Εκλήφθηκε ως μια ακόμη απλή "γκάφα" η χρήση του Ομήρου από τον κύριο πρωθυπουργό κι έγινε μεγάλη επιτυχία (viral, hastag στην ορολογία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης): Νέο «τιτίβισμα» γκάφα του Τσίπρα που έριξε το διαδίκτυο... Τα 'κανε «σαλάτα» με τον Οδυσσέα και τις Σειρήνες... Ο Τσίπρας μπέρδεψε την Οδύσσεια με την Αργοναυτική εκστρατεία.... Πιθανόν να έχει ένα πάθος με τον Όμηρο και τις Σειρήνες ο κύριος πρωθυπουργός -αυτό είναι πολύ καλό προσόν- μιας και συχνά χρησιμοποιεί τη φράση «Ας διδαχθούμε από τον πολυμήχανο Οδυσσέα, να κλείσουμε τα αυτιά μας στις σειρήνες...» (στην Κέρκυρα το Πάσχα του 2017, προχθές στην Θεσσαλονίκη και σίγουρα σε προσωπικές στιγμές με τους φίλους του, για καλαμπούρι ή εξάσκηση). Πιθανόν να είναι μια "φράση κλισέ" των λογογράφων του κ. πρωθυπουργού, όμως παραμένει κεντρικό ζήτημα πως του αρέσει ο Όμηρος.
Βέβαια προκαλεί το ενδιαφέρον, ή αν θέλουμε μια απορία στον Έλληνα πολίτη που έτυχε της έστω στοιχειώδους υποχρεωτικής εκπαίδευσης -κι όχι ανώτερης ή Πανεπιστημιακής μόρφωσης- αν ο κ. πρωθυπουργός, ή οι λογογράφοι του, έχουν διαβάσει το Βιβλίο της Γ' τάξης του Δημοτικού Σχολείου της... πατρίδας μας: «Φεύγοντας απ’ τον Άδη, ο Οδυσσέας κι οι σύντροφοί του έφτασαν στο νησί των Σειρήνων. Αυτές µάγευαν τους ναυτικούς µε το γλυκό τραγούδι τους κι όταν αυτοί πλησίαζαν, τους έτρωγαν. Ο Οδυσσέας όµως, όπως τον είχε συµβουλέψει η Κίρκη, βούλωσε µε κερί των συντρόφων του τ’ αυτιά, για να µην ακούσουν τίποτε, και τους διέταξε τον ίδιο να τον δέσουνε σφιχτά στο κατάρτι του καραβιού του...» (Οι περιπέτειες του Οδυσσέα - Ιστορία (Γ Δημοτικού)).
Ο λογογράφος του κ. Μακρόν, που στην Πνύκα μίλησε στην ελληνική, έκανε σίγουρα μια προεργασία, διάβασε κι έγραψε το κείμενο. Όμως, επειδή ο κ. πρωθυπουργός επιμένει με εμμονή να επαναλαμβάνει συχνά το ίδιο λάθος, θα μπορούσε να απευθυνθεί σε υπουργούς του και να ρωτήσει. Τόσο ο κ. Ζουράρις, όσο κι ο Πάνος Καμμένος (όσο κι αν κάποιος μπορεί να έχει πολιτικές διαφωνίες μαζί τους) θα μπορούσαν να του εξηγήσουν πολύ καλά, γιατί η αρχαία ελληνική Μυθολογία και φιλοσοφία δεν αποτελεί "αστικό" πλεονέκτημα, όπως συχνά επικαλούνται οι "Radical chic" της νέας τάξης, της παγκοσμιοποίησης.
Τέλος πάντων, για να εκλαϊκεύσεις τη νέα σου πολιτική επιλογή για την επίλυση των προβλημάτων της χώρας και το τέλος των μνημονίων, μέσα από την "ελεύθερη αγορά", την "ελεύθερη οικονομία", τις ιδιωτικοποιήσεις-"επενδύσεις" και την πρόσληψη από την κυβέρνηση του οίκου Ρότσιλντ, γεγονός που μπόρεσες να κατανόησεις μόνον μετά την εκλογή σου ως πρωθυπουργού και μάλιστα με μια εντυπωσιακά ριζοσπαστική κι αριστερή ρητορεία, μην κακοποιείς την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία και Φιλοσοφία. Το "έγκλημα" δεν συνίσταται, δυστυχώς, στην άγνοια στοιχειωδών γνώσεων Γ' Δημοτικού Σχολείου, δεν συνιστάται σε μια λεπτομέρεια μικρής σημασίας, αλλά στο τι αντιπροσωπεύει για τον παγκόσμιο Πολιτισμό ο Οδυσσέας του Ομήρου. Όχι να το καυχηθούμε, κύριε πρωθυπουργέ, αλλά ο Οδυσσέας αντιπροσωπεύει τον πολυμήχανο και εμβληματικό Έλληνα, τον Έλληνα που αναζητάει γνώσεις και περιπέτειες, που ψάχνει τον ίδιο τον εαυτό του μέσα στον κίνδυνο και το άγνωστο, χωρίς φόβο. Έλληνα με κότσια, για να το πούμε στην καθομιλούμενη. Το αδύνατο, ανυπέρβλητο ταξίδι του Οδυσσέα είναι προς τη γνώση της ανθρώπινης ζωής και των αναγκών. Γι' αυτό ο Οδυσσέας δεν κλείνει ΠΟΤΈ τ' αυτιά του και ούτε και τα μάτια του.
Η έννοια της εμπειρίας χωρίς να κλείσει τ' αυτιά του στις Σειρήνες. Ο Όμηρος διηγείται την απόκτηση συνείδησης που παράγει την εμπειρία. Στα ξένα Πανεπιστήμια διδάσκουν πως "η περιπέτεια του Οδυσσέα σ' ένα μακρινό κόσμο όπου το μέτρο του ηρωικού, του ανθρώπινου είναι ο Έλληνας, το Ελληνικό, που δεν μπορεί να διεκδικήσει καμία αξία αν κλείσει τ' αυτιά του. Ο Οδυσσέας δεν βρίσκει απέναντί του, δεν αντιμετωπίζει ήρωες αλλά ό,τι πιο χυδαίο επικρατεί στον κόσμο: δαίμονες, γίγαντες, θαλάσσια τέρατα, μάγισσες". Είναι ακριβώς αυτό που συνόψισε ο Φιδέλ Κάστρο: «Ανεξαρτησία σημαίνει να έχεις το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου και να του λες Άντε γαμήσου»... Καταλαβαινόμαστε, νομίζω. Ο Οδυσσέας στην Ομηρική διήγηση για να ξεφύγει από τις ελκυστικές και πλάνες φωνές των Σειρήνων δεν κλείνει τ' αυτιά του για να μπορέσει να ακούσει το τραγούδι τους χωρίς να εγκλωβιστεί. Δεν υπάρχουν σύνορα και φραγμοί στην επιθυμία και θέληση του Οδυσσέα, δεν υπάρχει φόβος! Ακριβώς το αντίθετο από ότι νομίζατε ότι σηματοδοτείτε εσείς κ. πρωθυπουργέ.
Σύμφωνα με τον Κικερώνα αυτό το τμήμα της Ομηρικής εποποιίας, ο Οδυσσέας και το τραγούδι των Σειρήνων, είναι μια υπόσχεση γνώσης: ο Οδυσσέας δεν έκλεισε τ' αυτιά του και δεν προσελκύστηκε από την αρτιότητα του ήχου τους, αλλά από την ακόρεστη επιθυμία για γνώση, να μάθει.
"De finibus bonorum et malorum", V, 18
(Τα όρια του καλού και του κακού)
Μάρκος Τύλλιος Κικέρων, γνωστός και ως Κικέρων
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις... μας λέει ο Καβάφης.
Κύριε Τσίπρα,
πρόκειται για την "Επικούρεια ηθική και φιλοσοφία"... αν έχετε ακουστά. Τη φιλοσοφία του Επίκουρου που εντυπωσίασε τον Κάρολο Μαρξ και για την οποία γράφει και περιγράφει ο Μαρξ στο «Η διαφορά ανάμεσα στη Δημοκρίτεια και την Επικούρεια φιλοσοφία της φύσης». Ο Όμηρος διδάσκει κάτι πολύ σαφές: Τα αυτιά τους στις Σειρήνες κλείνουν μόνον οι ΔΕΙΛΟΙ! Εγκληματικό σφάλμα κ. πρωθυπουργέ, διότι συνεχώς επαναλαμβάνετε μια έκκληση για δειλία κι αυτό δεν ταιριάζει στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία, αλλά και στους Μαρξιστές.
Ο Οδυσσέας και οι Σειρήνες, Αττικός Αμφορέας
με κόκκινες απεικονίσεις (480-470 π.Χ.)
«Αποκτήστε γνώσεις, γιατί θα χρειαστούμε όλη μας τη νοημοσύνη...», τόνιζε στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας "L’Ordine Nuovo", 1η Μάη 1919, ο Αντόνιο Γκράμσι.
Κι επειδή κύριε Τσίπρα, πριν την κατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας και την οριστική προσχώρηση στους "Radical chic" της κοσμοπολίτικης "αριστεράς" ο πολιτικός σας χώρος της λεγόμενης "ανανερωτικής αριστεράς" έκανε συχνές αναφορές στον μεγάλο Ιταλό διανοητή κι επαναστάτη Αντόνιο Γκράμσι... κι επειδή η παγκόσμια αριστερή διανόηση -και με τον Μαρξ- είχε κι έχει σημείο αναφοράς την Αρχαία Ελλάδα και τη Φιλοσοφία της, καλό είναι να μελετήσετε πριν μιλήσετε ή όταν ελέγχετε κείμενα λογογράφων σας: «Δεν μαθαίνουμε λατινικά κι ελληνικά για να μιλάμε αυτές τις γλώσσες, για να γίνουμε σερβιτόροι ή διερμηνείς, ή δεν ξέρω γω τι άλλο. Τις μαθαίνουμε για να γνωρίσουμε τον πολιτισμό αυτών των δύο λαών, η ζωή των οποίων αποτελεί τη βάση του παγκόσμιου πολιτισμού...» [Antonio Gramsci, Quaderni dal Carcere (Τετράδια της Φυλακής), 4 [XIII], 55]. Αλέξη Τσίπρα να είσαι σίγουρος πως οι Ελληνίδες κι οι Έλληνες, ως απόγονοι του Οδυσσέα και ως σκεπτόμενοι πολίτες, θα έχουν ορθάνοιχτα τ' αυτιά τους και τα μάτια τους για να παρακολουθήσουν μέχρι ποιο σημείο θα φθάσει η εξαθλίωση του λαού μας και κατόπιν θα "μιλήσουν"!
Κύριε Τσίπρα... «μερικές φορές η σιωπή είναι χρυσός»!
Κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη σαν ανοίγουν τα σχολεία, Στις συνοικίες οι γυναίκες μπαίνουν στα χαρτοπωλεία. Και αγοράζουν σχολικά βιβλία και τετράδια για τα παιδιά τους. Απελπισμένες ψάχνουν στα τριμμένα τσαντάκια τους και την τελευταία δεκάρα, όλο παράπονο που η γνώση είναι τόσο ακριβή. Κι όμως μήτε που υποπτεύονται Πόσο κακή είναι η γνώση Που προορίζεται για τα παιδιά τους
Οι «δημοκρατικές» ευαισθησίες κυβερνώντων, λαών, μα πάνω απ' όλα των ΜΜΕ που τους εκπροσωπούν μερικές φορές ξεπερνάει και την φαντασία παραμυθάδων που έμειναν στην ιστορία. Ανάλογα με το χρήμα και η είδηση ή το άρθρο, για να μην μιλήσουμε για βαθυστόχαστες αναλύσεις που δεν τις αντέχει ούτε το μεταλλαγμένο καλαμπόκι της Monsanto.
Όταν δεν έχεις την διάθεση να αμυνθείς, γίνεσαι έρμαιο στον εξευτελισμό του κάθε τυχάρπαστου ο οποίος ανάλογα με την αμοιβή «εργάζεται» για το συμφέρον των αφεντικών του και δεν ορρωδεί προ ουδενός, ακόμη κι αν οι προσβολές αφορούν ιερά και όσια.
Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει δεχτεί άπειρες προσβολές από απίθανα ανθρωπάκια που ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι η γονυκλισία και η διαιώνιση του ναζιστικού κυττάρου. Ουδείς αντέδρασε, διότι οι πρόθυμοι έχουν κατακλύσει την επικράτεια έναντι πινακίου φακής.
Τελευταία, ήρθε η «δημοκρατική» Liberation με μια βαθυστόχαστη ανάλυση της κας Maria Malagardis η οποία είναι ειδική «Ελληνολόγος» και φώναξε να ακούσει όλη η Ευρώπη πως: «οι Έλληνες από γουρούνια...θύματα».
Αφού η «γνώστρια της ελληνικής πραγματικότητας» μάζεψε κάποιες δηλώσεις ανεγκέφαλων Ευρωπαίων ναζιστοθρεμμένων καταλήγει στο συμπέρασμα πως τα Ελληνάκια πάνω που τα αντιμετωπίζονταν σαν γουρούνια λόγω τεμπελιάς και απατεωνιάς, έχουν μετατραπεί σε θύματα λόγω της αποκαλούμενης κρίσης.
Κάποιος πρέπει να ενημερώσει την κα Μαλαπέρδα πως τα γουρούνια είναι ΠΑΝΤΑ ΘΥΜΑΤΑ. Δεν γλυτώνουν το σφάξιμο ούτε με υποταγή στον Χίτλερ. Αυτή είναι η μοίρα τους. Είναι ίδια με τη μοίρα των λαών που προσκύνησαν και φυσικά εξαφανίστηκαν.
