Η νέα Αριστερά...

 Γιώργος X. Παπασωτηρίου

 

Ξεσηκωμός παντού. Χιλή, Βαγδάτη, Λίβανος, Παρίσι. Η κυρίαρχη πλανητική τάξη βρίσκεται σε κατάσταση από-ξένωσης από τις κοινωνίες. Η από-ξένωση έχει ως συνέπεια και την ξένωση της κοινωνίας από τους θεσμούς της, που αυτονομούνται απέναντί της. Η αυτονόμηση από την κοινωνία είναι το πρώτο βήμα για να καταστεί ένας θεσμός θερμοκήπιο διαφθοράς, αφού παύει να είναι τόπος σύγκρουσης των κοινωνικών δυνάμεων και επιχείρησης αλλαγής των συσχετισμών με δημοκρατικό τρόπο. Με άλλα λόγια, υπάρχει θέμα Δημοκρατίας.
Παραδόξως, σήμερα, η πολιτική αντίδραση σ’ αυτή την αυταρχική πλανητική ολιγαρχία φαίνεται να προέρχεται κυρίως από τη «νέα δεξιά», η οποία πολιτικά μοιάζει να επικρατεί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η σοσιαλδημοκρατία διαχειρίστηκε με απολύτως νεοφιλελεύθερο τρόπο την κρίση. Έτσι, η αντιπαράθεση με τις νεοφιλελεύθερες εξουσίες φαίνεται ότι δεν προκύπτει πλέον από την Αριστερά αλλά από τη «νέα δεξιά», η οποία όμως, όταν έρχεται στην εξουσία αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο, δηλαδή τον αυταρχισμό της, όπως συμβαίνει στη Χιλή, στο Παρίσι και αλλού… 
Είναι αλήθεια ότι η «νέα δεξιά», ενσωματώνει την ακροδεξιά και την εθνικιστική της ρητορική ως απάντηση στην παγκοσμιοποίηση, λειτουργώντας έτσι πιο αποτελεσματικά από την Αριστερά που όταν δεν υιοθετεί (εκούσα άκουσα) τον νεοφιλελευθερισμό ως εφαρμοσμένη πολιτική, χρησιμοποιεί μια αφηρημένη ρητορική περί οικουμενικότητας και αλληλεγγύης. Έτσι χάνει στο ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο. Η υποχώρηση αυτή δημιουργεί την εντύπωση ότι οι αναπτυγμένες χώρες έχουν εισέλθει σε μια προ-φασιστική κοινωνική κατάσταση. Ότι δήθεν ο φασισμός και ο ρατσισμός εγγράφονται, πλέον, στην «καρδιά» των κοινωνιών. Βέβαια, υπάρχει το φαινόμενο της «ψυχολογική αθλιότητα της μάζας», για τη διαμόρφωση του οποίου διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο τα συστημικά μέσα μαζικής προπαγάνδας. Μέσω αυτών, επιχειρείται να εγγραφεί στην κουλτούρα των λαών ο ρατσισμός, η ισλαμοφοβία και εν γένει η ξενοφοβική ανασφάλεια, στο έδαφος της οποίας θα φυτρώσει ο «εμφύλιος των κάτω», που είναι μία πολύ παλιά τεχνική μετάθεσης της σύγκρουσης. Αλλά, όπως δείχνουν τα γεγονότα στη Χιλή, το υπόδειγμα της εφαρμογής του νεοφιλελευθερισμού, η "ψυχή" των κοινωνιών και η ανάγκη των ανθρώπων για Αξιοπρέπεια δεν χάνονται ποτέ...
Η υπεροχή της ρητορικής της «νέας δεξιάς» έναντι εκείνης της Αριστεράς, οφείλεται στην απλοϊκότητα της πρώτης, καθώς εξηγεί την κοινωνική κρίση ως αποτέλεσμα της μετανάστευσης. Επιβάλλει δε τη δική της σαφή πολιτισμική, ρατσιστική εξήγηση, μεταθέτοντας από την πραγματική αιτία της κοινωνικής έντασης που είναι ο καπιταλισμός, στην είσοδο των δήθεν «κακών» από την φυλετική, ιδεολογική-θρησκευτική και κοινωνική τους «κούνια» μεταναστών. Η Αριστερά αδυνατεί να αντιπαραθέσει τη δική της πολιτική και ιδεολογική εξήγηση, να αποκαλύψει το ρόλο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και να πείσει ότι υπάρχει ζωή έξω από το πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης πλανητικής μαφίας, και, κυρίως, να αντιμετωπίσει το σημερινό νέο-φασιστικό φαινόμενο ως ανεστραμμένο είδωλο και λειτουργικό παρακολούθημα του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού. Να καταδείξει, δηλαδή, ότι η αιτία της μετανάστευσης είναι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, είναι αυτοί που δεν διστάζουν να στείλουν κόσμο και κοσμάκη στον Καιάδα της ανεργίας και της εξαθλίωσης, ή στον πάτο της Μεσογείου προκειμένου να πωλήσουν όπλα προκαλώντας πολέμους, κυρίως εμφυλίους, για χάρη εκείνου του ειδωλολατρικού ξόανου που λέγεται Κέρδος και το οποίο πίνει το νέκταρ από τα κρανία των δολοφονημένων.
Η Αριστερά, ελλείψει μέσων μαζικής επικοινωνίας -ένα τέτοιο είναι και οι πολιτικοί σχηματισμοί, το Κόμμα, που χρησιμοποιεί ως ζωντανό επικοινωνιακό μέσο το «δρόμο»- και σύγχρονων πολιτικών ερμηνευτικών εργαλείων, αδυνατεί να εξηγήσει τις αντιθέσεις της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, τις διεθνείς ή εμφύλιες συγκρούσεις που προκαλούν την προσφυγιά, και να καταστήσει κατανοητό το γεωπολιτικό παίγνιο που λαμβάνει χώρα μεταξύ των πλανητικών υπερδυνάμεων. Γι’ αυτό απλώς παρακολουθεί τα πρωτοφανή αυθόρμητα -εν πολλοίς- κινήματα στη Χιλή, στο Εκουαδόρ, στην Αϊτή, στο Λίβανο, στη Βαγδάτη, στο Χονγκ Κονγκ, στο Παρίσι… μένοντας έκπληκτη και απαράσκευη μπροστά στην «επιστροφή των λαών», αδυνατώντας να πολιτικοποιήσει τα αυθόρμητα κινήματα, παρέχοντάς τους διάρκεια και πολιτική στόχευση.

 

Εξηγώντας την αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας

Οι δύο μεγάλες πλανητικές δυνάμεις συγκρούονται πλέον σε όλο τον κόσμο για τον έλεγχο του πετρελαίου και των πρώτων υλών, για τον έλεγχο των θαλασσών ακόμη και για τον έλεγχο της πράσινης ανάπτυξης! Η αντιπαράθεση των ΗΠΑ με το Ιράν δεν έχει μόνο σχέση με την επιρροή και παρέμβαση των σιιτών στη Μέση Ανατολή, αλλά και του γεγονότος ότι η Κίνα και η Ινδία προμηθεύονται το 40% του πετρελαίου τους από τη χώρα αυτή. Ήδη έχουμε μία σύγκρουση σε όλα τα πεδία. Μπορεί να μην έχουμε έναν μεγάλο πόλεμο, αλλά έχουμε πολλούς μικρούς πολέμους.
Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι η ηγεμονική δύναμη του κόσμου και η εκ μέρους της Κίνας «Διαμφισβήτηση της πλανητικής ηγεμονίας δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι ένας νέος ηγεμόνας νικά κατά μέτωπο και αντικαθιστά τον παλαιό, μπορεί και να σημαίνει, πιο περιορισμένα, ότι μια ανερχόμενη περιφερειακή δύναμη συγκροτεί βαθμηδόν γύρω της έναν μείζονα χώρο και απαγορεύει στην πλανητική ηγεμονική Δύναμη να επεμβαίνει με οιονδήποτε τρόπο στον χώρο αυτό...» (Π. Κονδύλης: Θεωρία του Πολέμου). Οι ΗΠΑ προσπαθούν να περιορίσουν τον «μείζονα χώρο» της Κίνας(Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία και κυρίως Ιράν).
Επιπλέον, η Δύση επιχειρεί να επιβάλλει τη δική της κουλτούρα στις μουσουλμανικές χώρες. Γιατί ο τρόπος ζωής στο ισλάμ είναι εντελώς αντίθετος με τον παροξυστικό τρόπο ζωής και κατανάλωσης των δυτικών. Συνεπώς, η τεράστια μουσουλμανική αγορά χρειάζεται μια ιδεολογική και πολιτιστική μετάλλαξη που θα τη φέρει κοντά στον δυτικό τρόπο ζωής και παραγωγής έτσι ώστε να ανοίξει στα δυτικά προϊόντα. Γι’ αυτό η διαφήμιση δίκην "θρησκείας" του δυτικού γούστου και της μόδας δια των μέσων μαζικής επικοινωνίας λειτουργεί κατά το ανάλογο των ιεραποστόλων στη διάρκεια της αποικιοκρατίας. Στη σημερινή νεοαποικιοκρατία το ρόλο των καθολικών και προτεσταντών ιερέων θα τον παίξει η τηλεόραση και το διαδίκτυο. Μόνο που απέναντι στη δυτική επέλαση υπάρχει ένα πολύ συμπαγές πολιτισμικό σύστημα το οποίο είναι ο ισλαμισμός, που αντιδρά με την ισχυρή δύναμη της παράδοσης αιώνων και μιας ορισμένης μεταφυσικής με φονταμενταλιστικά χαρακτηριστικά…
Άρα, ο λεγόμενος «ειρηνικός πόλεμος» -αυτή η ιδιότυπη ενότητα των αντιθέτων που παραπέμπει στον ψυχρό πόλεμο- υφίσταται, σήμερα, στο μέτρο που η παγκόσμια τάξη πραγμάτων δεν έχει σταθεροποιηθεί στις νέες της ισορροπίες. Το θέμα είναι αν οι νέες ισορροπίες θα είναι υπέρ των πολλών, υπέρ των λαών, ή υπέρ των λίγων, υπέρ των δύο χιλιάδων περίπου δισεκατομμυριούχων του πλανήτη. Για να συμβεί το πρώτο, απαιτείται η πολιτική οργάνωση των πολλών, των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων, των συνταξιούχων, των μεταναστών, των ανέστιων, των γυναικών, των ΛΟΑΤΚΙ, των διαφορετικών, η πολιτική και η ιδεολογική, οραματική υπεροχή της "νέας Αριστεράς" έναντι της "νέας δεξιάς". Απαιτείται δηλαδή μια "νέα Αριστερά" που θα γνωρίζει πως η επανάσταση ή θα είναι διεθνής ή δεν θα υπάρξει…

Πηγή: artinews.gr

Ανόητος ή ο νοών, νοείτω…

Στάθης

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος κράτησε έξι χρόνια. Ο πόλεμος στο Ιράκ δεν έχει βρει το τέλος του. Ο Τρωικός Πόλεμος κράτησε δέκα χρόνια, αλλά τότε η σφαγή ήθελε τον χρόνο της, ούτε πάντσερ υπήρχαν ούτε ντρόν.
Στην Ελλάδα η κρίση κρατά ήδη δέκα χρόνια. Προσέτι δε, δεν έχει βρει ακόμα το τέλος της. Μια δεκαετία είναι ένα σοβαρό ιστορικό διάστημα, εις ό,τι δε αφορά το άνυσμα της ζωής ενός ανθρώπου, σοβαρότερο.
Πόσω μάλλον αν η ζοφερή αυτή δεκαετία προοιωνίζεται μιαν ακόμα χειρότερη, ενώ ταυτοχρόνως υπαινίσσεται (ή μάλλον υποδηλώνει) ότι το τέλος αυτής της κρίσης θα είναι η αρχή της επόμενης.
Κατά τη διάρκεια των δέκα κατ’ ακολουθίαν δίσεκτων αυτών ετών, οι παρατηρητικοί έχουν διαπιστώσει μια ηχηρή απουσία από τα πράγματα της επικράτειας (ή ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτήν) – του προτεκτοράτου, για να είμαστε μέσα. Πρόκειται για την απουσία της Τέχνης – σε όλες της τις μορφές. Καμία απ’ τις Μούσες, αρχαίες και νεότερες, δεν μένει πια εδώ, «λείπουν απ’ το σπίτι, έχουν φύγει για δουλειές».
Και μιλάμε για τη μεγάλη τέχνη. Εκείνη που συγκινεί τις ψυχές και αφορά τις μάζες. Άλλες μορφές τέχνης, ευπώλητων προδιαγραφών, και βέβαια ενδημούν στη χώρα μας, ευδοκιμούν, μάλιστα επιδοτούνται, διαθέτουν μαικήνες, και συγκινούνται από την πάρτη τους σπουδαίες εταιρείες.
Από μεγάλη τέχνη όμως, γιοκ! Στη διάρκεια της κρίσης ουδέν μεγάλο έργο στράφηκε εναντίον της. Απόπειρες και σπαράγματα, ναι! μεμονωμένες περιπτώσεις καλλιτεχνών που το πάλεψαν, ναι! άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων που αντιστάθηκαν (μάλιστα ένιοι με κόστος), ναι! Αλλά μεγάλη τέχνη που να ξεσκίσει τα σωθικά της κρίσης, υπέρ των ανθρώπων, όχι!

