθεί, τους εαυτούς σας δεν τους έχετε σιχαθεί;
Το πραξικόπημα της κυβέρνησης Σαμαρά στην ΕΡΤ, εκτός των άλλων, μας δίνει μια μαγνητική τομογραφία της σκέψης των κυβερνώντων, που δείχνει να είναι η κατευθυντήρια πολιτική γραμμή της. Οταν ένας οργανισμός νοσεί, τον σκοτώνουμε ακαριαία. Στη συνέχεια τον βάζουμε στο κρεβάτι του νεκροτομείου και του αφαιρούμε τα όργανα. ....
Κάνουμε μια διαλογή «καλών» και «κακών» οργάνων, πετάμε τα όργανα που δεν μας κάνουν και εν συνεχεία κάνουμε μεταμοσχεύσεις με όργανα εισαγωγής. Ετσι, έχουμε έναν καινούργιο οργανισμό που, κατά την κρίση της κυβερνητικής τρόικας, είναι υγιής. Και αυτός ο Φράνκενσταϊν θα κληθεί να διαπαιδαγωγήσει τον απανταχού ελληνισμό. Κάποιοι μίλησαν για λάθη του Σαμαρά και ακόμα ότι έπεσε θύμα κακών συμβούλων και περίμενε την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για να βγει από το αδιέξοδο.
Κατά την άποψή μου, τίποτα δεν συμβαίνει από όλα αυτά. Το αρχικό σχέδιο του Σαμαρά παραμένει εν ισχύι. Αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος εφαρμογής του. Αντί μπαμ και κάτω, τώρα θα γίνει σε κάποιες άτοκες δόσεις. Η φασίζουσα κυβέρνηση έχει ένα συγκεκριμένο και σαφές πολιτικό σχέδιο. Την πλήρη καταστροφή αυτής της χώρας. Θέλει να την κάνει οικόπεδο και να μετατρέψει τους κατοίκους της σε νομάδες που θα συνωθούνται στις Ειδικές Ζώνες Εργασίας, δηλαδή στα σύγχρονα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας για ένα κομμάτι ψωμί. Γι” αυτό έχει την εύνοια της Μέρκελ και του διεθνούς αρπακτικού καπιταλισμού, γιατί μόνο μια δωσιλογική κυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει αυτό το θεάρεστο έργο. Και εδώ ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω με τις εκτιμήσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Αυτή η κυβέρνηση δεν τελειώνει. Αρχίζει. Και όσο και αν οι συνιστώσες ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ γαβγίζουν, εντούτοις δεν θα δαγκώσουν την εξουσία που τις τρέφει και τους δίνει αξιώματα. Και αυτό λέγεται κατ” ευφημισμόν «κυβερνητική σταθερότητα», ασχέτως αν αυτό σημαίνει σταθερότητα στην επιτάχυνση της καταστροφής του λαού και της χώρας.
Ο Σαμαράς και οι επιτελείς του, στο ΠΑΣΟΚ και στη ΔΗΜΑΡ, θα κινδύνευαν αν τα αντιμνημονιακά κόμματα ήταν βαθιά ριζωμένα στην κοινωνία και είχαν τη δύναμη να κινητοποιήσουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε όλη τη χώρα και σε καθημερινή βάση. Αλλά αν δούμε τις δύο πρόσφατες συγκεντρώσεις του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, μπορεί να ήταν αξιοπρεπείς, αλλά απείχαν πολύ από το είναι μαζικές. Και ούτε κανένα άλλο συνδικάτο, π.χ. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΕΓΕΣ, έχει τη δύναμη να κινητοποιήσει αυτό που λέμε στα παλαιοκομμουνιστικά «πλατιές μάζες», ακόμα και στην περίπτωση που το επιθυμούσαν διακαώς. Από ό,τι είδαμε μέχρι τώρα, η μόνη δύναμη που μπορεί να κινητοποιήσει τον λαό είναι ο ίδιος ο λαός. Το βλέπουμε τώρα και στην ΕΡΤ, που, αν δεν υπήρχε αυτή η τεράστια ανθρώπινη ασπίδα, τα ΜΑΤ θα είχαν ήδη μπει στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής.
Πριν πέσει το μαύρο στην ΕΡΤ, είχε προηγηθεί το μαύρο στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Δηλαδή το κράτος εγκατέλειψε κάθε πολιτική για το βιβλίο και το άφησε στα χέρια της αγοράς. Δεκάδες θέατρα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ανάμεσά τους και καταξιωμένα πρωτοποριακά θέατρα με πολύτιμη προσφορά, βρίσκονται υπό την απειλή σφραγίσματος. Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου υπολειτουργεί και φημολογείται πως η κατάργησή του είναι θέμα χρόνου. Οι επιχορηγήσεις στα κρατικά και περιφερειακά θέατρα όλο και μειώνονται. Να έχουν άραγε σχέση όλα αυτά μεταξύ τους; Να είναι κάποια πολιτική για την καταστροφή της ελληνικής δημιουργίας και του ελληνικού πολιτισμού; Πριν απαντήσουμε σε αυτό, ας ρίξουμε μια ματιά για να δούμε τι έγινε την περίοδο της αποικιοκρατίας, όταν οι «πολιτισμένες» ευρωπαϊκές δυνάμεις κατακτούσαν τους «άγριους» λαούς Αμερικής, Αφρικής και Ασίας. Το πρόσχημα ήταν ο εκπολιτισμός.
Οταν τελείωνε η σφαγή, αμέσως μετά έκαναν απόβαση οι παπάδες για να τους εκχριστιανίσουν βίαια, καταστρέφοντας τον πολιτισμό τους, τις θρησκείες τους, τα ήθη και έθιμά τους, έσβηναν την παράδοσή τους, κατέστρεφαν τα μνημεία τους και τα νεκροταφεία τους, έτσι που η χώρα να γίνει άγραφο χαρτί. Στη συνέχεια έχαναν και τη γλώσσα τους. Μια χώρα που χάνει τον πολιτισμό της χάνει και την εθνική της συνείδηση και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αντισταθεί, γιατί δεν έχει τίποτα να υπερασπίσει. Να τα έχει μελετήσει όλα αυτά ο κ. Σαμαράς και οι επιτελείς του ή απλώς ακολουθούν τις εντολές των λογιστών της Μέρκελ; Οπως και να “χει, το σίγουρο είναι πως όλες οι αποικίες είχαν κυβερνήτες που δεν είχαν εθνική συνείδηση, αλλά αυτήν του κατακτητή.
Να είναι τυχαίο άραγε πως η Χρυσή Αυγή έγινε η τρίτη συνιστώσα της Ν.Δ. στο πραξικόπημα της ΕΡΤ; Εχει από πολλούς επισημανθεί, και ιδιαίτερα από τον έγκριτο μελετητή του ναζιστικού φαινομένου στην Ελλάδα, τον δικό μας Δημήτρη Ψαρρά, πως ο εθνικισμός της Χρυσής Αυγής είναι ανθελληνισμός. Πώς αλλιώτικα μπορεί να εξηγηθεί ο ενθουσιασμός της για την αποκοπή του απόδημου ελληνισμού από την πατρίδα;
Μοιάζει με επιδρομή βγαλμένη από ιστορία επιστημονικής φαντασίας. Υπεραθλητές με τεράστια δύναμη, σωματική διάπλαση και ταχύτητα σύντομα θα βρίσκονται μπροστά μας, στα στάδια στα γυμναστήρια και στις πισίνες.
Πρόκειται για τους μεταλλαγμένους αθλητές και το μυστικό βρίσκεται στην τροποποίηση ενός γονιδίου. Οι επιστήμονες ξέρουν πως να κατασκευάσουν τους υπεράνθρωπους του μέλλοντος και θα το πράξουν, αν δεν το έχουν κάνει ήδη. Το γονιδιακό ντόπινγκ είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που απειλεί σήμερα τον "καθαρό" αθλητισμό
Ο αθλητισμός μεταλλάσσεται παράλληλα με την πρόοδο της επιστήμης στον τομέα της γενετικής. Άνθρωποι με ξεχωριστές σωματικές ικανότητες δεν θα αποτελούν εξαίρεση, αλλά κανόνα. Ποδοσφαιριστές που θα αγνοούν την αίσθηση της κόπωσης και δρομείς των εκατό μέτρων που θα καλύπτουν την απόσταση σε οκτώ δευτερόλεπτα, θα κατασκευάζονται μέσα στα εργαστήρια με μία απλή ένεση. Όλα αυτά μπορούν να γίνουν σήμερα με την απενεργοποίηση μόνο ενός γονίδίου, της μυοστατίνης, που υπάρχει σε κάθε ανθρώπινο οργανισμό.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, στην αμερικάνικη τηλεόραση γνώριζε μεγάλη επιτυχία η μεταφορά του κόμικ επιστημονικής φαντασίας "Ο Απίθανος Χουλκ" σε σίριαλ. Στο δεύτερο επεισόδιο της σειράς, παρουσιάστηκε ένα σατανικό φάρμακο με την ονομασία "μυοστατίνη". Είκοσι χρόνια αργότερα το 1997, διαπιστώθηκε ότι η μυοστατίνη δεν ήταν προϊόν της φαντασίας του σεναριογράφου, αλλά ένα γονίδιο που υπάρχει σε ανθρώπους και ζώα και σταματά την ανάπτυξη των μυών. Κάπως έτσι μπλέκονται η επιστημονική φαντασία και η εξέλιξη της πραγματικής επιστήμης με τη μεγαλύτερη απειλή που υπάρχει σήμερα για τον αθλητισμό, το γονιδιακό ντόπινγκ.
Από τη δεκαετία του 1950, είναι γνωστό ένα συγκεκριμένο είδος ταύρου που ονομάζεται "μπλε βελγικός". Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι το τεράστιο μέγεθος, η μυϊκή δομή και η ελάχιστη ποσότητα λίπους. Πριν από λίγα χρόνια το μυστήριο λύθηκε. Οι ταύροι αυτού του γένους δεν έχουν το γονίδιο της μυοστατίνης στον οργανισμό τους και ένας εκ των υπευθύνων της ανακάλυψης ήταν ο δρ. Σε Τζιν Λι του πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης. Το 1997 πειραματίστηκε πάνω σε ποντίκια. Απομόνωσε τα γονίδια της μυοστατίνης και πολύ σύντομα τα πειραματόζωα είχαν τον τριπλάσιο όγκο.
Το 2000 στη Γερμανία γεννήθηκε ο γιος μιας αθλήτριας των 100 μέτρων, που για ευνόητους λόγους διατήρησε την ανωνυμία της. Η μητέρα είχε απενεργοποιημένο το ένα εκ των δύο γονιδίων της μυοστατίνης. Το βρέφος είχε ασυνήθιστη μυϊκή μάζα και γράμμωση στους μηρούς και στα μπράτσα. Σε ηλικία επτά μηνών μπορούσε να στηρίζει το βάρος του και να στέκεται όρθιο χωρίς βοήθεια. Στις έρευνες που έγιναν διαπιστώθηκε ότι η μυοστατίνη ήταν εκ γενετής πλήρως απενεργοποιημένη στον οργανισμό του λόγω μετάλλαξης.
Το 2007 οι έρευνες επεκτάθηκαν ακόμη περισσότερο στις ΗΠΑ και δημιουργήθηκε η Γουέντι. Ένα σκυλί βάρους 27 κιλών, με απενεργοποιημένα γονίδια μυοστατίνης και απίστευτο μυϊκό σύστημα, που αμέσως χαρακτηρίστηκε ως ο "Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ" των σκύλων. Μεταξύ των δυνατοτήτων του ήταν η ικανότητα να τρέχει με ταχύτητα 60 χιλιομέτρων την ώρα. Η παρουσίασή του από τους Τάιμς της Νέας Υόρκης προβλημάτισε πολλούς παρατηρητές που συνδύασαν το πείραμα με τον αθλητισμό.
Σύμφωνα με τους ειδικούς η μέθοδος είναι απλή. Η μυοστατίνη δρα σε αντιπαραβολή με το γονίδιο IGF 1, το οποίο μοιάζει με την ινσουλίνη. Με μία ένεση αυτού του γονιδίου η δράση της μυοστατίνης σταματά και ο μυϊκός όγκος αυξάνεται κατά 30% έως 40%.
ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΠΘ, ΚΩΣΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ
"Η γνώση υπάρχει και στη Θεσσαλονίκη"
Το κύριο ερώτημα που έθεσε η "ΜτΚ" στον καθηγητή γενετικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Κώστα Τριανταφυλίδη, είναι εύλογο: Είναι δυνατόν να εφαρμοστεί στον άνθρωπο η αλλαγή του γονιδίου της μυοστατίνης για τη δημιουργία υπεραθλητών;
"Η απάντηση είναι καταφατική. Έχει διαπιστωθεί ότι το γονίδιο του DNA που κωδικοποιεί τη μυοστατίνη είναι παρόμοιο για τον άνθρωπο, τα ποντίκια και τις αγελάδες. Όχι μόνο αυτό, αλλά παρουσιάζει και μεγάλη ομολογία στα τρία είδη. Εύκολα μπορούν να μεταφερθούν τα πειράματα στον άνθρωπο και αυτό μπορεί να γίνει για δύο λόγους. Είτε για να θεραπευτούν άτομα με μυοπάθειες και να αυξηθεί η μυϊκή μάζα τους είτε για να βελτιωθούν οι αθλητικές επιδόσεις. Στη Γερμανία γεννήθηκε πριν από οκτώ χρόνια ένα παιδί με υπερτροφικούς μύες λόγω μετάλλαξης του γονιδίου της μυοστατίνης και το παιδί αυτό έχει σήμερα υπερφυσικές δυνάμεις" απάντησε ο διακεκριμένος επιστήμονας.
Ο κ. Τριανταφυλλίδης αναφέρθηκε στους τρόπους με τους οποίους ένας φυσιολογικός αθλητής μπορεί να αυξήσει τους μύες, τη δύναμη, την ταχύτητα και γενικώς τις επιδόσεις του. "Πέρα από την απενεργοποίηση μέσω γονιδίων, η δράση της μυοστατίνης μπορεί να περιοριστεί με φάρμακα και δύσκολα αποκαλύπτεται στον έλεγχο αντιντόπινγκ ότι ο αθλητής έχει ακολουθήσει τη μέθοδο. Ακόμη πιο δύσκολα ανιχνεύεται μία καινούργια -μόλις δύο μηνών- τεχνολογική μέθοδος, που ήδη εφαρμόζεται για την επιδιόρθωση του DNA σε άτομα με οφθαλμική ξηροδερμία, που αντιμετωπίζουν δηλαδή οφθαλμολογικό πρόβλημα. Στη μέθοδο αυτή χρησιμοποιούνται μεγάλα ένζυμα με τα ίδια αποτελέσματα που έχουν και οι άλλες μέθοδοι, αφού τροποποιείται το DNA στους μυϊκούς ιστούς. Επαναλαμβάνω ότι δύσκολα μπορεί να εντοπιστεί από το αντιντόπινγκ η τροποποίηση του γενετικού κώδικα, ενώ ο θεατής σίγουρα δεν μπορεί να καταλάβει εξ όψεως ποιος αθλητής έχει κάνει χρήση μιας τέτοιας μεθόδου".
Οι παρενέργειες των αλλαγών στο DNA, μέσω των μεθόδων που έχουν αναπτυχθεί, δεν είναι ακόμη γνωστές, έστω και αν στις αγελάδες, στα ποντίκια ή στο παιδί από τη Γερμανία δεν έχουν ακόμη παρουσιαστεί δυσλειτουργίες. Σύμφωνα με τον κ. Τριανταφυλλίδη "δεν είναι γνωστό ακόμη τι είδους παρενέργειες μπορούν να υπάρξουν. Όμως, όταν τροποποιούμε το ρυθμό της ζωής πάντα υπάρχουν συνέπειες".
Άραγε, είναι δυνατόν ένας Έλληνας που ασχολείται με τον αθλητισμό να καταφύγει σε τέτοιες μεθόδους για να εξελιχθεί σε υπεραθλητή; Όπως υποστηρίζει ο κ. Τριανταφυλλίδης "θεωρητικά είναι δυνατόν, από τη στιγμή που ήδη στο νοσοκομείο Παπανικολάου πραγματοποιούνται θεραπείες γονιδίου. Θα ήταν αντιδεοντολογικό όμως, αν κάποιος γιατρός δεχόταν να βοηθήσει έναν αθλητή με τέτοιον τρόπο. Γνωρίζουμε, πάντως, ότι Κινέζοι γιατροί διαφήμιζαν ακόμη και μέσω του διαδικτύου, πως πρόσφεραν τέτοιου είδους θεραπείες με το ανάλογο οικονομικό τίμημα. Παρ' όλα αυτά δεν πιστεύω ότι λόγω του γονιδιακού ντόπινγκ θα σταματήσει το χημικό. Τα εργαστήρια ανά τον κόσμο θα συνεχίσουν να παράγουν φάρμακα, που έστω και για κάποιο διάστημα δεν θα εντοπίζονται στους ελέγχους. Δεν μιλώ απαραίτητα για άγνωστες ουσίες και χημικές ενώσεις. Χαρακτηριστικά θα αναφέρω ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου επιτρεπόταν στους αθλητές να χρησιμοποιούν το γνωστό χάπι Βιάγκρα, έστω και αν είναι γνωστό ότι εκτός από τις σεξουαλικές επιδόσεις βοηθά και τις αθλητικές. Στο Λονδίνο, μετά από τέσσερα χρόνια θα απαγορευτεί το Βιάγκρα, αλλά ίσως να επιτρέπεται κάτι άλλο".
Αντιντόπινγκ. Εφικτό, αλλά κοστίζει
To μεγάλο πλεονέκτημα του γονιδιακού ντόπινγκ στη μάχη με το αντιντόπινγκ, είναι ότι οι δυνάμεις που αποκτά ο αθλητής προέρχονται μέσω των ορμονών που παράγει ο ίδιος ο οργανισμός, χωρίς να είναι εμφανής η μετάλλαξη του γενετικού κώδικα με τις συμβατικές μεθόδους ανίχνευσης. Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να ανιχνευτεί η μετάλλαξη και η αύξηση των τιμών του οργανισμού, είναι να παρακολουθείται συστηματικά από μικρή ηλικία ο αθλητής και να γίνεται σύγκριση των τιμών. Επιστήμονες θεωρούν ότι ένας άλλος τρόπος ανίχνευσης του γονιδιακού ντόπινγκ μπορεί να γίνει με βιοψία μυός και στη συνέχεια με γενετική ανάλυση.
Και οι δύο μέθοδοι, όμως κρύβουν αντικειμενικά προβλήματα. Καταρχάς είναι πολύ δύσκολο για οποιοδήποτε κράτος να δαπανήσει τα χρήματα που χρειάζονται για να υπάρξει βάση δεδομένων για όλους τους αθλητές του, προκειμένου να καταπολεμήσει το γενετικό ντόπινγκ. Σε περίπτωση που αυτός ο τρόπος ελέγχου περιοριστεί μόνο σε μία μερίδα πρωταθλητών, ανά πάσα στιγμή θα ξεφυτρώνουν υπεραθλητές μέσα από εκείνους που δεν ελέγχονται. Η περίπτωση της εξέτασης δειγμάτων μέσω βιοψίας των μυών ήδη θεωρείται παρεμβατική, καθώς ουσιαστικά απαιτείται μία μικρή επέμβαση για να πάρει ο ελεγκτής το δείγμα από τον αθλητή. Επίσης ποιος άνθρωπος θα είναι πρόθυμος να γίνουν γνωστά τα στοιχεία του γενετικού του κώδικα σε διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες;
Με τα δεδομένα που υπάρχουν σήμερα, ο έλεγχος για γονιδιακό ντόπινγκ των αθλητών που συμμετέχουν σε διοργανώσεις, θα κοστίζει περισσότερο απ' ό,τι οι ίδιες οι διοργανώσεις και ουσιαστικά οι διεθνείς ομοσπονδίες θα πρέπει να καταβάλλουν το μεγαλύτερο μέρος των κονδυλίων τους μόνο για την προσπάθεια περιορισμού του φαινομένου. Η Διεθνής Υπηρεσία Αντιντόπινγκ (WADA) ήδη χρηματοδοτεί έρευνες για τον εντοπισμό του γονιδιακού ντόπινγκ με χαμηλό, σχετικά, κόστος.
Ψυχρολουσία για τον ΣYPIZA και εκατομμύρια Έλληνες που βαυκαλίζονταν από αυταπάτες ότι δήθεν θα κατέρρεε από μόνη της η κυβέρνηση NΔ, ΠAΣOK, ΔHMAP αποτέλεσε η ευκολία με την οποία συμφώνησαν τη Δευτέρα το βράδυ οι Σαμαράς, Bενιζέλος και Kουβέλης να συνεχίσουν να συγκυβερνούν. Aδίστακτα πάτησαν επί των χιλιάδων πτωμάτων των απολυμένων της EPT οι αρχηγοί των δύο μικρότερων κυβερνητικών κομμάτων για να μπορέσουν να πετύχουν την πολυπόθητη γι’ αυτούς υπουργοποίησή τους, την οποία μέχρι προχθές αρνιόταν ο Σαμαράς. Eπιτέλους, απέσπασαν την υπόσχεσή του ότι σε δύο εβδομάδες θα τους κάνει υπουργούς! Oπότε αυτοί ξέχασαν αμέσως και τους απολυμένους της EPT και τα νταηλίκια περί εκλογών, περί αξιοπρέπειας των κομμάτων τους και τα λοιπά.
Eξατμίστηκαν εν ριπή οφθαλμού και οι θεωρίες ότι δήθεν ο...
Σαμαράς ήθελε να προκαλέσει εκλογές επειδή θα έπαιρνε …37% (!), ότι δήθεν ετοιμάζονταν να τον αλλάξουν με τον Aβραμόπουλο στη θέση του πρωθυπουργού και άλλα παρόμοιας πολιτικής βαρύτητας σενάρια. Έπεσε έτσι στο κενό και η σαφώς προεκλογικού χαρακτήρα ομιλία του Aλέξη Tσίπρα στη μικρή, αναιμική συγκέντρωση του ΣYPIZA στο κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος τη Δευτέρα το βράδυ. Oμιλία διανθισμένη με προεκλογικές πομφόλυγες του τύπου «καληνύχτα», αλλά πολύ δεξιά από πλευράς ουσίας στο περιεχόμενό της. Eίναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος του ΣYPIZA απέφυγε να αναφερθεί ονομαστικά στους Bαγγέλη Bενιζέλο και Φώτη Kουβέλη και να τους καταγγείλει για την πολιτική τους στάση, αρκούμενος απλώς να επικρίνει την «τρικομματική» κυβέρνηση. Eίναι εξόφθαλμο ότι και ο Aλέξης Tσίπρας είχε την ψευδαίσθηση ότι θα τα έσπαγαν οι Σαμαράς, Bενιζέλος και Kουβέλης και θα πηγαίναμε σε εκλογές. Όνειρο θερινής νυκτός, το οποίο έβλεπαν ταυτόχρονα και πολλά στελέχη του ΣYPIZA, τα οποία δεν δίσταζαν να το εκφράσουν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις στο Σύνταγμα. Mοναδικός παράγοντας που μπορεί να ανατρέψει τα σχέδια της κυβέρνησης και τελικά και την ίδια είναι η κινητοποίηση του λαού, κανένας άλλος.
H μεγαλειώδης παρουσία την Πέμπτη έξω από το Ραδιομέγαρο της Aγίας Παρασκευής άνω των 100.000 ατόμων που συμπαραστέκονταν στους απολυμένους της EPT πανικόβαλε την κυβέρνηση Σαμαρά και των υποτακτικών του. Tο μέγα για την περίπτωση πλήθος και οι αλλεπάλληλες συγκεντρώσεις συμπαράστασης έξω από την EPT προκάλεσαν τεράστια εντύπωση σε όλη την Eυρώπη και πρωτίστως στη Γαλλία, με ολέθριες συνέπειες για τη δημόσια εικόνα του Σαμαρά στο εξωτερικό. Oι σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο σε επιθετικές δηλώσεις εναντίον του Σαμαρά, απαιτώντας το άνοιγμα της EPT, ενώ τα μέσα ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, κυριολεκτικά «ξέσκισαν» τον Σαμαρά από πολιτική άποψη. Tον εμφάνισαν ως ανθρωπάριο, ανίκανο επίδοξο δικτατορίσκο, επικίνδυνο για τη δημοκρατία και την ελευθερία της ενημέρωσης. Όταν …πενήντα (!) γενικοί διευθυντές δημόσιων ευρωπαϊκών δικτύων ενημέρωσης με επικεφαλής εκείνους του βρετανικού BBC, της γαλλικής RTF, των γερμανικών καναλιών ARD και ZDF, της ιταλικής RAI και δεκάδες άλλοι συνυπογράφουν διακήρυξη εναντίον της απόφασης του Σαμαρά για το κλείσιμο της EPT, ο Σαμαράς είναι οριστικά τελειωμένος στις συνειδήσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων Eυρωπαίων. Πόσω μάλλον όταν στη διακήρυξή τους χαρακτηρίζουν «αντιδημοκρατική» την απόφασή του, η οποία «υπονομεύει την ύπαρξη δημόσιων μέσων ενημέρωσης στην Eλλάδα», υπενθυμίζοντάς του ταυτόχρονα ότι «τα δημόσια μέσα ενημέρωσης και η ανεξαρτησία τους από την κυβέρνηση βρίσκεται στην καρδιά των δημοκρατικών κοινωνιών».
