Η παρακμή της Ελλάδας, μια απόπειρα απάντησης στον κ. Γιανναρά

Γιάννης Περάκης

 

Ο κ. Γιανναράς στο άρθρο του «Να συνεννοηθούμε στη διάγνωση» (Καθημερινή 27/10/2019, ΕΔΩ), έχει «μερικό» δίκιο παρά τις «ασυνέπειες», τα «χρονικά άλματα» στις «δύσκολες περιόδους», στην «έλλειψη της ερμηνείας» του φαινομένου της παρακμής της Ελλάδας. Εάν κάποιος χαρακτήριζε το άρθρο αυτό, οι πλέον δόκιμοι χαρακτηρισμοί θα ήταν: «άλματα εποχών», συνέπεια στην γενικότερη φιλοσοφική του συγγραφέα, αδιέξοδα αλλά «και «επικίνδυνα» τελικά συμπεράσματα.

Η διάγνωση

Έχει λοιπόν «δίκιο» ο κ. Γιανναράς στις διαπιστώσεις, όταν λέει: «Έχει κεφαλαιώδη σημασία η διάγνωση: Να ξεχωρίσουμε την κρίση από την παρακμή. Να έχουμε συνείδηση των συνεπειών τι συνεπάγεται μια κοινωνική «κρίση», τι τελεσίδικο σημαίνει η «παρακμή». Πώς μπορούμε να διαγνώσουμε τη διαφορά; Εύκολο κριτήριο είναι η διάρκεια. Αν κάποιες κοινωνικές δυσλειτουργίες παρατείνονται πέρα από τον μέσο όρο ζωής μιας γενιάς, ταλαιπωρούν δύο τρεις ή περισσότερες γενιές, τότε υποπτευόμαστε παρακμή. Αν διαδοχικές κυβερνήσεις υπόσχονται να λύσουν ένα πρόβλημα οργάνωσης, λειτουργίας ή θεσμών του κράτους προσπαθούν, δεν το λύνουν και το παραδίδουν στους επόμενους σαν αυτονόητα άλυτο, τότε οσμιζόμαστε κοινωνική παρακμή. Συνεχίζοντας «Η παρακμή είναι αναμφισβήτητη όταν ψηφίζονται από το κοινοβούλιο νόμοι, που αμνηστεύουν κατάφωρες παρανομίες των διαχειριστών της εξουσίας, εγκλήματα κλοπής ή κατάχρησης του κοινωνικού χρήματος. Παρακμή υπάρχει, όταν αποφαίνεται δημόσια Πρόεδρος της Δημοκρατίας ότι «ένας πρωθυπουργός δεν παραπέμπεται ποτέ στη Δικαιοσύνη, απλώς ξαποστέλνεται σπίτι του» είναι παρακμή να αλληλοκαλύπτουν εγκλήματα ή πομπές τους οι επαγγελματίες της εξουσίας.
Μόνο σε μια παρακμιακή κοινωνία, με δραματικά υποβιβασμένο επίπεδο διανοητικής καλλιέργειας, επιβιώνουν στην εξουσία «οικογένειες» που τα έκγονά τους έχουν αυτονόητα εξασφαλισμένη, χάρη στο όνομά τους, την ηδονική απόλαυση τιμών, πλούτου, δημοσιότητας με αυτοματική μεταβίβαση των προνομίων από γενιά σε γενιά. Ποιος μπορεί να διανοηθεί να «κοσμούν» κάθε κυβέρνηση, επί πολλές δεκαετίες, ονόματα ίδια: Βενιζέλος, Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Κεφαλογιάννης, Βαρβιτσιώτης, να αποτελεί η ανάληψη της ευθύνης για τα κοινά όχι επιβράβευση προσόντων, κατάρτισης και ήθους, αλλά μόνο συνάρτηση οικογενειακού ονόματος. Αυτά γράφει ο κ. Γιανναράς.

Μια απόπειρα απάντησης. Ας πάμε απο την αρχή της παρακμής:

Α) Η βυζαντινή περίοδος, η «διάπραξη του εγκλήματος» της ασέβειας και ο πρώιμος Μεσαίωνας του Ελληνικού Πολιτισμού με την γενοκτονία των εθνικών και το πογκρόμ του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού:

• 14 Νοεμβρίου 435 μ.χ: Οι Αυτοκράτορες Θεοδόσιος και Βαλεντιανός. «Διατάσσουμε όλα τα ιερά και οι ναοί τους (των Ελλήνων), όσα βρίσκονται ακόμα άθικτα, να καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και να εξαγνιστούν με την ύψωση του σημείου της σεβαστής χριστιανικής θρησκείας. Αν με επαρκείς αποδείξεις ενώπιον ικανού δικαστή εμφανιστεί κάποιος που έχει παραβλέψει αυτόν τον νόμο, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου».
• Δεκέμβριος 534 μ.χ.: «Να κλείσουν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης. Αν κάποιος με οποιαδήποτε δύναμη παραβεί τον νόμο θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό». (Ιουστινιάνειος Κώδικας 1.11: αυτοκράτωρ Κωνστάντιος Α’ προς Ταύρο. Έπαρχον του Πραιτωρίου).
• 528: Αυτοκράτορας είναι πλέον ένας από τους κορυφαίους ανθέλληνες της ιστορίας ο Γιουτπράδα (ελληνιστί Ιουστινιανός) επί των ημερών του καταργούνται οι ολυμπιακοί αγώνες και εκδηλώνεται η περίφημη «στάση του Νίκα». Παρ όλες τις αρχικές επιτυχίες των επαναστατών ο αυτοκρατορικός στρατός σε συνεργασία με το βαρβαρικό φύλο των Ερούλων (χριστιανών ασφαλώς) πνίγει την εξέγερση των Ελλήνων στο αίμα. 40.000 νεκροί αρχικά και εν συνεχεία γκρέμισμα ελληνικών ναών και κλείσιμο φιλοσοφικών σχολών. Η τελευταία ελπίδα του ελληνισμού είχε πια χαθεί. Μέσα στα αντίποινα της ιουδαιοχριστιανικής ηγεσίας είναι η αφαίρεση κτημάτων των Ελλήνων προς όφελος ασφαλώς της χριστιανικής εκκλησιάς και του δημόσιου ταμείου. Ο Γιουτπράδα συνεχίζοντας το θεάρεστο έργο του επιβάλλει ποινές θανάτου δια σταύρωσης πυρός και βασανιστηρίων για όσους «εκ των ανοσιών και μυσαρών Ελλήνων κατεχόμενοι πλάνη». Συντάσσει επίσης και τον περίφημο “Ιουστινιάνειο κώδικα” μνημείο ανθελληνικού παροξυσμού.
• Τον Φεβρουάριο του 380: Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος καθιέρωσε τον «θρίαμβο της ορθοδοξίας» και υπέβαλε ως επίσημη υποχρεωτική θρησκεία τον χριστιανισμό. Συγκάλεσε το 381 τη Δευτέρα Οικουμενική Σύνοδο για να αποβάλει τους αιρετικούς και να ρυθμίσει τις διάφορες ενδοεκκλησιαστικές έριδες. Υπό του Θεοδοσίου εγκαινιασθείς διωγμός εναντίον των αιρετικών επεκτάθηκε σε όλες τις πόλεις της Ανατολής. Όλες οι εκκλησίες και όλα τα ιερά κτήματα δόθηκαν στους ορθοδόξους, απαγόρευσε στους αιρετικούς να κατέχουν πολιτικά αξιώματα, πολλούς από αυτούς τους έστειλε στην εξορία. Επίσης εστράφη με φανατισμό εναντίον των επιμενόντων στην αρχαιοελληνική λατρεία, προέβηκε ακόμα περαιτέρω μεταξύ άλλων και στην κατάργηση των πανελλήνιων αγώνων, ως υποθάλποντων αυτήν την λατρεία.
• 324: Ο Κωνσταντίνος συντρίβει τον ανταγωνιστή του Λικίνιο και ανακηρύσσει τον Χριστιανισμό μόνη επίσημη λατρεία της Αυτοκρατορίας. Λεηλατεί το Μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνος κοντά στην Μίλητο και θανατώνει με βασανιστήρια όλους τους ιερείς του. Στο ιερό όρος Άθως εξαπολύεται μέγας διωγμός κατά των Εθνικών και καταστρέφονται όλα τα εκεί ελληνικά Ιερά.
• 326: Με προτροπή της μητέρας του Ελένης, ο Κωνσταντίνος εκθεμελιώνει το Ιερό του Θεού Ασκληπιού στις Αιγές της Κιλικίας και χρησιμοποιεί τους κίονές του για κατασκευή εκκλησιών. Επίσης, καταστρέφει τον Ναό της Θεάς Αφροδίτης επάνω στον υποτιθέμενο τάφο του ραβί Τζεσουά, αλλά και άλλους Ναούς της ιδίας Θεάς όπως λ.χ. στην Άφακα Λιβάνου, την Μάμβρη, την Φοινίκη και την Βααλβέκ (Ηλιόπολη), και αυτές οι καταστροφές είναι βεβαίως μόνον όσες ομολογεί ο βιογράφος του Ευσέβιος.
• 355: Στους «Αποστολικούς Κανόνες», συνταχθέντες εκείνη ακριβώς την εποχή, διαβάζουμε τα εξής ανατριχιαστικά: «Απόφευγε όλα τα βιβλία των Εθνικών. Τι χρειάζεσαι τις ξένες συγγραφές, τους νόμους και τους ψευδοπροφήτες που οδηγούν τους άφρονες μακριά από την πίστη; Τι βρίσκεις να λείπει από τις εντολές του Θεού και το αναζητάς στους μύθους των Εθνικών; Αν επιθυμείς να διαβάζεις ιστορίες έχεις το βιβλίο των Βασιλειών, αν ρητορική και ποιητική έχεις τους Προφήτες, έχεις τον Ιώβ, έχεις τις Παροιμίες, όπου θα βρεις σοφία μεγαλύτερη από κάθε ποιητική και σοφιστική, γιατί αυτά είναι τα λόγια του Κυρίου, του μόνου σοφού. Αν επιθυμείς τραγούδια έχεις τους Ψαλμούς, αν επιθυμείς αρχαίες γενεαλογίες έχεις την Γένεση, αν νομικά βιβλία και επιταγές, έχεις τον ένδοξο Θείο Νόμο. Γι’ αυτό απόφευγε με επιμονή κάθε εθνικό και διαβολικό βιβλίο». Μεσαίωνας νέτα σκέτα.
• 448: Ο Θεοδόσιος διατάσσει να παραδοθούν στις φλόγες όλα τα «αντιχριστιανικά». «Διατάσσουμε όλα τα ιερά και οι ναοί τους (των Ελλήνων), όσα βρίσκονται ακόμα άθικτα, να καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και να εξαγνιστούν με την ύψωση του σημείου της σεβαστής χριστιανικής θρησκείας.

Ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας Θεόφιλος εξαπολύει μέγα διωγμό κατά των Ελλήνων και των Εθνικών της περιοχής. Καταστρέφει σχεδόν όλους τους μη-χριστιανικούς ναούς της Αλεξάνδρειας εκτός του Σεραπείου και των ναών της Ίσιδος (όχι φυσικά λόγο κάποιου είδους σεβασμού αλλά λόγο του πολυάριθμου των Ισιδιστών της περιοχής).

• 415: Είναι το έτος που θα σημαδευτεί με ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα των χριστιανών. Στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου σωματοφύλακες (παραβολάνοι) του εκεί πατριαρχείου, που κατεύθηνε και συμμετείχε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύριλλος (..Άγιος), βρίσκουν στον δρόμο την μαθηματικό και φιλόσοφο Υπατία (κόρη του αστρονόμου Θέωνα), ένα από τα πιο φωτεινά πνεύματα της εποχής. Αφού της γδέρνουν το δέρμα με κοχύλια, της σπάνε τα κόκαλα, την κόβουν σε μικρά κομμάτια. Η μόνη αιτία για κάτι τόσο αισχρό δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι η Υπατία ήταν μαθηματικός (άρα μάγισσα για τους χριστιανούς), φιλόσοφος και το σημαντικότερο κοινωνός του ελληνικού πνεύματος. Φυσικά κανείς από αυτούς τους υπάνθρωπους που ευθύνονταν για τον θάνατο της δεν θα τιμωρηθεί. Τουναντίον μάλιστα ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας Κύριλλος (ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας) θα αγιοποιηθεί. Με σειρά διαταγμάτων κατασχέθηκαν περιουσίες της Εθνικής Θρησκείας και παραχωρήθηκαν στην εκκλησία ( Ιουστιν. Κώδιξ 1, 11, 5 ).
• 391: Ο Θεοδόσιος με νέο του έδικτο απαγορεύει εκτός από την απλή επίσκεψη σε εθνικούς ναούς ακόμα και το κοίταγμα των σπασμένων Ελληνικών αγαλμάτων. Επίσης απαγορεύει την ελληνική γλώσσα και καθιερώνει την λατινική γλώσσα ως την επίσημη της αυτοκρατορίας. Νέοι διωγμοί και σφαγές των Εθνικών. Νέα εξέγερση των Εθνικών στην Αλεξάνδρεια που οχυρώνονται στο Σεράπειο. Μέσα στον ναό βρίσκονται τα τελευταία διασωθέντα έργα από την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Με την λήξη της πολιορκίας ο ναός καίγεται και φυσικά τα βιβλία.

Β) Τουρκοκρατία: Γιατί όμως η Οθωμανοκρατία κράτησε τέσσερις αιώνες; Γιατί η Επανάσταση οργανώθηκε και εκδηλώθηκε πρώτα εκτός Ελλάδας; Βασικό ρόλο έπαιξε σύμφωνα με αξιόπιστους ιστορικούς, η «κεφαλή» της Εκκλησίας. Οι Πατριάρχες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μέλη της κρατικής διοικητικής μηχανής με τον βαθμό του βεζίρη (υπουργός). Η συνεργασία τους με την «Υψηλή Πύλη» ήταν ισότιμη, έχοντας εξασφαλίσει σωρεία θρησκευτικών και πολιτικών προνομίων, με αντάλλαγμα τον «κατευνασμό» του ορθόδοξου ποιμνίου τους. Ας δούμε τι γράφει ο Φίνλεϋ (προσωπικός φίλος του λόρδου Βύρωνα), ο οποίος έζησε από κοντά όλα τα μεγάλα γεγονότα της επαναστατικής περιόδου και η άποψή του φαίνεται να είναι ισορροπημένη: «Από την εποχή που ο σουλτάνος Μωάμεθ ο Β΄ αναδιοργάνωσε υπό τον Πατριάρχη Γεννάδιο την Ελληνική Εκκλησία, οι Έλληνες επίσκοποι ενεργούσαν στις επαρχίες τους σαν ένα είδος τοποτηρητών των Οθωμανών στους ορθόδοξους πληθυσμούς. Τα εκκλησιαστικά αξιώματα στην ορθόδοξη εκκλησία συχνότερα καταλαμβάνονταν με τη δωροδοκία ενός βεζίρη, παρά από θεολογικές γνώσεις ή χριστιανική οσιότητα. Ούτε έτρεφαν οι Έλληνες γενικά καμιά εκτίμηση στον ανώτατο κλήρο τους και στους μοναχούς, από τους οποίους αναδεικνύονταν και οι ιεράρχες.
Και γενικά το ελληνικό έθνος φαίνεται να αγωνίσθηκε περισσότερο για να υποστηρίξει την πατριαρχική και συνοδική εκκλησία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, απ’ ό,τι η εκκλησιαστική οργάνωση αγωνίσθηκε για να προστατέψει και βελτιώσει το ελληνικό έθνος.
Στις αρχές του αιώνα μας (19ος) ο ελληνικός κλήρος, συμμεριζόμενος την γενική γνώμη ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία βρισκότανε στα πρόθυρα της διαλύσεως, άρχισε να προσδοκά την γρήγορη απελευθέρωση από την προέλαση των ρωσικών στρατιών. Το ιερατείο λογάριαζε πως πριν από την πάροδο πολλών χρόνων θα μετατόπιζε την υποταγή του στον Τσάρο της Μοσκοβίας. Ένας ορθόδοξος αυτοκράτορας στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης φυσικά θα σταθεροποιούσε και θα επεξέτεινε όλα τα προνόμια του ελληνικού κλήρου».