Το σκιτσάκι αυτό δημιουργήθηκε σε ανύποπτη περί ΑΟΖ εποχή – πλην όμως μόλις ένα και κάτι έτος πριν. Όχι,
το σκιτσάκι δεν είναι προφητικό, εμείς είναι που είμαστε προβλέψιμοι. Ανυποψίαστοι οι μεν, ιδεοληπτικοί
οι δε, των εφ’ υμάς πονηρών θύματα όλοι…

Και επ’ αυτού εγείρονται τρία ερωτήματα (τα ερωτήματα έχουν την κακιά συνήθεια να εγείρονται): Τις πταίει; – το σύστημα! Βεβαίως φταίει το σύστημα, αλλά αυτό κάνει τη δουλειά του. Ήτις σκοπόν έχει να υποδουλώνει και προς τούτο συν τοις άλλοις αποβλακώνει.

Πταίουν λοιπόν οι καλλιτέχνες ή μήπως φταίει και ο λαός; Φοβάμαι ότι με τη μεγάλη τέχνη να μην έχει συντελεστεί, το ερώτημα δεν έχει απάντηση, ή απλώς έχει την απάντηση που θέτει το ερώτημα περί του αυγού ή της κότας.

Όμως το έστω αναπάντητο ερώτημα παραμένει εδραίο ως γεγονός: για πρώτη φορά στην Ιστορία μας σε περίοδο κρίσης, δεν παράγεται τέχνη αρωγός του λαού. Φερ’ ειπείν, όταν κατά την Παλαιολόγειο Περίοδο το κράτος κατέρρεε, ανθούσε η τέχνη που ο λαός θα έβρισκε στη συνέχεια μπροστά του.

Θα μου πείτε: τι σχέση μπορεί να έχει η Παλαιολόγεια Περίοδος με το τσίρκο των μνημονίων; Αυτό είναι το πρόβλημα! ούτε τέτοιες συγκρίσεις κάνουμε, ούτε τέτοια ερωτήματα θέτουμε, ούτε απαντήσεις αναζητούμε, ούτε συμπεράσματα βγάζουμε…

                                                                                                               Πηγή: edromos.gr

Η αλκοόλη της ρητορείας

 

Παντελής Μπουκάλας

 Συμβαίνει συχνά με όσους βρίσκονται μ’ ένα μικρόφωνο στη διάθεσή τους, σε στούντιο, πλατεία ή συνεδριακή αίθουσα, ακόμα και σε ναό, όταν ο άμβωνας μεγεθύνεται σε μπαλκόνι. Πολιτικοί, ιερωμένοι, δημοσιολογούντες εκστασιάζονται με... τα ίδια τους τα λεγόμενα, που αυτονομούνται σταδιακά από τον νοητικό έλεγχο.
Με κομμένους πια τους χαλινούς της, η γλώσσα πανηγυρίζει τη βροντώδη αμετροέπειά της, ενίοτε και την ασυνταξία της, την έκπτωσή της σε άθροισμα επιφωνημάτων. Δεν το λέει η παροιμία, το λέει η πείρα: Αν τσακίζει κόκαλα η γλώσσα, πρώτα τα δικά μας τσακίζει, ξεκινώντας από το έρκος των οδόντων μας. Συνήθως ο μεθυσμένος από αλκοόλη ξυπνάει την επομένη με μια γεύση μελαγχολικού αυτοοικτιρμού, ανήσυχος για το τι άστοχο μπορεί να του ξέφυγε. Ο μεθυσμένος όμως από τον ρητορεύοντα εαυτό του δεν έχει τέτοιο πρόβλημα. Από μικρόφωνο σε μικρόφωνο αποκτά τα γνωρίσματα του βαριά εξαρτημένου.
Στους περισσότερους πολιτικούς η εκ ρητορείας μέθη είναι συνήθως προεκλογική. Αν τους δοθεί η εξουσία, συνέρχονται. Συνειδητοποιούν πως η πραγματικότητα παραμένει πεισματάρα και διδακτική, τουλάχιστον για όσους έχουν όρεξη να διδαχθούν. Το είδαμε με τις «αυταπάτες» του ΣΥΡΙΖΑ. Το ξαναβλέπουμε με τη διακυβέρνηση της Ν.Δ., η οποία σε πολλά οδηγήθηκε γρήγορα στην αυτοαναίρεση. Το Μακεδονικό και το προσφυγικό-μεταναστευτικό είναι δύο από τα κυριότερα παραδείγματα απόσυρσης των προεκλογικών λεονταρισμών, που ήταν χρήσιμοι μόνο για να ευφρανθεί η ακοή των ψηφοφόρων.
Πολύ πιο χρήσιμο θα ήταν πάντως –κοινωνικά, όχι κομματικά– να δηλώνουν εντίμως και ευθαρσώς οι εκάστοτε μετανοούντες ότι προεκλογικά έδρασαν συνειδητά σαν διακινητές ψευδαισθήσεων, χωρίς οι ίδιοι να τρέφουν καμία αυταπάτη.
Ηξεραν στη Ν.Δ. ότι το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική» είναι ψηφοθηρικά εθνολαϊκιστικό, δεν στέκει ιστορικά και γεωγραφικά. Επέμεναν όμως, αφήνοντας να διαρρέει η φήμη ότι «ο αρχηγός δεν συμφωνεί, αλλά...»· πώς οι σημιτικοί άφηναν να διαρρέει η φήμη ότι «ο αρχηγός δεν συμφωνεί με τους Ολυμπιακούς»;
Ηξεραν επίσης ότι τους πρόσφυγες δεν τους φέρνει «η κυρα-Τασία», κι όμως επέμεναν στην κακοήθεια και το ψέμα. Τώρα, όσοι έδωσαν την ψήφο τους δίκην επιταγής, καταναλώνοντας ψευδαισθησιογόνες ουσίες, δημοκοπικά συνθήματα δηλαδή, απαιτούν να δουν το άμεσο αντίκρισμά της. Αλλά τέτοιο αντίκρισμα δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η «στερνή γνώση», που ούτε παρηγορεί ούτε βοηθάει. Αυτό το λέει και η παροιμία...

www.kathimerini.gr

Good Fellas

 

Καρτερός Θανάσης

 

Είναι γνωστό ότι ο Τσίπρας είναι βάζελος, ο Τσακαλώτος παοκτσής, ο Βασιλειάδης επικηρυγμένος από τους γαύρους γαύρος, ο Ζουράρις επίτιμος πρόεδρος της θύρας 4. Α, επίσης ο Φλαμπουράρης ΑΕΚ και ξερό ψωμί. Κατά τα άλλα στην καθ’ ημάς Αριστερά η μπάλα δεν είναι τόσο συμπαθής.

Το ποδόσφαιρο κάποτε το θεωρούσαμε όπιο του λαού, και όσο κι αν σήμερα δεν πάμε τόσο μακριά, το κοιτάζουμε πάντα με μισό μάτι. Ως εκ τούτου, η διαβόητη σύσκεψη των Big 4 (Μαρινάκη, Σαββίδη, Αλαφούζου, Μελισσανίδη) με εκπροσώπους της ΟΥΕΦΑ, τον πρόεδρο της ΕΠΟ και τον Αυγενάκη, μάλλον πέρασε χαμηλά στο αριστερό ραντάρ.

Δεν θα έπρεπε όμως. Γιατί δεν υπάρχει καλύτερος καθρέφτης για το Σύστημα από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Και όταν λέμε Σύστημα, εννοούμε σύστημα εξουσίας, οικονομικής δύναμης, κοινωνικής επιρροής, ΜΜΕ, διαπλοκής.

Όλος ο καλός ο κόσμος δηλαδή εκπροσωπείται στις ιδιοκτησίες των ποδοσφαιρικών ομάδων, κυρίως των μεγαλύτερων, αν και οι μικρότερες δεν πάνε πολύ πίσω. Και η σύσκεψη αυτή, με τα μεγάλα ονόματα, έδειξε ανάγλυφα πώς καταλαβαίνουν οι επώνυμοι του Συστήματος και οι γύρω τους όχι μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά και το ήθος του διαλόγου, τις σχέσεις μεταξύ τους, την ανάγκη να δρουν με κάποιους κανόνες.

Ε, από όσα διέρρευσαν, είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Ειπώθηκαν πράγματα που είναι ξένα προς την κουλτούρα μου, είπε ο Ουέφας εξ Αυστρίας. Και ξένα προς τη γλώσσα του, θα προσθέταμε, μιας και τα γαλλικά πήραν κι έδωσαν. Ενώ οι αμοιβαίες κατηγορίες, οι απειλές φυλάκισης, οι προσωπικές προσβολές, τα εμπρηστικά κατηγορητήρια, βρέθηκαν στο κέντρο της όμορφης συζήτησης.

Κολώνες του Συστήματος συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλο σαν... Good Fellas του Τσιμίνο. Και ανατριχιάζεις στη σκέψη τι θα πάθει αν βρεθεί απέναντι σε κάποιους από αυτούς, ένας φτωχούλης του Θεού - δικαστής, εισαγγελέας, δημοσιογράφος.

