Το αγαπημένο μου της ΕΡΤ

Η κυβέρνηση αποφάσισε το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση 2.600 υπαλλήλων με Πράξη Πραξικοπηματικού Περιεχομένου. Το λουκέτο στην ΕΡΤ αποτελεί ένα ακόμα κεφάλαιο στο success story του Αντώνη Σαμαρά, το οποίο θα ολοκληρωθεί με τον βομβαρδισμό της Ακρόπολης.

Η ανακοίνωση του λουκέτου στην ΕΡΤ ενεργοποίησε τους δημοσιογράφους της, με αποτέλεσμα να παρακολουθούμε έκπληκτοι το καλύτερο και πιο ζωντανό πρόγραμμα που έχει παρουσιάσει ποτέ η ΕΡΤ.

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι γιατί περίμεναν οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ την ανακοίνωση των απολύσεών τους, για να εκφραστούν ελεύθερα και να απευθυνθούν στην κοινωνία.

Η δημοσιογραφία είναι ένα επάγγελμα για τους καλύτερους, και η ΕΡΤ διαθέτει -μεταξύ άλλων- και κάποιους εξαιρετικούς δημοσιογράφους.

Είναι θλιβερή η στάση πολλών δημοσιογράφων των άλλων ΜΜΕ απέναντι στους συναδέλφους τους της ΕΡΤ που απολύονται. Ξεχνούν πως υπάρχει και αύριο.

Η κυβέρνηση, δια του απίθανου Σίμου Κεδίκογλου, κατηγορεί την ΕΡΤ για αδιαφάνεια και δημόσια σπατάλη -λες και η ΕΡΤ δεν είναι υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης και ο Αιμίλιος Λιάτσος ήταν μια αξιοκρατική ή λαϊκή επιλογή-, και αναγγέλλει τη λειτουργία νέου φορέα ραδιοτηλεόρασης που θα είναι δημόσιος και όχι κρατικός ούτε κομματικός, αλλά πρέπει να είναι κάποιος εντελώς καθυστερημένος για να πιστέψει πως αυτό μπορεί να γίνει με τον Αντώνη Σαμαρά και όλα αυτά τα άθλια, λούμπεν και αδίστακτα υποκείμενα που έχει μαζέψει γύρω του.

Η αναγγελία του λουκέτου στην ΕΡΤ -και ειδικά ο τρόπος που έγινε- προκάλεσε αντιδράσεις και θα προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερες.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ΕΡΤ -όπως και η Ολυμπιακή- ήταν σήμα κατατεθέν για την Ελλάδα, και περηφάνια για πολλούς Έλληνες στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Η απόφαση για λουκέτο στην ΕΡΤ είναι αντισυνταγματική -δεν είναι η πρώτη, βέβαια- και ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ δηλώνουν πως δεν πρόκειται να την ψηφίσουν, επειδή ξέρουν πως τα ποσοστά τους θα πέσουν ακόμα περισσότερο και μπορεί να βρεθούν ακόμα και εκτός Βουλής.

Δηλαδή, ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται με όλα τα υπόλοιπα κόμματα απέναντί του, εκτός από την Χρυσή Αυγή που συμφωνεί με το λουκέτο στην ΕΡΤ γιατί είναι πολύ αντισυστημική και γουστάρει μόνο τα κανάλια του Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη και του Αλαφούζου.

Δεν μπορεί, όμως, ο Σαμαράς και το επιτελείο του να είναι τόσο ηλίθιοι που να ρίχνουν τους πομπούς και το σήμα της ΕΡΤ πριν καν ολοκληρωθεί το πρόγραμμά της -ενώ ξέρουν πως την παρακολουθεί εκείνη την στιγμή όλη η Ελλάδα-, και να μετατρέπουν ακόμα κι αυτούς που αντιπαθούν την ΕΡΤ σε υποστηρικτές της.

Τα πράγματα είναι απλά: Δεν υπάρχει κανένα success story, οι επενδυτές δεν θα έρθουν ποτέ, οι φόροι είναι αδύνατον να εισπραχτούν γιατί δεν υπάρχουν χρήματα, τα 17 εκατομμύρια τουρίστες δεν υπάρχουν, η κυβέρνηση τρέμει τις αποκαλύψεις από εξωτερικό και εσωτερικό που αφορούν τα στελέχη της, τον Σαμαρά τον έχουν δεμένο από παντού, η χώρα έχει βουλιάξει, και ο Σαμαράς -δια του λουκέτου στην ΕΡΤ- αναζητεί μια ηρωική έξοδο.

Να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά.

pitsirikos.net

Είναι λίγο αργά για να τρομάζουμε

Δε λυπήθηκα γι’ αυτήν την ΕΡΤ που έκλεισε. Λυπήθηκα για την ΕΡΤ που θα μπορούσε να ήταν. Λυπήθηκα όταν άκουσα τον  παρουσιαστή ειδήσεων Αντώνη Αλαφογιώργο να «απαντά» στις δηλώσεις του Σίμου Κεδίκογλου περί χαμηλής τηλεθέασης, με το θλιβερό «Πώς να κάνουμε θεαματικότητα κ. Κεδίκογλου όταν ο κάθε υπουργός μας έστελνε δέκα δικές του εκπομπές;». Είναι θλιβερό, διότι θα ήταν μαγκιά  και αξιοπρέπεια να τα κατήγγειλαν αυτά  οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ τότε που δεν κινδύνευε η θέση τους.....Θα ήταν μαγκιά αν έκαναν απεργία οι δημοσιογράφοι με το αίτημα της αποκυβερνοποίησης της ΕΡΤ για να διαφυλάξουν την αξιοπρέπειά τους, την αξιοπρέπειά μας και τη δημόσια περιουσία από την κομματική εκμετάλλευση. Θα ήταν μαγκιά και αξιοπρέπεια αν οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ δεν  παρουσίαζαν τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα με ρεπορτάζ που θύμιζαν ραβασάκια από το Μαξίμου. Τότε θα λυπόμουν γι’ αυτήν την ΕΡΤ που έκλεισε.
Λυπάμαι, όμως, για τη νοσηρή ευχαρίστηση που επιδείχθηκε από μέρος των πολιτών για την απόλυση χιλιάδων εργαζομένων. Λυπάμαι επειδή κατάλαβα ότι μέρος των ανέργων δεν αντιλήφθηκε ακόμη ότι είναι το θύμα κυβερνητικών πολιτικών και μεγάλων συμφερόντων, αλλά αντιμετωπίζει την ανεργία του ως ασθένεια αποτυχίας η οποία θα θεραπευτεί μόνο αν απολυθούν ακόμη περισσότεροι. Λυπάμαι αυτούς που αντιμετώπισαν τις απολύσεις εργαζομένων μ’ ένα πανηγυρικό «παρ’τα μαλάκα, μείνε κι εσύ άνεργος να δεις πώς είναι». Δε γίνεται δουλειά έτσι.
Λυπήθηκα που είδα blogs να ξαναθυμούνται τις όντως σκανδαλώδεις αποδοχές κάποιων στην ΕΡΤ την περίοδο του 2009. Η εν λόγω λίστα αναρτήθηκε παρέα με κείμενα που υπερασπίζονταν το κλείσιμο της ΕΡΤ. Το γεγονός ότι η γνωστή λίστα με τις σκανδαλώδεις αποδοχές περιελάμβανε κάτι λιγότερο από 200 ονόματα ανάμεσα σε 2.656 εργαζόμενους, προφανώς κάνει υψηλόμισθους όλους τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Το γεγονός ότι τα μεγαλύτερα ποσά της εν λόγω λίστας τα έπαιρναν δημοσιογράφοι που σήμερα εργάζονται στον ΣΚΑΪ και υψώνουν το λάβαρο του Μνημονίου καταγγέλλοντας τις σπατάλες του Δημοσίου, προφανώς δεν τους λέει κάτι. Ούτε ότι οι εν λόγω ευνοημένοι της ΕΡΤ εργάζονται σε όμιλο του οποίου η εφημερίδα πανηγυρίζει σήμερα στο κύριο άρθρο της για το κλείσιμο της ΕΡΤ, τους βάζει σε υποψίες. Δεν πειράζει, τη δουλειά τους κάνουν.
Λυπήθηκα όταν έμαθα ότι η γνωστή τραγουδίστρια Ελευθερία Αρβανιτάκη πήγε να συμπαρασταθεί στους απολυμένους της ΕΡΤ και τους τίμησε στο twitter γράφοντας: «Δεν αναγνωρίζω τον τόπο μου, ούτε τη χώρα μου. Πραξικοπηματικές ενέργειες όπως η σημερινή με γεμίζουν ντροπή κ θυμό. Είμαι κι εγώ εκεί. #ert».
Η χώρα μας, κ. Αρβανιτάκη, δεν έγινε ξαφνικά και σε μία νύχτα αγνώριστη. Έγινε ΚΑΙ έτσι. Όταν κάποιοι κρατούσαν τα ανοιγμένα κεφάλια τους από τα γκλομπς των πραιτωριανών επειδή δεν ήθελαν η χώρα τους να γίνει αγνώριστη, η καλλιτεχνική ελίτ του τόπου διασκέδαζε τους πρωταίτιους της εξαθλίωσής της. Ίσως να μην γνωρίζατε τι γινόταν το 2011. Να διαβάζατε. Ή να τραγουδούσατε. Τη δουλειά σας κάνατε κι εσείς, όμως. Έτσι είναι αυτά.
Λυπήθηκα, αλλά πάντως δεν τρόμαξα από τον φασιστικό τρόπο που η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη έκλεισε την ΕΡΤ. Έχω τρομάξει εδώ και καιρό. Δεν περίμενα αυτή την απόδειξη. Έχουν δοθεί άπειρες αποδείξεις μέχρι τώρα. Τρόμαξα, όμως από τα «μάγκας ο Σαμαράς που τόλμησε να την κλείσει» που διάβασα στο twitter και στο facebook.
Βέβαια και πάλι κακώς τρόμαξα. Όταν οι ταξιτζήδες, ένας κλάδος επαγγελματιών που χτυπήθηκε από τις κυβερνητικές επιλογές της κρίσης, εξέλεξε και πάλι πανηγυρικά τον συνδυασμό της ΝΔ στις συνδικαλιστικές εκλογές του… Όταν οι δάσκαλοι, ένας κλάδος του Δημοσίου που μειώθηκαν οι αποδοχές του, περιμένει απολύσεις και μόλις πριν λίγες ημέρες είχαν επιστρατευτεί οι καθηγητές συνάδελφοί τους βγάζουν πρώτη την παράταξη της ΝΔ στις δικές τους συνδικαλιστικές εκλογές, τι να με τρομάξει πια;
Δε με τρομάζουν ούτε καν οι πρόσφατες κυνικές δηλώσεις του Σίμου Κεδίκογλου και του Αργύρη Ντινόπουλου με τις οποίες διέψευδαν τα «σενάρια περί κλεισίματος της ΕΡΤ που διακινούνται από ιδιωτικά ελληνικά και  ξένα συμφέροντα» ομολογώντας ουσιαστικά ότι η κυβέρνησή τους έκλεισε την ΕΡΤ για να ωφεληθούν «ιδιωτικά ελληνικά και ξένα συμφέροντα».
Με εκνευρίζει η καραμέλα περί σπάταλης ΕΡΤ. Τα τσακούζι και τα γυμναστήρια της Βουλής, τα δωρεάν αυτοκίνητα και προνόμια των βουλευτών συνιστούν επίσης ένα όργιο σπατάλης. Όμως κανείς δεν σκέφτηκε να την κλείσει. Άλλες σπατάλες λοιπόν είναι κακές και άλλες σπατάλες είναι καλές. Κι αυτή η επιλεκτικότητα στη «δικαιολογημένη» κατασπατάληση δημοσίου χρήματος είναι εμετική. Τόσο εμετική, όσο η απόλυση  ακόμη 2.656 ανθρώπων, αυτή τη φορά από το χειρότερο αφεντικό της ζωής μας, το Κράτος.

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ 

Γερμανοτσογλάνια (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), κάτω τα ξερά σας από τη δημόσια περιουσία!

