Μπάτσος ή Αστυνομικός;

 

Ιδού η απορία αλλά και η πολιτική επιλογή»...

του Κώστα Αρβανίτη

 

Πόσο προοδευτική και δημοκρατική είναι μια αστυνομία που αντιμετωπίζει ανθρώπους ως σκουπίδια; αναρωτήθηκε ο... ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία, Κώστας Αρβανίτης.

"Ο Μπαλάσκας αισθάνεται απελευθερωμένος στην τοποθεσία Εξάρχεια, τώρα που «υπάρχει η πολιτική βούληση και δόθηκε η πολιτική εντολή». Η νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη», η πολιτική βούληση να καθαρίσουν οι γειτονιές από τα «σκουπίδια», απενοχοποιεί τους Μπαλάσκες, ένστολους και μη, και τη νοοτροπία τους, που επιτέλους καταφέρνει να ξαναβγεί στην επιφάνεια".

Τα παραπάνω σχολιάζει με δηκτικό τρόπο ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία - GUE/NGL, Κώστας Αρβανίτης αναφερόμενος στη χθεσινή εκκένωση των τεσσάρων καταλήψεων στα Εξάρχεια, αλλά και στη δήλωση του συνδικαλιστή της ΠΟΑΣΥ Στ. Μπαλάσκα.

«Μπάτσος ή Αστυνομικός;»

Ιδού η απορία αλλά και η πολιτική επιλογή.

Όχι για μένα και για σένα. Αλλά για το σύνολο των αστυνομικών υπαλλήλων, γυναικών και ανδρών που έχουν ορκιστεί να υπηρετούν τους πολίτες και την Δημοκρατία.

Ας δώσουμε όνομα στον μπάτσο. Ας τον πούμε Σταύρο Μπαλάσκα, που φέρει και την ιδιότητα του εκπροσώπου της ΠΟΑΣΥ.

Ο Μπαλάσκας αισθάνεται απελευθερωμένος στην τοποθεσία Εξάρχεια, τώρα που «υπάρχει η πολιτική βούληση και δόθηκε η πολιτική εντολή». Ποια εντολή; Μα να ξεβρωμίσει ο τόπος, φυσικά. Όχι, ο Μπαλάσκας δεν το είπε ακριβώς έτσι, αλλά ο συνειρμός απ’ τα λεγόμενά του είναι επόμενος.

Ο εκπρόσωπος της ΠΟΑΣΥ παρομοίασε τη χθεσινή επιχείρηση με «αθόρυβη σκούπα, που θα ρουφήξει όλα τα σκουπίδια από τα Εξάρχεια, προοδευτικά, δημοκρατικά, με σχέδιο». Πρόκειται για μια εμφανώς προβαρισμένη δήλωση για την οποία, υποθέτουμε, αισθάνθηκε φοβερή περηφάνια. Με τους προσδιορισμούς που τη «στολίζουν» να είναι όλοι λάθος.

Με σχέδιο; Γιατί δεν ενημέρωσε εξαρχής ο εκπρόσωπος της ΠΟΑΣΥ τι προβλέπει ο σχεδιασμός της αστυνομίας για τους εκδιωγμένους πρόσφυγες; Γιατί δεν μίλησε με στοιχεία και τεκμήρια για τους «σκληρούς ποινικούς»; Συγγνώμη, αλλά το «έχουμε σχέδιο» δεν είναι σχέδιο per se…

Αθόρυβη; Το επικοινωνιακό πυροτέχνημα που στήθηκε χθες δεν ήταν σε καμία περίπτωση αθόρυβο. Έγινε επιδεικτικά, ηχηρά και τιμωρητικά. Και η δημοσιότητα - ευγενική χορηγία των συστημικών ΜΜΕ - που δόθηκε στην επιχείρηση, ήταν ανάλογη της έκτασης που είχε δοθεί προεκλογικά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Κώστα Μπακογιάννη στο θέμα των Εξαρχείων· φυσικά για ψηφοθηρικούς λόγους.

Εκπρόσωπος της  (ΠΟΑΣΥ), Σταύρος Μπαλάσκας

Προοδευτική και δημοκρατική; Σε ποιο σύμπαν είναι προοδευτική και δημοκρατική η έξωση, η βίαιη σύλληψη κατατρεγμένων ανθρώπων, ανθρώπων ευάλωτων που έχουν ήδη περάσει τις κακουχίες του πολέμου και του ξεριζωμού, μικρών τρομαγμένων παιδιών;

Και σε τελική ανάλυση: Πόσο προοδευτική και δημοκρατική, πόσο υπέρ του πολίτη είναι μια αστυνομία-σκούπα που αναγνωρίζει ως σκουπίδια και σκόνη τους ανθρώπους των Εξαρχείων και τους πρόσφυγες, αλλά όχι τους ναρκέμπορους και τα κυκλώματα διακίνησης που αλωνίζουν τη χώρα και όχι μόνο την στοχοποιημένη περιοχή;

Πόσο προοδευτική και δημοκρατική είναι η αντίληψη ότι η περίθαλψη προσφύγων είναι ποινικό αδίκημα;

Πόσο προοδευτική και δημοκρατική είναι μια αστυνομία που αντιμετωπίζει ανθρώπους ως σκουπίδια;

Με την αλλαγή της κυβέρνησης άλλαξαν τα πράγματα. Περάσαμε, ξανά, στο «νόμος και τάξη». Η νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη», η πολιτική βούληση να καθαρίσουν οι γειτονιές από τα «σκουπίδια», απενοχοποιεί τους Μπαλάσκες, ένστολους και μη, και τη νοοτροπία τους, που επιτέλους καταφέρνει να ξαναβγεί στην επιφάνεια.

Καμία εσπευσμένη επικοινωνιακή ΕΔΕ δε θα μας πείσει ότι η ακροδεξιά της χώρας σκοπεύει να τιμωρήσει τους εντολοδόχους φορείς της ιδεολογίας της. Αυτούς που με άγρια χαρά θα υποβιβάσουν το ξένο και το διαφορετικό, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας, σε υπανθρώπινο status.

Πώς αυτοπροσδιορίζεται ο Μπαλάσκας, το φανταζόμαστε. Πώς βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη, εύλογα το υποθέτουμε. Πόσο απέχει αυτή του η εντύπωση από την πραγματικότητα; Παρασάγγας. 

Ο Μπαλάσκας μπορεί και να βλέπει τον εαυτό του σαν όργανο της τάξης, σαν αγγελιαφόρο της νομιμότητας, σταλμένο για να προστατεύει τους πολίτες, σαν όπλο κατά της παραβατικότητας. Σαν αστυνόμο.

Αλλά είναι μπάτσος.

Για αυτόν και τους ομοίους του, είναι υπάλληλος και μπράβος μόνο της δεσπόζουσας τάξης για την οποία έχει στρατευτεί.

Η ανθρωπιά, η φτώχεια, η αλληλεγγύη, δεν αγνοούνται απλά. Είναι ο ταξικός εχθρός για τους Μπαλάσκες και τα αφεντικά τους…

thefaq.gr

'Έγια - Έγια' (Eya - Eya) Σωκράτης Μάλαμας και Κλέλια Ρένεση

Η ασφάλεια και η αφέλεια

 

Όπως ήταν φυσικό, το παιχνίδι της ασφάλειας και των καθαρών Εξαρχείων, ξεκίνησε από τους μετανάστες. Όχι γιατί είναι ο εύκολος στόχος, αλλά γιατί πρέπει μπροστά στις κάμερες να εμπεδωθεί, πως υπάρχει εχθρός ο οποίος είναι οι μετανάστες. Και αφού έχουμε πολλούς, κινδυνεύουμε πολύ.

 

Κώστας Βαξεβάνης

 

Μετά το «ΑΜΚΑ μόνο για Έλληνες» ήταν λογικό και επόμενο να πάμε στο «Ελλάδα μόνο για Έλληνες» με εξαίρεση ίσως κάποιους σκούρους που μας κάνουν τη δουλειά στα χωράφια για ένα μαύρο μεροκάματο και ξεσκατίζουν τους παρατημένους γονείς μας για ένα κομμάτι ψωμί.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κάνει κάτι νέο και άγνωστο. Παίζει με το επιχείρημα της ασφάλειας όπως όλες οι συντηρητικές κυβερνήσεις, φροντίζοντας ταυτόχρονα να γαργαλάει το αίσθημα ανασφάλειας με τη βοήθεια των Μέσων Ενημέρωσης που ελέγχει. Είναι προφανές πως ο κάτοικος στο Σουφλί ή στη Γαύδο, κινδυνεύει περισσότερο από πολιτικές της ελληνικής κυβέρνησης παρά από μετανάστες αλλά σημασία έχει να κάνει την παραδοχή πως τα πράγματα είναι αντίστροφα. Όταν τον εχθρό στον υποδεικνύει το κανάλι είναι δύσκολο να ανακαλύψεις την πραγματική απειλή που δεν στην δείχνει κανένας.

Η συνταγή μακροημέρευσης κάθε συντηρητικής κυβέρνησης είναι να δημιουργεί φόβο για ανύπαρκτους εχθρούς τους οποίους υπόσχεται πως θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Έτσι αν πείσεις τους πολίτες πως κινδυνεύεις από τα Εξάρχεια σε κάθε μορφή τους, τότε θα φανείς αποτελεσματικός και δίκαιος αν μετατρέψεις την περιοχή σε πολεμική ζώνη και όχι καραγκιόζης που κάνει το στρατηγό.

Η τακτική αυτή στην πιο μπρουτάλ μορφή της, εντοπίζεται στη δεκαετία του 70 στην Ιταλία, όταν οι μυστικές υπηρεσίες ακολουθούσαν την «στρατηγική της έντασης», έβαζαν δηλαδή τους φασίστες συνεργάτες τους να κάνουν αιματηρές βομβιστικές επιθέσεις για να φαντάζει αναγκαία μια κυβέρνηση που θα αποκαταστήσει την τάξη και την ασφάλεια έναντι πάντα των Αριστερών που δεν μετέτρεπαν τη χώρα σε πεδίο μάχης.

Σήμερα δεν υπάρχουν προβοκατορικές βομβιστικές (ακόμη) γιατί υπάρχουν τα κανάλια. Και αφού τα κανάλια λένε πως κινδυνεύουμε από τα Εξάρχεια που δεν ξέρουμε πού πέφτουν, τότε κινδυνεύουμε και θα μας σώσει ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης.

Ο συγκεκριμένος για όσους επιμένουν να θυμούνται παρά το επικοινωνιακό αφήγημα, ήταν ο Υπουργός ο οποίος εξασφάλισε την ασφάλεια σε τέτοιο βαθμό, που οι τρομοκράτες του ανατίναξαν το υπουργικό γραφείο σκοτώνοντας τον συνεργάτη του.

Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να διαιωνίσει την εξουσία της δημιουργώντας δράκους τους οποίους στη συνέχεια θα πολεμήσει με πάνοπλους αστυνομικούς και σιδερόφρακτες πρακτικές.

Φυσικά υπάρχει και μια άλλη διάσταση στον διαχρονικό πόλεμο για χάρη της ασφάλειας. Λέγεται προμήθειες και μίζες. Γιατί το δόγμα της ασφάλειας αυτόματα δικαιολογεί επιβλητικές στολές, όπλα, ασυρμάτους, ηλεκτρονικά μέσα και εταιρείες «ασφάλειας» που θα προστρέξουν φιλότιμα για να μας σώσουν. Θυμάστε φαντάζομαι το σύστημα C4I που προμηθευτήκαμε από τη Siemens και το φίλο του Κυριάκου Μητσοτάκη, Μιχάλη Χριστοφοράκο, για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά δεν λειτούργησε ποτέ. Λειτούργησαν όμως οι μίζες και οι μαύρες συναλλαγές. Θα ξεπηδήσουν δεκάδες μικρά C4I για το καλό μας την ασφάλειά μας. Έτσι ο ρόμποκοπ που περιπολεί σα να είναι στο Ιράκ και όχι σε Ευρωπαϊκή χώρα θα αποτελεί μια κανονικότητα.