Σώφρων ο του Μητσοτάκη Αυγενάκης, βρήκε τη σύσκεψη θετική. Έχει δίκιο, αφού η κλοτσοπατινάδα δεν πήρε πιο υλική, ας πούμε, μορφή. Και οι Ουέφες ευχαριστημένοι - φτηνά τη γλίτωσαν. Ούτε ένας πάντως δεν βρέθηκε να πει μια απλή αλήθεια: Ότι με τέτοια μυαλά, τέτοιο χάλι, τέτοια γλώσσα, τέτοιο ήθος, τέτοιον μόνο -εγώ-έχω- δίκιο ταλιμπανισμό, όχι μπάλα δεν θα δούμε. Αλλά ούτε άσπρη μέρα, όσο περνάει από το δικό τους χέρι…

www.avgi.gr

Αμερικανικές δηλώσεις και επιστολές νουθεσίας που διαφημίζονται σαν... στήριξη

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Οι παραλλαγμένοι στίχοι από το τραγούδι των Γιώργου Μητσάκη και Γιώργου Ζαμπέτα «Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα», τους οποίους με σατιρική διάθεση χρησιμοποιεί σήμερα το «Ποντίκι» στην πρώτη σελίδα ως... «κυβερνητική αντίδραση» στην επιστολή του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, συνοψίζουν λακωνικά το δικαιολογημένο παράπονο της ελληνικής κυβέρνησης.
Άλλωστε το τραγούδι εκφράζει τον πόνο του απατημένου, ο οποίος βλέπει το... στρατηγικό ταίρι του να το παίζει σε διπλό ταμπλό. Ε, λοιπόν, στην περίπτωση του Πομπέο, του Τραμπ και εν γένει της πολιτικής των ΗΠΑ δεν συμβαίνει κάτι πολύ διαφορετικό. Όταν τα δίνεις όλα, και μάλιστα προκαταβολή και μετρητοίς, έχεις θεωρητικά την απαίτηση από το ταίρι σου τουλάχιστον να σου σταθεί στα δύσκολα.
Το ότι πιθανότατα είσαι ένα κορόιδο, του οποίου τη στρατηγική αφέλεια μια χαρά εκμεταλλεύονται οι «φίλοι» σου ώστε να κάνουν τις δουλειές τους και μαζί σου και με τον νταή της γειτονιάς σου, που σε απειλεί ευθέως και απροκάλυπτα, μάλλον δεν χρειάζεται... υψηλότατη νοημοσύνη για να το αντιληφθείς.
Σε αυτήν ακριβώς τη θέση ωστόσο βρίσκονται διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις – και με πολύ μεγαλύτερη ένταση αυτές που ανέλαβαν να διαχειριστούν τον διαμοιρασμό των ιματίων μας μετά τη χρεοκοπία του 2010.
Παρότι, λοιπόν, η επιστολή Πομπέο ήταν μια απολύτως τυπική κίνηση, εν είδει ευχαριστιών προς τις δύο τελευταίες κυβερνήσεις, που ανέλαβαν και έφεραν εις πέρας το νέο καθεστώς στρατιωτικών διευκολύνσεων των Αμερικανών, το περιεχόμενό της φάνηκε στους περισσότερους εντελώς κενό –έως κοροϊδία– δεδομένης της έντασης που έχει πια προσλάβει η τουρκική επιθετικότητα.

Η ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο, κάνοντας την καρδιά της πέτρα και την ανάγκη φιλοτιμία, τη διαφημίζει σαν να πρόκειται για στήριξη έναντι της Τουρκίας.

 

«Πονηρή» ουδετερότητα

Προφανώς το ότι οι ΗΠΑ «θα παραμείνουν δεσμευμένες στη στήριξη της ευημερίας, της ασφάλειας και της δημοκρατίας της Ελλάδας» δεν είναι κάτι περισσότερο από γραφειοκρατική τυπικότητα, αφού ούτε στην ευημερία μας συμβάλλουν οι Αμερικανοί ούτε η δημοκρατία έχει ανάγκη τη στήριξή τους. Για τη δε ασφάλειά μας, ας μας επιτραπεί να αμφιβάλλουμε σφόδρα, καθώς το μόνο που κάνουν είναι να μας παροτρύνουν να τα βρούμε με την Τουρκία πριν βρούμε τον μπελά μας εξαιτίας κάποιου «ατυχήματος».
«Οι ΗΠΑ παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στην περιοχή και πιστεύουν σταθερά πως αυτοί που έχουν συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να επιδιώξουν λύσεις με ειρηνικά μέσα (...) και να απέχουν από οποιαδήποτε πράξη που θα μπορούσε να είναι προσβλητική» λέει ο Πομπέο στην επιστολή του αναφερόμενος στην Τουρκία, η οποία ξέρει να γράφει στο σωστό σημείο ανάλογες παραινέσεις, όπως άλλωστε έχει αποδείξει επαρκώς το τελευταίο διάστημα.
Όσο για τη φράση του Αμερικανού ΥΠΕΞ «δεν χρειαζόμαστε κλιμάκωση των εντάσεων στην περιοχή, αλλά μάλλον ειλικρινή διάλογο που οδηγεί σε αποτελέσματα που σέβονται το Διεθνές Δίκαιο», αποτελεί τη σαφέστερη σύνοψη της «πονηρής» ουδετερότητας. Διότι μπορεί ο «ειλικρινής διάλογος» να αποτελεί όντως επιθυμία των ΗΠΑ για το αποτέλεσμα της έντασης στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, αλλά το περί αποτελεσμάτων «που σέβονται το Διεθνές Δίκαιο» δεν είναι τίποτε άλλο από ευχή εντελώς κενή περιεχομένου.
Όσο για την πραγματική επιδίωξη των Ηνωμένων Πολιτειών, λίγο πριν από την επιστολή του Πομπέο ο σύμβουλός Εθνικής Ασφαλείας της υπερδύναμης είχε τονίσει σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή»:
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενθαρρύνουν την Ελλάδα να διαχειριστεί τις σχέσεις της με την Άγκυρα με τρόπο που δεν θα πλήξει τη σημαντική συμμαχία μας, το ΝΑΤΟ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα μοιράζονται κοινά συμφέροντα σε σχέση με την Τουρκία και εκτιμούμε πολύ τις προσπάθειες που κατέβαλε ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης για να διατηρήσει ανοιχτές γραμμές επικοινωνίας με την Άγκυρα».

 

Κι αν εκτροχιαστούν;

Υπό το φως των παραπάνω παρεμβάσεων, είναι αυτονόητη η δήλωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τις τουρκικές ενέργειες στην ΑΟΖ της Κύπρου:
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να ανησυχούν έντονα για τις πληροφορίες που αφορούν τις γεωτρήσεις της Τουρκίας στα ύδατα της Κύπρου, συμπεριλαμβανομένων των σχεδίων αποστολής του “Γιαβούζ” νότια της Λεμεσού.
Αυτό το προκλητικό βήμα δημιουργεί εντάσεις στην περιοχή. Καλούμε τις τουρκικές αρχές να σταματήσουν αυτή τη δραστηριότητα».
Άλλωστε οτιδήποτε δημιουργεί εντάσεις είναι πιθανό να αναβάλει επ’ αόριστον κάθε προσπάθεια να πάει σε ένα τραπέζι διαλόγου το σύνολο των θεμάτων που έχει ανοίξει ο τουρκικός επεκτατισμός. Αν μάλιστα εκτροχιαστεί η κατάσταση και οι δύο χώρες πάρουν το πολεμικό μονοπάτι, τότε ενδεχομένως κινδυνεύει ο επιδιαιτητικός ρόλος που θέλουν οι ΗΠΑ για τον εαυτό τους. Ως εκ τούτου:
«Καλούμε όλα τα κράτη να επιλύουν τις διαφορές τους ειρηνικά και σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο (για τη θάλασσα). Η ανάπτυξη των ενεργειακών πόρων στην ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να προωθεί τη συνεργασία, να εντείνει τον διάλογο μεταξύ των δύο κοινοτήτων και μεταξύ των γειτόνων και να αποτελέσει τη βάση για βιώσιμη ενεργειακή ασφάλεια και οικονομική ευημερία».
Βεβαίως είναι αυτονόητο ότι «μόνο η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να διεκδικήσει θαλάσσια δικαιώματα από το έδαφος της Κύπρου», αφού το τουρκοκρατούμενο τμήμα της Κύπρου αποτελεί παράνομο ψευδοκράτος, ωστόσο πουθενά, σε καμιά από τις αμερικανικές επιστολές και δηλώσεις, δεν υπάρχει μια –αδιόρατη έστω– απειλή εξαναγκασμού της Τουρκίας σε συμμόρφωση.
Επομένως η Τουρκία μπορεί με την άνεσή της και χωρίς κάποιο κόστος να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της όλες τις υποτιθέμενες ανησυχίες, να δημιουργεί τετελεσμένα από την Κύπρο έως τη Λιβύη, να νουθετεί τον Μητσοτάκη για το τι πράττει σωστά και τι λάθος, να αναγγέλλει γεωτρήσεις στην Κρήτη και να οδηγεί στα όριά της την Ελλάδα. 
Η χώρα μας πάλι, ύστερα από πολλά χρόνια άσκησης «κατευναστικής» πολιτικής, ανακαλύπτει... έκπληκτη ότι ίσως χρειαστεί να πολεμήσει για να υπερασπιστεί την ακεραιότητά της. Ή, έστω, να προετοιμαστεί τόσο καλά για πόλεμο ώστε να διατηρήσει την ειρήνη, καταπώς θα έλεγε και ο διαρκώς επίκαιρος Πρώσος στρατιωτικός και θεωρητικός του πολέμου Καρλ Φίλιπ Γκότλιμπ Φον Κλάουζεβιτς, τον οποίο μας θύμισε στις δηλώσεις που έκανε αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά του ο νέος Α/ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος…

Πηγή: topontiki.gr

«Θα γίνει της Ισπανίας»: Πλειστηριασμοί χωρίς έλεος για golden visa και airbnb

Μαριάνθη Πελεβάνη

 

Τέλος από την 1η Μαΐου στο πλαίσιο προστασίας της πρώτης κατοικίας. Που σημαίνει ότι ο ευνοϊκός νόμος Κατσέλη, που τέθηκε σε ισχύ τον Φεβρουάριο του 2010 και προστάτευε τα ευπαθή, υπερχρεωμένα νοικοκυριά, θα αποτελεί παρελθόν. Η ελληνική κοινωνία θα πορευτεί με νέο πτωχευτικό δίκαιο, ξεκαθάρισαν οι Θεσμοί στη συνάντηση που είχαν με τους διευθύνοντες συμβούλους των τεσσάρων ελληνικών συστημικών τραπεζών, αν και δεν είναι ακόμη γνωστό τι θα περιλαμβάνει αυτό, καθώς η κυβέρνηση δεν το έχει ακόμη επεξεργαστεί. Επί της ουσίας και όπως όλοι αναγνωρίζουν, από την 1 Μαΐου επιβάλλεται πλήρης απελευθέρωση των πλειστηριασμών, χωρίς κανένα κοινωνικό, εισοδηματικό ή περιουσιακό κριτήριο προστασίας.
«Θα ζήσουμε τις οδυνηρές και βίαιες καταστάσεις της Ισπανίας» εκτιμά ο νομικός σύμβουλος του «ΕΚΠΟΙΖΩ», Βίκτωρας Τσιαφούτης, δηλαδή θα δούμε εκατοντάδες χιλιάδες κατασχέσεις και εξώσεις και απρόβλεπτες ψυχοκοινωνικές αντιδράσεις.
Αλλά και όσοι προσφεύγουν στην περιβόητη ηλεκτρονική πλατφόρμα που λειτουργεί στην Ειδική Γραμματεία Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους για να ενταχθούν στο πλαίσιο προστασίας και να ρυθμίσουν τα στεγαστικά, καταναλωτικά και επιχειρηματικά δάνεια, με υποθήκη στην κύρια κατοικία, και προθεσμία την 30η Απριλίου, τελικά μένουν εκτός, επισημαίνει ο Β. Τσιαφούτης.