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Η κρυφή γοητεία της ΥΕΝΕΔ

Στελιος Κούλογλου

Σίγουρα η εν ψυχρώ εκτέλεση της ΕΡΤ είναι ένα καλό δώρο στα ιδιωτικά κανάλια, για το οποίο η ΝΔ περιμένει τα κατάλληλα ανταλλάγματα. Ασφαλώς η αιφνιδιαστική ανακοίνωση της έχει να κάνει με την προσπάθεια αλλαγής του θέματος της ημέρας, που διαφορετικά θα ήταν το φιάσκο Gazprom-ΔΕΠΑ. Οπωσδήποτε η επιλογή της χρονικής στιγμής έγινε με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, που εμφανίζουν την ΝΔ να προηγείται ελαφρώς, την ίδια ώρα που τα άλλα δύο συγκυβερνώντα κόμματα χάνουν έδαφος, με το ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.... Και είναι τέλος γεγονός ότι συνιστά μια ακόμη κίνηση υποταγής στην τρόικα, που εδώ και και 2 χρόνια γκρινιάζει επειδή τρία δημόσια κανάλια της φαίνονται πολλά.
Όμως πίσω από την χωρίς προηγούμενο απόφαση Σαμαρά, υπάρχει μια γενικότερη απέχθεια σε αυτό που αντιπροσωπεύει η ΕΡΤ. Όχι βέβαια εξ αιτίας του αριθμού των υπαλλήλων της ή των σχέσεων  πολιτικής πατρωνίας, γιατί αυτές κάθε φορά που κυβέρνησε η ΝΔ  τις αποθέωσε κυριολεκτικά. Το μεγάλο φαγοπότι της πενταετίας 2005-2009, όταν αυτοί που κυβερνούσαν μοιάζουν αριστεροί σε σύγκριση με τους σημερινούς, ακολούθησε ένα όργιο ακατάσχετης ρουσφετολογίας και διαφθοράς από το περσινό καλοκαίρι, όταν η ΝΔ επανήλθε δια της τρικομματικής στα πράγματα. Και είναι πραγματικά εξοργιστικό να δηλώνουν δια στόματος Κεδίκογλου ότι η “η σημερινή ΕΡΤ έχει εξελιχθεί σε ένα σκάνδαλο που το βλέπουν καθημερινά όλοι”, αυτοί ακριβώς που τους τελευταίους 11 μήνες τακτοποίησαν πλουσιοπάροχα στο ραδιομέγαρο. και την τελευταία ξανθή χαζογκόμενα.
Η απέχθεια οφείλεται στο πολιτισμό που με όλα τα προβλήματα της εκπέμπει η ΝΕΤ, καθώς και στις δυνατότητες ουσιαστικής ενημέρωσης των πολιτών τις οποίες διαθέτει,παρ' ότι έχουν λίγο αξιοποιηθεί. Δεν τους αρέσουν τα ντοκιμαντέρ, οι καλές ταινίες και τα ποιοτικά σίριαλ καθώς και οποιαδήποτε ψυχαγωγική εκπομπή που δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τις βασικές αισθητικές τους προτιμήσεις, τα σκυλάδικα και την Γιουροβίζιον. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το πρώτο πράγμα που κατέστρεψαν πέρυσι το καλοκαίρι ήταν ο τομέας ενημέρωσης και τα δελτία ειδήσεων της ΝΕΤ, που μετά από το 1989 κέρδισε την πρώτη θέση στην τηλεθέαση την βραδιά των εκλογών του 2012. Ακόμη και ο Λιάτσος τοποθετήθηκε επικεφαλής του ενημερωτικού τομέα πράγμα που οδήγησε την ποιότητα και την τηλεθέαση των ειδήσεων σε ελεύθερη πτώση, αλλά στην ακροδεξιά ομάδα που κινεί τα νήματα στην ΝΔ ούτε αυτό έφθανε. Ακόμη και όταν ελέγχουν την διοίκηση της ΕΡΤ ξέρουν ότι το έχουν καταφέρει χωρίς να το αξίζουν, μοιάζουν σαν καρχαρίες έξω από το νερό. Αρκεί να δει κανείς την γλώσσα του σώματος τους μέσα στο κτίριο της Αγίας Παρασκευής, για να καταλάβει ότι νιώθουν όπως η πουτάνα στην Σκάλα του Μιλάνου.
Ο Σαμαράς δεν σκοπεύει φυσικά να απολέσει τις, περιορισμένες έστω, προπαγανδιστικές δυνατότητες που θα του προσφέρει η νέα κουτσουρεμένη ΕΡΤ από τον Σεπτέμβριο. Θέλει απλώς να την κλείσει, να της αλλάξει από τα φώτα μέχρι και έδρα, ώστε να ξαναγυρίσουμε σε αυτό το πολύτιμο πετράδι που η ελληνική ακροδεξιά έχασε μετά την μεταπολίτευση: την χουντική ΥΕΝΕΔ. Αν τα καταφέρει, η χώρα θα πάει 40 χρόνια πίσω και όχι μόνο στον τομέα της ενημέρωσης και της τηλεοπτικής ψυχαγωγίας. Εκτός και αν η κίνηση αποδειχθεί το μοιραίο λάθος μιας απίστευτης για τους ανίδεους ακροδεξιάς αλαζονονικής ομάδας, που εκφράστηκε για πρώτη φορά τόσο καθαρά στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.                           

 TVXS

Τα Ντουρντουβάκια και η βουλγαρική κατοχή στην Ελλάδα

Η ΜΕΓΑΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης

Ενώ όλοι γνωρίζουν τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και τη γερμανική κατοχή  στην Ελλάδα, λίγοι είναι αυτοί που ξέρουν ότι την περίοδο 1941-1944 στην Ελλάδα υπήρξε τριπλή κατοχή, από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους. Και μάλιστα οι Βούλγαροι κατείχαν την ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, από το Στρυμόνα ποταμό μέχρι σχεδόν τον Έβρο. Μόνο ίσως οι κάτοικοι αυτών των περιοχών, που υπέστησαν τη βουλγαρική κατοχή, ξέρουν ότι και οι Βούλγαροι δημιούργησαν τάγματα εργασίας, στα οποία κατατάσσονταν υποχρεωτικά όλοι οι άντρες (Έλληνες αλλά και Σέρβοι), που ήταν ύποπτοι για αντίσταση. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και στην πρώτη βουλγαρική κατοχή της περιοχής το 1916-1918, κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκόσμιου πολέμου. Η καταναγκαστική εργασία μέσα στο λιοπύρι, με ελάχιστο φαγητό και νερό, θύμιζε τα αντίστοιχα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών ή τα «Αμελέ Ταμπουρού» των Τούρκων στη Μ. Ασία. Αλλά, ενώ για τους Γερμανούς κατακτητές έγινε η δίκη της Νυρεμβέργης για τα εγκλήματα πολέμου, για τους Βούλγαρους κατακτητές δεν έγινε κάτι τέτοιο, για διάφορους λόγους. Αποτέλεσμα ήταν να ξεχαστούν όλα και γι’ αυτό ίσως ακούγονται στους αγωνιστικούς χώρους οι αθλιότητες τύπου «Βούλγαροι» για τους κατοίκους της βόρειας Ελλάδας από ανιστόρητους οπαδούς ομάδων της νότιας Ελλάδας και εξαγριώνεται ο κόσμος!

Σύμφωνα με τη Σοφία Αυγέρη «η λέξη ντουρντουβάκι αποτελεί ελληνοποιημένη παραφθορά της βουλγαρικής λέξης 2трууJдови войски, τρούντοβι βόιτσκι (τάγματα εργασίας) ή του трууJдов войник, τρούντοβ βόινικ (φαντάρος αγγαρείας) και χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα στην ανατολική Μακεδονία κα τη Θράκη – πάντα στο ουδέτερο γένος – και συνήθως ως επιρρηματικό κατηγορούμενο του σκοπού (τον πήραν ντουρντουβάκι…) ή του τρόπου (σαν το ντουρντουβάκι έκανε ό,τι του έλεγε..)».

Μνημείο εκτελεσθέντων στο Δοξάτο Δράμας

Ας δούμε τα γεγονότα από την αρχή: Ο βασιλιάς Μπόρις της Βουλγαρίας υπέγραψε με τον Χίτλερ την 1^η Μαρτίου 1941 συμφωνία μη επίθεσης. Η Βουλγαρία θα επέτρεπε στα γερμανικά στρατεύματα να περάσουν από το έδαφός της με αντάλλαγμα την παραχώρηση της ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης στους βόρειους γείτονές μας, που θα πραγματοποιούσαν έτσι το όνειρό τους για τη «Μεγάλη Βουλγαρία του Αιγαίου», που προέβλεπε η συνθήκη του Αγ. Στεφάνου το 1878.

Στη συνέχεια οι Σέρβοι χάνουν από τις δυνάμεις του Άξονα και, μέσω της κοιλάδας του Αξιού, στις 6 Απριλίου 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Ελλάδα. Τα ελληνικά στρατεύματα στη γραμμή άμυνας στα οχυρά Ρούπελ στην ανατολική Μακεδονία συνθηκολογούν, αν και κρατούσαν ηρωικά. Ταυτόχρονα επιστρέφουν και οι Έλληνες στρατιώτες από το αλβανικό μέτωπο, νικητές μέχρι τότε στον πόλεμο με τους Ιταλούς, μετά τη συμφωνία παράδοσης της κυβέρνησης Τσολάκογλου.

Ντουρντουβάκια

Λίγες μέρες μετά την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς κάνουν την εμφάνισή τους στην ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη οι Βούλγαροι (Μάιος 1941). Ξύπνησαν άσχημες αναμνήσεις στον τοπικό πληθυσμό από την προηγούμενη βουλγαρική κατοχή της περιοχής, τότε που οι άνδρες από 16 μέχρι 60 χρονών οδηγήθηκαν όμηροι στη Βουλγαρία. Εκεί τράβηξαν τα πάνδεινα από τις ταλαιπωρίες και τα βασανιστήρια και πολλοί άφησαν εκεί τα κόκαλά τους. Οι μόνοι που χάρηκαν ήταν οι λίγοι κάτοικοι της περιοχής με βουλγαρική εθνική συνείδηση, οι οποίοι δεν είχαν πάει στη Βουλγαρία στην ανταλλαγή του πληθυσμού που ακολούθησε το 1924. Τους συγκεκριμένους ανθρώπους οι Βούλγαροι στρατιώτες και χωροφύλακες, που κατέκλυσαν την περιοχή, τους τοποθέτησαν σε καίριες θέσεις. Εντωμεταξύ τα στρατεύματα κατοχής ακολούθησαν και Βούλγαροι έποικοι.

Η προπαγάνδα των βόρειων γειτόνων μας  μπήκε σε άμεση εφαρμογή. Τόνιζαν στους Έλληνες ότι ήρθαν στην περιοχή ως ελευθερωτές. Κι αυτό γιατί όπως επεσήμαιναν «εσείς δεν είσαστε Έλληνες, είσαστε Βούλγαροι». Όλοι οι παλιοελλαδίτες απελαύνονται και τα σχολεία από την πρώτη στιγμή αποκτούν μόνο Βούλγαρους δασκάλους, οι  οποίοι θα βοηθήσουν τα παιδιά «να ξαναθυμηθούν τη μητρική τους γλώσσα». Το ίδιο γίνεται στις εκκλησίες με βούλγαρους παπάδες, οι οποίοι θα λειτουργούν στη βουλγαρική γλώσσα και θα μνημονεύουν όχι τον Έλληνα Πατριάρχη, αλλά το Βούλγαρο. Όλες οι επιγραφές αντικαθίστανται με καινούριες γραμμένες στα βουλγαρικά, όπως επίσης οι ταυτότητες των κατοίκων και τα ονόματά τους.

Δόθηκε διαταγή, όσοι έχουν όπλα, να τα παραδώσουν, αλλιώς θα ξυλοκοπηθούν. Όσοι έχουν φύγει από τα χωριά τους ή ακόμη κι όσοι φύγουν για πάνω από 5 μέρες θα χάσουν τις περιουσίες τους, οι οποίες θα διανεμηθούν στους Βούλγαρους εποίκους, που είχαν αναγκαστεί να αφήσουν τα σπίτια τους στην περιοχή με την ανταλλαγή πριν από 17 χρόνια. Επίσης απαγορευόταν η οποιαδήποτε μετακίνηση στην περιοχή χωρίς την άδεια του κατοχικού στρατού. Η κυκλοφορία στους δρόμους επιτρέπεται μέχρι τις 10 το βράδυ και το χειμώνα μέχρι τις 9 το βράδυ.

Ντουρντουβάκια στη Βουλγαρία

Επιπλέον όσοι Έλληνες έχουν μια οποιαδήποτε επιχείρηση υποχρεώνονται να πάρουν έναν Βούλγαρο συνέταιρο, με τον οποίο θα μοιράζονται τα κέρδη! Τα ζώα που σφάζονται, το γάλα και η αγροτική παραγωγή θα τα παραδίδουν στο βουλγαρικό στρατό για τις ανάγκες του, εκτός από το κριθάρι, τη βρώμη και τη σίκαλη, που θα μπορούσαν οι Έλληνες να τα κρατήσουν για τα ζώα τους. Ακόμη και ψωμί απαγορευόταν να ζυμώνεται και το βασικό αυτό φαγώσιμο θα μοιράζεται με δελτίο. Όμως όποιοι Έλληνες αναγνωρίσουν τη βουλγαρική κατοχή και πάρουν τη βουλγαρική υπηκοότητα θα απαλλαγούν από τα παραπάνω δυσβάσταχτα μέτρα. Πρέπει να τονίσω σε αυτό το σημείο ότι ελάχιστοι ήταν αυτοί που αποδέχτηκαν τη βουλγαρική κατοχή και οι οποίοι, με την αποχώρηση του κατοχικού στρατού, έφυγαν και αυτοί.

Κύριος στόχος των κατακτητών ήταν η βαθμιαία αλλοίωση του ελληνικού  πληθυσμού στην περιοχή με την προπαγάνδα, την εκπαίδευση, τη βία, το φόβο και τις στερήσεις. Δεν έλειψαν όμως και οι τυχοδιώκτες Βούλγαροι, που βρήκαν ευκαιρία να πλουτίσουν από το λαθρεμπόριο και το πλιάτσικο! Για παράδειγμα ο Βούλγαρος παπάς είχε ταρίφα 3.000 λέβα για κάθε θρησκευτικό μυστήριο και μάλιστα έδινε βουλγαρικά ονόματα στα παιδιά (π.χ. στα κορίτσια «Μπόζια», που σημαίνει Παναγία). Περιττό να πω ότι ελάχιστοι πήγαιναν στην εκκλησία. Απεναντίας οργανώθηκε και αντάρτικο από τους Έλληνες π.χ. με τον Αντώνη Φωστηρίδη με το ψευδώνυμο «Αντών Τσαούς» (Τσαούς=λοχίας).

Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν πείνα, φόβος, ξυλοδαρμοί και εξευτελισμός της προσωπικότητας. Όμως είχαμε και εκτελέσεις π.χ. στις 29 Σεπτεμβρίου 1941 189 άντρες εκτελέστηκαν στο Δοξάτο Δράμας ή 18 άτομα στο Ν. Σκοπό Σερρών. Μάλιστα πήραν χρήματα από τις οικογένειες των εκτελεσθέντων για τις σφαίρες που ξόδεψαν να τους σκοτώσουν.