Από την στιγμή που υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν πως τύποι σαν τον Μακρόν και τον Τσίπρα κυβερνάνε, σίγουρα θα υπάρξουν και εκατομμύρια που θα δακρύσουν με την βαθυστόχαστη ανάλυση των κακόμοιρων γουρουνιών που τώρα είναι θύματα. Κάποιοι βέβαια, μπορεί να σκεφτούν πως θα σκληρύνει το ψαρονέφρι από την θυματοποίηση, αλλά με μια καλή συνταγή κάποιου Γάλλου σεφ και με σως φραγκόσυκου θα τρώγεται και πάλι μια χαρά.
Επίσης, κάποιος πρέπει να ενημερώσει την μαντάμ Μαλαπέρδα πως το ουρλιαχτό των γουρουνιών πριν τη σφαγή δεν το αντέχουν ούτε οι οι ίδιοι οι σφαγείς τους. Το ουρλιαχτό των Ελλήνων-γουρουνιών που σφάζονται ανελέητα εδώ και μια δεκαετία (αυτοκτονίες-κατασχέσεις) το αντέχουν εσωτερικοί και εξωτερικοί φασίστες, γιατί είναι βουβό. Δεν ακούγεται άχνα, μόνο λίγοι ακούνε κι αυτοί ακούνε πιο πολύ με την ψυχή παρά με τα αυτιά.
Η στοχοποίηση κάθε έμβιου όντος για την διαφορετικότητά του δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Οι «κακοί» Λύκοι και τα «βρωμερά» γουρούνια, η «παμπόνηρη» αλεπού και ο «σκυλάραπας», έχουν φέρει, διαχρονικά, πολλά κέρδη σ' αυτούς που δημιουργούν στόχους. Η Ελλάδα δεν γλύτωσε την στοχοποίηση και τα τελευταία διακόσια χρόνια φέρνει αμύθητα κέρδη στους πατρόνους της. Ο πληθυσμός ανάλογα με την περίπτωση δέχτηκε τον ρόλο του θύματος, εκτός ολίγων οι οποίοι και εξαφανίστηκαν (σκοτώθηκαν-δολοφονήθηκαν-εκτελέστηκαν) για να εξαφανίζονται και οι αντιστάσεις και να ρέουν τα κέρδη.
Πρέπει να ενημερωθεί πάραυτα, τόσον η «δημοκρατική» Liberation, όσον και η μανδάμ Μαλαπέρδα, πως τα γουρούνια έχουν ακτίνα όσφρησης δώδεκα με δεκαπέντε χιλιόμετρα. Φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν όλα τα Ελληνογούρουνα μύριζαν την μπόχα της σαπίλας που λέγεται Ενωμένη Ευρώπη. Όταν λέμε όλα εννοούμε όλα ακόμη κι αυτά που αντέχουν τον βόθρο για το παντεσπάνι τους έστω κι αν είναι Γαλλικό. Θα ήταν ωραία η σκηνή εκατομμυρίων γουρουνιών να παρακολουθούν την σφαγή των σφαγέων τους on Line.
Αντιδράσεις έχει προκαλέσει η ομιλία του προέδρου της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, στον λόφο της Πνύκας, αφού είναι ολοφάνερο πως πολύ την γυροφέρνουν την Ακρόπολη οι εταίροι μας -γύρω γύρω την πάνε- και δεν την βλέπω καλά.
Ο Εμανουέλ Μακρόν είπε πως είναι μεγάλο προνόμιο να παίρνει το λόγο στην Πνύκα αλλά κάποιος θα πρέπει να του πει πως αυτό δεν είναι προνόμιο αλλά ύβρις.
Αλλά ποιος να του το πει; Ο Τσίπρας; Ή οι Νεοέλληνες;
Ο Εμανουέλ Μακρόν ξεκίνησε την ομιλία του στα ελληνικά -bon pour l’orient- αλλά συνέχισε στα γαλλικά για να καταλαβαίνουμε τι λέει.
Πάντως, ο Μακρόν είπε και έναν στίχο του Σεφέρη· ευτυχώς που έρχονται ξένοι ηγέτες στη χώρα μας και ακούν οι Έλληνες και κάνα στίχο Έλληνα ποιητή.
Σύμφωνα με τον Εμανουέλ Μακρόν, σήμερα απειλείται η Δημοκρατία στην Ευρώπη και η Ευρώπη απειλείται με θάνατο.
Η Δημοκρατία στην Ευρώπη απειλείται τώρα που έχει πάρει φωτιά ο κώλoς του Μακρόν και τρώει αβέρτα χυλόπιτες από την Μέρκελ, ενώ η δημοτικότητά του στην Γαλλία έχει καταρρεύσει μέσα σε ελάχιστους μήνες.
Η Δημοκρατία έχει πεθάνει εδώ και χρόνια στην Ευρώπη, ενώ, όταν οι εταίροι μας αποφάσισαν πως η Ελλάδα θα είναι και επίσημα προτεκτοράτο, η Γαλλία έκανε την πάπια.
Όταν ανατράπηκε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, ο Μακρόν ήταν υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας -και περνούσε το ένα φιλελέ μέτρο μετά το άλλο-, οπότε δεν είχε προσέξει πως η Δημοκρατία στην Ευρώπη είναι ανύπαρκτη, αφού δεν έχει κανένα νόημα τι ψηφίζουν οι Έλληνες.
Όταν οι πρώην τραπεζίτες γίνονται πρόεδροι χωρών, είναι ολοφάνερο πως η Δημοκρατία έχει πάει στον διάολο.
Η ομιλία του Μακρόν ήταν εντελώς παιδική, αλλά η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα ήταν εξαιρετική.
Ο Τσίπρας μάλλον έχει κλέψει τον λογογράφο του Μητσοτάκη, ο οποίος θα πρέπει να σκύλιασε από το κακό του, ακούγοντας τον «αριστερό» Τσίπρα να κάνει την απόλυτη φιλελέ ομιλία.
Στην Ελλάδα των Μνημονίων, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και Αριστερά και Κεντροαριστερά και φιλελέ μαζί, και άσε τους βλαμμένους να προσπαθούν να πείσουν τα χάπατα πως ο Τσίπρας είναι κομμουνιστής.
Ο Αλέξης Τσίπρας είπε πως σε αυτό το χώρο γεννήθηκε η Αθηναϊκή Δημοκρατία, παραλείποντας να πει πως είναι πρωθυπουργός σε ένα προτεκτοράτο.
Επίσης, ο Αλέξης Τσίπρας μας θύμισε πως στην αρχαία Αθήνα τον πολίτη που δεν ασχολείτο με τα κοινά τον έλεγαν «ιδιώτη» αλλά ξέχασε να μας πει πως, αν ζούσε αυτός στην αρχαία Αθήνα, θα την είχε σίγουρη την εξορία.
Μακρόν και Τσίπρας είπαν πολλά και διάφορα -ο καθένας για το δικό του ακροατήριο- αλλά την Μέρκελ δεν την ενδιαφέρει τι λένε ο Μακρόν και ο Τσίπρας.
Το αστείο της υπόθεσης είναι πως ο Μακρόν ήρθε να πουλήσει όπλα σε ένα προτεκτοράτο, στο οποίο δεν πρόκειται να πολεμήσει ποτέ κανείς.
Το 1966, ακριβώς πριν από πενήντα χρόνια, ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, από τους σημαντικότερους φιλοσόφους στην ευρωπαϊκή ιστορία και κορυφαίος του 20ού αιώνα, δήλωνε την αγωνία του, αν μπορεί να υπάρξει πολιτικό σύστημα, και ποιο, ικανό να λειτουργήσει μέσα στον κόσμο που διαμορφώνει η ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία, αυτονομημένη από τις ανθρώπινες ανάγκες, σαν αυτοσκοπός. «Πάντως το συμβατό με την καινούργια εποχή πολίτευμα δεν μπορεί να είναι η δημοκρατία».
Η δραματική, αγωνιώδης αυτή πρόβλεψη γινόταν, όταν δεν υπήρχαν ακόμα “προσωπικοί υπολογιστές” ούτε κινητά τηλέφωνα και η τηλεόραση ήταν ακόμα στα σπάργανα. Γεννούσε τότε στον Χάιντεγκερ πανικό το γεγονός και μόνο της αυτονομημένης από τις ανθρώπινες ανάγκες παραγωγής, η εξέλιξη των μέσων παραγωγής και της παραγωγής σαν αυτοσκοπός. Ηταν κιόλας φανερό ότι η τεχνολογία των μέσων και ο στόχος της παραγωγής δεν απέβλεπαν πια στην ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Οι ανθρώπινες ανάγκες υποτάσσονταν στην προτεραιότητα καταξίωσης της παραγωγής ως αυταξίας, αυτή η προτεραιότητα απαιτούσε και τη συνεχή τεχνολογική εξέλιξη των μέσων παραγωγής.
Ο Χάιντεγκερ διαπίστωνε, στη συνέντευξη του 1966, ότι η εξέλιξη της παραγωγικής τεχνολογίας διαστέλλει τον άνθρωπο από την παραγωγή, «τον ξεριζώνει από τη γη του, ενώ (έλεγε) σύμφωνα με την ανθρώπινη εμπειρία και Ιστορία, όσο εγώ τουλάχιστον γνωρίζω, κάθε τι ουσιαστικό και σημαντικό γεννήθηκε μόνο από το γεγονός ότι ο άνθρωπος είχε μια πατρίδα και ήταν ριζωμένος σε μια παράδοση».
Η παραγωγή ως αυταξία και η αδιάκοπη τεχνολογική εξέλιξη που την υπηρετεί, ταυτίστηκαν αξιωματικά με την «πρόοδο», τον «εκσυγχρονισμό», την προϋπόθεση «καλύτερης ζωής». Οι επιφυλάξεις, ο προβληματισμός, η περίσκεψη στιγματίστηκαν σαν γνωρίσματα «συντηρητισμού», «οπισθοδρομικότητας», στείρας ατολμίας. Ηταν περισσότερο από φανερό ότι, με τη βοήθεια της ραγδαία εξελισσόμενης τεχνολογίας, η παραγωγή, αυτονομημένη από τις ανθρώπινες ανάγκες, υπηρετούσε ιδιωτικά, όχι κοινωνικά, συμφέροντα, αύξανε κατακόρυφα το κέρδος ιδιωτών, ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής.
Οταν αυτό φτάσει να συμβαίνει, η δημοκρατία είναι «εκ των πραγμάτων» ή «εξ ορισμού» ανέφικτη.
Παύουν να αποφασίζουν οι πολίτες για τις ανάγκες τους, χάνεται η ίδια η συνείδηση-επίγνωση των αναγκών τους. Για τις ανάγκες των πολιτών αποφασίζουν οι «αγορές». Και οι διαχειριστές των κοινών (οι ακόμα επονομαζόμενοι «πολιτικοί») διεκπεραιώνουν απλώς τα συμφέροντα των αγορών.
Η διορατική πρόγνωση του Χάιντεγκερ επαληθεύεται με πολλήν ευκρίνεια σήμερα. Ισως όχι παντού – υπάρχουν ακόμα κοινωνίες, όπου η παντομίμα της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» σώζει ακόμα τόσες επιφάσεις, ώστε να ξεγελάει όχι μόνο τους αφελείς και τους επιπόλαιους. Πάντως, από τις εμφατικές επαληθεύσεις είναι η περίπτωση της ελλαδικής πολιτείας. Ισως επειδή συνδυάζει την κατάλυση της δημοκρατίας τόσο με την άσκεφτη και ανεξέλεγκτη (γι’ αυτό και ενθουσιώδη) παραδοχή του ηγεμονικού ρόλου της «παραγωγικής» τεχνοκρατίας όσο και με τον μακροχρόνιο βυθισμό στη μειονεξία του μεταπρατισμού και μιμητισμού.
Στο ελλαδικό κράτος σήμερα συντηρούμε όλα τα προσχήματα της δημοκρατίας (λαϊκής κυριαρχίας) χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα. Η Βουλή δεν βουλεύεται, παρά μόνο για τις εντυπώσεις, ψηφίζει αποφάσεις που υπαγορεύουν οι δανειστές της χώρας, νομοθετήματα εκατοντάδων σελίδων, που με τον εκβιασμό του «κατεπείγοντος» αφαιρείται από τους βουλευτές έστω και το ενδεχόμενο να ξέρουν (να έχουν διαβάσει) τι ψηφίζουν. Δεν ψηφίζουν αποφάσεις, ψηφίζουν απλώς την παραμονή τους στο κόμμα όπου είναι ενταγμένοι, δηλαδή ψηφίζουν επαγγελματική εξασφάλιση. Η κυβέρνηση δεν κυβερνάει, απλώς διεκπεραιώνει τις αποφάσεις των δανειστών καρυκευμένες με ολίγη σάλτσα «διαπραγματεύσεων», για να συντηρείται το κουκλοθέατρο της τάχα και δημοκρατίας.
Το κράτος επιτροπεύεται πανομοιότυπα, όπως θα επιτροπευόταν και από στρατό ξενικής κατοχής.
Σε κάθε υπουργείο, σε κάθε Τράπεζα, σε κάθε δημόσιο οργανισμό υπάρχει επίτροπος ελεγκτής κάθε λειτουργικής λεπτομέρειας – η κρατική ανεξαρτησία, η αυτοδιάθεση και εθνική αυτονομία έχουν προσφερθεί αντάλλαγμα για την ποδηγέτησή μας, προκειμένου, το συντομότερο (άγνωστο πότε) «να βγούμε στις Αγορές», δηλαδή να παραδοθούμε, με εχέγγυα κάποιας παραγωγικότητας, βορά στους πλανητικά κυρίαρχους, ελεύθερους (που θα πει παντελώς ανεξέλεγκτους) διεθνείς τοκογλύφους. Οι οποίοι έχουν από τώρα απαιτήσει ως υποθήκη ακόμα και το νερό που πίνουμε.