Κυρίως όμως θα αντιπαρατεθεί η ασφάλεια με τα δικαιώματα. Για χάρη της ασφάλειας, της δημιουργημένης δηλαδή ανασφάλειας που θα κατασκευάσουν με αστυνομικούς που θα ξανακάνουν τον Κάλαχαν και θα δημιουργήσουν ένα επιμελημένο χάος, θα καταργήσουν δικαιώματα για να μας προστατεύσουν.

Η θεμελίωση ενός τέτοιου κράτους τους κάνει αναγκαίους και ισχυρούς. Αρκεί να καταφέρουν να ανταλλάξουν την ασφάλεια με την αφέλεια.

 

ΥΓ Φυσικά τα θέματα ασφάλειας για τον Μιχάλη Χρυσοχοίδη αποκτούν τριτεύουσα σημασία όταν πρέπει να προστατεύσει στόχους που δεν του είναι συμπαθείς. Γιατί για τον εαυτό του δεν κάνει εκπτώσεις. Ακόμη και τα χρόνια που δεν ήταν Υπουργός πληρώναμε εκατομμύρια από τον προϋπολογισμό για να τον προστατεύουν δεκάδες , ναι δεκάδες αστυνομικοί.

www.koutipandoras.gr

"Μετανάστης" Δημήτρης Ζερβουδάκης , Γιώργος Αετόπουλος

Πανηγυρίζεις για την «επιχείρηση αρετή»...

 ...αλλά και για τον...… Αντετοκούνμπο...

Πανηγυρίζεις για την "επιχείρηση αρετή" των Εξαρχείων και θα πανηγυρίζεις και για τον Αντετοκούνμπο.

Με το συμπάθειο, συμπολίτη, αλλά...

είσαι λίγο μ@λ@κ@ς...

Ανάρτηση από το twitter του Νίκου Παπαδογιάννη

nonews-news.blogspot.com

Ο Μητσοτάκης γέμισε την Αθήνα με εικόνες του Μπεχράκη...

 

Εικόνες από το δράμα των προσφύγων, που κατέγραφε ο φωτογράφος Γιάννης Μπεχράκης, δημιούργησε στο κέντρο της Αθήνας ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Η... σημερινή μεγάλη αστυνομική επιχείρηση στα Εξάρχεια, σε κατειλημμένα κτίρια στις οδούς Σπ. Τρικούπη και Καλλιδρομίου, οδήγησε σε προσαγωγές 143 προσφύγων και μεταναστών. Οι φωτογραφίες μανάδων που κρατάνε στην αγκαλιά μωρά και εγκαταλείπουν τις εστίες τους βρίσκονται πλέον παντού σε διεθνή ΜΜΕ αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
H εφημερίδα Guardian αντέδρασε ακαριαία παρουσιάζοντας το έργο της ακροδεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη σε όλο τον κόσμο. Στο ρεπορτάζ τους οι δημοσιογράφοι Άλεξ Κινγκ και Ιωάννα Μανουσάκη-Αδαμοπούλου αναφέρονται στα «καλά τεκμηριωμένα περιστατικά βίας εναντίον προσφύγων από την άκρα δεξιά και το ελληνικό κράτος» και προσθέτουν ότι σε αυτό το σκηνικό η περιοχή των Εξαρχείων προσέφερε προστασία και ασφάλεια στις οικογένειες που ζούσαν εκεί.

Τελικά το αμπέχονο που φορούσε η Μαρέβα στην έκθεση του Μπεχράκη ήταν μάλλον μια αναφορά στις δυνάμεις καταστολής που έρχονται.

info-war.gr

Ο Αρκάς και η πολιτική ορθότητα

 

 

Θωμάς Τσαλαπάτης

 

Νομίζω πως δεν θα συγκατέλεγα τον εαυτό μου ανάμεσα σ' αυτούς που έχουν απαίτηση από ανθρώπους ή καλλιτέχνες, που κάποτε τους συγκίνησαν ή έστω τους έκαναν να γελάσουν, να μην τους απογοητεύσουν στην πορεία. Πιστεύω πως ένα έργο έχει την αυτοτέλειά του. Τόσο από τα έργα που θα το ακολουθήσουν όσο και από τον ίδιο τον δημιουργό.

Νομίζω πως η κουλτούρα της προδοσίας δεν μου λέει -και δεν θέλω να μου λέει- κάτι. Η λέξη ξεπούλημα, η δίκαιη ή άδικη καταδίκη δεν είναι αυτό που αναζητούμε. Μεγαλώσαμε μέσα σ' αυτό. Το βαρεθήκαμε. Και μάθαμε να μένουμε ικανοποιημένοι ακόμα και με την ανάμνηση. Δεν δικαιολογώ. Προσπαθώ να περιγράψω μια εξάντληση του φορέα των απαιτήσεων. Και λίγο να τονίσω πως οι άνθρωποι που συνεχίζουν με την ίδια συνέπεια και την ίδια ένταση το έργο τους δεν επιτελούν κάτι αυτονόητο και κατακτημένο. Αλλά καταφέρνουν μια ισόπαλη διαδικασία με διαρκή ένταση. Και αυτό είναι εντυπωσιακό και ποτέ αυτονόητο.

Ο Αρκάς σε καμία περίπτωση δεν είναι ένας από αυτούς. Εδώ και καιρό έχει υποπέσει στο μεγαλύτερο καλλιτεχνικό σφάλμα στο οποίο μπορεί να υποπέσει ένας κωμικός καλλιτέχνης. Και δεν αναφέρομαι στην ξαφνική πολιτική επιφοίτηση που, όσο ξένη και να μου είναι, δεν νομίζω πως με ενοχλεί τόσο. Το βασικό πρόβλημα είναι πως δεν είναι πια αστείος. Και αυτό δεν είναι μια υποκειμενική απόφανση.

Το σχέδιο έχει γίνει πρόχειρο, πολλές φορές copy paste, οι χαρακτήρες των σχεδίων έχουν καταλήξει δισδιάστατες καρικατούρες χωρίς βάθος, που στην καλύτερη περίπτωση εκφράζουν εμμονές (και όχι πραγματικά αφηγηματικά χαρακτηριστικά), στη χειρότερη είναι απλώς γεμάτα στόματα που εκφράζουν άδειες φράσεις, τα αστεία είναι ανιαρά λογοπαίγνια, χωρίς ειρωνεία ή αυτοσαρκασμό, χωρίς τα στοιχεία αυτά που είναι απαραίτητα σε κάθε κωμική στιγμή: την ανατροπή και το τσαλάκωμα. Το χιούμορ έχει γίνει προβλέψιμο, όχι επειδή επαναλαμβάνει παλαιότερα μοτίβα, αλλά ακριβώς γιατί αποκλίνει από αυτά. Γιατί είναι μια κοινότοπη πλακίτσα που το μόνο που δικαιολογεί την εικονογράφησή της είναι η υπογραφή του δημιουργού της.

Ολες αυτές οι παθογένειες έγιναν εκκωφαντικές στα τελευταία σκίτσα του δημιουργού. Μαζί με μια γενναία δόση μικροψυχίας, κακογουστιάς και νοηματικής αφυδάτωσης. Μιλώ για τη στρατευμένη επίθεση στο πολιτικά ορθό με την εμμονή του φανατικού και την κομψότητα του φονταμενταλιστή. Και βεβαίως χωρίς ίχνος κωμικής έμπνευσης.

Τα τελευταία σκιτσάκια του Αρκά είναι απλώς θέση. Και μάλιστα μια θέση παρωχημένης θέασης του φεμινισμού της δεκαετίας του '80 και αναπαραγωγή στάσεων και αντιλήψεων της σύγχρονης alt-right ακροδεξιάς ιδεολογίας. Οταν αφαιρέσεις την κωμωδία από την πολιτική γελοιογραφία, καταλήγεις απλώς να κάνεις προπαγάνδα. Αλλά ακόμα και η θέση που υπερασπίζονται τα σκίτσα είναι για κλάματα.

Για έναν απλό λόγο. Σε μια χώρα που οι δολοφονίες γυναικών και η ενδοοικογενειακή βία είναι καθημερινές πρακτικές, σε μια χώρα που μπορεί να γίνει δημοσίως συζήτηση για το αν η ενδυμασία της γυναίκας επιφέρει τον βιασμό της, σε μια χώρα όπου ακόμα και θεσμικά υπάρχουν μόνο 5 γυναίκες σε υπουργικές θέσεις είναι ανέκδοτο να μιλάς όχι για κυριαρχία της πολιτικής ορθότητας, αλλά ακόμα και για την ύπαρξή της.

Στην Ελλάδα το επίπεδο της πολιτικής ορθότητας φτάνει στο όριο του να μη ρεύεσαι δημοσίως ή να μην κατουράς την πόρτα του γείτονα (τουλάχιστον τη μέρα). Δεν διαφέρει από τη στοιχειώδη ευγένεια ή τους απαραίτητους τρόπους συμπεριφοράς. Είναι γελοίο να μιλάς για περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης από την πολιτική ορθότητα σε μια χώρα που το «Μακελειό» κυκλοφορεί έξω ελεύθερο.

Γιατί η συζήτηση γύρω από την πολιτική ορθότητα αντλεί την ουσία της ανάλογα με τον χρόνο και τον χώρο στον οποίο διατυπώνεται. Κόντρα στο πολιτικά ορθό μπορεί να υπάρξει κριτική από τα αριστερά και κριτική από τα δεξιά, κριτική από γλωσσολογική ή από φιλοσοφική σκοπιά. Αυτό όμως που είναι απόλυτη προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι η ύπαρξη και η εφαρμογή της πολιτικής ορθότητας.

Εδώ όμως δεν βρισκόμαστε μπροστά σ' αυτό. Εδώ βρισκόμαστε μπροστά στην κατασκευή ενός ανύπαρκτου περιορισμού με στόχο την αυτοθυματοποίηση. Εναν χλευασμό των δικαιωμάτων της γυναίκας, των ομοφυλόφιλων, των περιορισμένων στο όνομα της προσωπικής αχαλίνωτης ελευθερίας τού «έτσι γουστάρω». Μια επίδειξη ισχύος ενός ατόμου που, ενώ κλαψουρίζει για τον περιορισμό της ισχύος του, στην πραγματικότητα την επεκτείνει μέχρι το όριο της άνευ όρων καφρίλας.

Και οι αντιδράσεις που έχουν επιφέρει αυτά τα γελοία σχέδια δεν είναι μόνο πολιτικές. Είναι και ορθές.

tsalapatis.blogspot.gr

Η κατάρα του airbnb...