Eπί της πολιτικής ουσίας των εξελίξεων, η κατάσταση άλλαξε. H κυβέρνηση δεν έπεσε, συνεχίζει το μισητό και καταστροφικό έργο της. O Σαμαράς απέτυχε στην επίδειξη πυγμής και βγήκε σοβαρά αποδυναμωμένος. Πολλαπλά. Πρώτον, υποχρεώνεται να μοιραστεί κάποιο τμήμα της εξουσίας με τον Bενιζέλο και τον Kουβέλη υπουργοποιώντας τους. Δεύτερον, η επιτροπή προσλήψεων στη νέα μνημονιακή μετα-EPT θα είναι τρικομματική (NΔ, ΠAΣOK, ΔHMAP) και όχι μονοκομματική της NΔ, όπως επιδίωκε. Tρίτον, αντί να τσακίσει τη θέληση του λαού για αντίσταση, το γεγονός ότι αναγκάστηκε να κάνει κάποιες υποχωρήσεις, όσο δευτερεύουσες και αν είναι αυτές από λαϊκή σκοπιά, αυξάνει την αυτοπεποίθηση του κινήματος ότι μπορεί να πετύχει νίκες. Tέταρτον, η κυκλοφορία αβάσιμων φημών περί επικείμενης εκδίωξής του από την πρωθυπουργία και το γεγονός ότι έστω και αφελώς τις πίστεψαν εκατομμύρια Έλληνες, αντικειμενικά υποσκάπτει το κύρος του. Πέμπτον, η αμαύρωση της διεθνούς του εικόνας, όσο γελοίο υποκείμενο και αν εθεωρείτο και προηγουμένως, επηρεάζει αρνητικά για το άτομό του τόσο το δουλόφρον πολιτικό σύστημα όσο και την ξενόδουλη, παρασιτική αστική τάξη της χώρας. Γενικά μιλώντας, οι μέρες του Σαμαρά είναι πια μετρημένες από πολιτική σκοπιά. O τρικομματικός συνασπισμός του οποίου ηγείται εδράζεται πλέον σε σαφώς ασταθέστερη βάση.
O Σαμαράς ονειρεύεται ένα μνημονιακό μονοκομματικό κράτος, σαν εκείνο που είχαν χτίσει οι δεξιοί δοσίλογοι της Kατοχής μετά τον εμφύλιο, στηριζόμενοι στους Aμερικανούς. Θέλει να το επαναλάβει με την εξουσία τη μονοκομματική να βρίσκεται στα χέρια των μνημονιακών πλέον δοσίλογων, οι οποίοι θα στηρίζονται στους Γερμανούς αυτή τη φορά. Δεν θα το καταφέρει, είναι πλέον σαφές. Bρίσκεται στην κατάσταση του Γιωργάκη Παπανδρέου, λίγο πριν φύγει κλωτσηδόν από την εξουσία. Έρχεται κι η ώρα του Σαμαρά!
Υποψιάζομαι ότι σε κοινωνίες (ή περιόδους) κατάδηλης
παρακμής (όταν η κατά κεφαλήν καλλιέργεια μειώνεται δραματικά και η ανιδιοτέλεια
μοιάζει κοινωνικό παράδοξο) οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ελάχιστα τη λέξη «ελπίδα»
και πληθωρικά τη λέξη «αισιοδοξία». Η ελπίδα προϋποθέτει λογική σκέψη,
νηφάλια κρίση, εμπειρικά βεβαιωμένη εμπιστοσύνη, φανερώνει δηλαδή ρεαλισμό. Η
αισιοδοξία είναι βεβαιότητα (αυθαίρετη) για ευνοϊκή, αίσια εξέλιξη συνθηκών και
καταστάσεων, με άλογη εναντίωση στα δεδομένα της πραγματικότητας.
Συνιστά...σαφώς, ψυχολογικού χαρακτήρα, ατομοκεντρική επιθυμητική
ενόρμηση. Γι’ αυτό και εκφέρεται συνήθως η αισιοδοξία ή ως ευήθης καύχηση
(«είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος!») ή ως ευδαιμονιστική δεοντολογία («πρέπει
να είμαστε αισιόδοξοι»!) – όχι ως λογικός συμπερασμός. Για τον
«αισιόδοξο» εξωραϊσμό των συλλογικών προοπτικών χρησιμεύει, ως υποκατάστατο της
πραγματικότητας, η αόριστη επίκληση του παρελθόντος ή η αφηρημένη γενίκευση:
«Πάντα έτσι γινόταν», «Περάσαμε και χειρότερα», «Η κρίση είναι διεθνής», «Η τύχη
μας είναι κοινή με του ευρωπαϊκού Νότου». Με τέτοια ψυχολογήματα κατορθώνουμε οι
άνθρωποι να αισιοδοξούμε. Κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην οδυνηρή, τρομακτική
πραγματικότητα, ξεφεύγουμε και από την ανάληψη προσωπικής ευθύνης για ενεργό
αντίδραση. Ψυχολογική (άκριτη) επιλογή είναι και η αποφυγή της ευθύνης
των αποφάσεων. Δεν εξασφαλίζει αισιοδοξία, αλλά μας δικαιώνει που μένουμε
παθητικοί. Δικαιολογούμε την αδράνεια περιμένοντας καθοδήγηση για το πρακτέο:
Κάποιος να μας υποδείξει τι πρέπει να κάνουμε, πώς να αντιδράσουμε, εμείς οι
αδύναμες μονάδες, στην καταστροφή που ρημάζει τη χώρα, στα στυγερά εγκλήματα της
κομματοκρατίας, τα ατιμώρητα. Το σταθερό μοτίβο της μοιρολατρίας των θυμάτων
είναι: «Υποδείξτε μας τι να κάνουμε: Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες τις καπελώνει
το ΠΑΜΕ, τις καπηλεύεται ο τάχα και αριστερός παλαιοημερολογιτισμός. Οι απεργίες
προσθέτουν βασανισμό στον συντριμμένο από τον σαδισμό των διεθνών τοκογλύφων
πολίτη. Δώστε μας στόχο, δείξτε μας τον δρόμο, θέλουμε συγκεκριμένους
εντοπισμούς δυνατοτήτων δράσης». Τόσο η ανάγκη αισιοδοξίας όσο και η
ανάγκη χειραγώγησης των κοινωνικών αντιδράσεων είναι απαιτήσεις ψυχολογικές,
ανυπότακτες στον κριτικό έλεγχο – έχουν την ακαταμάχητη δύναμη του ενστίκτου.
Μπορεί να εκβάλλουν εκεί ασυνείδητες ανασφάλειες ή και φοβίες, άρνηση της
ενηλικίωσης και της διακινδύνευσης, ατολμία για πρωτοβουλίες και καινοτομίες. Η
εκζήτηση οργανωτικών σχημάτων και ταλαντούχων «ηγετών» ίσως να καμουφλάρει την
ανάγκη για τη μητρική ή την πατρική προστασία. Πάντως και πέρα από τα
ψυχαναλυτικά στερεότυπα, η ιστορική εμπειρία μάλλον φανερώνει ότι το πρωτείο της
κοινωνικής δυναμικής το έχουν οι συλλογικές συνειδητοποιήσεις. Οι ζωτικοί
κοινωνικοί μετασχηματισμοί δεν προκύπτουν από συνταγές, γεννιώνται από τις
κριτικές συνειδητοποιήσεις, την ποσοτική ευρύτητα και έκταση των συλλογικών
συνειδητοποιήσεων. Απαιτείται μια κρίσιμη μάζα, και στην Ελλάδα σήμερα αυτή η
μάζα δεν έχει απαρτισθεί. Οι πολίτες, όλοι, δείχνουν εκρηκτικά οργισμένοι με
ολόκληρο το κομματικό φάσμα και το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης: με τα
σπιθαμιαία αναστήματα που οδήγησαν τη χώρα στον αυτοκτονικό υπερδανεισμό για
χάρη του πελατειακού κράτους και για να πλουτίσουν όσα κοινωνικά σκουπίδια
διέθεταν κομματική ταυτότητα. Εξαλλοι οι πολίτες και με όσους σιγοντάρησαν το εν
ψυχρώ έγκλημα διαλύοντας τη χώρα με πορείες, απεργίες, καταλήψεις, σε καθημερινή
βάση επί χρόνια, για να εκβιάσουν (στο όνομα της «Αριστεράς» και της «προόδου»)
τις τρελές απολαβές των «ρετιρέ» της χρυσαμειβόμενης ραστώνης και
αναίδειας. Οργισμένοι, έξαλλοι οι πολίτες, αλλά όχι και
συνειδητοποιημένοι – τουλάχιστον η κρίσιμη μάζα που θα γεννούσε τον κοινωνικό
μετασχηματισμό, αργεί να απαρτισθεί. Μάλλον δεν πρέπει να υπάρχει Ελληνας,
στοιχειωδώς νοήμων και ψυχολογικά ισορροπημένος, που να μην αντιλαμβανόταν τον
εμπαιγμό της ελληνικής κοινωνίας από την κυβέρνηση της τρικομματικής σύμπραξης.
Αλλά σαφώς δίσταζε να τον καταγγείλει έστω και στις ιδιωτικές συζητήσεις, ίσως
διστάζει και τώρα να τον παραδεχθεί ενσυνείδητα. Φοβάται το χειρότερο; Πάντως η
αποδοκιμασία δεν κοινωνείται, η δυναμική της οργής δεν κυοφορεί γόνιμη
ανατροπή. Βλέπουν οι πολίτες τη δικομματική τώρα συμπαιγνία να σπεύδει
βουλιμικά στην εξουσία, αδιαφορώντας και για τα προσχήματα. Μέσα στον εφιάλτη
της χρεοκοπίας αυτοί διόριζαν, μοιράζονταν (4-2-1) τα ρουσφέτια. Ακουσαν οι
πολίτες ακόμα και τον Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ να χαρακτηρίζει «κοινωνικό έγκλημα» τα
όσα προσυπέγραψε πειθήνια, με «μνημόνια», η τρικομματική κυβέρνηση (ΣΚΑΪ,
18.6.2013). Αλλά, αν εξαιρέσουμε τις φτηνές φωνασκίες της επαγγελματικής
αντιπολίτευσης, καμιά φωνή κοινωνικής ευθύνης, τόλμης, πόνου για τα κοινά δεν
έγινε ευρύτερα ακουστή στην ελληνική κοινωνία. Θεωρείται αυτονόητο ακόμα
και σήμερα που ο κ. Σαμαράς επαγγέλθηκε κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», αλλά
παρέδωσε τη νομή των υπουργείων σε όσους τον ανέβασαν στην αρχηγία του κόμματος
–Πάνο Παναγιωτόπουλο, Λυκουρέντζο, Αβραμόπουλο, Στυλιανίδη– και συνεχίζει να
διορίζει στο Δημόσιο Μεσσήνιους με νοοτροπία πρωτόγονων πολιτικών ηθών. Η χώρα
όλη «κοιλάδα κλαυθμού και βρυγμού των οδόντων», όμως καμιά γενικευμένη
κατακραυγή για την «δίχως αιδώ ή λύπην» τακτική του πρωθυπουργού. Και ο μεν κ.
Βενιζέλος, ο «σοσιαλιστής», στύλος και αμύντορας της πολιτικής και της
οικονομικής καταστροφής που προκάλεσε στη χώρα ο ολίγιστος των Παπανδρέου,
τιμωρείται από τον λαό: το κόμμα του είναι πια ιστορικά ανύπαρκτο, τα ποσοστά
του στις δημοσκοπήσεις μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ακόμα και πιο
βαθιά βυθισμένος στην πολιτική ανυπαρξία ο κ. Κουβέλης, ηγήτορας της κάποτε
«εγγράμματης» Αριστεράς (του καριερισμού και της μηδενιστικής αρνησιπατρίας)
επιβιώνει πια μόνο στον ρόλο κομπάρσου της ασπόνδυλης καιροσκοπίας. Βενιζέλος
και Κουβέλης έχουν μετρημένα τελειώσει, μόνο ο Σαμαράς ευελπιστεί να τον
ξαναψηφίσουν οι εθελότυφλοι της «αισιοδοξίας». Το καινούργιο θα γεννηθεί
μόνο όταν η οργή και η ντροπή κοινωνηθούν με θαρραλέο λόγο, δημόσιο και
ιδιωτικό. Από στόμα σε στόμα, με έντυπη επωνυμία (και όχι διαδικτυακή ανωνυμία),
με μπροστάρηδες του τίμιου λόγου όσους τίμησε η κοινωνία με τη θεσμική ευθύνη να
υπηρετούν τις απαιτήσεις της για ποιότητα.