Ενας λαός, όχι με τίτλους ιλιγγιωδών επιτευγμάτων πολιτισμού αλλά μόνο με στοιχειώδες ένστικτο αυτοσυντήρησης, θα είχε δικάσει αμείλικτα τους φυσικούς αυτουργούς της καταστροφής του: όσους υπέγραψαν τον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας, για να συντηρήσουν το πελατειακό τους κράτος. Θα είχε διακρίνει την εξόφθαλμη ανικανότητα και τον λοιμώδη εκφαυλισμό ολόκληρου του κομματικού φάσματος και θα είχε βρει τη δημοκρατική οδό για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης επιστρατευμένων ανθρώπων έκτακτης ποιότητας, για να ηγηθεί στον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα αποτίναξης του ζυγού των «μνημονίων».
Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την αναπηρία των κομματαρχών μας: έχουν συνείδηση παίκτη, όχι κοινωνικού ηγήτορα. Παίζουν, όπως σκάκι ή τάβλι, όπου όλη η προσοχή τους είναι στον αντίπαλο: να εξουδετερώσουν κάθε κίνησή του, να μπλοκάρουν τις πρωτοβουλίες του, να τον πτοήσουν με τεχνάσματα, να αποδυναμώσουν ή να αποτρέψουν επιτυχίες του. Στο πεδίο της αντιπαλότητας Τσίπρα – Μητσοτάκη η κοινωνία απουσιάζει ολοκληρωτικά, ο λαός είναι ανύπαρκτος, το ήθος, η πείρα και σοφία της παράδοσης, το θάμβος της γλωσσικής κληρονομιάς, όλα λησμονημένα, παγερώς αδιάφορα. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι πώς «να του τη φέρω», πώς «να μη μου τη φέρει», «τι λάθος έκανε να το εκμεταλλευτώ», «πώς να τον παρασύρω για να την πατήσει».
Ισως δεν φταίνε που ιστορικά βυθίζονται στην ντροπή, στιγματισμένοι με τόση ευτέλεια, οι δυο μονομάχοι. Αυτό ξέρουν, αυτό έμαθαν για πολιτική, «παιδιά του σωλήνα» (κομματικού ή οικογενειακού) είναι και οι δυο, μόνο σαν «παίκτες», ταβλαδόροι ή σκακιστές, ξέρουν να κινούνται στην πολιτική, όχι σαν κοινωνικοί ηγήτορες. Κρίμα τα νιάτα τους.
Η ελλαδική φάρσα «δημοκρατίας», αποτυπωμένη θρασύτατα στο πρωθυπουργοκεντρικής απολυταρχίας, παπανδρεϊκό Σύνταγμα του 1985, δεν προβλέπει τον παραμικρό κοινωνικό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας. Ενας λαός προικισμένος με πολιτισμική δυναμική ικανή να τον διατηρεί ενεργό συντελεστή του ιστορικού γίγνεσθαι, βυθίζεται αδυσώπητα στην ιστορική ανυπαρξία.
Διεθνώς κωμική ατραξιόν και η περί εκλογών κοκορομαχία Τσίπρα – Μητσοτάκη.
@Η προπαγάνδα δεν έχει κοντά ποδάρια όπως το ψέμα. Εχει μακριά και μαύρα χέρια. Που πνίγουν τις κοινωνίες. Και χειραγωγούν τις εξελίξεις. Στην «Εφημερίδα των Συντακτών» δημοσιεύθηκε (Παρασκευή 5/5/2017) ένα ρεπορτάζ (μάλιστα με «χτύπημα» στην πρώτη σελίδα) που διαπίστωνε ότι εμείς οι Ελληνες (με το συμπάθιο για τη λέξη) «παίρνουμε... χρυσό στον αντισημιτισμό».
@Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της έγκριτης (κυριολεκτώ) εφημερίδας, «τα ευρήματα για τις περί Εβραίων αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας ξεπέρασαν τις πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις». Και (αυτά με έμφαση): «Δύο δημοσκοπήσεις -του 2014 και του 2015- δίνουν θλιβερή πρωτιά στην Ελλάδα πανευρωπαϊκά, με ποσοστό 67%, ακολουθούν Πολωνία, Γαλλία, ενώ προβληματικές απόψεις για το Ολοκαύτωμα έχουν εκφράσει πολιτικοί όλου του φάσματος, οι οποίοι και ονοματίζονται». Δηλαδή, προγράφονται.
@Ας δούμε όμως, διαβάζοντας τις δύο δημοσκοπήσεις, πού βασίζονται τα συμπεράσματά τους. Καθώς, οι ίδιες κι όχι κάποιος άλλος, διαπιστώνουν ότι «το 40,2% των Ελλήνων πιστεύει ότι το Ισραήλ συμπεριφέρεται στους Παλαιστίνιους όπως συμπεριφέρθηκαν οι ναζί στους Εβραίους». Κατά τη
@ δημοσκόπηση λοιπόν η κριτική στην πολιτική του Ισραήλ συνιστά... αντισημιτισμό! Εύγε!
@Το κόλπο είναι παλιό. Η ενοχοποίηση για αντισημιτισμό όσων κριτικάρουν την πολιτική του Ισραήλ (ακόμη και Εβραίων, μάλιστα πολύ συχνά) με σκοπό την ακύρωση αυτής της κριτικής, είναι παλιά πρακτική της ισραηλινής προπαγανδιστικής μηχανής.
@Διαπιστώνει επίσης η έρευνα ότι το 39,77% των Ελλήνων συμφωνούν ότι οι Εβραίοι (σ.σ.: διάβαζε: το Ισραήλ) «εκμεταλλεύονται το Ολοκαύτωμα». Πολύ παράξενο που το εν λόγω ποσοστό είναι τόσο χαμηλό. Το κράτος του Ισραήλ χρησιμοποιεί το πένθος όλων μας (πλην φασιστών) για να ασκεί ως κράτος φασιστική πολιτική (κι όχι μόνον κατά των Παλαιστινίων), συκοφαντώντας ταυτοχρόνως για αρνητή του Ολοκαυτώματος όποιον τους υπενθυμίζει τα ανείπωτα που πέρασαν οι μητέρες τους και οι πατέρες τους.
@Λέει κι άλλα η έρευνα (φέρ’ ειπείν για την κυριαρχία των Εβραίων στις επιχειρήσεις διεθνώς) που δείχνουν ότι και στην Ελλάδα υπάρχει ένας χοντρός και βλακώδης αντισημιτισμός (πάντα επικίνδυνος), όχι όμως τέτοιος που να βγάζει τους Ελληνες ολυμπιονίκες στον αντισημιτισμό.
@Η υστερία αυτού του συμπεράσματος ταυτίζεται με την υστερία της ADL (Anti-Defamation League), που εδρεύει στη Νέα Υόρκη κι έχει προγράψει (και επικηρύξει) για αντισημιτισμό τον μισό πληθυσμό της Γης και τους μισούς Εβραίους στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ. Συν δυο-τρεις ακόμα που ζουν στη Γροιλανδία.
@Μάλιστα, η έρευνα που δημοσιεύει η «Εφ.Συν.» δηλώνει ευθαρσώς ότι «τα συμπεράσματά της επιβεβαιώνουν την έρευνα της Anti-Defamation League ότι η Ελλάδα έχει το υψηλότερο στην Ευρώπη (67%) ποσοστό αντισημιτισμού». Επιβεβαιώνει δηλαδή το καπάκι όσα μαγειρεύει ο τέντζερης.
@Ο τέντζερης αυτός (η ADL) κάνει, χρόνια τώρα, με τα κρεμμυδάκια (ποικιλίας Μοσάντ) πολλούς επιφανείς πολίτες, συκοφαντώντας για αντισημιτισμό όποιον γουστάρει, πολιτικούς, καλλιτέχνες, ιερείς, διανοούμενους, εκπαιδευτικούς, τους πάντες. Με πρόστυχο τρόπο, η ADL εξισώνει πραγματικούς ακροδεξιούς με προοδευτικούς πολιτικούς - τελευταίως βρίσκονται στον ίδιον παρονομαστή οι κ.κ. Βορίδης και Δραγασάκης, Αθανάσιος Πλεύρης και Λαφαζάνης - και πάει λέγοντας. (Σ.σ.: ο κ. Δραγασάκης είχε την ατυχία να αναφερθεί στον Σάυλοκ και τώρα πρέπει να αποδείξει στην ADLκαι τα εδώ τσιράκια της ότι δεν είναι Βάφεν Ες Ες).
@Ομως, αυτή η χυδαία προσπάθεια σπίλωσης και κατασυκοφάντησης ανθρώπων συμβαίνει χρόνια τώρα, συμβαίνει συστηματικώς, κατ’ επανάληψιν και επιμόνως. Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης
@που θέλει να μειώσει τους Ελληνες με τη ρετσινιά του αντισημιτισμού, είναι οι ίδιοι που τους στιγματίζουν για εθνικιστές. Είναι οι ίδιοι που στον πατριωτισμό (που επίσης συκοφαντούν ως εθνικισμό) βλέπουν την αντίσταση που θέλουν να λυγίσουν.
@Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης είναι οι ίδιοι που κατηγόρησαν τους Ελληνες για «διεφθαρμένους» και «τεμπέληδες», είναι οι ίδιοι που κατηγορούν τον λαό για λαϊκισμό, που βγάζουν λαϊκιστική κάθε φιλολαϊκή δύναμη.
@Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης είναι οι ίδιοι που θέλουν να καλλιεργούν στους πολίτες ενοχές και συμπλέγματα κατωτερότητας,
@οι πράκτορες αυτής της αντίληψης είναι οι «χρυσές λόγχες» που δρουν σαν πέμπτη φάλαγγα μέσα σε μία κοινωνία ήδη αιχμαλωτισμένη, για να την καθηλώνουν ακόμα περισσότερο. Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης επέβαλαν την καθιέρωση των εγκλημάτων γνώμης - οδηγώντας σε δίκες ανθρώπους για τις σκέψεις τους. Οι άνθρωποι δικάζονται μόνον για τις πράξεις τους - όμως αυτοί οι «ιεροεξεταστές του διαφωτισμού» θέλουν να οδηγούν στην πυρά σκέψεις και βιβλία, διαφέροντας
@απ’ τους φασίστες μόνον κατά την πολιτική ορθότητα, τους «καλούς τρόπους», τα «αφηγήματα» και τις λοιπές αμερικανιές.
@Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης (που εμφιλοχωρούν όχι μόνον στην «Εφ.Συν.», αλλά σε πλήθος ΜΜΕ, ΑΕΙ και ΜΚΟ) είναι τρομοκράτες - τρομοκρατούν ιδεολογικώς τους πολίτες, συκοφαντούν, προγράφουν, «δολοφονούν χαρακτήρες» όπως οι ίδιοι αρέσκονται να λένε, και βεβαίως είναι
@άριστοι προμηθευτές της Χρυσής Αυγής, χαρίζοντας στα ούγκαντα όλα όσα οι ίδιοι βανδαλίζουν, χαρακτηρίζοντας αρχαιοπληξία τα ανθρωπιστικά γράμματα, ελληνοκεντρισμό την αυτογνωσία και καθυστέρηση τη λαϊκή παράδοση.
@Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης είναι το καρκίνωμα της μεταπολίτευσης, μια γλίτσα που τα κύτταρά της αλληλοπροστατεύονται, μία αργυρώνητη ορδή που έχει καταστρέψει δημιουργούς, πολιτικούς και πάσης άλλης φύσεως ανθρώπους που η αγάπη τους για αυτόν τον τόπο θα μπορούσε να υπερκεράσει την κακοδαιμονία του.
@Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης είναι η «μαύρη χειρ» και η «σιδερένια φτέρνα», είναι το «ηθικό πλεονέκτημα»μιας αλαζονικής σέχτας σμπίρων που προσφέρει καθημερινώς στα αφεντικά της το κεφάλι του λαού στο πιάτο...
Απολύθηκε ο σκιτσογράφος-αρθρογράφος ΣΤΑΘΗΣ... Συμπωματικά τόλμησε να βάλει στο στόμα του το Ισραήλ και τους ελληνόφωνους πράκτορες... Του Σίμου Πετρόπουλου
Απολύθηκε ο σκιτσογράφος-αρθρογράφος ΣΤΑΘΗΣ... Συμπτωματικά τόλμησε να βάλει στο στόμα του το Ισραήλ και τους ελληνόφωνους πράκτορες... με αφορμή ένα γελοίο άρθρο της efsyn της Μοσάντ.
Η «επαναστατική» iskra έγραψε μία γενικόλογη μπούρδα περί πολιτικών κριτηρίων... κι ούτε λέξη για την επίθεση από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο.
Κράμπα παθαίνει η γλώσσα τους όταν πρέπει να αναφερθούν στους Rothschild και το αιμοβόρο δημιούργημά τους που λέγεται Ισραήλ.
Με αφορμή την εσθονική φιέστα και την ταύτιση ναζισμού και κομμουνισμού γράφτηκαν πολλά. Εγώ θα σταθώ σε μια εύστοχη τοποθέτηση του καλού φίλου και συναδέλφου Δ. Ψαρρά («Εφ.Συν.» 24.8.17).
