Δημόσια Παιδεία Τέλος

Έφτασε η ώρα της κατάργησης της δωρεάν δημόσιας Παιδείας. Κι έγινε με πολύ πιο έξυπνο τρόπο από την κατάργηση της ΕΡΤ, αν και το ίδιο αστραπιαία. Απλώς μείναμε να κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Τα ΜΜΕ εξυπηρετικότατα όπως πάντα παραμόρφωσαν την πραγματική είδηση.
Τόνισαν τις 2.500 οργανικές θέσεις της τεχνικής εκπαίδευσης που χάνονται, αλλά έκρυψαν ότι πλέον όποιος μαθητής θέλει να ακολουθήσει ...
μία από τις ειδικότητες που καταργούνται θα πρέπει να πληρώσει για να πάει σε ιδιωτικό ΙΕΚ!
Καταργήθηκαν, λοιπόν, οι ειδικότητες Βοηθοί Φαρμακείων, Βοηθοί Φυσιοθεραπευτών, Βοηθοί Ακτινολογικών Εργαστηρίων, Βοηθοί Οδοντοτεχνιτών, Βοηθοί Νοσηλευτών, Βοηθοί Ιατρικών & Βιολογικών Εργαστηρίων, Βοηθοί Βρεφονηπιοκόμων, Γραφικών Τεχνών,, Σχεδίασης & Παραγωγής Ενδύματος, Αισθητικής Τέχνης, Κομμωτικής Τέχνης και Αργυροχρυσοχοΐας.
Προσέξτε το αιτιολογικό της κατάργησης σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας:
Α) «Αποτελεί κοινή παραδοχή ότι τα Επαγγελματικά & Τεχνικά Λύκεια και Σχολές δεν επιτελούν σήμερα το ρόλο τους αντιμετωπίζοντας σειρά στρεβλώσεων και πελατειακών σχέσεων».
Αντί, λοιπόν, να αναζητήσουν τις ευθύνες των στρεβλώσεων και τους υπεύθυνους των πελατειακών σχέσεων, καταργούν τα Τεχνικά Λύκεια. Πόσο πρωτότυπο, λειτουργικό και κυρίως αποτελεσματικό!
Β)  «Γι’ αυτό σχεδιάζουμε ένα Τεχνικό Λύκειο που θα μεταδίδει τις απαιτούμενες τεχνικές και επαγγελματικές γνώσεις και δεξιότητες, παράλληλα με την καθολική εφαρμογή του θεσμού της μαθητείας, και τη σύνδεση με την αγορά εργασίας, χωρίς στρεβλώσεις και επικαλύψεις με ανώτερες βαθμίδες τυπικής εκπαίδευσης ή μη τυπικής κατάρτισης».
Το Υπουργείο Παιδείας καταργεί, λοιπόν, τις παραπάνω ειδικότητες επειδή δε συνδέονται με την αγορά εργασίας! Αν, όμως, πραγματικά συμβαίνει αυτό, τότε με ποια λογική το κομμάτι της αγοράς που συνδέεται με την ιδιωτική εκπαίδευση συνεχίζει να λειτουργεί και να αναπτύσσει τμήματα εκπαίδευσης των εν λόγω ειδικοτήτων; Είναι τόσο χαζή η αγορά που δε νιώθει τις ανάγκες της και είναι τόσο έξυπνο το Υπουργείο που αντιλαμβάνεται καλύτερα τις ανάγκες της αγοράς;
Κι αν πράγματι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα επειδή αυτές οι ειδικότητες της δημόσιας παιδείας δημιουργούν  «επικαλύψεις με ανώτερες βαθμίδες τυπικής εκπαίδευσης ή μη τυπικής κατάρτισης», γιατί άραγε δε δημιουργείται το ίδιο πρόβλημα από τις αντίστοιχες ειδικότητες που θα προσφέρονται πλέον αποκλειστικά από ιδιωτικές σχολές;
Να το δούμε και με παραδείγματα:
Βοηθοί Φαρμακείων
Βοηθοί Φυσιοθεραπευτών
Βοηθοί Ακτινολογικών Εργαστηρίων
Βοηθοί Οδοντοτεχνιτών
Βοηθοί Νοσηλευτών
Βοηθοί Ιατρικών & Βιολογικών Εργαστηρίων
Βοηθοί Βρεφονηπιοκόμων
Γραφικών Τεχνών
Σχεδίασης & Παραγωγής Ενδύματος
Αισθητικής Τέχνης
Κομμωτικής Τέχνης
Αργυροχρυσοχοΐας
Τα ιδιωτικά ΙΕΚ που αναφέρω είναι τυχαίες επιλογές από την αναζήτηση στο Google. Τα περισσότερα, μάλιστα, καλύπτουν όλες τις ειδικότητες που καταργούνται από τα δημόσια τεχνικά λύκεια και καλά κάνουν. Υπάρχουν δεκάδες ακόμη τέτοια Ι.Ι.Ε.Κ., όμως σκοπός μου δεν είναι να παρουσιάσω μια λίστα τους. Το μόνο που θέλω να κάνω είναι να τα τρίψω στα μούτρα εκείνων που αποφάσισαν να καταργήσουν τις ειδικότητες των Τεχνικών Λυκείων με ηλίθια άλλοθι περί μη σύνδεσης των ειδικοτήτων με την αγορά εργασίας. Στην καλύτερη περίπτωση πέτυχαν μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και την απόλυση 2.000 εργαζομένων και, το κυριότερο, το επίσημο ξεκίνημα της κατάργησης της Δημόσιας Παιδείας και τη μετατροπή τής Ιδιωτικής Εκπαίδευσης σε μονόδρομο.

KAΡΤΕΣΙΟΣ 

Η τηλεόραση της Νέας Ελλάδας

Ξεκίνησε χτες τις εκπομπές της η Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση. Το σήμα της Ελληνικής Δημόσιας Τηλεόρασης εκπέμπεται από τα παλιά στούντιο του Mega επειδή πληρώνουμε Mega 23 χρόνια, χωρίς να το ξέρουμε.

Το πρόγραμμα της Ελληνικής Δημόσιας Τηλεόρασης -που μας έδωσε μια ιδέα για το πώς οραματίζεται την Νέα Ελλάδα ο Αντώνης Σαμαράς- θύμιζε πολύ το BBC, αφού ξεκίνησε με την πολύκροτη και βραβευμένη ταινία «Η κυρία δήμαρχος» που έκανε θραύση στη Μεγάλη Βρετανία και έβαλε στις καρδιές των Βρετανών την Γεωργία Βασιλειάδου και τον Βασίλη Αυλωνίτη.

Η Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση ξεκίνησε ως ΕΔΤ αλλά στην πορεία έφυγε το «Ε» από την οθόνη και έμεινε μόνο το «ΔΤ», επειδή, αν ήταν μόνο Ελληνική, θα δυσκολευόταν να κάνει την διεθνή καριέρα που της αξίζει, ενώ, παράλληλα, είναι ρατσιστικό να είναι μόνο ελληνική η δημόσια τηλεόραση και θα υπήρχε κίνδυνος να παρεξηγηθούν οι μογγόλοι συμπατριώτες μας.

Πάντως, η κυβέρνηση σκοπεύει να αλλάζει όνομα στην δημόσια τηλεόραση τρεις φορές την ημέρα, ώστε να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των τηλεθεατών.

Κανείς δεν γνωρίζει ποιοι εργάζονται στην Ελληνική Δημόσια τηλεόραση επειδή ντρέπονται που δουλεύουν εκεί, και επειδή είναι βέβαιο πως, αν τα ονόματά τους γίνουν γνωστά, δεν πρόκειται να βρουν ποτέ ξανά δουλειά, ενώ δεν αποκλείεται να τους βρουν πεταμένους σε κάνα χαντάκι.

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για τη λειτουργία της Ελληνικής Δημόσιας Τηλεόρασης, αφού ξέρουν καλά -όπως όλοι μας άλλωστε- πως είναι μια ακόμα κίνηση απελπισίας της κυβέρνησης που καταρρέει και κάνει τη μια μαλακία πίσω από την άλλη.

Οι χειρισμοί της κυβέρνησης -από την απόφαση για το λουκέτο στην ΕΡΤ μέχρι την λειτουργία νέας δημόσιας τηλεόρασης- αποδεικνύουν περίτρανα πως η Ελλάδα κυβερνάται από ένα τσούρμο καθυστερημένων ακροδεξιών αλλά το πρόβλημα είναι πως οι πολίτες είναι, στην πλειοψηφία τους, σε ακόμα χειρότερη διανοητική κατάσταση.

pitsirikos.net

Σχεδόν όλα τα προϊόντα του πλανήτη ανήκουν σε μόλις δέκα εταιρίες - Είναι_έξυπνος ο Καπιταλισμός…Ηλίθιε Κομμουνιστή…

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο καπιταλισμός

 

Σε μόλις δέκα εταιρίες ανήκει σχεδόν ολόκληρη η παραγωγή προϊόντων του πλανήτη.
Συγκεκριμένα στις Coca-Cola, KRAFT, PEPSICO, Kellogg's, MARS, P&G, Nestle, Johnson&Johnson, Unilever.

Δείτε το σχεδιάγραμμα: 

  left

Αντίο στην πολιτική γλώσσα, αντίο στην δημοκρατική περιπέτεια και την ιστορία!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. 

Ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ έρχεται για να αποχαιρετίσει την ουσία, την γλώσσα! «Adieu au language» (Αντίο στη γλώσσα), λέει με μια κινηματογραφική αφήγηση που αναπαριστά το τέλος της τάξης των πραγμάτων και την αρχή μιας περιόδου απορρύθμισης της σχέσης σημαίνοντος-σημαινομένου.
Φίλοι, ο Γκοντάρ μιλά για την βαθύτερη κρίση της πολιτικής που έχει γνωρίσει ποτέ ο κόσμος. Από την κρίση των ιδεών περνάμε στην κρίση της... γλώσσας που δομεί ιδέες και από εκεί στην απόλυτη κρίση του πολιτικού φαινομένου, το οποίο μεταβάλλεται σε μια μορφή αφηγηματικής μουντζούρας. 
Αυτό ήταν που με οδήγησε να σχολιάσω προχθές την ομιλία Σαμαρά σημειώνοντας: «Μια μάχη ιδεών δίχως ίχνος ιδέας»! Κάποιοι φίλοι αναγνώστες αντέδρασαν εποικοδομητικά, προσπαθώντας να εξηγήσουν (δικαιολογήσουν) το φαινόμενο για να καταλάβουν ίσως πρώτα αυτοί οι ίδιοι τί ακριβώς συμβαίνει, μόνον που κατέληξαν εκεί που μάλλον δεν θα επιθυμούσαν: δεν πρόκειται περί «μάχης ιδεών», αλλά για μάχη εναντίον των ιδεών με κανόνα την πλέον χυδαία αντίληψη του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.
Κυριάρχησαν και στην Ελλάδα, δια της εξαπάτησης και της παραμυθίας, οι «πολιτικοί» που πάντα έλεγαν αντίο στην πολιτική γλώσσα, μιλώντας περί σωτηρίας της πατρίδας και τα σχετικά. Κυριάρχησαν ως ενιαία δομή πλέον με την κυβερνητική σημειολογία της απόλυτης όσμωσης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Αυτοί, τώρα, επινοούν το μεγάλο άλμα από το πολιτικοοικονομικό κενό, που βρίσκονται και στο οποίο τοποθέτησαν την χώρα, στο ιδεολογικοπολιτικό κενό. Στον χώρο όπου κυριαρχούν ασύνδετες μεταξύ τους πολιτικές αναπαραστάσεις, σκόρπιες οικονομίστικες αναφορές με την μορφή υποσχέσεων ευημερίας δίχως κοινωνικό περιεχόμενο, τσιτάτα από τον χώρο του μάρκετινγκ Νέων Προϊόντων (σαν να βγήκαν από το κλασικό έργο Marketing für Neue Produkte) σοφιστίες εν είδη θεοσοφιών και αλλόκοτα «χρώματα» πατριδοκαπηλίας!
Ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος στην Ελλάδα της δομικής κρίσης καθεστώτος, κοινωνίας, οικονομικού μοντέλου, εθνικής ταυτότητας αποτελεί πλέον ένα σαφές αντίο στην πολιτική γλώσσα, ένα αντίο στην δημοκρατική περιπέτεια και την ιστορία! Όσοι δεν το καταλαβαίνετε ή νομίζετε πως δεν σας αφορά είστε δυστυχώς απολύτως αλλοτριωμένες υπάρξεις, οι οποίες ισοπεδώθηκαν από εκείνους τους νεοφιλελεύθερους που διακήρυξαν το τέλος της ιστορίας με την μορφή του τέλους των πολιτικών ιδεών και της «πάλης των τάξεων», δια της επικράτησης των ολοκληρωτικών αγορών. Δεν είναι η Γη επίπεδη, φίλε αναγνώστη , που σου φαίνονται μπούρδες όλα αυτά που συνδέουν άρρηκτα πολιτικές ιδέες με οικονομικές θεωρίες και πολιτικοοικονομική πρακτική.
Επίπεδος κατάντησες εσύ! Απολύτως επίπεδος, ένα με το έδαφος. Κάτι μεταξύ μηδενός και απείρου, των οποίων δυστυχώς έτσι δεν θα μάθεις ποτέ την ουσία τους: τα μαθηματικά και το συντακτικό τους. Και τα δύο είναι προϊόντα ιδεών που δομούν τάξεις πραγμάτων, πολιτισμό και ορίζουν το πολιτικό φαινόμενο μέσω κάποιας γλώσσας που δομεί κατηγορίες, ιεραρχίες, αξίες, προκαταλήψεις και αυτή καθαυτή την κοινή λογική που οδηγεί σε ορθολογικές αποφάσεις, συνειδητές ή υποσυνείδητες συμπεριφορές.
Η γλώσσα είναι και αυτή ένα πολιτικό φαινόμενο. Το κατ’ εξοχήν πολιτικό φαινόμενο. Το θεμέλιο του ατόμου ως πολιτικό όν. Αυτή την γλώσσα στην κατάδηλη πολιτική της μορφή χυδαιοποιούν οι ντερμπεντέρηδες του σύγχρονου, μεταμοντέρνου νεοφιλελευθερισμού. Του νεοφιλελευθερισμού της μετεξέλιξης της Νέας Τάξης Πραγμάτων σε ολοκληρωτικό καπιταλισμό, δομώντας μία νέα διάσταση του πραγματικού μεταξύ μηδενός και απείρου. Εκεί δηλαδή όπου καθετί θα μπορούσε να είναι και το αντίθετό του, εκτός εάν αυτό προέκυπτε έξω από τον χώρο της αγοράς. Μιας αγοράς που όμως έπαψε να ορίζεται ως αυτορυθμιζόμενη, ενώ παραμένει ελευθέρια υπό την «προστασία» μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, η οποία ωστόσο ορίζεται και αυτή μεταξύ μηδενός και απείρου, ούσα αόρατη και πολιτικά απροσδιόριστη. Ένα πέπλο συσκότισης της αιτίας που διαμορφώνει συγκυριακά τις τάξεις των πραγμάτων με τις οποίες οι άνθρωποι σκέφτονται, ενεργούν και ασφαλώς επιλέγουν!
Στην Ελλάδα λόγω της μορφής διαχείρισης της δραματικής κρίσης που χαρακτηρίζει πολιτεία, κοινωνία και αγορά, τα πράγματα είναι μάλλον τραγικότερα. Οι ντερμπεντέρηδες του δικομματισμού που λόγω «εθνικής ανάγκης» υπερέβησαν τις «κάθετες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος», οι οποίες δήθεν τους διέκριναν σε επίπεδο ιδεών, έρχονται ως φάρσα να συνδέσουν τον πατριωτισμό με την μάχη εναντίον των ιδεών. Αυτό το αποκαλούν μάλιστα (κοινωνική) πρόοδο και εχέγγυο οικονομικής ανάπτυξης, κάνοντας αυτό ακριβώς που δείχνει θαυμάσια ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ: προδηλώνοντας μέσω μίας πολιτικής ασυναρτησίας το «Adieu au language».
Μετά από αυτά είναι απολύτως λογικό οι κολυμβητές στην άβυσσο της ασυναρτησίας που δομείται μεταξύ μηδενός και απείρου, αγνοώντας την τάξη πραγμάτων και του ενός και του άλλου, να θεωρούν τον πολιτικό λόγο που συγκροτεί έννοιες στην βάση της σχέσης ιδέας – οικονομίας, μπούρδα και ημάς μπουρδολόγους. Είναι απολύτως φυσιολογικό τα απανθρωπισμένα υποκείμενα ενός ασυνάρτητου καθεστώτος διαπλοκής και/ή αγοραίου μύθου να θεωρούν μπούρδα οτιδήποτε δεν είναι «επίπεδο». Οτιδήποτε, δηλαδή, δεν ισοπεδώνει τον σημερινό άνθρωπο, καθιστώντας τον άρτιο ή περιττό νούμερο με μία αξιολόγηση μεταφυσικού, μάλιστα, τύπου.
Στην Ελλάδα αυτή την στιγμή, για να είμαστε ακριβείς, δεν θα πρέπει να μιλάμε για χαμένους πολίτες, αλλά για χαμένους ανθρώπους. Για ισοπεδωμένες υπάρξεις που εσωτερίκευσαν το πολιτισμικό σύστημα του νεοφιλελευθερισμού υπό το σλόγκαν: «Η γη είναι επίπεδη», ενώ ταυτόχρονα αυτοπροσδιορίζονται ως πατριώτες. Ε, τούτο φίλοι, είναι το μεγαλύτερο πολιτικό σαρδάμ που έχει ακούσει ένας μάλλον έμπειρος παλαιός παρουσιαστής της τηλεόρασης!