 

«Στην πράξη δεν εντάσσεται κανείς στην πλατφόρμα, αλλά ούτε και τον συμφέρει»

«Μέχρι τις αρχές του 2019, όποιος ήθελε να σώσει το σπίτι του και να ρυθμίσει τα χρέη του πήγαινε στο νόμο Κατσέλη. Από τον Μάρτιο του 2019 η δυνατότητα προσφυγής για την προστασία της πρώτης κατοικίας στον νόμο Κατσέλη έπαψε να υπάρχει, διότι η προηγούμενη κυβέρνηση δεν ανανέωσε την ισχύ του. Αντ’ αυτού έφερε ένα μεταβατικό στάδιο, την πλατφόρμα δηλαδή, η οποία κι αυτή παύει στις 30 Απριλίου. Και βέβαια και αυτή θα προστατεύει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις. Μετά αρχίζουν οι πλειστηριασμοί» λέει στο tvxs ο Β. Τσιαφούτης.
Τι σημαίνει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις; «Είναι τόσες πολλές οι προϋποθέσεις, που είναι ελάχιστοι οι δανειολήπτες που τις πληρούν. Αν μπει κάποιος στην πλατφόρμα θα δει ότι από τις 30 και πλέον χιλιάδες αιτήσεις, έχουν υποβληθεί περί τις 1000 κι από αυτές έχουν γίνει 40 ρυθμίσεις. Στην πράξη δεν μπαίνει κανείς στο πλαίσιο. Αλλά και να μπει, δεν τον συμφέρει, δεν τον εξυπηρετεί. Γιατί ξέρετε τι λέει η πλατφόρμα; Λέει πως για να σώσεις την κύρια κατοικία σου θα πρέπει να δώσεις στο στεγαστικό το 120% της εμπορικής της αξίας. Δηλαδή, αν το σπίτι σου κοστίζει 100.000 θα πρέπει να δώσεις 120.000 συν τόκους. Αυτό λέει η πλατφόρμα. Και προσέξτε, το φοβερό. Μια από τις προϋποθέσεις είναι το δάνειο να είναι κάτω από 130.000. Άρα λοιπόν αυτός, που η αξία του σπιτιού του είναι 100.000 και χρωστάει το πολύ 130.000 γιατί αλλιώς δεν μπαίνει στην πλατφόρμα, θα πρέπει να δώσει 120.000 συν τόκους. Μα αυτό, αν μπορεί το κάνει και με την τράπεζα χωρίς να μπει στην πλατφόρμα» εξηγεί ο Β. Τσιαφούτης. Το μόνο δηλαδή που κερδίζει κάποιος μπαίνοντας στην πλατφόρμα είναι η επιδότηση του Δημοσίου, που κι αυτή έχει επίσης προϋποθέσεις.
Η πλατφόρμα λοιπόν συμφέρει μόνο αυτούς που η αξία του σπιτιού τους είναι χαμηλή σε σχέση με το δάνειο. Γιατί σε αυτήν την περίπτωση έχεις κούρεμα. Δηλαδή, αν το σπίτι κάνει 50, θα δώσεις 60. Πόσοι όμως είναι αυτοί;

 

Ή πλειστηριασμός ή ρύθμιση με την τράπεζα που όμως δεν θα είναι βιώσιμη

Πως σώζει λοιπόν κάποιος το σπίτι του, αν χρωστάει; «Ή πολύ απλά, δυστυχώς, δεν το σώζει και βγαίνει στον πλειστηριασμό ή κάνει ρύθμιση με την τράπεζα, η οποία και πάλι δυστυχώς, δεν θα τηρηθεί. Πάνω στον πανικό του να μην χάσει το σπίτι του, φυσικό είναι να τρέχει κάποιος στην τράπεζα για ρύθμιση, παλεύει για να πληρώσει δυο τρεις δόσεις αλλά μετά στην ουσία δεν βγαίνει. Αυτό ισχύει στην πραγματικότητα. Γίνονται ρυθμίσεις αλλά πόσες είναι βιώσιμες;».
Εν κατακλείδι, ή θα κάνει ο κόσμος ρύθμιση με την τράπεζα που δεν θα μπορεί να την πληρώσει, ή θα χάσει το σπίτι του. Μάλιστα, όπως εξηγεί ο Β. Τσιαφούτης «οι τράπεζες ειδικά σε δάνεια που είναι χρόνια απλήρωτα ζητάνε μεγάλα ποσά για να μπουν σε ρύθμιση, 5, 10, 20.000 ευρώ. Εφόσον δεν θα υπάρχει ένας μηχανισμός που έστω και με αυστηρές αλλά βιώσιμες και δίκαιες προϋποθέσεις θα προστατεύει, τα σπίτια θα βγαίνουν αδιάκριτα στον πλειστηριασμό».

 

Και οι στρατηγικοί κακοπληρωτές;

«Οι στρατηγικοί κακοπληρωτές, όπως όλοι ξέρουμε, είναι αυτοί που ενώ έχουν δεν πληρώνουν. Στον νόμο Κατσέλη, δεν μπορεί να μπει εύκολα στρατηγικός κακοπληρωτής, διότι στην επόμενη φάση τον ανακαλύπτει ο δικαστής και δεν του δίνει προσωρινή προστασία μέχρι το κανονικό δικαστήριο, στο δε κανονικό δικαστήριο απορρίπτεται η αίτησή του. Κακά τα ψέματα, δεν μπορούσε ένας στρατηγικός κακοπληρωτής να εκμεταλλευτεί τον νόμο Κατσέλη» τονίζει ο Β. Τσιαφούτης καταρρίπτοντας το επίσημο αφήγημα που ήθελε μέσω της κατάργησης της προστασίας να «τιμωρούνται» και οι στρατηγικοί κακοπληρωτές.

 

Κινέζοι, Ρώσοι και Τούρκοι στην αναμονή

Υπήρχε όμως η δυνατότητα να αποφευχθεί η επιταγή της Τρόικας; Τι παραδείγματα έχουμε από άλλα ευρωπαϊκά κράτη; «Σε ευρωπαϊκό επίπεδο ενώ υπάρχουν νομοθεσίες αντίστοιχες με τον νόμο Κατσέλη, στην πραγματικότητα προστασία της πρώτης κατοικίας πλέον δεν υπάρχει. Επίσης, θυμάμαι όντως το 2015, όταν είχαμε συναντηθεί, ως ΕΚΠΟΙΖΩ, με την Τρόικα και θέλανε να καταργήσουνε το νόμο Κατσέλη και την προστασία της πρώτης κατοικίας, αλλά τελικά της δώσανε μια τριετή παράταση, μας είχανε πει ότι πρέπει τρία στα τέσσερα σπίτια να βγαίνουν στον πλειστηριασμό και πως έτσι θα κινηθεί η αγορά, η οικονομία, κ.λπ.» λέει ο Β. Τσιαφούτης. «Οι εκάστοτε κυβερνήσεις θεωρώ ότι δεν έχουν υπερασπιστεί με σοβαρά επιχειρήματα το θεσμό της προστασίας της πρώτης κατοικίας».
Τι προβλέπετε δηλαδή; «Φοβάμαι ότι θα γίνει, ό,τι έγινε στην Ισπανία. Το πιστεύω, δεν είναι καταστροφολογία. Είναι η πραγματικότητα».
Και τι θα σημαίνει αυτό για την περίφημη αγορά; «Αν βγουν όλα αυτά τα σπίτια στον πλειστηριασμό, ακολούθως θα πέσουν οι τιμές, σύμφωνα με τον νόμο της προσφοράς και ζήτησης. Και βέβαια έχουμε Κινέζους, Ρώσους, Τούρκους οι οποίοι περιμένουν να αγοράσουν, κυρίως από τους πλειστηριασμούς. Θέλουμε να καταλήγουν τα σπίτια των οικογενειών σε άτομα μόνο για golden viza ή για εκμετάλλευση airbnb; Το θέλουμε;».

Πηγή: tvxs.gr

Το κατεστημένο των Δημοκρατικών επιτίθεται στον Σάντερς...

 

Ανδρέας Κοσιάρης

 

Η άνοδος του Μπέρνι Σάντερς στις δημοσκοπήσεις σε πολιτείες-κλειδιά, λίγο πριν την έναρξη των πρώτων ψηφοφοριών για την ανάδειξη του υποψήφιου προέδρου των Δημοκρατικών, έχει θορυβήσει το κατεστημένο του κόμματος, που του επιτίθεται πλέον ανοιχτά.Η  τελευταία επίθεση ήρθε δια στόματος της αντιπάλου του Σάντερς και τελικής υποψήφιας προέδρου το 2016, Χίλαρι Κλίντον. Σε συνέντευξή της που δημοσιεύτηκε την Τρίτη στο Hollywood Reporter, ενόψει ενός ντοκιμαντέρ για αυτήν που πρόκειται να προβληθεί στο Sundance Film Festival, ρωτήθηκε αν ισχύουν ακόμα όσα λέει σε αυτό για τον Σάντερς.«Κανείς δεν τον συμπαθεί, κανείς δε θέλει να δουλέψει μαζί του, δεν κατάφερε τίποτα. Ήταν καριερίστας πολιτικός», λέει η Κλίντον στο ντοκιμαντέρ. «Είναι όλα φούμαρα και νιώθω τόσο άσχημα που οι άνθρωποι παρασύρθηκαν από αυτά». Όταν ρωτήθηκε από τον δημοσιογράφο του Hollywood Reporter αν τα λόγια αυτά ισχύουν ακόμα, απάντησε θετικά, «Ναι, ισχύουν».
Η Κλίντον αρνήθηκε επίσης στην ίδια συνέντευξη να δεσμευτεί ότι θα υποστηρίξει οποιονδήποτε εν τέλει κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών για την προεδρία. «Δε θα μπω ακόμα σε αυτή τη συζήτηση», είπε στον δημοσιογράφο.
Η επίθεση αυτή έρχεται λίγο διάστημα έπειτα από μία έτερη, αυτή τη φορά από την συνυποψήφια του Σάντερς, Ελίζαμπεθ Γουόρεν. Στελέχη της προεκλογικής της καμπάνιας, διέρρευσαν στο CNN ότι σε ιδιωτική συζήτηση μεταξύ του Σάντερς και της Γουόρεν το 2016, της είχε πει πως «δεν πιστεύει ότι μια γυναίκα μπορεί να εκλεγεί Πρόεδρος». Παρά την κατηγορηματική άρνηση του Σάντερς ότι εξέφρασε ποτέ αυτήν την άποψη, και τις καταγεγραμμένες δημόσιες απόψεις του εδώ και τουλάχιστον τριάντα χρόνια, το θέμα πήρε διαστάσεις με τη βοήθεια του CNN στο τελευταίο ντιμπέιτ των υποψηφίων πριν λίγες ημέρες. Οι επιθέσεις αυτές είναι ξεκάθαρη ένδειξη ότι η αναπτυσσόμενη δυναμική της υποψηφιότητας Σάντερς ανησυχεί εξαιρετικά το κατεστημένο του Δημοκρατικού κόμματος. Ο, αυτοχαρακτηριζόμενος δημοκράτης σοσιαλιστής, γερουσιαστής της πολιτείας του Βερμόντ, τρέχει την πιο ριζοσπαστική (για τα αμερικανικά δεδομένα) καμπάνια, με προτάγματα όπως η βαριά φορολόγηση στον πλούτο, το δημόσιο σύστημα υγειονομικής ασφάλισης και την πλήρη διαγραφή του φοιτητικού χρέους των Αμερικανών.
Ενώ τους προηγούμενους μήνες, έπειτα και από ένα καρδιακό επεισόδιο που υπέστη, ο Σάντερς είχε πέσει στις δημοσκοπήσεις, το τελευταίο διάστημα εμφανίζεται ξανά στην δεύτερη θέση, πίσω από τον επικρατούντα υποψήφιο και πρώην αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν.
Το Δημοκρατικό κόμμα – στο οποίο ο Σάντερς είναι ουσιαστικά «παρείσακτος», καθώς για χρόνια εκλεγόταν ως Ανεξάρτητος – έχει δηλώσει εδώ και καιρό την προθυμία του να σαμποτάρει τις πιθανότητες να ηγηθεί ο Σάντερς της υποψηφιότητας για την προεδρία. Τον Νοέμβριο, το Politico είχε δημοσιοποιήσει λόγια του πρώην Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος σε ιδιωτικές συζητήσεις είπε πως εάν ο Μπέρνι Σάντερς προπορευόταν στην κούρσα για το χρίσμα των Δημοκρατικών, θα μιλούσε δημόσια για να τον σταματήσει.
Το Δημοκρατικό κόμμα είχε επιτυχημένα σαμποτάρει τον Μπέρνι Σάντερς στην κούρσα για το χρίσμα του 2016, όταν είχε ευνοήσει με πληθώρα τρόπων την υποψηφιότητα της Χίλαρι Κλίντον, αποξενώνοντας τους υποστηρικτές του Σάντερς, και σαμποτάροντας ακούσια την ίδια την υποψηφιότητα της Κλίντον απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ.
Οι συνεχιζόμενες επιθέσεις στον Σάντερς, με τη συμμετοχή και των ΜΜΕ όπως το CNN, θυμίζουν έντονα την αντίστοιχη επιτυχημένη καμπάνια δυσφήμισης του Τζέρεμι Κόρμπιν, από το κεντρώο κατεστημένο του Εργατικού κόμματος στη Βρετανία και τα ΜΜΕ της χώρας. Μάλιστα, κύκλοι που ισχυρίζονται ότι πρόσκεινται στους Δημοκρατικούς (και ο αρθρογράφος των New York Times Μπάρι Βάις) προσπάθησαν να κατηγορήσουν τον Σάντερς ως αντισημίτη, λόγω της υποστήριξής του στον αγώνα των Παλαιστινίων και την αντίθεσή του στο Ισραηλινό απαρτχάιντ.
Μια τακτική απευθείας κοπιαρισμένη από τα όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια εναντίον του Κόρμπιν στη Μεγάλη Βρετανία, με τους εμπνευστές της μάλλον να ξεχνούν ότι ο Μπέρνι Σάντερς είναι εβραϊκής καταγωγής, και συνεπής υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εδώ και δεκαετίες.