Η αντικομμουνιστική παράτα της εσθονικής προεδρίας στηρίχτηκε σε ένα ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του 2009, όπου δεν γίνεται ταύτιση ναζισμού και κομμουνισμού, αλλά παραλληλισμός ναζισμού και σταλινισμού και όχι κομμουνισμού. Οι πολιτικές ή θρησκευτικές κινήσεις, κόμματα ή καθεστώτα δεν κρίνονται από το όνομά τους, αλλά από την πρακτική τους. Να δώσουμε μερικά παραδείγματα. Η Ιερά Εξέταση εξέφραζε τον χριστιανισμό;
Το «Ισλαμικό κράτος» είναι ερμηνεία του Κορανίου; Ο Μαρξ είχε σχέση με τον Πολ Ποτ της Καμπότζης; Και να προχωρήσουμε στις πολύπαθες λέξεις: κομμουνισμός ή σοσιαλισμός έχουν κανένα νόημα αποσαφηνισμένο ή πρόκειται για ακατοίκητες λέξεις, όπως υποστηρίζει ο Γ. Καλιόρης; Οποιος θέλει τις χρησιμοποιεί όπως του αρέσει. Και δεν υπάρχει κοπιράιτ.
Λέμε εν γένει φασισμός. Για τους πολιτικούς επιστήμονες και κοινωνιολόγους, δεν αρκεί αυτή η λέξη για να αναλυθούν όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Τα εξετάζουν χωριστά και ένα ένα. Αλλο ο φασισμός του Μουσολίνι και άλλο ο ναζισμός του Χίτλερ. Το ίδιο ισχύει για τον Φράνκο ή τον Σαλαζάρ. Ή ακόμα για τους δικούς μας δικτάτορες Μεταξά και Παπαδόπουλο.
Μπορεί να έχουν κοινά χαρακτηριστικά και ίδιες ρίζες, εν προκειμένω τον καπιταλισμό που υπηρετούν, αλλά υπάρχουν και διαφορές που αν δεν εντοπιστούν χάνουν τη σημασία τους οι πολιτικές και οι κοινωνικές επιστήμες.
Και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη σύγχυση σαν αυτή του υπουργού Δικαιοσύνης της Εσθονίας, που υποστηρίζει πως δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ ναζισμού, φασισμού και κομμουνισμού («Εφ.Συν.» 31.8.17). Και αυτός ο αχταρμάς δεν είναι αθώος. Είναι μια θεωρία ολοκληρωτισμού, στρέφεται εναντίον της κοινωνίας ή του κοινού αγαθού της κλασικής αθηναϊκής δημοκρατίας.
Και εδώ ας κάνουμε μια μικρή αναφορά στον αντικομμουνισμό του Ψυχρού Πολέμου. Κατά την άποψή μου, η ΕΣΣΔ ουδέποτε απείλησε τη Δύση. Και αυτό φάνηκε καθαρά με το δόγμα της ειρηνικής συνύπαρξης επί Χρουστσόφ. Αυτό που απειλούσε τη Δύση ήταν τα ίδια τα κινήματα της κάθε χώρας και τα ισχυρά κομμουνιστικά κόμματα, ιδίως Ιταλίας και Γαλλίας.
Αυτός ήταν ο βασικός στόχος του αντικομμουνισμού. Και πράγματι στην πορεία του χρόνου οι καπιταλιστές τα κατάφεραν μια χαρά. Σε αυτό βέβαια συνέβαλε αποφασιστικά και η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ. Η Κίνα δηλώνει πως είναι κομμουνιστική, υπάρχει μόνο ένα κόμμα που διοικεί αυτή την αχανή χώρα με έναν ολοκληρωτικό τρόπο.
Γιατί δεν έχουμε εδώ έναν νέο ψυχρό πόλεμο, αλλά έχουμε επενδύσεις; Ο καπιταλισμός διαθέτει μόνο μία ιδεολογία. Αυτήν του κέρδους και αδιαφορεί για το πολιτικό καθεστώς, φτάνει αυτό να είναι στην υπηρεσία του. Ας μην αρχίσουμε τώρα να μετράμε δικτατορίες που ουδέποτε ενόχλησαν τον «Ελεύθερο Κόσμο».
Και εδώ είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική η μελέτη του Κώστα Λουλουδάκη/Ιουλιανού «Από το Τρίτο Ράιχ στην Ευρωπαϊκή Ενωση» (Εδόσεις «KΨΜ»). Αν θέλουμε να βρούμε τις ρίζες της σημερινής Ε.Ε., αυτές δεν βρίσκονται στον Διαφωτισμό, αλλά στη χιτλερική Γερμανία. Ο πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας ήταν ο νομικός Βάλτερ Χάλσταϊν.
Ο κύριος αυτός, με πλούσιο ναζιστικό παρελθόν, είχε ήδη επεξεργαστεί από το 1943 σχέδια για μια Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία που, όπως λέει ο Λουλουδάκης, «θα είχε κοινή εργατική πολιτική, κοινό νόμισμα, κοινές περιφερειακές αρχές, κοινές οικονομικές και εμπορικές συμφωνίες, με κοινή κεντρική τράπεζα, στο Βερολίνο».
Οι χώρες που προτάθηκε να ενταχθούν στη ναζιστική συνομοσπονδία ήταν η Ιταλία, η Γαλλία, η Δανία, η Νορβηγία, η Φινλανδία, η Σλοβακία, η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Κροατία, η Σερβία, η Ελλάδα και η Ισπανία. Το ίδιο σχέδιο επανήλθε τροποποιημένο για την ΕΟΚ. Να μην κάνουμε και παραπάνω κόπο.
Αυτό που επισημαίνει ο συγγραφέας με πολύ καλά τεκμηριωμένα στοιχεία, και σε αυτό συμπίπτει και με άλλους ερευνητές, ήταν η ταχύτατη ανακύκλωση του χιτλερικού μηχανισμού από την τότε Δυτική Γερμανία. Το άσυλο που προσέφερε το Βατικανό σε εγκληματίες πολέμου. Το ξέπλυμα των ναζί εγκεφάλων από τον αμερικανικό στρατό που τους φυγάδευσε στις ΗΠΑ. Να σημειώσουμε ακόμα πως όλες οι υποθέσεις των εγκληματιών πολέμου που εκκρεμούσαν, μπήκαν οριστικά στο αρχείο. Και έτσι η ανώτερη φυλή διασώθηκε.
Αλλά δεν ήταν μόνο ο Χίτλερ που πίστευε στις ανώτερες φυλές. Την ίδια άποψη είχε και ο Τσόρτσιλ, αν και το διατύπωνε διαφορετικά: «Τα έθνη εκείνα που ομιλούν την αγγλική ως έθνη μοναδικά παγκοσμίως αυτεξούσια, υποχρεωτικά θα είναι και οι κυρίαρχοι πάνω σε άλλα έθνη του κόσμου».
Επιπλέον ήταν και θαυμαστής του Μουσολίνι: «Αν ήμουν Ιταλός, θα ήμουν με όλη μου την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος». Ισως να μην ήξερε πως στην Ιταλία δεν μιλούσαν αγγλικά. Αλλά και οι μεγάλοι έχουν τις αντιφάσεις τους.
Όταν ο Μάνος και ο Καμίνης χάνουν τη μπάλα, τα αυγά και τα πασχάλια...
Χρήστος Ξανθάκης
Έχω διατελέσει σπασικλάκι! Πρώτο θρανίο στο σχολείο και πρώτος να σηκώσω το χέρι όταν ρώταγε κάτι ο δάσκαλος. Κάτι σαν... την Ερμιόνη του Χάρι Πότερ ένα πράγμα, να σπάω τα νεύρα (και όχι μόνο…) των συμμαθητών μου. Όλα αυτά βεβαίως ως την ώρα που μπήκε στη μέση η εφηβεία και άρχισαν να μου φαίνονται πιο ενδιαφέροντα τα γκομενάκια από τα πάσης φύσεως «άριστα». Ναι διατήρησα τις καλές επιδόσεις, ναι πέρασα στο πανεπιστήμιο, ναι πήρα πτυχίο, αλλά η νοοτροπία του σπασίκλα με εγκατέλειψε ευτυχώς νωρίς. Σε απλά ελληνικά αυτό το λέμε «ωρίμασα», στη γλώσσα της πιάτσας το λέμε «στανιάρησα», εσείς πείτε το όπως θέτε δεν θα σας παρεξηγήσω. Όπως δεν παρεξηγώ τον Στέφανο Μάνο, που έκατσε κι έγραψε κείμενο ολόκληρο για το πώς πήγε στο φαρμακείο του ΕΟΠΠΥ για ένα ακριβό φάρμακο και τον καθυστέρησαν τρεις ώρες λόγω πολυκοσμίας και γραφειοκρατίας και ο κόσμος δεν διαμαρτυρόταν λες και του περίσσευε ο χρόνος και τέλος πάντων για όλα αυτά φταίνε οι αριστεροί και οι ανόητοι δεξιοί που τα έχουν κάνει σαλάτα με το κοινωνικό κράτος και η διοίκηση του ΕΟΠΠΥ καθώς δεν νοιάζεται για τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ (τα κεφαλαία δικά του) που έρχονται σε επαφή με τις υπηρεσίες του. Για να μην το πάω μακριά το γράμμα, προσπερνώ τα άθλια ελληνικά (ποιος κορνές “έρχεται σε επαφή” με υπηρεσίες τη σήμερον ημέρα;) και στέκομαι στην ουσία της υπόθεσης. Πρώτον τι γύρευε στον ΕΟΠΠΥ ο κυρ Στέφανος; Τόσες και τόσες δεκαετίες μας πρήζει με την αθλιότητα του κράτους, χάθηκε ο κόσμος να κάνει μια ιδιωτική ασφάλιση να τα βγάζει πέρα χωρίς να τον ταλαιπωρούν; Δεύτερον, έχει καταλάβει ότι στην σημερινή Ελλάδα περισσεύει ο χρόνος σε πάρα πολύ κόσμο; Ανεργία το λένε αγαπούλη κι όλα τα παιδάκια κλαίνε! Κι αν εσύ τη βγάζεις με τη βουλευτική σύνταξη, είναι και κάτι άλλοι που σε κοιτάνε από κάτω προς τα πάνω. Από τον κουβά… Και τέλος πάντων τι τον νοιάζει τον φιλελέ πολιτικό το κοινωνικό κράτος; Δουλειά του δεν είναι να το καταστρέψει, να το συντρίψει, να το ξαποστείλει στο πυρ το εξώτερον; Όταν μας βολεύει δηλαδή γινόμαστε Θατσερικοί κι όταν δεν μας βολεύει το γυρνάμε στο τσάμικο και αρχίζουμε τη γκρίνια και τα «δεν υπάρχει μέριμνα»; Κι ο ίδιος τι ακριβώς θα είχε να προτείνει για τα ταμεία μετά από τσεκούρι του PSI; Έχει μήπως καμιά μαγική λύση για το ασφαλιστικό, όπου με πορδές θα βάφονται όλα τα αυγά του κοσμάκη; Κάτι τέτοια βλέπει ο τιτάνας της πολιτικής Γιώργος Καμίνης και δεν μασάει ούτε καν τις κάλτσες του. Και βγαίνει και δηλώνει ότι ως γνήσιος αριστερός πρότεινε στον ΣΥΡΙΖΑ να φτιάξει χώρους όπου θα παίρνουν οι ναρκομανείς τις δόσεις τους για να μην τρυπιούνται στη μέση του δρόμου. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ κώφευσε! Πώς να καταλάβει ο μπάρμπα Γιώργος ότι λύσεις τέτοιου είδους είναι απλά διακοσμητικές και δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Ότι απλά κρύβουν τις σκατούλες κάτω απ’ το χαλί, όπως τα κατσούλια. Σπασικλάκι είναι κι αυτός, όπως κι ο Στέφανος Μάνος κι ο άλλος γίγαντας της φιλελέ ιδεολογίας ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος. Πετάγονται σαν τις πορδούλα μπροστά στην δασκάλα και φωνάζουν «κυρία, κυρία» έχοντας έτοιμες τις λύσεις. Ένα συν ένα κάνουν δύο κι άλλα δύο κάνουν τέσσερα. Το ότι ενδιαμέσως μπορεί να χύνονται ποτάμια αίματος και ιδρώτα, δεν τους αφορά. Είναι πέρα απ’ τους ορίζοντές τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πούνε καλά το μάθημα και να εισπράξουν τα εύσημα. Κι αν στο μεταξύ έχουμε ψοφήσει όλοι και όλες, θα καταγραφεί απλώς ως παράπλευρή απώλεια…
«Μπορούμε εύκολα να συγχωρέσουμε ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι. Η αληθινή τραγωδία της ζωής όμως είναι όταν οι ενήλικοι φοβούνται το φως…» Πλάτων
Ζούμε το χρονικό μιας μη προαναγγελθείσας κρίσης αξιών. Το φαύλο μιντιακό σύστημα σε αγαστή συνεργασία με ανθρώπους-κλειδιά σε θεσμικές θέσεις και ρόλους πετούν μελάνι, αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη. Την ίδια ώρα, απατεώνες και εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου φορούν το μανδύα της φιλανθρωπίας, ικανοποιώντας τις αρρωστημένες ορέξεις τους εις βάρος ορφανών ανήλικων ψυχών. Την κρίσιμη στιγμή μάλιστα, μυσταγωγούν μεγαλύτερους σε ηλικία τροφίμους να μπουν στο κεκλεισμένων των θυρών ψυχανώμαλο παιχνίδι τους, βουλώνοντάς τους το στόμα.