press-gr.blogspot.gr

Το Ρεκβιέμ της "Αραβικής Άνοιξης"... Τι άλλο από πραξικόπημα διαδραματίζεται όταν ο στρατός ανατρέπει τον μοναδικό δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη που γνώρισε ποτέ η χώρα των Φαραώ και τοποθετεί στη θέση του έναν δικαστή-αχυράνθρωπο, διορισμένο από τον δικτάτορα Μουμπάρακ;

Σχετικό: Αίγυπτος: Ένα χυδαίο πραξικόπημα που βρίσκει συμπάθειες…   (4 Ιούλη 2013)

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου*

 

Στις τοποθετήσεις του Μπαράκ Ομπάμα, της Κάθριν Αστον και του Μπαν Κι Μουν για το αιγυπτιακό δράμα υπερχείλιζε η ανησυχία και περίσσευαν οι συστάσεις. Το γεγονός, όμως, ότι ούτε ο Αμερικανός πρόεδρος ούτε η υπεύθυνη εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε. ούτε ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ χρησιμοποίησαν τη λέξη «πραξικόπημα», ισοδυναμεί με ντε φάκτο αναγνώριση της νέας κατάστασης πραγμάτων. Είναι αλήθεια ότι το στρατιωτικό κίνημα είχε, σε πρώτο χρόνο, σοβαρή λαϊκή υποστήριξη. Αλλά αυτό δεν αναιρεί τη θεμελιακή διαπίστωση ότι πρόκειται για έναν ξεκάθαρο βιασμό της Δημοκρατίας, με απρόβλεπτες συνέπειες για την Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή στο σύνολό της. Τι άλλο από πραξικόπημα διαδραματίζεται όταν ο στρατός ανατρέπει τον μοναδικό δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη που γνώρισε ποτέ η χώρα των Φαραώ και τοποθετεί στη θέση του έναν δικαστή-αχυράνθρωπο, διορισμένο από τον δικτάτορα Μουμπάρακ; Οταν αξιωματικοί συλλαμβάνουν την ηγεσία του κόμματος που κέρδισε όλες τις...
εκλογικές αναμετρήσεις της τελευταίας διετίας, καταλαμβάνουν την κρατική τηλεόραση και κλείνουν όλα τα ανεπιθύμητα Μέσα Ενημέρωσης;

Ασφαλώς, ο Μόρσι και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι φέρουν τεράστιες ευθύνες για το πολιτικό χάος και την κοινωνική πόλωση που έφεραν την Αίγυπτο στο χείλος του εμφυλίου πολέμου. Αυτό, όμως, δεν νομιμοποιεί τους πραξικοπηματίες, διαφορετικά, μαζί με τον Αμπντελφατάχ Σίσι θα δικαιώνονταν αναδρομικά ο Παπαδόπουλος, ο Πινοτσέτ, ο Εβρέν, ο Γιαρουζέλσκι και όλη η συνομοταξία τους.

Ίσως η πιο τραγική πτυχή της αιγυπτιακής κρίσης βρίσκεται στην εκπληκτική πολιτική αφέλεια των διαδηλωτών της πλατείας Ταχρίρ, που υποδέχθηκαν με πυροτεχνήματα και τραγούδια την αναγγελία του πραξικοπήματος. Αυτό που τραγουδούσαν, χωρίς να το συνειδητοποιούν, δεν ήταν άλλο από το ρέκβιεμ της Αραβικής Άνοιξης. Το μήνυμα που έστειλαν υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του αραβικού κόσμου: Αν για μια πετυχημένη εξέγερση, που θα ανατρέψει μια απεχθή κυβέρνηση, φτάνει να ξέρεις τι ΔΕΝ θέλεις, για μια πραγματική επανάσταση που θα οικοδομήσει μια καινούργια τάξη πραγμάτων, πρέπει να ξέρεις τι ακριβώς θέλεις. Διαφορετικά, η «απαγωγή» της εξέγερσης από μια νέα τυραννία θα σε περιμένει στην πρώτη στροφή του δρόμου.

*Δημοσιεύθηκε στην "Καθημερινή" την Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013

από "Αριστερή Διέξοδος"

Ναι! Ρε !..... Αρνούμαι.....

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε νόμο έχει μπει σε ισχύ από την ώρα που προδότες μετατρέψανε την χώρα μου σε χρεοκοπημένο υποκατάστημα παγκόσμιας τράπεζας. Υπάρχει μια

αόρατη γραμμή μεταξύ εκείνης της ημέρας και της προηγούμενης . Στέκομαι πάνω της κοντά τρία χρόνια σαν να βρίσκομαι στην ζώνη πολέμου μεταξύ της χώρας μου και του κράτους τους.

Αρνούμαι   να αποδεχθώ οποιαδήποτε απόφαση δικαστηρίου που θα στηρίζεται σε αυτούς τους κατοχικούς νόμους και βεβαίως δεν πρόκειται να δείξω κανέναν σεβασμό στους δικαστές που θα κληθούν να με κρίνουν. Τους έχω ήδη καταδικάσει από την ώρα που περίμενα σε εκείνη την γραμμή με τα δυο μου πόδια μες στο κρύο να έρθουν να αποδώσουν την δικαιοσύνη στην οποία ορκίστηκαν να υπηρετούν μέχρι θανάτου.

Αρνούμαι  να αποδεχθώ οποιονδήποτε κομματικό υπάλληλο, που έχει πάρει τον τίτλο-φερετζέ- του δημοσίου, ο οποίος θα έχει απαίτηση να βρει την παρανομία μου για να αποδώσει το τίμημα σε χρήμα. Να είναι σε απόσταση ασφαλείας από το χέρι μου όταν θα πατήσει την...

σφραγίδα του κατασχετηρίου του σπιτιού μου, διότι αυτό το σπίτι δεν έβγαλε ούτε ένα σκουλήκι που να αποδέχεται τα πάντα αρκεί να "πέφτει" ο αιματοβαμμένος του μισθός .

Αρνούμαι να αποδεχθώ γιατρό δημοσίου τομέα όταν θα έρθει η ώρα να έχει ανάγκη την επιστήμη του συμπολίτης μου και θα έχει το θράσος να ζητήσει βιβλιάριο υγείας ή το χρηματικό ποσό που ορίζει ο νόμος για να κάνει αυτό που του επιβάλει ο υπέρτατος νόμος του λειτουργήματος του. Η άρνησή του να τιμήσει τον όρκο του θα είναι και η δική μου άρνηση να σεβαστώ ό,τι πολυτιμότερο έχει.

Αρνούμαι  να αποδεχθώ τον όποιον θεσμό ακόμα κατέχει θέση σε αυτή την χώρα. Οι θεσμοί που έμαθα να σέβομαι είναι αυτοί που υπηρετούν την χώρα μου και δεν υπηρετούν καμία άλλη εις το όνομα του κέρδους.

Αρνούμαι  να αποδεχθώ τα όρια που θα θέσει ο κάθε υπουργίσκος για το πώς θα διεκδικήσω τα δικαιώματα μου τα οποία έχουν ήδη εξαϋλωθεί από τις υποκλίσεις που έχει κάνει αυτός και οι όμοιοί του στην Μεγάλη Τράπεζα που λέγεται Ευρώπη.

Αρνούμαι  να αποδεχθώ ως καθαρό πολιτικό πρόσωπο τον οποιονδήποτε διατηρεί ακόμα και τυπικές σχέσεις, συζητά ή έστω βρίσκεται τυχαία στον ίδιο χώρο με εκπροσώπους χωρών ή ιδρυμάτων που έβαλαν την ζωή μου υποθήκη για τις δικές τους αποθήκες χρήματος.

Αρνούμαι να αποδεχθώ τον κρατικό φρουρό ο οποίος αντί να φυλλάτει την δική μου πλάτη ασκεί βία σε μένα και στους γύρω μου για να μην ματώσει ο κρατικός εχθρός που έχει ασυλία, αν και εδώ και τρία χρόνια η ασυλία του έχει αρθεί όπως έχουν αρθεί και όλοι οι νόμοι με τις δικές του υπογραφές. Οι κρατικοί φρουροί που προστατεύουν τον εχθρό και όχι τον συνάνθρωπο εδώ και τρία χρόνια μετατράπηκαν συνειδητά, εφόσον δεν παραιτήθηκαν, σε παρακρατικούς.

Αρνούμαι  να αποδεχθώ ως Άνθρωπο οποιονδήποτε ψηφοφόρο ή παλαμακιστή του οποιοδήποτε κόμματος συμμετέχει ακόμα και με την παρουσία του μέσα στο Κατοχικό Κοινοβούλιο, αλλά και όλους αυτούς που σπρώχνουν την κατάσταση με οποιαδήποτε κομματική ταμπέλα. Δεν σέβομαι τον μικρό, άνοο, ατομικιστή και επικίνδυνο πολίτη ο οποίος με την κρυφή του ψήφο επιμένει να συντηρεί την χώρα μου σε καταστολή και ψυχική αφαίμαξη.

Αρνούμαι  να αποδεχθώ τον καθημερινό εξευτελισμό του Ανθρώπου, τον βιασμό της αξιοπρέπειας ζωής και θανάτου, τις αυτοκτονίες, την πείνα, την κατάθλιψη, την στέρηση οξυγόνου των δικών μου ονείρων και του διπλανού μου, αλλά και το κομμάτιασμα της χώρας μου με προδοτικά χρεόγραφα.

Αρνούμαι  να θεωρώ ίσους όλους αυτούς που νομίζουν ότι η σιωπή μου είναι και η κατάφασή μου στο προμελετημένο έγκλημα που επιμένουν να συντελούν.