Αλλά εκτός όλων των άλλων είχαμε και επιστράτευση. Σύμφωνα με τη Σ. Αυγέρη «πρόκειται για την αποστολή Ελλήνων υπηκόων κατά κανόνα των κλάσεων 1941-1942 επιστρατευμένων από το βουλγαρικό στρατό κυρίως στη βουλγαροκρατούμενη Γιουγκοσλαβία αλλά και στην ίδια τη Βουλγαρία, όπου εργάζονταν στην κατασκευή δρόμων, σιδηροδρόμων και σε άλλα έργα. Η παλιά Βουλγαρία και οι νεοκατακτημένες σερβικές περιοχές καθώς και η περιοχή της Δοβρουτσάς είναι οι κύριοι προορισμοί. Σταδιακά η στρατολόγηση επεκτείνεται και σε άλλα έτη γέννησης, ενώ εντείνεται από το 43 η κλήτευση ομήρων κάθε ηλικίας κυρίως λόγω αντιστασιακής δράσης ή απλά λόγω σχετικών καταγγελιών. Από το σιδηροδρομικό σταθμό Σιδηροκάστρου μέχρι το Μάιο του 42 μεταφέρθηκαν περίπου 35.000 Έλληνες, οι οποίοι υπέγραφαν πριν αναγκαστικά δηλώσεις πως επιθυμούν να εργασθούν για το βουλγαρικό κράτος. Η διάρκεια της υπηρεσίας δεν ήταν ίδια για όλους, αλλά συνήθως κρατούσε έξι μήνες. Oι άδειες συχνά εξαρτώνταν από την καλή συμπεριφορά των ανδρών αλλά και από τη δυνατότητα χρηματισμού που είχαν. Οι άδειες θέρους δίνονταν σταδιακά και πολλοί νέοι – κυρίως από την περιοχή των Σερρών που απέχει λιγότερο από τη Βουλγαρία – δεν επέστρεφαν από την άδειά τους, ενώ οι νέοι από τα χωριά της Θράκης συνήθως υπηρετούν συνεχόμενα και λάμβαναν άδειες το χειμώνα. Οι μήνες, επίσης, θητείας δεν είναι σταθεροί και κυμαίνονται από έξι έως δύο έτη. Υπάρχουν όμως πολλές μαρτυρίες για χρηματισμό των επιτροπών στρατολόγησης, με στόχο την αποφυγή της στράτευσης.

Τον Απρίλιο του 1942 κλήθηκαν σε στράτευση οι άνδρες που είχαν γεννηθεί το 1920 και 1921 και οι οποίοι αποτελούσαν την κλάση του 1941, που δεν είχε υπηρετήσει στον ελληνικό στρατό λόγω της Κατοχής. Αργότερα, το 1943, οι Βούλγαροι προχώρησαν και στην επιστράτευση κλάσεων μεγαλύτερης ηλικίας οι οποίοι είχαν υπηρετήσει στον ελληνικό στρατό και στον πόλεμο του 1940-41. Όσοι Έλληνες δεν παρουσιάζονταν στις επιτροπές στρατολογίας και ελέγχου υποβάλλονταν αρχικά στην καταβολή σημαντικού προστίμου, και σε περίπτωση μη καταβολής τους δικάζονταν και καταδικάζονταν ερήμην».

Τα Τάγματα Εργασίας ήταν μονάδες πλήρους στρατιωτικής οργάνωσης (λόχοι, τάγματα κτλ) με τη διαφορά ότι οι στρατεύσιμοι σε αυτά δεν έπαιρναν όπλο. Οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης ήταν τρομερά δύσκολες, χωρίς τις στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής, με απαίσιο φαγητό (κατάμαυρο ξεροκόμματο για ψωμί και φασολάδα ή φακή ή καυτερό κρεατόζουμο)  και ελάχιστο νερό. Η καραβάνα και τα κουτάλια πάντα άπλυτα και σκουριασμένα.  Η δουλειά τους συνήθως ήταν να σπάνε πέτρες, να μεταφέρουν χώμα και άλλα υλικά, να σκάβουν και να μεταφέρουν κάποιο συγκεκριμένο αριθμό κυβικών με βαγονέτα.

Τα ντουρντουβάκια εν ώρα καταναγκαστικής εργασίας

Οι αιχμάλωτοι πολέμου, μετά από μία σύντομη στρατιωτική εκπαίδευση (ατέλειωτες ώρες βήμα κάτω από τον καυτό ήλιο), άρχισαν να ανοίγουν περάσματα μέσα σε δύσβατες περιοχές για να περάσουν οι νέες βουλγαρικές σιδηροδρομικές γραμμές. Η μέρα τους ξεκινούσε και τελείωνε με έπαρση της σημαίας, αφού πρώτα όλοι υποχρεώνονταν να φωνάξουν «Ούρα Μπαλγκάρια», δηλαδή «ζήτω η Βουλγαρία». Όλα τα παραπάνω τα γλίτωναν όσοι πολιτογραφούνταν Βούλγαροι.

Το Φθινόπωρο επέστρεφαν στην Ελλάδα. Πάλι ήταν υποχρεωμένοι να παρουσιάζονται  3 φορές την ημέρα και να δηλώνουν την παρουσίαση τους. Όμως την άνοιξη τους ξανακαλούσαν στα τάγματα εργασίας του βουλγαρικού στρατού, που όμως τώρα ήταν πιο αυστηρά τα μέτρα των κατακτητών, οι οποίοι απειλούσαν τους αιχμάλωτους Έλληνες, ότι αν επιχειρήσουν να δραπετεύσουν θα εκτελεστούν οι ίδιοι και οι συγγενείς τους στην Ελλάδα. Οι συνθήκες ξανά άθλιες, ύπνος πάνω σε χώμα, μέσα στην υγρασία, με φαγητό που δεν κάνει ούτε για γουρούνια, με ξυλοδαρμούς και απειλές που παραβιάζουν κάθε διεθνή συνθήκη. Αυτά μέχρι το Φθινόπωρο του 1943, οπότε επετράπη στους αιχμαλώτους πολέμου να γυρίσουν στην πατρίδα.

Εν τω μεταξύ τον Αύγουστο του 1943 πεθαίνει ο Βούλγαρος βασιλιάς Μπόρις ο Β΄ και στο θρόνο ανεβαίνει ο ανήλικος γιος του Συμεών, που όμως ανετράπη από το Ρωσικό στρατό, που μπήκε στη Βουλγαρία το Σεπτέμβριο του 1944. Ο βουλγαρικός στρατός κατοχής αποχωρεί από την ανατολική Μακεδονία και Θράκη και όσοι ήταν «ντουρντουβάκια» και εκείνη τη χρονιά γλύτωσαν και επέστρεψαν στην Ελλάδα.

Δόθηκαν διαταγές κανένας να μην πειράξει Βούλγαρο. Κανένας ποτέ δεν τιμωρήθηκε, ποτέ η χώρας μας δε απαίτησε εξηγήσεις, αποζημιώσεις και δικαστήριο για τα εγκλήματα πολέμου από το γειτονικό λαό, όπως επίσης κι αυτοί ποτέ δε ζήτησαν συγγνώμη. Στη Βουλγαρία επιβλήθηκε το κομμουνιστικό καθεστώς με τον Δημητρώφ και τα σύνορα έκλεισαν για όσα χρόνια κράτησε ο λεγόμενος «ψυχρός πόλεμος». Στη συνέχεια, για να μην ξυπνήσουν μίση στα πολύπαθα Βαλκάνια, έγινε προσέγγιση με τη Βουλγαρία και καλλιεργήθηκαν σχέσεις καλής γειτονίας και συνεργασίας με αποτέλεσμα όλα να ξεχαστούν.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος larousse Britannica

Δημήτριος Μπατσούλας «Τα Ντουρντουβάκια», Εκδόσεις Λογοσοφία, Αθήνα 2006.

Σοφία Αυγέρη «Ντουρντουβάκια: Έλληνες σε βουλγαρικά τάγματα εργασίας», Εκδόσεις 24grammata.com, Αθήνα 2012

eranistis.net

Καινά δαιμόνια στον ΟΟΣΑ

 

Γιάνης Βαρουφάκης

 

Την περασμένη εβδομάδα συμμετείχα στις εργασίες του ΟΟΣΑ στο Παρίσι, στο πλαίσιο του ετήσιου Forum του διεθνούς οργανισμού, προσκεκλημένος του Γ.Γ. του ΟΟΣΑ, του κ. Άνχελ Γκούρια. Πριν τρεις μήνες είχα ξαναβρεθεί στο Παρίσι, και πάλι μετά από πρόσκληση του κ. Γκούρια, για να συζητήσουμε τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις. Απ΄ ό,τι μου είπε ο ίδιος, δεδομένης της προσωπικής του τραυματικής εμπειρίας (ως τέως υπουργός Οικονομικών του Μεξικού) με μη βιώσιμα χρέη, με καταρρέουσες τράπεζες, με επίπονα κουρέματα, και με μια ιδιαίτερα βαθιά κοινωνικο-οικονομική κρίση, προσπαθεί να εισάγει στον ΟΟΣΑ καινά δαιμόνια προσκαλώντας ανθρώπους από τους οποίους ζητά να αναταράξουν τα «λιμνάζοντα ύδατα» μιας κατεστημένης άποψης για την παγκόσμια οικονομία, η οποία άποψη (σύμφωνα με τον ίδιο τον Γ.Γ.) δεν έχει καταφέρει ούτε να ρίξει φως στην πραγματικότητα, ούτε και να προτείνει ικανοποιητικές λύσεις.

Στην πρώτη μας συνάντηση, αρχές Μαρτίου, μιλήσαμε διεξοδικά για τα αίτια της κατάρρευσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, το 2008, και την οικονομική κρίση που ακολούθησε παντού πριν θέσει, περί τα τέλη του 2009, την Ευρωζώνη σε αποδομητική πορεία. Αμέσως μετά, τόσο το γραφείο του Γ.Γ. του ΟΟΣΑ, όσο κι εγώ ο ίδιος, δημοσιοποιήσαμε εκείνη τη συζήτηση και κλείσαμε ραντεβού για να συνεχίσουμε τις ανταλλαγές απόψεων, με πρώτη αφορμή το Forum της προηγούμενης εβδομάδας.
Βέβαια, στην πατρίδα μας, στη χώρα όπου η Κρίση έχει εξάψει τη φαντασία πολλών, αυτές οι συναντήσεις παρουσιάστηκαν με καθαρά νεοελληνικό τρόπο: «Άλλος ένας βολεύτηκε στον ΟΟΣΑ», «Ο Βαρουφάκης αναλαμβάνει θέση στον ΟΟΣΑ» κ.λπ. κ.λπ. Επειδή εδώ στο protagon είμαστε μια παρέα, στην οποία όσο και να διαφωνούμε επιμένουμε να παραμένουμε διαφανείς, θεώρησα πρέπον και σωστό να σας πω ότι τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Ποτέ δεν θα δεχόμουν έμμισθη, οργανική θέση στον ΟΟΣΑ. Ο λόγος είναι απλός: Το αντίτιμο μιας τέτοιας θέσης είναι η απώλεια του δικαιώματος στην ανεξαρτησία, του δικαιώματος να καταθέτεις απόψεις στον δημόσιο διάλογο χωρίς την έγκριση του οργανισμού στον οποίο υπάγεσαι. Άλλο αυτό και άλλο να δεχθείς να συνομιλείς με τον Γ.Γ. του ΟΟΣΑ, να συμμετέχεις σε συνέδρια που οργανώνει, να τον συμβουλεύεις για θέματα που τον ενδιαφέρουν - εφόσον αυτή η σχέση παραμένει άμισθη, άτυπη και χωρίς καμία εκατέρωθεν δέσμευση.

Τώρα που ξεκαθαρίσαμε αυτό το ζητηματάκι, επιτρέψτε μου να έρθω στο μόνο πραγματικά ενδιαφέρον ζήτημα: Τι συζητήσαμε όσον αφορά την Κρίση; Αν και δεν μπορώ να δημοσιοποιήσω τις απόψεις που μου παρουσίασε ο κ. Γκούρια, μετά χαράς να σας μεταφέρω, περιληπτικά, αυτά που του είπα. [Αυτή είναι η χάρη του να μην έχω οργανική θέση κάπου (πέραν του πανεπιστημιακού χώρου που εξασφαλίζει την ακαδημαϊκή ελευθερία). Μπορώ να σας μιλώ ελεύθερα!]
Η τοποθέτησή μου είχε δύο σκέλη. Πρώτον, εξήγησα στον Γ.Γ. του ΟΟΣΑ το βασικό σκεπτικό που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ασκούμενη πολιτική ωθεί την Ευρωζώνη στην αποδόμηση. Δεύτερον, παρουσίασα ένα πρόγραμμα τεσσάρων σημείων το οποίο και είναι πολιτικά εφικτό και που θα βοηθούσε την Ευρωζώνη να υπερβεί τη μακροχρόνια υπαρξι(α)κή κρίση της. Στις γραμμές που ακολουθούν παραθέτω περίληψη της διττής αυτής τοποθέτησης.

 

Γιατί η Ευρωζώνη θα καταρρεύσει αν «πετύχει» η πολιτική της γενικευμένης αυστηρότητας

Καταρχάς, θα μου επιτρέψετε να μη χρησιμοποιώ τον όρο «λιτότητα». Ο όρος «αυστηρότητα» (που οι αγγλο-αμερικανοί μεταφράζουν ως austerity) αποδίδει πολύ καλύτερα την ασκούμενη στην Ευρώπη πολιτική. Πολύ απλά, η πολιτική αυστηρότητας στοχεύει στην εξάλειψη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και τη χειραγώγηση του δημόσιου χρέους μέσω της περικοπής δημόσιων δαπανών και την αύξηση (κάποιων) φορολογικών συντελεστών (π.χ. του ΦΠΑ). (Δείτε εδώ για τον ορισμό της «αυστηρότητας».)
Η συνήθης κριτική εναντίον των «πολιτικών αυστηρότητας» είναι εκείνη που πρώτος ο John Maynard Keynes ανέπτυξε: ότι είναι καταδικασμένη να αποτύχει σε περιόδους που ο ιδιωτικός τομέας μειώνει τις δαπάνες του. Ο Keynes είχε, θεωρώ, δίκιο. Όμως, το επιχείρημα που κατέθεσα στον κ. Γκούρια πήγαινε λίγο «παραπέρα», όσον αφορά την Ευρωζώνη. Ουσιαστικά, του είπα, ότι ακόμα και να αποδειχθεί λάθος ο Keynes, ακόμα κι αν πετύχει η Ευρωζώνη την εξάλειψη των ελλειμμάτων των κρατών-μελών της μέσα από «πολιτικές αυστηρότητας», το αποτέλεσμα θα είναι η κατάρρευση της Ευρωζώνης.