Ο Κωνσταντίνος Λαλαούνης, αλλοτινός πρόεδρος του «Παιδικού Σπιτιού», έστηνε τις δικές του μηχανορραφίες από το 1963 μέχρι το 2012. Δημιουργώντας ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, αποκομμένο από τον έλεγχο του κράτους και την κριτική της τοπικής κοινωνίας επιδιδόταν σε ένα κρεσέντο γραφειοκρατικών αυθαιρεσιών. Στόχος; Να αποκρύψει τις βίαιες σεξουαλικές πράξεις του, πίσω από τις σφαλισμένες πόρτες του οικοτροφείου του Πειραιά. Όμως η Τίσις είχε άλλη άποψη.
Οι κοινωνικοί λειτουργοί του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης έμειναν άφωνοι μπρος στα γεγονότα που αποκαλύφθηκαν, όταν ξεκίνησε η ανακριτική διαδικασία το 2013. Η διαπίστωσή τους ήταν καταπέλτης: «ουσιαστικά προβλήματα, όπως κοινωνικού αποκλεισμού των φιλοξενούμενων ανηλίκων αγοριών, μη ουσιαστική ανάληψη ευθυνών των υπόλοιπων μελών του Δ.Σ. κατά τη διάρκεια της θητείας τους, απουσία κοινωνικού λειτουργού, ανομοιογένεια του πληθυσμού, αναχρονιστικό-αντιπαιδαγωγικό περιβάλλον, που μπορεί να χαρακτηριστεί έως και κακοποιητικό». Και εδώ αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι…
Δώδεκα ανήλικες ψυχές προσήλθαν στο δικαστήριο και παραμέρισαν για μια φορά τον τρόμο τους, εξηγώντας μία-μία τις αποτρόπαιες πράξεις μπροστά στα άλαλα χείλη λειτουργών και παρισταμένων. Δαγκώματα στα χείλη, αυνανισμός στο ασανσέρ του οικοτροφείου, στις τουαλέτες, στις αποθήκες και στο σπίτι του, θωπείες στα γεννητικά όργανα και στα οπίσθια, φιλιά στον λαιμό. Ανάμεσα στους ανήλικους, βρισκόταν και ένας 13χρονος με μικρή διανοητική στέρηση. Από τις πιο διαβολικές πράξεις συγκάλυψης κατά τη διάρκεια της δίκης; H απέλπιδα προσπάθεια του ψυχίατρου Μανώλη Μυλωνάκη, βασικού μάρτυρα υπεράσπισης, να αποδείξει ότι τα παιδιά ψεύδονται ασυστόλως. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Εφημερίδα των Συντακτών που αποκάλυψε πρώτη το σκάνδαλο, αφιέρωσε το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της κατάθεσης για να κάνει το ψυχογράφημα του Γ., του παιδιού με τη νοητική υστέρηση, στηριζόμενος μόνο στη δικογραφία, χωρίς να τον έχει εξετάσει, αμφισβητώντας την επίσημη πραγματογνωμοσύνη της ψυχολόγου της αστυνομίας, ενώ αναφέρθηκε μέχρι και στον Τσόρτσιλ για να πει ότι τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται στις ηλικίες 12-15 ετών.
«Υπάρχει ομαδική παράκρουση των παιδιών;» ρώτησε η έδρα.
«Δεν το λέτε λάθος, όταν κάτι επαναλαμβάνεται παραπέμπει σε κατασκευή», απάντησε ο ψυχίατρος.
«Όπως μας τα λέτε, κάποιος με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, όπως ο Γ., ταυτίζεται με ασπόνδυλο ον», παρατήρησε η έδρα.
Σαν να μην έφταναν τα βίαια, σεξιστικά εγκλήματα που διατελούσε ο πρώην πρόεδρος του «Παιδικού Σπιτιού» Κωνσταντίνος Λαλαούνης, σωρεία άθλιων συνθηκών διαβίωσης έρχεται να συμπληρώσει το παζλ του ελληνικούΓκουαντάναμο. Τα παιδιά αποκάλυψαν ότι στο οικοτροφείο υπήρχαν ληγμένα τρόφιμα, ενώ κοσκίνιζαν πρώτα τη σκόνη που ήταν γεμάτη σκουλήκια πριν ετοιμάσουν το σοκολατούχο γάλα το πρωί! Ο πρόεδρος του οικοτροφείου, τους ανάγκαζε να κάνουν βαριές δουλειές: μετέφεραν βαριές σακούλες με ψώνια και μετακινούσαν έπιπλα. Το οικοτροφείο-κόλαση γέμιζε με φωνές και χτυπήματα κάθε φορά που δεν έκαναν ό,τι τους ανέθετε ο παιδεραστής! Ανάμεσα στις τιμωρητικές πρακτικές που χρησιμοποιούσε, ήταν και η στέρηση φαγητού και ελεύθερου χρόνου, κάτι που ο ίδιος υποστήριξε ότι ήταν και ο λόγος που τον έσυραν στα δικαστήρια. Η υπεράσπιση φωνασκούσε, ότι κίνητρο των όσων κατήγγειλαν τα παιδιά ήταν είτε η εκδίκηση για την αυστηρότητα του δράστη και η περιορισμένη πρόσβασή τους σε πολυτελή αγαθά, όπως ρούχα, παπούτσια, κινητά και υπολογιστές, είτε ο στόχος να διεκδικήσουν οικονομική αποζημίωση από εκείνον σε περίπτωση ποινικής καταδίκης του. Άκουσον άκουσον.
Μεγαλύτερο παιδί-τρόφιμος του ιδρύματος, με προνομιακές σχέσεις με τον τότε πρόεδρο, κατηγορήθηκε από τα παιδιά ότι τα κακοποιούσε και αυτός σεξουαλικά, ενώ τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου ήταν απόντα και συγκάλυπταν το δράστη και τις πράξεις του. Το χειρότερο δε; Ένα από τα παιδιά είχε εξομολογηθεί σε ιερέα όσα του είχαν συμβεί, αλλά ο ιερέας ενημέρωσε τον παιδεραστή ιδιαιτέρως, γιατί είναι καλοί φίλοι! Μέλημα της δικαιοσύνης, της κοινωνίας του διαδικτύου αλλά κυρίως της τοπικής κοινωνίας του Πειραιά, οφείλει να είναι η δημοσίευση ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ ΑΜΕΣΑ. Είναι το ίδιο εγκληματίας.
«Δεν έχω κάνει τίποτα, αρνούμαι τις κατηγορίες και μάρτυς μου ο Χριστός, του οποίου την εικόνα έχετε πίσω σας» ακούστηκε να λέει μεταξύ άλλων ο 86χρονος δράκος.
Όμως η λίστα είναι μεγάλη και ο πέλεκυς βαρύς:
-Κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση αποπλάνηση ανηλίκων.
-Κατάχρηση ανηλίκων σε ασέλγεια.
-Ενδοοικογενειακή σωματική βλάβη από εργαζόμενο στο φορέα παροχής κοινωνικής μέριμνας.
Σαράντα χρόνια χωρίς αναστολή.
Η περίπτωση του 86χρονου Κωνσταντίνου Λαλαούνη έρχεται να αφυπνίσει τη διαβρωμένη ματιά του μέσου Έλληνα, σε εποχές που αυτό κρίνεται αναγκαίο. Καθημερινά γύρω μας βλέπουμε ατάραχοι να ξεφτιλίζεται ό,τι πολυτιμότερο κληρονομήσαμε στον κόσμο των ανθρώπων: η παιδική ψυχή. Στους δρόμους, στα ιδρύματα, ακόμα και μέσα στο δήθεν προστατευμένο περιβάλλον ενός σπιτιού κακοποιημένα παιδιά βιάζονται και έπειτα φιμώνονται γιατί μαθαίνουν ότι αυτό που τους συμβαίνει είναι φυσιολογικό. Η καταδίκη δεν είναι αρκετή.
ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ!
Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ!
Άμεση ενημέρωση και επείγουσα συμβουλευτική, ψυχολογική και κοινωνική στήριξη για θέματα που σε απασχολούν ή αν βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Διασύνδεση με τις κατάλληλες υπηρεσίες, κινητοποίηση μηχανισμών επείγουσας παρέμβασης. Επίσης, ενημέρωση και συμβουλευτική σε γονείς για θέματα που αφορούν τα παιδιά τους και τον γονικό ρόλο τους.
Δέχεται καταγγελίες για παιδιά-θύματα κακοποίησης. Παρεμβαίνει επιτόπου αν βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Ψυχολογική στήριξη σε παιδιά και εφήβους και συμβουλευτική σε γονείς και εκπαιδευτικούς. Πληροφορίες και κατευθύνσεις για θέματα που αφορούν τα δικαιώματα των παιδιών και την παιδική προστασία.
Απευθύνεται στους εφήβους και στις οικογένειές τους. Παρέχει στήριξη και συμβουλές για θέματα που σχετίζονται με τη χρήση του διαδικτύου, του κινητού τηλεφώνου και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών (παρενόχληση, εξάρτηση, επιβλαβές περιεχόμενο, παιδοφιλία κ.α.).
Πληροφορίες για το πώς μπορεί να σε βοηθήσει ο Συνήγορος αν νομίζεις ότι παραβιάζεται κάποιο δικαίωμά σου, ή επειδή αντιμετωπίζεις εσύ ή φίλοι/ες σου ένα σοβαρό πρόβλημα. Αν προτιμάς τον υπολογιστή από το τηλέφωνο, μπορείς να γράψεις και στο http://www.0-18.gr/rotao.
«Η υπόθεση Καϊλή, από γραφική, γίνεται πλέον σοβαρή» έγραψε η Έλενα Ακρίτα στο fb για την γνωστή υπόθεση και τις δηλώσεις της Εύας Καϊλή για... τον παππού της που «τον σκότωσαν κομμουνιστές εγκληματίες». Στο άρθρο της στα ΝΕΑ και αναφερόμενη στο ΠΑΣΟΚ η Ακρίτα γράφει ότι έχει στο δυναμικό του την Εύα Καϊλή, «μια πολιτικό που πρόσφατα φανέρωσε δύο ενδιαφέρουσες πτυχές της προσωπικότητάς της: την ακροδεξιά της νοοτροπία και την ανειλικρίνειά της». Ακολουθεί η ανάρτηση της Ακρίτα στο fb:Η υπόθεση Καϊλή, από γραφική, γίνεται πλέον σοβαρή. Ο παππούς που σκοτώθηκε από κομμουνιστή ήταν τελικά ο πρώτος σύζυγος της γιαγιάς που σκοτώθηκε από ερωτικό.. αντίζηλο (Πηγές Νίκος Μπογιόπουλος – Ημεροδρόμος και Documento). Το θύμα ήταν ο Γιάννης Μπακαλίδης και το 1943 τον έσφαξε στον ύπνο του ο Σταύρος Κωνσταντινίδης, από ερωτική αντιζηλία.Ο φονιάς, γνωστός μαχαιροβγάλτης της περιοχής, δολοφόνησε και τον φίλο του Μπακαλίδη που ήταν αυτόπτης μάρτυς του εγκλήματος. Η δημοσιογραφική έρευνα έγινε στα χωριά Κωνσταντία Πέλλας και Αλεξάνδρεια Ημαθίας σε ρεπορτάζ της εφημερίδας ‘Documento’. Ανεξάρτητα ποια εφημερίδα μάς αρέσει η έρευνα είναι έρευνα, τα στοιχεία είναι στοιχεία και η εσκεμμένη ιστορική διαστρέβλωση αντικειμενικό γεγονός. Την έρευνα όταν ερωτήθηκε πολιτικός δεν την διέψευσε. Γιατί άραγε;
Και το άρθρο της στα ΝΕΑ:
ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Η ΕΥΑ ΚΑΪΛΗ
Κυρίες και κύριοι του ΠΑΣΟΚ, συγγνώμη για την ενόχληση παραμονές εκλογών, αλλά τα πολιτικά αντανακλαστικά σας θα τα ζήλευε κι ένα μεξικάνικο σομπρέρο. Διότι δυστυχώς οι ενδοκομματικές καντρίλιες σάς εμποδίζουν να δείτε τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Τον ξανθό ελέφαντα που όλο και μεγαλώνει. Εχετε λοιπόν στο δυναμικό σας την Εύα Καϊλή. Μια πολιτικό που πρόσφατα φανέρωσε δύο ενδιαφέρουσες πτυχές της προσωπικότητάς της: την ακροδεξιά της νοοτροπία και την ανειλικρίνειά της. Η ιστορία πασίγνωστη. Τον ντεμέκ «παππού» της τον σκότωσαν οι «κομμουνιστές εγκληματίες». Ετσι στο φλου. Χωρίς ονόματα, χωρίς στοιχεία, χωρίς τίποτα. Με αφορμή, λοιπόν, τον «παππού» αγνώστων λοιπών στοιχείων, η κόρη μας η σοσιαλίστρια έβγαλε από μέσα της όλο το μίσος, τo όξος και τη χολή που έκρυβε μέσα της. Και το οξύμωρο σε νέα «διορθωτική» δήλωσή της; «Επέλεξα» λέει «να ανήκω στην παράταξη του Ανδρέα Παπανδρέου που οδήγησε την Ελλάδα στην εθνική συμφιλίωση». Εκτακτο; Μα έκτακτο; Η γιαγιά μου έλεγε «η δικαιολογία χειροτέρα του σφάλματος». Και η κυρία Καϊλή τη δικαίωσε – άλλωστε το ‘χει με παππούδες και γιαγιάδες. Ουδείς γνωρίζει αν «εκεί πάνω» υπάρχει Παράδεισος, Κόλαση, γειτονιές των αγγέλων, βόρεια προάστια ή δυτικές συνοικίες. Αν όντως υπάρχουν, φαντάζεται κάνεις τι χαρά θα έπαιρνε ο Παπανδρέου με παρόμοιου φυράματος δηλώσεις. Κυρίες και κύριοι του ΠΑΣΟΚ, δεν θέλουμε να αναμασήσουμε τα ίδια και τα ίδια. Θέλουμε όμως να δείτε επιτέλους τον ξανθό ελέφαντα στο δωμάτιο. Που, αφού τον μοιράστηκε τον πόνο της μαζί μας, δεν της βγήκαν τα νούμερα ρε παιδί μου. Με αφορμή παλιά της συνέντευξη στο «Πρώτο Θέμα», ο συνάδελφος Νίκος Μπογιόπουλος ανέδειξε τον «ρουν των γεγονότων» – που θα ‘λεγε κι ο Τσιφόρος. Και διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά παππούς μας είναι ο πατέρας των γονιών μας. Ο συγκεκριμένος παππούς σκοτώθηκε από τους κομουνιστές το 1947. Ελα όμως που ο μπαμπάς της κι η μαμά της γεννήθηκαν μετά το 1950. Ξαναδιορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά εγκυμοσύνη 3 ετών δεν έχω ξανακούσει. Και για να φωτίσουμε περαιτέρω το family saga, η κυρία Καϊλή γεννήθηκε το 1978, όταν ο μπαμπάς της ήταν μόλις 23 χρονών. Συνεπώς γεννήθηκε το 1955, εφτά χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του – αλλά ποια είμαι εγώ που θα το κρίνω; Η δικαιολογία (η χειροτέρα του σφάλματος πάντα) ήρθε λίγο μετά. Οχι, λέει η πολιτικός, ο παππούς δεν ήταν ακριβώς παππούς, περισσότερο πρώτο άντρα της γιαγιάς μου τον λες: σαν παππούς – μπαλαντέρ ένα πράμα. Και πάλι δεν μας μαρτυράει αυτός ο άνθρωπος ποιος ήταν, τι ήταν, πού τον σκότωσαν, γιατί τον σκότωσαν. Με αποτέλεσμα να καλπάζει ελεύθερη η φαντασία των κακόπιστων που αναρωτιούνται τι ακριβώς ήταν ο παππούς; Ας μας το πει, όχι τίποτα άλλο, αλλά για να βουλώσει τα στόματα. Κυρίες και κύριοι του ΠΑΣΟΚ, η περίπτωση Καϊλή είναι σοβαρή. Πολύ σοβαρή. Και δεν είναι δυνατόν να ζητάτε από τους ψηφοφόρους σας να επιλέξουν τον αρχηγό του κόμματός σας κι εσείς να κάνετε πως δεν βλέπετε τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Σε όποια άλλη χώρα, το όποιο πολιτικό πρόσωπο θα είχε παραιτηθεί. Χτες. Στη δική μας χώρα, τίποτα. Τους ακούνε και γελάνε και τα πόμολα. Που γενικώς δεν φημίζονται για το χιούμορ τους...