Από το "alfazita"

Ο δρόμος (του Yosebu)

Τις προάλλες πήγα να δω έναν καλό μου φίλο…έκατσα με τον μικρό του 8χρονο γιο που είχε πιάσει τους μαρκαδόρους και ζωγράφιζε…τον ρωτάω «τι φτιάχνεις;»…μου λέει ένα δρόμο…το ξανακοιτάω και φυσικά δεν είχε καμία σχέση με δρόμο…

Τον ξαναρωτάω «πού είναι ο δρόμος;»…μου λέει «εδώ είναι, δεν τον βλέπεις;»… μου έδειχνε την φοβερή μουτζούρα που είχε κάνει….μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον ο άτιμος…

Του λέω σοβαρός «τι δρόμος είναι αυτός;»…μου λέει «μα δεν βλέπεις, χωματόδρομος είναι»…

Α λέω, τώρα τον βλέπω ναι…και γιατί δεν έκανες έναν δρόμο σαν αυτόν που έχουμε έξω από το σπίτι, τον ρωτώ…

Ε, μου λέει, και αυτός δρόμος είναι, απλά δεν τον έχουν χαλάσει ακόμα…

Δεν τον έχουν φτιάξει, του λέω, εννοείς…

Όχι, μου λέει, δεν τον έχουν χαλάσει, αφού έτσι είναι ο δρόμος, χωματόδρομος.

pitsirikos.net

Ανθρωποι και Κουνούπια ή Ψυχές στον Πάγο

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

Μπήκαμε στο λεωφορείο σχεδόν ταυτόχρονα, απ’ την πίσω πόρτα. Απ’ την πίσω πόρτα μπαίνουν όλοι όταν είναι μόνοι τους. Ηταν ένας μικροκαμωμένος γύρω στα 30, μπορεί και γύρω στα πενήντα. Ποτέ δεν μπορείς μ’ αυτούς να ‘σαι σίγουρος με την ηλικία τους. Φαίνονται πενηντάρηδες και μπορεί να μην έχουν πατήσει ούτε τα....... σαράντα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και οι διστακτικές κι ως ένα βαθμό συνεσταλμένες κινήσεις του, μαρτυρούσαν μετανάστη απ’ το Μπάνγκλα Ντες. Οι άραβες, οι αφρικανοί και ειδικά εκείνοι απ’ το Μαρόκο, έχουν έναν άλλο αέρα. Νιώθουν μια ασυνήθιστη σιγουριά και συμπεριφέρονται προκλητικά αγέρωχοι, σαν να βρίσκονται στη χώρα τους και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που πολλές φορές ξυπνούν και σε ‘μένα ρατσιστικά συναισθήματα. Μιλούν μεταξύ τους και στο κινητό φωναχτά, λες και είναι μόνοι στο σπίτι τους.
Ενώ αυτοί απ’ το Μπάνγκλα Ντες είναι άλλοι άνθρωποι. Διακριτικοί και ντροπαλοί, μέχρι αυτοαπέχθειας, λες κι έχουν διαβάσει για το πως έπρεπε να συμπεριφέρονται οι έλληνες σε δημόσιους χώρους κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ή λες και τους κάνανε κάποιοι «ελληναράδες» υποχρεωτικά μαθήματα Savoir-vivre δούλων προς τ’ αφεντικά τους. Κάνουν το παν, όχι μόνο, ώστε να μην προκαλέσουν με γέλια και με ζωηρές συζητήσεις και δείξουν έτσι ότι περνούν καλύτερα απ’ τ’ αφεντικά του τόπου, εμάς δηλαδή, κάτι που για κάποιους είναι συνώνυμο της ύβρεως, αλλά φροντίζουν να περνούν εντελώς απαρατήρητοι. Θυμίζουν τον ήρωα του Ντοστογιέφσκι που πήγαινε περίπατο στη λεωφόρο Νέφσκι, εκεί που πήγαινε περίπατο και η αφρόκρεμα της Αγίας Πετρούπολης, στρατιωτικοί και επίσημοι, κι απ’ την υπερβολική ντροπή και ταπείνωση «γλιστρούσε σα χέλι ανάμεσα στους περαστικούς, κάνοντας τόπο να περάσουν εκείνοι που ένιωθαν ανώτεροι και καλύτεροι και το ‘δειχναν επιδεικτικά».
Εντελώς αθόρυβα και διακριτικά, δίχως να με κοιτάξει καν στο πρόσωπο, μου έκανε νόημα με το χέρι του να καθίσω, στη μοναδική θέση που ήταν άδεια. Καθότι δεν ήμουν «στρατηγός, ούτε καν αξιωματικός, ούτε ουσάρος», όπως περιέγραφε ο Φιοντόρ στο «υπόγειο» τους περαστικούς διαβάτες του ήρωά του, αρνήθηκα και του είπα να καθίσει εκείνος, αφού είχε μπει πρώτος και του ανήκε η θέση έτσι κι αλλιώς. Παρά τις εκκλήσεις μου να δεχτεί την πρόταση, αρνιόταν επίμονα. Η εικόνα, ήταν μια απ’ αυτές που ισοδυναμούν με χίλιες ανείπωτες λέξεις. Απ’ τη μια έβλεπες τα ειρωνικά βλέμματα των «κυρίων» αυτού του τόπου προς εμένα, που απ’ τις πολλές σφαλιάρες γέρασαν πριν την ώρα τους, γιατί δήθεν πρόσβαλα τον τίτλο της φυλετικής ανωτερότητας του «κυρίου», κι απ’ την άλλη, τα βλοσυρά και γεμάτα κακία και περιφρόνηση βλέμματα προς αυτό το δύστυχο πλάσμα, που είχε συνεχώς κατεβασμένο το βλέμμα για να μην προκαλέσει την οργή εκείνων, που αν τυχόν και βρεθούν σε ένα περιβάλλον πλουσίων συμπατριωτών τους «από καλές οικογένειες», νιώθουν το ίδιο αμήχανοι, το ίδιο δουλικοί και που κάνουν αμάν για να κερδίσουν την εύνοιά τους, την εύνοια εκείνων που τους υποτιμούν , τους περιφρονούν και τους φτύνουν.
Το πως θα ένιωθε αυτός, είναι κάτι, που μόνο αν το βιώσεις ο ίδιος στο πετσί σου, ίσως, μπορείς να το καταλάβεις. Αν π.χ. μπορείς να βρεθείς στη θέση του Οδυσσέα στο παλάτι με τους πρίγκιπες μνηστήρες, σαν γνήσιος όμως και όχι σαν μεταμφιεσμένος ζητιάνος. Αλλά και πάλι είναι αδύνατο να περιγράψεις το συναίσθημα, εκτός κι αν σε λένε Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι:«Τι στιγμές αυτές ένιωθα πόνους*, σαν να μου ξερίζωναν την καρδιά και σαν να μου ‘ριχναν καυτό νερό στην πλάτη, καθώς σκεφτόμουν την ελεεινή κατάσταση, την ταπεινή και άθλια κατάσταση του εαυτού μου, που κυκλοφορούσε ανάμεσα σε ανθρώπους………..έβλεπα ότι είμαι ένα κουνούπι, ένα τιποτένιο και άχρηστο κουνούπι που κάνει τόπο σ’ όλους, προσβλημένο κι εξευτελισμένο απ’ όλους….».
*Μια ομάδα του University of California του Λος Αντζελες, δημοσίευσε πριν μερικούς μήνες, στο περιοδικό "Science", αυτό που περιέγραψε πριν ενάμιση αιώνα, σαν πόνο απόρριψης, ο μέγιστος γνώστης και αναλυτής της ανθρώπινης ψυχής, ο συγγραφέας και στρατιωτικός γιατρός, Ντοστογιέφσκι: «Οταν ένα παιδί δε γίνεται αποδεκτό από μια παρέα αντιδρά με κλάμα. Ο ενήλικας αντιδρά με πόνους, με αληθινούς σωματικούς πόνους. Μια δυνατή γροθιά στο στομάχι και η απόρριψη ή ο κοινωνικός αποκλεισμός, προκαλούν την ίδια αντίδραση στο ίδιο σημείο του εγκεφάλου που κάνει τον πόνο αισθητό και αυτό γίνεται πολύ σύντομα αντιληπτό με τη μορφή ψυχοσωματικών ασθενειών». Το τραγικότερο της υπόθεσης, είναι το γεγονός, ότι κάποιοι στο λεωφορείο, που έβλεπαν τον ξένο με περιφρόνηση, υπήρξαν κάποια στιγμή στη ζωή τους οι ίδιοι θύματα κοινωνικού αποκλεισμού ή είναι μακροχρόνια άνεργοι, που είναι κι αυτό μια μορφή κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτή η βουβή κραυγή του πόνου, είναι η εντελώς αθέατη και θεοσκότεινη πλευρά της απόρριψης, του ρατσισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού του μακροχρόνια ανέργου. Αθέατη ακόμα κι απ’ τα περισσότερα θύματά του, που πολλές φορές και κάτω από άλλες συνθήκες, μέσα στην ίδια την οικογένεια ή στην ιδιαίτερη πατρίδα τους μπορεί να είναι και θύτες πάνω σε άλλα θύματα.
Τελικώς, το πιο σοφό δίδαγμα του χριστιανισμού και των περισσοτέρων θρησκειών, είναι ο εξαγνισμός μέσα απ’ την απόλυτη ταπείνωση. Θα πρέπει κάποια στιγμή στη ζωή σου να νιώσεις κουνούπι για να σεβαστείς τον άνθρωπο...

www.kafeneio-gr.blogspot.gr

Τέσσερις ερωτήσεις που ζητούν απάντηση... Εύλογα ζητήματα που τίθενται ενόψει του ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-EKM...

Tου Ρούντι Ρινάλντι*

Στις παραμονές του 1ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, ας παραθέσουμε ορισμένες σκέψεις με σκοπό να συμβάλουμε στον προβληματισμό που αναπτύσσεται γύρω από τον νέο πολιτικό μας φορέα.

1.Πόσο προαγωγικό και ουσιαστικό θα είναι το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να βγει κάποιο συμπέρασμα από τις μέχρι τώρα προσυνεδριακές διαδικασίες;
Ουσιαστική απάντηση μπορεί να δοθεί μονάχα αφού ολοκληρωθεί το ιδρυτικό Συνέδριο. Όπως είναι γνωστό, υπήρχαν αρκετές ενστάσεις για τη διεξαγωγή του Συνεδρίου, που αφορούσαν δύο θέματα: Πρώτο να είναι συνέδριο ουσίας, δηλαδή να ασχοληθεί με καίρια ζητήματα πολιτικής γραμμής, ανάλυσης και προοπτικής και δεύτερο να μπορούσε να διεξαχθεί μια ουσιαστική συζήτηση σε όλες τις Οργανώσεις Μελών του κόμματος. Δηλαδή, έπρεπε με κάθε τρόπο να αποφευχθεί μια διαδικασία καταγραφής εσωτερικών συσχετισμών, οργανωτικής εσωστρέφειας, ακόμα και...
σκληρής σταυροδοσίας ανάμεσα σε μηχανισμούς.
Αν στις ενστάσεις αυτές προσθέσουμε τα πολιτικά γεγονότα (π.χ. κρίση με ΕΡΤ, αλλαγή κυβέρνησης, νέα μέτρα τρόικας κ.λπ.), το Συνέδριο μπορούσε μόνο οριακά να τροποποιήσει συνήθειες, να προαγάγει την εσωτερική λειτουργία, να προωθήσει μια ζύμωση σε καίρια θέματα και, τέλος, να στείλει ένα σαφές και καθαρό μήνυμα στην κοινωνία.
Επομένως, αν και οι διαδικασίες ήταν ιδιαίτερα στριμωγμένες, αν και λειτούργησαν οι γνωστοί μηχανισμοί και οι σκληρές σταυροδοσίες, αν και η συζήτηση επικεντρώθηκε σε λίγα ζητήματα, κυρίως οργανωτικά, υπάρχει ακόμα περιθώριο το ιδρυτικό Συνέδριο να λειτουργήσει προαγωγικά για το εγχείρημα. Αυτό θα εξαρτηθεί, κυρίως, από το μήνυμα προς την κοινωνία, που πρέπει να είναι σαφές, καθαρό και ελπιδοφόρο και από το μήνυμα προς όλο το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, ότι οικοδομούμε ένα κόμμα των μελών, όχι των μηχανισμών, όχι των παραγόντων.

2.Ποια είναι η κατάσταση πνευμάτων των μελών του ΣΥΡΙΖΑ; Πώς βλέπουν το ίδιο το εγχείρημά τους;
Μέσα στις πολλές πρωτοτυπίες του εγχειρήματος, έχει προκύψει και μια νέα. Το δυσαρεστημένο μέλος. Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε όποια τάση, ρεύμα, συνιστώσα κ.λπ., δεν είναι ευχαριστημένα από το φορέα τους. Πιθανώς για διαφορετικούς λόγους το καθένα, αλλά αυτή είναι η κυρίαρχη κατάσταση. Γι' αυτό απαιτείται μια ερμηνεία. Σε γενικές γραμμές, η άποψη που διαμορφώνω είναι ότι έλειψαν οι συστηματικές πολιτικές για διάφορους τομείς της ζωής του κόμματος και έλειψε η σχεδιασμένη-στοχευόμενη δράση ολόκληρου του κόμματος, στο χρόνο που πέρασε. Αν αναλογιστεί κανείς τον απολογισμό του ΣΥΡΙΖΑ τη χρονιά που πέρασε, θα δει πως μόνο η «προετοιμασία» του οργανισμού για τη διακυβέρνηση (που έμοιαζε εύκολη υπόθεση) προωθήθηκε και αυτό πιθανά σε βάρος της ανάγκης να δημιουργήσουμε ένα πολιτικό ρεύμα διεξόδου της χώρας. Δεύτερο, μέσα σε 1 χρόνο είχαμε δύο «εσωτερικές διαδικασίες» κεντρικού τύπου (Συνδιάσκεψη και τώρα Συνέδριο) ενώ για την εκλογή νομαρχιακών επιτροπών πάλι ταλανίσθηκε ολόκληρο το κόμμα. Με αυτά και με αυτά, περισσότερο φτιαχνόταν ένας φορέας στις προδιαγραφές του ΣΥΝ παρά ένα νέο κομματικό εγχείρημα. Αυτές οι διαδικασίες οδήγησαν σε μια «νέα ποιότητα», στο «διφυές κόμμα», δηλαδή στην ύπαρξη δύο κομμάτων στη συσκευασία ενός. Γεγονός που μετέφερε ένα διχασμό μέχρι τη βάση. Μετά τα γεγονότα στην Κύπρο μεγάλωσαν οι απαιτήσεις για μια πιο σαφή οραματική προγραμματική δέσμευση απέναντι στη γερμανική Ευρώπη και αυτό δημιούργησε και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ανάγκες για αναδιατάξεις.
Κοντολογίς, ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ νιώθει την πίεση του ερωτήματος της κοινωνίας «τι κάνει, πού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, τι προοπτική ανοίγει». Παράλληλα, ζητάει ένα κόμμα με πιο ουσιαστική λειτουργία πέρα από τους μηχανισμούς και τη γραφειοκρατία.