 

Χρήστος Ξανθάκης

Κάθομαι εγώ τώρα και διαβάζω σε εμβριθές ρεπορτάζ του Αθηναϊκού/Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων τα εξής:
«Την τελευταία πενταετία, οι τιμές των ακινήτων προς μίσθωση έχουν αυξηθεί κατά...
20% συνολικά, ενώ σε σχέση με το 2018 στην Αττική τα ακίνητα παρουσιάζουν αυξήσεις από 10-15% στις περισσότερες περιοχές».
Το οποίον αλήθεια είναι, μη σου πω ότι πρόκειται για εκτίμηση συντηρητική, μιας και στο Παγκράτι που μένω (και μην έσωνα ποτέ να μείνω!) οι τιμές έχουν πλέον ξεπεράσει τα 15 ευρώ το τετραγωνικό. Κι άμα θες λιγότερα, πρέπει να αρκεστείς σε γκαρσονιέρα δεύτερο υπόγειο, όπου είναι οι κατσαρίδες μεγάλες σαν τον Γκοτζίλα με νοοτροπία Χουλκ. Σε πατάνε, δεν τις πατάς!
Και σημειώνει επίσης το ρεπορτάζ:
«Γονείς και φοιτητές έρχονται για ακόμη μία χρονιά αντιμέτωποι με την αύξηση των μισθωμάτων των ακινήτων αλλά και με το φαινόμενο των πλατφορμών βραχυχρόνιας μίσθωσης (πχ: Airbnb) το οποίο καλά κρατεί.
Στην Αττική, η εξεύρεση φοιτητικής στέγης, όπως τονίζουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ άνθρωποι της αγοράς ακινήτων, αποτελεί βραχνά για γονείς και φοιτητές, καθώς εξαιτίας της βραχυχρόνιας μίσθωσης τα ενοίκια έχουν πάρει φωτιά».
Πράγμα που αποδεικνύει για μία ακόμη φορά πόσο δίκιο έχει ο ρεπόρτερ Ξανθάκης όταν επισημαίνει πόσο μεγάλος είναι πλέον ο βραχνάς του airbnb. Ναι, ναι το ξέρω ότι για πολύ καιρό ήταν η μοναδική στρόφιγγα δραστηριότητας για την οικοδομική βιομηχανία που δεν είχε ούτε ένα καινούριο κτίριο να «σηκώσει». Και ότι σώθηκε κόσμος που δεν είχε ούτε μια δεκάρα να δώσει για τον ΕΝΦΙΑ. Τα γνωρίζω όλα αυτά, όπως τα γνώριζε και το προηγούμενο οικονομικό επιτελείο, οπότε επικρατούσε μια τακτική λεσέ φερ για το ζήτημα. Άστους να παίξουν μπαλίτσα μπας και κινηθεί κάπως το χρήμα.
Μη λησμονούμε πως ήταν προβληματική και η ξενοδοχειακή υποδομή της Αθήνας, οπότε το airbnb εμφανιζόταν ως μια λύση ανάγκης στο ζήτημα. Άμα δεν φτάνουν τα ξενοδοχεία για να εξυπηρετήσουν το ξαφνικό κύμα των τουριστών, κάποιος πρέπει να μπει μπροστά και να βάλει πλάτη. Έβαλε το airbnb, σώζοντας καταστάσεις κι αυτό οφείλουμε να το παραδεχθούμε.
Αλλάζουν όμως οι εποχές, αλλάζουν και οι παράμετροι. Τώρα πια έχει γεμίσει ξενοδοχεία ο τόπος, ενώ και η οικονομική κρίση κάπως καταλάγιασε. Ήρθε λοιπόν η ώρα να μπουν κάποιοι κανόνες και σε μια βιομηχανία, αυτή της βραχυχρόνιας μίσθωσης που έως τώρα χαρακτηριζόταν από απόλυτη αναρχία. Και πρώτος που σπεύδει να επισημάνει το γεγονός είναι ο υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης με σειρά παρεμβάσεων και δηλώσεών του.
Και πολύ καλά κάνει λέω εγώ, έστω κι αν έχω τις σοβαρές διαφωνίες μου με τις πολιτικές απόψεις του ανδρός. Αν έχει μια ικανότητα ο Θεοχάρης είναι να μαζεύει λεφτά και τα λεφτά είναι που θέλει να φέρει στον κρατικό κορβανά. Όταν δηλώνει λοιπόν αφενός υπέρ του airbnb και αφετέρου κόντρα στη φορολογική παραβατικότητα, κάπου στέλνει ένα μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες. Κι αν το λάβουν έχει καλώς. Αν δεν το λάβουν, κάποια στιγμή θα τους πνίξει η αγανάκτηση των γονέων, που ψάχνουν στέγη για τα βλαστάρια τους και βρίσκουν μόνο κατσαρίδες. Με νοοτροπία Μονομάχου και μέγεθος Κινγκ Κονγκ, δεν ξέρω αν σας το είπα!...

newpost.gr

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον Ιάσονα Πιπίνη

 

Όταν δημοσιογράφοι μπαινοβγαίνουν σε κυβερνητικά πόστα, ο έλεγχός τους γίνεται και επισήμως καθήκον όλων των υπολοίπων δημοσιογράφων

 

Άρης Χατζηστεφάνου

 

Στην ελληνική δημοσιογραφία υπάρχει μια ιδιότυπη ομερτά. Οι δημοσιογράφοι δεν ασκούν κριτική σε συναδέλφους τους, ακόμη και όταν γνωρίζουν ότι διακινούν ψευδείς πληροφορίες εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα.

Ομολογουμένως ο έλεγχος θα έπρεπε να γίνεται από εξειδικευμένα όργανα, όπως το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, ή από πρωτοβουλίες πανεπιστημιακών ή της κοινωνίας των πολιτών, όπως τα παρατηρητήρια (media watch) που υπάρχουν σε άλλες χώρες.

Όταν όμως δημοσιογράφοι μπαινοβγαίνουν σε κυβερνητικά πόστα, ο έλεγχός τους γίνεται και επισήμως καθήκον όλων των υπολοίπων δημοσιογράφων.

Η περίπτωση του Ιάσονα Πιπίνη ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Δυστυχώς τα περισσότερα σχόλια που κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον παρουσιάζουν σαν γραφικό ή ακόμη και αφελή, με αποτέλεσμα η κριτική να μεταφέρεται από τις δικές του πράξεις στην απόφαση του πρωθυπουργού να τον προσλάβει ως σύμβουλο.

Η εικόνα αυτή οικοδομείται εδώ και χρόνια. Οι προηγούμενες επιθέσεις από το site aixmi.gr, (του δημοσιογράφου Χρήστου Παναγιωτόπουλου – πρώην Διευθυντή Ειδήσεων και Ενημέρωσης του Mega), το οποίο χαρακτήριζε τον Πιπίνη σαν «πυροβολημένο αγωνιστή της επαναστάσεως» φάνηκε να ενισχύουν αυτή την εικόνα της αφέλειας. Και αυτό παρά το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο άρθρο υπήρχαν καταγγελίες για τηλεφωνήματα (από ποιόν;) που γίνονταν στο σταθμό προκειμένου να μην απολυθεί ο δημοσιογράφος, ακόμη και όταν υπήρχαν καταγγελίες για διαστρέβλωση ειδήσεων.

Ο Πιπίνης όμως δεν είναι αφελής. Το γεγονός ότι είναι ανιψιός του πρώην προέδρου του Περού, Χουάν Βελάσκο Αλβαράδο, μιας εμβληματικής προσωπικότητας της λατινοαμερικανικής αριστεράς που συνεργάστηκε με τον Φιντέλ Κάστρο, τον Σαλβαδόρ Αλιέντε και τον Ούγο Τσάβες, του άνοιξε διάπλατα τις πόρτες σε αρκετά προεδρικά μέγαρα στη Νότια Αμερική.

Αυτό που δε γνώριζαν οι συνεντευξιαζόμενοί του, ήταν ότι σταδιακά τα ρεπορτάζ του άρχισαν να μεταφέρουν αυτούσιες θέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οργανώσεων και κομμάτων που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ, ή ανθρώπων που ενεπλάκησαν σε κρατικά και παρακρατικά δίκτυα παραπληροφόρησης (η περίπτωση της μαφιόζικης επίθεσης Ραχόι εναντίον των Podemos).

Σχεδόν σε όλα τα κείμενά του ο Πιπίνης φροντίζει να προσθέτει τη φράση «σύμφωνα με πληροφορίες της αντιπολίτευσης», ενώ σχεδόν πάντα συναντάμε και τη λέξη «φερόμενος». Αυτό δεν δικαιολογεί όμως τη διαρκή διασπορά πληροφοριών, οι οποίες είτε διαψεύδονται άμεσα είτε δεν επιβεβαιώνονται ποτέ.

Αυτές οι φήμες ήταν συχνά ο πρώτος κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα παραπληροφόρησης, που στήθηκε στην Ελλάδα από πολιτικούς και δημοσιογράφους που πρόσκεινται στη ΝΔ. Πρόκειται για μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της ελληνικής δημοσιογραφίας, καθώς οι λεγόμενες «πηγές» έδιναν αφορμή για να σπιλωθούν πολιτικά κόμματα, κινήματα και πολιτικοί, όχι μόνο στη Βενεζουέλα αλλά και στην Ελλάδα.

Εμείς απλώς θελήσαμε να σχολιάσουμε μερικά tweet του Ιάσονα Πιπίνη.

 

 

Οι πληροφορίες που παρουσίαζε ο Ιάσονας Πιπίνης, για ποσό επτά εκατομμυρίων, προέρχονταν από τον πρώην κυβερνήτη της επαρχίας Αράγουα και υπουργό οικονομικών, Rafael Isea, ο οποίος διώκονταν για διασπάθιση δημοσίου χρήματος στη Βενεζουέλα. Αργότερα έγινε πληροφοριοδότης υπηρεσιών των ΗΠΑ και έδωσε πληροφορίες σε παρα-αστυνομικό κύκλωμα του Ραχόι, το οποίο είχε δημιουργηθεί για να εντοπίσει ή να κατασκευάσει στοιχεία που θα ενοχοποιούσαν τους Podemos. Σύμφωνα με τις ηχογραφημένες συνομιλίες με τον Isea, η παρακρατική ομάδα του Ραχόι του ζήτησε να προσφέρει κάθε είδους πληροφορία χωρίς να την ενδιαφέρει αν είναι αληθινή η όχι. O Isea παραδέχθηκε στη συνέχεια ότι δέχθηκε να παρουσιάσει πλαστά έγγραφα με αντάλλαγμα να επιτραπεί η διαμονή μελών της οικογένειάς του στην Ισπανία.

Τα σχετικά ρεπορτάζ τροφοδότησαν στην Ελλάδα ένα κύμα παραφιλολογίας για πιθανή χρηματοδότηση και άλλων «αριστερών κομμάτων» στην Ευρώπη, φωτογραφίζοντας το ΣΥΡΙΖΑ. Οι πληροφορίες προωθούνταν από πολιτικούς, όπως ο αντιπρόεδρος της ΝΔ, Αδωνις Γεωργιάδης και ΜΜΕ που πρόσκεινται στη ΝΔ, όπως το Protagon, το Liberal, το Πρώτο Θέμα κ.α

---

Την ημέρα του αποτυχημένου πραξικοπήματος, ο Πιπίνης αναμετέδιδε για ώρες τις ψευδείς πληροφορίες του Γκουαϊδό ότι βρίσκεται μέσα σε στρατιωτική βάση, παρά το γεγονός ότι οι φωτογραφίες που ο ίδιος έστελνε τον έδειχναν σε μια γέφυρα σε σχετικά μεγάλη απόσταση από τη βάση.

---

Όταν πλέον το πραξικόπημα είχε αποτύχει και οι ηγέτες του ζητούσαν καταφύγιο σε ξένες πρεσβείες, ο Ιάσονας Πιπίνης μετέδιδε ότι ο Μαδούρο επιχειρεί να έρθει σε συμφωνία για να εγκαταλείψει κρυφά τη χώρα. Αρκετοί «έβλεπαν» τότε και το αεροπλάνο του με αναμμένες μηχανές σε αεροδρόμιο του Καράκας.

---

Το αποκλειστικό ρεπορτάζ για τα λεφτά που «φέρεται» να ξεπλένει ο Μαδούρο στην Ελλάδα, από αντικαθεστωτικές πηγές. Τι απέγιναν αυτές οι καταγγελίες; Πού οδήγησαν οι δικαστικές έρευνες; Υπήρξε εισαγγελική παρέμβαση;

---

Αυτό θα μας επιτρέψετε να μην το σχολιάσουμε. Ευχαριστούμε.