Η συναυλία του Αντώνη Ρέμου με έναν Λιβανέζο και έναν Τούρκο τραγουδιστή στο Nammos της Μυκόνου -με αφορμή τη μεγάλη γιορτή των μουσουλμάνων-, προσέλκυσε πολλούς Άραβες και Τούρκους επιχειρηματίες.
Αυτή η συναυλία -όπου τα έσοδα ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο ευρώ- μας βοηθάει να καταλάβουμε πως κανείς δεν έχει πρόβλημα με τους πλούσιους μουσουλμάνους.
Κανείς δεν έχει πρόβλημα με τους ζάπλουτους Άραβες που σκορπάνε τα χρήματά τους στην Ελλάδα.
Κανείς δεν έχει πρόβλημα με τους Άραβες που αγοράζουν ελληνικά νησιά, και εκτάσεις γης και σπίτια σε ελληνικά νησιά.
Το πρόβλημα το έχουν με τους φτωχούς μουσουλμάνους.
Αν είσαι πλούσιος, δεν είσαι μουσουλμάνος· είσαι πλούσιος.
Μουσουλμάνος γίνεσαι, όταν είσαι φτωχός.
Είναι γνωστό πως οι θρησκείες είναι για τους φτωχούς.
Οι πλούσιοι δεν έχουν θρησκεία.
Οι πλούσιοι ζουν μια υπέροχη και άνετη ζωή σε αυτό τον κόσμο, οπότε αφήνουν τους φτωχούς να ελπίζουν πως θα ζήσουν υπέροχα στον άλλο κόσμο.
Οι φτωχοί μουσουλμάνοι είναι λαθρομετανάστες.
Οι πλούσιοι μουσουλμάνοι είναι επενδυτές.
Θα ήθελα να επισημάνω -για μια ακόμα φορά- πως ο μόνος ρατσισμός που υπάρχει στον κόσμο είναι για τους φτωχούς.
Κανείς δεν έχει πρόβλημα με τους πλούσιους μαύρους, με τους πλούσιους Κινέζους, με τους πλούσιους μουσουλμάνους και άλλους πλούσιους.
Με τους φτωχούς είναι ρατσιστές.
Ο μόνος ρατσισμός είναι για τους φτωχούς.
Τι κρίμα που κάποιοι θα ζήσουν μια ολόκληρη ζωή και δεν θα καταλάβουν ποτέ αυτό το τόσο προφανές.
(Κάτι που εκτιμώ στους οπαδούς του ισλαμισμού είναι ότι – σε αντίθεση με τους χριστιανούς- δεν λένε πως σκοτώνουν τους άπιστους από αγάπη. Πήξαμε στην αγάπη στη Δύση. Συναισθηματική ακράτεια.)
Ο εικονικός πόλεμος αλληλοκατηγοριών, ο οποίος έχει ξεσπάσει ανάμεσα στους απογόνους των εμπλεκομένων στον εμφύλιο πόλεμο, από ότι φαίνεται δεν έχει κοπάσει. Δεν έχει ωριμάσει ο καιρός της ερμηνείας της ιστορίας Και για αυτό μου έρχονται στο νου οι στίχοι του Ομήρου από την Ι Ιλιάδα 63-64
"Άσογος, άσπιτος, παράνομος, που χαίρεται αν ξεσπάσει / σε φίλους και δικούς ανάμεσα ξεφρενιασμένη διαμάχη. " μτφρ. Ν.Καζαντζάκη-Ι.Θ.Κακριδή
Όλο το σκηνικό δείχνει ακόμα μια φορά την τεράστια απόσταση που υπάρχει, ανάμεσα στους φιλολογούντες και τον λαό, από την καθημερινότητα του και από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.
Με αφορμή το περίφημο αντικομμουνιστικό συνέδριο που διοργανώνεται στην Εσθονία, όλη η σαπίλα του ντουνιά, ό,τι κατακάθι κυκλοφορεί στον εγχώριο δημόσιο βίο, πλαισιωμένο από το περίφημο… «δημοκρατικό τόξο» – ή άλλως πως το κουκούλι εκτροφής του φασισμού – συνασπίστηκαν τις τελευταίες μέρες για να διατρανώσουν την πίστη τους στο «αξιακό» πλαίσιο της ΕΕ, η οποία ΕΕ είναι, λέει, κατά των ολοκληρωτισμών…
Στόχος τους για μια ακόμα φορά να αναπαραγάγουν την άθλια θεωρία των «δυο άκρων», να ελεεινολογήσουν κατά των κομμουνιστών, να συσχετίσουν ό,τι ωραιότερο και ευγενέστερο γέννησε η ανθρώπινη σκέψη – την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο – με τον μισανθρωπισμό, με τον ρατσισμό, με την κτηνωδία, με τον ναζισμό.
Έφτασαν να μιλούν για τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», ποιοι; Αυτοί που λίγο να ξύσεις την επιφάνεια της σκοταδιστικής τους μπούρκας θα διαπιστώσεις ότι σαν το μεγαλύτερο «έγκλημα» των κομμουνιστών θεωρούν ακριβώς το γεγονός ότι οι κομμουνιστές τσάκισαν τον φασισμό!
Αλλά ποια είναι η ΕΕ, ποιο κομμάτι της ευρωπαϊκής κληρονομιάς κουβαλάει και εκπροσωπεί και ποια, τελικά, η σχέση της με τον φασισμό; Είναι προφανές: Αν η ΕΕ εκπροσωπεί κάποια Ευρώπη, τότε σίγουρα αυτή δεν είναι η Ευρώπη του Διαφωτισμού, της Αναγέννησης και των κοινωνικών επαναστάσεων. Είναι η Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας, της αποικιοκρατίας και του φασισμού.
Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της καπιταλιστικής αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Ειδικά, δε, σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, ο φασισμός γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.
Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.
Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
Αυτό συνέβη όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
Αυτό συνέβη όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ να κάνει πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι να τον διορίζουν καγκελάριο.
Ο φασισμός είναι – μεταξύ άλλων – η μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεων της ολιγαρχίας που, πίσω από το «φιλολαϊκό» προσωπείο που χρησιμοποιεί για να αποκτήσει κοινωνική βάση, εκείνο που πραγματικά εγγυάται μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της είναι ότι τίθεται «το κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως ακριβώς το υποσχέθηκε ο Χίτλερ στη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
Φυσικά όταν απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω» με φωτιά και σίδερο: Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα. Η ΕΕ που … απεχθάνεται τους «ολοκληρωτισμούς», που οι πολυεθνικές της είναι βουτηγμένες στο αίμα των λαών από την εποχή της αγαστής συνεργασίας τους με το ναζιστικό καθεστώς των Νταχάου και των Άουσβιτς (http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/180010,Kati-leipei-apo-to-kadro.html), είναι αυτή που
γ) παρακολουθεί τις κυβερνήσεις κρατών – μελών της (πχ Βαλτικές χώρες, της δε Εσθονίας προεξάρχουσας) να ηρωοποιούν τους ναζί και τους δοσίλογους συνεργάτες τους της περιόδου της Κατοχής,
δ) έχει στρώσει το έδαφος για την ενίσχυση της ακροδεξιάς από την Λεπέν στη Γαλλία μέχρι τους Ουρμπάν στην Ουγγαρία κι από Αυστρία μέχρι Ολλανδία, Σουηδία και Γερμανία.
Μετά το αντικομμουνιστικό Μνημόνιο της ΕΕ στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ήρθε το 2009 το αντικομμουνιστικό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, όπου – χωρίς περιστροφές – ομολογείτο ο βαθύτερος λόγος της αντικομμουνιστικής υστερίας των «κεφαλών» της ΕΕ:
Ο κομμουνισμός, λέει η ΕΕ, είναι «έγκλημα». Και τα «εγκλήματά του», εξηγούσε το Μνημόνιο στο εισηγητικό του μέρος, είναι απότοκο «της θεωρίας της πάλης των τάξεων»!
Η πάλη των τάξεων, λοιπόν… Αυτή είναι που πρέπει να «καταργηθεί». Που «δεν κολλάει» με την εποχή της «συναίνεσης», του «διαλόγου», της «κοινωνικής ειρήνης», του «δεν υπάρχει εναλλακτική» και της «συναδέλφωσης» μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών, με τους δεύτερους, τους εργάτες, να πληρώνουν, και όταν υπάρχει ανάκαμψη, και όταν υπάρχει κρίση.
Αφού, όμως, η πάλη των τάξεων δε γίνεται να «καταργηθεί» μέσω διαταγμάτων, θα πρέπει να συκοφαντηθεί, να ελεεινολογηθεί, να προβοκαριστεί, να στιγματιστεί και όπου είναι δυνατόν να ποινικοποιηθεί η δράση των κομμουνιστών. Εκείνων, δηλαδή,
α) που δεν υποκλίνονται στο αμετάκλητο της αστικής κοινωνίας, καθώς «η ιστορία όλων των κοινωνιών που υπήρξαν μέχρι σήμερα είναι η ιστορία των ταξικών αγώνων», που πρωτοστατούν στην «οργάνωση των προλετάριων σε τάξη και συνακόλουθα σε πολιτικό κόμμα»,
β) που διακηρύσσουν ότι σκοπός τους είναι «η ανατροπή της αστικής κυριαρχίας, η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο», με στόχο την κατάργηση όλων των τάξεων και τη μετάβαση σε μια μη εκμεταλλευτική, αταξική κοινωνία, όπου «στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας, με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις, θα έχουμε μια ένωση, μέσα στην οποία η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων» («Κομμουνιστικό Μανιφέστο»).
Είναι προφανές ότι αυτή η προοπτική, της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, δεν …συμφέρει όσους κατέχουν τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης. Κι αφού δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν σε επίπεδο ιδεών με τους κομμουνιστές, κατασκευάζουν την «ιστορία» στα μέτρα τους, έτσι ώστε να φαίνεται πως πίσω από τις κομμουνιστικές ιδέες υπάρχει κάτι το «εγκληματογόνο» και η απόδειξη περί τούτου είναι οι «εγκληματικές» πράξεις του κομμουνιστικού «ολοκληρωτισμού» που είναι συνώνυμος του… ναζισμού.
Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ
Κάθε συκοφαντία που διεκδικεί να παρουσιάζεται αληθοφανής έχει ανάγκη την παραχάραξη. Έτσι φτάσαμε στο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, όπου στο πλαίσιο αυτού του (αντι)ιστορικού «κόψε – ράψε», αποφασίστηκε «να καθιερωθεί η 23η Αυγούστου ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης» κατά του κομμουνισμού και του ναζισμού.