Α) Ο, τι πολέμησε ως ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ επί δεκαετίες και ιδιαίτερα,
- τη σοσιαλδημοκρατία
-το νεοφιλελευθερισμό και
-στελέχη αχυράνθρωπους αυτών των επιδιώξεων: 1. Εγκαταστάθηκαν στο ΠΑΣΟΚ που ΙΔΡΥΣΕ και το οδήγησαν στο να αποτελεί ΗΘΙΚΑ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΕΝΑ ΤΥΜΠΑΝΙΑΙΟ ΠΤΩΜΑ και 2. Αποτελούν τους πυλώνες και τα υποστηρικτικά δίκτυα συντριβής της προοδευτικής πολιτικής, ως παραρτήματα της διαπλοκής και της ολιγαρχίας και ως άλλες κεφαλές της σύγχρονης λερναίας ύδρας αναπαραγωγής ενός καπιταλιστικού συστήματος καζίνο, παρασιτικού και αγοραίου σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Β) ΕΜΕΙΣ ΩΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ για την ανασύνταξη της χώρας και της ελληνικής κοινωνίας από τη βαριά ήττα, για την...ανάκτηση της πολιτικής της ισοτιμίας και την απαλλαγή από τη νέο -αποικιακή επιβολή. Αποτελεί ζήτημα κοινωνικών και πολιτικών αρχών να οδηγήσουμε στην αντιπολίτευση το μειοψηφικό μπλοκ των μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών της νέας βαρβαρότητας και να δικαιώσουμε τις αρχές και τις αξίες ενός προοδευτικού σοσιαλιστικού κινήματος.
Ανάλυση του Α. Παπανδρέου που δημοσίευσε το 1976, με άρθρο του για τα ρεφορμιστικά κομμουνιστικά κόμματα, τα λεγόμενα και «λατινικά»
Ανδρέας Παπανδρέου, 1976
Ανάλυση του Α. Παπανδρέου που δημοσίευσε το1976, με άρθρο του για τα ρεφορμιστικάκομμουνιστικά κόμματα, τα λεγόμενα και «λατινικά».
Οι θέσεις του αποτελούν ράπισμα:
Πρώτον: Για τηνανυπόληπτηηγεσίαστο δεξιόστροφο, μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ των μνημονιακών, νεοφιλελεύθερων πολιτικών, ελεγχόμενη -από την παρασιτική ολιγαρχία και τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, μέσω της διαπλοκής- που το καθηλώνει σε μια μεταλλαγμένη κεντρώα ήδεξιά σοσιαλδημοκρατική συμπληρωματική δύναμη συμμαχικών κυβερνήσεων του συστήματοςυπό «επιτροπεία» και αντιλαϊκών πολιτικών
Δεύτερον: Για τους πολιτικούς αχυρανθρώπους και ιδιαίτερα της νεότερης κοπής παράγοντες, που διακινούν ότι θέλουν ένα σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, ένα ΠΑΣΟΚ του συστήματος ενάντια στην ιδρυτική του φυσιογνωμία ως Σοσιαλιστικού κινήματος.
Καθώς και μια επιβεβαίωση για την ενσωμάτωση των ρεφορμιστικών, λατινικών ΚΚ που μεταλλάχθηκαν και αποτελούν τα νεοφιλελεύθερη ναυαρχίδα στο Νότο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ηστρατηγική τηςμεταλλαγμένης Κεντροαριστεράς του Μπερσάνι στην Ιταλία που αποτελεί την «εναλλακτική» λύσηστο πρώην στέλεχος της GoldmanSach’sκαι Πρωθυπουργό Μόντι.
Α.) ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ :
«Σε σχέση με το κυβερνητικό πρόγραμμα υπάρχουν πάλι δύο εκδοχές που αντιστοιχούν στον τύπο του συνασπισμού που επιδιώκεται: Η ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής (συνασπισμός κομμουνιστών και σοσιαλιστών) ή μεταρρύθμιση στα πλαίσια της καπιταλιστικής δομής της κοινωνίας (πλατύς δημοκρατικός συνασπισμός) »
«Πριν, ξεκινήσουμε καν, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα σε εκείνα τα «λατινικά» κόμματα που αποβλέπουν μόνο στη μεταρρύθμιση στα πλαίσια της καπιταλιστικής δομής και σε εκείνα που αποβλέπουν σε ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής. Για την πρώτη κατηγορία δεν δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα ερμηνείας. Από την ώρα που τα Κ.Κ. αποδέχονται την καπιταλιστική δομή της κοινωνίας και επιδιώκουν μεταρρυθμίσεις μόνο, στο βωμό του «ιστορικού συμβιβασμού», μεταβάλλονται σε σοσιαλδημοκρατικά κόμματα με την κλασική έννοια του όρου.»
«Μια που δεν θέτουν θέμα δομής εξουσίας, μπορούν να λειτουργήσουν εντελώς φυσιολογικά στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας.»
«Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η περίπτωση των Κ.Κ. που επιδιώκουν τη ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής σε συνεργασία με τα σοσιαλιστικά κόμματα, στα πλαίσια των έξι σημείων που ανέφερα πιο πάνω. Η άνοδος στην κυβέρνηση ενός αριστερού συνασπισμού με την ψήφο του λαού, δεν έρχεται σε αντίθεση με τη σκέψη του Μαρξ, αλλά είναι βέβαια έξω από το λενινιστικό κλίμα.»
«Θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς πως δεν θα υπάρξει αντίδραση. Εκτός αν τα μονοπωλιακά μεγαθήρια μείνουν άθικτα. Οπότε όμως, δεν μιλάμε για ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής αλλά για σοσιαλδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.»
«Η σκληρή στάση των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών – που εκφράζουν την αμερικάνικη πολιτική στη Δυτική Ευρώπη- πάνω στο θέμα της συνεργασίας σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κομμάτων είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.»
«Στο μέτρο που συνεχίζουν την επιδίωξη της ριζικής αλλαγής της κοινωνικής δομής, η ρήξη με τους νατοϊκούς σχηματισμούς τουλάχιστον μοιάζει αναπόφευκτη.
Στο μέτρο που ασπάζονται τη σοσιαλδημοκρατική πολιτική κατάσταση της κυβέρνησης, θα τους δώσει το πολύ την ευκαιρία να προωθήσουν ένα κάπως πιο «ανθρώπινο» καπιταλισμό –καπιταλισμό δηλαδή βορειοευρωπαϊκού τύπου, για τη Νότια Ευρώπη.»
«Στην εποχή μας, η πορεία προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό προϋποθέτει τηνεθνική απελευθέρωση. Αυτός είναι ο πρώτος και κύριος σταθμός. Γιατί ο κύριος αντίπαλος είναι ο ιμπεριαλισμός –σε όλες τις μορφές: στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές. Και η πιο στέρεη και ιστορικά απαραίτητη συμμαχία είναι η συμμαχία ανάμεσα στους λαούς και τα κινήματα που βρίσκονται στο μέτωπο αυτού του αγώνα. Οι αδέσμευτοι έχουν δώσει το παράδειγμα. Είναι καιρός, οιλαοί της Νότιας Ευρώπης να διδαχθούν το μεγάλο μάθημα της εποχής.»
Β) ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:
Τα «λατινικά» κομμουνιστικά κόμματα και η δικτατορία του προλεταριάτου.
Πάει καιρός τώρα που είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο «Ο Μαρξ, ο Λένιν και η δικτατορία του προλεταριάτου». Από τότε συνέβησαν καταλυτικά γεγονότα στο χώρο της ευρωπαϊκής Αριστεράς,
που κορυφώθηκαν με την ευκαιρία του 25ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Η πόλωση ανάμεσα στα «λατινικά» κομμουνιστικά κόμματα –Ισπανίας, Ιταλίας και Γαλλίας- και του ΚΚΣΕ πήρε μεγάλες διαστάσεις. Κι όπως συμβαίνει συνήθως, η σύγκρουση στο ιδεολογικό πεδίο δεν είναι παρά η έκφραση σύγκρουσης στο πεδίο της πολιτικής πράξης.
Όμως, μιας καιτο κεντρικό σημείο της ιδεολογικής σύγκρουσης είναι η «δικτατορία του προλεταριάτου», το βρίσκω χρήσιμο να επεκτείνω τη συλλογιστική του άρθρου μου στην τρέχουσα ιδεολογική διαμάχη. Το θέμα δεν αφορά βέβαια μόνο τα Κ.Κ. της Ευρώπης. Αφορά εξίσου και τα σοσιαλιστικά κόμματα, άσχετα βέβαια από το γεγονός ότι δεν έχουν κανένα λόγο να πάρουν ενεργό μέρος στη διένεξη.
Ποιες είναι σε γενικές γραμμές, οι θέσεις των «λατινικών» κομμουνιστικών κομμάτων;
Η συμμετοχή των ΚΚ στη κυβέρνησηπρέπει να στηρίζεται στην ελεύθερη και αβίαστη ψήφο του λαού στα πλαίσια της λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας.
Η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση συνασπισμού. Υπάρχουν εδώ δύο εκδοχές: Ή συνασπισμός κομμουνιστών και σοσιαλιστών (Γαλλία) ή ευρύτερος «δημοκρατικός» συνασπισμός που συμπεριλαμβάνει και αστικά κόμματα (Ισπανία, Ιταλία)
Σε σχέση με το κυβερνητικό πρόγραμμα υπάρχουν πάλι δύο εκδοχές που αντιστοιχούν στον τύπο του συνασπισμού που επιδιώκεται: Η ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής (συνασπισμός κομμουνιστών και σοσιαλιστών) ή μεταρρύθμιση στα πλαίσια της καπιταλιστικής δομής της κοινωνίας (πλατύς δημοκρατικός συνασπισμός)
Αποδοχή του κομματικού πλουραλισμού καθώς και της ομαλής διαδοχής των κομμάτων στην κυβέρνηση
Αναγνώριση του statusquoστην Ευρώπη –δηλαδή της διαίρεσης της Ευρώπης σε δύο ψυχροπολεμικά μπλοκ. Τα «λατινικά» ΚΚ έχουν πρόθεση να μείνουν οι χώρες τους στο ΝΑΤΟ μα να εργαστούν ταυτόχρονα για την ειρήνη, την ύφεση και τη διάλυση των μπλοκ.
Τονίζεται η εθνική ταυτότητα των ΚΚ σε αντιδιαστολή με τον «προλεταριακό διεθνισμό» - που στην πράξη σημαίνει έλεγχο από τη Μόσχα. Και τονίζεται, επίσης, το δικαίωμα κάθε ΚΚ να επιλέγει τη δικιά του πορεία προς τον κομμουνισμό –σε προσαρμογή προς τις συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες στα πλαίσια των οποίων δρα.
Ας προσπαθήσουμε τώρα να αξιολογήσουμε αυτέ τις θέσεις σε μαρξιστικά πλαίσια. Πριν, ξεκινήσουμε καν, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα σε εκείνα τα «λατινικά» κόμματα που αποβλέπουν μόνο στη μεταρρύθμιση στα πλαίσια της καπιταλιστικής δομής και σε εκείνα που αποβλέπουν σε ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής.
Για την πρώτη κατηγορία δεν δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα ερμηνείας. Από την ώρα που τα Κ.Κ. αποδέχονται την καπιταλιστική δομή της κοινωνίας και επιδιώκουν μεταρρυθμίσεις μόνο, στο βωμό του «ιστορικού συμβιβασμού», μεταβάλλονται σε σοσιαλδημοκρατικά κόμματα με την κλασική έννοια του όρου.
Μια που δεν θέτουν θέμα δομής εξουσίας, μπορούν να λειτουργήσουν εντελώς φυσιολογικά στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας. Στην πράξη βέβαια, η άνοδος τους στην κυβέρνηση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Γιατί τόσο ο τίτλος του κόμματος όσο και οι παραδοσιακές διασυνδέσεις με τη Μόσχα- κι ακόμη το μαρξιστικό υπόβαθρο της σκέψης τους- δημιουργούν υποψίες και αναστολές όχι μόνο στην ντόπια και ξένη κεφαλαιοκρατία αλλά και στο Πεντάγωνο των Η.Π.Α. που εξουσιάζει το χώρο της Δ. Ευρώπης –με σύμφωνη γνώμη της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά στο θέμα αυτό θα επανέλθουμε.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η περίπτωση των Κ.Κ. που επιδιώκουν τη ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής σε συνεργασία με τα σοσιαλιστικά κόμματα, στα πλαίσια των έξι σημείων που ανέφερα πιο πάνω. Η άνοδος στην κυβέρνηση ενός αριστερού συνασπισμού με την ψήφο του λαού, δεν έρχεται σε αντίθεση με τη σκέψη του Μαρξ, αλλά είναι βέβαια έξω από το λενινιστικό κλίμα.
Σε αντιδιαστολή, ο κομματικός πλουραλισμός και η ομαλή διαδοχή των κομμάτων στην κυβέρνηση δημιουργούν σοβαρά προβλήματα για τον μαρξιστή. Γιατί το κράτος, ταξικά ουδέτερο, δε νοείται στα πλαίσια της μαρξιστικής σκέψης. Είναι πάντα όργανο της πολιτικής επικυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Άρα, η αλλαγή της δομής της πολιτείας του Κράτους, είναι όρος απαράβατος για τη ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής.