Ο λόγος είναι απλός. Σε κάθε οικονομία, είτε αυτή είναι η Ελλάδα είτε η Ευρωζώνη συνολικά, ισχύει πάντα μια απλή σχέση (που οι αναγνώστες του protagon έχουν πρωτογνωρίσει εδώ) μεταξύ τριών καίριων μεταβλητών: του πλεονάσματος του κρατικού προϋπολογισμού (έστω τ = φόροι μείον δημόσιες δαπάνες), του εξωτερικού πλεονάσματος της οικονομίας (έστω ρ = εξαγωγές μείον εισαγωγές), και των πλεοναζουσών αποταμιεύσεων ή, αν προτιμάτε, των μη επενδυμένων αποταμιεύσεων (έστω σ = αποταμιεύσεις μείον επενδύσεις). Ποια σχέση; Η ισότητα που απαιτεί, βρέξει-χιονίσει, το άθροισμα σ+τ να ισούται με το ρ. Πιο απλά, σ+τ = ρ παντού και πάντα. Δηλαδή, το εξωτερικό πλεόνασμα είναι «καταδικασμένο» να ισούται με το άθροισμα των μη επενδυμένων αποταμιεύσεων και του κρατικού πλεονάσματος.
Για να σας δώσω μια εύκολη γραφική απεικόνιση, το γράφημα αυτό απεικονίζει τη σχέση μας (σ+τ = ρ) στην περίπτωση της Γερμανίας (ή μιας άλλης πλεονασματικής χώρας) πριν την Κρίση. Στο σημείο S1, όπου βρισκόταν η Γερμανία πριν το 2008, παρατηρούμε ένα μικρό, σχετικά, έλλειμμα κρατικού προϋπολογισμού (τ<0), ένα μεγάλο μέγεθος μη επενδυμένων αποταμιεύσεων (σ>0) και ένα σημαντικό εξωτερικό πλεόνασμα (ρ - το μέγεθος του οποίου, στο γράφημα, φαίνεται από το σημείο που τέμνει η χρωματιστή γραμμή που διαπερνά το σημείο S1 τον οριζόντιο άξονα).
Αντίθετα, ελλειμματικές χώρες (όπως η δική μας) βρίσκονταν στην αντίπερα «όχθη» του γραφήματος, βλ. εδώ, με ελλειμματικό εξωτερικό ισοζύγιο (ρ<0) και επενδύσεις που ξεπερνούσαν σημαντικά τις αποταμιεύσεις (σ<0). Πού βρίσκονταν τα χρήματα για επενδύσεις, οι οποίες να υπερβαίνουν τις εγχώριες αποταμιεύσεις; Από τις αποταμιεύσεις στη Γερμανία που έρεαν προς την Περιφέρεια, επιτρέποντας το δικό μας σ να είναι αρνητικό καθώς το δικό τους ήταν θετικό. Μάλιστα, στην εποχή των «παχιών αγελάδων», αυτή η διαδικασία όλο και μεγεθυνόταν - βλ. τα μαύρα βέλη στο γράφημα αυτό τα οποία καταγράφουν τις προ του 2008 τάσεις στην Ευρωζώνη.
Ξάφνου, ήρθε η Κρίση. Και τότε, από τη μία στιγμή στην άλλη, οι ροές των κεφαλαίων (βασικά των γερμανικών αποταμιεύσεων) αντιστράφηκαν βίαια. Οι επενδύσεις στην Περιφέρεια κατέρρευσαν (ωθώντας και το δικό μας σ σε θετικό πρόσημο, όπως ήταν εκείνο της Γερμανίας) την ώρα που τα ελλείμματα όλων των κρατών, πλεονασματικών και ελλειμματικών, αυξήθηκαν ελέω τόσο της τραπεζικής κρίσης όσο και της κρίσης στην πραγματική οικονομία. Βλ. την πορεία που υποδεικνύουν τα μαύρα βέλη σε τούτο το γράφημα.
Κάπου εκεί, σε αυτό το σημείο, περί το 2009, αρχίζει η αυστηρή εφαρμογή των «πολιτικών αυστηρότητας» όχι μόνο στις ελλειμματικές, αλλά και στις ίδιες τις πλεονασματικές χώρες. Από σημεία εκκίνησης όπως το σημείο S2 για χώρες όπως η Γερμανία και το σημείο D2 για χώρες της Περιφέρειας (βλ. αυτό το γράφημα), η Ε.Ε. πασχίζει να εκμηδενίσει τα ελλείμματα των κρατικών προϋπολογισμών - δηλαδή να «σπρώξει» τη μεταβλητή τ προς τον οριζόντιο άξονα που αντιστοιχεί με τ=0. Με άλλα λόγια, προσπαθεί να θέσει τις οικονομίες μας στα μονοπάτια που ορίζουν τα βέλη του γραφήματος: το κόκκινο βέλος για τις χώρες της Περιφέρειας και το πράσινο για τη Γερμανία και τις άλλες πλεονασματικές χώρες.
Έστω ότι, κόντρα στον John Maynard Keynes και τις προβλέψεις του, η Ευρώπη πετυχαίνει αυτόν τον στόχο με αποτέλεσμα, στο τελευταίο γράφημα, να φτάσουν οι χώρες της Περιφέρειας το σημείο D3 και χώρες όπως η Γερμανία το σημείο S3. Για να συμβεί αυτό όμως θα πρέπει, υποχρεωτικά, το εξωτερικό πλεόνασμα της Ευρωζώνης, συνολικά, να ισούται με το τεράστιο ποσό που υποδηλώνει η απόσταση των σημείων S3 και D3 επί του οριζόντιου άξονα. Όμως, αυτό είναι αδύνατον! Αν το εμπορικό πλεόνασμα της Ευρωζώνης με τον υπόλοιπο κόσμο αρχίσει να αυξάνεται τόσο πολύ, το ευρώ θα εκτιναχθεί στα ουράνια. Σε ένα υποτονικό παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα όπου οι Κεντρικές Τράπεζες (πλην της ΕΚΤ) παράγουν ωκεανούς ρευστότητας με αποτέλεσμα να πέφτει η αξία των νομισμάτων τους, οι ευρωπαϊκές εξαγωγές δεν υπάρχει καμία των περιπτώσεων να φτάσουν στο σημείο που απαιτείται ώστε η «γενικευμένη αυστηρότητα» να πετύχει τους εκπεφρασμένους στόχους των Ευρωπαίων ιθυνόντων μας.

Οπότε; Οπότε το μόνο συμπέρασμα από τα πιο πάνω είναι πως η εμμονή στις «πολιτικές αυστηρότητας» που στοχεύουν στα σημεία D3 και S3 στο τελευταίο μας γράφημα θα καταστρέψει την παραγωγική βάση χωρών όπως η Ιταλία και η Ισπανία, θα καταδικάσει σε πρωτόγνωρη φτώχεια χώρες όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, και θα εμφυσήσει υφεσιακή ενέργεια σε χώρες όπως η Γερμανία. Όσο συνεχίζεται αυτή η διαδικασία, η αποδόμηση της Ευρωζώνης θα επιτελείται κάτω από την επιφάνεια. Κι όσο η ΕΚΤ και οι κυβερνήσεις μας καταφέρνουν να καλλιεργούν την εντύπωση μιας επιφανειακής σταθερότητας, τόσο πιο κοντά ερχόμαστε στη στιγμή της απότομης διάλυσης της νομισματικής μας ένωσης - μιας διάλυσης που θα συμβεί «απρόβλεπτα».

 

Και η εναλλακτική;

Το δεύτερο σκέλος των συζητήσεων μας με τον κ. Γκούρια και τους συνεργάτες του αφορούσαν εναλλακτικές πολιτικές που δύνανται να αποτρέψουν το κακό που θα βρει όλους μας, Ευρωπαίους και μη, σε περίπτωση που η Ευρωζώνη διασπαστεί. Οι αναγνώστες του protagon λίγο-πολύ μπορούν να φανταστούν τι είπα στον Γ.Γ. του ΟΟΣΑ επ’ αυτού. Ουσιαστικά, του παρουσίασα μια νέα έκδοση της πρότασης για την οποία έχω γράψει πολλές φορές εδώ - βλ. εδώ για μια περσινή έκδοσή της. Η ουσία της πρότασης αυτής, για την οποία δουλέψαμε με τον Stuart Holland πριν χρόνια και την οποία πρόσφατα αναδιαμορφώσαμε με τον καλό συνάδελφο και φίλο James Galbraith, είναι η εξής.

Στόχος πρέπει να είναι η εξισορρόπηση της Ευρωζωνικής οικονομίας. Μέσον για την επίτευξη του στόχου αυτού πρέπει να είναι υπάρχοντες θεσμοί, χωρίς αλλαγές στις Συνθήκες της Ε.Ε. οι οποίες, απλά, απαιτούν χρόνο και πολιτική βούληση που η Ευρώπη δεν διαθέτει. Οι θεσμοί που έχουμε στη διάθεσή μας είναι: η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ECB), ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM), η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΙΒ) και, τέλος, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Επενδύσεων (EIF). Μπορούν αυτοί οι τέσσερις θεσμοί να χρησιμοποιηθούν χωρίς να παραβιαστεί το γράμμα οποιασδήποτε Συνθήκης ή Καταστατικού Χάρτη (π.χ. της ΕΚΤ) αλλά με τρόπο που να εξισορροπεί την Ευρωζώνη, να καταργεί τη μαινόμενη τραπεζική κρίση, να ξεφουσκώσει το δημόσιο χρέος ολόκληρης της Ευρωζώνης, να τονώνει θεαματικά τις επενδύσεις (ιδίως στην Περιφέρεια), και να καταπολεμά την κοινωνική κρίση που πλήττει χώρες όπως η δική μας; Θεωρούμε πως η απάντηση είναι καταφατική.

Πρώτον, η τραπεζική κρίση μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα από το ESM και την ECB. Χωρίς να περιμένουμε την τραπεζική ενοποίηση (που δεν θα έρθει παρά μόνο αν πρώτα επιλυθεί η Κρίση), όλες οι τράπεζες που απαιτούν ανακεφαλαιοποίηση από τον ESM να περιέλθουν στην ιδιοκτησία του ESM ο οποίος, σε συνεργασία με την ECB, αλλάζει τα Διοικητικά Συμβούλια των τραπεζών αυτών, τις συρρικνώνει, τις ανακεφαλαιοποιεί και, εν τέλει, πουλά τις νέες, αναβαπτισμένες τράπεζες στους ανά τον κόσμο πλειοδότες.

Δεύτερον, το δημόσιο χρέος κάθε κράτους-μέλους σπάει σε δύο μέρη. Σε εκείνο που προβλέπεται από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και στο «υπερβάλλον» χρέος. Η ΕΚΤ αναλαμβάνει τη διαχείριση του πρώτου, χωρίς να τυπώσει ούτε ένα ευρώ ή να αγοράσει ένα ομόλογο (βλ. Πολιτική 2 εδώ για το πώς μπορεί να συμβεί αυτό). Όσο για το δεύτερο μέρος του χρέους, του «υπερβάλλοντος»-τα-όρια-του-Μάαστριχτ χρέους, αυτό συνεχίζει να το εξυπηρετεί το κράτος-μέλος, με την προσθήκη ότι εισάγεται συντεταγμένη, προβλεπόμενη διαδικασία κουρέματος αυτού του χρέους σε περίπτωση που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί - κάτι σαν τον νόμο Chapter 11 στην περίπτωση των υπό πτώχευση αμερικανικών επιχειρήσεων. Υπό αυτές τις συνθήκες μειώνεται κατά τουλάχιστον 30% το συνολικό χρέος της Ευρωζώνης των επόμενων 20 ετών ενώ, παράλληλα, αυξάνονται τα αντικίνητρα των κρατών-μελών να δανείζονται αλόγιστα.

Τρίτον, η ΕΙΒ και το EIF εκπονούν ένα νέο New Deal για την Ευρώπη, ένα πανευρωπαϊκό επενδυτικό πρόγραμμα ανάκαμψης, της τάξης του 10% του Ευρωζωνικού ΑΕΠ. Οι επενδύσεις αυτές χρηματοδοτούνται κατά 50% από τα ομόλογα που εκδίδει η ΕΙΒ και κατά 50% από ομόλογα έργων (project bonds) τα οποία εγγυάται η ECB - αλλά που αποπληρώνονται από τα ίδια τα έργα (με τα κράτη-μέλη να παρέχουν εγγυήσεις σε περίπτωση που τα προσδοκώμενα κέρδη δεν αρκούν για την αποπληρωμή της ECB).

Τέταρτον, και τελευταίο, τα κέρδη του συστήματος κεντρικών τραπεζών από την... Κρίση, δηλαδή οι τόκοι που συσσωρεύονται λόγω της αύξησης των ανισορροπιών στο σύστημα Target2 της ECB, χρηματοδοτούν άμεσα προγράμματα ανακούφισης των πιο αδύναμων Ευρωπαίων πολιτών - π.χ. δημιουργία συστήματος κουπονιών τροφής (food stamps) και ενέργειας (energy stamps) που οι δικαιούχοι εξαργυρώνουν στα σούπερ μάρκετ, στη ΔΕΗ κ.λπ.