Γιατί, όμως, η 23η Αυγούστου; Επειδή αυτήν την ημερομηνία, στις 23 Αυγούστου 1939, υπογράφτηκε το «σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ». Να, επομένως, τα «ντοκουμέντα» της… «σύμπλευσης» κομμουνισμού – ναζισμού. Μέχρι και σύμφωνο μη επίθεσης υπέγραψαν!
Έτσι κάθε χρόνο η 23η Αυγούστου αποτελεί ένα τρόπον τινά προσκλητήριο για κάθε φασίστα, κρυφοφασίστα, μισοφασίστα, για κάθε φιλαράκι του Παττακου που αναβαθμίστηκε στην «δημοκρατική» κολυμπήθρα, να λέει το μακρύ του και το κοντό του από κοινού με εκείνους τους «δημοκράτες» που η πολιτική τους γεννάει και θρέφει τους φασίστες
(σσ: Τώρα στο οξύμωρο που θέλει στο αντικομμουνιστικό ντελίριο κάθε 23η Αυγούστου να συμμετέχουν και οι φασίστες, εδώ, πια, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Η βλακεία – πόσω μάλλον του φασίστα – είναι αθεράπευτη).
Συνεχίζουμε ξεκαθαρίζοντας ότι οι παρατηρήσεις που ακολουθούν δεν απευθύνονται στους κάθε λογής απογόνους του Γκαίμπελς καθώς με τους ενσυνείδητους παραχαράκτες της Ιστορίας δεν χωράει κανένας διάλογος. Οι βρωμερές ενέργειες, όμως, αποτελούν ενίοτε και ευκαιρία για να θυμηθούμε και να αξιολογήσουμε καταστάσεις και πράγματα:
Πρώτον: Η παγκόσμια ιστοριογραφία – την οποία φυσικά δεν έγραψαν Σοβιετικοί ή κομμουνιστές – έχει αποφανθεί: Το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης (και όχι «φιλίας»), το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ της 23 Αυγούστου 1939 αποτέλεσε κίνηση της ΕΣΣΔ που έσωσε την Ευρώπη από τη χιτλερική χολέρα και προέκυψε μόνο μετά την άρνηση Αγγλίας – Γαλλίας για την από κοινού με την ΕΣΣΔ αντιμετώπιση της Γερμανίας. Ήταν μια κίνηση που επέτρεψε στη Σοβιετική Ενωση (σε μια στιγμή που ήδη είχε δεχτεί στο Ανατολικό της μέτωπο την επίθεση των Ιαπώνων) να αναδιοργανώσει τον Κόκκινο Στρατό και την οικονομία της, ώστε να καταφέρει – όπως και έγινε – να συντρίψει την επερχόμενη χιτλερική επίθεση.
Δεύτερον: Ήταν η συμφωνία του Μονάχου, ένα χρόνο πριν (30 Σεπτέμβρη 1938) μεταξύ των Χίτλερ, Μουσολίνι, Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ, με την οποία Αγγλία και Γαλλία άνοιξαν το δρόμο για τη ναζιστική επιδρομή στην Ευρώπη. Εκεί ήταν που οι πρόγονοι των αντικομμουνιστών του «δημοκρατικού τόξου» προσέφεραν στρατηγικό πλεονέκτημα στον Χίτλερ, που, μέσω της κατάληψης της Τσεχοσλοβακίας δεν συνάντησε καμία άμυνα και κυρίως του προσέφεραν μια απομονωμένη ΕΣΣΔ έρμαιο – όπως ήλπιζαν – στις πολεμικές διαθέσεις του Γ’ Ράιχ.
Τρίτον:Είναι ενδεικτικό πως όταν η ΕΣΣΔ τάχθηκε κατά της Συμφωνίας του Μονάχου και προσέφερε στρατιωτική βοήθεια στη Γαλλία και στην Αγγλία έναντι της Γερμανίας, Λονδίνο και Παρίσι απέρριψαν τη σοβιετική βοήθεια. Έτσι, το Σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ» (που υπεγράφη έναν ολόκληρο χρόνο μετά τη συμφωνία του Μονάχου) ήταν το μοναδικό μέσο άμυνας που είχε απομείνει στη Σοβιετική Ένωση δεδομένων των συνθηκών. Εξασφάλισε στη χώρα 21 πολύτιμους μήνες προετοιμασίας, που κατόπιν αποδείχτηκαν ανεκτίμητοι στην πολεμική της προεργασία ενόψει της αναπόφευκτης γερμανικής επίθεσης.
Τέταρτον: Οι «ιστορικοί» και οι πολιτικοί του αντικομμουνισμού πολύ θα ήθελαν οι Σοβιετικοί να έμεναν άπραγοι. Να άφηναν ανοιχτά τα περάσματα στις χιτλερικές ορδές τόσο από την Πολωνία και Λευκορωσία όσο και από την Φινλανδία. Έτσι:
α) Μιλούν (ποιοι; Οι ιμπεριαλιστές!) για την «ιμπεριαλιστική επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης κατά της Φινλανδίας» το 1939, αλλά:
«Ξεχνούν» την άρνηση των Φινλανδών να ενισχυθούν από την ΕΣΣΔ τα φινλανδικά σύνορα στον ισθμό της Καρελίας, τα οποία είναι σε μια απόσταση μόλις 32 χλμ. από το Λένινγκραντ, με την πόλη δηλαδή να βρίσκεται εντός του βεληνεκούς του ναζιστικού πυροβολικού.
Ξεχνούν» την πρόταση της ΕΣΣΔ για τη σύναψη μιας σοβιετο-φινλανδικής συνθήκης αμοιβαίας βοήθειας.
«Ξεχνούν» την σοβιετική πρόταση η Φινλανδία να μισθώσει στη Σοβιετική Ένωση το λιμένα Hanko και το έδαφος που γειτονεύει με αυτό, να επιτρέψει να έχει μια σοβιετική φρουρά εκεί για την προστασία της ναυτικής βάσης με αντάλλαγμα από την ΕΣΣΔ την εκχώρηση στην Φινλανδία μιας έκτασης 5.529 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή πάνω από 2 φορές μεγαλύτερη περιοχή.
«Ξεχνούν» ότι η Φινλανδία υπήρχε ως κράτος από το 1918, μόνο επειδή αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της οι Μπολσεβίκοι.
«Ξεχνούν» ότι η αντιδραστική κυβέρνηση της Φινλανδίας υποκινούμενη από τους ιμπεριαλιστές όχι μόνο απέρριψε το σοβιετικό σύμφωνο φιλίας αλλά επιδόθηκε και σε συνοριακές επιθέσεις ενάντια στην ΕΣΣΔ με συνέπεια το ξέσπασμα του σοβιετοφινλανδικού πολέμου (30 Νοέμβρη 1939).Και φυσικά
«ξεχνούν» το ρόλο της Φινλανδίας με το μέρος των χιτλερικών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
β) Μιλούν για τον δήθεν «διαμελισμό» της Πολωνίας μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ, αλλά:
«Ξεχνούν» πως όταν στις 17 Σεπτέμβρη 1939 πέρασε τα σοβιετοπολωνικά σύνορα ο Κόκκινος Στρατός για μπει φραγμός στις ορδές του Χίτλερ, η Πολωνία είχε ήδη συντριβεί από τους ναζί, πως ήδη ο Χίτλερ από την 1ηΣεπτέμβρη – χωρίς καμία έμπρακτη αντίδραση από Αγγλογάλλους – είχε καταλάβει την Πολωνία και όπως δήλωσε ο Μολότοφ «η πολωνική κυβέρνηση έχει πάψει να δίνει οποιοδήποτε σημείο ζωής».
«Ξεχνούν» ότι ο Κόκκινος Στρατός μπήκε στα εδάφη που η σοβιετική εξουσία είχε αναγκαστεί να παραδώσει με τη ληστρική συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ το 1918.
«Ξεχνούν», φυσικά, ότι τα εδάφη στα οποία προωθήθηκε ο Κόκκινος Στρατός με στόχο την υπεράσπιση των σοβιετικών συνόρων ήταν εδάφη της Δυτικής Λευκορωσίας και της Δυτικής Ουκρανίας που είχαν ληστέψει οι αστοί και οι τσιφλικάδες της Πολωνίας το 1920 κατά τη διάρκεια της αντεπαναστατικής εκστρατείας της Αντάντ. Όπως
«ξεχνούν», φυσικά, ότι οι βαλτικές χώρες με τα φασιστικά τους καθεστώτα ήταν έτοιμες να τεθούν – όπως και έκαναν – στην υπηρεσία του Χίτλερ ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.
γ) Όσοι κατηγορούν – σήμερα – την ΕΣΣΔ για το σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία, είναι οι απόγονοι εκείνων που ήθελαν την καταστροφή της ΕΣΣΔ. Γι’ αυτό όταν με το σύμφωνο η ΕΣΣΔ απέτρεψε την άμεση εναντίον της επίθεση από τους ναζί, οι Αμερικανοί διαμαρτύρονταν ότι ο Χίτλερ «δεν κράτησε την υπόσχεσή του να είναι λιοντάρι προς ανατολάς και αρνάκι προς δυσμάς» («Νew York Herald Tribune», 7/10/1939) και ο Τσόρτσιλ κατηγορούσε τους ναζί ότι «πρόδωσαν το αντικομιντέρν σύμφωνο και τις αντιμπολσεβίκικες συμφωνίες» (Collier’s – ΗΠΑ 30/9/1939,http://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/30279/symfono-molotof-rimpentrop-symfonoyn-stin-paraharaxi).
Τι δεν λένε, λοιπόν, οι «δημοκράτες» της ΕΕ, αυτοί οι τυφλοπόντικες της Ιστορίας που αξιοποιούν προπαγανδιστικά το σύμφωνο εναντίον της ΕΣΣΔ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος;
Ότι εκείνο το σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ» (μη επίθεσης και όχι «φιλίας», όπως του Μονάχου) υπογράφτηκε μόνον αφότου οι ΗΠΑ σφύριζαν υπέρ «ουδετερότητας» και επί μήνες η Αγγλία και η Γαλλία αρνούνταν να υπογράψουν με την ΕΣΣΔ συμφωνία κοινής δράσης εναντίον του ναζισμού.
Ότι όλο αυτό το διάστημα ο ένας ιμπεριαλιστικός άξονας, των αστικών κοινοβουλευτικών δημοκρατιών της Ευρώπης, επιδίωκε να στραφεί μια ώρα αρχύτερα ο άλλος ιμπεριαλιστικός άξονας, της Γερμανίας, κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
Ότι μέσα σε αυτές τις συνθήκες η ΕΣΣΔ χρειαζόταν ικανό διάστημα να οργανωθεί μπροστά στην επικείμενη και αναπόφευκτη πολεμική επίθεση από τη Γερμανία.
Και ότι κάθε αντικειμενικός και αμερόληπτος ιστορικός έχει αναγνωρίσει ότι εκείνο το σύμφωνο αποδείχτηκε μια ευφυής κίνηση της ΕΣΣΔ, που της έδωσε το χρόνο να προετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει και, τελικά, να συντρίψει το ναζισμό.
Το σύμφωνο του Μονάχου
Τι δεν λένε οι τυφλοπόντικες: Ότι υπάρχει μια άλλη ημερομηνία που θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματική επέτειο καταδίκης του ναζισμού και όσων τροφοδοτούν, συναλλάσσονται και ανοίγουν το δρόμο στους ολοκληρωτισμούς. Είναι η 30ή του Σεπτέμβρη.
Είναι η ημέρα (30 Σεπτέμβρη 1938 – ένα χρόνο πριν το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ), που στο Μόναχο, οι Χίτλερ και Μουσολίνι υπέγραψαν μαζί με τους αρχηγούς των κυβερνήσεων της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, το ομώνυμο «σύμφωνο του Μονάχου», με το οποίο οι «δημοκρατίες της Δύσης», στο πλαίσιο του «κατευνασμού» του φασισμού, έδιναν το πράσινο φως στο ναζισμό να εισβάλει στην Τσεχοσλοβακία, να την διαμελίσει, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στον όλεθρο και οδηγώντας την ανθρωπότητα στην τραγωδία του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
Ήταν η 30η Σεπτέμβρη 1938 που η ιμπεριαλιστική συμφωνία του Μονάχου αποτέλεσε την κορύφωση της πολιτικής της ενθάρρυνσης των επιδρομέων. Οι κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας, με την προτροπή της κυβέρνησης των ΗΠΑ, ικανοποίησαν όλες τις απαιτήσεις του Χίτλερ, πιστεύοντας ότι έτσι θα τον στρέψουν κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
Αυτή, βέβαια, η ημερομηνία απουσιάζει από τα αντικομμουνιστικά ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου, από τις αποφάσεις της ΕΕ και από τα άρθρα των «Μένουμε Ευρώπη» – σμπίρων της. Πολύ λογικό για μια ΕΕ των «Χάιντερ», της Λεπέν και της ακροδεξιάς, για μια ΕΕ που – επί ελληνικής προεδρίας – υπέγραψε συμφωνία σύνδεσης με τους ναζί της Ουκρανίας. Πολύ λογικό, επίσης για τους ασπάλακες γραφιάδες της που δίνουν νόημα στους στίχους του Βάρναλη: «…της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα, και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι, του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα»!