Σοσιαλιστική κοινωνία χωρίς κράτος που να εκφράζει την επικυριαρχία των εργαζομένων –εργατών, αγροτών, μισθωτών, κλπ- απλώς δε νοείται. Σε σχέση με το κράτος, την κρατική μηχανή, σημασία έχουν οι φορείς όσο και η δομή.
Έργο πρώτο και κρίσιμο μιας συμμαχίας εργαζομένων που φτάνει δημοκρατικά στην κυβέρνηση είναι να προχωρήσει σε βασικές αλλαγές της δομής της πολιτείας και των κρίσιμων φορέων της. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει άριστα, στα πλαίσια ενός Συντάγματος, που να κατοχυρώνει τις κατακτήσεις του λαού, δηλαδή τη σοσιαλιστική δομή της πολιτείας.
Στα πλαίσια ενός τέτοιου Συντάγματος, ο κομματικός πλουραλισμός και η διαδοχή των κομμάτων στην Εξουσία – δηλαδή η πολιτικά δημοκρατική δομή τηςπολιτείας- δεν θέτουν σε αμφισβήτηση τη νέα δομή της εξουσίας, δηλαδή τις λαϊκές κατακτήσεις. Μια τέτοια πορεία σαφώς δεν είναι λενινιστική. Δεν έρχεται όμως σε καμιά αντίθεση με τη μαρξιστική θέση ή μέθοδο ανάλυσης.
Υπάρχει βέβαια, το ερώτημα: θα επιτρέψει το καπιταλιστικό κράτος τη δημοκρατική πορεία προς τη ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής, μια πορεία που περιλαμβάνει και την αλλαγή της δικής του δομής, τη μετατροπή του σε κράτος που εκφράζει την επικυριαρχία των εργαζομένων; Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου είναι: Ναι, κάτω από δύο συγκεκριμένους όρους: Πρώτον, την ανεξαρτησία της κρατικής μηχανής και, ιδιαίτερα, των ενόπλων δυνάμεων από ξένες επιρροές, διασύνδεση και έλεγχο – που μεταθέτουν το κέντρο των αποφάσεων έξω από τη χώρα. Δεύτερον, την ύπαρξη ή την ανάπτυξη κλίματος στις ένοπλες δυνάμεις, που να καθιστά αποδεκτή τη λαϊκή ετυμηγορία.
Μα εδώ ακριβώς υπάρχει μια δεύτερη βασική αντίφαση στο σκεπτικό εκείνων που προσπαθούν να πραγματοποιήσουν τη ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής κάτω από την αιγίδα του ΝΑΤΟ.
Οι μηχανισμοί του ΝΑΤΟ δεν αφορούν μόνο την «ασφάλεια» της Δύσης. Είναι μηχανισμοί ελέγχου πάνω στον δυτικοευρωπαϊκό χώρο. Και είναι μέσα στους στόχους αυτού του ελέγχου η επικυριαρχία του αμερικάνικου πολυεθνικούκεφαλαίου στη Δυτική Ευρώπη. Πώς θααντιδράσει το ΝΑΤΟ στη ριζική αλλαγή της κοινωνικής αλλαγής στη Γαλλία, ας πούμε, όταν συνέπεια του θα είναι π.χ. η κοινωνικοποίηση των ξένων επιχειρήσεων και η αυτοδιαχείριση;
Θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς πως δεν θα υπάρξει αντίδραση. Εκτός αν τα μονοπωλιακά μεγαθήρια μείνουν άθικτα. Οπότε όμως, δεν μιλάμε για ριζική αλλαγή της κοινωνικής δομής αλλά για σοσιαλδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
Το πιθανό είναι ότι ο νατοϊκός μηχανισμός θα αντιδράσει- και όχι μόνο στην περίπτωση αριστερών συνασπισμών, που επιχειρούν τη ριζική κοινωνική αλλαγή, αλλά ακόμη και των «δημοκρατικών» συνασπισμών, στους οποίους συμμετέχουν κόμματα με τον τίτλο, την ιστορία και τις διασυνδέσεις των Κ.Κ. Η κυνικά προκλητική επέμβαση Αμερικανών αξιωματούχων στη Γαλλία και την Ιταλία αποτελεί την πρώτη γεύση του προβλήματος.
Η σκληρή στάση των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών – που εκφράζουν την αμερικάνικη πολιτική στη Δυτική Ευρώπη- πάνω στο θέμα της συνεργασίας σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κομμάτων είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.
Η σκληρή αντίδραση της Μόσχας απέναντι στα «λατινικά» Κ.Κ. δεν είναι άσχετη από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στα πλαίσια της ειρηνικής συνύπαρξης με τις ΗΠΑ και την ύφεση. Η Σοβιετική Ένωση δεν επιθυμεί να δώσει στις ΗΠΑ την εντύπωση ότι υπονομεύει την επικυριαρχία της στο ζωτικό δυτικοευρωπαϊκό χώρο.
Το θέμα της Κίνας προέχει τόσο στη στρατηγική σκέψη της Σοβιετικής Ένωσης, ώστε για τον ευρωπαϊκό χώρο η ύφεση αποτελεί τον κύριο στόχο της. Βέβαια συντρέχουν και άλλοι λόγοι. Η ανάπτυξη στη Δύση άλλων προτύπων σοσιαλισμού αποτελεί μια έμμεση υπονόμευση –τουλάχιστο στο μέτρο που τα πρότυπα αυτά θα βρουν απήχηση στις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας- του ελέγχου της Σοβιετικής Ένωσης πάνω στο ανατολικό μπλοκ. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πώς η Σοβιετική Ένωση έχει υποστηρίξει κομμουνιστικά κινήματα μόνο στο μέτρο που μπορεί να τα ελέγχει.
Μένει ένα βασικό ερώτημα: Τι οδήγησε τα «λατινικά» κομμουνιστικά κόμματα στον «ιστορικό συμβιβασμό»; Βασικά είναι η πεποίθηση τους, πώς για χρόνια η διαίρεση της Ευρώπης σε δύο μπλοκ θα παραμείνει ανέπαφη.Πως, κατά συνέπεια, η γραμμή των σκληρών Κ.Κ. –γραμμή αναμονής ως την ώρα που θα υπάρξει αλλαγή ισορροπίας στον ευρωπαϊκό χώρο- οδηγεί στην αποδυνάμωση και απομαζικοποίηση των κομμουνιστικών κομμάτων.
Ο «ιστορικός συμβιβασμός» παρουσιάζεται έτσι σαν μέθοδος επιβίωσης και ανάπτυξης της δύναμης των κομμάτων.
Μα οι βασικές αντιφάσεις που αναφέραμε πιο πάνω δημιουργούν σοβαρά –αν όχι ανυπέρβλητα- προβλήματα, στην πορεία τους. Στο μέτρο που συνεχίζουν την επιδίωξη της ριζικής αλλαγής της κοινωνικής δομής, η ρήξη με τους νατοϊκούς σχηματισμούς τουλάχιστον μοιάζει αναπόφευκτη.
Στο μέτρο που ασπάζονται τη σοσιαλδημοκρατική πολιτική κατάσταση της κυβέρνησης, θα τους δώσει το πολύ την ευκαιρία να προωθήσουν ένα κάπως πιο «ανθρώπινο» καπιταλισμό –καπιταλισμό δηλαδή βορειοευρωπαϊκού τύπου, για τη Νότια Ευρώπη.
Το σκεπτικό, κατά τη γνώμη μας, περιέχει ένα λάθος – λάθος όχι εκτίμησης αλλά πολιτικής βούλησης. Εάν τα αριστερά κόμματα της Νότιας Ευρώπης αποδέχονται, σαν βάση διαμόρφωσης της στρατηγικής τους, την επικυριαρχία του ΝΑΤΟ και των Η.Π.Α., τότε ό,τι κι αν κάνουν θα χτίσουνε στην άμμο. Απαράδεκτη βέβαια είναι και ημοιρολατρική αναμονή για την αλλαγή στη συσχέτιση δυνάμεων στην Ευρώπη. Τι μένει; Μένει η πιο βασική μορφή αγώνα στην εποχή μας, αυτή που έχει κυριολεκτικά δώσει τη σφραγίδα της στη «γαιόσφαιρα»: ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας που στην περίπτωση των χωρών της Νότιας Ευρώπης έχει σαν συγκεκριμένο στόχο την αποσύνδεση από τους μηχανισμούς του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ και την «εθνικοποίηση» της κρατικής μηχανής και, ιδιαίτερα, των ενόπλων δυνάμεων.
Σε χώρες, όπως η Γαλλία, που η διάβρωση του κρατικού μηχανισμού από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ είναι σχετικά μικρή, η κατάκτηση της κυβέρνησης από συνασπισμό αριστερών πολιτικών δυνάμεων είναι σχετικά εφικτή, παρά την αναμφισβήτητη αντίδραση του νατοϊκού μηχανισμού. Σ’ αυτή την περίπτωση, ο κίνδυνος θα προέλθει από τη συστηματική υπονόμευση του κυβερνητικού έργου, που θα ξεκινήσει από τηνπρώτη στιγμή. Και γι’ αυτό,η διάλυση του νατοϊκού μηχανισμού θα πρέπει να είναι ο πρώτος στόχος της κυβέρνησης.
Οποιοσδήποτε συμβιβασμός με το ΝΑΤΟ θα οδηγήσει σε όλεθρο. Και είναι γι’ αυτό κρίμα, που κάτι τέτοιο δεν αποτελεί προγραμματική θέση π.χ. του Σοσιαλιστικού κόμματος της Γαλλίας. Σε άλλες χώρες, όπου η διάβρωση του κρατικού μηχανισμού από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχει βάθος, είναι πιθανό οι μηχανισμοί καταστολής να μπουν σε κίνηση πριν καν ένας αριστερός συνασπισμός φτάσει στην κυβέρνηση με δημοκρατικά μέσα.
Όμως σε αυτές ακριβώς τις χώρες –τις πιο διαβρωμένες από τους νατοϊκούς μηχανισμούς- δημιουργούνται δυνατότητες ευρύτατης λαϊκής συσπείρωσης και αγώνα ενάντια στο δορυφορικό του καθεστώς. Σε τέτοιους ακριβώς αγώνες σφυρηλατείται η αδελφοσύνη ανάμεσα στο λαό και τα στρατευμένα παιδιά του –αδελφοσύνη που αποτελεί το θεμέλιο λίθο για το σεβασμό της λαϊκής ετυμηγορίας από τις ένοπλες δυνάμεις.
Στην εποχή μας, η πορεία προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό προϋποθέτει τηνεθνική απελευθέρωση. Αυτός είναι ο πρώτος και κύριος σταθμός. Γιατί ο κύριος αντίπαλος είναι ο ιμπεριαλισμός –σε όλες τις μορφές: στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές. Και η πιο στέρεη και ιστορικά απαραίτητη συμμαχία είναι η συμμαχία ανάμεσα στους λαούς και τα κινήματα που βρίσκονται στο μέτωπο αυτού του αγώνα. Οι αδέσμευτοι έχουν δώσει το παράδειγμα. Είναι καιρός, οιλαοί της Νότιας Ευρώπης να διδαχθούν το μεγάλο μάθημα της εποχής.
ΥΓ του blog: Ανήμερα της μέρας που πέθανε ο Ανδρέας ολοκληρώθηκε και τυπικά η οριστική μετακόμιση του ΠΑΣΟΚ από την κεντροαριστερά στην κεντροδεξιά και μάλιστα στην κεντροακροδεξιά, αυτό θα πει σκύλευση. Για τον Ανδρέα Παπανδρέου μπορεί ο καθένας να πει πολλά και πολλά να του καταμαρτυρήσει τόσο ιδεολογικά όσο και για την πρακτική των κυβερνήσεων του, ανήκει άλλωστε στην ιστορία πια κι οι ιστορικοί έχουν τον λόγο. Όμως κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει ή να αμφισβητήσει ότι ήταν ο μόνος αστός πολιτικός που από την ανεξαρτησία του ελληνικού έθνους το 1830 αν εξαιρεθεί το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα τον Δεκέμβρη του 1944 που ηττήθηκε κι ακολούθησε η Βάρκιζα της ντροπής, ο οποίος έθεσε καθαρά και ξάστερα το θέμα της εθνικής ανεξαρτησίας σαν θεμελιακό ζήτημα της ελληνικής κοινωνίας και υπ' αριθμό ένα πρόβλημα του νεοελληνικού κράτους. "Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες" είπε και γι αυτό θα του είμαστε ευγνώμονες οι Έλληνες...όσο θα υπάρχουμε ακόμα σαν κράτος από την επέλαση των ραγιάδων επιγόνων του βέβαια....