---

Γιατί καταδίκασε ο Μαδούρο έναν επίδοξο πραξικοπηματία, που επιχείρησε να ανατρέψει τη νόμιμη κυβέρνηση με τη στήριξη των ΗΠΑ και ελάχιστων μελών των ενόπλων δυνάμεων; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε καθυστερήσεις στην ΕΕ και ανέτρεψε τις εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

---

Πράγματι τα πυρπόλησαν. Σύμφωνα όμως με αυτόπτες μάρτυρες και βίντεο που κυκλοφόρησαν, τη φωτιά έβαλαν οπαδοί του Γκουαϊδό, πετώντας μολότοφ. Ούτως η άλλως βέβαια, η αμερικανική ανθρωπιστική βοήθεια αποτελούσε μια φάρσα, αφού στην καλύτερη περίπτωση θα έφθανε τα 20 εκατομμύρια δολάρια, ενώ από τις κυρώσεις των ΗΠΑ υπολογίζεται ότι η χώρα υπέστη ζημιά δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τουλάχιστον 40.000 άτομα.

---

Αναπαράγοντας ψευδείς πληροφορίες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και αμερικανικών ΜΜΕ, ο Πιπίνης υποστήριζε ότι ο Μαδούρο απαγόρευε την είσοδο ανθρωπιστικής βοήθειας στη χώρα. Αναφερόταν φυσικά στην υποτιθέμενη ανθρωπιστική βοήθεια των ΗΠΑ, τη μεταφορά της οποίας είχε καταδικάσει ο Ερυθρός Σταυρός και τα Ηνωμένα Έθνη, σαν ένα εργαλείο άσκησης πολιτικής.

Αντίθετα η κυβέρνηση της Βενεζουέλας λάμβανε ανθρωπιστική βοήθεια από αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς αλλά και από ξένες κυβερνήσεις, προκειμένου να αντιμετωπίσει, μεταξύ άλλων, τις επιπτώσεις των αμερικανικών κυρώσεων. Μερικούς μήνες αργότερα οι ΗΠΑ επιχείρησαν να χτυπήσουν και το πρόγραμμα διανομής δωρεάν τροφίμων CLAP, το οποίο αποτελεί σανίδα σωτηρίας για εκατομμύρια ανθρώπους στη Βενεζουέλα. 

O Ιάσονας Πιπίνης είχε αναλάβει να παρουσιάσει στο ελληνικό κοινό τον Εδουάρδο Παρέδες αρκετούς μήνες πριν ο Γκουαϊδό αποφασίσει να τον διορίσει σαν ψευδοπρέσβη της «κυβερνησής» του στην Ελλάδα. Ο Παρέδες είχε εργαστεί στο Think Tank Center for the Dissemination of Economic Information (CEDIDE) της Βενεζουέλας το οποίο συμμετείχε ενεργά στις προσπάθειες πραξικοπηματικής ανατροπής του Ούγκο Τσάβες το 2002. To CEDIDE χρηματοδοτούνταν από την αμερικανική κυβέρνηση μέσω του Εθνικού Ταμείο για τη Δημοκρατία (NED).

Στη συνέχεια ο Παρέδες εργάστηκε σαν σύμβουλος στο αμερικανικό υπουργείο οικονομικών. Στο βιογραφικό του αναφέρει ότι παραμένει διευθυντής Λατινικής Αμερικής της εταιρείας ηλεκτρονικών παιχνιδιών Wargaming, η οποία ελέγχει μεγάλο μερίδιο μετοχών της Ελληνικής Τράπεζας στην Κύπρο και θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στην Κύπρο με βάση τις φορολογικές της δηλώσεις.

Να σημειωθεί ότι μετά την ανακοίνωση του διορισμού του Πιπίνη ως συμβούλου του πρωθυπουργού, ο Ελεύθερος Τύπος δημοσίευσε συνέντευξη του Παρέδες στον Έλληνα δημοσιογράφο με την οποία ζητά την εκκένωση της πρεσβείας της Βενεζουέλας από τη νόμιμη διπλωματική αποστολή.

---

 To Ποινικό Φόρουμ Βενεζουέλας (Foro Penal) είναι μια ακόμη από τις οργανώσεις που, όπως απέδειξε το Wikileaks, χρηματοδοτούνται από την αμερικανική κυβέρνηση μέσα από ένα δίκτυο υπηρεσιών και οργανώσεων όπως η USAID, το Freedom Forum και το PADF – συνεπώς δεν έχει καμία ανεξαρτησία. Προφανώς αρκετές από τις καταγγελίες που κάνει για την κατάσταση των φυλακών στη Βενεζουέλα έχουν βάση. Όπως συνήθως όμως παρουσιάζει σαν πολιτικούς κρατούμενους ακόμη και ανθρώπους που έχουν συμμετάσχει σε βίαιες, πραξικοπηματικές ενέργειες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Λεοπόλντο Λόπεζ.

---

Ίσως ο πρώτος δημοσιογράφος που υπερηφανεύεται γιατί κρατά το βιβλίο του ένας αποτυχημένος πραξικοπηματίας. Το κόμμα του Γκουαϊδό χρηματοδοτούνταν για χρόνια από το αμερικανικό Κογκρέσο μέσω του NED, του Εθνικού Ταμείου για τη Δημοκρατία, το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί αναρίθμητες φορές για την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων σε όλο τον κόσμο.

 

Τέλος τις δικές μας απόψεις για τη Βενεζουέλα αλλά και για την εμμονή ορισμένων Ελλήνων πολιτικών μαζί της, μπορείτε να τις δείτε στο ντοκιμαντέρ μας Make the economy scream με μοναδικό χρηματοδότη τους θεατές του.

Πηγή: info-war.gr

"Δεν είναι αυγή να σηκωθώ" ΤΑΚΙΜ και Παντελής Θαλασσινός

Παραδοσιακό τραγούδι από τα Βουρλά (προάστιο Σμύρνης) χερσονήσου Ερυθραίας Μικρά Ασίας.

Το δημοσιογραφικό παρακράτος έγινε κράτος

 

Όλοι πήραν καρέκλα στη νεοδημοκρατική διακυβέρνηση. Για πρώτη φορά ζούμε τη θεσμοποίηση του μιντιακού εσμού. Για πρώτη φορά το δημοσιογραφικό παρακράτος γίνεται κράτος.

 

Νίκος Μωραΐτης

 

Με τη χθεσινή ανάδειξη του γραφικού μαδουρομάχου Ιάσονα Πιπίνη σε σύμβουλο του πρωθυπουργού για θέματα Λατινικής Αμερικής, μπήκε το τελευταίο γρανάζι σε έναν πρωτοφανή μηχανισμό μετάβασης όλου του εντεταλμένου δεξιού δημοσιογραφικού χώρου στο ίδιο το κράτος.

Όλοι εκείνοι που αγωνίστηκαν με δόλια μέσα για να εκλεγεί ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός, από τους δημοσιογράφους που απέκρυψαν δηλώσεις (πχ Μαρία Σπυράκη) μέχρι εκείνους που έγιναν διασπορείς fake news (Γιάννης Λοβέρδος), βρίσκονται πλέον τοποθετημένοι σε μία κομματική ή κρατική θέση.

Η σχέση κυβέρνησης – ΜΜΕ είναι μακρά στην Ελλάδα. Η τέταρτη εξουσία όμως έγινε ανάδοχος της πρώτης όταν χρειάστηκε ένα βρόμικο μιντιακό σύστημα για να επιβάλει τον απωθητικό στον λαό αλλά βολικό στους ολιγάρχες Κώστα Σημίτη ως πρωθυπουργό της χώρας. Έκτοτε, τα ΜΜΕ εξουσιάζουν τη χώρα. Δύο μόνο φορές τους ξέφυγε η εξουσία: Με τον Κώστα Καραμανλή,ο οποίος φάνηκε αδύναμος και συμβιβάστηκε τελικά μαζί τους, και με τον Αλέξη Τσίπρα που δεν τους έκανε τη χάρη.

Παρόλα αυτά, όλη την προηγούμενη εικοσαετία οι διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι κινούνταν σε έναν χώρο παρα-εξουσίας. Ο Γιάννης Πρετεντέρης και ο Σταύρος Θεοδωράκης μπορεί να συμβούλευαν τον Σημίτη, αλλά φρόντιζαν να μένουν στο ημίφως. Η πρώτη φορά στην Ιστορία της χώρας που το διεφθαρμένο δημοσιογραφικό παρασκήνιο γίνεται προσκήνιο είναι σήμερα.Όλοι πήραν καρέκλα στη νεοδημοκρατική διακυβέρνηση. Για πρώτη φορά ζούμε τη θεσμοποίηση του μιντιακού εσμού. Για πρώτη φορά το δημοσιογραφικό παρακράτος γίνεται κράτος.

«Και ποιοι θα μείνουν να κάνουν προπαγάνδα στα κανάλια;», θα ρωτήσετε. Πρώτον, το Σύστημα εκπαιδεύει νέες περσόνες στα μετόπισθεν των διαπλεκόμενων ομίλων. Δεύτερον, οι πολίτες πια -κατά πλειοψηφία- έχουν υποστεί τέτοια μιντιακή λοβοτομή, ώστε το αμυντικό τους σύστημα έχει εξασθενήσει σοβαρά. Δε θα μάθουν ποτέ ότι ο Μακρόν και η σύζυγός του γελούσαν μέχρι δακρύων πίσω από την πλάτη του ζεύγους Μητσοτάκη. Δε θα μάθουν ποτέ ότι ο Κυριάκος έφυγε από τη Γαλλία χωρίς ούτε μία εμπορική συμφωνία, αλλά θα δουν εκατό φορές στα κανάλια τι ωραία που τα μιλούσε τα γαλλικά. Δε θα μάθουν ποτέ ότι κάθε μέρα ξηλώνεται λίγο λίγο το κοινωνικό κράτος, αλλά θα δουν χίλιες φορές την εικόνα του πρωθυπουργού στο Μάτι και θα πουν: «Είδες ο Κυριάκος, το καθάρισε το οικόπεδο – βόμβα». Αν τους ρωτήσεις «γιατί το λες οικόπεδο – βόμβα», θα κουνήσουν τους ώμους και θα πουν: «Έτσι είπαν οι Ειδήσεις». 

Πηγή: altsantiri

Η ραψωδία της ξενοφοβίας

Με τι θράσος θα υποδεχθεί ο Μητσοτάκης στο Μαξίμου τους Αντετοκούνμπο, εάν η Εθνική μπάσκετ κατακτήσει μετάλλιο στην Κίνα;

 

Νίκος Παπαδογιάννης

 

H σκληρή γραμμή στο μεταναστευτικό ζήτημα ήταν μία από τις παντιέρες που σήκωσε ψηλά η Νέα Δημοκρατία στην προεκλογική περίοδο, όταν υπολόγισε –σωστά- ότι η κρίσιμη μάζα των πατριδόπληκτων χρυσαυγιτών ψηφοφόρων θα μπορούσε να της χαρίσει την αυτοδυναμία.

Η «σοβαρή Χρυσή Αυγή» των Βορίδηδων απέφευγε τις άναρθρες κραυγές για να μη τους πουν δα φασίστες, αλλά σε κάθε ευκαιρία υποδαύλιζε το εθνικιστικό μίσος, για να το μετατρέψει σε πατσαβούρα ενάντια στον ΣυΡιΖα.

Κάτι η μακεδονομαχία, κάτι η ισλαμοφοβία, κάτι ο αντικομμουνισμός, κάτι η μαδουρολογία, έδεσε το γλυκό και έγινε η δουλειά.