info-war.gr

Τέλος στα τρικ των καναλιών... με την παιδική διαφήμιση!...

Eπιχείρηση προστασίας των παιδιών από την ανεξέλεγκτη παιδική διαφήμιση. Με απόφασή του το Δ’ Τμήμα του ΣτΕ (2195/2019) επιχειρεί να οριοθετήσει το πεδίο μετάδοσης των παιδικών διαφημίσεων, το...οποίο παραβιάζεται διαρκώς από μικρούς και μεγάλους τηλεοπτικούς σταθμούς, προσδιορίζοντας ακριβώς τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. Η δε απόφαση, εν όψει του σχεδίου αδειοδότησης των περιφερειακών σταθμών, έχει ειδικό βάρος για τις επιχειρηματικές επιλογές.
Με την απόρριψη από το ΣτΕ της προσφυγής της Νέας Τηλεόρασης (Star) κατά της 294/2017 απόφασης του ΕΣΡ, η Ραδιοτηλεοπτική Αρχή πλέον μπορεί να επαναπροσδιορίσει εκ νέου το χάος που επικρατεί με τη διαφήμιση των παιδικών παιχνιδιών, που συντηρεί ζώνες «παιδικών προγραμμάτων» και τηλεοπτικούς σταθμούς με παιδικό πρόγραμμα. Η ουσία της απόφασης είναι πως η ισχύς του «νόμου Ρουσόπουλου» (3587/2007) δεν αμφισβητείται, όπως και η σχετική οδηγία (2002) του ΕΣΡ, ούτε από τις εξαιρέσεις που υπάρχουν στη μεταγενέστερη ευρωπαϊκή οδηγία.
Συγκεκριμένα:

«1. Απαγορεύεται στους τηλεοπτικούς σταθμούς η μετάδοση διαφημίσεων παιδικών σταθμών από ώρα 07.00 μέχρι και ώρα 22.00 κάθε μέρας.

2. Ως παιχνίδι νοείται κάθε προϊόν που έχει σχεδιαστεί και προορίζεται αποκλειστικά ή όχι να χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της παιδικής υλικής, κάτω των 14 ετών.
3. Επιτρέπονται οι διαφημίσεις παιδικών καταστημάτων, ιστοσελίδων και διαδικτυακών ιστοτόπων, αλλά χωρίς τα προϊόντα και τα παιχνίδια τους.
4. Ρητά απαγορεύεται η διαφήμιση πολεμικών παιχνιδιών».

Στην απόφαση του ΣτΕ κατονομάζονται συγκεκριμένες μάρκες παιχνιδιών για τα οποία μεταδόθηκαν διαφημίσεις. Το ΣτΕ κρίνει πως η άυλη μορφή (ηλεκτρονικά παιχνίδια), τα αποσπάσματα ταινιών από παιχνίδια ή τα είδη διατροφής που σχετίζονται με αυτά συνιστούν παιχνίδια. Τέλος, τονίζει ότι η μετάδοση των διαφημίσεων των σχετικών καταστημάτων, όταν συνδυάζονται με τα παιχνίδια, σχετίζεται με την κατηγορία των απαγορεύσεων του νόμου.

                                                                                                                     typologies

Το μεγάλο δημοκρατικό στοίχημα...

Κύριο Άρθρο

Είναι σαφές ότι αν κάποιος θέλει να βρει επιχειρήματα κατά της απλής αναλογικής, θα βρει. Ο Γ. Γεραπετρίτης, για παράδειγμα, είπε ότι η απλή αναλογική της Βαϊμάρης έφερε στην εξουσία τον Χίτλερ.

Αυτό είναι...μια εξαιρετικά απλοϊκή ανάλυση, η οποία αθωώνει αυτούς που πραγματικά έφεραν στην εξουσία τον Χίτλερ. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Στην πολιτική ο καθένας υποστηρίζει αυτό που τον συμφέρει. Το να βρει ένα ιστορικό παράδειγμα για να υποστηρίξει το συμφέρον του οδηγεί, πολλές φορές, σε μια ανυπόφορη γραφικότητα.
Η Νέα Δημοκρατία δεν αρνείται την απλή αναλογική για αντιφασιστικούς λόγους. Την αρνείται γιατί το να κυβερνάς μόνος σου σού επιτρέπει να μην λογοδοτείς γι' αυτά που κάνεις.

Αυτά που γίνονται σήμερα στο ασφαλιστικό, στην Παιδεία, στην Υγεία, στα εργασιακά, δεν ήταν διατυπωμένα σε κανένα προεκλογικό πρόγραμμα. Αλλά κανείς δεν δεσμεύει την κυβέρνηση σε αυτά που έλεγε προεκλογικά.

Αν υπήρχε τέτοια δέσμευση, απέναντι σε πολιτικούς συμμάχους, που θα όφειλαν επίσης να είναι συνεπείς απέναντι στους ψηφοφόρους τους, θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να κλείσουν αυτά τα ντιλς με τα οποία κυβερνάται σήμερα η χώρα. Η απλή αναλογική δεν παράγει αποσταθεροποίηση. Παράγει συνέπεια και πολιτική σοβαρότητα.

Ο τόπος χρειάζεται κυβερνήσεις έντιμες, σταθερές στις θέσεις τους και συνεπείς με το πρόγραμμά τους. Και το κατάλληλο σύστημα που μπορεί να διασφαλίσει κάτι τέτοιο είναι η απλή αναλογική.

Με αυτό το σύστημα θα γίνουν οι επόμενες εκλογές. Και ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης συνεργασίας, που θα βάλει ξανά τη χώρα σε προοδευτική τροχιά και θα αποτρέψει τις δεύτερες εκλογές, είναι το μεγάλο δημοκρατικό στοίχημα...

www.avgi.gr

Δεξιά: εξαιρετικά επικίνδυνη χωρίς ηθική πολιτική

 Σωτήρης Βλάχος*

 

Η συνειδητή απόφαση της κυβέρνησης Αναστασιάδη για οριστική διχοτόμηση και δημιουργία δύο κρατών κάνει την κατάσταση εντελώς ανεξέλεγκτη, σε μια γωνιά μάλιστα του πλανήτη που είναι ένα «εν ενεργεία» ηφαίστειο.
Πίσω από αυτή του τη διχοτομική πολιτική δεν υπάρχουν παρά τα τεράστια οφέλη που ο ίδιος και "επίλεκτα" στελέχη της παράταξής του προσδοκούν από τα αέρια, τα διαβατήρια και ποιος ξέρει τι άλλα παρόμοια. Οφέλη που μια χούφτα Ελληνοκυπρίων δεν έχουν διάθεση να μοιραστούν με τους Τουρκοκυπρίους και που στα σίγουρα δεν προτίθενται να μοιραστούν ούτε με τους υπόλοιπους Ελληνοκυπρίους.
Με την πολιτική του όμως αυτή προκαλεί τους πάντες και υποθηκεύει το μέλλον και των Ελληνοκυπρίων.
Η κυβέρνηση Ερντογάν προκαλεί στις θαλάσσιες περιοχές γύρω από την Κύπρο, με κύριο επιχείρημά της ότι η πολιτική Αναστασιάδη έχει ξεφύγει από το πλαίσιο της συμφωνημένης λύσης, στερώντας έτσι τη δυνατότητα των Τ/Κ να έχουν οφέλη από τον υποθαλάσσιο πλούτο της Κύπρου. Επιχείρημα που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί στον διεθνή χώρο.
Η κυβέρνηση Ερντογάν προκαλεί στο Αιγαίο και παρανομεί με την τουρκο-λιβυική συμφωνία που θεωρεί ότι οι δύο χώρες δικαιούνται να μοιράζονται μια ΑΟΖ που δεν τους ανήκει. Δεν ανήκει όμως ούτε στην Κύπρο, ούτε στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολλές γκρίζες ζώνες στο θέμα αυτό οι οποίες μπορούν μόνο να ξεκαθαρίσουν με συμφωνίες μεταξύ των εμπλεκομένων χωρών.
Η πραγματικότητα είναι ότι δεν μπορεί η Τουρκία να αποκλειστεί από τη διαχείριση του υποθαλάσσιου πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε πολεμική αναμέτρηση.
Απέναντι σε μια τέτοια προοπτική, αντί οι κυβερνήσεις Αναστασιάδη και Μητσοτάκη να την αποτρέψουν, προχωρούν σε ανήθικες συμμαχίες και συμφωνίες.
Συμμαχούν με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, του υπόδικου για διαφθορά Νετανιάχου και κάνουν συμφωνίες με την Αίγυπτο του αντιδραστικού καθεστώτος του Σίσι.
Θριαμβολογούν για την αναβάθμιση σχέσεων με την κυβέρνηση δολοφόνων του Τράμπ, με την οποία ευθυγραμμίστηκε πλήρως ο Έλληνας Πρωθυπουργός στην πρόσφατη επίσκεψη του, ακόμη και πάνω στο ζήτημα της δολοφονίας του Ιρανού υποστράτηγου.