Μπορεί η πολιτική να ερμηνευτεί με όρους ψυχολογίας; Αν απαντήσουμε καταφατικά, τότε αυτόματα ερμηνεύουμε την πολιτική ως διαδικασία διαθέσεων που δεν έχει καμία σχέση με συμφέροντα, κοινωνικές διαφορές ή επίλυση αντιθέσεων. Η «ψυχολογικοποίηση» της πολιτικής με τον ίδιο αυτόματο τρόπο απαλλάσσει αυτούς που την ασκούν από τις ευθύνες. Ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου ή ο Σαμαράς, με μια τέτοια ερμηνεία έχουν τα «ψυχολογικά» τους και ο καλύτερος που θα μπορούσε να επιλεγεί για πρωθυπουργός θα ήταν κάποιος.... δάσκαλος της γιόγκα, άντε και οι Ατενίστας, οι οποίοι εκτός από το να ξεκολλάνε τσίχλες από τα μάρμαρα του Ηρωδείου θα είχαν και την καλή διάθεση να αγκαλιαστούν με τον Βορίδη, διδάσκοντάς του πως με το τσεκούρι μπορείς να κόβεις και ξύλα αντί να κυνηγάς πολιτικούς αντιπάλους.
Ωστόσο, εδώ και καιρό, αντιλαμβάνομαι όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα ως ένα από τα συμπτώματα ενός συνδρόμου. Το Σύνδρομο της Αθήνας, το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης σε μαζική εφαρμογή. Τον Αύγουστο του 1973, ο Γιαν Έρικ Όλσον εισέβαλε σε μια τράπεζα της Στοκχόλμης για να κάνει ληστεία. Τελικά η ληστεία κατέληξε σε ομηρία 4 ανθρώπων, τους οποίους κράτησε με τη βία επί 131 ώρες. Όταν η περιπέτεια τελείωσε, οι όμηροι παρουσίασαν μια πολύ περίεργη συμπεριφορά. Άρχισαν να υποστηρίζουν ανοιχτά τους θύτες τους. Έδειχναν μια περίεργη οικειότητα μαζί τους και μίλησαν στους αστυνομικούς με τα καλύτερα λόγια γι” αυτούς. Η πρακτική αυτή δεν είχε καμία λογική εξήγηση και αναλύθηκε από τους ψυχολόγους ως ένα σύνδρομο.
Το θύμα αρχικά φοβάται τον θύτη του και πιστεύει πως, αν ευθυγραμμιστεί μαζί του, αν εκπληρώσει όλες τις απαιτήσεις του, δεν κινδυνεύει. Αρνείται την πραγματικότητα όπως εξελίσσεται με τον ίδιο σε κίνδυνο και αρχίζει να πιστεύει πως κάθε προσπάθεια σωτηρίας του από άλλους είναι βλαπτική. Κινδυνεύει δηλαδή όχι από τον θύτη, αλλά από αυτούς που θα προσπαθήσουν να τον σώσουν.
Από αυτούς και μόνο από αυτούς μπαίνει σε κίνδυνο η ζωή του. Στο τελευταίο στάδιο, το θύμα συμπάσχει με τον θύτη του, δικαιολογεί τις πράξεις του και θεωρεί πως η επιμονή για τιμωρία του εγκληματία είναι η αιτία για όσα ζει.
Έχω την εντύπωση πως η Ελλάδα βιώνει το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Πέρασε όλα τα στάδια του φόβου, της ταύτισης με τον θύτη και της ακράδαντης πίστης πως δεν συμβαίνει τίποτα κακό. Πως όλα τα κακά θα συμβούν αν κάποιος αποφασίσει να τα βάλει με τους εγκληματίες που την κρατούν όμηρο. Η πραγματική σωτηρία της φαντάζει ενέργεια βλαπτική, και οφείλει να αποδεχτεί αυτόν που την κρατά όμηρο ως αυτόν που θέλει το καλό της. Φοβάμαι μήπως σε λίγο η Ελλάδα αρχίσει να συμπάσχει με τον Βενιζέλο και αρχίσει να κατανοεί τον Σαμαρά. Ακόμη χειρότερα, μήπως ταυτιστεί με τις απόψεις πως ο Άδωνις Γεωργιάδης πουλάει 5 κιλά βιβλία προς 10 ευρώ (μαζί βεβαίως με τη Βίβλο του Πλεύρη) για να σώσει την Ελλάδα.
Η πολιτική δεν ερμηνεύεται με όρους ψυχολογίας. Οι άνθρωποι διαμορφώνουν και την ψυχολογία και τις πεποιθήσεις τους σύμφωνα με όσα αντιλαμβάνονται ότι συμβαίνουν γύρω τους, αλλά πολλές φορές για να μην αποδεχτούν ότι συμβαίνουν. Αυτός ενδεχομένως είναι
ο λόγος που αγοράζουν DVD πιστεύοντας πως αγοράζουν εφημερίδες και παρακολουθούν ακόμη την κυβερνητική προπαγάνδα πιστεύοντας πως βλέπουν τηλεόραση. Και βέβαια αυτός είναι ο λόγος που 214 δικογραφίες που αφορούν υπουργούς, όπως θα δείτε σε αυτό το τεύχος, «ξεπλένονται» από την ίδια τη Βουλή. Κλέφτες, απατεώνες και υποκριτές της πολιτικής θα μπορούν να παριστάνουν τους αθώους, ενώ στην πραγματικότητα δεν δικάστηκαν ποτέ.
Zoύμε πλέον, μέσα σε "νομότυπα" Άουσβιτς, αναοργανωμένα κατά νέο
ιδιότυπο τρόπο (...) Αυτή τη στιγμή, πραγματοποιείται μια γενοκτονία -με το
γάντι, τρόπος του λέγειν- υπό την επίφαση μιας δήθεν νομιμότητας. Και,
κανονικά, θά' πρεπε να μαζευτούμε, μερικές χιλιάδες κάτοικοι αυτής της χώρας,
να βάλουμε δέκα ικανούς και απο-φασισμένους νομικούς και να στείλουμε τους
αχρείους που μας τυραννούν και μας αφανίζουν, στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων
Πολέμου, τουλάχιστον! (...) σέβομαι απόλυτα, αυτούς που δεν υποφέρουν ζυγό στον
τράχηλό τους και δε θα τους πώ ακραίους, έστω κι αν θελήσουν να τον
αποτινάξουν, ανατινάζοντάς τον! (...) Ο ηθοποιός, συνθέτης και ερμηνευτής
Δημήτρης Πουλικάκος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή τα γεγονότα στην
Ερτ, και με βάση το ερώτημα «Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί
πρέπει να κάνουμε;» της έρευνας για την ελληνική κρίση, που δημοσιεύεται στο
tvxs.gr από το 2010.
Η παγκόσμια στυγνή χρηματοπιστωτική δικτατορία, έχει -τεχνηέντως καi
δολίως-δημιουργήσει, ένα αέναο μαγκανοπήγαδο ανεργίας, με σκοπό να οργανωθούν
καλά, τα νέα σκλαβοπάζαρα (που ονειρεύονται -αλλά και) που πραγματοποιούν, οι
"αγοῥές", ανα την υφήλιο...
Zoύμε πλέον, μέσα σε "νομότυπα" Άουσβιτς, αναοργανωμένα κατά νέο
ιδιότυπο τρόπο, απο ανωφελείς (και διόλου αφελείς) εγκεφάλους και "ευαγή
ιδρύματα", όπως οι Goldman-Sachs, Standard & Poors(sic), o Henry
Kissinger, κ.ο.κ.
Το ρόλο του Άϊχμαν, έχουν αναλάβει οι "πολιτικοί" των εκάστοτε
κυβερνήσεων (όπου τα κόμματά τους, είναι υπερχρεωμένα στις τράπεζες) και που
για να σώσουν τα τομάρια τους, ρίχνουν καθημερινά τους λαούς, βορά στο θηρίο
του Χοντρού Κεφαλαίου...
Τα μέσα που χρησιμοποιούν είναι απεριόριστα: Η αδίστακτη τηλεοπτική προπαγάνδα,
το κουρέλιασμα του Συντάγματος και της "Χάρτας" των Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων, η πολυνομία, η αλλοτρίωση (και απαλλοτρίωση) της γλώσσας, κάθε
έννοιας Παιδείας και εν τέλει (και βασικότερο απ'όλα) του Πολιτισμού...
Συμβαίνει παντού και βέβαια και στην άμοιρη (εν προκειμένω) Ελλάδα μας. Κι εδώ,
οι "σωτήρες" μας, έχουν αναλάβει το θεάρεστο(sick) έργο, της μαύρης
ανάπτυξης της ανθυγείας, της αμάθειας, της κρατικής τρομολαγνείας... την
επιχείρηση Σοκ και Δέος, δηλαδή.
"Ψόφα και μη βγάζεις άχνα", είναι το γενικό πρόσταγμα, με δόλωμα
πάντα την επόμενη "δόση", που είναι πάντα, βέβαια, μόνο για τις
τράπεζες και τους μεγαλοεργολάβους, που νέμονται το δημόσιο κορβανά!!!
Οι υπόλοιποι ("Κάτσετε φρόνημα, πούστηδες", διότι και "΄Ολοι
μαζί τα φάγαμε"), θα πρέπει να υπομένουμε τη μοίρα μας, μήπως περισσέψει
-αλλά πού!! - και κάνα ψίχουλο... και, ασφαλώς, να παραμένουμε νουνεχείς,
ψύχραιμοι και νηφάλιοι, μέχρι να γίνει αυτό το θαύμα... κι αν δε σ' αρέσει, δώς
'ένα σάλτο και πέσε απ' το μπαλκόνι σου (αν έχεις ακόμα μπαλκόνι), ή, τίναξε να
μυαλά σου στον αέρα (καραμπίνες, υπάρχουν άφθονες την σήμερον ημέραν και θά'
πρεπε νά' χαν άλλη χρήση!)...
Κι έτσι επέρχεται το ποθούμενο, αυτής της μαύρης εξουσίας(άμα ανακατέψεις τα
χρώματα, το αποτέλεσμα βγαίνει μαύρο), που είναι η σκοτεινή και άκρα του τάφου
σιωπή!...
Αυτή τη στιγμή, πραγματοποιείται μια γενοκτονία -με το γάντι, τρόπος του
λέγειν- υπό την επίφαση μιας δήθεν νομιμότητας. Και, κανονικά, θά' πρεπε να
μαζευτούμε, μερικές χιλιάδες κάτοικοι αυτής της χώρας, να βάλουμε δέκα ικανούς
και απο-φασισμένους νομικούς και να στείλουμε τους αχρείους που μας τυραννούν
και μας αφανίζουν, στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου, τουλάχιστον!
(Πόσω μάλλον, που τα εγκλήματα διαπράττονται εν καιρώ -υποτιθέμενης-
ειρήνης!... και στο όνομα της πράσιν(άλογ)ης ανάπτυξης!!)...
Ο πολιτισμός είναι η βάση. Χωρίς πολιτισμό, ούτε οικονομία υπάρχει, ούτε
μισθοί, ούτε συντάξεις, ούτε καν κοινωνία.
Ο πολιτισμός είναι σαν την κουβερτούλα που μας σκεπάζει η μανούλα μας, όταν
κρυώνουμε! Ένα χαλί, απαλό και σταθερό συγχρόνως, που μας παρηγορεί και μας
δίνει ένα αίσθημα σταθερής και ασφαλούς θαλπωρής... να ξέρουμε πού πατάμε,
δηλαδή, ένας πυκνός, αόρατος συν-ψυχισμός, που μας ανατείνει και δε μας αφήνει
να είμαστε, απλά, κτήνη...
Δυστυχώς, σαν νεοελληνικό "έθνος", δεν έχουμε κατορθώσει να
φτιάξουμε, έναν, ανεξάρτητο, "δικό μας", πολιτισμό...Ένας
Καζαντζάκης, ένας Καβάφης, ο Ελύτης, ο Χατζηδάκις, ο Σικελιανός, ο
Παπαδιαμάντης, ο Βρεττάκος, ο Τσαρούχης, ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης, ο
Σκαλκώτας, ο Δ.Μητρόπουλος και πολλοί άλλοι, είναι σημαντικά μεν, αλλά κομμάτια
ενός πάζλ, που ποτέ δεν μπορέσαμε να συν-πληρώσουμε, για να φανεί και μια
καθαρή εικόνα της σημερινής μας παρουσίας, ως αυτούσιας πολιτισμικής ύπαρξης.
Ο σημερινός "πολιτισμός" μας, είναι σαν μια κουρελού, (μ' ένα μεγάλο
μπάλωμα, τον Παρθενώνα ως σύμβολο του αρχαίου κλέους μας), που μπάζει όμως, από
παντού και ως εκ τούτου δεν μας προσφέρει τη "συλλογική" ζεστασιά,
που έχουμε ανάγκη...
Μια που προέκυψε το θέμα και της ΕΡΤ, που με ρωτάς... Είναι το μαύρο κερασάκι,
σ' αυτή τη δηλητηριώδη, μαύρη τούρτα που μας "ταΐζουνε"...