3.Γίνεται αρκετή συζήτηση για τις συνιστώσες. Είναι πράγματι αυτές το μέγα πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ;
Από όσα τονίστηκαν πριν, προκύπτει καθαρά ότι το καίριο πρόβλημα είναι πρόβλημα γραμμής και πολιτικών για την προώθηση της γραμμής. Αν είχε συνειδητοποιηθεί ότι χρειάζεται, ότι είναι απαραίτητο ένα πολιτικό κίνημα διεξόδου και ο φορέας να δοκιμαζόταν στην οικοδόμηση των προϋποθέσεών του, τότε θα είχαμε άλλες ιεραρχήσεις και άλλες επιλογές. Για παράδειγμα, όλοι γνωρίζουν ότι η αποδοχή μιας κατάστασης κόμματος ή κομμάτων μέσα στο κόμμα είναι χειρότερη από όλες τις παθογένειες που μπορεί να είχε το μοντέλο των συνιστωσών. Αυτό, όμως, αν το καλοεξετάσουμε ήταν απότοκο μιας κατάστασης στο εσωτερικό του ΣΥΝ που μεταφυτεύτηκε βίαια στον ΣΥΡΙΖΑ, στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη. Όταν σε έναν οργανισμό υπάρξει μια κατάσταση «κόμματος μέσα στο κόμμα», σημαίνει ότι υπάρχει σημαντικό πολιτικό πρόβλημα που πρέπει να λυθεί με πολιτικό τρόπο και όχι με κλεφτοπόλεμο και αναμετρήσεις οργανωτικού τύπου. Αυτό ίσως να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή.
Όσον αφορά τις συνιστώσες, είναι φανερό πως έπρεπε να περάσουμε σε ένα άλλο μοντέλο ύπαρξης του κόμματος-φορέα. Όπου το κύριο στοιχείο να ήταν η υποδοχή του νέου κόσμου που ήθελε να συμβάλει στο εγχείρημα, που ήθελε να συμμετάσχει. Αντί, όμως, μιας μεγάλης ανοικτής υποδοχής του νέου δυναμικού κυριάρχησαν οι λογικές των μηχανισμών. Προβάλαμε έγκαιρα την ιδέα της ποσόστωσης 50% λέγοντας ότι περίπου 50% σε όλα τα όργανα, αντιπροσώπους κ.λπ. πρέπει να είναι νέα μέλη που ήρθαν στον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων, όχι μόνο ή τόσο κεντρικά, αλλά και από κάθε τοπική μικρο-εξουσία στελεχών κ.λπ. Δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν μια κίνηση κόμματος-κινήματος και όλα τα μετρούσαν με το μέτρο και τις συνήθειες του ΣΥΝ.
Υπάρχει, επομένως, ένα αίτημα: Υπέρβαση του μοντέλου ενός ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, οικοδόμηση ενός πραγματικά σύγχρονου αριστερού δημοκρατικού ριζοσπαστικού πολυτασικού πολιτικού οργανισμού, χωρίς κόμματα μέσα στο κόμμα, ένα κόμμα των μελών του. Για να γίνει αυτό πρέπει ο καθένας να κάνει τις απαραίτητες διορθώσεις στο στυλ, στη συμπεριφορά, στον τρόπο ύπαρξης, στην αντίληψη. Αυτή η διαδικασία-προτσές δεν είναι απότοκο αποφάσεων και διαταγμάτων, αλλά ωρίμανσης και προώθησης. Για παράδειγμα, ο μεν ΣΥΝ αυτοδιαλύεται αλλά μας μεταφέρει το «κόμμα μέσα στο κόμμα» χωρίς να έχει λύση γι’ αυτό και αυτό υπονομεύει την ενότητα και τη διαδικασία του ενιαίου κόμματος. Και αντί να μιλάμε γι’ αυτό ώστε να το επιλύσουμε με ουσιαστικό τρόπο, θεωρούμε την ύπαρξη συνιστωσών σαν κεντρικό θέμα. Πρόβλημα δεν είναι γενικά οι συνιστώσες αλλά η αντίληψη που ορισμένες έχουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μαζικός χώρος άσκησης πολιτικής, εισοδισμού, άντλησης μελών και γενικών διευκολύνσεων. Αυτή η αντίληψη δεν επενδύει στο εγχείρημα, αλλά προσπαθεί μόνο να αντλήσει από αυτό.
Υπάρχουν και συνιστώσες οι οποίες έχουν διαφορετική οπτική, χωρίς να εμποδίζουν τη λειτουργία και δημιουργία του ενιαίου φορέα. Επομένως, χρειάζεται η μέγιστη πλαστικότητα και ευλυγισία ώστε το μεν εγχείρημα να περάσει σε νέα φάση αλλά και η ωρίμανση προϋποθέσεων και συμβολών να συνεχιστεί.

4.Η ΚΟΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποια θα είναι η σχέση;
Όπως μπορεί κανείς να διαβάσει στη σχετική ανακοίνωση για το θέμα, η ΚΟΕ προσπαθεί να συμβάλει στην υπέρβαση του ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών. Έτσι ορίζει την πολιτική της συμπεριφορά με μια ουσιαστική επένδυση στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαίου φορέα. Στο πλαίσιο αυτό θα αναστείλει τη δημόσια παρουσία της, δεν θα έχει ξεχωριστά πανό, αφίσες, συγκεντρώσεις, ανακοινώσεις κ.λπ., αλλά θα ενταχθούν τα μέλη της στον ενιαίο φορέα και θα λειτουργούν σύμφωνα με τις καταστατικές του αρχές. Ο ενιαίος φορέας θα προωθήσει νέα πράγματα στο βαθμό που κατανοηθεί η σημασία του στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Ένα κόμμα δικαιολογεί την ύπαρξή του όταν προωθεί γεγονότα προς όφελος των υποτελών τάξεων που εκπροσωπεί ή όταν εμποδίζει την προώθηση γεγονότων που επιδιώκει η αστική τάξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα, επωμίζεται μεγάλα καθήκοντα και θα κριθεί από το αν θα είναι σε θέση να αποτρέψει την καταστροφή της χώρας και της κοινωνίας και από το αν θα ανατρέψει το καθεστώς της τρόικας και των μνημονίων για να προωθήσει μια μεγάλη μετάβαση σε μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη. Τα υπόλοιπα είναι περίπου μικροεπεισόδια εσωτερικής χρήσης χωρίς ιδιαίτερη σημασία για την κοινωνία, το λαό και τον τόπο.

* Ο Ρούντι Ρινάλντι είναι μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

"dromos"

Μας γέρασαν προώρως, Γιώργο, το κατάλαβες;

Όταν είσαι γέρος κέφτεσαι τη ζωή.
Όταν είσαι νέος, τη ζεις.

Αυτό είναι ένα δικό μου ρητό, το οποίο χρησιμοποιώ συχνά και με πολλές παραλλαγές.
Ισχύει στις μέρες μας, όμως;

Έχω μια παρέα 30άρηδων και μια παρέα 40άρηδων.

Όταν καθόμαστε να πιούμε ένα καφέ με τους 30άρηδες, ξεκινάμε μιλώντας για γκόμενες, αλλά τελικά -πώς το πάμε, πώς το φέρνουμε- το θέμα γυρίζει στην κρίση και στα προβλήματα.
Οι περισσότεροι είναι άνεργοι, καθημερινά αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, τους κόβουν τα τηλέφωνα κάθε τρεις και λίγο γιατί δεν τα πληρώνουν, παρατάνε τα σπίτια που νοίκιαζαν και γυρνούν άρον-άρον στο σπίτι των γονιών τους γιατί δεν τη βγάζουν, ενώ όσοι έχουν ακόμη δουλειά φοβούνται πως από μέρα σε μέρα θα τη χάσουν και τελικά όλοι συζητούν καθημερινά για τα προβλήματα της κρίσης και της φτώχειας.
Κάθονται λοιπόν να πιουν έναν καφέ και αναπόφευκτα καταλήγουν να μιλούν για πολιτική, για οικονομικά θέματα και εν γένει για την επικαιρότητα.
Η διασκέδαση, οι διακοπές, οι έρωτες έχουν περάσει αναγκαστικά σε δεύτερη μοίρα.

Όταν καθόμαστε να πιούμε καφέ με τους 40άρηδες, τότε αισθάνομαι πως η κρίση δεν υπάρχει ή ότι υπάρχει σε κάποιο διπλανό σύμπαν.

Ασχολούμαστε με τις εισαγωγές και τις εξαγωγές κάθε αιδοίου της παρέας και τα κατορθώματα κάθε πέους της παρέας.

Και δώστου πειράγματα και δώστου χουφτώματα και δώστου ανεμελιά και δεύτερη εφηβεία.

Τα κοινωνικά θέματα που απασχολούν την παρέα έχουν ανώτατο όριο το αν τελικά η Χ που χώρισε τον Ψ, τελικά είχε γκόμενο τον Ζ ή αν απλά ο Ψ ήταν μικροτσούτσουνος και γι’ αυτό τον βαρέθηκε η Χ.

Μια φορά στο τόσο που θα εισχωρήσει στην παρέα κάποιος ενοχλητικός και θα αναφερθεί σε κάποιο πολιτικό θέμα, θα ακούσει το γνωστό “βρε δε πα’ να γαμηθούνε όλοι, λέω ‘γω;” και το θέμα θα τελειώσει εκεί και ο ενοχλητικός θα σκύψει το κεφάλι του από ντροπή που επιχείρησε να σπάσει το κλίμα ευφορίας στην παρέα.

Ο κόσμος αντιστράφηκε, φίλοι μου.

Οι 30άρηδες, με την ορμή της ηλικίας τους να συγκρατείται με το ζόρι από τα σφιχτά φερμουάρ των τζιν, τελικά κάθονται σαν συνταξιούχοι και μετρούν τα ευρουλάκια τους για να δουν αν βγαίνει ο μήνας.

Και τσακώνονται για τα πολιτικά και για τα τοιαύτα, φτάνοντας καμιά φορά σαν παππούδες να τσακώνονται ακόμη και για τον εμφύλιο.

Οι 40άρηδες απ’ την άλλη, στη φάση της ωριμότητάς τους όπου η νεότητα ισοφαρίζεται πια από την πείρα, παρά τα προβλήματά τους, ζουν ανέμελα, σα να μη συμβαίνει τίποτα.

Και συνεχίζουν ακάθεκτοι να ζουν τη δεύτερή τους εφηβεία, αδιαφορώντας για όσα μπορούν να τους ρυτιδιάσουν την ψυχολογία.

Με λίγα λόγια, όταν θέλω να γκομενίσω και να χασκογελάσω, προτιμώ την παρέα των 40άρηδων, ενώ όταν θέλω να κλάψω τη μοίρα μου, επιλέγω την παρέα των 30άρηδων.

“Μας γέρασαν προώρως, Γιώργο, το κατάλαβες;”

(Μανόλης Αναγνωστάκης, “Νέοι της Σιδώνος, 1970″)

toixo-toixo.blogspot.gr

Τρομοκράτες με γραβάτες

Σκελετωμένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία

Πανος Μουχτερος

 