Επιχαίρουν για τη στήριξη «βάσει αρχών» που παρέχει η γαλλική κυβέρνηση, αυτή που εγκλημάτησε και εγκληματεί στον Αραβικό κόσμο, που ενισχύει κρυφά τον πράκτορα των Αμερικανών Χαφτάρ, στέλλοντας ακόμη και πυραύλους στον στρατηγό, παρά το ότι έχει αναγνωρίσει ως κυβέρνηση της Λιβύης τον αντίπαλό του.
Τον Χαφτάρ υποδέχθηκε πρόσφατα επίσημα στην Ελλάδα η ελληνική κυβέρνηση για καθορισμό κοινής πορείας. Τι να πει κάποιος για αυτό;
Πουλούν ασφάλεια στο λαό, παριστάνοντας πως θα του την παρέχει η «σύσφιξη» σχέσεων με τις ΗΠΑ, αλλά δεν λεν και ούτε υπολογίζουν προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα στις ΗΠΑ, αν προκύψει πολεμική αναμέτρησή με το Ιράν. Με Ελλάδα και Κύπρο, ή με Τουρκία που θα είναι έτοιμη να παρέχει κάθε βοήθεια στους Αμερικανούς; Αν σε τέτοιες συνθήκες η αυξανόμενη ένταση στο Αιγαίο οδηγήσει σε πολεμική αναμέτρηση Ελλάδας-Τουρκίας, πόση ασφάλεια μπορεί να προσφέρουν στους λαούς Ελλάδας και Κύπρου οι πολυδιαφημισμένες «αναβαθμισμένες» σχέσεις με τις ΗΠΑ;
Αν το Ισραήλ καταλήξει σε πόλεμο με το Ιράν, το οποίο και η Τουρκία θεωρεί θανάσιμο εχθρό, η συνεργασία Ισραήλ με Τουρκία πρέπει να θεωρείται αναπόφευκτη. Πόσο νόημα θα έχει σε μια τέτοια περίπτωση η αμυντική συμφωνία Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου;
Μπροστά σε αυτές τις πραγματικότητες, η δεξιά σε Ελλάδα και Κύπρο σχοινοβατεί, παίζοντας με τις ζωές και το μέλλον των ανθρώπων σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και σε όλες τις χώρες.

* Ο Σωτήρης Βλάχος΄είναι οικονομολόγος και αποτελεί στέλεχος της Αριστερής Πτέρυγας Κύπρου που δημιουργήθηκε το 1980 μετά από τις αποβολές από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Κύπρου ΕΔΕΚ, της ηγεσίας της νεολαίας του Κόμματος αλλά και μελών της Κεντρικής Επιτροπής για τις μαρξιστικές τους απόψεις.

Πηγή: socialistikiekfrasi.com

Πόσο να αντέξεις το άδικο;...

 

Γιάννης Τεκίδης

 

Κραυγάζει δεκαετίες τώρα σε όλους τους τόνους, με όλα τα μέσα η δεξιά σε όλες της τις παραλλαγές, ότι αυτή η χώρα με όλο της το έχει, έμψυχο και άψυχο της ανήκει, είναι δικό της, ιδιοκτησία της βρε αδελφέ και μπορεί να...κάνει ότι θέλει.
Πόσο να αντέξει κανείς το άδικο και μάλιστα το διαχρονικά άδικο σε αυτό τον τόπο. Κραυγάζει δεκαετίες τώρα σε όλους τους τόνους, με όλα τα μέσα η δεξιά σε όλες της τις παραλλαγές, ότι αυτή η χώρα με όλο της το έχει, έμψυχο και άψυχο της ανήκει, είναι δικό της, ιδιοκτησία της βρε αδελφέ και μπορεί να κάνει ότι θέλει. Ποιοι οι λόγοι και τα επιχειρήματα της παραπάνω δεξιάς αλήθειας πάνω στη οποία στηρίζει την πέρα για πέρα δίκαιη αξίωση της; Μα οι αγώνες της, κύριε μου, ναι οι αγώνες της για αυτήν την δύσμοιρη πατρίδα όποτε αυτή κινδύνευσε από τον εξωτερικό και ιδιαιτέρως τον εσωτερικό, τον πιο ύπουλο και επικίνδυνο εχθρό. Με αίμα και ιδρώτα υπερασπίστηκε τα όσια και ιερά της φυλής και του έθνους τόσο στα ιδεολογικά όσο και στα πολεμικά πεδία, δικό της απαύγασμα σπάνιου εθνικού και ιδεολογικού μεγαλείου το τρίπτυχο "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια" που μάλλον εκ παραδρομής δεν έγινε τετράπτυχο, αφού έπρεπε να προστεθεί και το "περιουσία".
Αλλά έτσι συμβαίνει στη ζωή. Η αχάριστη και επιλήσμων λαϊκή πλεμπάγια, ξεχνάει εύκολα ποιος ίδρωσε και μάτωσε στους κάμπους και τα βουνά της πατρίδας υπερασπιζόμενος την… δημοκρατία και τις λαϊκές ελευθερίες, απέναντι στους ξενοκίνητους ερυθρούς Εαμοκατσαπλιάδες και την… παρασυρμένη από την δόλια προπαγάνδα τους λαϊκή πλειοψηφία που η Θεόμουρλη και ανιστόρητη ζητούσε -άκουσον-άκουσον- δικαιώματα, ισονομία, ελευθερία, λαοκρατία. Λησμονεί η αχάριστη τους υπερπατριώτες δεξιούς και ακροδεξιούς που στην κατοχή με μοναδικό κίνητρο την άδολη… αγάπη για την πατρίδα και την προστασία της από τους κόκκινους προδότες, με… πόνο ψυχής και δάκρυα στα μάτια αναγκάστηκαν να φορέσουν την Γερμανική στολή συγκροτώντας τα γνωστά σώματα των ταγματασφαληστών, που το μεγαλείο του εθνικού τους έργου αναγνώρισαν οι μετεμφυλιακοί ομοϊδεάτες τους, κυβερνήτες του τόπου. Ο επιλήσμων λαός δεν θέλει να αναγνωρίσει τους με τη Θεία θέληση ταγμένους στην υπεράσπιση του τόπου που πρόταξαν τα στήθη τους και στα νεώτερα χρόνια, όπως το 1974 στον Τούρκο εισβολέα καταφέρνοντας να του δωρίσουν την μισή Κύπρο. Και ύστερα μιλάμε για δικαιοσύνη για πολιτισμό και για αναγνώριση των δικαίων του άλλου, όταν ανερμήνευτα και πεισματικά η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία αρνείται να αναγνωρίσει τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της δεξιάς σε αυτό τον τόπο και ιδιαίτερα του πιο μαχητικού ακροδεξιού κομματιού της που διαρρηγνύει τα ιμάτια του καθημερινά μπροστά στην τόση αδικία. Και να ήταν μόνο αυτό; Αυτή η ίδια η λαικάντζα κατά καιρούς τολμά και φέρνει στο προσκήνιο και στην διακυβέρνηση της χώρας κάτι μυστήριους λαϊκιστές, υπονομευτές των εθνικών μας συμφερόντων, όπως ο…Αμερικανοσταλμένος Α.Παπανδρέου το 1981 που… θρασύτατα, σχεδόν με υβριστικό τρόπο αμφισβήτησε το μονοπώλιο της δεξιάς εξουσίας στη χώρα, όπως και το δεξιόπνευστο δόγμα "ανήκομεν εις την δύσιν" με το "η Ελλάδα στους Έλληνες". Το χειρότερο, αυτός ο ίδιος ο αχάριστος λαός πρόσφατα ανάδειξε τους μιαρούς της αριστεράς με επικεφαλής τον ακατονόμαστο σε κυβέρνηση της χώρας, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τους οριτζιναλ δεξιούς εθνικόφρονες. Είναι να μην εξοργίζεσαι και να μην αγανακτείς από την τόση αχαριστία;
Όμως η υπομονή και η ευγένεια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της δεξιάς λόγο και της μεγαλοαστικής της καταγωγής, σιγά-σιγά τελειώνουν. Γι αυτό φροντίζει η κυβέρνηση Κυριάκου να μας το υπενθυμίζει σε ημερήσια βάση. Τέρμα τα αστεία και η αποκτηθείσα με θυσίες και αγώνες ιδιοκτησία αυτού του τόπου είναι ιερή και απαραβίαστη. Τέλος και για να πάψουνε οι μεμψιμοιρίες, οι αμφισβητήσεις, και προπάντων η έλλειψη σεβασμού από την ανεκδιήγητη λαικούρα για το αναφαίρετο ιδιοκτησιακό δικαίωμα της δεξιάς σε όλη την επικράτεια, τώρα και με αφορμή την συνταγματική αναθεώρηση, ας προστεθεί στο νέο σύνταγμα άρθρο που οριστικά και τελεσίδικα θα αναγνωρίζει αυτό το καθεστώς της πλήρους ιδιοκτησίας στη δεξιά.
Έτσι για να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση, που λέει και ο ποιητής, καθώς και για την αποκατάσταση της εθνικόφρονος ιστορικής αλήθειας...

Πηγή: left.gr μέσω newsbase.gr

Καλώς ήλθατε στην εποχή του... ξέχειλου πορτοφολιού...

 

Γιάννης Σιώτος

δημοσιογράφος, συγγραφέας

 

Τρεις ειδήσεις που αφορούν το μέλλον των τριών πιο σημαντικών δημόσιων αγαθών -υγεία, παιδεία και πρόνοια- είδαν τις τελευταίες μέρες το φως της δημοσιότητας. Η πρώτη αφορά τις εφημερίες των γιατρών. Η δεύτερη, την παροχή της δυνατότητας σε χιλιάδες αποφοίτους ιδιωτικών κολεγίων να συμμετέχουν στους διαγωνισμούς για την πρόσληψη εκπαιδευτικών γενικής αγωγής. Η τρίτη, την... περικοπή επιδομάτων (παιδιού, στέγασης, Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ.ά.).