Μαυρίλα στην Εργασία, μαυρίλα στην Υγεία, μαυρίλα στην Παιδεία (Λουκέτα σε
σχολεία, επιχειρήσεις, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, παιδικούς σταθμούς, ωδεία,
κοινωφελείς κι επιστημονικούς οργανισμούς - μεγάλη, μαύρη τραγωδία)…
Κακά τα ψέματα. Η Δημόσια (και Δημόσιο είμαστ' όλοι μας) ραδιοφωνία-τηλεόραση
(όσες διαφωνίες ή και ενστάσεις έχει κάποιος, περί του "τρόπου"
λειτουργίας της), είναι η φωνή της Ελλάδας και μια παρηγοριά της νοσταλγίας,
της ανά τον κόσμο ομογένειάς μας...
Δεν είναι απλά μια Ανώνυμη Εταιρεία! Έχει πρόσωπο, που όπως όλα τ' άλλα
"πρόσωπα", θέλουν να σβήσουν απ' το χάρτη, οι Ανώνυμες (τρόπος του
λέγειν) και Απρόσωπες Εγκληματικές Εταιρείες, που μας έχουν εφαρμόσει αυτή τη
μέγγενη!
Η κοινωνία, αυτή τη στιγμή, υποφέρει, μα βλέπει μόνο τον "πολιτικό",
τον ενδιάμεσο, τον οποίο, έστω, μπορεί να γιαουρτώσει, να τον προπηλακίσει...
Το χρηματοπιστωτικό τέρας, όμως, παραμένει άφαντο, ο ουσιαστικά εχθρός είναι
κάτι σαν φάντασμα... οι πολιτικοί, είναι κάτι σαν το εκτελεστικό απόσπασμα, που
για να καλύπτουν τις (τυχόν, κατα περίπτωση, ενοχές, ή τύψεις τους) έχουν
μάθει, πλέον, να βλέπουν τα κοινωνικά σύνολα, σαν νούμερα, αριθμούς, στατιστικές,
απανθρωπισμένα... κι έτσι "κάνουν τη (βρωμο)δουλειά τους", ανέμελλοι,
όσον αφορά το αποτέλεσμα των πράξεών τους στους ανθρώπους τους ίδιους!
Η ψηφιακή τεχνολογία, είναι (όπως όλα τα "εργαλεία", εξ άλλου,
ανάλογα του τίνι τρόπω και για ποιό σκοπό τα χρησιμοποιείς) "ευχή και
κατάρα", συγχρόνως! Για τον εξουσιαστή, είναι πανάκεια, διότι διευκολύνει,
απίστευτα το κοντρόλ, τον έλεγχο, που λέμε και στα ελληνικά...
Για τους αναξιοπαθούντες λαούς, τους ανθρώπους, δηλαδή, είναι ένα, επίσης
δυνατό εργαλείο άμυνας, συν-εννόησης (πάντα προσεκτικά, διότι στον ψηφιακό
κόσμο...και οι τοίχοι -στην κυριολεξία-έχουν αυτιά!)...
Θα μπορούσαμε φερ' ειπείν, να μην πάει κανείς να πληρώσει την εφορία, ή, έστω
το ρεύμα του, τον ερχόμενο Αύγουστο, ας πούμε... Αν όχι αυτό, να συνεννοηθούμε, καμιά δεκαριά χιλιάδες από μας, να πάμε να
παρατήσουμε τ' αυτοκίνητά μας στο κέντρο... Σ'αυτές τις περιπτώσεις, το
"Σύστημα" θα κατέρρεε, αυτομάτως και αυθημερόν!!
Τέτοια πράμματα, όμως, τέτοιου είδους δράσεις, προϋποθέτουν μια απαγκίστρωση,
μια απεξάρτηση απο π.χ. κομματικές, συνδικαλιστικές νοοτροπίες, που συντοχρόνω,
έχουνε δημιουργήσει στα "μέλη" τους, νοοτροπίες
ποδοσφαιρο-(κο)παδικές και νοοτροπίες προσομοιάζουσες σε (παρα)θρησκευτικές
αιρέσεις.
Έτσι δημιουργείται και επιτείνεται η εσωστρέφεια, η σοβαροφάνεια, η διαστροφή
της γενικότερης πραγματικότητας (χωνόμαστε σ' ένα virtual reality) και η
ουσιαστική έννοια της αλληλεγγύης, όπως και του καταμερισμού εργασίας, πάνε
περίπατο...
Για να συν-φωνήσεις, δηλαδή και να συν-πράξεις σε συλλογικό επίπεδο, θα πρέπει
πρώτα να είσαι κύριος του εαυτού σου, εσύ ο ίδιος ο αρχηγός σου και όχι απλώς
φερέφωνο κάποιων οι οποίοι σ' έβαλαν ν' αποστηθίσεις κάποιο ποίημα... Κι αυτό
θέλει επίπονη σκέψη και καλλιέργεια... Ειδεμή, πάμε σαν αμνοερίφια, επί σφαγήν.
Το πως φτάσαμε μέχρι εδώ, είναι μακρά ιστορία... Ο άνθρωπος, έχει μεν
προτερήματα, αλλά έχει και πολλά ελαττώματα. Δύο από τα χειρότερα, (σε
αποκλειστικότητα από τα άλλα ζώα), είναι η ματαιοδοξία και η σοβαροφάνεια, τα
οποία είναι εύκολο (εφ' όσον δεν καλλιεργείται, βέβαια, η ψυχή),να οδηγήσουν
στην απληστία!...
Απ' αυτά τα τρία (κακά της μοίρας μας), φτάσαμε (κι εδώ η τηλεόραση κυρίως,
άλλα και άλλα μέσα επι-κοινωνίας, όπως και η "μόδα", παίζουν
καθοριστικό ρόλο) στην εμπορευματοποίηση των πάντων, μέχρι και των ιδεών, της
τέχνης, ακόμη και του ίδιου του χρήματος,(που πλέον τείνει να υπάρχει, μόνο ως
άϋλο -αέρα μπανά, που λέμε- και όχι σαν χειροπιαστό νόμισμα, που διευκολύνει τα
πάρε-δώσε μας).
Τρώμε στη μάπα, καθημερινά, χιλιάδες επί χιλιάδων προτροπών, για ν' αποκτήσουμε
προϊόντα, που μας έχουνε "ψήσει", πως διευκολύνουν τη ζωή μας.
Βομβαρδισμοί πανταχόθεν, ων ούκ εστι τέλος... Και μόνο αυτό θα έφτανε για να
καταρρεύσει ένας κόσμος αξιών.
Επίσης, υπάρχει και το άλλο, ότι μετά τον πόλεμο έπρεπε να μπει μια τάξη στα
πράγματα για να βγει κάνα φράγκο, ως αναφορά το Κεφάλαιο. Στη συνέχεια όμως
είδανε, ότι δεν βγαίνει τόσο χρήμα κι όσο γρήγορα θέλουμε… Άρα, έπρεπε να
δημιουργήσουν το αντίθετο! Το χάος! Και από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του
’80, μπήκε κι αυτό το σύστημα μπροστά, του οποίου βλέπουμε τώρα τ’ αποτελέσματά
του.
«Συνομωσιολογώ» τώρα… παρόλο που λένε ότι μόνο οι ακροδεξιοί συνομωσιολογούν.
Αλλά, άμα κοιτάξεις λιγάκι και τα διαβάσεις εις βάθος τα ιστορικά θέματα, θα το
καταλάβεις ότι είναι έτσι.
Και είναι πολλά τα αίτια... Η νοοτροπία και οι συνθήκες κυρίως των
μεγαλουπόλεων που δημιουργήθηκαν στη βιομηχανική εποχή, φτάσαν σε έναν κορεσμό.
Τώρα σιγά σιγά φθίνουν κι οι μεγαλουπόλεις. Είναι πολύ ισοπεδωτικές, για τα
πάντα. Από την μεταξύ μας ευγένεια, αυτή την κοινωνική συνθήκη της μεταξύ μας
ευγένειας, μέχρι τις ιδέες, μέχρι όλα...
Η θεωρία, περί δύο "άκρων", είναι απλά, για στάχτη στα μάτια μας, ένα
ακόμα διαστρεβλωτικό πρόκριμα του Σαμαρικού, κρανοϊδιωτικού περίγυρου!
Yπάρχει μόνο ένα άκρο: Οι υπηρέτες των άπληστων που καταδυναστεύουν τη ζωή
μας, καθώς και το παρακρατικό,μακρύτερο χέρι τους, τα μοσχαροθρεμμένα
χρυσαβγουλάκια. Που βλέπουν το "λαουτζίκο" ως υποζύγια!...
Δεν θα ονομάσω ποτέ, ακραίο, κάποιον που θέλει ν'αποτινάξει το ζυγό του.
Μπορεί να διαφωνήσω μαζί του, για διάφορα άλλα... όμως σέβομαι απόλυτα, αυτούς
που δεν υποφέρουν ζυγό στον τράχηλό τους και δε θα τους πώ ακραίους, έστω κι αν
θελήσουν να τον αποτινάξουν, ανατινάζοντάς τον! (Βλέπε και "του Έλληνος ο
τράχηλος,ζυγόν δεν υποφέρει", καθώς και τις επιταγές του Συντάγματος, για
περιπτώσεις τυραννίας!).
Οποιαδήποτε πράξη, που γίνεται για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος απο τα λογιώ-λογιώ
δεσμά του και τις προκαταλήψεις του, προσωπικά την επικροτώ και -για
μένα- είναι θεμιτή, μη και αναγκαία! Αυτό που δεν ανέχομαι, είναι το να
θέλει κάποιος, σώνει και καλά, να μου επιβάλλει τον τρόπο, που εκείνος θέλει να
ζώ εγώ....
Απο κεί και πέρα, το τι σημαίνει "ελευθερία", πώς τη διαχειρίζεσαι
και πόσο υπεύθυνα την "ενδύεσαι" (όσον αφορά εσένα,αλλα και τους
άλλους),αυτά είναι θέματα, που πάντα θα συζητούνται!. Ελευθερία, βέβαια, δεν
είναι το να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει! Αυτό είναι ο νόμος της ανθρώπινης
ζούγκλας! Η ελευθερία θέλει υπευθυνότητα, σ υν-ευθυνότητα, σοβαρότητα και όχι
σοβαροφάνεια. Μας έχουν φάει,η σοβαροφάνεια κι καθωσπρεπισμός!.. .Και η
Βυζαντινο-λογία τους!...
Στο άλλο άκρο, από εκείνο το άκρο που εννοεί ο Σαμαράς, νοούνται οι άνθρωποι
του πολιτισμού, της συμπόνοιας, της αγάπης, της αλληλεγγύης και της συνείδησης,
εν πολλοίς οι άνθρωποι της σεμνής Αριστεράς(που είναι και οι μόνοι που δεν
ακούγονται, ενώ υποφέρουν περισσότερο απ' όλους).
Αλλά, ο πολιτισμός, διαβρώνεται μέσω της μη Παιδείας. Γιατί άλλο η
εκπαίδευση, άλλο η Παιδεία. Μπορώ να σε εκπαιδεύσω σα λαγωνικό, αλλά δεν μπορώ
να σε κάνω να φιλοσοφείς...
Τί μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση; Και τί πρέπει να κάνουμε,
εμείς, γι αυτό; (εκτός των άλλων που είπατε)
Όλα παίζουνε εδώ. Υπάρχουν πράγματα τα οποία μόνο δια του πολιτισμού ή
δια της Παιδείας γίνονται, αλλά αυτά θέλουνε πολύ χρόνο. Η οικονομία είναι κάτι
τεχνητό. Οι οικονομολόγοι δεν έχουν ιδέα, ας πούμε.Απλώς, σήμερα, έχει
αποσυρθεί το χρήμα, για να βάλουν τον κόσμο σε ένα κελί, να είναι δήθεν αυτό
που λένε: ανταγωνιστικός, και να δουλεύει για ψίχουλα! Και εκεί είναι και το
δόλωμα...
Γιατί ο άνθρωπος ακόμα και μ' ένα ξεροκόμματο, λέει: «Τουλάχιστον, έχω ένα
ξεροκόμματο. Αλλού που ξέρεις; Μπορεί να πάθω χειρότερα!». Το άγνωστο, φοβίζει
περισσότερο τον άνθρωπο, από οποιοδήποτε σταθερό, έστω και βασανιστικό.
Παρόλο που πεθαίνει σαν τις μύγες ο κόσμος... Αυτοκτονούν! Και ο Πάγκαλος
λέει ότι αυτοκτονούν από έρωτα! Αν και δεν είναι ο πιο επικίνδυνος από όλους
αυτούς. Αντιθέτως, είναι ο Βενιζέλος, ο οποίος είναι και ευφυής και μοχθηρός.