 Ήταν περασμένα μεσάνυχτα όταν εμφανίστηκαν στους θαλάμους του νοσοκομείου, απροειδοποίητα, σπάζοντας απότομα τη σιγή τής νυχτερινής μας βάρδιας. Μπούκαραν όλοι με τον ίδιο ατσαλάκωτο βηματισμό κι οι πόρτες πίσω τους ανοιγόκλειναν απορημένες. Μας πλησίασαν, καθώς τα γυαλιστερά τους παπούτσια αντανακλούσαν στο διάδρομο και προκαλούσαν το χαρακτηριστικό ήχο που κάνει η σκόνη, όταν θρυμματίζεται στο πάτωμα από ποδοπατήματα....
Στάθηκαν απέναντί μας, με βλέμμα υπερήφανο, διαπεραστικό. Ακόμα νιώθω στο χέρι μου εκείνη τη σφιχτή, επίπονη χειραψία που πρόσφεραν επιβλητικά στα μουδιασμένα μας δάχτυλα. Μας κοίταξαν χαμογελώντας ελεγχόμενα, με τα χείλη τους να κινούνται ταυτόχρονα, λες και η κάθε τους έκφραση ήταν μέρος μιας καλοσχεδιασμένης χορογραφίας που σχηματιζόταν ρυθμικά πάνω στα σκελετωμένα πρόσωπά τους. Είπαν ότι επέλεξαν να έρθουν τούτη την περίεργη ώρα για να δουν αν όλα δούλευαν ρολόι. Ότι τους βολεύει περισσότερο να δρουν τη νύχτα γιατί τότε οι άνθρωποι είναι πιο ευάλωτοι. Άλλοι κοιμούνται, άλλοι γέρνουν ξάγρυπνοι, άλλοι πηγαινοέρχονται στο κρεβάτι τους, έτσι όπως βασανίζονται από τις σκέψεις εκείνες που μαζεύονται και κάθονται όλες στη βάση του κεφαλιού τους και που δεν λένε να ξεκουμπιστούν με τίποτα. Ότι οι αντιδράσεις όσων θέλουν ν’ αντισταθούν μειώνονται, ότι οι περισσότεροι μπερδεύονται από το πολύ σκοτάδι και δεν μπορούν να διακρίνουν πρόσωπα και μορφές και νομίζουν ότι είδαν κάτι να κινείται αλλά δεν είναι σίγουροι αν αυτό που είδαν υπήρχε ή ήταν απλά ένα φάντασμα της νύστας και διαβεβαιώνουν τον εαυτό τους ότι, μπα, η ιδέα τους ήταν.
Από τις γυαλιστερές τους τσέπες έβγαλαν και μας έδωσαν μερικά φακελάκια, που περιείχαν το γενετικό υλικό αυτών των ίδιων ανυποψίαστων ανθρώπων. Πριν έρθουν εδώ, είχαν τρυπώσει μέσα στα δωμάτιά τους, στα κρυφά, σαν τους κλέφτες, την ώρα που η πόλη είχε βυθιστεί σε ύπνο βαθύ, κι όλοι ονειρεύονταν τη ζωούλα τους που πέρασε, που έρχεται και που ακόμα πλάθεται στο υποσυνείδητό τους μέσα. Στάθηκαν αθόρυβα πάνω από πατεράδες και παιδιά και πήραν με τρόπο σταγόνες από σάλια, έτσι όπως είχαν τα στόματά τους ανοιχτά και ανάσαιναν αργά και ξεφυσούσαν πνοές που είχαν μέσα τους υπολείμματα ψιθύρων. Ύστερα, με ψαλιδάκια μικρά, έκοψαν τρίχες από τα ανακατεμένα τους μαλλιά, με προσοχή, κανείς να μην ξυπνήσει, μόνο πλευρό να αλλάξει και τον ύπνο του να συνεχίσει. Καμιά φορά, είπανε, θαρρείς ότι μερικά από τα θύματα συμφωνούσαν να δώσουν όλους αυτούς τους ανθρώπινους ιστούς τους, αφού, έτσι, καθώς ήταν κοιμισμένοι, κουνούσαν συγκαταβατικά το κεφάλι και αυτό δεν μπορούσε να εκληφθεί διαφορετικά, παρά μόνο ως συναίνεση, γιατί επιστημονικά έχει τεκμηριωθεί ότι στον ύπνο του ο άνθρωπος αντιδρά ενστικτωδώς, δηλαδή με την εντελώς ελεύθερη εκδήλωση των βαθύτερων επιθυμιών του, εκείνων που η λογική εμποδίζει να εμφανιστούν πλήρως όταν είναι ξύπνιος. Άλλοτε πάλι, κάποιοι που δεν άντεχαν αυτές τις τόσο έντονές τους επιθυμίες, πεταγόντουσαν πανικόβλητοι και τότε δεν έμενε άλλη επιλογή παρά να τους βουλώσουν το στόμα διακριτικά με πανάκι που είχε πάνω του αιθέρα για να αποκοιμηθούν ξανά και να δουν όνειρα γλυκά, αιθέρια όνειρα.
Φώναξαν ότι έπρεπε να στείλουμε τα δείγματα αυτά όσο πιο γρήγορα γίνεται στα εργαστήρια και ότι θέλουν αποτελέσματα αναλυτικά από όλες αυτές τις αναλύσεις. Ότι το DNA αυτό ανήκει σε υποψήφιους εγκληματίες και πρέπει να γίνει εξειδικευμένος έλεγχος και να φανεί αν είναι το ίδιο με εκείνο το καθάριο, το αγνό που έχουν στο αίμα τους οι γνήσιοι Έλληνες και που το κουβαλάνε από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα από γενιά σε γενιά. Να χρησιμοποιήσουμε τα πιο σύγχρονα μέσα, τις πιο προηγμένες μεθόδους για να διαπιστωθεί αν τα άτομα αυτά πρόκειται στο άμεσο μέλλον να πράξουν ποινικά αδικήματα, αν έχουν στην υπόστασή τους μέσα τη ροπή προς το έγκλημα, ότι πρέπει να εντοπίσουμε τυχόν γονίδια δόλου που έχουν εγκατασταθεί στον οργανισμό τους για να μπορέσει έτσι η επίσημη ελληνική Πολιτεία να τρέξει εγκαίρως και να συλλάβει αυτά τα επικίνδυνα, κακοποιά στοιχεία, που αποτελούν απειλή για τη δημόσια τάξη και την ηρεμία του κοινωνικού συνόλου και να τα φέρει ενώπιον της μόνης θεραπείας, της τιμωρίας. Ότι αυτή η μέθοδος είναι πρωτοποριακή γιατί προλαμβάνει το έγκλημα πολύ πριν συμβεί και δεν χρειάζεται οι αρχές να ταλαιπωρούνται ψάχνοντας τους ενόχους αφότου έχουν προβεί σε παράνομες πράξεις, ότι έτσι δεν θα υπάρχει πια ανάγκη ούτε για αυτόπτες μάρτυρες, ούτε για έγγραφα αποδεικτικά, ούτε για δήθεν υπεράσπιση και ελάφρυνση της θέσης των ενόχων, ούτε για δικαιώματα και αναζήτηση της αλήθειας, αφού η αλήθεια θα έχει λάμψει πανηγυρικά πάνω στα αποτελέσματα των εξετάσεων. Ανάλογα με την ένταση του πιθανού εγκλήματος, πρότειναν και διαβαθμίσεις, όπως με τις ομάδες αίματος. Εγκληματίας Α θετικό.
Γενικά είχαν εμμονή με τις αναλύσεις και τα πορίσματα. Όπως με εκείνες τις κοπέλες που ήρθαν προχτές εδώ, ταλαιπωρημένες όλες, με τα ξεσκισμένα τα καλσόν και την ψυχή τους, σαν το κουρελιασμένο κουρέλι. Τις είχαν εντοπίσει αυτοί οι ίδιοι γραβατωμένοι τύποι, πάλι σε κάποια από τις σκοτεινές αποστολές τους, σε πιάτσες παρακμιακές, πάνω σε πεζοδρόμια θολά, εκεί που η ηδονή πουλιέται και αγοράζεται από ευυπόληπτους οικογενειάρχες, εκείνους που από την πολλή αφοσίωση στην οικογένεια, έχουν δικαιολογημένα λησμονήσει τη χρήση της καπότας και ξεχνιούνται και διεισδύουν μέσα σε μολυσμένους κόλπους και αφότου καταλαγιάσει η έξαψη του ασυγκράτητου προστάτη τους, ντύνονται γρήγορα-γρήγορα και γυρνάνε πίσω στο σπιτάκι τους, προσευχόμενοι ότι είναι όλα καλά και ότι δεν κόλλησαν τίποτα περίεργο από δαύτες τις μολυσμένες πουτάνες και τρέμοντας παίρνουν πάλι τη γυναίκα και τα παιδιά τους αγκαλιά και νιώθουν ξανά ότι είναι της οικογένειας οι προστάτες. Ε, αυτό το δράμα δεν μπορεί να συνεχιστεί, είπαν, και απαίτησαν να τους πάμε στο δωμάτιο που είχαμε συγκεντρώσει όλες αυτές τις ακατανόμαστες. Έπρεπε να ληφθούν μέτρα αποτελεσματικά, είπαν. Και τις άρπαξαν μία-μία, με δύναμη. Και τις σήκωσαν ψηλά, παρασύροντας τους ορούς, έτσι όπως αίμα πετάχτηκε από τις καρφωμένες πεταλούδες στις ροζιασμένες παλάμες τους. Και πήραν τα κατουρημένα τους σεντόνια και τα κάνανε σχοινιά. Και τις έβαλαν να κρέμονται όλες από το λαιμό έξω από τα παράθυρα του νοσοκομείου. Για να τις βλέπουν από αύριο οι περαστικοί και να προσέχουν οι γαμιάδες.
Δεν έμειναν όμως εκεί. Καθώς η ώρα περνούσε και η αυγή απειλούσε ότι θα κάνει σύντομα την εμφάνισή της, ψάξανε σαν τα πιο καλά εκπαιδευμένα λαγωνικά και με τη μυρωδιά μόνο εντοπίσανε το κρεβάτι εκείνου του άτυχου νέου, που δεν έλεγε να βάλει τίποτα στο στόμα του εδώ και τριάντα μέρες. Το σώμα του ήταν ίδιο με τον ισχνό Χριστούλη, λίγο πριν τον τρυπήσουν στα πλευρά και του βάλουν σε χέρια και σε πόδια τα μεγαλύτερα καρφιά. Ούτε τριάντα χρονών δεν ήτανε το παλικάρι και όμως επέμενε να μην τρώει και να μην πίνει, ήθελε λέει να του δώσουμε μονάχα λιγάκι από τη γεύση της ελευθερίας, μια μικρή μπουκιά δικαιοσύνης, μιας και τον έχουνε εδώ και χρόνια σε ένα μπουντρούμι μέσα, δίχως καν να έχει δικαστεί. Το δέρμα του είχε αρχίσει να σκάει και διαρκώς έχανε τη συγκέντρωσή του, έτσι όπως άκουγε την τηλεόραση από το βάθος του διαδρόμου και τις ειδήσεις που έλεγαν ότι απορρίφθηκαν ξανά όλες οι αιτήσεις που είχε κάνει για την αποφυλάκισή του. Στο κομοδίνο, δίπλα του, κάτω από τις ενέσεις, ήταν το πόρισμα που μας έφερε το απόγευμα ο ειδικευμένος παθολόγος για την περίπτωσή του. Το πήραν στα χέρια τους κι άρχισαν να το διαβάζουν φωναχτά και να κοιτούν τριγύρω τους και να ανταλλάσσουν συνωμοτικά βλέμματα μεταξύ τους. Και τον πλησίασαν προσεχτικά. Και του χαϊδέψαν πατρικά το ταλαιπωρημένο μέτωπό του. Και του είπαν να ηρεμήσει. Και σκύψαν προς το λαιμό του. Και τον πνίξανε αργά με μια φανταχτερή γραβάτα. Δεν πειράζει, είπαν. Το έλεγε και το πόρισμα, άλλωστε, είπαν.
Ένας φανταχτερά βέβαιος θάνατος.   

TA KAKΩΣ KEIMENA 

Χαϊνηδες 'Το καπηλειό'

Θανάσης Γκαϊφύλλιας: Το άκουσμα της λέξης «μαύρο» ενεργοποιεί μια αλληλουχία συνειρμών πολύ διαφορετικών από λαό σε λαό...

 

Thanasis Gaifillias

 

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ (1915)
Καζιμίρ Σεβερίνοβιτς Μάλεβιτς.

 

«Το άκουσμα της λέξης «μαύρο» ενεργοποιεί μια αλληλουχία συνειρμών πολύ διαφορετικών από λαό σε λαό. Ενας Αμερικανός π.χ. θα σκεπτόταν (Black Power - Μαύρη δύναμη), ένας Γάλλος (monstre noir - μαύρο τέρας), ένας Γερμανός (Schwarzwald - Μέλας Δρυμός) ή ένας Ιταλός (Camicie nere - Μελανοχίτωνες).
Ο Ελληνας από τούδε και στο εξής, ένα πράγμα θα φέρνει στο...  μυαλό του. Το δίδυμο Σαμαράς-Κεδίκογλου»…

 

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Ό,τι αφήνεις, το παίρνουν άλλοι..

Γιάννης Μακριδάκης  

 

Τον τελευταίο καιρό ακούγονται φράσεις όπως “έχω δει τόση ΕΡΤ όσο δεν είδα ποτέ “, “είχα να δω τόση ΕΡΤ από τότε που έπαιζε το Χριστός ξανασταυρώνεται” κλπ. Τέτοιες φράσεις ακούστηκαν και προχθές στο προαύλιο της ΕΡΤ, ακόμα και από μικροφώνου, από ανθρώπους που δίνουν σπουδαίο αγώνα αλληλεγγύης όλες αυτές τις μέρες.
Αυτό είναι άλλη μια απόδειξη του ότι μας παίρνουν ό,τι αφήνουμε....
Και μπορεί να πει κάποιος ότι την ΕΡΤ, τη δημόσια τηλεόραση την αφήσαμε επειδή την έκαναν κρατική και την απαξίωσαν αλλά αυτό δεν ισχύει για τόσα άλλα και μάλιστα πρωταρχικά. Όλα όσα αξιωματικά αποτελούσαν αγαθά κοινοκτημοσύνης της ανθρωπότητας, τα έχουμε αφήσει, τα ξεχάσαμε κι έτσι πέρασαν ή περνούν τώρα σε χέρια ανήθικων και κερδοσκοπικών πολυεθνικών ετιαριών, οι οποίες αλλάζουν τα αξιώματα, αυθαιρετούν και εξουσιάζουν, ελέγχουν τον παγκόσμιο πληθυσμό καταναλωτών.
Αφήσαμε τους σπόρους. Δεν ασχολείται πλέον κανείς με δαύτους. Διότι μεταλλαχθήκαμε και νομίζουμε πως ο φυσικός πόρος που μας θρέφει είναι το χρήμα, πως άμα έχεις χρήμα θα αγοράσεις τροφή, η οποία κάπου, κάπως μαγικά παράγεται, ούτε μας ενδιαφέρει να ξέρουμε πού και πώς. Έχεις χρήμα στην τσέπη, τρως, δεν έχεις, πεινάς, τέλος. Κι έτσι οι σπόροι γίνανε κτήμα ανήθικων κερδοσκόπων με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με το νερό, με την ενέργεια, με όλα. Οι άνθρωποι που ζουν εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος δεν έχουν καμιά σχέση με όλα αυτά τα αγαθά, τα έχουν παραδώσει σε άλλους να τα κατέχουν, να τα διαχειρίζονται και να τους τα πουλάνε.
Κι επειδή όλο και περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη εισχωρούν κάθε μέρα στο χρηματοοικονομικό σύστημα και βλέπουν πλέον τα κοινά αγαθά ως καταναλωτικά προϊόντα, το σύστημα αυτό υπερμεγεθύνεται, φουσκώνει ολοένα και τείνει να υποκαταστήσει το μόνο αυθύπαρκτο, το οικοσύστημα.
Προχωρούμε λοιπόν προς την πλήρη καταστροφή του οικοσυστήματος και υποκατάστασή του από το χρηματιστηριακό περιβάλλον, προχωρούμε δλδ ολοταχώς προς την απορριμματοποίηση του ανθρώπου, είμαστε πολύ κοντά σ’ αυτό, πάνω από τους μισούς πλέον στον πλανήτη ζουν μόνον ως αριθμοί και όχι ως άνθρωποι.
Οι υπόλοιποι που ζουν ακόμα στο οικοσύστημα, όχι μόνο οπισθοδρομικοί ή υπανάπτυκτοι ή απολίτιστοι δεν είναι, όπως αποκαλούνται από τους πολιτισμένους συστημικούς, αλλά αποτελούν τους τελευταίους υπερασπιστές των αγαθών της ανθρώπινης κοινοκτημοσύνης, διαφυλάττουν την παρακαταθήκη των αγαθών για ενδεχόμενες επερχόμενες γενιές ανθρώπων και όχι καταναλωτών. Γι αυτό το χρηματοοικονομικό σύστημα τους πολεμά αβυσσαλέα, όπως πολεμά κάθε άλλο πλάσμα που δεν ελέγχει, δεν κυριεύει, δεν εξουσιάζει.
Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής:
Θα καταφέρει η ανθρωπότητα να μεταλλαχθεί πλήρως σε παγκόσμιο πληθυσμό καταναλωτών και να υποκαταστήσει το οικοσύστημα με το πλαστό της σύστημα, γεγονός που θα σημαίνει ασφαλώς αυτοκτονία ή η φύση θα αντιδράσει στην ύβρη και θα ξεκάνει βίαια και έγκαιρα τους καταναλωτές πριν την καταστρέψουν τελείως;
Ο καθένας ας απαντήσει όπως νιώθει. Το βέβαιο είναι πως ό,τι κι αν γίνει, η ανθρωπότητα βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη θέση του σκορπιού που κινδυνεύει από κύκλο φωτιάς κι έχει γυρίσει την ουρά με το κεντρί πάνω από το κέφάλι του, έτοιμος για την τελευταία του κίνηση. Ή θα καεί ή θα αυτοκτονήσει.