B1) Οι τάξεις επι Τουρκοκρατίας:

Οι Έλληνες διαιρούνταν σε τέσσερις τάξεις, τον κλήρο, τους προεστούς, τον αστικό πληθυσμό ή τους αστούς (πραματευτάδες, βιοτέχνες καραβοκυραίους, τεχνίτες κ.ά.) και τον αγροτικό πληθυσμό. Για τους προεστούς γράφει ο Φίνλεϋ στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»: «Οι προεστοί της Ελλάδας αποτελούσαν το υποκατάστατο μιας αριστοκρατίας. Η πραγματική αριστοκρατία του ελληνικού έθνους είχε εξοντωθεί με την Οθωμανική κατάκτηση. Τα μέλη της είτε σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους ή εξορίσθηκαν ή πεισθήκανε να προσηλυτιστούν τον μωαμεθανισμό. Αρκετοί αποστάτες διακεκριμένων ελληνικών οικογενειών κατέλαβαν υψηλά αξιώματα στην υπηρεσία του σουλτάνου. Ο Μωάμεθ Β΄ με προμελετημένο σχέδιο θανάτωσε κάθε Έλληνα που ασκούσε οποιαδήποτε πολιτική επιρροή, βρίσκοντάς τον σαν τον απλούστερο τρόπο για την επικράτηση ηρεμίας στην Ελλάδα. Η κατάσταση αποναρκώσεως της ελληνικής κοινωνίας επί τόσες γενιές επιμαρτυρεί τη σοφία αυτής της σατανικής πολιτικής. Η προστασία της Οθωμανικής κυβερνήσεως βαθμιαία δημιούργησε μια ελληνική αριστοκρατία διοικητικών οργάνων και φοροεισπρακτόρων. Η αριστοκρατία αυτή αποτελούνταν από τους Φαναριώτες στην Κωνσταντινούπολη και τους κοτζαμπάσηδες ή προεστούς στην Ελλάδα. Η ηθική και πολιτική θέση της τάξης αποδόθηκε άριστα από την ονομασία τους σαν είδος Χριστιανών Τούρκων. Κάτω από την Οθωμανική υποδούλωση, πρέπει να σημειωθεί και κάτι ακόμη: Οι κοτζαμπάσηδες είχαν τα δικά τους ένοπλα σώματα, με επικεφαλής αρχηγούς που ονομάζονταν «κάποι». Οι «κάποι» ήταν αυτοί που μαζί με Οθωμανούς καταδίωξαν στην Πελοπόννησο τον κλέφτη Κολοκοτρώνη, το 1808, με αποτέλεσμα να καταφύγει στη Ζάκυνθο.

Εξισλαμισμοί

Το πιο απάνθρωπο, ίσως και το πιο κτηνώδες που εφάρμοσε ο Οθωμανός δυνάστης για την επικυριαρχία του επί τέσσερις αιώνες ήταν ο εξισλαμισμός. Καμία ιστορική μαρτυρία δεν έχει δώσει τον ακριβή αριθμό των εξισλαμισμένων Ελλήνων. Ο αριθμός κυμαίνεται από 500.000 έως 1.000.000 Ελλήνων. Οι εξισλαμισμοί τις περισσότερες φορές ήταν βίαιοι. Προηγούνταν εξευτελισμοί και ταπεινώσεις. Αρκετοί όμως εξισλαμισμοί γίνονταν οικειοθελώς, προκειμένου ελληνικές οικογένειες να αποφύγουν τη «στράτευση» των παιδιών τους στις ομάδες των Γενιτσάρων (γινόταν με τον τρόπο παιδομαζώματος). Ήταν τόσο μεγάλη η έκταση του εξισλαμισμού, που στην Κρήτη, όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, οι Οθωμανοί μαζί με τους Έλληνες Τούρκους ήταν περισσότεροι από τους ορθόδοξους Κρητικούς. Στο θλιβερό αυτό κομμάτι της τουρκοκρατίας δυστυχώς υπήρξαν και πολύ μελανά στοιχεία:

• α) πολλοί από τους Έλληνες εξισλαμισθέντες ήταν πολύ πιο βάρβαροι απέναντι στους Έλληνες χριστιανούς ορθόδοξους απ’ ό,τι ο Οθωμανός τύραννος. Και αυτό για να αποδείξουν ότι πραγματικά αλλαξοπίστησαν και να τύχουν των ευεργετημάτων
• β) υπήρξαν ολόκληρες περιοχές (κοινότητες, χωριά) που σύσσωμες ασπάστηκαν τον μωαμεθανισμό και αυτό προκειμένου να αποφύγουν τη φορολόγηση.

Διαφωτισμός

Η Ελληνική Επανάσταση δεν ξέσπασε ξαφνικά. Το ιδεολογικό της υπόβαθρο σύμφωνα με τον σύγχρονο ιστορικό Βασίλη Κρεμμυδά βρίσκεται στη Γαλλική Επανάσταση και στα μηνύματα του Διαφωτισμού. Οι λόγιοι του παροικιακού Ελληνισμού (Κοραής κ.ά.) αναπτύσσουν τη θεωρία του «νεοελληνικού Διαφωτισμού». Η αποτυχία της εξέγερσης του 1770 λειτούργησε διδακτικά για τον υπόδουλο ελληνισμό: η μονολιθική στήριξη στο ομόδοξο “ξανθό γένος”, στη Ρωσία, αποδεικνυόταν αναποτελεσματική. Λίγα χρόνια μετά η Γαλλική Επανάσταση με το δίδαγμά της θα στρέψει τις συνειδήσεις των Ελλήνων προς τη δυτική Ευρώπη, ο παροικιακός ελληνισμός θα συμβάλει και σ’ αυτήν τη στροφή. Σκοπός ένα ελεύθερο, ανεξάρτητο ελληνικό αστικό κράτος. Κατά τα γαλλικά πρότυπα. Η Ευρώπη παντού μπροστά. Αποκλείεται να την πεις αλλιώς την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Οι ηγέτες μοναχοί είχαν στηρίξει την Φιλική Εταιρεία, γιατί πιστέψανε ότι υποστηριζόταν από τη ρωσική κυβέρνηση. Όταν ανακάλυψαν ότι είχαν εξαπατηθεί, έπαψαν να ευνοούν την Ελληνική Επανάσταση… Τα ισχυρότερα μέλη της μοναστικής κοινωνίας αποτόλμησαν να υποστηρίξουν ότι πιθανότερο ήταν ο σουλτάνος να προστατεύσει τα αρχαία προνόμια του Αγίου Όρους, παρά οι αρχηγοί της Ελληνικής Δημοκρατίας. Συγκρίνανε την αναρχία που επικρατούσε οπουδήποτε κυριαρχούσαν οι Έλληνες με την τάξη που τηρούσαν οι αξιωματικοί του σουλτάνου… Ο Αμπουλαμπάντ υποσχέθηκε αμνηστία στους μοναχούς του Αγίου Όρους, αν παρέδιδαν όλα τα όπλα τους, υποχρεώνονταν να πληρώσουν στον σουλτάνο ετήσιο φόρο δυόμιση εκατομμυρίων πιάστρων και δέχονταν Οθωμανική φρουρά στις Καρυές. Οι όροι έγιναν δεκτοί και στις 27 Δεκεμβρίου 1821 ο στρατός του Αμπουλαμπάντ εγκαταστάθηκε στο Άγιον Όρος» (Φίνλεϋ).

Γ) Συνεχίζει ο κ. Γιανναράς: «Ακολουθεί ο πόλεμος, η εξαθλιωτική κατοχή και η ολέθρια παραφροσύνη της «ζαχαριαδικής ανταρσίας» η Ελλάδα φτάνει στον πάτο της αβύσσου.

Σιγή ιχθύος για την μεγαλειώδη αντίσταση των Ελλήνων (ΕΑΜ, ΕΛΑΣ) κατά την διάρκεια της κατοχής, την επέμβαση των Άγγλων και τα ξερονήσια που ακολούθησαν. Αυτό δεν ήταν παρακμή; ή ήταν Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση!
Συνεχίζοντας ο κ. Γιανναράς, «Για να εμφανιστεί η τελευταία απίστευτη έκπληξη: η «Γενιά του ’60»: Μάνος Χατζιδάκις και Γιάννης Τσαρούχης, («λησμονείται»; ο Μ. Θεοδωράκης, ο Μ. Λοίζος, κλπ),οι εμβληματικές φιγούρες της έκπληξης. Αλλά η έκπληξη απλωνόταν σε κάθε πτυχή της ζωής μουσική, ποίηση, αρχιτεκτονική, θέατρο, εκδόσεις (παντού, πλην πολιτικής).

Πλήν πολιτικής, για να το δούμε:

Η δεκαετία του '60, κοινωνικά κινήματα: Η δεκαετία του εξήντα ήταν μια εποχή μεγάλης κοινωνικής και πολιτιστικής αναταραχής. Εκεί υπάγονται τα χρόνια που χαράχθηκαν ανεξίτηλα στο «πάνθεον» του 20ου αιώνα. Θεωρείται μία περίοδος απελευθερωτικής ζωντάνιας, αμφισβήτησης και αντικομφορμισμού με πρωταγωνιστή τη νεολαία και τη δράση των ποικίλων ομάδων της (από στρατευμένους αριστερούς μέχρι τους teddy boys). Η περίφημη δεκαετία του '60 ήταν μία περίοδος που επιχείρησε να προσδιορίσει την έννοια της συγκέντρωσης της μάζας μέσα από θέματα διπολικής θεώρησης και αντιμετώπισης όπως: τον φυλετικό αποκλεισμό, τη σεξουαλική υποτέλεια και τον εθνικισμό.
Η Ροκ μουσική, ο ριζοσπαστικός ακτιβισμός, η ευαισθητοποίηση των ομάδων, η αντι-πειθαρχική πολιτική καθώς και οι εναλλακτικοί τρόποι ζωής (χριστιανικές πρακτικές και πεποιθήσεις, πειραματισμός ναρκωτικών ουσιών) δημιούργησαν τη λεγόμενη «αντικουλτούρα» της δεκαετίας του '60. Σίγουρα πρόκειται, για ένα φαινόμενο που ενέχει μία ποικιλία συνυπαρχουσών και συχνά αντικρουόμενων πολιτισμικών και πολιτικών πρακτικών αλλά είναι αρκετά δύσκολο να προσπαθήσει κανείς να ερμηνεύσει μία περίοδο που τα σαφή της όρια (αρχής και λήξης) είναι «ενδεχομενικά» και σχετικά «ανοιχτά». Συνήθως, η χρονική αναφορά στην εν λόγω δεκαετία βρίσκεται μεταξύ των χρόνων 1956 έως 1974.
Αποτελούνταν από ανθρώπους που βρίσκονταν έξω από τους ιεραρχικούς και εξουσιαστικούς θεσμούς, από ανθρώπους που είχαν κοινά ιδανικά και οράματα. Συναθροίζονταν σε ομάδες και οι κινητοποιήσεις τους ήταν ιδιαίτερα έντονες και επηρέαζαν βαθιά όλο σχεδόν το φάσμα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής της χώρας. Πάλευαν για τις υλικές ανισότητες και δυσαρέσκειες, για τις ηθικές πληγές που έφερε ο πόλεμος, με έναν τρόπο ριζοσπαστικό και λειτουργικό.
Θα σημειώσουμε την αναφορά του Ν. Αλιβιζάτου πως: «η δεκαετία του '60 επέτρεψε στην Ελλάδα να ζήσει μία πολιτιστική άνοιξη χωρίς προηγούμενο, το κύριο χαρακτηριστικό της οποίας ήταν η επίσης χωρίς προηγούμενο μαζικότητά της».

Στην Ελλάδα: Αν και πολιτικά ο Ψυχρός Πόλεμος κυριαρχεί, η ελπίδα για έναν άλλο κόσμο έχει ήδη αρχίσει να ξυπνά. Eίχαν προηγηθεί οι εκλογές του ’58, όταν μόλις εννέα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου η ΕΔΑ, το κόμμα της ηττημένης Αριστεράς λαμβάνει το 24% των ψήφων. Ο πανικός του στρατού και της αστυνομίας μπορεί να οδήγησε σε ένα νέο κύμα συλλήψεων και οργανωμένων σχεδίων με αποκορύφωμα τις εκλογές βίας και νοθείας του ’61, αλλά η νεολαία της εποχής είναι αποφασισμένη να διεκδικήσει ένα καλύτερο αύριο.
Οι 20ρηδες του ’60 δεν έχουν ζήσει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε τον Εμφύλιο. Βρίσκουν μια Ελλάδα «άδεια» από τους νέους άνδρες της εποχής. Οικονομική κατάσταση και πολιτικές επιλογές των κρατούντων τους έχουν εξαναγκάσει σε μετανάστευση... Η νέα γενιά ζητά μια καλύτερη ζωή, περισσότερα χρήματα για την παιδεία και καλύτερη Δημοκρατία. Είναι τότε που συνθήματα όπως το «1-1-4» και το «15% (για την παιδεία)» συνδέονται με πολιτικές, πολιτιστικές και εσωτερικές αναζητήσεις που μοιράζονται μεγάλες συλλογικότητες.
Σε πολιτιστικό επίπεδο, στην Ελλάδα ξεκινάει μια πρωτόγνωρη «άνοιξη». Τον Μάρτιο του 1960 επιστρέφει από το Παρίσι ο Μίκης Θεοδωράκης. Το 1961 ιδρύεται στην Αθήνα ο Σύλλογος Φίλων Ελληνικής Μουσικής, που έμελλε να αποτελέσει «φυτώριο» μουσικών, στιχουργών και τραγουδιστών τα επόμενα 30 χρόνια.. «Τραγουδούσαμε πολύ, χορεύαμε, διαβάζαμε, συζητούσαμε. Ο Λεοντής, ο Λοίζος, ο Μαρκόπουλος, ο Σαββόπουλος, η Φαραντούρη, ο Μαυρουδής, ο Κουγιουμτζής, οι ποιητές μας, ο Ελευθερίου, ο Λάδης, η Μάρω η Λήμνου, ο Βρεττάκος ο Κώστας και ακόμη άλλοι πολλοί που τους ξεχνάω είναι δημιουργήματα αυτού του φορέα, ενός φορέα ανθρώπων που δεν έχει καμία εξάρτηση από κανένα πολιτικό κόμμα της εποχής εκείνης», θα μας πει σήμερα ο συγγραφέας και μελετητής Παναγιώτης Κουνάδης, από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου.
Με όλα αυτά, συντελείται η στροφή στην ελληνική παράδοση. «Ανακαλύπτεται» ξανά το ρεμπέτικο, η έννοια της ελληνικότητας γίνεται πάλι μόδα, αναγνωρίζεται η αξία της ελληνικής παράδοσης. Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη γίνεται το όχημα για τη διάδοση των ιδεών και των αιτημάτων τους σε όλη την Ελλάδα. «από εκεί και πέρα αυτό που σήμερα ονομάζουμε στιλ, καθοριζόταν από τη μουσική.
Σιγή ιχθύος στο άρθρο του κ. Γιανναρά, για μία άνοιξη που την τερμάτισε βίαια το αμερικανόδουλο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967».
Κλείνοντας το άρθρο του ο κ. Γιανναράς, γράφει: «Κάθε έκπληξη, και κάθε πια ενδεχόμενο ανανεωτικής ανάσας, πνίγηκε από το καινούργιο, ακαταμάχητο τερατογέννημα που ακολούθησε: σύμπτωμα ή λοιμική ΠΑΣΟΚ. Δεν ήταν κόμμα, ήταν νοοτροπία, συμπεριφορά, η αποδέσμευση του χυδαίου ατομοκεντρισμού από κάθε χαλινό, ο υλισμός της άγριας ιδιοτέλειας και αρπακτικής μανίας σε δόσεις αλόγιστης αμετρίας. Το πιο συνταραχτικό, είναι η ταχύτητα μετάγγισης μετάδοσης της μεταλλαγής ο «ρινοκερισμός» του Ιονέσκο στην πράξη: Η Ν.Δ. εκπασοκίστηκε πρώτη και ραγδαία, το ΚΚΕ και οι αποφύσεις του ολοκληρωτικά, ο συνδικαλισμός, οι βιομήχανοι, τα μαθητούδια, η αυτοδιοίκηση, οι επισκοπικές σύνοδοι, οι «κατά παντός» ασυμβίβαστοι Συριζαίοι, οι πάντες στην Ελλάδα έγιναν ΠΑΣΟΚ. Μονόχνωτος λαϊκισμός, απολυταρχία των εντυπώσεων, αυτονόητη χρηματολαγνεία και εγωκεντρικός τσαμπουκάς. «Είναι η πρώτη ίσως φορά που μπορούμε με σιγουριά να διαγνώσουμε παρακμή, όχι εφήμερη κρίση.
Άποψη: H παρακμή δεν είναι μόνο τα προηγούμενα. Η παρακμή και ο εκφυλισμός της Ελλάδας είναι: Είναι η παιδική φτώχεια αγγίζει στο 22,7% των ανηλίκων, οι σχεδόν 3,35 εκατ. άνθρωποι, το 31,8% του πληθυσμού απειλούνταν πέρυσι από την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ. Η Ελλάδα καταλαμβάνει την τρίτη υψηλότερη θέση ανάμεσα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, μετά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Επίσης η οικονομική εξορία των νέων παιδιών μας.
Κλείνοντας ο κ. Γιανναράς, «ο απεκπασοκισμός (ή αποπασοκοποίηση) της ελλαδικής κοινωνίας δεν γίνεται με διαχειριστές της εξουσίας. Θέλει κοινωνικούς μεταρρυθμιστές. Είδος εξαφανισμένο».
Ας μιλήσουμε για κοινωνικούς μεταρρυθμιστές: Μήπως είναι ο Μεταξάς ή ο χουνταίος Παπαδόπουλος. Εύλογη απορία, διότι στο άρθρο δεν αναφέρονται πουθενά. Εδώ ακριβώς είναι τα «χρονικά άλματα» στις «δύσκολες περιόδους» και τα «επικίνδυνα συμπεράσματα».