Φαινομενικά οι τρεις ειδήσεις δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα όμως και οι τρεις «υπηρετούν» τη φιλοσοφία «όσο λιγότερο Δημόσιο τόσο καλύτερα» και οι τρεις έχουν την ίδια κατάληξη: αφού κατεδαφίσουν, βραχυκυκλώσουν και προκαλέσουν χάος σε κάθε δημόσιο φορέα που υπηρετεί τους ευάλωτους, καλωσορίζουν τους ιδιώτες ως σωτήρες και αναμορφωτές. Γκρεμίζουν για να πετύχουν την εύκολη, σιωπηλή και με το ελάχιστο -πολιτικό- κόστος παράδοση. Καλώς ήλθατε στην εποχή του... πορτοφολιού.
Τι σημαίνει: Περισσότερες εφημερίες; Μεγαλύτερες αναμονές, περισσότερα ράντσα και σωματική εξουθένωση του νοσηλευτικού προσωπικού. Οι άνθρωποι στα χρόνια του Μνημονίου, ανήμποροι να πληρώσουν τις υπηρεσίες της ιδιωτικής ιατρικής φροντίδας, στράφηκαν στη δημόσια υγεία. Ετσι, η κίνηση στα επείγοντα αυξήθηκε κατά 25%. Με το νέο σύστημα, σύμφωνα με τους γιατρούς, ο φόρτος που θα προστεθεί θα έχει αποτέλεσμα ακόμα πιο μακρές αναμονές, ακόμα περισσότερα ράντσα, ακόμα μεγαλύτερη ταλαιπωρία και αγανάκτηση. Πού θα οδηγήσει αυτό; Στις ασφαλιστικές εταιρείες, στα λογιστήρια των ιδιωτικών νοσοκομείων και στα ιδιωτικά ιατρεία. Εκεί όπου οι πόρτες ανοίγουν μόνο για όσους έχουν πορτοφόλι. Οι υπόλοιποι; Ποιος ενδιαφέρεται. Με απλά λόγια, το «πανηγύρι» στο μόνο που αποσκοπεί είναι να ξεχειλίσουν κάποιες τσέπες (ασφαλιστών, κλινικαρχών και ιδιωτών γιατρών).
Πάμε τώρα στην ιδιωτική παιδεία. Στην περίπτωση αυτή, η κυβέρνηση της αριστείας κατάφερε να αποκαλύψει την υποκρισία της. Οπως είναι σήμερα τα πράγματα, οι εξετάσεις για την εισαγωγή σε αρκετές από τις σχολές των ΑΕΙ είναι μια υπόθεση... αρίστων. Το μαρτυρούν οι βαθμολογίες των περιζήτητων σχολών. Αντίθετα στα ιδιωτικά κολέγια, η μοναδική αξιολόγηση την οποία υφίστανται οι απόφοιτοι είναι αυτή του πορτοφολιού. Αν έχουν χρήματα, σπουδάζουν και αποφοιτούν. Ειδάλλως... Ερχεται λοιπόν η υπουργός Παιδείας και εξισώνει την πιστοποιημένη αριστεία με την πιστοποιημένη επάρκεια του τραπεζικού λογαριασμού. Αυτή η διαπίστωση, όμως, γεννά δεύτερες σκέψεις. Μήπως όλο αυτό το ενδιαφέρον δεν αφορά κανέναν άλλον πέραν των ιδιοκτητών των κολεγίων; Μήπως είναι προκάλυμμα εξυπηρετήσεων με τη μορφή παροχής μπόνους στους αποφοίτους, οι οποίοι μαζί με το πτυχίο θα αποκτούν πρόσβαση σε θέσεις εργασίας στη δημόσια εκπαίδευση;
Και ερχόμαστε στην περικοπή των επιδομάτων. Το πρώτο ερώτημα είναι: Ποιους αφορά; Τους ευάλωτους. Τους άνεργους. Τους «φτωχούς εργαζόμενους». Αυτούς που τα βγάζουν πέρα με το ζόρι. Αυτούς που κάθε μήνα είναι μείον και μετρούν τα κέρματα. Τι σημαίνει για όλους αυτούς να τους στερήσουν τα λιγοστά ευρώ; Αδειο τραπέζι. Κρύο. Ανεξόφλητοι λογαριασμοί. Λιγότερα -ή καθόλου- φάρμακα. Ουρές στα επείγοντα. Αποκλεισμοί από την παιδεία... Οι κυβερνητικές πολιτικές οδηγούν χιλιάδες ανθρώπους κατάφατσα με το πιο απάνθρωπο δίλημμα: εξαθλίωση ή υποταγή; Η ιστορία δείχνει ότι εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν βρεθεί σε ανάλογες καταστάσεις, συμβιβάζονται με κάθε μορφής αυθαιρεσία και με πρώτη αυτήν της εργοδοσίας. Δεν είναι ούτε ντροπή ούτε λιγοψυχιά. Και μόνο η εικόνα του άδειου τραπεζιού φτάνει για να μετατρέψει την ανυπακοή σε υποταγή. Και η φτηνότερη εργασία των πολλών φουσκώνει τα πορτοφόλια των λίγων.
Αυτή είναι η αρχή. Επονται -σε συσκευασία δώρου- και άλλες «καινοτομίες». Στο όνομα της ανάπτυξης η κυβέρνηση θα επιβάλει μέτρα που καταστρέφουν το περιβάλλον. Θα συμπιέσει το κόστος εργασίας με πρόσχημα την εργασία. Θα περικόψει τις συντάξεις επικαλούμενη τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Θα «κουρέψει» τα εργασιακά δικαιώματα προφασιζόμενη την ανταγωνιστικότητα. Θα «ανοίξει κεφάλια» επικαλούμενη «τον νόμο και την τάξη»...
Αυτά που θα ακούσουμε θα μοιάζουν με το κήρυγμα του ιεροκήρυκα, που προτρέπει τους πιστούς να αποδέχονται αγόγγυστα τα επίγεια δεινά, ώστε να σφραγίσουν το «διαβατήριο» για τον παράδεισο και τις μεταθανάτιες απολαβές του. Σε αντίθεση όμως με τον χριστιανικό παράδεισο, από τον οποίο κανείς δεν έχει επιστρέψει, οι πληροφορίες για τον παράδεισο του νεοφιλελευθερισμού είναι συγκεκριμένες και αδιάψευστες. Μαρτυρίες ανθρώπων που έχουν ζήσει στους νεοφιλελεύθερους παραδείσους της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής, της ΝΑ Ασίας και της Ανατολικής Ευρώπης, αποκαλύπτουν ότι, εκεί, οι μόνοι που ευφραίνονται είναι όσοι έχουν... παχιά πορτοφόλια, οι υπόλοιποι βράζουν στα καζάνια...

Πηγή: www.efsyn.gr

Καλές και άγιες οι δηλώσεις, αλλά δεν αναχαιτίζεται έτσι η αφηνιασμένη Τουρκία

 

του Γιάννη Τριάντη

 

Καλές και άγιες, λοιπόν, οι δηλώσεις των Αμερικανών, ανακούφιση από την διάψευση της Ιταλίας για συνεργασία με την Τουρκία στις γεωτρήσεις, ενθαρρυντικό σημάδι η έξοδος του αεροπλανοφόρου της Γαλλίας στην Μεσόγειο, αλλά...ίποτε από αυτά δεν φτάνει.
Ακούγοντας τις δηλώσεις Αμερικανών ιθυνόντων για την Ελλάδα, οι καφενέδες της επικράτειας, τόπος θησαυρισμένης λαϊκής σοφίας, θα έλεγαν μ΄ ένα στόμα: Από δηλώσεις χορτάσαμε.
Και θα ΄χουν δίκιο. Ούτε η πρόσφατη δήλωση εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ούτε η επιστολή Πομπέο προς τον Έλληνα πρωθυπουργό στάθηκαν ικανές να αναχαιτίσουν την Τουρκία, η οποία προχώρησε ανεμπόδιστη και απτόητη σε γεώτρηση στο οικόπεδο 8 της Κυπριακής ΑΟΖ. Μεγάλη πρόκληση, που δεν αφορά μονάχα την Κύπρο.
Τον Νοέμβριο του 2019-όταν άρχισαν γεωτρήσεις από το «Γιαβούζ» στο οικόπεδο 7-, ο βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάθιου Πάλμερ, είχε χαρακτηρίσει τις γεωτρήσεις «προκλητικές και υπονομευτικές του κλίματος εμπιστοσύνης». Οι δηλώσεις του κ.Πάλμερ είχαν γίνει από την Αθήνα. Αλλά η Άγκυρα τις αγνόησε. Όπως και τώρα. Και από το επτά πήγε στο οκτώ…
Ενώ συνεχίζουν ανενόχλητοι οι Τούρκοι στο οικόπεδο 8, ουδεμία αντίδραση έχει σημειωθεί μέχρι στιγμής. Άφωνες οι εταιρείες ΕΝΙ και ΤΟΤΑL, παρ΄ ότι θίγονται τα συμφέροντά τους (έχουν αδειοδοτηθεί από την Κυπριακή Δημοκρατίας για έρευνες και γεωτρήσεις στα οικόπεδα 7 και 8), σιωπή από Γαλλία και Ιταλία, καμία ουσιαστική αντίδραση από τις ΗΠΑ.
Κι άλλη μια υπόμνηση: όταν το «Γιαβούζ» έκανε το πρώτο γιουρούσι στο οικόπεδο 7, συνοδευόμενο από δύο πολεμικά σκάφη, ο Κλαούντιο Ντεσκάλτσι, επικεφαλής της ΕΝΙ, είχε δηλώσει ότι δεν θα κάνει γεωτρήσεις, «αν κάποιος εμφανίζεται με πολεμικά πλοία». Όπερ και εγένετο…
Καλές και άγιες, λοιπόν, οι δηλώσεις των Αμερικανών, ανακούφιση από την διάψευση της Ιταλίας για συνεργασία με την Τουρκία στις γεωτρήσεις, ενθαρρυντικό σημάδι η έξοδος του αεροπλανοφόρου της Γαλλίας στην Μεσόγειο, αλλά τίποτε από αυτά δεν φτάνει. Το καταλαβαίνει ως και ο πιο αδαής θαμώνας των καφενέδων της επικράτειας.
Άξια μνείας, έτσι για την ιστορία, είναι και μια άλλη δήλωση του κ. Πάλμερ, όταν ήρθε στην Αθήνα. Είχε χαρακτηρίσει «ζημιογόνο και προκλητική ενέργεια» οποιαδήποτε προσπάθεια της Τουρκίας να κάνει γεωτρήσεις στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Αν οι λέξεις διαθέτουν ειδικό βάρος, ο χαρακτηρισμός «ζημιογόνος και προκλητική» δεν εντοπίζεται στο ράφι των στιβαρών χαρακτηρισμών και αντιδράσεων.
Και ιδού το μέγα ερώτημα: Τι θα συμβεί αν η Τουρκία, όπως απειλεί, προχωρήσει σε έρευνες και γεωτρήσεις στο Καστελόριζο ή/και νοτίως της Κρήτης, επικαλούμενη τα διεθνή θέσμια, αλλά και την θέση της ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα; Θα αντιδράσουν δυναμικά και αποτελεσματικά οι ΗΠΑ και οι λοιποί σύμμαχοι;
Εν είδει χρησμού της Κασσάνδρας η πρόβλεψη: Δυστυχώς όχι. Απλώς, για την αποφυγή σύρραξης ή μετά από ένα σύντομο επεισόδιο, θα παρέμβουν οι Αμερικανοί για να αποτρέψουν την σύγκρουση, αλλά με πιθανό τίμημα για τη χώρα μας τον εξαναγκασμό για εφ' όλης διάλογο Ελλάδος -Τουρκίας, με κατάληξη την Χάγη.
Όμως διάλογος εφ' όλης της ύλης, όπως τον εννοεί η Τουρκία, σημαίνει ότι η χώρα μας, αν δεχθεί την διαδικασία αυτή, είναι αναγκασμένη να συζητήσει και τις θεωρούμενες από την Τουρκία διαφορές (κυριότης νησιών κλπ.). Αν αρνηθεί, θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να συμφωνήσει η Τουρκία για Συνυποσχετικό/Χάγη, με μόνο επίδικο την υφαλοκρηπίδα. Οπότε;
Πάντως, ο πρωθυπουργός, ακολουθώντας την πάγια γραμμή όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, επανέλαβε ότι η μόνη διαφορά μας με την γείτονα εντοπίζεται στο θέμα της υφαλοκρηπίδας.
Επομένως, φαντάζει αυτονόητο ότι κάθε σκέψη ή πίεση από κάποιους να μπουν στο τραπέζι «οι διαφορές» με την Τουρκία, θα αποκρουστεί άνευ ετέρου από την κυβέρνηση, με αρωγό όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας...

Πηγή: newpost.gr

H κυρία Σακελλαροπούλου, το λιβάνισμα, η ουσία

Νίκος Μπογιόπουλος

 

Το λιβάνισμα είναι τόσο μάταιο όσο και το ανάθεμα. Κατά πάσα πιθανότητα αυτό το γνωρίζει και ο κ.Μητσοτάκης. Οπωσδήποτε το γνωρίζει η κυρία Σακελλαροπούλου. Και σίγουρα το ξέρουν και τα εξ επαγγέλματος λιβανιστήρια. Αυτά που θέλουν να παριστάνουν ότι «καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή». 
Το λιβάνισμα ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης από τον πρωθυπουργό του ονόματος της νέας Προέδρου.
Πρώτη αφορμή ότι είναι… γυναίκα. Αλλά τι άλλο μπορεί να κρύβει αυτή η σαγήνη που επιδεικτικά δηλώνουν ορισμένοι ότι τους προκάλεσε ο πρωθυπουργός εκ του γεγονότος ότι επέλεξε γυναίκα αν όχι ότι, τελικά, στο δικό τους έκπληκτο σύστημα αξιών, η γυναίκα μπορεί να μοιάζει πολύ με τον… άνθρωπο;
Τόσο γλείφτες είναι που ούτε καν περνάει από το μυαλό τους: Αυτό το λίγωμα των επαίνων τους ότι «είναι γυναίκα» δεν συνιστά αναγνώριση. Το αντίθετο: Συνιστά μέγιστη προσβολή προς τις γυναίκες.