yiannismakridakis.gr

Ο θάλαμος

Γιάνης Βαρουφάκης    

Ο ήλιος μόλις είχε ανατείλει πάνω από το Παγώνι όταν η κυρία Αργυρώ άνοιγε την πόρτα του παντοπωλείου της. Πάνω στην ώρα. Καιγόμουν να αγοράσω τηλεκάρτα. Ήταν η πρώτη φορά που θα χρησιμοποιούσα θάλαμο του ΟΤΕ, μετά από χρόνια.
Το ημερολόγιο έδειχνε Νοέμβριος 2005, μια αιωνιότητα σχεδόν πριν από την Κρίση που θα πολιορκούσε τις ζωές μας μερικά χρόνια αργότερα. Ο σκουριασμένος, ημιδιαλυμένος κίτρινος θάλαμος ήταν ακριβώς απέναντι από το μαγαζί της κυρίας Αργυρώς, στο σταυροδρόμι που συνέδεε την.....πόλη της Αίγινας με χωράφια όπου καθημερινά ίδρωναν μεροκαματιάρηδες μετανάστες. Απρόβλεπτα, το σταυροδρόμι αυτό θα γινόταν η διασταύρωση των δύο συγκρουόμενων «κόσμων» μου.
Τρεις μήνες πριν, η Αυστραλία είχε «πάρει» τη δεκαοκτάμηνη κόρη μου, όταν η μητέρα της αποφάσισε να επιστρέψει εκεί μαζί της - δια παντός. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διατηρήσω φωνητική επαφή με τη μικρή Ξένια, για τρεις μήνες μονολογούσα καθημερινά δέκα με δεκαπέντε λεπτά της ώρας στο ακουστικό του τηλεφώνου, με μόνη αμοιβή κάποιους μωρουδίστικους ήχους και την ελπίδα ότι δεν θα ξεχάσει την φωνή μου. Το σταθερό μου τηλέφωνο είχε μετατραπεί στον σκοτεινό διάδρομο ήχων που μετέδιδε κάθε πρωί το σάουντρακ της απουσίας της.
Όσο ήμουν στην Αθήνα, το πρωινό τηλεφώνημα λειτουργούσε ως νεκρή ζώνη που χώριζε την ημέρα μου στα δύο, σε δύο πραγματικότητες. Σε εκείνη που βυθιζόμουν μεταξύ ξυπνήματος και πριν τηλεφωνήσω στη μακρινή ήπειρο και στην αθηναϊκή ζωή μου που ξεκινούσε αμέσως μετά. Αυτές οι πραγματικότητες είχαν και την τηλεπικοινωνιακή τους έκφραση. Το σταθερό τηλέφωνο, λόγω της σχετικής του φθήνιας, ήταν συνυφασμένο με την ετεροτοπία μου και τον σχεδόν σιωπηλό κόσμο της κόρης μου. Όλες οι άλλες, οι ανώδυνες, κλήσεις πέρναγαν μέσα από το κινητό μου.
Η σκοτεινή εκείνη ισορροπία ταράχθηκε όταν μπήκε στη ζωή μου η Δανάη. Λίγες μέρες μετά το ξεκίνημά μας, μου πρότεινε να περάσουμε μερικές μέρες στο σπίτι της στην Αίγινα. Αμέσως συμφώνησα χωρίς να σκεφτώ το καθημερινό τηλεφώνημα. Χωρίς να φανταστώ πως με περίμενε εκείνο το σταυροδρόμι απέναντι από το μαγαζάκι της κυρίας Αργυρώς.
Καθώς η πρώτη νύχτα έφευγε, μετατρεπόμενη σε μια υγρή αυγή, βγήκα σαν τον κλέφτη από το εντυπωσιακό σπίτι, το οποίο στερούνταν σταθερό τηλέφωνο, ανέβηκα στη μηχανή, και με αγωνία άρχισα να ψάχνω τηλεκάρτα και θάλαμο. Ένα χιλιόμετρο αργότερα έπεσα πάνω στον θάλαμο και στην κυρία Αργυρώ. Ήταν σαν να είχα γλιστρήσει σε άλλο κόσμο.
Βγαίνοντας από το παντοπωλείο, με την τηλεκάρτα στο χέρι, πέρασα τη δημοσιά που το χώριζε από τον θάλαμο και βρέθηκα μέρος μιας κοντής ουράς. Ένας Πακιστανός εργάτης ήδη μιλούσε στη γυναίκα του, μετά εγώ, και μετά από μένα ένας Αλβανός οικοδόμος περίμενε πίσω μου να μιλήσει στην άρρωστη μητέρα του στα Σκόδρα. Αυτό ήταν. Τρεις διαφορετικές εκφάνσεις της μετανάστευσης μπροστά στον θάλαμο, δίπλα σε κάδους σκουπιδιών που ξεχείλιζαν, στρώνοντας το πεζοδρόμιο κάτω από το ετοιμόρροπο τηλέφωνο με χαλί βρωμιάς.
Αν και ο μόνος καθ’ όλα «νόμιμος» μετανάστης εκ των τριών, και παρά το γεγονός ότι φάνταζα σαν τη μύγα μέσ’ το γάλα, οι ομοιότητές μας ήταν πολύ μεγαλύτερες απ’ ό,τι φαντάζονταν οι άλλοι δύο. Ήμουν εκεί για να ακούσω τους ήχους ενός μωρού του οποίου οι μητρικοί παππούδες είχαν μεταναστεύσει στην Αυστραλία, από μια Ελλάδα που θύμιζε τόσο πολύ τη σημερινή Αλβανία, το σημερινό Πακιστάν.
Καθώς περίμενα να έρθει η σειρά μου, ένιωσα έντονα τις αντιφάσεις μου:
Τέως μετανάστης στην Αυστραλία, όπου έζησα δώδεκα χρόνια πασχίζοντας να μην αποκτήσω τη νοοτροπία του μετανάστη
Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με φίλους και γνωστούς της «υψηλής» αθηναϊκής κοινωνίας, της άρχουσας τάξης, η οποία αντιμετώπιζε τους μετανάστες ως, στην καλύτερη περίπτωση, «αναγκαίο κακό»
Πατέρας ενός παιδιού που θα είναι μετανάστρια όπου και να ζει - στην Αυστραλία ως Ελληνίδα, στην Ελλάδα ως Ελληνο-Αυστραλέζα, αλλού ως υβρίδιο
Ακόμα θυμάμαι τη μόνη πηγή αγαλλίασης όσο περίμενα σε εκείνη την ουρά. Ήταν το όνομα της κόρης μου: καλοσύνη προς τον ξένο, που συμπεριλαμβάνει τον «φυγά», τον «μετανάστη, τον «χαμένο».

 

Μηδενίστε το, παρακαλώ
Θυμάστε την Ελλάδα πριν τα κινητά και τους θαλάμους; Τότε που κυρίες της καλής κοινωνίας σταματούσαν τη Μερσεντές τους στο περίπτερο και καθόντουσαν στην ουρά πίσω από οικοδόμους και μαθητές περιμένοντας να έρθει η σειρά τους να σκύψουν προς τον περιπτερά και να του πουν «Μηδενίστε το, παρακαλώ»; Όλοι μας ήμασταν έτοιμοι να βάλουμε τις φωνές σε όποιον μιλούσε πολύ ώρα ή τολμούσε να ξαναπάρει τηλέφωνο, ιδίως αν η γραμμή που καλούσε βούιζε. Αντίθετα από τη διαδικασία παροχής γραμμών του ΟΤΕ, όπου το μέσο έδινε κι έπαιρνε (με κάποιους να έχουν δύο και τρεις γραμμές, ενώ οι γείτονες περίμεναν δεκαετίες για να συνδεθούν), το τηλεφώνημα στον δημόσιο χώρο ήταν μια κοινωνικά ενοποιητική, βαθιά δημοκρατική, διαδικασία.

 

Η δημοκρατία της τηλεκάρτας
Η Μεταπολίτευση, με όλα τα καλά και τα στραβά της, αποτυπώθηκε και στην τηλεφωνική μας ζωή. Στην δεκαετία του '80 το να τηλεφωνήσει κανείς δεν ήταν απλή υπόθεση. Ακόμα και από το σταθερό του. Θυμάστε οι παλαιότεροι πόσο συχνά τα νούμερα «βούιζαν» από το δεύτερο ή τρίτο ψηφίο; Κάποιες φορές αναγκαζόμουν να καλέσω φίλο μου στην Αγία Παρασκευή (που για κάποιο λόγο «έβγαινε» ευκολότερα από το Παλαιό Φάληρο) να τον παρακαλέσω να καλέσει εκείνον άλλο φίλο στην Κηφισιά, η οποία από το Φάληρο ήταν δυσκολότερο να «βγει» απ’ ό,τι μετεωρολογικός σταθμός στην Ανταρκτική. Ο λόγος βέβαια ήταν ότι, μετά το 1974, ο «εκδημοκρατισμός» του ΟΤΕ απλά σήμαινε ότι δίνονταν περισσότερες γραμμές χωρίς βέβαια την αντίστοιχη επένδυση σε τηλεφωνικά κέντρα. Κάπως έτσι τέθηκε το λαϊκό αίτημα για... ψηφιοποίηση.
Το αίτημα αυτό, όπως θυμόμαστε, έφερε στο προσκήνιο μια νέα εταιρεία, έναν νέο επιχειρηματία ο οποίος, σε αγαστή συνεργασία με όλες τις κυβερνήσεις (και βεβαίως με πασίγνωστο γερμανικό βιομηχανικό κολοσσό), αποτέλεσε εξαίρετο μέλος της ελληνικής νεο-διαπλοκής που σήμερα έχει γίνει παγκοσμίως ξακουστή. Ο τύπος θαλάμου που χρησιμοποίησα εκείνο το φθινοπωρινό πρωινό στην Αίγινα, με το ψηφιακό του, ασημένιο πληκτρολόγιο, που κατήργησε το κυκλικό πλαστικό με τις τρύπες, έχει τις καταβολές του σε αυτό το μοντέλο «ανάπτυξης», που σήμερα καταρρέει.
Θυμάμαι μια φορά που επισκεπτόμουν την Αθήνα στη δεκαετία του '80 την περηφάνια φίλου μου όταν σταμάτησε την πανέμορφη λευκή Τζάγκουαρ (μοντέλο 1963) έξω από έναν τέτοιο καινούριο θάλαμο για να πάρει τηλέφωνο χρησιμοποιώντας τη νέα, τότε, τηλεκάρτα, την οποία έβγαλε από το πορτοφόλι του σαν να ήταν πλατινένια American Express. «Επιτέλους», μου είπε, «τηλεφωνούμε ψηφιακά χωρίς να πρέπει να πάμε σε περίπτερο.». Επρόκειτο για μια συντομότατη περίοδο ψηφιακού δημοκρατικού εκμοντερνισμού. Πλούσιοι και φτωχοί, οδηγοί Τζάγκουαρ και μοτοποδηλάτων, με την ίδια τηλεκάρτα, στους ίδιους θαλάμους. Δεν θα κράταγε, όμως, πολύ. Το κινητό τηλέφωνο ήταν προ των πυλών...