 

Επίλογος

Οι συζητήσεις που είχα με τον Γ.Γ. του ΟΟΣΑ μου προκάλεσαν ταυτόχρονα αισιοδοξί,α αλλά και ανησυχία. Αισιοδοξία που ο Γ.Γ. ενός σημαντικού παγκόσμιου οργανισμού ανησυχεί και γνωρίζει ότι η δεσπόζουσα οικονομική ιδεολογία οργανισμών, όπως ο δικός του, απεδείχθησαν μέρος τους προβλήματος και όχι της λύσης. Από την άλλη, είναι ανησυχητικό να παρατηρεί κανείς εκ των έσω τον συστηματικό τρόπο με τον οποίο οι τοξικές οικονομικές ιδεοληψίες πασχίζουν να αποτρέψουν τη μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας που αποτελεί προαπαιτούμενο για την υπέρβαση της μισανθρωπικής Κρίσης.

 

Υ.Γ.: Για όποιους (μαζοχιστές) ενδιαφέρονται, θα προσπαθήσω να εξηγήσω όλα τα παραπάνω διεξοδικά στο HUB, την Τρίτη 4 Ιουνίου, στις 20:00 - βλ. εδώ για λεπτομέρειες

www.protagon.gr

Από το Ζάλογγο ως το Δίστομο, αυτή η Ιστορία δεν σου αξίζει!

Σα νεκρός μου φαίνεται πια ο χρόνος, γι αυτό και η σιωπή των ημερών. Η μήτρα της Ιστορίας δεν γεννά τίποτα τούτη τη στιγμή σε αυτή τη χώρα. Και ήρθε η μαύρη επέτειος της σφαγής του Διστόμου να με ανασηκώσει λίγο, αλλά μόνο για να αποδώσω στον καθένα αυτά που του αξίζουν. 

Μια σειρά απογοητεύσεις τον τελευταίο καιρό, όπως το φιάσκο μιας μεγάλης απεργίας που δεν έγινε ποτέ και η αδιαμφισβήτητη προδοσία σύσσωμης της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, αλλά και η ενδοτικότητα αυτού του λαού, είτε η απόλυτη ανηθικότητα του....που δηλώνεται με  την αδιαφορία για τον πόνο του άλλου, του άλλου που μπορεί να είναι δίπλα σου, και ίσως και εσύ ο ίδιος αύριο κιόλας, όλα αυτά ρίχνουν ένα βαρύ, συννεφιασμένο πέπλο πάνω από την Ελλάδα. Κι έρχεται η επέτειος της σφαγής, μιας από τις τόσες και τόσες θυσίες των τύποις μόνο προγόνων που αντιστάθηκαν μέχρι τέλους, για να μικρύνει ακόμα περισσότερο το έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτο ανάστημα αυτού του σημερινού υποτιθέμενου ελληνικού λαού. 

Πράγματι, τίποτα δεν πήγε χαμένο: ούτε η διευρυμένη αστικοποίηση, ούτε το καταναλωτικό μοντέλο, ούτε το ξέπλυμα των δωσιλόγων, ούτε η Βάρκιζα, ούτε τα καινούργια μοντελάκια αυτοκινήτου που τόσο λάτρεψες, ούτε το γκρικ καμάκι της βαριάς μας βιομηχανίας του ξεκωλοτουρισμού, όλα είναι εδώ!

Ένα σιχαμένο ανθρωπάκι, που αν θυμηθεί το Ζάλογγο θα είναι είτε για να το χλευάσει ως μυθική κατασκευή, είτε για να το στήσει καραγκιόζ μπερντέ στο θέατρο του εθνικοφασισμού.

Ένα φοβισμένο ανθρωπάκι που όμως δεν του αξίζει να ζει, έτσι είπε ο Κάλβος, δεν του αξίζει να ζει.

Από το Ζάλογγο ως το Δίστομο, αυτή η Ιστορία δεν σου αξίζει. Και θα πληρώσεις το τίμημα αργά ή γρήγορα, εσύ ή και τα παιδιά σου. Μέρα τη μέρα με την κακία, την αδιαφορία, την ανοχή, τη σιωπή, το φόβο, την ηλιθιότητα που δεν συγχωρείται, χώνεσαι ακόμα πιο βαθιά στο λάκκο που σκάβεις ο ίδιος και θα γίνει ο τάφος σου. Από την κρησάρα της Ιστορίας θα περάσουμε όλοι, μα όλοι, και τα σκάρτα θα ξεχωρίσουν από τον ανθό. Ότι είπες και ότι έκανες, ότι δεν είπες και ότι δεν έκανες, όλα είναι εδώ. Και μην τολμήσεις να διανοηθείς οτι είσαι απόγονος αυτών των ταπεινών και ανώνυμων ηρώων, που προτίμησαν το γκρεμό από τη δουλεία, που προτίμησαν τον πιο βίαιο θάνατο από την υποταγή, που διάλεξαν την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια και περιφρόνησαν την ίδια τη σύντομη βιολογική  ζωή τους.

Να αναπνέεις είναι πολύ εύκολο, εξάλλου το βρήκες έτοιμο, δεν χρειάζεται προσπάθεια. Να είσαι Άνθρωπος κερδίζεται, πρέπει να κοιτάς ψηλά, είναι ζήτημα επιλογής.      

 Κεράσια και Κρίνοι

Γράμμα στον παλιό μου καθοδηγητή...

Άντα Ψαρρά

Απόγευμα Σαββάτου στη ΝΕΤ ο  ανέλυε στον έκθαμβο δημοσιογράφο τις απόψεις του επί παντός επιστητού. Αυτό είναι για όσους γνωρίζουν τον...Χρύσανθο Λαζαρίδη είναι κάτι που τον ευχαριστεί ιδιαίτερα. Γενικά ήταν η αναμενόμενη γνωστή παράθεση των λόγων που ο Σαμαράς και η ΝΔ είναι η καλύτερη λύση για τον τόπο από τα χείλη του προσωπικού πρωθυπουργικού συμβούλου.
Στις ερωτήσεις όμως περί ναζιστών και ακροδεξιάς βίας ο Χρύσανθος Λαζαρίδης υποστήριξε δυο απόψεις που ξεπερνούνε τα όρια της κοινής και όχι μόνο λογικής. Πρώτον ότι η Αριστερά φταίει για την άνοδο της Ακροδεξιάς και δεύτερον ότι η Αριστερά περίπου ανατριχιάζει με την έννοια της πατρίδας.
Εδώ όμως ακόμα και ο πλέον καλόβολος αριστερός «τα παίρνει»!
Κύριε σύμβουλε, για να το ξεκαθαρίζουμε μια και η ελληνική γλώσσα δίνει απεριόριστα αυτή τη δυνατότητα.
Η Αριστερά για την πατρίδα, όπως ίσως θυμάστε κι εσείς, από την αρχική σας πολιτικής προέλευση, έχει δώσει ποτάμια αίματος όχι «μόνο για Ελληνες» αλλά για μια ελεύθερη Ελλάδα και μια δημοκρατική χώρα. Οσο για τις εποχές που προλάβαμε να ζήσουμε, η Αριστερά μόνη της σχεδόν στάθηκε απέναντι στη χούντα, χωρίς μισόλογα, με λάθη ίσως, αλλά χωρίς μισόλογα.
Οταν η χούντα, με τη συνεργασία μυστικών ξένων υπηρεσιών και κρατών, λεηλατούσε πέρα από τις ζωές, τον πλούτο της χώρας και τον παρέδιδε σε επιχειρηματίες και εφοπλιστές, υποστηρικτές του καθεστώτος, όταν έβαζε πρώτη αυτή πόδι στα δάση της πατρίδας με τις βίλες και τα ρουσφέτια στους επικεφαλής της, όταν υπεξαιρούσε ακόμα και τα χρήματα για την αγορά αμυντικών όπλων ή αγόραζε σάπια κρέατα για τις ένοπλες δυνάμεις, όταν αποκαθιστούσε την προδοσία των δωσιλόγων και των Χιτών που συνεργάστηκαν με τους Ναζί για να αποτρέψει τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» κι όταν απαγόρευε την παραμικρή διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής σε εκείνους που υπέφεραν, η Αριστερά έτρωγε το ξύλο, τα βασανιστήρια και τις εξορίες για να τα πούμε εν… τάχει.
Οταν η χούντα ξεπουλούσε την Κύπρο για να εμπεδώσει κι εκεί το καθεστώς της, επιχειρώντας να δολοφονονήσει τον Μακάριο, η Αριστερά ούρλιαζε. Οταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στην Κύπρο, μετά το χουντικό πραξικόπημα, η Αριστερά βγήκε στους δρόμους μαζί με όλο τον υπόλοιπο κόσμο.
Αυτά τα ολίγα για τα παλιά.
Αργότερα, όλοι, δεξιοί κι αριστεροί και κεντρώοι δοκίμασαν να περπατήσουν σε μια νέα κατάσταση. Ξανά όμως στήθηκαν τα εμπόδια της πατριδοκαπηλίας, ξανά οι ισχυροί δεσμοί της χούντας της Δεξιάς και του παρακράτους δεν επέτρεψαν τότε την κάθαρση. Ξανά στήθηκαν οι χοροί των λεηλασιών και της σπατάλης και κυρίως της μίζας. Μεγάλωσε απλά η πίτα. Η Ακροδεξιά δεν έπαψε ποτέ να κάνει έστω και στοιχειωδώς αλλά πάντως αισθητή την παρουσία της.
Οταν λοιπόν βρήκε την ευκαιρία, «ξεπετάχτηκε», χάρη και στις δικές σας ενέργειες, μαζί με τις εθνικιστικές κορώνες: για τους Τούρκους που καίγανε τα δάση, για τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, για το φλερτ με τους φανατικούς θρησκόληπτους που μισούν την επιστήμη, για την απόλυτη προπαγάνδα των ΜΜΕ που ταύτιζε και ταυτίζει τη λέξη τρομοκρατία με την Αριστερά, για την εγκληματικότητα που τάχα προκάλεσαν μόνοι οι μετανάστες, για το ξύλο στις διαδηλώσεις, για την αποθράσυνση των πραιτόρων της ΕΛΑΣ, για τη στοχοποίηση των Εξαρχείων και των νέων που «διέφεραν», για τους αγανακτισμένους πολίτες που μεταμορφώθηκαν σε Χρυσαυγίτες και για όλα τα άλλα, ων ουκ έστι αριθμός.
Οταν δε τα πράγμα τα έφτασαν στη σημερινή κρίση, όπου οι υπερασπιστές του έθνους έχωσαν το χέρι στις τσέπες της πατρίδας και τη λεηλάτησαν, η Αριστερά πρώτη σηκώθηκε από τον καναπέ. Αυτή η Αριστερά που «δεν επέτρεπε την έννοια πατρίδα» φωνάζει για την Ελλάδα! Να μην ξεπουληθούν τα ποτάμια της, που οι δικοί σας επιχειρηματικοί φίλοι λερώνουν με απόβλητα και ρύπους.
Να μην καούν τα δάση, μέσα στα οποία οι βίλες και οι δρόμοι των δικών σας κολλητών κατασκευάζονται, να μην ξεπουληθεί η ενέργεια που οι δικοί σας επιχειρηματικοί φίλοι διεκδικούν για τις τσέπες τους, να μην ξεπουληθούν τα λιμάνια που οι δικοί σας πολιτικοί αρχηγοί δίνουν μποναμά στους Κινέζους για να έχουν οι δικοί σας εφοπλιστές φτηνά κατασκευαστικά στην Άπω Ανατολή για πλοία με σημαίες ευκαιρίας. Εσάς  βοηθάει η Χρυσή Αυγή που έχει πολλές επαφές και κολλητιλίκια με τους αφορολόγητους πλοιοκτήτες.
Η Χρυσή Αυγή σιγοντάρει τις επιστρατεύσεις, σιγοντάρει τις φωνές που ζητούν γιούρια στη Βουλή, σιγοντάρει τα ΜΜΕ που ζητάνε το κεφάλι των εκάστοτε απεργών (πλην των ταξιτζήδων ίσως), σιγοντάρει τις αθρόες στοιβαγμένες ζωές στα κρατητήρια, σιγοντάρει την απομάκρυνση από την ευρωπαϊκή ζώνη, ειρωνεύεται τις καταδικαστικές για την Ελλάδα ευρωπαϊκές αποφάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το περιβάλλον.
Δεν αναρωτηθήκατε ποτέ κύριε σύμβουλε πώς είναι δυνατό να βρίσκονται στη φυλακή μόνο οι αντιεξουσιαστές και αριστεροί «τρομοκράτες» ενώ πάνω από 600 δολοφονικές επιθέσεις (μόνο μέσα στο 2012 και 2013) ακόμα και με νεκρούς μετανάστες δεν έχουν εξιχνιαστεί; Δεν αναρωτηθήκατε ποτέ πώς εξευτελίζει την πατρίδα μας το δίκαιο του αίματος, η πατριδοκαπηλία, η μισαλλοδοξία και ο ρατσισμός;
Φυσικά και τα γνωρίζετε όλα αυτά και φυσικά η αποστροφή σας για την Αριστερά θα έχει την ερμηνεία της σε διάφορες επιστήμες. Ομως την κάλυψη εγκλημάτων σε βάρος της πατρίδας αλλά και των πολιτών που ζούνε ηθελημένα ή άθελά τους εδώ, μία μόνο επιστήμη την ερμηνεύει και την χαρακτηρίζει πάντα μόνο με ένα τρόπο!
Με δυο λόγια: ενώ εμφανίζεστε ως σύγχρονος, σκεπτόμενος και εκσυγχρονιστής πολιτικός, χρησιμοποιείτε εναντίον της Αριστεράς το πιο παλιό, το πιο φθαρμένο και το πιο βρόμικο επιχείρημα, εκείνο που οδήγησε χιλιάδες αριστερούς στην εξορία και την εκτέλεση. Η άρνηση του πατριωτικού χαρακτήρα της Αριστεράς δεν είναι παρά επανάληψη της εμφυλιοπολεμικής καθεστωτικής προπαγάνδας. Και βέβαια το μόνο που επιτυγχάνει κάτι τέτοιο στις σημερινές συνθήκες είναι να δικαιώνει τους ναζιστές μαχαιροβγάλτες...