Τι πρέπει να πράξουμε:

• Πρώτο: Εμείς που αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με την άγρια επίθεση ενάντια στην κοινωνία, στον κόσμο της εργασίας, στη νέα γενιά και με τον εξευτελισμό της Ελλάδας αποτέλεσμα των πολιτικών της Ε.Ε., της Ευρωζώνης, του Δ.Ν.Τ., που από το 2010, πέρα από το πάγιο καθεστώς εξάρτησης της σύγχρονης εποχής, οι κυβερνήσεις έχουν δεσμεύσει την Ελλάδα σε καθεστώς άμεσης επιτροπείας για δεκαετίες, σε κατάσταση στασιμότητας και αναπτυξιακής καθήλωσης. Η κρίση είναι οικονομική, κοινωνική, πολιτική, εκπαιδευτική, επικοινωνιακή, αξιακή, δηλαδή καθολική, κρίση πολιτισμού. Η πατρίδα μας βρίσκεται εν κινδύνω.
• Δεύτερο: Γνωρίζουμε ότι ο τόπος μας διαθέτει άφθονες δυνατότητες ανάπτυξης και πλούτου, φτάνει να αξιοποιηθούν με αυτοπεποίθηση και όραμα οι υποδομές του που σήμερα λεηλατούνται, το διψασμένο για δημιουργία ανθρώπινο δυναμικό του, η στρατηγική γεωγραφική του θέση, ο φυσικός του πλούτος. Εμπνεόμαστε από τις παρακαταθήκες μεγάλων ιστορικών, εθνικών και κοινωνικών αγώνων του λαού μας, από τις ιστορικές στιγμές θυσίας και ανιδιοτέλειας, από την πολύτιμη κληρονομιά δημιουργικού πνεύματος και επινοητικότητας που μας έρχονται από το βάθος του ιστορικού παρελθόντος αυτού του τόπου. Δεν επιτρέπουμε σε κανένα να καταδικάσει σε λήθη την ιστορική μας μνήμη.
• Τρίτο: Θεωρούμε ότι οι νέες πολιτικές απαιτούν την κατάκτηση και εδραίωση της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας, ώστε οι Ελληνίδες και οι Έλληνες να είμαστε με υπερηφάνεια πολίτες της Ελλάδας και με αξιοπρέπεια πολίτες της ηπείρου μας και του κόσμου. Για τον σκοπό αυτό χρειάζεται βαθιά δημοκρατική τομή στη Δημόσια Διοίκηση, με εκσυγχρονισμό, αποδοτικότητα και παραγωγικότητα, με αποτελεσματική καταπολέμηση της αναξιοκρατίας κομματικοποίησης, διαφθοράς, διαπλοκής, ατιμωρησίας. Η εμπέδωση της λαϊκής κυριαρχίας θα στηριχτεί στη συγκρότηση Συντακτικής Συνέλευσης για την ψήφιση από τον λαό νέου Συντάγματος, που θα θέτει μεταξύ άλλων το δικαίωμα ζωής και εργασίας των πολιτών υπεράνω των απαιτήσεων των δανειστών.
• Τέταρτο: Είμαστε βέβαιοι ότι υφίστανται οι αναγκαίες δυνάμεις για ένα τέτοιο φιλόδοξο εγχείρημα. Είναι όμως διασκορπισμένες και συχνά ανταγωνιστικές, και γι’ αυτό μειωμένης αποτελεσματικότητας. Μπορούμε να ενώσουμε τις διάσπαρτες αυτές νησίδες σε ένα πανίσχυρο Αρχιπέλαγος. Μπορούμε να αναπτερώσουμε το ηθικό του λαού και να στηρίξουμε την ηθική της αλληλεγγύης και δημιουργίας. Με αυτό το όραμα τασσόμαστε υπέρ ενός μετώπου όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που εμπνέονται και πονάνε για κοινωνική δικαιοσύνη, για μια κυρίαρχη, γνήσια δημοκρατική, ανεξάρτητη, παραγωγική και τεχνολογικά προηγμένη Ελλάδα του 21ου αιώνα. Ενός χώρου που θα λειτουργεί στη βάση του διαλόγου, της διαρκούς και ίσης πληροφόρησης, με αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά αξιοποιώντας κριτικά τη σύγχρονη τεχνολογία και το διαδίκτυο.

Για να ανοίξει ένας νέος ορίζοντας ειρηνικής επανάστασης και λυτρωτικής απελευθέρωσης του λαού μας.

Πηγές:

• 17th November 2009 από τον χρήστη Unknown
• Ευρωπαϊκή επανάσταση θα την πεις» (Β. Κρεμμυδάς: «Η Ελληνική Επανάσταση του 1821, Τεκμήρια,Αναψηλαφήσεις, Ερμηνείες», εκδόσεις “GUTENBERG”, Αθήνα 2016).
• Η σφαγη των Ελλήνων από το Βυζάντιο και την Εκκλησία!

sioualtec.blogspot.com

'Happens to the Heart' Leonard Cohen

Ένα ακόμη ακυκλοφόρητο τραγούδι του Leonard Cohen που κυκλοφόρησε πρόσφατα, μόλις τον προηγούμενο μήνα. Τα διαμάντια δεν πεθαίνουν ποτέ.

Ο Μάνος Χατζιδάκις για την 28η Οκτωβρίου

Ραδιοφωνικό σχόλιο του Μάνου Χατζιδάκι για την 28η Οκτωβρίου. Μόλις 76 δευτερόλεπτα είναι αρκετά...

 

«Γιατί είπε το "Όχι" ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.
Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

tvxs.gr

 ΥΓ του blog: …..και συνεχίζει σε άλλο χρόνο με ίδιο μότο ο προφητικός Μάνος...

…

«Μαύρη Πέμπτη» για τον Κυρ. Μητσοτάκη

Ο Τσίπρας τον στραπατσάρισε στη Βουλή, οι τραπεζίτες τον διέσυραν με τα χαράτσια…

Γιώργος Λακόπουλος

Δεν υπάρχει χειρότερη εικόνα για Πρωθυπουργό από αυτή που εμφάνιζε την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2019 Κυριάκος Μητσοτάκης. Στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας τον έκανε τ’ αλατιού στη συζήτηση για  το  άσυλο. Έξω από αυτήν οι τραπεζίτες τον διέσυραν απορρίπτοντας το… αίτημά του να μειώσουν τα χαράτσια που επιβάλουν στις  συναλλαγές.’

Ας αρχίσουμε από το δεύτερο: Κάθε κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της, όταν θέλει να επιβάλει μια πολιτική ένα δρόμο έχει: νομοθετεί στη Βουλή. Π.χ. όταν διαπιστώνει ότι οι τράπεζες επιβάλουν αδικαιολόγητα χαράτσια στους πελάτες τους – στους φόρους τον οποίων οφείλουν την ύπαρξη τους- καταθέτει μια τροπολογία στη Βουλή και τα σκυλιά δεμένα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διάλεξε και ως Πρωθυπουργός τον δρόμο που ακολουθούσε ως αντιπολίτευση. Τη σκηνοθεσία. Την επικοινωνιακή προβολή του ως συμπαραστάτη των πολιτών απέναντι στους «σκληρούς» τραπεζίτες.

Στήθηκε λοιπόν μια παράσταση. Προσκάλεσε τους επικεφαλής των τραπεζών στο Μέγαρο Μαξίμου και τους … παρακάλεσε να «επανεξετάσουν» τα χαράτσια που επέβαλαν.  Του υποσχέθηκαν να …το σκεφτούν.  Το σκέφθηκαν και σε τρεις μέρες  έκαναν κάτι μερεμέτια, αλλά τα βασικά χαράτσια έμειναν.

Ο Πρωθυπουργός διασύρθηκε. Το σημείωσε ακόμη και ο πιο φανατικός  αρθρογράφος του. «Τον έγραψαν εκεί που δεν πιάνει μελάνι» σχολίασε στα ΝΕΑ. «Αν δεν μπορεί να κάνει ζάφτι μερικούς τραπεζίτες», πώς θα τα βγάλει πέρα στα μεγάλα θέματα».

Άγρυπνος  ο  Άδωνις φρόντισε να τον προβοκάρει  αναδεικνύοντας την… αποφασιστικότητα της κυβέρνησης έναντι των τραπεζών. Φιάσκο.

Την ίδια μέρα στη Βουλή τα πήγε ακόμη χειρότερα. Έσπευσε να υποστηρίξει το νομοσχέδιο για το άσυλο και τον υπουργό του  Μιχ. Χρυσοχοΐδη. Το είδαμε κι αυτό για κάποιον που υπήρξε υπουργός του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κ. Σημίτη.

Έκανε δηλαδή ότι δεν έκανε μόλις λίγες μέρες νωρίτερα με τον Άδωνι Γεωργιάδη και το δικό του νομοσχέδιο.  Ανέβηκε στο βήμα και διάβασε ήρεμα μια «καθώς πρέπει» ομιλία- έκθεση ιδεών. Ακόμη και συμπαθητική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Κανείς δεν θα είχε λόγο να ασχοληθεί με τον αυτοέπαινο που περιείχε, αν δεν υποστήριζε ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο με διατάξεις σε πλήρη αντίθεση με το πνεύμα της  -που απεικονίζουν ακραίες και ατελέσφορες επιλογές στη διαχείριση του προσφυγικού.

Αυτή  τη διαφορά επισήμανε ο Αλέξης Τσίπρας επικρίνοντας το νομοσχέδιο ως απότοκο της ιδεοληψίας και της συμπεριφοράς της ΝΔ στο προηγούμενο διάστημα. Ως  ακατάλληλο νομοθετικό εργαλείο για να αντιμετωπίσει ένα τόσο κρίσιμο θέμα.  Ήταν συγκροτημένη κριτική σε ένα νομοθέτημα, με διάθεση συμβολής στην διόρθωσή του.

Αυτό που επακολούθησε το είχαμε ξαναδεί στο παρελθόν, αλλά ελπίζαμε να μην επαναληφθεί από τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέτυχε το στόχο του στις εκλογές. Το είδαμε όμως στη χειρότερη εκδοχή του.

Ο Πρωθυπουργός όρθιος στο έδρανα του επιδόθηκε σε ένα κρεσέντο επιστροφής στις πιο γκρίζες -και άχαρες-στιγμές  της κοινοβουλευτικής παρουσίας του. Με τουπέ και χαμογελώντας άσκοπα, για να κρύψει τον εκνευρισμό του, παρέθετε ασυνάρτητες κατηγορίες κατά του αρχηγού της  αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Κι εδώ σκηνοθεσία. Εκφωνούσε τη  δευτερολογία του φράση -φράση. Μετά από  κάθε φράση σταματούσε και ατένιζε την αίθουσα, πανευτυχής γι’ αυτό που είπε. Αμέσως οι βουλευτές της ΝΔ πετάγονταν όρθιοι και χειροκροτούσαν μανιωδώς.  Και ας μην είχε πει τίποτε που άξιζε τον ενθουσιασμό τους.

Οι υποψιασμένοι κατάλαβαν ότι η νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ μπορεί να μην κρίθηκε άξια να στελεχώσει την κυβέρνηση, είναι όμως ικανή να λειτουργήσει σαν εξέδρα σε γήπεδο και σαν φόντο για την ανάδειξη του Πρωθυπουργού σε ρήτορα περιωπής.

Με λίγη προσοχή μπορούσε κάποιος να διακρίνει και τους κλακαδόρους που έδιναν το σύνθημα για την αποθέωση του αγορητή και ας εκφωνούσε κοινοτοπίες με κορώνες. Ήταν μια πολύ κακή εικόνα.

Ακόμη χειρότερη ήταν η εμφάνιση του Πρωθυπουργού, τον οποίο ο Τσίπρας σκόρπισε χωρίς να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια.  Η γνωστή  διαφορά κοινοβουλευτικού ταμπεραμέντου των δυο αντρών αναδείχθηκε αβίαστα. Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ και σ’ αυτή την κοινοβουλευτική περίοδο θα κλέβει εκκλησία.

Ο Μητσοτάκης δεν φαίνεται να  έχει άλλο τρόπο κοινοβουλευτικής παρουσίας από αυτόν που είδαμε όταν ήταν στην αντιπολίτευση: με τον ρηχό λόγο του εμφανίζει ευτελείς  ατάκες και κοινοτοπίες ως θέσφατα, καταφεύγει σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς και αυτοθαυμάζεται.

Θα μπορούσε να προκαλεί απλώς μειδιάματα, αν δεν το τερμάτιζε, όταν ο Αλέξης Τσίπρας του επισήμανε μια  φράση που είπε ο πορτ παρόλ του για τις περιπολίες στο Αιγαίο.

Επειδή προφανώς ο  Στ. Πέτσας τον διαβεβαίωσε επί τόπου ότι δεν το είπε, ο Πρωθυπουργός έδωσε την παράσταση της βραδιάς.

Σηκώθηκε όρθιος και μετά τα χέρια πίσω και ύφος θριαμβευτή ζήτησε από τον Τσίπρα να καταθέσει την δήλωση του Πέτσα. «Σας περιμένω» κόμπαζε, επιμένοντας ότι δεν υπάρχει τέτοια δήλωση και συνεπώς ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ είναι «ψεύτης». 

Ήταν θέμα χρόνου να αποδειχθεί ότι η δήλωση υπάρχει και παρα-υπάρχει.

Τώρα ο  Πρωθυπουργός δεν έχει παρά να κάνει αυτό που του είπε -μάλλον με κατανόηση και συμπόνια- ο  αντίπαλός του: να διώξει τον εκπρόσωπό του ή να ζητήσει συγνώμη.