Το μόνο παρήγορο, είναι ότι έμειναν εκτός Κοινοβουλίου οι νεοναζί, οπότε απώλεσαν την ασπίδα της ασυλίας. Για μερικές εκατοντάδες ψήφους, θα είχαμε στην ταλαίπωρη Βουλή και Μιχαλολιάκους και Βελόπουλους και Πλεύρηδες και Μπογδάνους: όλες τις αποχρώσεις του γκρι.

Δεν ήταν, παρά προεκλογικό τέχνασμα. Η Νέα Δημοκρατία δεν είχε την παραμικρή πρόθεση να πειράξει τη Συμφωνία των Πρεσπών (την οποία θεωρεί, και δικαίως, ευλογία για τον τόπο) και δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα να δώσει λύσεις στο προσφυγικό.

Εκείνο που ομολόγησε εν τη ρύμη του λόγου ο Γιώργος Κουμουτσάκος, ότι οι αυξημένες ροές οφείλονται σε γεωστρατηγικούς λόγους, είναι το προφανές και το αυτονόητο. «Αφήστε τις βλακείες και κλείστε τα σύνορα», τον προστάζει οργισμένη κάτω από τις σχετικές αναρτήσεις η φαιογάλαζη στρατιά.  «Για αυτό σας ψηφίσαμε».

Ο Κουμουτσάκος δεν είναι ούτε Βορίδης ούτε βλάκας ούτε κάφρος. Ξέρει ότι δεν ευθύνεται κανένας ΣυΡιΖα και καμία Τασία για την οξύτητα του προβλήματος και αντιλαμβάνεται ότι είναι αδύνατο να τοποθετηθούν στη θάλασσα φράχτες, σαν αυτούς που ευαγγελίζεται σε κάποια άλλη γωνία του πλανήτη ο Τραμπ.

Το περισσότερο που μπορεί να πράξει μία κυβέρνηση της χώρας που γέννησε την αναθεματισμένη δημοκρατία, είναι να χειριστεί το μεταναστευτικό ζήτημα με ανθρώπινο πρόσωπο, όπως, προς τιμήν της, έκανε η απελθούσα.

Στην παραμεθόριο γραμμή, τουλάχιστον. Διότι στα μετόπισθεν υπάρχουν εναλλακτικές, μακιαβελλικές μέθοδοι, ώστε να ικανοποιηθεί το ακροδεξιό άχτι όσων ψήφισαν ΝΔ αλλά τώρα απειλούν να τη ρίξουν πρόωρα, μετρώντας την κοροϊδία στο μακεδονικό. Πιο κόσμιες.

Από την πρώτη κιόλας Δευτέρα του, το γκουβέρνο ανέδειξε τον υποδόριο ρατσισμό σε εθνική πολιτική, εντάσσοντας το μεταναστευτικό στις αρμοδιότητες του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Ακολούθησε η εξαγγελία για τα «αποκλειστικά για Έλληνες» επιδόματα τοκετού και η κατάργηση του ΑΜΚΑ για ανασφάλιστους αλλοδαπούς πολίτες.

Ο υπουργός Υγείας, που μου προξενεί πρόσθετη θλίψη επειδή προέρχεται από τον γνωστό για τους δημοκρατικούς αγώνες χώρο του μπάσκετ, έσπευσε να χαϊδέψει τα αυτιά των νοικοκυραίων με αστείες κορώνες τύπου: «Δεν θα πληρώνουν οι Έλληνες ασφαλισμένοι τα νοσήλεια πολιτών τρίτων χωρών».

Πέρα από την κούφια ουσία της εξαγγελίας (αφού οι Έλληνες ασφαλισμένοι ουδέποτε πλήρωναν νοσήλεια αλλοδαπών), όλα τα παραπάνω, συσσωρευμένα, μαρτυρούν μία ξεκάθαρα ξενοφοβική κυβερνητική γραμμή, στα όρια του ρατσισμού, όχι πολύ μακριά από τους Σαλβίνι, τους Όρμπαν και τους Μπολσονάρο αυτού του κόσμου.

«Κόψτε το λαιμό σας, εμείς δεν βοηθάμε κανέναν», είναι το μήνυμα προς όποιον σκέφτεται να φέρει τα μπογαλάκια του στην Ελλάδα, προσωρινά ή μόνιμα, εκών ή άκων. Διότι έτσι απαιτούν τα χρυσά αυγά που εκτάκτως ψήφισαν τους αρίστους της ΝΔ για να ξαποστείλουν τους σταλινικούς.  

Δεν τους αξίζει ένα μουχλιασμένο ξεροκόμματο για ανταμοιβή; Έρχεται και ΔΕΘ, μην έχουμε δράματα στον βορρά, τώρα που τον κουρσέψαμε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε αγκαζέ την αλλοδαπή σύζυγό του και πήγε να θαυμάσει τις φωτογραφίες του Γιάννη Μπεχράκη, ο οποίος πρόφτασε και πέθανε πριν βιώσει αυτή την προσβολή.

Ξεδιάντροπος όσο ποτέ, ο ηλιοκαμένος πρωθυπουργός πόζαρε τάχα μελαγχολικός μπροστά σε σπαρακτικά ενσταντανέ που αναδεικνύουν το δράμα των προσφύγων, όπως ακριβώς ο Τραμπ καμάρωνε δίπλα στο σκουρόχρωμο παιδάκι ενός από τα θύματα της εκατόμβης του Ελ Πάσο. Τουλάχιστον, ο Μητσοτάκης δεν χαμογελούσε, όπως ο πλανητάρχης.

Μεθαύριο, η Εθνική μπάσκετ μπορεί να κερδίσει μετάλλιο στην Κίνα, οπότε ο ηγέτης αυτού του απίθανου πολιτικού θιάσου θα φωταγωγήσει το Μέγαρο Μαξίμου για να υποδεχθεί τους θριαμβευτές.

Μαζί με τους υπόλοιπους διεθνείς, θα περάσουν τη μεγάλη πόρτα τα αδέλφια που ο Άδωνις αποκαλούσε χλευαστικά «Ακενοτούμπο», υπερήφανα παιδιά μίας οικογένειας που στην Ελλάδα της ΝΔ δεν θα είχε πρόσβαση στην περίθαλψη, στην ασφάλιση, στη σύνταξη, στην ιθαγένεια, στην ανθρωπιά.

Το χοντρό πετσί των Μητσοτάκηδων θα φωτιστεί από υποκριτικά χαμόγελα εκείνο το βράδυ, αλλά οι Αντετοκούνμπο παραείναι ευγενείς για να αρνηθούν την πρόσκληση, όπως κάνουν στις ΗΠΑ ο Γκρεγκ Πόποβιτς ή ο Στεφ Κάρι.

Η μάνα τους και ο μακαρίτης ο πατέρας τους, τους δίδαξαν να είναι γενναιόψυχοι απέναντι σε όλους. Είναι ζήτημα αγωγής του πολίτη. Αριστείας.

www.koutipandoras.gr

Τυφώνας Katrina στην Νέα Ορλεάνη, Πυρκαϊά στον Αμαζόνιο: Βίοι Παράλληλοι

Κώστας Κάππας

 

Στις 29 Αυγούστου του 2005, ο τυφώνας Κατρίνα, αναβαθμισμένος σε κατηγορία 3 από 1 των προηγούμενων ημερών, με ταχύτητες ανέμων που έφταναν έως και τα 280 χλμ/ώρα, κτυπά την Νέα Ορλεάνη στην Πολιτεία της Λουιζιάνας. Το 80% της πόλης πλημμυρίζει, καθώς το σύστημα αναχωμάτων καταστρέφεται, περίπου 2.000 άτομα πνίγονται ή πεθαίνουν από τις συνέπειες της καταστροφής και πολλές συνοικίες (οι φτωχότερες...) μένουν πλημμυρισμένες για εβδομάδες. Το συνολικό κόστος των καταστροφών φτάνει τα 81 δισεκατομμύρια δολλάρια.
Εκτός από τον τυφώνα Katrina, αναβαθμίζεται σημαντικά σε αγριότητα και σκληρότητα το ίδιο το Σύστημα. Στόχος του; Αντικατάσταση των φτωχότερων κατοίκων της Νέας Ορλεάνης (Ν.Ο.) με μεσοαστούς και τουρίστες. Η μεθοδολογία ήδη έχει υμνηθεί αλλά και εμπνεύσει πολλούς αστούς πολιτικούς, πώς να βγάζουν κέρδος από τις κλιματικές τραγωδίες. Κάποια γενικά στοιχεία, χαρακτηριστικές περιπτώσεις και η εμπειρία που προέκυψε από την ροή και την κατάληξη των γεγονότων, ίσως πείσουν και τον πλέον σκεπτικό αναγνώστη:

• Το πρώτο χέρι βοήθειας στον τυφώνα προέρχεται από τους “πετρελαιάδες” και την κυβέρνηση: για να προσεγγίζουν τα πετρελαιοφόρα τις 4.000 πετρελαιοπηγές της Λουιζιάνας, έχουν κατασκευαστεί 15.000 (δεκαπέντε χιλιάδες) χιλιόμετρα κανάλια στην ακτογραμμή, τρυπώντας από παντού τα φυσικά φράγματα με τα οποία η περιοχή της Ν.Ο. προστατεύεται από την θάλασσα.
• Το δεύτερο χέρι βοήθειας δίνεται από τα δεκάδες μικρά και μεγάλα πλευρικά φράγματα στον ποταμό Mississippi τα οποία δυσκολεύουν το γλυκό νερό να ποτίσει την παραποτάμιο περιοχή και εμποδίζουν τα ιζήματα να δυναμώσουν τις ρίζες των φυτών και των δέντρων. Το οικοσύστημα πεθαίνει και δεν ανθίσταται στους κυκλώνες.
• Ένας κατακλυσμός πάντα κτυπά επιλεκτικά, τα χαμηλότερα σκαλοπάτια της κοινωνικής σκάλας. Στο στάδιο Superdome και στο Convention Center καταφεύγουν όσοι δεν έχουν αυτοκίνητο και χρήματα για να εγκαταλείψουν την πόλη. Αυτούς στοχεύει ο στρατιωτικός νόμος που κηρύσσεται, αυτούς πυροβολεί εν ψυχρώ η Εθνοφρουρά γιατί “λεηλατούν” εγκαταλειμμένα μαγαζιά για να βρουν τροφή και στεγνά ρούχα.
• Από τους 450.000 κατοίκους της πόλης το 2004, μόλις 200.000 καταμετρώνται τον Δεκέμβριο του 2005.
• Οι μαύροι κάτοικοι της Ν.Ο., από 67% του συνολικού πληθυσμού το 2005 πέφτουν στο 59% το 2013 και η πτώση συνεχίζεται εντεινόμενη με κύρια θύματα τους φτωχότερους.
• Το μέσο οικογενειακό εισόδημα των λευκών από 60.000 δολλάρια προ Κατρίνα ανέρχεται σε 68.000 δολλάρια σήμερα (συνυπολογίζοντας τους νέους λευκούς γιάπηδες). Αντίθετα το μέσο οικογενειακό εισόδημα των μαύρων από 30.000 δολλάρια προ Κατρίνα μειώνεται σε 25.000 δολλάρια σήμερα (συνυπολογίζοντας τους λατίνους εργάτες που εγκαταστάθηκαν στην πόλη για να εργαστούν στην ανοικοδόμησή της).
• Το ποσοστό των αυτοκτονιών από 8 ανά 100.000 άτομα πριν Κατρίνα ανεβαίνει στο 26 μετά την καταστροφή.
• Οι κλασσικές συνοικίες αφροαμερικανών της Ν.Ο. (Bywater, Faubourg Marigny, Frenet Street) αδειάζουν από τους γηγενείς κατοίκους τους και στην θέση τους έρχονται κατά κύματα, λευκοί, νέοι σε ηλικία, ευκατάστατοι γιάπηδες. Σπίτια (όσα δεν είναι κατεδαφιστέα) των 400 – 600 δολλαρίων τον μήνα, νοικιάζονται πλέον 1100 δολλάρια και πάνω. Σε αυτά προστίθενται νέα απλησίαστα κοινόχρηστα με πανάκριβη security που περιπολεί και την νύχτα. Δεν είναι τυχαίο ότι η πόλη απέκτησε το παρατσούκλι “Silicon Bayou” όπου bayou = βάλτος, κατά το “Silicon Valley” της Καλιφόρνιας. Σημειώνεται ότι ενώ το κόστος ζωής κυριολεκτικά διπλασιάζεται, το ελάχιστο ωρομίσθιο παραμένει το χαμηλότερο σε ολόκληρη την χώρα: 7,25 δολλάρια.
• Όσα σπίτια γκρεμίζονται ως ακατοίκητα (όλα νέο-αποικιακής ή Καραϊβικής αρχιτεκτονικής), αποζημιώνονται (μέσω του προγράμματος “Road Home” της κυβέρνησης Bush) με την “εμπορική” αξία τους: εκατοντάδες χιλιάδες δολλάρια για τις chic γειτονιές (π.χ. Garden District), πενταροδεκάρες για τις φτωχογειτονιές του κέντρου. Αποτέλεσμα; 100.000 οικογένειες (αφροαμερικανών στην συντριπτική πλειοψηφία) δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε μισό δωμάτιο με την αποζημίωση, έστω και σε υποδεέστερη γειτονιά μακριά από το κέντρο της πόλης.
• Ο «εξευγενισμός» (όπως αποκαλείται διαφημιστικά) των «ανανεωμένων» περιοχών εξαφανίζει ολόκληρες συνοικίες. Από το 2006 έως το 2014, τέσσερεις εργατικές συνοικίες με 4.500 κατοικίες κυριολεκτικά ισοπεδώνονται και παραδίδονται στους εργολάβους. Ειδικά στην συνοικία “Calliope” στην περιοχή “Uptown” από τις 1500 οικογένειες παραμένουν ...60. Πως διώχνει τους ενοικιαστές η Goldman Sachs στην οποία ανήκουν τα κτίρια; Απλά. Ο νέος κανονισμός της απαγορεύει: το εξωτερικό βάψιμο των τοίχων, έστω και εάν ξεφτίσει, να ψήνουν και να τρώνε στην αυλή, να παίζουν μουσική, να κάθονται στην βεράντα πολλά άτομα ή να βάζουν γλάστρες εξωτερικά. Ότι ακριβώς είναι στο κέντρο της αφροαμερικανικής κουλτούρας από πάντοτε.
• Όχι μόνο συνοικίες, αλλά και καφενεία που προσφέρουν πρωινό στους εργαζόμενους με 99 λεπτά εξαφανίζονται και στην θέση τους εμφανίζονται εντυπωσιακοί χώροι με future design όπου σερβίρεται καφές των 4 δολλαρίων και hamburgers των 12 δολλαρίων.
• Στην Treme, την πιο παλιά συνοικία αφροαμερικανών στις ΗΠΑ και λίκνο της Jazz, οι κάτοικοι επίσης φεύγουν κυνηγημένοι από την ακρίβεια. Το χειρότερο; Οι ιδιοκτήτες των clubs, αρνούνται να πληρώνουν τους καλλιτέχνες (κατά τεκμήριο οι κορυφαίοι μουσικοί του είδους που έκαναν την Ν.Ο. διάσημη στην Υφήλιο) για τις παραστάσεις, τους, με μισθό ή αποζημίωση και τους πιέζουν να αμείβονται από τα φιλοδωρήματα των πελατών. Οι μουσικοί συχνά είναι και οδηγοί Uber για να τα βγάλουν πέρα και αργά το βράδυ μεταφέρουν τους τουρίστες στα νοικιασμένα μέσω Airbnb διαμερίσματά τους.
• Η κυβερνήτης Kathleen Blanco της Λουιζιάνας και ο Δήμαρχος της Ν.Ο. Ray Nagin (σήμερα στην φυλακή για διαφθορά...) με πρόσχημα την καταστροφή απολύουν και τους 7500 καθηγητές μέσης εκπαίδευσης. Ας σημειωθεί ότι στον αντιδραστικό Νότο, το συνδικάτο τους, “United Teachers of New Orleans”, είναι από τα πιο μαχητικά και φυσικά ενοχλητικά, για την κυβέρνηση Bush.
• Δημιουργία δημόσιων κατ’ όνομα σχολείων των λεγόμενων “Charter Schools” σε επίπεδο ολόκληρης πόλης: Manager και όχι Διευθυντής, προσλήψεις μόλις αποφοιτησάντων από την Σχολή, χωρίς διδακτική εμπειρία καθηγητών, με αστείους μισθούς, όταν τα στελέχη - “εργοδότες” αμείβονται από 120.000 έως 200.000 δολλάρια ετησίως. Απολύσεις καθηγητών και απομακρύνσεις μαθητών νόμιμα και κατά το δοκούν. Στρατιωτική πειθαρχία των μαθητών και αποβολές ακόμη και εάν στηρίζεται το παιδί στον τοίχο με την πλάτη ή το χρώμα της μπλούζας του δεν συνάδει με τον κανονισμό του σχολείου... Στόχος του Συστήματος; Εξοικονόμηση τεράστιων ποσών χρημάτων και έλεγχος του μυαλού κυρίως των πάντα ανήσυχων και “ανυπότακτων” μαύρων μαθητών.

Τελικός απολογισμός

Πολύ μεγάλη αύξηση του κόστους διαβίωσης. Διώξιμο των φτωχών (και φυσικά της πλειοψηφίας των μαύρων κατοίκων) από την κυρίως πόλη. Ορατές κοινωνικές ανισότητες και έντονη αστικοποίηση. Απολύσεις εκπαιδευτικών, υποβάθμιση και ιδιωτικοποίηση σχολείων. Έντονη και φορτική αστυνόμευση, σημαντική υποβάθμιση των δημόσιων νοσοκομείων, η λαϊκή κατοικία σε εξαφάνιση. Παράδοση της πόλης στους εργολάβους με χαριστική φορολογία. Νέα Ορλεάνη πόλη-βιτρίνα για τουρίστες και όχι για κατοίκους, στον δρόμο που χάραξε το Παρίσι και το Λονδίνο.

Και για του λόγου το αληθές:
“Θα έπρεπε να έρθει ο τυφώνας του αιώνα για να δημιουργηθεί η ευκαιρία του αιώνα”, Kathleen Blanco, Δημοκρατικό Κόμμα, Κυβερνήτης της Πολιτείας της Λουιζιάνας, συνέντευξη τύπου στα ΜΜΕ, 1 Σεπτεμβρίου 2005.
“Επιτέλους εξαφανίστηκαν οι κοινωνικές – εργατικές κατοικίες της Ν.Ο. Δεν το καταφέραμε εμείς αλλά το έκανε ο Θεός για εμάς”, Richard Baker, ρεπουμπλικάνος βουλευτής της Λουιζιάνας, Washington Post, 10 Σεπτεμβρίου 2005.
“Ο τυφώνας Κατρίνα είναι ότι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στο εκπαιδευτικό σύστημα της Ν.Ο.”, Arne Duncan, Υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης Obama, Washington Post, 30 Ιανουαρίου 2010.
“Δεν σταματώ να ονειρεύομαι ένα τυφώνα για το Σικάγο, έναν απρόβλεπτο λυσσασμένο ανεμοστρόβιλο, κυρίαρχο και καταστροφικό. Είναι το τίμημα για την επανεκκίνηση, όπως στην Ν.Ο.”, Kristen McQueary, μέλος του Συμβουλίου Εκδοτών της Chicago Tribune, 15 Αυγούστου 2015.
Την αλήθεια είπε όμως ο δικηγόρος William Quigley στην Monde Diplomatique, Δεκέμβριος 2018, “Στην Νέα Ορλεάνη βασιλεύει ένας καπιταλισμός παραφουσκωμένος με στεροειδή, με όλα τα χαρακτηριστικά ενός ολοκληρωτικού πολέμου κατά των φτωχών”…

Βιβλιογραφία

• “La Louisiane et la Nouvelle Orléans”, GEO no 478, Dec 2018
• “Comment tuer une ville”, Le Monde Diplomatique, Dec 2018
• "Poll: Bush Not Taking Brunt of Katrina Criticism", G. Langer, ABC News. 12 September 2005

Πηγή: artinews.gr

Τύπος και υπογραμμός...

 