Η Άντα Ψαρρά είναι δημοσιογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών
tvxs.gr

Μία μικρή ιστορία…

Ακόμα κι’ απ’ ατσάλι να ‘σαι φτιαγμένος έρχεται μία στιγμή που λυγίζεις. Λίγο η απίστευτη διαστροφή της πραγματικότητας, που καταπίνουν αμάσητη όσοι δεν ξέρουν ιστορία ή βαριούνται να σκεφτούν, περισσότερο η προσπάθεια να μην απαντήσεις σε κατώτερες μορφές ζωής και. ορίστε η, σχεδόν, πλήρης εικόνα. Τα γεγονότα των τελευταίων επτά ετών είναι, λίγο-πολύ γνωστά κι’ αν δεν (είναι), όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να τα διαβάσει (με κάθε λεπτομέρεια) σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο. Κάποια στιγμή θα βρω το κουράγιο (γιατί χρόνο πλέον έχω) να καταγράψω τα γεγονότα αν και, κάθε φορά που το σκέπτομαι λέω στον εαυτό μου: ποιος ενδιαφέρεται. Πολλοί, απαντούν οι άγνωστοι μέχρι πριν 2-3 χρόνια αναγνώστες με τους οποίους (ξανα)βρεθήκαμε σ’ ένα μπαράκι στη Νέα Κηφισιά. Δύο γενιές μεγάλωσαν με τα περιοδικά των παλαιών Τεχνικών Εκδόσεων και οφείλεις να πεις την ιστορία. Μα, απαντούν οι άλλοι μου …εαυτοί (γνωστοί σε όσους διαθέτουν ίχνος χιούμορ), κανείς δημοσιογράφος/εκδότης δεν «είπε την ιστορία του» σε μία καθημαγμένη χώρα σαν τη  Ελλάδα. Ποιος νοιάζεται τι έπαθε ο Κ.Κ, ο Μποζόν ντε Χιγκς ή ο Μάντης Κάλχας όταν ένας ολόκληρος λαός είχε πουληθεί, προδοθεί, διακορευτεί από τις ηγεσίες του, με μία-δύο εξαιρέσεις τα τελευταία 50 χρόνια;
Μαζευτήκαμε που λέτε ο Γιώργος, ο Ανδρέας, ο Δημήτρης, ο Κωνσταντίνος και άλλοι και, ήτα σαν όλοι όσοι μεγάλωσαν ή διάβαζαν τα περιοδικά μας (μέχρι το 2006 που, εξ αιτίας δικών λαθών πουλήθηκαν σε άλλη εκδοτική εταιρία), να ήταν εκεί. Μη στενοχωριέσαι δάσκαλε, μου είπαν. Εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια κι’ αυτό το «δάσκαλε» μου έδωσε δύναμη και τιμή που αισθάνθηκα πως δεν μπορούσα να σηκώσω. Η λέξη «δάσκαλος» είναι βαριά. Παλιότερα αποδίδονταν στους καθηγητές μας που, σαν φωτίσες στο σκοτάδι, προσπαθούσαν να μας «μάθουν γράμματα». Τους θυμάμαι με αγάπη περισσή να έρχονται στο σχολείο με το τραμ ή το λεωφορείο αδύνατοι, φτωχικά ντυμένοι λάμποντας όμως από γνώσεις, πνευματική και φυσική καθαριότητα. Τι σχέση έχω εγώ μ’  αυτούς; Σχεδόν καμία και λέω «σχεδόν» γιατί, έχω συναντήσει πολλές εκατοντάδες αναγνώστες που είπαν ότι, τα περιοδικά τους άνοιξαν κάποιον καλύτερο δρόμο για το μέλλον.
Γιατί όμως αυτό το σημείωμα; Απλά για να τους ευχαριστήσω με καθυστέρηση ενός άγριου (για μένα) μήνα για τη συμπαράσταση. Μπορεί να μη το κατάλαβαν αφού, το ίδιο πρωινό κάποιοι, καλύτεροι από μένα επαγγελματίες, άνθρωποι που, με τη δουλειά τους έδωσαν «ψωμί» και ασφάλεια σε εκατοντάδες εργαζόμενους, με είχαν «ξεγυμνώσει» αποκαλύπτοντας το πραγματικό μου πρόσωπο.
Το οποίο ήταν άφαντο από το 1970 ως το 2006 και εμφανίστηκε όταν η παρά φύση ένωση «Αγράμματων Συμπλεγματικών» με  αρσενικές (και θηλυκές) επιχειρηματικές πόρνες γέννησε τέρατα.
Όπως έχω πολλές φορές γράψει, οι Τεχνικές Εκδόσεις πέθαναν μία φορά το 2006 και μία δεύτερη το 2013. Ίσως ρωτήσετε πόσες φορές πέθαναν οι ιδέες τους.
Είπαμε… Οι ιδέες δεν πεθαίνουν από κάθε λογής σφαίρες αφού είναι  αλεξίσφαιρες

Κ.Κ.

kavvathas.com

Η εποχή των εξεγέρσεων παραμένει

του Θάνου Ανδρίτσου

 

Καμία αστική τάξη, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχη, έχοντας τη βεβαιότητα ότι οι εξεγέρσεις και τα κινήματα αφορούν τις γειτονικές χώρες κι όχι τη δική τους. Μάρτυρας το απότομο ξύπνημα του Ταγίπ Ερντογάν…

 
H χώρα αυτή π’ ορμά απ’ την Ασία με καλπασμό / και που προβάλλει / τ’ ώριο κεφάλι / σαν το πουλάρι / γεμάτο χάρη προς της Μεσόγειος το νερό / η χώρ’ αυτή είναι δική μας / με ματωμένους τους καρπούς / δόντια σφιγμένα / πόδια γυμνά
Ναζίμ Χικμέτ....

Και να που χωρίς να το αναμένουν πολλοί, η χώρα του Χικμέτ και του Γκιουνέι, του ιστορικού εργατικού κινήματος, της ματωμένης Πρωτομαγιάς του 1977, των ανταρτών, των λευκών κελιών, έγινε και πάλι δικιά μας. Γύρισε, έστω και σαν πεδίο διεκδίκησης στους λαούς που τόσα χρόνια αναμειγνύονται σε αυτή την τεράστια χώρα της Ανατολίας.

Η Ταξίμ και ολόκληρη η χώρα, δεν στέλνει μόνο ένα μήνυμα αγώνα και δημοκρατίας, δεν διδάσκει μόνο τη σημασία των κινημάτων στην πόλη. Πρώτα και κύρια βάζει τη γείτονά μας, με τις τόσες θυσίες και τους τόσους αγώνες, στον παγκόσμιο χάρτη της αντίστασης και της εξέγερσης, όπως αυτός διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια. Την εμβληματική Ταξίμ της πανέμορφης Ιστανμπούλ, πλάι στην Ταχρίρ, το Σύνταγμα, την Ντελ Σολ της Μαδρίτης, το πάρκο Ζουκότι. Τόποι που χτυπά η καρδιά του αγώνα όλης της ανθρωπότητας,

Χρειάζεται έρευνα για τις ομοιότητες και τις πάρα πολλές διαφορές μεταξύ αυτών των σύγχρονων παραδειγμάτων και οι παραλληλισμοί είναι συχνά όχι μόνο απλοϊκοί αλλά και λανθασμένοι. Ωστόσο, παρά τις ιδιαιτερότητες και τις αντιφάσεις, είναι σαφές ότι ένα κατακόκκινο νήμα συνδέει όλα τα στιγμιότυπα του κύκλου των εξεγερτικών γεγονότων.

Αυτό είναι το πρώτο μήνυμα της μάχης στην Τουρκία. Ο λαϊκός παράγοντας είναι ζωντανός. Όποτε τον υποτιμάς, είτε είσαι τραπεζίτης της Γουόλ Στριτ είτε τροϊκανός στην Ελλάδα, είτε ισχυρός και αυταρχικός Ερντογάν, θα εμφανίζεται πιο δυνατός για να γράψει την ιστορία. Η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα και οι άλλες πόλεις της Τουρκίας και του Κουρδιστάν είναι μια ανάσα και μια απειλή: Ότι η αλληλουχία κοινωνικών ξεσπασμάτων που ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια δεν έχει κλείσει, όπως άλλοι απογοητευμένα και άλλοι χαρούμενα εξήγγειλαν.

Οι φάσεις και τα επίπεδα μετασχηματίζονται. Στην Ελλάδα το λαϊκό κίνημα βρίσκεται σε μια παρατεταμένη κάμψη και η χώρα μαζί με τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο, ψάχνει την ελπίδα μέσα στο σκοτάδι της κρίσης. Πολλές εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης επιχειρείται να υφαρπαγούν από τον ιμπεριαλισμό, ενώ στην Αίγυπτο απέχουμε πολύ ακόμα από την υλοποίηση των αιτημάτων του αγώνα. Στις ΗΠΑ, το κίνημα «Occupy» προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί και αναβαθμιστεί πολιτικά.

Κατανοείται πια ευρέως ότι χρειάζονται περισσότερα από την επανάληψη και διάδοση μαζικών γεγονότων για να αντισταθεί ο κόσμος της εργασίας στην καπιταλιστική σήψη. Ανώτερη πολιτική και οργανωτική συγκρότηση και στοχοθεσία σε έναν αγώνα που θα έχει καμπές, ναδίρ και ζενίθ, αλλά μπορεί να είναι νικηφόρος. Σήμανε όμως η προηγούμενη περίοδος ότι η μάχη χάθηκε, ότι ο καπιταλισμός επανισχυροποιήθηκε και θα συνεχίσει ανενόχλητος το καταστροφικό του έργο; Τα οδοφράγματα της Τουρκίας απαντούν αποφασιστικά πως «όχι». Οι Τούρκοι αγωνιστές το αρνούνται όταν στέλνουν μήνυμα «Είναι η Ελλάδα μαζί μας;».

Τι σημαίνει όμως το να είμαστε μαζί τους, πέρα από απλή αγωνιστική συμπαράσταση; Πώς μπορούμε να ενοποιηθούμε όταν φαινομενικά, η κατάσταση στην οικονομία και την πολιτική, τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις απέχουν πάρα πολύ, περισσότερο από τα χιλιόμετρα του Αιγαίου που χωρίζουν τις δύο χώρες; Θα καταθέσω τρεις σκέψεις.

Πρώτον, η διεθνιστική εργατική αλληλεγγύη, η αίσθηση ότι η νίκη του αγώνα του διπλανού θα είναι και δική μου αποτελούσε υλική δύναμη στις μεγάλες στιγμές του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, όχι απλώς ανταλλαγή μηνυμάτων αλληλεγγύης. Δεύτερον, δεν είναι άσχετη η κρίση χρέους στην ευρωζώνη με την κατασκευαστική και ευρύτερα αναπτυξιακή φούσκα της Τουρκιάς. Σε κάθε περίπτωση και η κρίση τους και η «ανάπτυξή» τους, είτε πραγματοποιείται είτε οραματίζεται για το μέλλον, πατάνε πάνω σε εκατομμύρια εκμεταλλευόμενους, διαλυμένους, εργάτες και εργάτριες.

Ωστόσο, το πιο σημαντικό, αυτό που ενώνει σφιχτά και ενοποιεί τόσο διαφορετικές καταστάσεις, λαούς και συνθήκες είναι η κραυγή για δημοκρατία. Πραγματική δημοκρατία, άμεση δημοκρατία, δημοκρατία των κάτω, δημοκρατία της αποδοχής και της συμμετοχής. Όλα όσα εμφανίστηκαν ως αιτήματα και ήχησαν στις πλατείες του κόσμου, ηχούν και τώρα. Η βίαιη επέμβαση της αστυνομίας στους ακτιβιστές ενάντια στην κατασκευή του πολυκαταστήματος στο πάρκο Γκεζί, έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει και να ξεχυθεί σα χείμαρρος όλη η οργή και η αντίσταση στην καταπίεση και τον αυταρχισμό. Και οι Έλληνες, όπως και όλοι οι λαοί αισθάνονται αλληλέγγυοι γιατί έχουν μάθει ποια είναι η δημοκρατία των ΜΑΤ και των δακρυγόνων, η αντιδημοκρατική δημοκρατία του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Το ζήτημα της Δημοκρατίας είναι το ζήτημα της Εξουσίας. Είναι καθοριστικό για τη χάραξη επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής. Σίγουρα δεν θα έχουμε κομμουνισμό όταν ηρεμήσει ο αγώνας. Θα έχουμε όμως αναβάθμιση της συνείδησης και γέννηση οργάνων για μια άλλη, εργατική δημοκρατία ή ο κοινοβουλευτικός δρόμος θα αγκαλιαστεί ως η μοναδική εναλλακτική; Παρακολουθούμε με ελπίδες.