Δύσκολοι  καιροί για πρίγκιπες…

Πηγή: anoixtoparathyro.gr

Βόμβα Καστανίδη: Δεν υπήρξε απόφαση ΚΙΝΑΛ για την πρόταση εξαίρεσης Πολάκη - Τζανακόπουλου (Video)

Μπρέγιαννη Κατερίνα

 

«Ποτέ δεν ήρθε στο εσωτερικό του κόμματος» να συζητηθεί η πρόταση εξαίρεσης. Ήταν μια πρωτοβουλία Κεγκέρογλου – Λιακούλη και όχι απόφαση του κόμματος εξήγησε ο... βουλευτής του ΚΙΝΑΛ και πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης εξήγησε την θέση του ότι πρόκειται για αντικοινοβουλευτική ενέργεια η πρόταση εξαίρεσης των Τζανακόπουλο – Πολάκη.
Να σημειωθεί ότι μόλις χθες ο Β. Κεγκέρογλου από την ίδια πρωινή εκπομπή διαβεβαίωνε ότι όλοι συμφωνούν και πως δεν υπάρχει καμία διαφωνία στο ΚΙΝΑΛ για την πρόταση εξαίρεσης.
Ενώ για την διαφοροποίησή του από την επίσημη στάση του κόμματός του τόνισε:
«Δεν είναι αντίθετη στο κόμμα μου η άποψή μου είναι αντίθετη στην θέση που πήραν δύο καλοί μου συνάδελφοι. Απόφαση του κόμματος δεν υπάρχει. Ο κ. Κεγκέρογλου πήρε ως δικαιούτο μια πρωτοβουλία μαζί με την κ. Λιακούλη αλλά ποτέ δεν ήρθε στο εσωτερικό της Κ.Ο. για συζήτηση».
Συγκεκριμένα ανέφερε τους λόγους που η μεθόδευση εξαίρεσης των Πολάκη – Τζανακόπουλο υπονομεύει βασικό κοινοβουλευτικό κανόνα.
«Το να ζητάς πριν ξεκινήσει μια προανακριτική την εξαίρεση κάποιων ανθρώπων με βάση ότι προτίθεται να τους καλέσεις ως μάρτυρες η διαδικασία αυτή υπονομεύει τον βασικό κοινοβουλευτικό κανόνα.»

 

«Όταν ζητάς την εξαίρεση πριν ξεκινήσουν διαμορφώνεις το εξής στάτους ότι σε επόμενη προανακριτική επιτροπή θα λέω ότι θα τους καλέσω ως μάρτυρες. Υπάρχει τεράστια διαφορά με τον Τζανακόπουλο – Πολάκη από το Βατοπέδι το 2010 γιατί τότε ο κ. Λαφαζάνης και Παπουτσής είχαν ήδη κληθεί και καταθέσει ως μάρτυρες ενώπιον Δικαστικών και Διοικητικών Αρχών. Το πρόκειται να κληθούν είχε σχέση με τους συγκεκριμένους δύο που ήδη είχαν κληθεί».
«Κανένα δεδικασμένο δεν δημιουργείται. Θα συνέβαινε το ίδιο αν ο Τζανακόπουλος – Πολάκης είχαν κληθεί και καταθέσει ενώ διοικητικών αρχών. Θα έπρεπε ή να ζητήσει νέα γνωμοδότηση του Επιστημονικού Συμβουλίου ή να υπάρξει συνεννόηση μεταξύ των κομμάτων».
«Ο βασικός κοινοβουλευτικός κανόνας λέει ότι η σύνθεση μια Επιτροπής καθορίζεται από την προτείνουσα Κοινοβουλευτική Ομάδα αλλιώς κάθε πλειοψηφία θα μπορεί να ορίζει όποιον θέλει».
Υπογράμμισε ότι «έχουν θέση οι Τζανακόπουλος – Πολάκης ενώ και ο κ. Τασούλας αντέδρασε ψύχραιμα αναβάλλοντας τη συνεδρίαση για να βρεθεί λύση. Η να υπάρξει μια νέα γνωμοδότηση ή την ημέρα που θα κληθούν ως μάρτυρες να αντικατασταθούν από άλλα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και μετά να επανέλθουν στην Προανακριτική»...

www.avgi.gr

Αυτό ήταν το πρώτο δημοσιευμένο γυμνό στην ιστορία!

Νίκος Μποζιονέλος

Το θέμα «γυμνό» και Τύπος έχει περάσει από χίλια κύματα. Πλέον είμαστε στο επίπεδο «γυμνό» και «διαδίκτυο», το οποίο σηκώνει μεγάλη κουβέντα ενώ η Google αλλά και το Facebook έχουν εδώ και καιρό θέσει περιορισμούς.
Ποιο ήταν όμως το... πρώτο γυμνό στην ιστορία των ΜΜΕ; Παγκοσμίως. Ναι, το ξέρουμε και έγινε… σαν σήμερα, πριν από 123 χρόνια!

Το «National Geographic» το γνωρίζετε. Εκδίδεται συνεχώς από το πρώτο τεύχος του το 1888, που κυκλοφόρησε μόλις εννέα μήνες μετά την ίδρυση της ίδιας της ομώνυμης εταιρείας. Περιέχει κυρίως άρθρα γεωγραφίας, ιστορίας και παγκόσμιου πολιτισμού και είναι γνωστό για το κατοχυρωμένο κίτρινο πλαίσιο στο εξώφυλλό του και για την ευρεία χρήση εντυπωσιακών φωτογραφιών, δημιουργημένων από κορυφαίους φωτογράφους.

Το πρώτο τεύχος του «NG» κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1888 ενώ από το 1905, που περιείχε αρκετές ολοσέλιδες εικόνες του Θιβέτ, το περιοδικό άλλαξε από ελάχιστα εικονογραφημένη έκδοση παρόμοια με ερευνητικό επιστημονικό περιοδικό, σε περιοδικό στο οποίο κυριαρχούν οι εικόνες, και έγινε πολύ γνωστό για αυτή τη μορφή του.
Το 1959 άρχισε να παρουσιάζει μικρές φωτογραφίες στο εξώφυλλο, που αργότερα μεγάλωσαν, ώστε να το καταλαμβάνουν ολόκληρο, με διατήρηση μόνο του κίτρινου πλαισίου. Στην εμβληματική φωτογραφία του εξωφύλλου οφείλεται πιθανότατα ως ένα βαθμό το ότι τα παλαιά τεύχη του «National Geographic» κρατούνται συχνά για χρόνια από τους συνδρομητές του ή πωλούνται σε καταστήματα μεταχειρισμένων εντύπων σε υψηλές τιμές, ως συλλεκτικής αξίας αντικείμενα.
Το… πιάσατε λοιπόν το υπονοούμενο. Από το «National Geographic» δημοσιεύτηκε, σαν σήμερα το 1886, για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, φωτογραφία με γυμνά στήθη. Το περιοδικό απαθανάτισε τα συγκεκριμένα σημεία μιας γυναίκας Ζουλού, σε ρεπορτάζ για τις φυλές της Νότιας Αφρικής…

dailymedia.gr

Αναθεωρητές, εθνικιστές και... ασυνάρτητοι της Ν.Δ. ...

 

Τάσος Τσακίρογλου

 

Αναμφίβολα σε μια εποχή μαζικής λήθης και ιστορικού αναθεωρητισμού από εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους απόγονους του φασισμού και του ναζισμού, το θέμα της ιστορικής μνήμης αποτελεί βασική προτεραιότητα και καθήκον.
Ο... αφορισμός του Μίλαν Κούντερα πως «ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη», μας υπενθυμίζει πως στο στόχαστρο της κάθε εξουσίας βρίσκεται η ιστορική μνήμη και ότι η επιβολή της λήθης είναι σημαντικό όπλο στη φαρέτρα της κάθε εξουσίας.
Το γράψιμο και το ξαναγράψιμο της ιστορίας από τους νικητές αποτελεί κάτι κοινό, το οποίο συντελεί στη διαμόρφωση των εθνικών μύθων –συνήθως ηρωικών– αλλά και στην καταστροφή της αμφισβήτησης και των προοπτικών για αλλαγή. Βέβαια, στον αντίποδα, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν έγραφε ότι μπορεί η ιστορία να γράφεται από τους νικητές, αλλά σε βάθος χρόνου τα ιστορικά κέρδη στο πεδίο της γνώσης προέρχονται από τους ηττημένους. Και αυτό αφορά τη λεγόμενη «αριστερή μελαγχολία» που προέκυψε από τις ιστορικές ήττες εξεγέρσεων και επαναστάσεων τους τελευταίους δύο αιώνες.

Η Αριστερά, οι αντιφασίστες, οι προοδευτικοί και δημοκράτες ιστορικοί είναι εκείνοι που έχουν προσφέρει τα μέγιστα στην κατανόηση των αιτίων για την άνοδο του φασισμού και του ναζισμού και έχουν τοποθετήσει αυτά τα κινήματα στο ιστορικό τους πλαίσιο. Ενα (μικρό μόνο) μέρος αυτής της κατακτημένης γνώσης έχει κατορθώσει να περάσει στα σχολικά εγχειρίδια και αυτό με τρόπο αποσπασματικό και ξεκομμένο. Γι’ αυτό και οι νέες γενιές κινδυνεύουν να αποκοπούν εντελώς από την εμπειρία του Ολοκαυτώματος, της γενοκτονίας και της μαζικής καταστροφής που αντιπροσώπευαν αυτά τα κινήματα.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει στις τάξεις της δύο ειδών πολιτικούς. Από τη μια συνειδητούς αναθεωρητές που προσεγγίζουν τα μεγάλα γεγονότα του εικοστού αιώνα (φασισμός, ναζισμός, κομμουνισμός, δικτατορία στην Ελλάδα) υπό το πρίσμα της ακροδεξιάς αφήγησης και του αντικομμουνισμού, όπως οι προερχόμενοι από τον ΛΑΟΣ Βορίδης, Γεωργιάδης και Πλεύρης και εν μέρει ο Σαμαράς. Από την άλλη, νεόκοπους φιλελεύθερους και νεοφιλελεύθερους που αντιμετωπίζουν αυτά τα ρεύματα είτε με τους εθνικιστικούς μύθους της «τρισχιλιετούς ιστορίας» του ελληνισμού με «ολίγη» από ορθοδοξία, όπως η κυρία Κεραμέως, είτε ανιστορικά, α-νόητα και με έναν ασυνάρτητο μεταμοντερνισμό που τα αφυδατώνει και τα διαστρέφει ριζικά, όπως η κυρία Μιχαηλίδου με τον «εθελοντισμό» της.
Ο ίδιος ο Χίτλερ αρνιόταν την ιστορική μνήμη και πίστευε στη συλλογική λήθη. Σε έναν λόγο του προς τους ανώτερους αξιωματικούς της Βέρμαχτ στις 22 Αυγούστου 1939, αφού αναφέρθηκε στη σημασία του «ζωτικού χώρου» και τον φονικό χαρακτήρα του επερχόμενου πολέμου, τελείωσε με ένα ρητορικό ερώτημα για να τους καθησυχάσει: «Και άλλωστε ποιος θυμάται σήμερα την εξολόθρευση των Αρμενίων;».
Οι εθνικιστές, οι φασίστες και οι ακροδεξιοί σήμερα προσπαθούν να δημιουργήσουν μια υγειονομική ζώνη και να απομονώσουν τις ιδέες τους από τα ιστορικά εγκλήματα που διέπραξαν οι πολιτικοί τους πρόγονοι. Κάθε αναφορά στην ιστορία που αφήνει απ’ έξω τις έννοιες του φασισμού και του ναζισμού, όπως στο μήνυμα της υπουργού Παιδείας για την 28η Οκτωβρίου, στο οποίο υπήρχε αναφορά μόνο στη χιμαιρική έννοια του «λαϊκισμού», βοηθά και συμβάλλει στην προσπάθεια να επιβληθεί η λήθη και να συγκαλυφθούν τα εγκλήματα σε βάρος της ανθρωπότητας.

www.efsyn.gr

Η δυναμική του αποδιοπομπαίου τράγου

 

Δεν είναι οι μετανάστες, που ζουν μέσα στην ανασφάλεια, εκείνοι που απειλούν την ασφάλειά μας.Η  απειλή,  έρχεται από το εσωτερικό της χώρας και όχι από το εξωτερικό.

 

Βαγγέλης Σπυράκης

 

Ο φασισμός, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η μισαλλοδοξία και η μη αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου κυριαρχούν σε μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, που στρέφεται όλο και περισσότερο στη χρήση βίας και τον τυφλό φανατισμό.

Αυτό το στοιχείο  επιβεβαιώνεται από το πλήθος των καταγεγραμμένων ρατσιστικών αντιδράσεων  που σημειώθηκαν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. 

Τα πιο τρανταχτά, εκείνα στα Βρασνά θεσσαλονίκης, αλλά και στην Λάρισα , όπου έχει στηθεί μια ολόκληρη καμπάνια ξενοφοβίας στην πόλη  με τίτλο «Όχι στην Ισλαμοποίηση της Θεσσαλίας».

Μάλιστα οι διοργανωτές διοργανώνουν συλλαλητήριο  στην κεντρική πλατεία της Λάρισας το , Σάββατο 2 Νοεμβρίου. Μάλιστα, το σχετικό κάλεσμα απευθύνεται τις τελευταίες ημέρες μέσω των κοινωνικών δικτύων και κυρίως του facebook, με τους διοργανωτές να επισημαίνουν στις συνεχείς αναρτήσεις τους πως στόχος είναι  να ακουστεί το μήνυμα ότι «οι λαθρομετανάστες είναι ανεπιθύμητοι στη Θεσσαλία».

 

Πως δημιουργείτε η ξενοφοβία

Και εδώ προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα. Ποιος και γιατί καλλιεργεί τα φαινόμενα του ρατσισμού και τις ξενοφοβίας στην Ελλάδα;

Την απάντηση την δίνει ο  Γάλλος κοινωνιολόγος Αλέν Τουρέν, σε μια από τις συνεντεύξεις του.  

Ο Γάλλος κοινωνιολόγος εξηγεί το φαινόμενο της ξενοφοβίας ως αντίδραση που αποκαλύπτει τις αντιφάσεις μιας όλο και πιο κατακερματισμένης και ανασφαλούς κοινωνίας: «Μέσα από την ξενοφοβία εκδηλώνεται ο φόβος για όποιον είναι διαφορετικός από μας όχι μόνο στη φυσική του μορφή, αλλά και στην κουλτούρα, τη θρησκεία ή τους τρόπους ζωής.

»Τα χαρακτηριστικά του άλλου, ωστόσο, είναι μόνον ένα πρόσχημα, για να μπορούμε να προβάλλουμε πάνω του τις δικές μας αγωνίες. Απορρίπτοντας τον άλλον για το ένα ή το ένα άλλο χαρακτηριστικό του, η ξενοφοβία θέτει σε κίνηση μια δυναμική η οποία φτάνει ακόμα και να αρνείται την ανθρωπιά του άλλου, χαρακτηρίζοντάς τον μη ανθρώπινο, επειδή είναι διαφορετικός από μας. Η απανθρωποποίηση του άλλου είναι μια από τις χειρότερες συνέπειες της ξενοφοβίας. Για τον ξενόφοβο γίνεται αδύνατο να ζήσει μαζί με τους άλλους, απέναντι στους οποίους λειτουργεί ένα αληθινό ταμπού. Οι άλλοι γίνονται αντιληπτοί ως ακάθαρτοι. Η παρουσία τους απειλεί την καθαρότητα μιας εξιδανικευμένης κοινότητας, η οποία επομένως πρέπει και να προστατευτεί.