Περικλής Κοροβέσης

Οι τυχεροί σήμερα δουλεύουν 8ωρο. Οι λιγότερο τυχεροί 10ωρο. Και οι ακόμα λιγότερο τυχεροί 14ωρο. Και οι άτυχοι καθόλου. Τώρα, ποιος είναι τυχερός και ποιος άτυχος είναι ένα δύσκολο ερώτημα. Ειδικά αν... θέσουμε το πρόβλημα από τη σκοπιά των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της ελευθερίας του.
Γιατί ακόμα και αυτό το 8ωρο -που είναι θέμα χρόνου να εξαφανιστεί νομίμως- δεν είναι ποτέ καθαρό. Πρέπει να υπολογίσουμε και τον χρόνο μετάβασης και επιστροφής από τη δουλειά. Υπάρχουν ακόμα οι υποχρεωτικές υπερωρίες, είτε πληρώνονται είτε δεν πληρώνονται, που μειώνουν τον ελεύθερο χρόνο. Ο Σενέκας είχε πει πως η μόνη περιουσία που έχουμε είναι ο χρόνος μας. Δηλαδή τι χρόνο διαθέτουμε για να ζήσουμε τη ζωή μας, που είναι πεπερασμένη. Και σε αυτό το πέρασμα, κανονικά, πρέπει να ζήσουμε μια αιωνιότητα.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο στον πλανήτη μας που για να ζήσει πρέπει να δουλέψει. Στην άγρια φύση όλα είναι δωρεάν: τροφή, κατοικία, μετακίνηση, διασκέδαση, χωρίς διάκριση καθημερινής ζωής και διακοπών. Και εφοδιασμένα με καθοριστικά ένστικτα, αν δεν έχουν το κατάλληλο περιβάλλον, εξαφανίζονται. (Εκατοντάδες χιλιάδες είδη της χλωρίδας και της πανίδας έχουν εξαφανιστεί από κεφαλαιοκρατικά αίτια.)
Ο άνθρωπος προσαρμόζεται. Κατά κανόνα κάνει μια δουλειά που δεν του αρέσει και τον καταπιέζει, για να έχει, έστω και κατά προσέγγιση, αυτά που τα ζώα έχουν δωρεάν. Από αυτή τη δουλειά, θεωρητικά, ξεφεύγουν μόνο οι άνεργοι που έχουν όλο το εικοσιτετράωρο στη διάθεσή τους.
Πρακτικά όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Ολος αυτός ο ελεύθερος χρόνος ξοδεύεται στην αναζήτηση μιας δουλειάς, αν βέβαια ο άνεργος έχει ακόμα την ψυχική δύναμη να το κάνει. Η ανεργία και η αβεβαιότητα για δουλειά -σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες- ισοδυναμούν με την κούραση που έχει κάποιος που δεν έχει κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ.
Αυτό καταλήγει σε κατάθλιψη και απελπισία που μπορεί να οδηγήσει σε αυτοκτονία. Οι πιο δυναμικοί μπορούν να βρουν διέξοδο στα επαγγέλματα της παραβατικότητας, που δεν γνωρίζουν ανεργία, ή στην καλύτερη περίπτωση να πολιτικοποιηθούν και να ενταχθούν ή να δημιουργήσουν κινήματα.
Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι ψηφίζουν. Πού όμως να βρουν τον χρόνο να πληροφορηθούν και να καταλάβουν το γιατί της κατάστασής τους και τι αντιπροσωπεύει το κόμμα που διάλεξαν; Το μόνο μέσον που έχουν είναι η τηλεόραση και για τους ταξιτζήδες το ραδιόφωνο (συνήθως Real FM). Αν δούμε το ιδιοκτησιακό καθεστώς των εμπορικών τηλεοπτικών σταθμών, θα πέσουμε σε εφοπλιστές που επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους και στον ημερήσιο Τύπο.
Και με τη διαμεσολάβηση δημοσιογράφων καριέρας, που κατά κανόνα κορυφή της καριέρας τους θεωρούν μια κυβερνητική θέση, περνάει το αφήγημα πως τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των επενδυτών ταυτίζονται με τα συμφέροντα των φτωχών. Ή πως πια δεν υπάρχει διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς. Να είμαστε ρεαλιστές. Το συμφέρον μας πρώτα.
Αποτέλεσμα; Η Ν.Δ., το κόμμα των εφοπλιστών και βιομηχάνων, με την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική, στην κυβέρνηση για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Ποιο είναι το αντίδοτο; Ανεξάρτητα ΜΜΕ που να μπορέσουν να ξεφύγουν από το περιθώριο και να γίνουν μαζικά. Μια τέτοια περίπτωση ήταν η γαλλική «Le Soir», που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέκτησε την πρώτη θέση εκτοπίζοντας μεγαθήρια.
Η ιστορία της είναι συναρπαστική. Στο τέλος του 1936, τότε που στην εξουσία ήταν το Λαϊκό Μέτωπο, το ΚΚΓ θέλει μια ανοιχτή-λαϊκή εφημερίδα, που να μην είναι κομματική -τον ρόλο αυτόν τον είχε η «L’ Humanite»- και να συγκεντρώσει όλη την προοδευτική διανόηση που δεν ήταν ενταγμένη στο κόμμα. Ο Λουί Αραγκόν δέχεται τη θέση του διευθυντή, με τον όρο πως θα έμπαινε και ένας συνδιευθυντής που δεν θα ήταν μέλος του κόμματος.
Και βρέθηκε ο Ζαν Ρισάρ Μπλος, εξέχουσα προσωπικότητα της ευρύτερης Αριστεράς. Ανάμεσα στους συνεργάτες ο Πολ Νιζάν, ο Λουί Γκιγιού, ο Ζαν Κοκτό, ο Ζορζ Σαντούλ, ο Ζαν Ρενουάρ, ο Αντρέ Μαλρό και η Ελσα Τριολέ με αντικείμενο τη μόδα. Γραμμή της εφημερίδας ήταν να αναδείξει τα κοινωνικά προβλήματα και να υπερασπιστεί τα επιτεύγματα του Λαϊκού Μετώπου (40ωρο την εβδομάδα, πληρωμένη άδεια, γενικευμένη κοινωνική ασφάλεια κ.λπ.) που ήταν ο στόχος της Δεξιάς (αυτής που αργότερα συνεργάστηκε με τους ναζί και συγκρότησε την κυβέρνηση του Πετέν). Υποστήριξε τις 10.000 απεργίες (από αυτές οι 8.000 ήταν καταλήψεις).
Πριν από την απαγόρευσή της το 1939, είχε γίνει ανταγωνιστική της «Paris-Soir», που ήταν πρώτη σε κυκλοφορία. Δεν υπήρχε καμία προπαγάνδα για το κόμμα και το βάρος είχε πέσει στα κοινωνικά προβλήματα, που τα αναδείκνυε με μεγάλα ρεπορτάζ, στον αντιφασισμό και στις τέχνες και τα γράμματα που είχαν εξέχουσα θέση. Στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής οι πιο πολλοί συντάκτες, ανάμεσά τους και ο Αραγκόν, βρήκαν στέγη στο παράνομο περιοδικό «Les Lettres Francaises».
Το 1953 η εφημερίδα κλείνει. Πώς αυτό; Κυριάρχησε η σκληρή κομματική γραμμή των καθαρόαιμων σταλινικών και έγινε προπαγανδιστικό όργανο του κόμματος. Και από πρώτη εφημερίδα που ήταν το 1945, κατέληξε τελευταία σε κυκλοφορία και πια δεν ήταν βιώσιμη.
Η σημερινή κρίση του Τύπου, που δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, οφείλεται στην αναξιοπιστία του και στο ιδιοκτησιακό του καθεστώς που είναι μεγιστάνες. Οποια εφημερίδα αξιοποιεί το καλύτερο δυναμικό μιας χώρας και δεν έχει τίποτα περιττό, επιζεί. Ανθρωποι που ψάχνονται υπάρχουν και μπορούν και συντηρούν έντυπα που παρέχουν γνώση, πέρα από την επιφάνεια...

www.efsyn.gr

'Samo jednu ljubav imam' Ljetno Kino Big Band, Vlada Divljan

Ό,τι αρνιόντουσαν χθες, εφιάλτης του σήμερα...

 

Ακόμα ηχούν οι προεκλογικές ιαχές της Ν.Δ. στ' αυτιά μας να καταγγέλλουν τα fake news του ΣΥΡΙΖΑ. Και πριν ακόμα συμπληρωθούν δύο μήνες, τα... υποτιθέμενα fake news έρχονται ως εφιάλτες του σήμερα.
Προεκλογικά έκρυβαν τα πραγματικά σχέδιά τους εις βάρος του κόσμου της εργασίας και όταν η «Αυγή» τα αποκάλυπτε με εκτενή ρεπορτάζ, εκείνοι πισωγύριζαν, άλλαζαν την κουβέντα.
Ο υφυπουργός Εργασίας δεν ήταν καθόλου φειδωλός στις πρόσφατες δηλώσεις του, όπου περιέγραψε με σαφήνεια το νέο ασφαλιστικό που ετοιμάζουν για τους πολίτες. Το «ασφαλιστικό Πινοσέτ» που μέχρι πρότινος αρνιόντουσαν.
Το ασφαλιστικό τριών πυλώνων, όπως αρέσκεται η Ν.Δ. να ονομάζει, και ψευδώς να ισχυρίζεται ότι ισχύει σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες με απλά λόγια σημαίνει: εκχώρηση της επικουρικής ασφάλισης στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Μάλιστα, για να γίνει πιο κατανοητό, ανέφερε ότι γίνεται όπως με τα «αμοιβαία κεφάλαια», δηλαδή θα τζογάρουν τους κόπους των εργαζομένων για αμφίβολες αποδόσεις και ρίσκο.
Το παρουσίασε βέβαια μέσα στο χρυσωμένο συννεφάκι της δήθεν ελεύθερης επιλογής των εργαζομένων και της δήθεν διασφάλισης του ελέγχου από την Τράπεζα της Ελλάδος, αλλά αυτό δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια ότι διαχωρίζεται η επικουρική ασφάλιση από το Δημόσιο κι αυτό το μόνο που σημαίνει είναι την άμεση μείωση στις συντάξεις και μια τρύπα 55 δισ. ευρώ στο ασφαλιστικό.
Εκτός αν θεωρούν ευρωπαϊκή χώρα τη Χιλή, αλλά κι εκεί ακόμα ο δικτάτορας Πινοσέτ φρόντισε να εξαιρέσει όσους τον στήριζαν, τους στρατιωτικούς και τα Σώματα Ασφαλείας…
Η Ν.Δ. προσπαθεί να πείσει τον κόσμο της εργασίας ότι είναι κάτι θετικό γι' αυτούς. Το ότι ο λύκος δεν μπορεί να φυλάει τα πρόβατα, όμως, το ξέρουν όλοι... Εκτός από τον κ. Μηταράκη φυσικά...

www.avgi.gr

Βόλτα στην άδεια Αθήνα του Αυγούστου...

 

Εντυπωσιακές εικόνες από drone. ΒΙΝΤΕΟ...

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, η Αθήνα άδειασε τον Αύγουστο, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου προτίμησαν να φύγουν για διακοπές. Ειδικά την εβδομάδα του δεκαπενταύγουστου, η εικόνα της... πρωτεύουσας ήταν τελείως διαφορετική από αυτή που έχουμε συνηθίσει. Μια πόλη απολαυστικά έρημη, με άδειους δρόμους, με λιγοστά αυτοκίνητα, χωρίς φασαρία.

Η ομάδα των UP Drones κατέγραψε από ψηλά την εικόνα της αυγουστιάτικης Αθήνας.
«Αλλαγή φρουράς στο Σύνταγμα μπροστά σε 5 ανθρώπους, κεντρικοί δρόμοι της πόλης free από αυτοκίνητα ακόμα και παρκαρισμένα. Οι σηματοδότες αλλάζουν χρώμα χωρίς όμως να ρυθμίζουν απολύτως τίποτε. Σκυλιά κοιμούνται ανέμελα στα πεζοδρόμια της πλατείας Συντάγματος, κεντρική λαϊκή με πέντε πάγκους αλλά free από πελάτες, το Κολωνάκι εντελώς άδειο και "ρομαντικές κούρσες ταξί" σε άδειους δρόμους», αναφέρουν οι δημιουργοί του βίντεο...

 

nonews-news.blogspot.com

Kύριε Τάκη Αρκά μου...

 

Κωστής Παπαϊωάννου (Αντίφωνο)

Ο κύριος Τάκης Θεοδωρόπουλος μας ενημέρωσε ότι η μικρή ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ «αξιοποιεί ψυχολογικά σύνδρομα για την επίτευξη των στόχων της. Πάσχει από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και την ταλαιπωρούν διάφορες ιδεοληψίες. Υπηρετεί τη νεογλώσσα της πολιτικής ορθότητας και τη θρησκεία της οικολογίας». Ως εκ τούτου, η Γκρέτα «είναι η κόρη που δε θα ήθελε να έχει». Ο κ. Τάκης αυτά. Ως γουοναμπί Ουελμπέκ.

Ο κύριος Αρκάς μας ενημέρωσε ότι η πολιτική ορθότητα σαν τυφώνας σαρώνει τον πλανήτη και δεν τον αφήνει (τον κύριο Αρκά) να είναι η φλόγα που τρεμοφέγγει στο τελευταίο προπύργιο του ελεύθερου κόσμου, στο Ακρωτήριο Πρώτο Θέμα. Δεν τον αφήνει να φωτίζει χοντρές, αδερφές, μαύρους, πράσινους και άλλα εξωτικά πτηνά που φωνάζουν «για να δώσουν νόημα στη μίζερη ζωή τους». Ή αλλιώς: δεν είναι σεξιστής ο Αρκάς. Αυτές είναι τσούλες. Και χοντρές.

Μια υποψία βασανίζει το φτωχό μυαλό μου: μήπως ο κύριος Αρκάς και ο κύριος Τάκης δεν είναι δύο. Μήπως είναι ένας. Για την ακρίβεια, ένας γραφικός μπάρμπας στο καφενείο του χωριού που φωνάζει «χοντρά αστεία» για να ακουστεί πάνω από το τάβλι και την πρέφα. Πάντα μουτρωμένος γιατί ποτέ δεν τον καταλαβαίνουν.

Δεν είναι ότι δε σ’ αφήνουμε να μιλήσεις κύριε Τάκη Αρκά μου, είναι ότι κυλάς αργά και βασανιστικά στην κοιλάδα της μισάνθρωπης και άτεχνης κοινοτοπίας. Στη μπαναλιτέ της δήθεν πρόκλησης.