 

Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;
Το ερώτημα που τέθηκε από τους διαδηλωτές
Η εξέγερση ξεκίνησε από τους διαδηλωτές που υπερασπίζονταν το πάρκο Γκεζί από τις μπουλντόζες του Ερντογάν που ήθελαν στη θέση του ένα φαραωνικό εμπορικό κέντρο. Υποστηρίζεται ότι ήταν η αφορμή.
Σωστό απολύτως αλλά μερικό. Στην Τουρκία, οι κατασκευές, η τεράστια ανοικοδόμηση και η υπέρμετρη αστικοποίηση, δεν είναι μόνο επιμέρους γεγονότα που δίνουν την ευκαιρία ριζοσπαστικής αμφισβήτησης. Βρίσκονται στην καρδιά της κυβερνητικής πολιτικής και αποτελούν ένα από τα βασικά πεδία και επίδικα της ταξικής πάλης. Όποιος την έχει επισκεφτεί πρόσφατα, μένει άναυδος για το έργο που συντελείται. Ολόκληρες πόλεις με τεράστιους ουρανοξύστες χτίζονται μέσα σε εβδομάδες, η χώρα είναι ένα τεράστιο εργοτάξιο, παντού γερανοί, κατασκευαστικά έργα, φράγματα. Και στις πόλεις, διάλυση των ιστορικών ιστών, τσιμεντοποίηση, «εξευγενισμός» και περιβαλλοντική υποβάθμιση.
Από πίσω κρύβονται πολλά. Ο ίδιος ο Ερντογάν εμπλέκεται στην κτηματαγορά και οι κυρίαρχοι των κατασκευών είναι οι πιο στενοί του σύμβουλοι. Η φτωχή αγροτιά ξεκληρίζεται και εκατομμύρια φτωχοί από την αχανή τουρκική ενδοχώρα στοιβάζονται στις τεράστιες τούρκικες πόλεις, αναζητώντας εργασία, σε μεγάλο βαθμό στην ίδια την κατασκευή υποδομών. Στα αστικά κέντρα, το μικρό και μεσαίο εμπόριο, με τα πολλαπλά ημιπαράνομα δίκτυα χτυπιέται από τις πολυεθνικές, τα μεγάλα πολυκαταστήματα, τα φαστ φουντ που ανοίγουν σε κάθε γωνιά, πράγμα που επηρεάζει τα πολυπληθή κατώτερα στρώματα που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα πρόσβασης σε τροφή.
Για να συνεχίσει να λειτουργεί αυτό το σύστημα και να μη βυθιστεί σε κρίση, χρειάζονται όλο και περισσότερα έργα. Παράλληλα, η συσσώρευση του κεφαλαίου σε ορισμένους βαθύπλουτους είναι συγκλονιστική. Τα περιβαλλοντικά κινήματα στην Τουρκία έχουν μεγάλη ιστορία. Συχνά αποτέλεσαν έδαφος ανάπτυξης κομμουνιστικών και ριζοσπαστικών ιδεών που βρίσκονταν στην παρανομία. Επίσης, η ιστορικότητα της Ταξίμ παίζει καθοριστικό ρόλο και ειδικά η προσπάθεια των τελευταίων ετών να αποψιλωθεί το κέντρο της Κωνσταντινούπολης και να παραδοθεί στο πολυεθνικό κεφάλαιο. Η ιστορία των κοινωνικών αγώνων που εκκινούν από θέματα της πόλης είναι τεράστια και πολύ σημαντική για την κατανόηση των εξελίξεων. Μια ακόμα παράμετρος είναι και το κομμάτι της τουρκικής νεολαίας που μεγαλώνει σε ένα αυταρχικό καθεστώς απολύτως αναντίστοιχο του κοσμοπολιτισμού των τουρκικών πόλεων, των πανεπιστημίων, του ίντερνετ κ.ά.
Αυτά συνυπήρξαν στην έναρξη της εξέγερσης που δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Συνυπήρξαν στο πιο σημαντικό ερώτημα από όλα. Ποιος μπορεί να αποφασίσει για το τι θα γίνει στο κέντρο της πόλης μας και σε όλη τη χώρα μας. Εμείς, ο λαός, η νεολαία ή ο Ερντογάν, η αστυνομία, τα μεσιτικά γραφεία και οι πολυεθνικές;                    

πριν
ostria-gr.blogspot.gr 

Αραβική Άνοιξη - Τουρκική Άνοιξη;

του Τάκη Φωτόπουλου

 

Πολλοί αναλυτές μιλούν σήμερα για μια «Τουρκική Άνοιξη» κατά το πρότυπο της δήθεν Αραβικής «Άνοιξης» που ήδη αποδείχθηκε Αραβικός ...χειμώνας, παρά τον μαζικό αποπροσανατολισμό των διεθνών ΜΜΕ που ελέγχονται από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), με την αγαστή σύμπνοια της εκφυλισμένης «Αριστεράς». Δηλαδή, τους μεταμοντέρνους «Μαρξιστές», «αναρχικούς» κ.λπ. που βασικά εμπνέονται από τις αρχές της ιδεολογικής παγκοσμιοποίησης και άμεσα υποστήριξαν τους δήθεν «επαναστάτες» στη Λιβύη και Συρία, έμμεσα στηρίζοντας και τις ΝΑΤΟϊκές σφαγές στις χώρες αυτές. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν και γνήσιες εξεγέρσεις στο πλαίσιο της Αραβικής «Άνοιξης» (π.χ. Τυνησία, Αίγυπτος), σε αντίθεση με τις προσχεδιασμένες από την Υ/Ε, καθώς και τη Σιωνιστική ελίτ, ένοπλες εξεγέρσεις στη Λιβύη και τη Συρία.
Όμως, για να κατανοήσουμε τι πραγματικά συνέβη στην Αραβική «Άνοιξη», που έχει απόλυτη συνάφεια με το τι συμβαίνει στη Τουρκία σήμερα, πρέπει να κάνουμε την βασική διάκριση μεταξύ εξεγέρσεων εναντίον αποτυχημένων πελατειακών καθεστώτων (Τυνησία, Αίγυπτος, Μπαχρέιν κ.λπ.) και μη πελατειακών καθεστώτων που στηρίζονται σε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, όπως το Γκανταφικό καθεστώς στη Λιβύη και το Μπααθικό καθεστώς στη Συρία. Και στις δύο περιπτώσεις καθεστώτων ο απώτερος σκοπός της Υ/Ε είναι η πλήρης ενσωμάτωση των χωρών αυτών στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ), η οποία ανέτειλε με την ανάδυση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ―που προκάλεσε η μαζική εξάπλωση των πολυεθνικών εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια― και την σχεδόν ταυτόχρονη κατάρρευση του «υπαρκτού». ...
Η ενσωμάτωση αυτή προϋποθέτει την πλήρη ένταξη στους διεθνείς θεσμούς της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (ΠΟΕ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ.) και το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών, ιδιωτικοποιήσεις, ελαστικές εργασιακές σχέσεις κ.λπ., καθώς και την εφαρμογή κάποιας μορφής αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» που θα οδηγούσε σε κάποια κοινοβουλευτική Χούντα. Είναι φανερό ότι στη ΝΔΤ οι κοινοβουλευτικές Χούντες έχουν αντικαταστήσει παντού τις στρατιωτικές, εφόσον είναι πολύ πιο αποτελεσματικές στην απορρόφηση των λαϊκών κραδασμών από την εφαρμογή των άγριων νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
Τα μέσα όμως που χρησιμοποιούνται για την πλήρη ενσωμάτωση των χωρών αυτών στη ΝΔΤ είναι εντελώς διαφορετικά στη περίπτωση αποτυχημένων πελατειακών καθεστώτων ήδη εντεταγμένων στη ΝΔΤ, από αυτή των μη πελατειακών. Στην πρώτη περίπτωση, οι λαοί αποτελούν ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί και μπορεί να στοιχειοθετηθεί ότι, ήδη μετά την εισβολή στο Ιράκ, η Υ/Ε αποφάσισε την ανατροπή παρόμοιων καθεστώτων όχι διά των όπλων αλλά με «ροζ επαναστάσεις», σαν αυτές που στέφθηκαν με επιτυχία στη Γεωργία, Ουκρανία κ.λπ..
Η ομιλία Ομπάμα στο Κάιρο μόλις ανέλαβε την πρώτη Προεδρία ήταν, σχετικά, σαφής. Στην Αίγυπτο και τη Τυνησία η Υ/Ε δεν είχε παρά να χρησιμοποιήσει σαν καταλύτη τη «νεολαία του facebook» για την αρχική οργάνωση της λαϊκής διαμαρτυρίας στις πλατείες, ωστε να ξεχυθούν κατόπιν τα λαϊκά ποτάμια που, κατάλληλα χειραγωγημένα από τις επιτροπές των πλατειών και το ίντερνετ, έθεταν το ανώδυνο για τις ελίτ αίτημα «να φύγει ο δικτάτορας» ―αίτημα το οποίο ο στρατός των χωρών αυτών που «κατά σύμπτωση» ελεγχόταν από την Υ/Ε μπορούσε εύκολα να ικανοποιήσει. Στη συνέχεια, η μορφή αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» που επιλέχθηκε από την Υ/Ε για την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών ήταν ένα είδος Ισλαμικού «εκδημοκρατισμού» από συντηρητικά Ισλαμικά κόμματα, όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα, που σήμερα δυναστεύει την Αίγυπτο και τη Τυνησία και προορίζεται να παίξει σημαντικό ρόλο και στη Συρία σε περίπτωση έξωσης των Μπααθιστών. Στην περίπτωση, όμως, των μη πελατειακών καθεστώτων που διαθέτουν ισχυρή λαϊκή βάση, ενώ η Υ/Ε δεν έχει πρόσβαση στους μοχλούς εξουσίας (στρατό κ.λπ.), η μόνη δυνατότητά της για την αλλαγή καθεστώτος περνά μέσα από την προσχεδιασμένη ένοπλη εξέγερση.
Στη Τουρκία του Ερντογάν, βέβαια, υπήρχε ήδη ένα είδος Ισλαμικού «εκδημοκρατισμού» που το πρόβαλε μάλιστα η Υ/Ε και σαν παράδειγμα στις Αραβικές χώρες. Όμως, το καθεστώς αυτό επέδειξε τελευταία τάσεις «ανεξαρτοποίησης» από την Υ/Ε: σύγκρουση με την Σιωνιστική ελίτ (που απλά «μπαλώθηκε» από την Υ/Ε), συστηματική προσπάθεια υπονόμευσης του Τουρκικού στρατού που είναι βασικός μοχλός της Υ/Ε για την αναπαραγωγή του πελατειακού καθεστώτος, καθώς και κάποια ανοίγματα σε Ιράν και Ρωσία. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι, μόλις ξέσπασε η εξέγερση στην πλατεία Ταξίμ, σαν αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών αλλά και του έρποντος Ισλαμικού αυταρχισμού, όλα τα όργανα της Υ/Ε που συστηματικά στήριξαν την Αραβική «Άνοιξη» (διεθνείς ΜΚΟ, διεθνή ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένων των «προοδευτικών» Γκάρντιαν, Λιμπερασιόν κ.λπ.) κινητοποιήθηκαν σε μια εκστρατεία δυσφήμησης του μέχρι χθες ευνοούμενού τους, ανακαλύπτοντας παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (που ακόμη «δεν βλέπουν» π.χ. στη Σαουδική Αραβία ή το Μπαχρέιν!). Οι κινήσεις αυτές μπορεί να σημαίνουν απλώς «προειδοποίηση» στον Ερντογάν να ξεχάσει τις τυχόν ανεξαρτοποιητικές διαθέσεις του. Αλλά, και στην περίπτωση που χρειαστεί να τον αντικαταστήσουν, πάλι συντηρητικό Ισλαμικό καθεστώς θα χρησιμοποιηθεί, π.χ. υπό τον Γκιουλ, που σύσσωμη εκθειάζει η Υ/Ε, ή ακόμη καλύτερα υπό τον προστατευόμενο και «αυτοεξόριστο» στις ΗΠΑ Ισλαμιστή Γκιουλέν, γνωστό για την αγάπη του στις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τη ΝΔΤ...

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 9 Ιουνίου 2013

stoxasmos-politikh.blogspot.gr

Το Ροντβάιλερ

Λιάνα Κανέλλη

 

Ο νεαρός άντρας έχει βγει βόλτα στη γειτονιά μ' ένα σκυλί μαύρο, οπότε εξ ορισμού απειλητικό, μεγαλόσωμο, οπότε εξ ορισμού δυνατό, Ροντβάιλερ, οπότε αφού δεν το δάγκωσε ποτέ άνθρωπος, κυκλοφορεί ως «κακό», ενισχυμένο από χολιγουντιανά θρίλερ και «προφητείες». Η απέναντι κυρία, οικεία κι ευγενής, σταυροκοπιέται φωναχτά επικαλείται την Παναγιά και αναρωτιέται «τι είναι τούτο;»... Η εκπαιδεύτρια του σκύλου δυο βήματα παραπίσω, ευγενικώς παρεμβαίνει και ομιλεί περί μύθων κακής ράτσας, κάνει μια απονενοημένη προσπάθεια να καλμάρει το φόβο και την προκατάληψη της γενίκευσης. Στη θέα και μόνον του σκυλιού ο τρόμος δεν υποχωρεί. Η μορφωμένη γειτόνισσα δεν αρκείται, παρότι έχει και μάνα εκπαιδευτικό, στο παιδευτικότατον «το παιδί σου και το σκυλί σου όπως το μάθεις»... Το σκυλί χαριεντίζεται ηρέμως. Δίνει στίγμα προθέσεων με το κούνημα της ουράς του, αλλά φευ, η φυγή μπρος στο μαύρο, το κακό σκυλί, είναι το λογικό τέλος του σκηνικού άμα τη εμφανίσει της... ράτσας του.

Ο Κεμάλ τρόμαξε τη μαμά και τον μπαμπά ! Πού να φανταστούν πως στέλνουν το παιδί στο Δημοτικό, στην προσφυγοδέχτρα βόρεια Ελλάδα και κοτζάμ μορφωμένη κι ευαίσθητη δασκάλα, παίζει με την ψυχή του, ύπουλα , με όπλα σαν τη μουσική του σκύλου Χατζιδάκι και του Ροντβάιλερ Γκάτσου ! Είναι δόντια οι νότες και κυνόδοντες οι στίχοι, και δαγκώνουν τις παιδικές ψυχές... Η διευθύντρια ελέγχει και ελέγχεται πολιτισμικώς για την αντοχή της στο κακό που τους βρήκε στο σχολειό.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι γενναίος. Δε φοβάται τα σκυλιά τα καπιταλιστικά που είναι εκπαιδευμένα να δαγκώνουν τους δούλους εργάτες και να βαστάνε την τάξη στο ανθρώπινο κοπάδι. Ξέρει να πλησιάζει τα σκυλιά της ανάπτυξης. Αυτά έχουν διδαχτεί από κούνια να δαγκώνουν στο λαιμό, ανεξαρτήτως ράτσας και περιλαίμιου. Μπορεί να είναι γερμανικοί λύκοι, αμερικάνικα Ροντβάιλερ, κινέζικα Πεκινουά, ελληνικά Γκέκας κι αλβανικά κι αφγανικά και κολομβιάνικα... Δεν είναι ράτσα τα καπιτάλια. Είναι τάξη εκπαίδευσης των ανθρώπων. Και πήγε και τα είδε στο καθαρό κι εν πλήρει τάξει εκτροφείο τους. Αφοβος. Κάτοχος των γαλανόλευκων περιλαιμίων τους που γράφουν ομοιόμορφα «κέρδος».