»Με αυτόν τον τρόπο γεννιέται ο απόλυτος ξένος, που γίνεται παγκόσμια απειλή απέναντι στην οποία πρέπει να αμυνθούμε. Ωθούμενος ώς τις ακραίες συνέπειές του, ένας τέτοιος συλλογισμός παράγει τον ρατσισμό, δηλαδή την πιο ακραία μορφή της ξενοφοβίας. Φυσικά, όποιος είναι ξενόφοβος κινείται πάντοτε σε ένα γενικό επίπεδο, στιγματίζοντας μιαν ολόκληρη κοινότητα, έστω και αν σε προσωπικό επίπεδο θα έχει έναν άραβα, σενεγαλέζο  για να τον επιδεικνύει απορρίποντας κάθε κατηγορία για ξενοφοβία εναντίον του ιδίου.

Η αύξηση της ξενοφοβίας είναι μια ανησυχητική ένδειξη για την κοινωνία μας. Βέβαια, αν εξετάσουμε το ζήτημα σε μιαν ιστορική προοπτική, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η ιστορία του κόσμου κυριαρχήθηκε συχνά από την απόρριψη των άλλων, των "βαρβάρων", των διαφορετικών.

»Στο παρελθόν υπήρξαν πολύ χειρότερες καταστάσεις από τις σημερινές, όπως, για παράδειγμα, εκείνες που γεννήθηκαν από τη μεταχείριση των δούλων και από την αποικιοκρατία. Σήμερα ωστόσο, έπειτα από μια μακρά περίοδο κατά την οποία η ξενοφοβία φαινόταν βαθμιαία να υποχωρεί, μου φαίνεται ότι επιστρέφει και μας γυρίζει πίσω στη βαρβαρότητα.

Για να κατανοήσουμε τις αιτίες αυτής της εξέλιξης, πρέπει να πάρουμε υπόψη μας ότι ζούμε σε μια κοινωνία πιο ανοιχτή και πιο κινητική, στην οποία οι επαφές ανάμεσα σε διαφορετικούς πληθυσμούς είναι πιο εύκολες και αυξάνονται διαρκώς. Είναι μια κατάσταση που παράγει αντιφατικές συνέπειες. Πλάι στο άνοιγμα και στη διαθεσιμότητα εκδηλώνεται και η επίταση της ανησυχίας, που τροφοδοτεί την απόρριψη των άλλων. Οταν όμως αντιμετωπίζεται εχθρικά και απορρίπτεται μια ολόκληρη κοινότητα, καταλήγει να αναδιπλώνεται στον εαυτό της και να βυθίζεται στη μνησικακία. Η πτώση στον κοινοτισμό και η ξενοφοβία διαπλέκονται στενά.

Η ξενοφοβία, βέβαια, γεννιέται και από μια κρίση ταυτότητας, αλλά δεν ενισχύουμε την ταυτότητά μας καταπολεμώντας όποιον είναι διαφορετικός. Αντίθετα, η επίγνωση της ταυτότητάς μας μεγαλώνει μέσα από το διάλογο με τον άλλον που διαφέρει από μας. Σε κάθε περίπτωση, είναι αλήθεια ότι η ξενοφοβία γεννιέται όταν μια ταυτότητα αισθάνεται ότι κινδυνεύει από απειλές που δεν είναι άμεσα αναγνωρίσιμες. Η παγκοσμιοποίηση, εκτός του ότι θέτει υπό αμφισβήτηση την ταυτότητά μας, απειλεί και την ικανότητά μας για δράση. Ολο και πιο συχνά αισθανόμαστε ανήμποροι και ανίσχυροι. Σε ορισμένες καταστάσεις, όπως έχει υπογραμμίσει ο κοινωνιολόγος Αλέν Ερενμπέργκ, βρισκόμαστε μπροστά σε μια αληθινή κατάρρευση του εγώ. Τότε γίνεται εύκολο να φορτώσουμε την ευθύνη γι' αυτή την κατάσταση σε κάποιον άλλον, ο οποίος είναι αναγνωρίσιμος από το ένα ή το άλλο ειδικό του γνώρισμα. Η αόριστη και ασύλληπτη απειλή μπορεί έτσι να εντοπιστεί και επομένως μπορεί να αποκρουστεί πιο εύκολα. Είναι η δυναμική του αποδιοπομπαίου τράγου.

Σήμερα η αριστερά κατηγορείται συχνά ότι είναι υπερβολικά ενδοτική απέναντι στους μετανάστες. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι αυτό είναι αληθινό. Απλώς προσπαθεί να αντισταθεί σε έναν κυρίαρχο λόγο, ο οποίος χρησιμοποιεί το θέμα της ασφάλειας για να δικαιολογήσει μια ξενόφοβη λογική.

Φυσικά, η ασφάλεια είναι δικαίωμα όλων, το οποίο πρέπει να είναι εγγυημένο, ιδίως στο πιο αδύναμο τμήμα του πληθυσμού. Δεν πρέπει, ωστόσο, να πέφτουμε στη δημαγωγία, καθιστώντας υπεύθυνες για τις δυσκολίες μας ολόκληρες ομάδες ανθρώπων. Σήμερα όλες οι στατιστικές μας λένε ότι η εγκληματικότητα είναι έργο κυρίως νέων μη μεταναστών. Η εγκληματική απειλή, επομένως, έρχεται από το εσωτερικό της χώρας και όχι από το εξωτερικό. Δεν είναι οι μετανάστες, που ζουν μέσα στην ανασφάλεια, εκείνοι που απειλούν την ασφάλειά μας. Χρειάζεται να συνεχίζουμε να το επαναλαμβάνουμε και να προσπαθούμε να επεξαργαζόμαστε πολιτικές ικανές να συνδυάζουν φιλοξενία των άλλων και δικαίωμα στην ασφάλεια». 

www.koutipandoras.gr

'Νοέμβρης μήνας ταξιδεύει' Παντελής Θαλασσινός

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Ο Αβεσσαλώμ στη Μάνη

 

 Παντελής Μπουκάλας 

 
«Μα, παπάς άνθρωπος;». Αυθόρμητο το ερώτημα μετά τα όσα αποκαλύπτονται για τον ιερέα της μανιάτικης Οχιάς. Πολλά έχουν δει τα μάτια μας, με ιερείς, αρχιμανδρίτες και μητροπολίτες να διαπράττουν όλα τα ανομήματα του ποινικού κώδικα, κι ωστόσο εξακολουθούμε να περιμένουμε αγιοσύνη από τους ιερωμένους. Ανεξαρτήτως θρησκείας και δόγματος, έχουμε την ανάγκη να πιστεύουμε ότι κάποιοι ταμένοι ανάμεσά μας διαθέτουν την ψυχική ποιότητα που τους επιτρέπει να λαθεύουν σπανιότερα. Να τα καταφέρνουν καλύτερα στον καθημερινό πόλεμο με τους χίλιους πειρασμούς, ώστε να λειτουργούν παραδειγματικά· σαν δείκτες προς μιαν άλλη εκδοχή βίου. Σίγουρα δυσκολότερη και ασκητικότερη, αλλά πιθανώς και πνευματικά τερπνότερη.

Μάθαμε να λέμε ότι ο πολιτισμός είναι η λογοκρισία των ενστίκτων. Μάθαμε επίσης να πιστεύουμε πως όποιος βιοπορίζεται ως θεράπων των θείων δεν είναι ένας επαγγελματίας σαν τους υπόλοιπους, αλλά κάποιος που, ακόμα κι αν δεν είναι μετεμψυχωμένος ο άγιος Αντώνιος, έχει πιο γερή ασπίδα από τους λαϊκούς. Και χάρη στην πίστη και στην αφιέρωσή του έχει αναβαθμισμένη ικανότητα αυτοπειθάρχησης. Σίγουρα κάπου υπάρχουν εκείνοι οι αγαθοί λευίτες που τίμησε η λογοτεχνία. Αλλά η συχνότητα των αλγεινών επεισοδίων, είτε για ορθόδοξους ιερωμένους πρόκειται είτε για καθολικούς, παραείναι υψηλότερη από την αναμενόμενη· από εκείνη που θα αντιστοιχούσε στις προδιαγραφές του λειτουργήματός τους ή στους θρύλους που το συνοδεύουν.

Εξίσου απογοητευτική είναι η προσπάθεια των επίσημων Εκκλησιών να υποβαθμίζουν τη σημασία των θλιβερών περιστατικών, να τα αποσιωπούν και, πολύ συχνά, να αντιμετωπίζουν τους δράστες με απαράδεκτη ή και προκλητική «μεγαλοθυμία». Το «αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία συγχωρεμένη» δεν μπορεί να ισχύει όταν ιερωμένοι, στυγνοί καταχραστές της εξουσίας τους, αποπλανούν ανήλικους και των δύο φύλων.

Αποκαρδιωτική –παρότι συνηθισμένη– και η αφωνία των κατοίκων της Οχιάς. «Το ξέραμε, αλλά...». Παμπάλαιο το πρότυπο της σιωπής, ιστορημένο στην Παλαιά Διαθήκη («Βασιλείων Β΄»). Ο Αμνών, γιος του Δαβίδ, ερωτεύθηκε την παρθένα Θημάρ (ή Ταμάρ), ετεροθαλή αδερφή του. Στήνοντας ολόκληρη πλεκτάνη, τη βίασε. Η κόρη κατέφυγε στον αδερφό τους τον Αβεσσαλώμ κι εκείνος την πρόσταξε να «κωφεύσει». Στη μετάφραση της Βιβλικής Εταιρίας: «Ελα τώρα, αδερφή μου, σώπα· αδερφός σου είναι, μην το παίρνεις κατάκαρδα». Κάπως έτσι πορευόμαστε στις μυριάδες Οχιές του κόσμου. Κωφεύοντας. Και εθελοτυφλώντας.

www.kathimerini.gr

Στο τέλος τα γιούχα στον μαέστρο!

 

Τάσος Παππάς

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί, με τη βοήθεια του επικοινωνιακού επιτελείου του και τη συνδρομή των δεκάδων δικτύων ενημέρωσης που ελέγχει η Δεξιά, να λύσει ένα πρόβλημα που είναι σύνθετο, απαιτεί δεξιότητες υψηλού επιπέδου και έχουν αποτύχει να το αντιμετωπίσουν ηγετικές προσωπικότητες με περισσότερα προσόντα από τον σημερινό πρωθυπουργό. Θέλει να είναι παντοδύναμος και ταυτοχρόνως να βρίσκεται στο απυρόβλητο.
Αφού υπό το κράτος της ανασφάλειας που τον διακρίνει μάζεψε σχεδόν τα πάντα -από την ΕΥΠ μέχρι το ΑΠΕ-ΜΠΕ-, αφού τοποθέτησε σε θέσεις-κλειδιά πρόσωπα της απολύτου εμπιστοσύνης του (συγγενείς όλων των βαθμών και ανθρώπους που χρωστάνε την πολιτική ύπαρξή τους στην οικογένεια), αφού διόρισε τοποτηρητές δίπλα σε υπουργούς για να ξέρει τι παίζεται ανά πάσα στιγμή στην περιοχή ευθύνης τους, επιχειρεί να στήσει ένα τείχος προστασίας για να μην τον ακουμπάνε οι ανοησίες, τα λάθη και οι παραλείψεις των υφισταμένων του.
Από μια άποψη είναι μια λογική απόφαση. Πρωθυπουργός είναι, το σύστημά μας είναι πρωθυπουργοκεντρικό και όπως όλοι οι προκάτοχοί του, έτσι κι αυτός προσπαθεί να δημιουργήσει εκείνο το πλαίσιο που θα του επιτρέπει να πιστώνεται τα θετικά και να μη χρεώνεται τα αρνητικά. Οπότε συμβαίνει ή νομίζει πως συμβαίνει κάτι καλό για την κυβέρνησή του, βγαίνει μπροστά για να εισπράξει τα μπράβο των φιλικών του μέσων ενημέρωσης, τα οποία με εκπληκτική συνέπεια και φυσικά με το αζημίωτο οργανώνουν γύρους θριάμβου για τον λαοπρόβλητο, συναινετικό και υπεράνω κομματικών σκοπιμοτήτων εκλεκτό τους.
Οπότε γίνεται μια στραβή, «δείχνει» ως υπεύθυνους άλλους, τους από «κάτω». Οποτε στη δημόσια συζήτηση δεσπόζει ένα ενοχλητικό για την παράταξή του θέμα, επιλέγει τη σιωπή ή την ενασχόληση με άσχετα ζητήματα και σε κάποιες περιπτώσεις διοχετεύει τη δυσφορία του έτσι ώστε οι... καταναλωτές να πιστέψουν ότι αυτός είναι αμέτοχος.
Όμως, όσο κι αν φασκιώνουν την πραγματικότητα οι νεροκουβαλητές, όσο κι αν εξωραΐζουν τις κινήσεις του οι στρατευμένοι δημοσιολόγοι, όσο πρόθυμοι κι αν είναι διάφοροι να θυσιαστούν για τον αρχηγό, οι κίνδυνοι είναι υπαρκτοί. Εχουμε από το παρελθόν παραδείγματα αυτοθυσίας στελεχών για να μην αμφισβητηθεί το κύρος του πρωθιερέα. Ανέλαβαν την ευθύνη, έφαγαν τη χλαπάτσα και αποσύρθηκαν ταπεινωμένοι από το προσκήνιο. Υπάρχουν όμως και όρια. Οι πολίτες ξέρουν ότι στις κυβερνήσεις κουμάντο κάνουν οι πρωθυπουργοί. Αυτοί είναι οι μαέστροι. Αυτοί επιλέγουν τους μουσικούς.
Αν η ορχήστρα βγάζει φάλτσους ήχους, αν οι μουσικοί βαράνε τα όργανά τους καταπώς γουστάρουν αδιαφορώντας για τις εντολές που τους δίνει ο επικεφαλής, τότε το κόστος για το κακόηχο αποτέλεσμα θα το πληρώσει ο μαέστρος. Αυτός θα κατηγορηθεί για αδυναμία συντονισμού, αυτός θα στιγματιστεί για την ποιότητα της δουλειάς που παράγει η ομάδα, αυτός στο τέλος θα εισπράξει τα γιουχαΐσματα του κοινού, το οποίο είτε θα ζητήσει τα λεφτά του πίσω, είτε δεν θα ξαναπατήσει το πόδι του σε συναυλία με τους ίδιους πρωταγωνιστές, είτε, στη χειρότερη περίπτωση, θα πετάξει ζαρζαβατικά στη σκηνή για να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για ένα θέαμα που, ενώ του είχαν υποσχεθεί ότι θα είναι κάτι εξαιρετικό, κάτι μαγικό, κάτι ανεπανάληπτο, στην πράξη αποδείχθηκε ένα μεγαλοπρεπές φιάσκο.