 

Ασύρματοι διαχωρισμοί
Τα κινητά τηλέφωνα, που έθεσαν τις τηλεκάρτες στο περιθώριο, συνέπεσαν με την άνθηση των άλλων καρτών - των πιστωτικών. Με την αυτο-πεποίθηση της άρχουσας και μεταπρατικής τάξης να αυξάνεται, τα ιδιωτικά χρέη (που χτίζονταν πάνω στα όλο και διογκούμενα δημόσια χρέη) φούντωσαν τη ζήτηση για νέου είδους αγαθά. Τα κινητά τηλέφωνα, που ονειρευόμασταν από τότε που βλέπαμε τον Dick Tracy και τον Captain Kirk, δεν μπορούσαν παρά να απογειωθούν στις νέες συνθήκες. Όσο έπεφταν τα επιτόκια, καθώς η Ελλάδα πλησίαζε την ΟΝΕ, τόσο πλήθαιναν οι «συνδέσεις», τα καρτοκινητά, οι κεραίες.
Παρά την πανδημική έκταση του φαινομένου, η ανάπτυξη της κινητής τηλεφωνίας δεν κατάφερε να υπερβεί τις ταξικές διαφορές. Στην αρχή, όταν τα συμβόλαια ήταν ακριβά, η «καλή» κοινωνία είχε αριθμούς από 694, με το 693 να συμβολίζει κάτι διαφορετικό, κάτι λιγότερο γκλαμ. Όταν αργότερα προστέθηκε η τρίτη εταιρεία, με το 697, τα πράγματα αμβλύνθηκαν κάπως, όχι όμως πλήρως. Ακόμα και σήμερα, είναι πολύ πιθανότερο οι των κολωνακιώτικων σαλονιών χρήστες να έχουν κινητό που αρχίζει από 6944 απ’ ό,τι 693 ή, ακόμα «χειρότερα», 697.
Βέβαια, ο Μέγας Διαχωρισμός στον κόσμο των κινητών εμφανίστηκε όταν το κύμα των μεταναστών αγόρασε καρτοκινητά, τα οποία έδωσαν ένα «στίγμα» σε ανθρώπους χωρίς εστία, και χωρίς τα οποία ήταν σχεδόν αδύνατον να τους βρίσκουν οι εργοδότες, οι φίλοι, η μακρινή οικογένεια. Με το κινητό στη μία τσέπη, για να τους καλούν, και την τηλεκάρτα στην άλλη, για να μιλούν στα αγαπημένα τους πρόσωπα στην άλλη άκρη της Γης, ο ψηφιακός μετανάστης έβρισκε τρόπο να υπάρχει. Την ίδια ώρα που οι γηγενείς έβρισκαν νέους ψηφιακούς τόπους συνομιλιών, όχι όμως και αναγκαστικά επικοινωνίας.

 

Κρίση
Ξάφνου ήρθε η Κρίση. Αυτοκίνητα μπήκαν στη ναφθαλίνη, σπίτια αποσυνδέθηκαν από τη ΔΕΗ, κινητά τηλέφωνα είτε αποσύρθηκαν είτε υπολειτουργούν. Σιγά-σιγά Έλληνες άρχισαν να στοιχίζονται έξω από τους πεπαλαιωμένους, πλέον, θαλάμους του ΟΤΕ, στις ουρές που τόσο καιρό σχημάτιζαν αποκλειστικά οι μετανάστες. Να σχηματίζουν ελληνικά νούμερα στα μισο-διαλυμένα ασημένια πληκτρολόγια που πάλαι ποτέ αποτελούσαν δείγματα εκσυγχρονισμού.
Κλείνοντας σε πρώτο πρόσωπο, τώρα που η Κρίση μας ώθησε με τη Δανάη σε νέα μετανάστευση, αυτή τη φορά στην Αμερική, και παρά το θείον δώρον του Skype και των άλλων μέσων επικοινωνίας, κάθε φορά που παίρνω τηλέφωνο ή πατώ με το ποντίκι το πράσινο κουμπί του Skype για να μιλήσω στην Ξένια στην Αυστραλία ή στους δικούς μου στην πατρίδα, ξαναζώ, άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο, το συναίσθημα της ετεροτοπίας, του τόπου που ένιωσα εκείνο το πρωινό στην Αίγινα, σε εκείνη τη μικρή ουρά. Είναι, απ’ ό,τι φαίνεται, το αντίτιμο που καταβάλουμε για το δικαίωμα στην κινητικότητα εντός ενός σκληρού, μεταμοντέρνου κόσμου.

 

*Το κείμενο τούτο βασίζεται σε multimedia άρθρο που ετοιμάστηκε στο πλαίσιο μόνιμης πλέον συνεργασίας με το ολλανδικό κέντρο σύγχρονης τέχνης Witte de With. Για το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο πατήστε εδώ.

www.protagon.gr

Αθήνα έγινες πληγή

Το χρονικό διάστημα μετά την χρεοκοπία της χώρας είναι εξόχως διδακτικό. Για εμένα τουλάχιστον. Δεν νομίζω να υπήρξε άλλη περίοδος της ζωής μου που να έγιναν μέσα μου τόσες πολλές μάχες, να βρέθηκα μπροστά σε τόσα διλήμματα και να ένιωσα τέτοια σύγχυση.
Αυτή η περίοδος ήταν πολύ χρήσιμη αλλά ένιωσα πως υπήρχε ο κίνδυνος να παγιδευτώ μέσα σε αυτήν την κατάσταση, να μην μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει, και να βαλτώσω.

Υπήρξαν πολλές φορές τα τελευταία τρία χρόνια που ένιωσα έντονη δυσφορία. Αν κάποιος διαβάζει το μπλογκ μου τακτικά, θα το έχει αντιληφθεί. Δεν το έκρυψα.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, κάνεις, αν μπορείς, την εξής κίνηση: απομακρύνεσαι. Φεύγεις. Ταξιδεύεις. Για να δεις τα πράγματα από μακριά. Ή για να μην τα βλέπεις καθόλου.

Δεν χρειάζεται να πας πολύ μακριά. Αρκεί να φύγεις από την Αθήνα, για να διαπιστώσεις πως οι κάτοικοι πολλών περιοχών της Ελλάδας δεν έχουν πάρει χαμπάρι σχεδόν τίποτα από αυτά που συνέβησαν και συμβαίνουν στην Αθήνα.

Μακριά από την Αθήνα δεν βλέπεις άστεγους, δεν βλέπεις ζητιάνους -πέρα από ελάχιστους που μπορεί να δεις έξω από ένα σούπερ μάρκετ-, και δεν νιώθεις την αρνητική ενέργεια και διάθεση των ανθρώπων που είναι πολύ έντονη στην Αθήνα

Προσωπικά, αυτό που με τσάκισε στην Αθήνα είναι αυτή η κακή ενέργεια των ανθρώπων. Καταλαβαίνω απόλυτα πού οφείλεται αλλά έχει γίνει ανυπόφορη.

Ανυπόφορες είναι και οι διαρκείς συζητήσεις για χρήματα. Και για την κρίση. Σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο. Μια ατελείωτη γκρίνια.

Και είναι γκρίνια επειδή δεν μετουσιώνεται σε κάτι άλλο. Δεν γίνεται πράξη. Δεν γίνεται αντίδραση. Δεν γίνεται αλληλεγγύη. Μένει γκρίνια. Και ακατάσχετη και κουραστική πάρλα.

Σαφώς, η διαφορά Αθήνας και περιφέρειας είναι και θέμα κλίμακας. Άλλο να ζεις σε μια πολυκατοικία έξι ορόφων σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας, και άλλο να ζεις σε ένα σπίτι που γύρω έχει κήπο και χωράφια.

Προφανώς, υπάρχουν και στην περιφέρεια αρκετοί άνθρωποι που έχουν πληγεί από την χρεοκοπία της χώρας αλλά οι μικρές κοινωνίες έχουν έναν τρόπο να αυτορρυθμίζονται και να προστατεύουν τα μέλη τους, ενώ δημιουργούν σχεδόν σε όλους το αίσθημα πως κανείς δεν περισσεύει, πως ο καθένας έχει τον ρόλο του.

Δεν καταρρέουν εύκολα οι μικρές κοινωνίες. Η Αθήνα κατέρρευσε.

Υπάρχουν και στην περιφέρεια πολλά κλειστά καταστήματα αλλά δεν υπάρχει αυτή η αίσθηση εγκατάλειψης και καταστροφής που υπάρχει στην Αθήνα. Στην περιφέρεια δεν περπατάς χιλιόμετρα με κλειστά και βρόμικα καταστήματα. Ούτε τα κλειστά καταστήματα είναι στο κέντρο των μικρών πόλεων.

Οι κυρίες μιας επαρχιακής πόλης που μπορεί να τους είχε ανοίξει ένα κατάστημα με ρούχα ο σύζυγός τους -για να συνεισφέρουν στα οικογενειακά έξοδα ή να περνούν την ώρα τους- μπορεί να έκλεισαν το μαγαζί, λόγω αναδουλειάς, αλλά θα φυτέψουν τα κηπευτικά τους και θα προσφέρουν με άλλον τρόπο στην οικογένειά τους και στην κοινωνία που ζουν.

Στην περιφέρεια, οι άνθρωποι έχουν και άλλους τρόπους να προμηθεύονται την τροφή τους εκτός από τα σούπερ μάρκετ. Οι Αθηναίοι πληρώνουν για όλα. Για όλα.

Πολλοί κάτοικοι της περιφέρειας έχουν περιβόλια και ζώα, οπότε ανταλλάσσουν προϊόντα, παρακάμπτοντας την «ελεύθερη αγορά» -αν και δεν υπάρχει ελεύθερη αγορά-, και κάνοντας τη ζωή τους πιο εύκολη.

Και δεν περίμεναν την χρεοκοπία για να το κάνουν αυτό. Το κάνουν εδώ και αιώνες. Είναι παράδοση.

Επίσης, όταν πίνεις τον καφέ σου σε ένα καφέ στην περιφέρεια, δεν αισθάνεσαι ενοχές. Δεν αισθάνεσαι πως δίπλα σου υπάρχουν άστεγοι, ούτε πως το να πίνεις έναν καφέ με την παρέα σου είναι έγκλημα επειδή οι άλλοι δεν έχουν. Όλοι έχουν για έναν καφέ. Κι αν δεν έχουν, κάποιος θα τους τον κεράσει. Δεν είναι θέμα.

Πριν από λίγες ημέρες, πήγα στο μίνι μάρκετ να αγοράσω αυγά, για να φτιάξω παστίτσιο και κολοκυθοκεφτέδες. Αυγά του εμπορίου. Ήταν στο ψυγείο. Ο κύριος που ήταν εκεί με ρώτησε αν θέλω φρέσκα. Φυσικά, είπα ναι, και μου είπε να περάσω την επόμενη μέρα. Πέρασα, μου έδωσε 11 αυγά και αρνήθηκε να μου πάρει χρήματα. Δηλαδή, αντί να μου πουλήσει τα αυγά που είχε στο κατάστημά του, μου έφερε φρέσκα αυγά και μου τα χάρισε.

Είναι γνωστό πως οι κάτοικοι πολλών περιοχών της Ελλάδας δεν «ένιωσαν» την γερμανική κατοχή. Δεν ένιωσαν πείνα, ενώ σε αρκετά μέρη δεν είδαν καν τους κατακτητές.

Το ίδιο συνέβη και επί δικτατορίας. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, οι άνθρωποι δεν ένιωσαν την δικτατορία. Ούτε την δημοκρατία ένιωσαν. Ζούσαν στον κόσμο τους.

Αν απομακρυνθείς από την Αθήνα και παρακολουθήσεις τα social media, σου δημιουργείται η εντύπωση πως οι περισσότεροι χρήστες είναι υστερικοί ή τρελοί.

Δεν είναι τυχαίο πως οι φανατικοί χρήστες των social media είναι, κυρίως, κάτοικοι της Αθήνας και των μεγάλων πόλεων. Και μάλιστα, του κέντρου των μεγαλουπόλεων.

Και παρατηρώ πως, όταν δεν είμαι στην Αθήνα, δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να γράψω κάτι στα social media. Αν η δουλειά μου δεν ήταν το γράψιμο, μάλλον δεν θα έγραφα απολύτως τίποτα. Θα τα έλεγα στις παρέες μου.

Αν προσέξει κάποιος, θα παρατηρήσει πως η πλειοψηφία των ανθρώπων που αυτοκτόνησαν τα τελευταία χρόνια ήταν στις μεγάλες πόλεις. Εκεί είναι το πρόβλημα.

Γιατί τα γράφεις όλα αυτά, πιτσιρίκο;

Τι να σας πω, δεν ξέρω. Ίσως, επειδή τα θέματα της επικαιρότητας μου φαίνονται βαρετά. Μυρίζουν Αθήνα. Μπορεί να φταίει και που μεγαλώνω.

Δεν προσπαθώ να ωραιοποιήσω την κατάσταση στην περιφέρεια. Γράφω κάποιες προσωπικές σκέψεις για τις εναλλακτικές που υπάρχουν.

Δεν μπορώ να συμβουλεύσω κανέναν τι να κάνει αλλά, αν υπάρχουν άνθρωποι στην Αθήνα που βολοδέρνουν χωρίς λόγο -και υπάρχουν πολλοί-, θα μπορούσαν να δοκιμάσουν, ειδικά οι νεότεροι, να ζήσουν και να εργαστούν στην περιφέρεια.

Έστω, για ένα διάστημα. Η Αθήνα δεν θα φύγει από την θέση της.

Στις τουριστικές περιοχές της Ελλάδας -που είναι πολλές-, η κατάσταση είναι ακόμα εξαιρετική. Και δουλειές υπάρχουν, και χρήματα.

Ένας φίλος μου έχει δωμάτια σε νησί-που δουλεύουν πάρα πολύ καλά και είναι διαρκώς γεμάτα- και μου είπε με έκπληξη πως δεν πέρασε ούτε ένας Έλληνας για να ζητήσει δουλειά. Μόνο ξένοι

Αν οι καλοκαιρινές δουλειές δεν φαίνονται ικανοποιητικές και σίγουρες σε κάποιους, να θυμίσω πως σε πολλές περιοχές της Ελλάδας η τουριστική περίοδος ξεκινάει τον Μάρτιο και τελειώνει τον Νοέμβριο. Και η θάλασσα είναι πάντα κοντά σου.