Είναι να μη σε βρει αδέσποτη σφαίρα σε δεσπόζουσα θέση αδυναμίας. Ετσι κι απασφαλιστεί επιστημονικώς το... DNA και περάσει στις ασφαλιστικές εταιρείες και στο συνταξιοδοτικό ή προνοιακό σύστημα, τότε οι δεσπότες βγάζουν φράγκα πιθανολογώντας επί του τρόμου σου. Αμολάς μια ιστορία για σκύλους και ύστερα προσλαμβάνεις τον μπόγια. Το αντιρατσιστικό σκυλί δαγκώνει; Και ποιον; Στο περιλαίμιο η απάντηση: «Η εταιρεία μπορεί να είναι πολυεθνική. Η κοινωνία ποτέ». Αλήτες, που θα πείτε εθνικό ποιητή τον Παλαμά, που έγραψε το Δωδεκάλογο του Γύφτου... Γαβ! Γαβ!

stavrochoros.pblogs.gr

Οι άλλοι φταίνε

 

Συνέχισε τη ζωούλα σου.

Τι κι αν όλα γύρω σου καταρρέουν απ τη φωτιά που τα κατατρώει. Η δημόσια υγεία, η δημόσια εκπαίδευση, όλα.

Οι «ξένοι» φταίνε. Αυτοί σου πήραν την καλοπληρωμένη γωνία στα φανάρια που πουλούσες χαρτομάντιλα και σου ‘φαγαν το μεροκάματο.

Οι καθηγητές φταίνε. Αυτοί οι ανεπρόκοποι που πληρώνονται ένα σωρό και δουλεύουν τσάμπα. Που τολμάνε ν απεργήσουν εν μέσω πανελληνίων εξετάσεων.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε. Αυτοί που μπήκαν με μέσον ή πουλήθηκαν για ψήφους για να χωθούν οι καημένοι και ξύνονται όλη την ώρα.

Οι ανάπηροι φταίνε. Που δεν πρόσεχαν για να μην μείνουν ανάπηροι. Θα έπρεπε να τους αφήσουν να πεθάνουν ή ακόμα καλύτερα να τους σκοτώνουν στη γέννα για να μην τους πληρώνουμε ε; Οι διανοητικά καθυστερημένοι φταίνε. Κι αυτοί στον Καιάδα. Οι ασθενείς με ψυχικά νοσήματα φταίνε. Ποιος νοιάζεται για τους μισότρελους; Ρίξτε τους στα μπουντρούμια και πετάξτε και το κλειδί.

Οι ομοφυλόφιλοι φταίνε ή οι διεμφυλικοί. Αυτοί οι ανώμαλοι διαφορετικοί που μολύνουν την κοινωνία. Οι εκδιδόμενες γυναίκες με AIDS φταίνε. Αυτές οι υγειονομικές βόμβες που πηδούσες χωρίς προφυλακτικό, που σπέρνουν αρρώστιες.

Τα ανεμβολίαστα παιδιά φταίνε. Οι βρομιάρηδες οι γονείς τους δεν τα εμβολίασαν γιατί δεν ήθελαν, όχι γιατί δεν μπορούσαν και τώρα απειλείται η υγεία του δικούς σου «καθαρού» παιδιού.

Οι άλλοι φταίνε. Πάντα οι άλλοι. Εσύ ποτέ. Συνέχισε να μασάς το παραμυθάκι που σου πουλάνε. Χρόνια τώρα σε ποτίζουν γραψαρχιδινι και σταρχιδιαμολ. Είναι μαγκιά να τα γράφεις όλα, έτσι δεν είναι; Σε βολεύει. Ειδάλλως θα πρέπει να κάνεις την αυτοκριτική σου, ν’ αναλάβεις ευθύνες και δράση. Συνέχισε να αδιαφορείς και να σκέφτεσαι ότι δεν είναι δικό σου πρόβλημα. Εσύ δεν αντιμετωπίζεις κανένα πρόβλημα άλλωστε. Εσύ έχεις να φας, και η οικογένειά σου, και οι οικείοι σου. Και όχι μόνο έχεις να φας, αλλά περνάς και καλά. Δε σ αγγίζει εσένα αυτό που αποκαλούν κρίση. Έχεις υποστεί κάποιες μειώσεις, αλλά και πάλι έχει ο θεός, σκέφτεσαι.

Έχεις την εντύπωση ότι αν κοιτάξεις το σπίτι σου και μόνο θα βγεις αλώβητος απ΄ όλη αυτή τη λαίλαπα που έχει ξεσπάσει. Έχεις την εντύπωση ότι αν δώσεις ελεημοσύνη, θα ελεηθείς. Δε σε αφορά όταν ο διπλανός σου καίγεται. Δε σε αφορά που είναι άνεργος. Εσύ δεν είσαι. Είναι τεμπέλης και δε βρίσκει δουλειά, είπες. Δε σε αφορά που τα παιδιά σου είναι άνεργα ή εργάζονται με μισθούς πείνας. Πάλι καλά που υπάρχει και αυτή η δουλειά, είπες. Δε σε αφορά που τα παιδιά σου φεύγουν μετανάστες σε άλλη χώρα. Οι άλλοι μετανάστες τους πήραν τη θέση και χρέος σου είναι να τους διώξεις. Χαίρεσαι όταν καίγεται ο διπλανός σου, διότι πολλές φορές σκέφτηκες ή και ακόμα είπες, «ας είμαι εγώ καλά και οι άλλοι δεν πάνε να καούν». Όταν η φωτιά φτάσει στη δική σου την πόρτα – γιατί κάποια στιγμή θα φτάσει – τότε θα ‘ναι αργά για δάκρυα. Γι αυτό συνέχισε την φυτο-ζωούλα σου. Σε βολεύει. Ειδάλλως θα πρέπει ν αρχίσεις να σκέφτεσαι για λογαριασμό σου.

Κείμενο που έστειλε αναγνώστρια με e-mail και την ευχαριστώ.

strangejournal.wordpress.com

Η κόλαση είμαστε εμείς

«Δραματικό παράδειγμα εφαρμογής του δόγματος του σοκ, όπως το περιγράφει στο ομώνυμο βιβλίο της, χαρακτήρισε την Ελλάδα η καναδή δημοσιογράφος και συγγραφέας Ναόμι Κλάιν». Ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω. Οι συνέπειες της εφαρμογής του δόγματος ήταν όντως δραματικές, όμως το παράδειγμα εφαρμογής ήταν και παραμένει το πλέον κωμικό παγκοσμίως.
Ήταν κωμικό εξ αρχής λόγω των ανθρώπων που κλήθηκαν να το εφαρμόσουν...
Τι άλλο πέρα από την κοινώς ομολογουμένη βλακεία και ανικανότητα του Γιώργου Παπανδρέου θα μπορούσε να σοκάρει ένα λαό; Κι όμως δεν τον σόκαρε, γιατί τον ψήφισε, τον υπάκουσε και εν μέρει ακόμη τον αναπολεί.
Ας φτάσουμε όμως στο σήμερα. Αυτό το «σήμερα» όπου ΔΝΤ και Ε.Ε. για τους εντελώς δικούς τους λόγους και συμφέροντα μαλώνουν δημόσια σχετικά με το ποιος έκανε τα χειρότερα λάθη στη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα. Το πρώτο λάθος, βέβαια, είναι ότι αυτοί οι δύο κερδοσκοπικοί οργανισμοί μαλώνουν μόνο για τη «διαχείριση της κρίσης», κρύβοντας το σημαντικότερο, ότι δηλαδή αυτοί οι δύο τη δημιούργησαν.
Πολλές ανεπτυγμένες οικονομίες του παραγωγικότατου και «σοβαρού» Βορρά έχουν ακόμη πιο βολικές συνθήκες για να ζήσουν μία κρίση ίδια ή και χειρότερη από της Ελλάδας, όμως κανένα ΔΝΤ και καμιά Ε.Ε. δεν το αποφασίζει να τις βάλει στη σέντρα. Η κρίση της Ελλάδας αποφασίστηκε να συμβεί. Γι’ αυτό, όμως, δε βλέπω κανέναν να μιλάει, οπότε θεωρώ ότι οι δύο κερδοσκοπικοί οργανισμοί συνεχίζουν να υπερασπίζονται την απόφασή τους.
Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε αναγνώριση άλλου λάθους είναι περιττή και ασήμαντη για τη συνέχεια. Η Ελλάδα βρίσκεται σε οικονομική τετραπληγία και τίποτε δε μπορεί να τη σώσει. Ούτε ένα «κούρεμα» γουλί. Η Ελλάδα πλέον δε μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί με την υπάρχουσα κατάσταση. Αν δεν αποφασίσει να μηδενίσει μόνη της το χρέος της, να βγει από την ευρωζώνη και να ξαναπαράγει ό,τι μπορεί με τα χέρια της, θα σαπίσει περιμένοντας την ανάπτυξη. Σαπίζει ήδη…
Η Ελλάδα δε θα το κάνει, όμως, επειδή ούτε πολιτικούς έχει, ούτε πολίτες. Ακόμη και ο μέχρι πρότινος ριζοσπαστικός ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα αναζητά το ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού, την «καλή πλευρά» της ευρωζώνης, τη θετική ανταπόκριση μιας επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου. Η παρουσία της αριστεράς στη βουλή, απλώς νομιμοποιεί το έγκλημα και αναγνωρίζει την υποταγή. Τίποτε άλλο.
Είναι πραγματικά ξεκαρδιστικό το σοκ. Όταν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δηλώνει σχετικά με τα λάθη του ΔΝΤ ότι «εάν διαβάσατε προσεκτικά αυτή την πολύ πρόσφατη έκθεση, θα θυμηθείτε πιθανώς ότι επεσήμανα, στην ουσία επέκρινα, αυτά που το ΔΝΤ καλεί λάθη, από την αρχή του δανειακού προγράμματος» τονίζοντας ουσιαστικά την αντι-μνημονική του στάση, ενώ είναι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του μνημονίου, πόσο σοβαρά μπορείς να τον πάρεις;
Και παρ’ όλα αυτά, έρχεται η αξιωματική αντιπολίτευση και του ζητά να παρουσιαστεί στη Βουλή και να απαντήσει στο «πώς θα αξιοποιήσει την παραδοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για τη λάθος κατεύθυνση του πρώτου μνημονίου». Να απαντήσει στη Βουλή! Στη Βουλή της οποίας η πλειοψηφία ψήφισε άλλα τρία μνημόνια! Θεωρεί ότι η λύση στο πρόβλημα είναι να παρουσιαστεί ο πρωθυπουργός στη Βουλή! Μέχρι εκεί! (Θα τελειώσουν τα θαυμαστικά κάποια στιγμή).
Μα τι να πει ο Σαμαράς; Ό,τι είχε να πει, το είπε από τη Φινλανδία. «Δε μπαίνω στη μέση του καβγά ΔΝΤ-Ε.Ε.». Αυτός ένας απλός υπάλληλος είναι. Ένας εντολοδόχος. Ανήκει στο κατώτερο προσωπικό της βίλας. Το παιδί που κουβαλά τα μπαστούνια του γκολφ. Με το να τον καλεί η αντιπολίτευση να πάρει θέση για τα λάθη του ΔΝΤ, απλώς του δίνει κύρος. Τον μετατρέπει σε πρωταγωνιστή. Τον σώζει!!!
Δεν εκτίθεται η κυβέρνηση με αυτή την τακτική. Δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω εξευτελισμού της. Η αντιπολίτευση εκτίθεται. Κι αν υπ’ αυτές τις συνθήκες βγαίνει εκτεθειμένη η αντιπολίτευση, αν δείχνει ανίκανη να διαχειριστεί τις ευκαιρίες της, αν περιμένει «κάτι να συμβεί» από κάτω προς τα πάνω για να το εκμεταλλευτεί, τότε απλώς απογοητεύει γι’ ακόμη μια φορά.
Λυπάμαι την κυρία Ναόμι Κλάιν. Δυστυχώς, δε μπορούμε να φέρουμε την πραγματικότητα στα μέτρα της για να δικαιώσουμε μια άποψη ή το περιεχόμενο του βιβλίου της. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Είναι εκεί και μας βγάζει τη γλώσσα της. Μας κοροϊδεύει.
Αν ένας ολόκληρος λαός παραμένει σοκαρισμένος επί τρία ολόκληρα χρόνια από έναν Γιωργάκη Παπανδρέου που πέφτει από το ποδήλατο, έναν υστερικό και ιστορικά αποτυχημένο Βενιζέλο, έναν Κουβέλη σε μόνιμη καταστολή κι έναν Σαμαρά που φορά πάνες για τη συγκίνηση μπροστά στη Μέρκελ, τότε δε φταίνε τα μέτρα, αλλά η δυνατότητα αντίληψης και η δειλία του λαού.
Αγαπητή κυρία Κλάιν, αγαπητέ κύριε Τσίπρα, οι Έλληνες δε χρειάζονται άλλο χάιδεμα αυτιών. Αυτό τον έφαγε τόσα χρόνια. Αυτό τον κατέστρεψε. Αυτό τον έκανε μαμόθρεφτο και τον καθήλωσε στη μιζέρια του. Δοκιμάστε τη σκληρή αλήθεια. Βέβαια, υπάρχει η πιθανότητα να σας πάρει παραμάζωμα αν καταλάβει τι του συμβαίνει, όμως δεν πειράζει. Θα έχετε φανεί κάπου χρήσιμοι. Έχει την αξία του κι αυτό.

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ 

Ημερίδα για το Νέο Σύνταγμα

Στο Νέο Σύνταγμα θέλω να συμμετέχω κι εγώ!