 

Ανάγωγα

Το 2004 ο Κώστας Καραμανλής, πρωθυπουργός τότε, είπε (όχι δημοσίως αλλά σε σύναξη βουλευτών της Ν.Δ. σε σουβλατζίδικο) ότι πέντε-έξι νταβατζήδες κάνουν κουμάντο στη χώρα. Εξι χρόνια αργότερα, ο Γκίκας Χαρδούβελης είπε (όχι δημοσίως, αλλά σε επιστολή που έστειλε στον Κώστα Σημίτη) ότι δέκα οικογένειες κυβερνούν τη χώρα και χρηματοδοτούν πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης. Μα, αναρωτιέμαι, τι έκαναν τόσα χρόνια οι φυσικοί ιδιοκτήτες της χώρας; Επαιρναν τα φράγκα, έκαναν εξυπηρετήσεις και έβγαζαν τον σκασμό;

www.efsyn.gr

Πότε και πώς ξεκίνησαν οι μαθητικές παρελάσεις

 

Η παράδοση των μαθητικών παρελάσεων είναι πολύ παλιά στη χώρα μας. Οι ρίζες της φθάνουν στον προηγούμενο αιώνα. Οι πρώτοι που παρέλαυναν ήταν οι φοιτητές σε στιγμές εθνικής κινητοποίησης. Τα σχολεία εμφανίζονται παραταγμένα στην εθνική εορτή της... 25ης Μαρτίου 1924, ημέρα που συνέπιπτε με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. 
Τα επόμενα χρόνια αναφέρονται μόνο πρόσκοποι και μαθητές στρατιωτικών σχολών που πλαισιώνουν τη στρατιωτική παρέλαση. Το 1932 στην Αθήνα τα σχολεία συμμετέχουν μαζί με τους προσκόπους, τη “φρουρά της πόλης” και τις “εθνικιστικές οργανώσεις” σε παρέλαση ενώπιον επισήμων στον Άγνωστο Στρατιώτη.
Όμως για πρώτη φορά η μαθητική παρέλαση παίρνει χαρακτήρα επίσημο και συμπληρωματικό ως προς τη στρατιωτική, από το 1936. Το Μάρτιο της χρονιάς αυτής παρελαύνουν τα σχολεία επικεφαλής της πομπής, μπροστά στον Μεταξά και τον Βασιλιά. 
«Πρώτον παρήλασαν τα σχολεία, άι οργανώσεις, οι τροχιοδρομικοί, αντιπροσωπεία χωρικών Μακεδόνων με τας εθνικάς των ενδυμασίας, οι παλαιοί πολεμισταί», διαβάζουμε στο Έθνος της 25.3.36. Ακολούθησε το στράτευμα. 
Ήταν μια πρώτη δοκιμή για τον επίδοξο δικτάτορα. Λίγους μήνες αργότερα, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου θα ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης της νεολαίας και θα χρησιμοποιήσει γιορτές και παρελάσεις ως όργανα για την επίτευξη των σκοπών της. 
Το φασιστικό μοντέλο που θαύμαζε ο δικτάτορας πρόβλεπε κάθετη στρατιωτική οργάνωση της νεολαίας και έδινε ιδιαίτερο βάρος στις “γυμναστικές επιδείξεις”, στις “παρατάξεις”, στις “παρελάσεις” και στις “λαμπαδηφορίες”. Η ελληνική μίμηση δεν έφτασε βέβαια την εφιαλτική επιβλητικότητα των γιορτών που οργάνωνε ο Μουσολίνι ή ο Χίτλερ , αλλά ακολουθούσε πιστά τη συνταγή τους. Στο διάστημα αυτό, η προσοχή δόθηκε κυρίως στην οργάνωση της ΕΟΝ, και δια μέσου αυτής επιβάλλονταν στα σχολεία οι επιδιωκόμενοι καταναγκασμοί.
Ο ίδιος ο Μεταξάς σημειώνει στο Ημερολόγιό του στις 25 Μαρτίου 1938: «Τι όνειρο ήταν χθες και σήμερα! -Χθες στο πεδίον του Άρεως με την Εθνική Νεολαία. Το έργον μου! Έργον που ενίκησε μέσα σε τόσες αντιδράσεις! Σχεδόν 18 χιλιάδες παιδιά από Αθήνας και Πειραιά, περίχωρα και από πολλές επαρχίες. Φάλαγξ “Ι.Μεταξά” Πατρών! (…) -Σήμερα. Τελετή. Ενθουσιασμός. Αποθέωσις. Παρέλασις στρατού θαυμασία. Απόγευμα παρέλασις Σχολείων Προσκόπων κτλ. και Εθνικής Νεολαίας με τα Τάγματα εις την ουράν. Αι φάλαγγες της ΕΟΝ ατέλειωτοι! Όλοι ντυμένοι! Περίπου 12-14 χιλιάδες! Εντύπωσις εις τον κόσμον καταπληκτική!»
Σε μια από τις δεκάδες παρελάσεις μαθητών-φαλαγγιτών που οργάνωσε η 4η Αυγούστου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ο Μεταξάς απευθύνθηκε προς τον Γεώργιο Γλίξμπουργκ: «-Ιδού, Μεγαλειότατε, ο στρατός σας, εις τον οποίον και μόνον πρέπει να στηρίζεσθε.» Ο Βασιλιάς θυμόταν το μάθημά του. 
Και στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1941 συνεχάρη με ημερήσια διαταγή του την ΕΟΝ, η οποία «με πλήρη συνείδησιν της μεγάλης ημέρας, παρήλασεν ενώπιόν μου εις αρτίους σχηματισμούς και παρετάχθη κατά την δοξολογίαν με υπερηφάνειαν και κατανόησιν (…) Δια της τοιαύτης εμφανίσεώς της, ελάμπρυνε την ημέραν της Εθνικής μας Εορτής, αναπληρώσασα τον Στρατόν μας, όστις γενναίως μάχεται δια την τιμήν και Ελευθερίαν της Πατρίδος.»
Από τότε η σχολική παρέλαση συνδέθηκε απόλυτα με τη στρατιωτική, και η απουσία των μαθητών θεωρήθηκε αξιόποινη πράξη, ισοδύναμη με την παράβαση στρατιωτικού καθήκοντος. Η εμφυλιοπολεμική περίοδος δεν βελτίωσε φυσικά τις συνθήκες. Η δικτατορία δε χρειάστηκε να κάνει τίποτα περισσότερο απ’ το να κοντύνει λίγο τα μαλλιά των αγοριών και να μακρύνει τις φούστες των κοριτσιών. 
Ήδη στην πρώτη παρέλαση της επταετίας, ο τότε “αντιπρόεδρος” Σπαντιδάκης δήλωνε πολύ ευχαριστημένος: «Είμαι απολύτως ικανοποιημένος από την εν γένει εμφάνισιν των παρελασάντων τμημάτων (sic) της μαθητιώσης νεολαίας Θεσσαλονίκης. Κατεδείχθη, ότι οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί, ενστερνισθέντες τας αρχάς της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου, δίδουν ιδιαιτέραν προσοχήν εις την εκπαίδευσιν και μόρφωσιν της μαθητιώσης νεολαίας, της οποία το φρόνημα και το ήθος είναι λίαν υψηλά σήμερα.»
Και οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης δεν διανοήθηκαν να αμφισβητήσουν την αναγκαιότητα των υποχρεωτικών μαθητικών παρελάσεων. Φρόντισαν μόνο να απαλύνουν τις ακρότητες του στρατιωτικού καθεστώτος και να προσαρμόσουν τον καταναγκασμό στα “δημοκρατικά ήθη”. Αλλωστε και η Αριστερά που είχε απήχηση εκείνη την εποχή δεν ζήτησε ποτέ να καταργηθούν οι μαθητικές παρελάσεις. Απαίτησε μόνο να συμπεριληφθούν στους παρελαύνοντες και τα σωματεία των αγωνιστών της εθνικής αντίστασης.
Για μία και μόνο φορά ετέθη θέμα κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων ως αναχρονιστικού θεσμού, αλλά αμέσως η ιδέα απερρίφθη κατηγορηματικά. Ήταν τον Φεβρουάριο του 1984, όταν δημοσιεύθηκε η είδηση. Η φιλοκυβερνητική εφημερίδα “Ειδήσεις” επιδοκίμασε την απόφαση: «Άξια για κάθε έπαινο η πρωτοβουλία του υπουργείου Παιδείας να θέσει τέρμα στις παρελάσεις των μαθητών. 
Το ολοκληρωτικής νοοτροπίας έθιμο της στρατιωτικοποίησης των νέων, ακόμα και των εξάχρονων παιδιών, με τη ‘ζύγιση’ και τη ‘στοίχιση’, με την ‘κεφαλή δεξιά’, με την απόδοση τιμών στον υπουργό, στο νομάρχη ή στο δεσπότη, δεν συναντάται στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Όχι πάντως στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Γιατί καλλιεργεί στη νέα γενιά ψυχολογία μαζικής πειθαρχίας, τέτοια που ελάχιστα συμβάλλει στη διαμόρφωση ελεύθερων κι ανεξάρτητων συνειδήσεων.»
Η εφημερίδα καλά τα έλεγε. Μόνο που την ίδια μέρα, ο τότε υπουργός Παιδείας Απόστολος Κακλαμάνης έσπευδε να διαψεύσει την είδηση, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι ούτε απόφαση ούτε καν παρόμοια σκέψη δεν υπήρχε. Από τότε κανείς υπουργός δεν διανοήθηκε να αναρωτηθεί για τη σχέση μιας στρατιωτικής επίδειξης με τη διαδικασία της εκπαίδευσης...

 iospress.gr — Ελευθεροτυπία 29/10/1995

info-war.gr

Το περιοδικό που πουλούσε 60.000 τεύχη την εβδομάδα!

Νικος Μποζιονέλος

 

Ήταν δημιούργημα της Ελένης Βλάχου. Το τολμηρό εγχείρημα της «μεγάλης κυρίας» της ελληνικής δημοσιογραφίας εμφανίστηκε στα περίπτερα… σαν σήμερα, 31 Οκτωβρίου 1955. Ήταν το πρώτο εικονογραφημένο περιοδικό στην Ελλάδα. Οι... «Εικόνες» εγκαινίασαν μια νέα δημοσιογραφική εποχή και αποτέλεσαν, για 12 χρόνια, την αντανάκλαση της ελληνικής αστικής ζωής.

Στο πρώτο τεύχος των «Εικόνων» μπορούσες να το αγοράσεις με 5 δραχμές. Σε αυτή την παρθενική έκδοση, στο σημείωμα του εκδότη διαβάζουμε: «Αγαπητοί αναγνώσται. Διαλέξαμε για τον τίτλο την λέξη ΕΙΚΟΝΕΣ επειδή εξηγεί το ειδικό περιεχόμενο του περιοδικού. Φυσικά θα υπάρχει πάντοτε το απαραίτητο κείμενο. Μαζί όμως με το διάβασμα του, ο αναγνώστης θα βλέπει αποτυπωμένη την φευγαλέα συγκίνησι του κάθε περιστατικού».

Το πετυχημένο περιοδικό έκλεισε ενώ πουλούσε 60.000 αντίτυπα (!) την εβδομάδα και… πουλούσε και εικόνα, και γυναίκα αλλά και… βασιλεία. Γνωστή άλλως η Βλάχου για την προσήλωσή στον βασιλικό θεσμό και την οικογένεια των Γλύξμπουργκ, εξ ου και πάνω από 50 τεύχη των «Εικόνων» είχαν, ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο «βασιλικά» εξώφυλλα.

Με το που έγινε το πραξικόπημα του 1967 τόσο η «Καθημερινή», όσο και η «Μεσημβρινή» και οι «Εικόνες» σταματούν να τυπώνονται. Η εν λόγω απόφαση και στάση της Ελένης Βλάχου ήταν μια μια πράξη αντίστασης. 

Στις αρχές του ’68, η Βλάχου πούλησε τα δικαιώματα των «Εικόνων» στον Γιάννη Πουρνάρα της Πάπυρος Πρες και επανακυκλοφόρησαν τον Μάρτη του ’68 με, εμφανώς, λογοκριμένη ύλη.

 

Αρχικά ως αθλητική συντάκτης
Η Βλάχου, κόρη του δημοσιογράφου και λογοτέχνη Γεωργίου Βλάχου, γιου του λογοτέχνη και πολιτικού Άγγελου Βλάχου και της Δημαρέτης Κόντου, κόρης του καθηγητή φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνου Κόντου, το 1935 δημοσίευσε το πρώτο της κείμενο στην «Καθημερινή»: ήταν… ταξιδιωτικές εντυπώσεις από την Άπω Ανατολή. Την ίδια χρονιά αρχίζει να γράφει χρονογραφήματα, υπογράφοντας ως «Ε», στην ίδια εφημερίδα, διευθυντής της οποίας ήταν ο πατέρας της.
Το 1936 αποστέλλεται από την εφημερίδα ως αθλητική συντάκτης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Συναντάται μάλιστα με τον Αδόλφο Χίτλερ.
Τον Ιούλιο του 1950 εκδίδει το μηνιαίο περιοδικό «Εκλογή» και το 1951, μετά τον θάνατο του πατέρα της, ανέλαβε τη διεύθυνση της εφημερίδας και στη συνέχεια άρχισε να εκδίδει το περιοδικό «Εικόνες» (1955) και την εφημερίδα «Μεσημβρινή» (1961) και το 1960 ίδρυσε τις Εκδόσεις Γαλαξίας. Το 1967 διέκοψε την έκδοση των εφημερίδων της, αντιδρώντας στη στρατιωτική δικτατορία.

 

 Αφησε το στίγμα της
Η Χούντα της επέβαλε κατ’ οίκον περιορισμό αλλά στις 15 Δεκεμβρίου του 1967 δραπέτευσε πηδώντας από την ταράτσα του σπιτιού της στη ταράτσα του διπλανού σπιτιού, στο οποίο διέμενε η Ναταλία Μελά. Στη συνέχεια διέφυγε στο εξωτερικό και εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο όπου παρέμεινε καθ’ όλη τη διάρκεια της δικτατορίας. Το διάστημα αυτό ταξίδεψε σε πολλές χώρες της Ευρώπης, στην Αμερική και στην Αφρική και ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση.

Στην Ελλάδα επέστρεψε τον Αύγουστο του 1974 και τον επόμενο μήνα επανακυκλοφόρησε την «Καθημερινή». Την ίδια χρονιά εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία.

Υπηρέτησε το χρονογράφημα για περισσότερα από πενήντα χρόνια (με μια διακοπή επτά χρόνων στη διάρκεια της χούντας), κατορθώνοντας να καθιερώσει το δικό της προσωπικό ύφος. Η Ελένη Βλάχου, με τα  ιδιαίτερα χρονογραφήματά της που χαρακτηρίζονται τόσο από λεπτότητα, όσο και από  αφηγηματική άνεση καθώς και από κοινωνικό προβληματισμό, άφησε το στίγμα της...

Πηγή: dailymedia.gr

Παρελάσεις, αντιστάσεις και αστείες καταστάσεις...

Όταν η παρέλαση στη Νέα Φιλαδέλφεια ξαναφέρνει στη ζωή μας τους Monty Python

Χρήστος Ξανθάκης

Νομίζω ότι ο πιο δυνατός απ’ όλους (ή μήπως να πω ο πιο άριστος;), ήταν ένας τύπος που αφού έβγαλε χολή με το βυτίο σημείωσε ότι άμα ήτανε αλλοδαπές, προσφυγοπούλες ή μετανάστριες, οι τύπου μαθήτριες με τα silly walks, έπρεπε να τις διώξουν δια παντός από τη χώρα.
Κι αυτές και τις οικογένειές τους, διότι φέρουν ευθύνη οι οικογένειες για την ηθική κατάντια των βλασταριών τους. Και πρόσθετε έτσι για το...γιόλο, ότι έπρεπε επίσης να δημευθούν οι περιουσίες τους ως την τελευταία δεκάρα. Το που θα πήγαιναν τα λεφτά το άφηνε ανοιχτό, υποθέτω όμως ότι θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε τον Αμβρόσιο επ’ αυτού. Άμα δεν ξέρει ο χωροφύλαξ, ποιος ξέρει δηλαδή;
Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, λύθηκε το μυστήριο με τις πιτσιρίκες που μπουκάρησαν στην παρέλαση της Νέας Φιλαδέλφειας και ξαναζωντάνεψαν τους Monty Python. Το λύσανε οι ίδιες με επιστολή τους στην «Εφημερίδα των Συντακτών», όπου διευκρίνιζαν ότι επρόκειτο για αντιμιλιταριστική περφόρμανς:
«Καλλιτεχνική επέμβαση, κάτι σαν παιχνίδι. Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. ίσως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά.
Τι κοινό μπορεί να 'χει ο μιλιταρισμός με την ελευθερία; Τι σχέση μπορεί να 'χει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό που διδασκόμαστε από μικρά παιδιά; Στα σχολεία, στις παρελάσεις, παντού».
Κι άλλα γράψανε, αλλά τα ανωτέρω είναι πάνω κάτω το ζουμί. Ότι δηλαδή δεν γουστάρουνε ούτε τις παρελάσεις ούτε όλα όσα συμβολίζουν και αποφάσισαν να αντιδράσουν με αυτόν τον οπωσδήποτε πρωτότυπο και σαφώς προκλητικό τρόπο. Με ένα αστείο πικρό, βγαλμένο από τις καλύτερες στιγμές του βρετανικού σινεμά και της πλέον ευφάνταστης σκατοπαρέας του. Με τη νεανική τους αποκοτιά, κόντρα σε παραδόσεις και θέσφατα, κόντρα στις συνήθειες δεκαετιών που θέλουν τα παιδιά της παρέλασης στρατιωτάκια αμίλητα και αγέλαστα. Ε λοιπόν, εδώ τα στρατιωτάκια βγάλανε γλώσσα!
Και το εγκρίνεις αυτό το πράγμα, θα με ρωτήσει ο αναγνώστης εκείνος που καμαρώνει το παιδί του υπό την γαλανόλευκη.
Η απάντησή μου; Αυτό που σκέπτομαι εγώ είναι ότι το στόρι με τις παρελάσεις δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Διότι όσοι τις υποστηρίζουν χωρίζονται σε δύο ομάδες. Κάποιοι λένε «ναι», για να θεραπεύουν τον εγωισμό τους και την ιδεοληψία τους για την ανωτερότητα της φυλής. Και κάποιοι άλλοι για να τιμήσουν τους νεκρούς των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων της πατρίδας. Οι πρώτοι ούτε για φτύσιμο δεν είναι, αλλά τους δεύτερους δεν μπορείς παρά να τους σέβεσαι όσο κι αν διαφωνείς μαζί τους. Και δεν νομίζω ότι ήταν ο στόχος των κοριτσιών στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Ως εκ τούτου, δεν μπορώ να μιλήσω για «γελοία υποκείμενα», όπως κάποιοι από τους εκλεγμένους εκπροσώπους της πατρίδος. Την πλάκα τους κάνανε τα πιτσιρίκια απέναντι σε ένα καθεστώς που τους κάθεται στο σβέρκο και στο στομάχι. Και η πλάκα καλοδεχούμενη είναι, όταν δεν συνοδεύεται από χυδαιότητα ή ξεφτίλα. Ας τ’ αφήσουμε λοιπόν τα κορίτσια να χαρακώσουν για λίγο τη ραστώνη του τηλεοπτικού έθνους και να ταρακουνήσουν τον καναπέ. Και ας μην τα απειλούμε με κρεμάλες σε μια τόσο τρυφερή ηλικία, όπου η φαντασία για μια στιγμή καταλαμβάνει την εξουσία…

newpost.gr

Βλάπτει ο πολύς φιλελευθερισμός

 