Βέβαια, δεν είναι λύση να εγκαταλείψουν όλοι την Αθήνα αλλά αναρωτιέμαι τι ακριβώς προσέφερα στην κοινωνία, μένοντας στην Αθήνα;

Μάλλον τίποτα.

Δεν μπορούσα να αλλάξω τίποτα από όσα άσχημα συνέβαιναν γύρω μου. Και αισθανόμουν και δυσφορία. Οπότε, γιατί να μείνω στην Αθήνα;

Μάλιστα, έχω παρατηρήσει πως, όταν μένω μακριά από την Αθήνα, γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Και κάνω και ωραίο μαύρισμα.

Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα αλλά κρίση είναι σχεδόν μόνο η Αθήνα.

Η Αθήνα έχει μετατραπεί σε μια τεράστια παγίδα.

Η Ελλάδα έχει πολλά όμορφα μέρη, με ωραίες μικρές κοινωνίες, και τα καλοκαίρια μας είναι ακριβά. Και λίγα.

Κι όταν γίνει η επανάσταση, μην ανησυχείς, δεν θα την χάσεις.

Παίρνεις ένα πλοίο και επιστρέφεις.

pitsirikos.net

Ξεπουλάνε την χώρα

Του Γιώργου Δελαστίκ
"Επίκαιρα"

Εξοργιστικό είναι αυτό που αποκαλύφθηκε ότι υπέγραψε η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά για το σε βαθμό γελοιότητας πολυδιαφημισμένο Διαδριατικό Αγωγό (ΤΑΡ) φυσικού αερίου, ο οποίος θα μεταφέρει στη Νότια Ιταλία μέσω Τουρκίας, Ελλάδας και Αλβανίας φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν από την Κασπία: η χώρα μας δεν θα εισπράττει...
 ούτε ένα ευρώ τέλος διέλευσης από το φυσικό αέριο που θα περνά όταν ο αγωγός τεθεί σε λειτουργία το 2019! Τζάμπα εντελώς παραχώρησε το ελληνικό έδαφος σε μήκος 547 χιλιομέτρων ο Σαμαράς στους Αζέρους, τους Τούρκους και τους Ευρωπαίους για να περάσουν τον αγωγό τους! Δωρεάν εκχώρησε το οικόπεδο!
Το μόνο αναμενόμενο έσοδο του Δημοσίου από τον ΤΑΡ θα είναι κάποια εντελώς ασήμαντα φορολογικά έσοδα ύψους, όπως υπολογίζεται, το πολύ 320 εκατ. ευρώ σε... 15 χρόνια! Δηλαδή 20 με 21 εκατ. ευρώ το χρόνο! Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι με τα έσοδα του... «ενεργειακού κόμβου» του Αντώνη Σαμαρά η Ελλάδα μπορεί, π.χ., μέσα σε μόλις... 60 (!) χρονάκια να καλύψει την «τρύπα» που θα δημιουργηθεί φέτος, μόνο φέτος, στον ΕΟΠΥΥ και υπολογίζεται σε 1,2 δις ευρώ. Το συνολικό χρέος του ΕΟΠΥΥ, που είναι μέχρι στιγμής 2,5 δις ευρώ, το ξεχρεώνουν τα έσοδα του ΤΑΡ σε... 125 χρόνια, αν όλα πάνε κατ' ευχήν. Εμίρηδες μας έκαναν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος!

Ξεπουλάνε τη χώρα

Κάνει λάθος όποιος πονηρός Έλληνας σκέφτεται ότι για να φέρονται τόσο ηλίθια στο θέμα των τελών διέλευσης οι ηγέτες της ΝΔ και των υπολειμμάτων του ΠΑΣΟΚ θα έχουν σίγουρα εξασφαλίσει κάποια άλλα οφέλη για την Ελλάδα, πολύ σημαντικότερα. Δεν έχουν εξασφαλίσει απολύτως τίποτα. Δεν έχουν εξασφαλίσει ούτε καν να αγοράζει η χώρα μας φυσικό αέριο από τον αγωγό που θα περνά από τα εδάφη μας! Να αγοράζει, δηλαδή, σε διεθνείς τιμές, όχι προνομιακές!
Για τα μάτια του κόσμου, τα κυβερνητικά λαμόγια λένε ότι δήθεν τώρα η ΔΕΠΑ υπέβαλε προσφορά για να μπορεί να αγοράζει από το 2019 ένα δισεκατομμύριο κυβικά μέτρα αζερικό φυσικό αέριο. Παραμύθια! Ποια ΔΕΠΑ; Η ανύπαρκτη;
Πρώτα η ΔΕΠΑ θα πωληθεί αντί πινακίου φακής σε «κολλητούς» της κυβέρνησης Τσολάκογλου με πολλαπλές δουλείες και δεσμεύσεις και έπειτα οι νέοι «μαυραγορίτες» κάτοχοι της θα κάνουν ή όχι προσφορά.
Ο Σαμαράς δεν εξασφάλισε ούτε καν συμμετοχή της Ελλάδας στην κοινοπραξία που θα εκμεταλλεύεται τον ΤΑΡ όταν λειτουργήσει έναντι της παραχώρησης της ελληνικής γης για τη διέλευση του. Τώρα, λένε, θα αρχίσουν συζητήσεις ώστε το Ελληνικό Δημόσιο να... αγοράσει -προσοχή, να αγοράσει!- ποσοστό 1 % έως το πολύ 5% της κοινοπραξίας ώστε από το 2019 να συμμετέχει στα όποια κέρδη παρουσιάσει η εκμετάλλευση του ΤΑΡ.
Με άλλα λόγια, θα τους... πληρώσουμε κι από πάνω -και μάλιστα προκαταβολικά!¬για να παίρνουμε γύρω στο 1% των μελοντικών κερδών που θα παρουσιάζει ο ΤΑΡ αφού προηγουμένως έχουν γίνει όλες οι λογιστικές απάτες ελαχιστοποίησης εικονικά των κερδών ώστε να διασφαλίζονται τα συμφέροντα των βασικών μετόχων - Άγγλοι Γερμανών, Γάλλων, Αζέρων και... Τούρκων».
Καλά που είναι και πατριώτης ο Σαμαρά γιατί διαφορετικά μπορεί να μας παγίδευαν οι ξένοι και να μην υπερασπιζόταν άλλος πρωθυπουργός τόσο αποτελεσματικά τα ελληνικά συμφέροντα!

 

Ελλάδα εναντίον Ρωσίας

Πολύ σοβαρότερες είναι οι επιπτώσεις της κατασκευής του ΤΑΡ στο πολιτικό επίπεδο.
Ο μοιραίος για την Ελλάδα Γιώργος Παπανδρέου, στο ελάχιστο διάστημα που κυβέρνησε τη χώρα, εναρμονιζόμενος με την αμερικανική ενεργειακή πολιτική κατόρθωσε να υπονομεύσει το ρωσικό αγωγό φυσικού αερίου South Stream που θα μετέφερε ρωσικό φυσικό αέριο στην Ιταλία μέσω Βουλγαριας και Ελλάδας, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στους αγωγούς αζερικού φυσικού αερίου - δηλαδή τον ΤΑΡ, τον Nabucco ή και τους δύο.
Προηγουμένως, ο Γ. Παπανδρέου είχε ματαιώσει την κατασκευή και του αγωγού μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης.
Η εκδίωξη από τον Σαμαρά των Ρώσων με βρώμικο τρόπο από την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ και του ΔΕΣΦΑ στο φυσικό αέριο προκειμένου να εξυπηρετηθούν επιχειρηματίες που συνδέονται με τα αμερικανικά συμφέροντα, παρόλο που πρόσφεραν λιγότερο από τα μισά λεφτά που έδιναν οι Ρώσοι, οριστικοποίησε το πέρασμα της Ελλάδας στο αντιρωσικό ενεργειακό στρατόπεδο. Έχουμε, μάλιστα, ισχυρή την εντύπωση ότι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε και αν ποτέ σχηματιστεί κυβέρνηση με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ.
«Επίθεση εναντίον της Gazprom», του ρωσικού ενεργειακού γίγαντα, χαρακτηρίζει στον τίτλο της την κατασκευή του αγωγού ΤΑΡ η γερμανική σοσιαλδημοκρατική εφημερίδα Die Zeit.
Ευνόητο είναι ότι η ένταξη από τον Σαμαρά της Ελλάδας στο αντιρωσικό στρατόπεδο, σε πλήρη διάσταση με την πολιτική που ακολουθούσε ο Κώστας Καραμανλής όταν ήταν αυτός αρχηγός της ΝΔ και πρωθυπουργός, θα έχει σοβαρές πολιτικές συνέπειες. Δεν μπορεί πλέον η Αθήνα να υπολογίζει στη στήριξη της Μόσχας ούτε στις ελληνοτουρκικές διαφορές ούτε στο Κυπριακό, αφού ο Σαμαράς έκανε την Ελλάδα εχθρό της Ρωσίας, συνεχίζοντας την ολέθρια πολιτική του Γ. Παπανδρέου, του οποίου αποδεικνύεται πιστός ομοϊδεάτης και μαθητής...

 

Όμηροι των Τούρκων!

Δεν είναι όμως ότι η Ελλάδα θα έχει να αντιμετωπίσει τη δυσαρέσκεια μόνο των Ρώσων για ένα θέμα που κάθε άλλο παρά εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα. Το χειρότερο είναι ότι διαγράφονται ήδη οι απειλητικές σκιές που επιβεβαιώνουν ότι θα υλοποιηθούν οι χειρότερες υποψίες: μέσω του αγωγού ΤΑΡ η χώρα μας θα καταστεί σταδιακά ενεργειακός όμηρος της Τουρκίας!
 Οι επαΐοντες συνειδητά υποβαθμίζουν τη σημασία ενός εξαιρετικά σοβαρού γεγονότος. Η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν αποφάσισαν πέρσι και υποτίθεται ότι θα αρχίσουν να κατασκευάζουν από φέτος έναν αποκλειστικά δικό τους αγωγό που θα ξεκινά από την Κασπία στο Αζερμπαϊτζάν, θα περνά στη Γεωργία και έπειτα θα διασχίζει ολόκληρη την Τουρκία, από τα ανατολικά της σύνορα με τη Γεωργία μέχρι τα σύνορα στο ευρωπαϊκό τμήμα της με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία.
Ο Αγωγός της Ανατολίας (ΤΑΝΑΡ) είναι πολύ μεγαλύτερος και πολύ ακριβότερος από τον ΤΑΡ. Έχει μήκος 2.000 χιλιομέτρων (έναντι 847 χιλιομέτρων του ΤΑΡ) και είναι σαφώς ακριβότερος, καθώς προϋπολογίζεται να κοστίσει τουλάχιστον 6 δις ευρώ έναντι 4 του ΤΑΡ. Στον ΤΑΝΑΡ συμμετέχουν με 20% οι Τούρκοι και με 80% οι Αζέροι.
Από τον ΤΑΝΑΡ θα εφοδιάζεται με φυσικό αέριο ο ΤΑΡ. Από τη στιγμή όμως που ο ΤΑΝΑΡ είναι αζεροτουρκικός, ο Ερντογάν και οι κυβερνήσεις της Άγκυρας εν γένει έχουν νομικά και πολιτικά κάθε δικαίωμα να καθορίζουν αυτές πόσο φυσικό αέριο θα παρέχουν στον ΤΑΡ και ποιας προέλευσης θα είναι το αέριο αυτό. De facto οι Τούρκοι γίνονται έτσι άρχοντες του ΤΑΡ!
Για την Ελλάδα αυτό είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη, ιδίως αν αρχίσει σταδιακά ο εφοδιασμός και της ελληνικής αγοράς με αζερικό φυσικό αέριο μέσω ΤΑΡ. Η χώρα μας καθίσταται έτσι αντικειμενικά ενεργειακός όμηρος της Τουρκίας στον τομέα του φυσικού αερίου! Όποτε θέλει η Άγκυρα θα περιορίζει ή και θα κόβει την παροχή αερίου προς την Ελλάδα με διάφορα προσχήματα, όταν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα είναι τεταμένες για οποιονδήποτε λόγο.

 

Αιχμάλωτη και η Κύπρος

Πολύ αρνητική εξέλιξη και για το φυσικό αέριο της Κύπρου συνιστά η κατασκευή του ΤΑΡ, όπως, άλλωστε, το ίδιο θα ήταν και η επιλογή του Nabucco.
Η κατασκευή, μάλιστα, του ΤΑΝΑΡ κάνει τα πράγματα πολύ, πολύ χειρότερα. Ο αγωγός αυτός θα περνά από το Καϊσερί, πολύ κοντά στο λιμάνι του Τζεϊχάν που βρίσκεται απέναντι από την Κύπρο. Με το κυπριακό τραπεζικό σύστημα ολοκληρωτικά διαλυμένο για πάντα, είναι εντελώς αδύνατη η κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού Ισραήλ - Κύπρου -Ελλάδας. Όλες οι ξένες εταιρείες που εκμεταλλεύονται το κυπριακό φυσικό αέριο θα αποφασίσουν να το διοχετεύσουν στους αγωγούς ΤΑΝΑΡ και ΤΑΡ!
Αυτό παρέχει τεράστια δυνατότητα άσκησης πολιτικών πιέσεων των κυβερνήσεων της Άγκυρας επί της Κύπρου. Να δέχονται ή να μην δέχονται φυσικό αέριο κυπριακής προέλευσης ανάλογα με το αν η Λευκωσία πειθαρχεί ή όχι στις απαιτήσεις τους, αν κάνει ή όχι βήματα νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής του «Αττίλα».
Με την οικτρή οικονομική κατάσταση της Κύπρου, που σύντομα θα γίνει αφόρητη και όλοι οι Κύπριοι θα ψάχνουν για πηγές χρημάτων, αλλά και με Πρόεδρο το φανατικό υπέρμαχο του Σχεδίου Ανάν, Νίκο Αναστασιάδη, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να γίνουν πραγματικότητα τα πιο εφιαλτικά σενάρια.

 

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