Πόσο βαρετός και προβλέψιμος πια. Σαν ομιλία μικροβιοτέχνη χορηγού σε γκαλά του Tea Party στo φουαγιέ του Adam’s Mark Hotel στο Κάνσας Σίτι ένα μελαγχολικό απόγευμα του φθινοπώρου.

www.facebook.com/antiphono.kostispapaioannou

Εκπτωτη συνέπεια

Παντελής Μπουκάλαας

 

Για να αξιώνεις πρέπει να πληρώνεις – για το ρεύμα, το νερό, το τηλέφωνο. Να πληρώνεις τους φόρους που σου αναλογούν, δηλώνοντας εντίμως τα εισοδήματά σου. Επειδή ωστόσο η κρίση δυσκόλεψε πολλούς –όσους έμειναν άνεργοι ή είδαν τον μισθό τους να μειώνεται τρεις και τέσσερις φορές–, αλλά και επειδή επίσης πολλοί είδαν την κρίση σαν ευκαιρία λούφας ή λωποδυσίας, και οι απλήρωτοι λογαριασμοί πλήθυναν αλλά και οι κομπιναδόροι πολλαπλασιάστηκαν.

Το «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!» δεν ήταν για όλους αποτέλεσμα της δεινής ανάγκης. Ποια ανάγκη ώθησε τους ιδιοκτήτες ενός διάσημου καφέ μπαρ του Κολωνακίου, όπου συχνάζει το σελεμπριταριάτο, να μην πληρώνουν τη ΔΕΗ, αλλά να την κλέβουν, συνδεόμενοι παράνομα με το δίκτυό της; Ποια ανάγκη οδήγησε τον ιδιοκτήτη βίλας χιλίων τετραγωνικών στην Κηφισιά να ενταχθεί με πλαστά πιστοποιητικά στο κοινωνικό τιμολόγιο και να φτάσει να χρωστάει στη ΔΕΗ 23.000 ευρώ; Και τ’ άλλα ξεφτέρια, το ζευγάρι των εφοριακών με την ταπεινή βίλα των εξακοσίων τετραγωνικών στον Βαρνάβα, ποια ανάγκη τα υποχρέωσε να φεσώσουν τη ΔΕΗ με 65.000 ευρώ; Η βαθιά ανάγκη να μην νιώθουν και να μην είναι κορόιδα, όπως είναι όσοι πληρώνουν στην ώρα τους.

Κάπως έτσι φτάσαμε να οφείλουν 800 εκατομμύρια στη ΔΕΗ 60.000 άνθρωποι με εισόδημα υψηλό ή και υψηλότατο. Προσώπατα της κοινωνίας δηλαδή, ευπατρίδες, που μάλλον θα καμαρώνουν ακούγοντας να τους αποκαλούν επισήμως «στρατηγικούς κακοπληρωτές». Το «στρατηγικός» βαραίνει πολύ, σβήνει τον ήχο του «κακοπληρωτή», υποδηλώνει νου ευφυή και ευφάνταστο, όχι δόλιο και αντικοινωνικό. Οι στρατηγοί δεν υποχρεούνται να πληρώνουν. Αυτά είναι για τους απλούς οπλίτες, συνώνυμους των απλών πολιτών.

Τι ακριβώς θα κάνει μ’ αυτούς τους 60.000 «στρατηγικούς» το υπουργείο Ενέργειας θα το δούμε. Προλάβαμε, όμως, να δούμε τι σκέφτεται να κάνει με τους συνεπείς: θα μειώσει –πιθανώς μέχρι μηδενισμού– την ισχύουσα «έκπτωση συνέπειας». Λογικό. Αφού είπαμε ότι κανονικά δεν υπάρχει λόγος να ανταμείβονται όσοι είναι τυπικοί στις υποχρεώσεις τους, κι αφού η κυβέρνηση υποσχέθηκε «επιστροφή στην κανονικότητα», ας κοπεί η έκπτωση συνέπειας. Τίποτε τέτοιο δεν είχε ειπωθεί προεκλογικά, αλλά η ασυνέπεια δεν ξέρει από πτώσεις και εκπτώσεις. Βρίσκεται πάντα στα ύψη.

Πηγή: Καθημερινή

'Γιατί γλυκιά μου κλαις' Ματούλα Ζαμάνη

Η Ματούλα Ζαμάνη στο Diesi in Concert !

Στίχοι- Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

Μουσικοί:

Μένιος Γούναρης: πλήκτρα- Synth bass

Θάνος Καζαντζής: τύμπανα

Γιάννης Κονταράτος: βιολί

Κώστας Νικολόπουλος: ηλεκτρική κιθάρα

Λαϊκισμός και ρεαλισμός

του Κώστα Νάκου

 

Ορισμένοι στην Ευρώπη θεωρούν ότι ο λαϊκισμός αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό πολιτικό γνώρισμα στην εποχής μας. Ο λαϊκισμός βέβαια υπάρχει από τότε που υπάρχουν οι λάσπες, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Σήμερα είναι που τον ανακάλυψε η Ευρώπη.

Όπως έλεγε και ο Βενιζέλος «ο λαϊκισμός βρίσκεται στο επίκεντρο των αναλύσεων για τη σημερινή κατάσταση των δυτικών κοινωνιών». Στην Ευρώπη λοιπόν δεν έχουμε άνοδο του εθνικισμού και του φασισμού. Όχι. Έχουμε άνοδο του λαϊκισμού. Γιατί τα μισάνθρωπα αισθήματα προς κάθε τι το διαφορετικό από την πλευρά του Αυστριακού Στράχε, του  Ολλανδού Βίλντερς, της Γαλλίδας Μαρί Λεπέν, του Ούγγρου Όρμπαν και άλλων, δεν είναι εθνικιστικός ρατσισμός, δεν είναι φασισμός, είναι λαϊκισμός.

Η επίκληση του λαϊκισμού όμως είναι η εύκολη υπεκφυγή. Γιατί πώς θα μπορούσαν διαφορετικά οι άλλοτε θιασώτες της παγκοσμιοποίησης να μην ταυτιστούν με αυτούς που σήμερα μιλάνε και εφαρμόζουν τα κλειστά εθνικά σύνορα. Πώς θα μπορούσαν να κρυφτούν οι άλλοτε υπερασπιστές της ελεύθερης διακίνησης ανθρώπων και εμπορευμάτων, όταν αντιμετωπίζουν μαζί με τους εθνοκάπηλους τους χιλιάδες πνιγμένους της Μεσογείου ως απλούς αριθμούς. Αυτοί, που ήθελαν γκρεμισμένα τείχη  και τώρα έγιναν οι καλύτεροι χτίστες στην δημιουργία νέων και πιο σύγχρονων τειχών.

Ο χωρίς κοινωνικό προσδιορισμό χαρακτηρισμός του λαϊκιστή, είναι η εύκολη επιλογή στην προσπάθειά τους να μην ταυτιστούν με τον ακροδεξιό εθνικισμό. Βολεύει λοιπόν η επίκληση του λαϊκισμού, γιατί αυτός προσδιορίζει μια μορφή επικοινωνίας και όχι πρόγραμμα κόμματος. Ζούμε εξάλλου στην εποχή της επικοινωνίας, όπου όλες οι καθεστωτικές δυνάμεις επιστρατεύουν τους επικοινωνιακούς τους στρατούς για να κερδίσουν τέτοιου είδους ανούσιες εντυπώσεις.

Είναι πολιτική επιλογή η κριτική στο φίδι της ακροδεξιάς να μην ασκείται επί του πρακτέου, επί του εφαρμοζόμενου, αλλά επί του επικοινωνιακού. Η κριτική όμως στην επικοινωνιακή πολιτική ουσιαστικά προσδιορίζει τη συμφωνία στην ασκούμενη πολιτική. Έτσι ο «λαϊκισμός» έρχεται να καλύψει τις όποιες αντιπολιτευτικές αδυναμίες. Και βέβαια η απλοϊκή και επιδερμική κριτική που περιορίζεται στο δίλημμα του ψέματος και της αλήθειας, του λαϊκισμού και του ρεαλισμού, ακούγεται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση στα αυτιά του επικρινόμενου.

Η επίκληση του ρεαλισμού όμως έχει και κοινωνικό πρόσημο, όχι μόνο εθνικό. Είναι λαϊκισμός ισχυρίζονται να υπερασπίζεσαι τα κεκτημένα, αφού ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας. Είναι λαϊκισμός να ζητάς να συμβαδίζει η εξέλιξη της τεχνολογίας, δηλαδή ο ηλεκτρονικός αυτοματισμός των μέσων παραγωγής, με την μείωση των ωρών εργασίας και των ορίων της συνταξιοδότησης. Ρεαλισμός είναι η δεσπόζουσα μονεταριστική πολιτική του Βερολίνου και της Ε.Ε. γενικότερα. Κόψιμο κοινωνικών παροχών, αύξηση της ανεργίας και κυρίως της μερικής ανεργίας, αύξηση των ορίων της συνταξιοδότησης. Ακριβώς το αντίθετο από τις δυνατότητες που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες. Στα οικονομικά πράγματα κυριαρχεί ένας τυφλός προς τα κάτω ανταγωνισμός, για το ποιος θα κάνει τις περισσότερες περικοπές. Με τις νέες τεχνολογίες να μπορούν να κάνουν θαύματα, «ουδέν ρεαλιστικό» προκύπτει υπέρ του μισθωτού. Με τη χρήση των νέων τεχνολογιών έχει δοθεί το σύνθημα εδώ και δεκαετίες, «ολοταχώς προς τα πίσω». Πρόκειται για έναν παραλογισμό που τον βάφτισαν ρεαλισμό.

Η διεκδίκηση της συμπόρευσης επιστήμης-τεχνολογίας-ευημερίας θεωρείται λαϊκισμός αφού επικαλούνται τα λογιστικά νούμερα που δεν τους βγαίνουν. Όμως τα λογιστικά νούμερα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά από αυτά που επιδιώκονται. Είναι δηλαδή το αποτέλεσμα, δεν είναι η αιτία. Είναι στην ουσία το αποτέλεσμα του τρόπου χρήσης των νέων τεχνολογιών. Η εμφάνιση του ηλεκτρονικού αυτοματισμού και η πορεία εξέλιξής του προς τον γενικευμένο αυτοματισμό, προκαλεί τριγμούς. Ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής (υποκειμενικά) δεν κινείται παράλληλα με την τεχνολογία (αντικειμενικά), αλλά αντίθετα και καταστροφικά. Τρέμει την κυριαρχία του και φροντίζει με τη χρήση του να πληρώνει το μάρμαρο ο μισθωτός.*

Όταν ο φασίστας λοιπόν γίνεται λαϊκιστής. Όταν η μισάνθρωπη πολιτική προσδιορίζεται επικοινωνιακά  ως λαϊκισμός και όχι κοινωνικά ως εθνικισμός. Όταν θεωρείται λαϊκισμός το (αμυντικό) αίτημα για διατήρηση των κεκτημένων που είχε ο μισθωτός στην εποχή των συμβατικών μηχανών. Όταν θεωρείται ρεαλισμός η αντίθετη πορεία στη χρήση των τεχνολογιών, σε σχέση με τις δυνατότητες και την εξέλιξη που αυτές έχουν. Τότε αλλήθωρη δεν είναι η νεολαία, αλλά αυτή η οικονομική και πολιτική τσογλανοπαρέα, που βλέπει στραβό το γιαλό.

 

(*) Λεπτομέρειες στο βιβλίο του συγγραφέα «Κοινωνικός Πλούτος και Συσσώρευση του Κεφαλαίου».

www.nostimonimar.gr