 

Γιώργος Σταματόπουλος

 

Στα αμερικανικά πανεπιστήμια δεν σε διδάσκουν πότε άρχισε και πότε τέλειωσε (και αν τέλειωσε ποτέ) ο δεύτερος ή και ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος· σου λένε μόνο ποιος βγήκε νικητής και ποιος πλέον, έκτοτε, είναι το αφεντικό του πλανήτη. Η κυρία Κεραμέως δεν είναι υποχρεωμένη να γνωρίζει ιστορία και γενικά το παρελθόν. Με το τελευταίο ενασχολούνται κάποιοι περίεργοι που δεν μπορούν να αντέξουν το παρόν ή δεν έχουν τα κότσια να αντικρίσουν το μέλλον. Οβελιστέον το παρελθόν. Το μέλλον είναι αμερικανικό. Τελεία. Αυτά διδάσκονται οι φοιτητές στα αμερικανικά πανεπιστήμια -και στη συνέχεια «ειδικεύονται».
Προφανώς διδάχτηκε να υπηρετεί τις αμερικανικές αξίες, αυτές που θέλουν το πρόσωπο να μην έχει πρόσωπο παρά προσωπείο, τέτοιο που θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει τους άλλους, να πατήσει, αν χρειαστεί, επί πτωμάτων προκειμένου να ανεβεί στην κορυφή της επιτυχίας και να εκπληρώσει έτσι το αμερικανικό όνειρο -αυτή τη μάστιγα, αυτό το πολιτισμικό αίσχος, αυτήν την ανθρώπινη κτηνωδία. Διδάχτηκε, δεν ξέρω πού, και τις χριστιανικές αξίες, τις αξίες εννοείται που η εκκλησία προωθεί ως χριστιανικές (εράνους, δωρεές, αμύθητες περιουσίες...). Πώς να προλάβει, με τέτοιο πολυβολισμό διδαχών, να γνωρίσει τι είναι ο φασισμός και, δυστυχώς, ο νεοναζισμός;
Ο πολύς και αμάσητος φιλελευθερισμός βλάπτει σοβαρά τον νου (και την υγεία)· οδηγεί σε ακρισία και αδιαφορία για όσα δεν ενδιαφέρουν τις «αρχές» του, τις «αξίες» του, που είναι βουτηγμένες στην υλοφροσύνη και το ατομικό συμφέρον. Η κυρία Κεραμέως και όσοι σκέφτονται σαν αυτήν προφανώς θεωρεί ότι ξεχωρίζει από την πλέμπα, ότι αυτή η πλέμπα, κατά τα αμερικανικά που λέγαμε, είναι άξια της μοίρας της, ας είναι και «προϊόν» προσφυγιάς και φριχτών πολέμων. Καλά θα κάνουν όλοι αυτοί -και είναι πολλοί μέσα σε τούτη την κυβέρνηση- να αλλάξουν μυαλά ή, εάν αυτό αποβεί αδύνατο, να επιλέξουν συμβούλους επικοινωνίας, που να διαθέτουν κάποια ιστορική γνώση και, διάβολε, κάποια σοβαρότητα απέναντι τουλάχιστον στους νεκρούς.
Εδώ που τα λέμε δεν είναι και πολλές οι στιγμές, μέσα στην ιστορική πορεία, που ο ελληνικός λαός έδειξε τέτοια ευψυχία και ομοψυχία ταυτόχρονα· δεν μπορείς να το αγνοείς αυτό και συνάμα να θέλεις να κυβερνήσεις αυτόν τον λαό, που, έστω και με μύθους, εξακολουθεί να υπάρχει κουτσά στραβά, έστω λοιδορημένος, έστω προδομένος, έστω βασανισμένος (αγόμενος και φερόμενος και λοιπά).
Το άλλο φρούτο, η κυρία Μιχαηλίδου, ξεστόμισε κάτι (που σε αφήνει εμβρόντητο) για Αϊνστάιν και «εθελοντισμό» -τι απίθανοι λαϊκισμοί από τα δύο προβεβλημένα στελέχη του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Διαθέτει πολλά τέτοια κουμάσια αυτό το κόμμα και είναι βέβαιο ότι θα επιβληθούν των υπολοίπων, που θέλουν τουλάχιστον να φαίνονται σοβαροί. Τα τζιμάνια αυτά, δεν χωρεί αμφιβολία, θα επικρατήσουν -παταγωδώς.
Και τούτο: ο εθελοντισμός δεν είναι ούτε κοινωνική προσφορά ούτε εθνική ευθύνη, είναι κραυγαλέα έλλειψη δημοκρατίας -όπου υπήρξε δημοκρατία ο εθελοντισμός και τα δικαιώματα ήσαν έννοιες ανύπαρκτες. Καταλαβαίνουν τίποτα απ’ αυτά οι δύο νεαρές κυρίες της κυβέρνησης ή είναι τυφλωμένες από τον φιλελευθερισμό τους (αμφιβάλλω αν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι και ο φιλελευθερισμός). Να φανταστεί κανείς πως δεν έχουν κλείσει τέσσερις μήνες στη διακυβέρνηση.

www.efsyn.gr

Δημοσιονομική Πολιτική: Η νοικοκυρά της Σουηβίας και ο παραγκωνισμός

του Σπύρου Στάλια*
 

Σύμφωνα με τους μετακεϋνσιανούς (σχολή που έλκει την καταγωγής της από τον Μάρξ, Καλέτσκι, Κέϋνς, Σράφα με κοινή επιστημονική βάση την ενεργό ζήτηση) και από τα μαθήματα που έχουμε πάρει από την μεγάλη κρίση του 1929 αλλά και από τις μεταγενέστερες, το κράτος που εκδίδει το νόμισμα του, έχει την θεμελιώδη υποχρέωση να διατηρεί το επίπεδο της εθνικής δαπάνης-ζήτησης σε εκείνο το επίπεδο έως ότου επιτύχει την...πλήρη απασχόληση του εργατικού δυναμικού και των πόρων, την προστασία της αξίας του νομίσματος, την δίκαιη κατανομή του εισοδήματος και του πλούτου και την σταθερότητα του πιστωτικού συστήματος.

Για να τα κάνει αυτά ένα σύγχρονο κράτος έχει κυρίαρχα μέσα, μεταξύ άλλων, την δημοσιονομική πολιτική, δαπάνες και φορολογία, και την νομισματική πολιτική με βάση την οποία το κράτος θα πρέπει να διατηρεί τα επιτόκια, ως αναγκαίο όρο, σε εκείνο το ύψος που να καθιστούν το χρήμα φθηνό.

Ως προς την δημοσιονομική πολιτική επιδιώκοντας το κράτος την πλήρη απασχόληση, θα πρέπει να αδιαφορεί για το αν ο προϋπολογισμός του είναι ελλειμματικός, όσο και αν είναι μεγάλο το έλλειμμα. Αν πάλι χρειαστεί να είναι πλεονασματικός, για άλλους λόγους, αυτό πάλι μπορεί να το κάνει.

Οι πολιτικές του ελλειμματικού ή πλεονασματικού προϋπολογισμού, δεν είναι καλές ή κακές, απλά είναι μέσα για την επίτευξη των στόχων ενός σύγχρονου κράτους που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Στην θέση αυτή, οι νεοφιλελεύθεροι της ευρωζώνης, προβάλλουν δύο αντιρρήσεις. Την πρώτη την αντλούν από την δημοσιονομική πολιτική και ονομάζεται «Ρικαρντιανό Ισοδύναμο» (Ricardian Equivalence) και την δεύτερη από την νομισματική πολιτική και ονομάζεται «Αρχή του Παραγκωνισμού» (Crowding Out), ή «Άποψη του Υπουργείου Οικονομικών» γιατί το 1930 ο Κέυνς αντιτάχθηκε σε αυτή την άποψη που διατυπώθηκε από το ΥΠΟΙΚ της Αγγλίας με Υπουργό τότε τον Τσώρτσιλ.

Και οι δύο αυτές αρχές θέλουν να καταδείξουν την αδυναμία της επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής να υλοποιήσει τους μακροοικονομικούς της στόχους που εισηγούνται οι μετακεϋνσιανοί.

Επί της ουσίας, οι αρχές αυτές έλκουν την καταγωγή τους από τούς τραπεζίτες και τους κεφαλαιούχους του χρήματος, και δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να τους θέτουν στην πυραμίδα της κοινωνικής ιεραρχίας χωρίς να λογοδοτούν πουθενά.

Το «Ισοδύναμο του Ρικάρντο» μας έρχεται από την Αγγλία του 1815 και κανείς δεν γνωρίζει γιατί ονομάστηκε έτσι, αφού ο Ρικάρντο ποτέ δεν αποδέχτηκε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο.

Σύμφωνα με αυτή την αρχή, οι δρώντες στην οικονομία, αντιλαμβανόμενοι ότι τα ελλείμματα του κράτους για παραπάνω δαπάνες, που χρηματοδοτούνται με τωρινό δανεισμό, σημαίνουν μελλοντική αυξημένη φορολογία γι αυτούς, και από τώρα μειώνουν την κατανάλωση και τις επενδύσεις και έτσι ακυρώνουν εν τη γενέσει τους στόχους της επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής του κράτους. Και αντιστρόφως αν το κράτος έχει δημοσιονομικό πλεόνασμα, τότε η λιτότητα δεν μπορεί να θίξει την ενεργό ζήτηση. Πολιτικά κανείς δεν μπορεί να μιλάει κατά της λιτότητας που φαίνεται καλή πολιτική και όποιος την κατακρίνει είναι χυδαίος, λαϊκιστής και φασίστας.

Με βάση την «Αρχή του Παραγκωνισμού» ή «Άποψη του Υπουργείου Οικονομικών», οι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι αφού το κράτος δημιουργεί ελλείμματα δανειζόμενο, αυτό αυξάνει το ύψος του επιτοκίου με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά να μην μπορούν να δανειστούν, με αποτέλεσμα να παραγκωνίζονται οι ιδιωτικές επενδύσεις και έτσι εν τη γενέσει της και πάλι να ακυρώνεται η δημοσιονομική πολιτική του κράτους.

Με βάση και τις δύο αρχές, άλλη οδός για την μακροχρόνια ανάπτυξη είναι μόνο η λιτότητα και αδιαφιλονίκητα η διατήρηση της αξίας του ευρώ.

Και οι δυο αρχές αποτελούν τον θεμέλιο λίθο της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης «μακροοικονομίας» που διδάσκεται στα ανά τον κόσμο Πανεπιστήμια, που έχει διαχυθεί ως πίστη σε όλες της κοινωνίες. Χωρίς αυτή την αναληθή γνώση που έγινε πίστη και φόβος για να επιβληθεί, ποτέ δεν θα μπορούσε να υπάρξει νεοφιλελευθερισμός και ευρωζώνη. Οι αρχές αυτές αποτελούν την βάση της ευρωζώνης.

Όλοι οι καθώς πρέπει άνθρωποι, κάθε κατεστημένου στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο, ανεξαρτήτως ιδιότητας και τάξης, πιστεύουν ότι οι δύο αυτές αρχές είναι αληθείς, έστω και αν αντιστρατεύονται στα συμφέροντα τους. Έχουμε πνευματική σύγχυση και ραθυμία ή αλλοιώς ομαδική βλακεία. Οι αρχές αυτές εκφράζονται με την κατεστημένη αντίληψη ότι το κράτος μεγάλο ή μικρό είναι κακό και ανίκανο για οτιδήποτε και ότι το χρήμα πρέπει να το διαχειρίζονται οι τραπεζίτες πέραν παντός πολιτικού και κοινωνικού ελέγχου.

 

Το «Ισοδύναμο του Ρικάρντο»

Ας δούμε το πρώτο επιχείρημα, το «Ρικαρντιανό Ισοδύναμο», που υποθέτει ότι το χρήμα είναι ουδέτερο και ορισμένο. Αυτό επιτρέπει στην κυρία Μέρκελ, στους ανά την Ευρώπη τραπεζίτες και στους ηλίθιους πολιτικούς της ευρωζώνης, να έχουν ως πρότυπο την νοικοκυρά της Σουηβίας (Swabian housewife) που γνωρίζει, όπως επιγραμματικά τόνισε η Μέρκελ ότι «κανείς δεν μπορεί να ζει πέρα από τα λεφτά που βγάζει άρα συνεχώς να δανείζεται».

Δεν ζούμε όμως στην εποχή του Ρικάρντο. Το κράτος δεν μπορεί να εξισώνεται με την καλή νοικοκυρά της Σουηδίας. Άλλο το νοικοκυριό, άλλο οι επιχειρήσεις άλλο το κράτος.

Το σύγχρονο κράτος εκδίδει το νόμισμα του χωρίς κανένα περιορισμό. Κατά συνέπεια το κράτος μπορεί να αγοράσει οτιδήποτε θέλει και κατά συνέπεια και την ανεργία. Αν σε μία χώρα υπάρχει ανεργία αποκλείεται αυτή να μην είναι κρατική επιλογή.

Η ανεργία ορίζεται ως η κατάσταση εκείνη κατά την οποία ο ιδιωτικός τομέας δεν επιθυμεί να αγοράσει αυτό το οποίο έχει παραχθεί, με αποτέλεσμα μετά να έχουμε ανεργία και πτώση της παραγωγής. Κατά συνέπεια το κράτος είναι αυτό που μπορεί αυτή την κατάσταση να την ανατρέψει.