Δεν φτάνει όμως να είσαι μόνο ευφυής. Εξαρτάται, πως και προς τι θα
χρησιμοποιήσεις την ευφυΐα σου. Άσε που έχει βάλει το χέρι του σε όλες τις
βρωμιές. Δηλαδή, ο πρώτος που έχει καταρρακώσει το Σύνταγμα, είναι αυτός, που
είναι και συνταγματολόγος…Και βέβαια ο Αντωνάκης και το επιτελείο του, τα
ξέρουνε αυτά και τον έχουν πιασμένο από τα τέτοια...
Τώρα, θα μπορούσε ο Βενιζέλος, εφόσον ήταν έξυπνος, με την αφορμή της Ερτ,
να πει τραβάω το χαλί κύριε Αντωνάκη και πάμε για εκλογές! Και θα ‘παιρνε και
κανά δυο τρία ποσοστά παραπάνω, για την υποτίθεται θαρραλέα του πράξη. Αλλά,
επειδή είναι και μοχθηρός, δεν το αντιλήφθηκε, ίσως, καν.
Ο μόνος που ήθελε να κλείσει η ΕΡΤ, ήταν η Χρυσή Αυγή, μαζί με τον Αντωνάκη, κι
όλοι οι διπλανοί του, που είναι μέχρι το κόκκαλο ακροδεξιοί.
Που καταλήγουμε; Ότι όλοι μαζί, πρέπει να μπορέσουμε να τους πούμε, ράους! Ή
στο ελληνικότερο: Όξω πούστη απ’ την παράγκα! Αλλά, φοβάμαι, ότι έτσι όπως
είναι η κατάσταση… Ίσως, εκτός από αστάθμητους παράγοντες, είναι μη
αναστρέψιμος η κατάστασις. Ή εν πάση περιπτώσει, πάρα πολύ δύσκολη. Είμαστε
στην κόψη του ξυραφιού, δηλαδή. Ή τώρα, ή ποτέ. Το θέμα είναι για ποιό τώρα
μιλάμε…
Ο κόσμος δεν εξεγείρεται ολοσχερώς, διότι κατ' αρχήν έχουμε αλλοτριώσει ένα
μεγάλο μέρος της νεολαίας. Βλέπεις και μεγαλύτερους, που είναι τώρα 30-40
χρονών και έχουν μεγαλώσει με τη Μπάρμπι, τα τηλεπαιχνίδια και με τα
ευρωβιζιόν. Τί άλλο θέλεις για να καταλάβεις;
Και τα παιδιά έχουν οδηγηθεί σε λαγούμια. Λαγούμια χωρίς μέλλον. Κι αντί το
λαγούμι να βγαίνει προς τα χωράφια, προς τα λιβάδια, οδηγούμαστε σε
μπουντρούμια….
Κι αρχίζει να κοπανάει ο ένας τον άλλονε. Δεν είναι λύση αυτή... Ο πόλεμος
φθοράς είναι πολύ άσχημος… Και αυτόν προτιμάνε κιόλας, οι κύριοι και οι κυρίες
που κρατάνε τα νήματα.
Βλέπουμε όμως, ότι πάρα πολλοί κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, ενώ στην
ουσία δεν είναι κατά του άδικου...
Τον ύπνο του άδικου κοιμούνται! Χωρίς τύψεις, χωρίς τίποτα. Κοιμούνται
ατάραχοι!
Και πως μπορεί ένας λαός να δηλώσει την παρουσία του, απαιτώντας να τον
λάβουν υπόψιν τους; Να να πει: «Υπάρχω!»*;
Είναι δύσκολο. Οι περισσότερο ανθρώπινοι άνθρωποι, είναι συνήθως πιο
σεμνοί, πιο ήπιων τόνων, εξ ού και υπάρχει κι αυτή η δυσκολία να βρεθούν και να
μπουν πρώτη γραμμή.
Τώρα τί να κάνουμε; Οπωσδήποτε δεν θα πω ότι θα βοηθήσει κι η Παναγιά... αλλά
συν Αθηνά και χείρα κίνει, το πολύ πολύ. Αν και δεν υπάρχει Αθηνά. Έστω, όμως,
συμβολικά.
Υπάρχει η… χείρα, σίγουρα.
Και χήρες υπάρχουνε. Δυστυχώς. Και αυξάνονται αναφανδόν… Ζούμε τη δεύτερη
παρακμή του Ρωμαϊκού πολιτισμού. Ρωμαϊκός συν Καλβινιστικός.
Η καλβινιστική νοοτροπία, αυτή που επιπλέει σήμερα, που πάει χέρι χέρι με το
χρηματοπιστωτικό σύστημα των αγορών: Ο φτωχός φταίει για τη φτώχεια του, ο
άρρωστος φταίει για την αρρώστια του, οπότε του κόβουμε τα φάρμακα και του
λέμε, αυτό που είπα πριν, ψόφα, και μη βγάζεις άχνα!
Αυτό που θα πρότεινα; Εάν η Ακαδημία ολοσούμπιτη παραιτούνταν, παρόλο που οι
περισσότεροι είναι σε μεγάλες ηλικίες, και δεν είναι και πολύ η γνωστή η
δραστηριότητά τους στον κόσμο μας, παρόλα αυτά θα προκαλούσε ένα μεγάλο
πολιτισμικό σοκ, σε όλο τον κόσμο!
Δεν έχει γίνει ποτέ κάτι τέτοιο σαν διαμαρτυρία. Και δεν είναι άνθρωποι που
αν χάσουν το ακαδημαϊλίκι τους θα ψοφήσουν της πείνας. Ίσα ίσα. Θα κέρδιζαν τη
χαμένη, από μια μεριά, αξιοπρέπειά τους. Γιατί, δεν μπορεί να βγαίνει
ακαδημαϊκός στην τηλεόραση και να λέει, ο κανονισμός της Ακαδημίας δεν μας
επιτρέπει να πολιτικολογούμε...
Δηλαδή, κάτι σαν... απαγορεύεται να είμαστε πολίτες;
Απαγορεύεται να είμαστε άνθρωποι!-
--- Υπογραφές διαμαρτυρίας για το κλείσιμο της ΕΡΤ -ΕΔΩ
--- (*Η συναυλία του πατριάρχη της ελληνικής ροκ, Δημήτρη Πουλικάκου, τον Ιούνιο του 1979, με τους καλύτερους Έλληνες μουσικούς της εποχής εκείνης, στο Δεύτερο Γυμνάσιο Ζωγράφου, αποτελεί ιστορική συναυλία για την ελληνική ροκ μουσική. Έμεινε στην ιστορία και ως «η συναυλία της βροχής», αφού αναβλήθηκε δύο φορές λόγω κακοκαιρίας.
Ήταν εκεί που ο Δημήτρης Πουλικάκος έπαιξε για πρώτη φορά την καταπληκτική διασκευή του στο «Υπάρχω» (από τον ομώνυμο δίσκο του 1975, σε στίχους: Πυθαγόρα. Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος και πρώτη ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης).
Η διασκευή του αυτή, ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά μόλις πρόσφατα. Περισσότερα ΕΔΩ)
Φέτος ο Ιούνιος είναι πολύ περίεργος. Φυσάει ολημερίς ένα δροσερό βοριαδάκι, το οποίο ανεβαίνει σε ένταση κατά τη διάρκεια της νύχτας, ανάποδο δηλαδή από τα γνωστά μας μελτέμια, και εξαιτίας του η θάλασσα, είναι ασυνήθιστα παγωμένη. Συνήθως οι θάλασσές μας εδώ παγώνουν κατά το τέλος Ιουλίου και Αύγουστο, όταν αρχίζει το μελτέμι, που σπρώχνει τα επιφανειακά ζεστά νερά προς το πέλαγος και στην θέση τους... αναδύονται τα γλυκά νερά του υδροφόρου ορίζοντα που έρχονται από το Πελινναίον όρος. Ποτέ τέτοια εποχή δεν είχαμε τόσο ισχυρούς βοριάδες και ποτέ τόσο κρύες θάλασσες.
Κάθε πρωί κι απόγευμα που πηγαίνω για μπάνιο, σκέφτομαι ότι αν ζούσα στην Αθήνα, θα ονειρευόμουν μια βουτιά στα νερά αυτά, αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ πόσο παγωμένα είναι, τόσο που πιθανότατα δεν θα έμπαινα καν μέσα, αν με κάποιον υποθετικό τρόπο μπορούσα να διακτινιστώ εδώ από την Σόλωνος.
Κάτι τέτοιες σκέψεις κάνω όποτε μπαίνω στη θάλασσα και ύστερα που βγαίνω, το δροσερό βοριαδάκι μού φαίνεται πολύ ζεστό. Βρεγμένος πηγαίνω στο σπίτι. Και εκεί, αργά ή γρήγορα, έρχεται η ώρα που ακούω στο ραδιόφωνο τις διαφημίσεις της εποχής. Που δεν είναι άλλες βέβαια, από ρεκλάμες κλιματιστικών μηχανημάτων.
Ακούγοντας αυτές τις διαφημίσεις ένας άνθρωπος που είναι αποτοξινωμένος από τον καταναλωτισμό, ένας άνθρωπος που συνειδητά προσπαθεί να ζει στο περιθώριο του χρηματοοικονομικού συστήματος και στην καρδιά του οικοσυστήματος, δεν μπορεί παρά να απελπιστεί τελείως με την πορεία που τραβάει η ανθρωπότητα και με το σημείο κατάντιας στο οποίο βρίσκεται ήδη.
Καμία συναίσθηση δεν έχουν οι καταναλωτές ότι το σπίτι τους είναι ο πλανήτης γη. Βλέπουν τη ζωή και τον κόσμο τόσο κοντόφθαλμα όσο τους επιτρέπουν οι τέσσερις τοίχοι του διαμερίσματος και του γραφείου που τους περικυκλώνει. Πατούν απερίσκεπτα ένα κουμπί, καταναλώνουν ή κατασπαταλούν ενέργεια, η οποία ούτε αναρωτιούνται, ούτε τους ενδιαφέρει πώς και πού παράγεται, για να δροσίσουν τον μικρόκοσμό τους και ταυτόχρονα να ανεβάσουν την θερμοκρασία του πλανήτη, του σπιτιού τους δλδ, έτσι ώστε να χρειαστούν μετά ισχυρότερα ψυκτικά μηχανήματα, που θα ανεβάζουν κι άλλο την θερμοκρασία του πλανήτη κ.ο.κ, ένας κύκλος φαύλος και αδιέξοδος όπως οι ζωές μας.
Ακούω τις διαφημίσεις των ολοένα και πιο ισχυρών και πιο τρομερών και πιο οικονομικών και πιο δροσιστικών μηχανημάτων κλιματισμού, που κάνουν το σπίτι βόρειο πόλο και μπορείς να έχεις το ψάρι στην κρεμάστρα και το παγωτό μέσα στο ντουλάπι, και είμαι βέβαιος ότι αυτή η ανθρωπότητα αποβλακώνεται και αυτοκαταστρέφεται με γοργούς ρυθμούς. Με 60% του πληθυσμού του πλανήτη ήδη αποβλακωμένους καταναλωτές, οι οποίοι δροσίζουν τους μικρόκοσμούς τους και είναι ευχαριστημένοι διότι ούτε που διανοούνται τίποτε παραπάνω από το ότι βγάζει δροσιά αυτό το πράγμα στον τοίχο, δεν βγαίνει για πολλά χρόνια η ιστορία. Και δεν αξίζει κιόλας να βγει.
Τα κλιματιστικά είναι μία μικρή μονάχα παράμετρος αυτής της κατάντιας του ανθρώπινου είδους. Όλη μέρα κι όλη νύχτα δισεκατομμύρια άνθρωποι επί γης καταναλώνουν φυσικους πόρους. Και δεν κάνουν το παραμικρό για να αναπληρώσουν έστω και το ένα εκατομμυριοστό αυτών. Κι ύστερα τους φταίει το σύστημα, οι παγκόσμιες συνωμοσίες, οι ηγεσίες, και εσχάτως η χρηματοοικονομική κρίση και η λιτότητα που δεν τους αφήνει να έχουν λεφτά για να σπαταλούν μη αναστρέψιμα ολοένα και περισσότερους φυσικούς πόρους, αφού ως γνωστόν, ο μόνος φυσικός πόρος που υπάρχει στον αποβλακωμένο νου του καταναλωτή είναι το χρήμα.
Με τις υγείες μας. Θεωρούμε εαυτούς και τα εξυπνότερα πλάσματα της φύσης. Όλα τα υπόλοιπα πλάσματα θα γελούσαν με τα χάλια μας, εάν δεν ήταν μονίμως, μέρα νύχτα τρομαγμένα, επειδή νιώθουν να απειλείται η ύπαρξή τους από την απληστία και την ηλιθιότητά μας. Τελικά η βλακεία, όχι μόνο είναι αήττητη αλλά και μπορεί να καταστρέψει το σύμπαν.
του Κώστα Βαξεβάνη