Άλλωστε αν η ΕΕ, το Ευρωκοινοβούλιο και οι κάθε λογής «φιλελεύθεροι» και «σοσιαλιστές» γκαιμπελίσκοι που τους ξεσκονίζουν νοιάζονταν για τη «δημοκρατία», αν είχαν ή έχουν ειλικρινή επιδίωξη να καταγγείλουν το ναζισμό και όχι να συκοφαντούν τον κομμουνισμό (όπως πραγματικά τους ενδιαφέρει), τότε θα είχαν να δείξουν έστω και μία ανακοίνωση, έστω μία διαμαρτυρία ή έστω μία καταγγελία τους για το γεγονός ότι σε Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία και μια σειρά ακόμα χώρες της ΕΕ στήνονται μνημεία υπέρ των Ες – Ες και «τιμούνται» συνεργάτες των Γερμανών, την ώρα που σε αυτές και άλλες χώρες (Τσεχία, Πολωνία, Ουγγαρία κλπ.) η μαρξιστική – λενινιστική ιδεολογία έχει κηρυχτεί «παράνομη» (!) από τα δικαστήρια και οι κομμουνιστές, αριστεροί και δημοκράτες τελούν σε καθεστώς παρανομίας.
Σημείωση 1η: Στην Ελλάδα της Κατοχής, οι συνεργάτες των Γερμανών, οι γερμανοντυμένοι, οι δοσίλογοι και οι μαυραγορίτες δεν ήταν κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές, μαζί με τους άλλους αριστερούς και δημοκράτες ήταν στα βουνά και πολεμούσαν το ναζισμό. Τα θρασίμια του εγχώριου αντικομμουνισμού, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις τους που κάνουν τεμενάδες στην ΕΕ, που ψηφίζουν υπέρ της ναζιστοκρατούμενης Ουκρανίας τις κυρώσεις της ΕΕ ενάντια στη Ρωσία, προφανώς γνωρίζουν ποιας ιδεολογίας και ποιας πολιτικής μήτρας εκτρώματα ήταν οι γερμανοτσολιάδες.
Σημείωση 2η: Για το τι συμβαίνει στην Εσθονία έχουμε αναφερθεί ήδη σε προηγούμενο άρθρο. Στην, δε, Ουκρανία, ό,τι θυμίζει Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο κατά των ναζί διώκεται. Στο Χάρκοβο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, κάθε χρόνο, μια συγκεκριμένη μέρα, οι αστυνόμοι και οι παρακρατικοί έχουν πολλή δουλειά. Είναι η μέρα της επετείου της απελευθέρωσης της πόλης από τους ναζί. Κατά σατανική ειρωνεία της Ιστορίας ήταν 23 Αυγούστου του 1943 όταν ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε την πόλη από τους χιτλερικούς. Και ένα μεγάλο κομμάτι πληθυσμού της Ουκρανίας, που ξεχύνεται με κόκκινες σημαίες στους δρόμους για να τιμήσει την ημέρα, αυτό δεν το ξεχνά. Όμως τέτοιες «μνήμες» στην Ουκρανία των φασιστών, σήμερα δεν επιτρέπονται. Αυτή την Ουκρανία, την λατρεμένη στη ΕΕ, μετά τον υπουργό του Σαμαρά, τον Βενιζέλο, το 2014, την επισκέφθηκε και ο πρωθυπουργός Τσίπρας το 2017…
Σημείωση 3η: Η 23η Αυγούστου είναι όντως σπουδαία ημερομηνία. Πρώτον: Ήταν 23 Αυγούστου του 1942 όταν η μάχη του Στάλινγκραντ πέρασε στην πιο αποφασιστική της φάση. Η 23η Αυγούστου 1942 θεωρείται ημερομηνία ορόσημο για τη μάχη του Στάλινγκραντ γιατί από τη μέρα εκείνη η μάχη μεταφέρθηκε ακόμα και στις συνοικίες της πόλης όταν το 14ο γερμανικό σώμα τεθωρακισμένων διέσπασε την αμυντική γραμμή του Στάλινγκραντ και έφτασε στο Βερτιάτσι. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ο τιτάνιος αγώνας των αμυνομένων σπίτι το σπίτι και δρόμο το δρόμο που οδήγησε στη συντριβή της ναζιστικής χολέρας. Δεύτερον: Ήταν 23 Αυγούστου 1943 όταν λήγει η τιτανομαχία του Κουρσκ. Ο Κόκκινος στρατός στη μεγαλύτερη μάχη τεθωρακισμένων που έγινε ποτέ τσακίζει τους ναζί.
Ο Τσώρτσιλ, ο Μουσολίνι, ο Χίτλερ και ο… Στάλιν
ΤονΓενάρη του 1927 ο υψηλός καλεσμένος της Ρώμης απευθυνόταν στον Μουσολίνι με τα παρακάτω λόγια:
«…Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης στην άβυσσο, ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων.
Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών.
Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων…
Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού.
Το κίνημα σας έχει προσφέρει μια υπηρεσία σε όλο τον κόσμο. Έχει δώσει σε όλο τον κόσμο το απαραίτητο αντίδοτο στο Ρωσικό δηλητήριο…» (Tom Behan, “Arditi del Popolo: Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης”, εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο).
Ο ένθερμος οπαδός του Μουσολίνι, ο λάτρης του φασισμού, ο άνθρωπος που «με όλη του την καρδιά» τασσόταν στο πλευρό των μελανοχιτώνων έναντι των κομμουνιστών και της Σοβιετικής Ένωσης, δεν ήταν άλλος από τον Μέγα Θησαυροφύλακα. Ήταν ο υπουργός Οικονομικών εκείνη την εποχή της Βρετανίας, ο… Ουίνστον Τσώρτσιλ.
ΤονΓενάρη του 1934, ένα χρόνο μετά την κατάληψη από τους Ναζί της εξουσίας στη Γερμανία, το ευυπόληπτο ακροατήριο χειροκροτούσε με άφατο θαυμασμό το άκουσμα των παρακάτω λόγων:
«Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σσ: του κομμουνισμού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο.
Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σε σύντροφό μας» (Πρακτικά Δικών Νυρεμβέργης, Ντοκουμέντο D-392).
Ο λάτρης του ναζισμού, εκείνος που στις 26 Γενάρη 1934 ενώπιον των ενθουσιασμένων συναδέλφων του εξυμνούσε τον Χίτλερ, που αναγόρευε τον ναζισμό σε προστάτη του έθνους γιατί μετέτρεψε τον εργάτη σε «σύντροφό μας», που επιδαψίλευε δάφνες στον Χίτλερ διότι «απελευθέρωσε» τον εργάτη από την «μέγγενη» του κομμουνιστικού δόγματος και τον μετέτρεψε σε «πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας», δεν ήταν άλλος από τον μεγιστάνα Κρουπ. Τον πρόεδρο του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας…
Κάπως έτσι, παρά τις εκκλήσεις της Σοβιετικής Ένωσης προς Άγγλους, Γάλλους και Αμερικάνους να πολεμηθεί ο ναζισμός, παρά τις προειδοποιήσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τον φασισμό, φτάσαμε στη συμφωνία του Μονάχου το 1938, όταν (έναν ολόκληρο χρόνο πριν από τη συμφωνία μη επίθεσης μεταξύ Ρίμπεντροπ – Μολότοφ) η Αγγλία και η Γαλλία τα έκαναν πραγματικά «πλακάκια» με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι.
Κι από εκεί σε εκείνον τον αποκαλούμενο ως «παράξενο πόλεμο» όπου οι δυτικοί «σύμμαχοι» – επιλέγοντας την τακτική της «συμμαχικής» υπονόμευσης της Σοβιετικής Ένωσης που προετοιμαζόταν ενάντια στην επερχόμενη ναζιστική εισβολή – δεν έριξαν μισή τουφεκιά ενάντια στον Άξονα για έξι ολόκληρους μήνες από την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
Σήμερα, τα πραγματικά γεγονότα και τα ουσιαστικά συμπεράσματα από την ανείπωτη τραγωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιχειρούνται να συσκοτιστούν και να παραποιηθούν.
Φροντίζει το εργαστήριο της καπιταλιστικής παραχάραξης. Ένα εργαστήριο που παράγει:
Τους γυμνοσάλιαγκες της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων».
Τους εντεταλμένους της ελεεινής επιχείρησης «εξίσωσης» κομμουνισμού – φασισμού.
Τα βαποράκια που ψάχνουν μερικά δευτερόλεπτα δημόσιου βήματος αναμηρυκάζοντας τα γελοία σχήματα περί «Χίτλερ – Στάλιν».
Τους ευρω-φωστήρες περί «ολοκληρωτισμών».
Η εξουσία των κεφαλαιοκρατών έχει κάθε λόγο να αναποδογυρίζει την ιστορία και την πραγματικότητα. Και ο βασικός είναι αυτός:
«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί.
Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός» (Μπ.Μπρεχτ).
Η ΕΣΣΔ στον πόλεμο
Ο,τι και να κάνουν, όμως,η Ιστορία έχει γραφτεί με τρόπο που θα στοιχειώνει για πάντα. Και έχει γραφτεί με το κόκκινο του αίματος. Με το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας. Η Ιστορία γράφτηκε από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο. Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.
Ήταν 9η Μάη 1945.Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.
Ήταν 9 Μάη του 1945, ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, που η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.
Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας. Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.
Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.
Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 540 νεκρούς. Κάθε μέρα 13.000 νεκρούς.
Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.
Έτσι γράφτηκε η Ιστορία. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!
Η Ιστορία γράφτηκε:
Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.
Όσοι μιλούν για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τη σκοπιά του παραχαράκτη και του πλαστογράφου, είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε το «μπόι» που έχει το ψέμα τους.
Η Ιστορία γράφτηκε: Παρόντες, πρωτομάρτυρες, αιμοδότες, στρατιώτες στην πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής μέχρι τις γραμμές των οριζόντων σε Βορρά και Νότο, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, ήταν οι κομμουνιστές.
Πόσο γελοίοι είναι οι πλαστογράφοι, αν νομίζουν ότι αυτή η εποποιία μπορεί να λασπολογηθεί ή να λησμονηθεί…
Είναι εδώ, στην Ελλάδα των 700.000 θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, που αυτή η αλήθεια δεν θα πάψει ποτέ να περνάει μέσα:
Από την αθάνατη ψυχή των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Άρη, του αντάρτη που έστειλε περήφανο χαιρετισμό από τον Γοργοπόταμο στην Αλαμάνα.
Από την αδούλωτη Κοκκινιά και την Καλογρέζα, από τη Βιάννο, τον Χορτιάτη και το Κούρνοβο που έγιναν ένα με το Μανιάκι και το Μεσολόγγι.
Από τα άπαρτα βουνά που οι Αρματολοί και οι Κλέφτες στήσανε χορό με τους μαχητές του ΕΛΑΣ, με τους αδούλωτους της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του ‘40.
Από τα θυσιαστήρια του πατριωτισμού και της λευτεριάς που η Γκουέρνικα και το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και η Ακροναυπλία, η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνανε κραυγή στα χέρια του Πικάσο, του Φαρσακίδη και του Λουντέμη, γίνανε τραγούδι στα χείλη του Ρίτσου και του Μπρεχτ, του Νερούδα και του Λειβαδίτη, του Μίκη και του Σοστακόβιτς.
Όταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.
Η σημαία η βαμμένη με το αίμα των εκατομμυρίων που έδωσαν τη ζωή τους και έχτισαν με τα κορμιά τους το μέτωπο που συνέτριψε τις ορδές του Χίτλερ και τους κάθε λογής «κουίσλινγκ», δε λασπώνεται. Και δεν υποστέλλεται.
Αυτή την αλήθεια δεν θα καταφέρουν ποτέ να τη «σβήσουν» από την Ιστορία εκείνοι που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία.
Για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, που θέλουν να εμφανίζουν τους 200 της Καισαριανής «ίδιους» με τους εκτελεστές τους (!), η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη.
Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα ταξικά χαμαιτυπεία των μονοπωλίων, θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, η 9η Μάη, θα υπάρχει πάντα αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας, με τον στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού να ανεμίζει στην κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ, για να θυμίζει στους αιώνες: Οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.
Ας μην έχουν, λοιπόν, καμία αμφιβολία: Οι κουκουλοφόροι του δοσιλογισμού, οι «κράτα Ρόμελ» του μαυραγοριτισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν: Στα καταγώγια των (…αρίων) υπανθρώπων.
Στο ψέμα, στην πλαστογραφία και την παραχάραξη, θα ορθώνεται πάντα το σύμβολο της νίκης των λαών απέναντι στο κτήνος του φασισμού.
Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα χαμαιτυπεία της ταξικής βαρβαρότητας των «Ζήμενς», των «Φορντ» και των «Ντόιτσε Μπανκ», θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, θα υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία. Που σφράγισε για πάντα, με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία. Και που θα το θυμίζει στους αιώνες:
Η Ιστορία γράφεται κάθε μέρα. Και γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» ανακυβιστήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις», χωρίς «επαναδιαπραγματεύσεις» και χωρίς «αξιολογήσεις» από όσους υπηρετούν το σύστημα που επωάζει τα φίδια στον κόρφο του.
Σημείωση: Τί νόημα έχει να γυρνάμε τόσο πίσω στην Ιστορία; Είναι απλό: Όταν μιλάμε για την Ιστορία μιλάμε για το σήμερα, για το τώρα. Γιατί η Ιστορία είναι η πολιτική του παρελθόντος. Που σημαίνει ότι η σημερινή πολιτική δεν είναι τίποτα λιγότερο από την Ιστορία του μέλλοντος. Και, συνεπώς, αναλογεί στον καθένα μας το δικό του μερίδιο ευθύνης για το πως θα γραφτεί, και για το αν θα επιτραπεί στα θρασίμια της φαιάς προπαγάνδας να ξαναγράψουν την ιστορία παραποιημένη πάνω στην πλάτη τη δική μας και των παιδιών μας.