Αφού η θεμελιώδης μεταβλητή της οικονομίας είναι οι επενδύσεις, που ανάλογα με την πορεία τους σε ένα αβέβαιο κόσμο πραγματοποιούνται, ή όχι, με αποτέλεσμα την ανεργία ή την ευημερία, η κοινωνικοποίηση των επενδύσεων σε περιόδους ύφεσης, που σημαίνει χρηματοδότηση των επενδύσεων, είναι η μόνη οδός σωτήριας που οι μετακεϋνσιανοί υποδεικνύουν, έχοντας στην πράξη ως οδηγό, ότι καμία κρίση δεν ξεπεράστηκε με άλλα μέσα, πλην της ενεργού ζήτησης που θα εκδηλωθεί από το κράτος που εκδίδει χρήμα.

Ένα κράτος λοιπόν που εκδίδει το νόμισμα του δεν έχει ανάγκη για να δαπανήσει να φορολογήσει πρώτα.

Μα θα πει κάποιος ότι όλα τα κράτη που εκδίδουν το νόμισμα τους σε όλον τον κόσμο φορολογούν. Η απάντηση είναι ναι, άλλα όχι για να δαπανήσουν.

Ο πρώτος λόγος που φορολογεί το κράτος είναι για να δημιουργήσει ζήτηση για το νόμισμα του, έτσι ώστε το νόμισμα να γίνει αποδεκτό από τους πολίτες. Πρέπει να το αναζητήσεις για να πληρώσεις φόρους. Ο δεύτερος, λίαν σημαντικός λόγος που φορολογεί το κράτος, είναι για να προστατεύει την αξία του νομίσματος. Είναι όπλο κατά του πληθωρισμού. Ο τρίτος λόγος που το κράτος φορολογεί είναι για να επιτύχει αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου. Φορολογεί πιο πολύ τους πλούσιους, λιγότερο ή καθόλου αυτούς με χαμηλά εισοδήματα. Και ο τέταρτος λόγος που φορολογεί το Κράτος είναι για να διοχετεύει ή να αναδιανείμει την ενεργό ζήτηση πιο αποτελεσματικά στους κλάδους που το κράτος θέλει να αναπτυχθούν ή να προστατεύσει.

Ποτέ ένα κράτος που εκδίδει το νόμισμα του δεν φορολογεί για να δαπανήσει.

Κατά συνέπεια το «Ρικαρντιανό Ισοδύναμο» δεν ισχύει.

 

Η «Αρχή του Παραγκωνισμού»

Ας δούμε τώρα το επιχείρημα του «Παραγκωνισμού των Επενδύσεων» ή την «Άποψη του Αγγλικού ΥΠΟΙΚ». Ποιο είναι το σκεπτικό; Το κράτος δανείζεται, λιγοστεύει το χρήμα από την αγορά, τα επιτόκια αυξάνονται, οι ιδιωτικές επενδύσεις μειώνονται και άρα η δημοσιονομική επέκταση μέσω δανεισμού αποδεικνύεται ανεπαρκής.

Βεβαίως αυτό θα ήταν αληθές αν το επιτόκιο καθοριζόταν από τις φυσικές μεταβλητές που είναι η αποταμίευση και η επένδυση. Άλλα ο ορισμός του ύψους του επιτοκίου είναι καθαρά νομισματικό φαινόμενο και εξαρτάται από τις αποφάσεις της κεντρικής τράπεζας.

Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι το κράτος δανείζεται, όπως κάθε οικογένεια ή επιχείρηση, αυξάνεται η ρευστότητα στην οικονομία, και τα επιτόκια, όχι μόνον δεν αυξάνονται, τουναντίον μειώνονται.

Αυτό μπορούμε να το διακρίνουμε καλύτερα αν λάβουμε υπ’ όψιν τα κέρδη των επιχειρήσεων στην πιο απλή τους μορφή. Ο τύπος που μας δίνει τα κέρδη είναι Κ=Cε+Ε+ (Δκ-Εκ), όπου Κ=κέρδη επιχειρήσεων, Cε=κατανάλωση επιχειρηματιών, Ε=ιδιωτικές επενδύσεις, Δκ=δαπάνες του κράτους, Εκ=έσοδα του κράτους και άρα (Δκ-Εκ) το έλλειμμα του κράτους. Τι μας λέει αυτό; Μας λέει ότι το έλλειμμα του κράτους τροφοδοτεί τα κέρδη των επιχειρήσεων, και με τα παραπάνω η περίφημη αρχή του «Παραγκωνισμού των Επενδύσεων» πάει περίπατο. Τώρα γιατί οι επιχειρηματίες είναι κατά του κράτους και όχι κατά των τραπεζιτών αυτό ας μας το πούνε οι ίδιοι μέσα στην παραζάλη που ζουν.

Αλλά ας τα αφήσουμε λίγο στην άκρη όλ’ αυτά. Αν ένα κράτος εκδίδει το δικό του νόμισμα, γιατί να δανείζεται δήθεν για να κάνει δημοσιονομική επεκτατική πολιτική; Φαίνεται μάλλον παράλογο να δανείζεται κάποιος το προϊόν που μπορεί να παράγει απεριόριστα. Ας δούμε λίγο το θέμα βαθύτερα.

 

Γιατί το Κράτος Δανείζεται;

Πράγματι το κράτος εκδίδει ομόλογα τα οποία εμμέσως ή αμέσως τα πουλάει στους πολίτες του και αυτό συνιστά δανεισμό για δαπάνες. Έτσι λέγεται.

Ο όρος δανεισμός του κράτους για να δαπανήσει είναι λανθασμένος, ενώ το σωστό θα ήταν «κατάθεση των πολιτών στο κράτος με τόκο». Όταν ένας πολίτης αγοράζει ένα ομόλογο τι κάνει; Πάει στην τράπεζα, αποσύρει Χ πόσο από τον λογαριασμό του, το οποίο ποσό το καταθέτει σε ένα κρατικό λογαριασμό και ως απόδειξη παίρνει ένα ομόλογο.

Το ομόλογο θα μπορούσαμε να το πούμε βιβλιάριο καταθέσεων στο κράτος χωρίς να κάνουμε λάθος. Είχαμε λοιπόν μεταφορά χρημάτων από ένα τραπεζικό λογαριασμό, σε ένα κρατικό λογαριασμό, που διατηρεί το κράτος στην κεντρική τράπεζα.

Γιατί το κράτος τότε εκδίδει ομόλογα;

Μα εκδίδει ομόλογα για να διατηρεί τα επιτόκια σε ένα επιθυμητό επίπεδο.

Ας υποθέσουμε για μια στιγμή ότι το Κράτος αγοράζει οτιδήποτε επιθυμεί με τυπωμένο χρήμα. Οι πολίτες, ταμεία, ΙΚΑ, επιχειρήσεις, τράπεζες, κάτοχοι του χρήματος αυτού, είναι πέραν αυτού που θα επιθυμούσαν να το κρατούν σε αυτή την μορφή, και άρα είναι αδύνατον να το καταθέσουν με κάποιο τόκο. Το «πολύ χρήμα» θα οδηγούσε σε μηδενικό τόκο.

Κατά συνέπεια αυτή την «πολύ ρευστότητα» στην οικονομία το Κράτος την εκκαθαρίζει με την πώληση ομολόγων. «Δανείζεται» το χρήμα που εξέδωσε πίσω και έτσι διατηρεί τα επιτόκια σε ένα επιθυμητό επίπεδο που έχει σαν στόχο. Με άλλα λόγια τα ομόλογα δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά ένα μηχανισμό διατήρησης των επιτοκίων σε επιθυμητό ύψος με στόχο να καθιστούν τις επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα εφικτές.

Κατά συνέπεια, και η φορολογία και η έκδοση ομολόγων έπονται της δαπάνης του κράτους που εκδίδει το νόμισμα του, και κάθε δαπάνη του κράτους συνοδεύεται με την έκδοση ομολόγων κατά κανόνα. Καμία σχέση με τις δαπάνες του κράτους δεν υφίσταται. Τελεία και παύλα.

Η παραπάνω ανάλυση κατέδειξε πως η δύναμη των τραπεζιτών και των κατόχων του χρήματος, μπορούν να διεξάγουν μια μάχη με στόχο να καταβάλουν λαούς και κράτη, κάνοντας το ψεύδος επιστημονική θεωρία, εκμαυλίζοντας τα Πανεπιστήμια, κάνοντας δώρα στους πολιτικούς τους καθιστούν εξουσία μαριονέτας, εξαγοράζοντας τον τύπο και τους πρόθυμα να σκύψουν το κεφάλι δημοσιογράφους, και τρομοκρατώντας τους Λαούς βυθίζοντας τους σε μεγαλύτερη άγνοια. Λαός που δεν γνωρίζει φοβάται και μένει δούλος.

Πέρασαν 80 χρόνια από την Νίκη του 1940, και να σήμερα, χωρίς να έχει έρθει η Βέρμαχτ, είμαστε και πάλι κατακτημένοι από τους Γερμανούς, δυστυχώς οικειοθελώς αλλά και από άγνοια αλλά και από προδοσία.

Αυτό που τονίστηκε σε αυτό το κείμενο είναι ότι μια χώρα που εκδίδει το δικό της νόμισμα, έχει την πλήρη ελευθερία να επιδιώξει το στόχο που η γενική ευημερία συνεπάγεται και να απαλλάξει τον Λαό από επαχθή χρέη μέσω μιας γενικής παραγραφής τους (σεισάχθεια).

Αυτός ο στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί με το ευρώ, που ο στόχος είναι η διαφύλαξη της αξίας του ευρώ υπέρ των τραπεζιτών και των άθλιων πολιτικών τους, που απαιτεί διαρκή φτώχεια και αναταραχή μεταξύ των Λαών. Με το ευρώ, ο κάθε Λαός μέσα στη λιτότητα, προσπαθεί να πετάξει μπαλάκι, το πρόβλημα του στον άλλον Λαό.

Το ευρώ πέραν του γεγονότος ότι ως οικονομική σύλληψη είναι ατελέσφορη, είναι και γεωπολιτικά επικίνδυνη.

Καιρός να πούμε ένα νέο μεγάλο ΟΧΙ στο Ευρώ.

* O Σπύρος Στάλιας είναι Οικονομολόγος Ph.D

spyridonstalias@hotmail.com

sibilla-gr-sibilla.blogspot.com

Οι βλαβερές συνέπειες του αντικαπνιστικού νόμου

Μάκης Ανδρονόπουλος

 

Όταν ο Άντον Τσέχοφ έγραψε το μονόπρακτο «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού» δεν φανταζόταν ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη θα ψήφιζε στη Βουλή των Ελλήνων το αντικαπνιστικό νομοσχέδιο και ακόμη περισσότερο ότι θα έπεφτε φόβος και τρόμος στην πιάτσα των μαγαζιών. Βέβαια ο νόμος πλέον θα δοκιμαστεί στο πεζοδρόμιο, έξω από τα μπαρ, τα καφενεία και τα ξενύχτια. Οι προηγούμενοι νόμοι ατόνησαν και καταργήθηκαν στην πράξη διότι προκάλεσαν κοινωνικό πρόβλημα.
Επί της ουσίας τώρα: Πρώτον, τι θα κάνουν οι παππούδες στο καφενείο που παίζουν πρέφα, πίνουν το καφεδάκι τους με ένα τσιγαράκι; Μετά τα πρώτα πρόστιμα, θα συζητάνε για την αθλιότητα του νόμου Μητσοτάκη που τους κλέβει τη ζωή, τους φορτώνει με πρόστιμα που δεν μπορούν να πληρώσουν. Οι μαγαζάτορες στη χειρότερη, για να μην χάσουν την πελατεία θα αυξήσουν τις τιμές 30-50% για να μπορούν να πληρώνουν τα πρόστιμα.
Δεύτερον, στα μπαρ το πρόβλημα είναι πιο βαρύ, εκεί θα κλείσουν μαγαζιά, θα απολυθούν άνθρωποι, δεν θα πληρωθούν ενοίκια, για δέκα άτομα στα εκατό που δεν καπνίζουν. Και καλά τώρα που είναι ακόμη καλοκαίρι, το χειμώνα με τις βροχές και το κρύο ποιος θα βγαίνει έξω; Και οι φανατικοί της μπάρας, όταν ξαναμπαίνουν μέσα θα βλέπουν τη θέση τους να την έχει πιάσει κάποιος άλλος; Θα γίνουν επεισόδια…
Ήδη πολλοί αντισύριζα που ψήφισαν Μητσοτάκη δηλώνουν έξω από τα μπαρ πως τέλειωσε, θα τον καταψηφίσουν την επόμενη φορά. Τρίτον, αν ένας καπνιστής δει μέσα σε ένα κυριλέ ρεστοράν τον επώνυμο παράγοντα να ανάβει πούρο, το όλο ζήτημα θα εξελιχθεί σε ταξικό. Η κοινωνία θα διαιρεθεί πάλι!

Αστυνομικές έφοδοι στα μπαρ!

Τέταρτον, κεντρώος στις πολιτικές του απόψεις, φίλος καπνιστής πρότεινε να τροποποιηθεί ο νόμος και να χωριστούν τα μπαράκια σε μπαράκια για μη καπνιστές και σε μπαράκια για καπνιστές που είναι και αυτό μια ιδέα. Αλλά και έτσι πάλι χωρίζονται παρέες και ζευγάρι. Δηλαδή, πάλι θα δημιουργείται κοινωνικό πρόβλημα. Θα μπορούσε να λειτουργούν τα μαγαζιά μισές μέρες για καπνιστές και τις άλλες μισές για μη, αλλά πάλι το πρόβλημα δεν λύνεται.
Συμπερασματικά, αν μπουκάρουν ένοπλοι αστυνομικοί στα μπαρ, γιατί οι άλλοι θα τρώνε σφαλιάρες, το στιλ που ξεκίνησε με τον Joker θα μοιάζει με παιδική χαρά. Δεν φαντάζομαι ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης να κάνει την βλακεία και να αναθέσει την εφαρμογή του νόμου σε κάποια εταιρεία σεκιουριτάδων ή στην Blackwater, διότι τότε θα γενεί της κακομοίρας!
Θέλω να πιστεύω πως δεν πρόκειται για ένα νόμο που αποβλέπει στην ιδιωτικοποίηση κι άλλων κρατικών λειτουργιών, ούτε πως εντάσσεται σε κάποια δημοσιονομική στρατηγική. Υπάρχουν βέβαια και άλλα ζητήματα που σχετίζονται με την κρατική καταστολή. Παραδείγματος χάριν η κρατική ψυχική βία που ασκείται με τις φωτογραφίες από τις παθήσεις που προκαλεί το κάπνισμα.

Αντικαπνιστικός νόμος και στρες

Επειδή ξανάρχισα το κάπνισμα μετά από 24 χρόνια, προκειμένου να ανταπεξέλθω στο στρες που μου προκάλεσε μια δύσκολη κατάσταση, οφείλω να πω πως κάθε φορά που πιάνω τον φάκελο με τον καπνό και βλέπω τη φωτογραφία, μου ανεβαίνει η πίεση. Θα το λύσω το πρόβλημα αγοράζοντας μια δερμάτινη σακούλα ειδική για τον καπνό, αλλά απλώς θα μειώσω την επαφή με τη φωτογραφία. Το πολιτικό πρόβλημα παραμένει.
Χωρίς να θέλω να αντιπαρατεθώ με τον μεγάλο Άντον Τσέχοφ, θα ήθελα εδώ να καταθέσω την μαρτυρία κυρίας, που ξανάρχισε το κάπνισμα, η οποία όταν το έκοψε έπαθε ένα σοβαρό αυτοάνοσο. Μάλλον, εξ αιτίας της απουσίας μιας συνήθειας που εξισορροπούσε μέσα της την πίεση της καθημερινής ζωής. Συνεπώς, εκτός από τις βλαβερές συνέπειες του καπνού, υπάρχουν και οι ευεργετικές.
                                                                                                                                Πηγή: slpress.gr

ΥΓ του blog: …..βρήκε παιχνιδάκι να παίζει η κυβέρνηση γιατί στα σοβαρά ούτε πολιτική κάνει ούτε λύσεις έχει...αλήθεια αφού είναι τόσο βλαπτικός ο καπνός γιατί δεν απαγορεύει την καλλιέργεια του;