• Πρώτον, διότι είναι οι ίδιες οι γυναίκες που γνωρίζουν την ανισότητα που βασιλεύει γύρω τους και ότι καμία βιτρίνα εξωραϊσμού δεν αρκεί για να την κρύψει.
• Δεύτερον, γιατί αν τα δημόσια αξιώματα αντανακλούσαν στις ταξικές κοινωνίες την πραγματική ζωή, τότε οι μαύροι δεν θα δολοφονούνταν σαν τα κοτόπουλα ο ένας μετά τον άλλον από τους μπάτσους στην Αμερική του Ομπάμα και οι γυναίκες θα είχαν λύσει τα θέματα για τα οποία πανηγυρίζουν τα λιβανιστήρια από τότε που έγινε πρωθυπουργός η Θάτσερ, καγκελάριος η Μέρκελ και Παναγία η Μητέρα του Ιησού.
• Τρίτον, διότι το θέμα δεν είναι το γυναίκα ή άνδρας. Το θέμα είναι να είσαι άξιος άνθρωπος. Ανθρωπος. Αξιος. Και ικανός. Και στην πολιτική το κύριο γύρω από το «άξιος» και «ικανός» είναι το «για ποιόν» θέτεις σε δράση την αξιοσύνη και τις ικανότητές σου.

Ειδάλλως, αν αρκούσε το γυναίκα (ή το άνδρας), τότε η κυρία Μπακογιάννη θα έπρεπε να έχει ανακηρυχθεί άνευ αντιλόγου η σπουδαιότερη υπουργός Εξωτερικών, η κυρία Κωνσταντοπούλου η καταπληκτικότερη πρόεδρος της Βουλής και η κυρία Τασία Χριστοφιλοπούλου η σημαντικότερη πολιτικός, απλά και μόνο επειδή είναι… γυναίκες.
Τα λιβανιστήρια το μόνο που καταφέρνουν στο όνομα της εξύμνησης του «μηνύματος που εκπέμπει η επιλογή Μητσοτάκη να επιλέξει γυναίκα» είναι να ομολογούν ότι μπροστά στην πραγματικότητα των ανισοτήτων το μόνο που έχουν να αντιτάξουν είναι το άδειο πουκάμισο των συμβολισμών.
Δεύτερη αφορμή για το λιβάνισμα είναι η δικαστική ιδιότητα της νέας Προέδρου. Αλλά και εδώ, τα λιβανιστήρια – που είναι και λάτρεις της «διάκρισης» των εξουσιών – μπαρουφολογούν. Ασυστόλως. Εκτός αν μέσα από τις μισές… μνήμες τους ομολογούν μια ολόκληρη αλήθεια. Ότι, δηλαδή, το τι θεωρείται δίκαιο και το πώς αυτό απονέμεται, δεν είναι, τελικά, και τόσο «ανεξάρτητο» από το πλαίσιο εντός του οποίου απονέμεται. 
Με άλλα λόγια –που καμία σχέση δεν έχουν με την επαγγελματική επάρκεια και επιστημονική διαδρομή της νέας Προέδρου, αλλά με το αποτύπωμα αυτής της διαδρομής στην κοινωνία– καλό και έντιμο είναι να μην λογοκρίνει κανείς τα γεγονότα. Και να αναφέρεται σε όλα. Όπου «όλα» σημαίνει ότι εδώ έχουμε το ίδιο πρόσωπο που ως δικαστής

• τάχθηκε υπέρ της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, αλλά και κατά της αφαίρεσης της εικόνας του Χριστού από τις αίθουσες των δικαστηρίων,
• τάχτηκε υπέρ της ακύρωσης της εκτροπής του Αχελώου, αλλά και κατά των δήμων για την εγκατάσταση ΧΥΤΑ σε Κερατέα και Γραμματικό (2012),
• τάχτηκε υπέρ της διατήρησης των προσφυγικών στην Αλεξάνδρας, αλλά και υπέρ της Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές ((2012, 2015),
• τάχθηκε υπέρ της συνταγματικότητας του νόμου για την ιθαγένεια των παιδιών των νόμιμων μεταναστών, αλλά και υπέρ της αθώωσης του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην δίκη για την Λίστα Λαγκάρντ (2015).

Και φυσικά στο «όλα» που το λιβάνι επιδιώκει να θολώσει είναι ότι η κυρία Σακελλαροπούλου ως δικαστής έχει ψηφίσει (Ενυπεκκ, 16/1/2020)

• υπέρ των περικοπών του α’ Μνημονίου (απόφαση 668/2012 Ολομέλειας ΣτΕ),
• υπέρ των περικοπών του β’ Μνημονίου και του «νόμου Βρούτση» (ως μειοψηφία στην απόφαση 2287/2015 Ολομέλειας ΣτΕ που δικαίωσε τους συνταξιούχους),
• υπέρ της συνταγματικότητας του PSI («κούρεμα») που ρήμαξε τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων (απόφαση 1116/2014 Ολομέλειας ΣτΕ),
• υπέρ της κατάργησης των Δώρων των δημοσίων υπαλλήλων (απόφαση 1307/2019 Ολομέλειας ΣτΕ).

Εν ολίγοις, τα Μνημόνια που επέβαλαν και εφάρμοσαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, με τα οποία κόπηκαν ο 13ος και 14ος μισθός, η 13η και η 14η σύνταξη, η κυρία Σακελλαροπούλου – που τα κόμματα αυτά θα την ψηφίσουν για Πρόεδρο – τα έχει υπερψηφίσει και κρίνει σαν νόμιμα, συνταγματικά, δίκαια και αναγκαία…
Αυτά είναι τα δεδομένα. Όπως δεδομένο είναι, επίσης, ότι, (όπως καταγράψαμε και στην Realnews) για μια ακόμα φορά στην πολιτική ιστορία του τόπου η αλλαγή στην Προεδρία της Δημοκρατίας συνοδεύτηκε από ηχηρές διακηρύξεις για την «ενότητα του έθνους», τη «νέα πορεία», τους «υψηλούς συμβολισμούς», μαζί με τις συνήθεις δηλώσεις για τον σεβασμό στον ρόλο του Προέδρου και άλλα τέτοια παρόμοια.
Ωστόσο, όποιος στοιχειωδώς παρακολούθησε τον χειρισμό της υπόθεσης δύσκολα θα διαφωνήσει ότι και αυτή η εκλογή αποτέλεσε αντικείμενο ενός εσωτερικού πολιτικού παιχνιδιού εντυπώσεων και αντεγκλήσεων, που βασικά ικανοποιεί μια επιλογή: Την επιλογή του κ. Μητσοτάκη για περαιτέρω «πρωθυπουργοποίηση» του πολιτικού συστήματος.

 

Επί της ουσίας, λοιπόν:

Η αξία της προσωπικότητας (μεγαλύτερη ή μικρότερη, υπαρκτή ή ανύπαρκτη) είναι πάντα υποδεέστερη του προσδιορισμένου, καθορισμένου και δεδομένα αμετάβλητου πλαισίου εντός του οποίου καλείται να επιδείξει τις αρετές και τις δυνατότητές της ή να καταγράψει τις αδυναμίες της.
Από αυτό το πολιτικό αξίωμα δεν εξαιρείται ο θεσμός της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Που σημαίνει ότι καμία αντιλαϊκή πολιτική δεν μεταμορφώνεται σε «φιλολαϊκή» πολιτική όσο ικανός ή λιγότερο ικανός είναι εκείνος/η που την πρωτοκολλεί.

                                                                                            Πηγή: imerodromos.gr

Ο Ταραντίνο δεν θυσιάζει βασίλισσες

Γελωτοποιός

 

Μερικές φορές, η καλύτερη απάντηση στην πραγματικότητα είναι να τρελαθείς.”
Φίλιπ Ντικ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Η Κάππα σηκώθηκε πρώτη απ’ όλους. Ετοίμασε πρωινό για τα παιδιά και τον άντρα της. Έβγαλε τα ρούχα που θα φορούσαν τα κορίτσια και τ’ άφησε στην άκρη του κρεβατιού.

Τις ξύπνησε γλυκά. Πρώτα τη μικρή μ’ ένα φιλί. Μετά τη μεγάλη, ψιθυρίζοντας: “Αλίκη, Αλίκη, γύρνα πίσω.”

Δεν την έλεγαν έτσι, αλλά πρόσφατα είχε δει την ταινία της Ντίσνεϋ, μετά είχε διαβάσει το βιβλίο του Λιούις Κάρολ. Είχε ταυτιστεί με την Αλίκη.

Ο άντρας της βρήκε τον καφέ έτοιμο. Στο τραπέζι είχε τηγανίτες με μέλι και κρουασάν.

“Τι γιορτάζουμε;” τη ρώτησε.

Τα κορίτσια μπήκαν γελώντας. Έφαγαν πρωινό όλοι μαζί. Μετά τις έντυσε και τις ετοίμασε.

“Δε δουλεύεις;” τη ρώτησε ο σύζυγος.
“Είμαι απογευματινή.”
“Μα είναι Τρίτη. Τρίτη δεν είναι;”
“Έκανα αλλαγή βάρδιας με τη Στέλλα.”

Τους φίλησε όλους πριν φύγουν. Μετά καθάρισε την κουζίνα. Έβαλε σκούπα, σφουγγάρισε, τακτοποίησε τα πάντα.

Ντύθηκε και βάφτηκε.  Έκατσε να γράψει το σημείωμα. Δεν ήξερε τι να πει. Έγραψε μόνο: “Σας αγαπώ. Συγνώμη.”

Πήγε και μπήκε στην μπανιέρα, όρθια. Τράβηξε την κουρτίνα να μη λερώσει απέξω. Κράτησε το μαχαίρι και σήκωσε το λαιμό της. Έπρεπε να κόψει τις καρωτίδες. Ο πιο γρήγορος τρόπος.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

“Δεν υπάρχει περίπτωση να την αφήσω ν’ αυτοκτονήσει”, είπα στον Γάμμα. “Δεν μου αρέσει να πεθαίνουν έτσι οι ήρωες μου.”
“Αυτή δεν είναι ηρωίδα σου”, είπε ο Γάμμα. “Είναι αληθινός άνθρωπος. Κι οι άνθρωποι αυτοκτονούν ξέρεις.”
“Δεν με νοιάζει.”

Ο Γάμμα σφύριξε για να γυρίσει η Χαρά, η σκύλα του. Περπατούσαμε στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Το Α/Τ Βέλος ήταν φωταγωγημένο.

“Το ξέρω”, του είπα, “αλλά δεν με νοιάζει. Το ξέρω ότι οι άνθρωποι αυτοκτονούν, αρρωσταίνουν, σκοτώνονται σε αυτοκινητιστικό.”
“Αυτή είναι η πραγματικότητα.”
“Δεν μ’ αρέσει η πραγματικότητα. Γι’ αυτό έγινα συγγραφέας κι όχι λογιστής.”
“Μπορεί η αυτοκτονία της ν’ αποδώσει καρπούς αργότερα.”
“Σαν τον θάνατο του εμποράκου; Για να εισπράξει την ασφάλεια;”
“Όχι, σαν τη μεγαλύτερη θυσία βασίλισσας, εκείνη του Νεζμεντίνοφ.”

Ο Γάμμα ήταν μανιώδης σκακιστής. Του άρεσε να παρακολουθεί παλιές ιστορικές παρτίδες. Μου είπε την ιστορία.

Κάθε σκακιστής έχει άλλο στυλ παιξίματος. Ο Κασπάροφ έπαιζε επιθετικά. Ο Κορτσνόι αμυντικά. Ο Κάρποφ δεν είχε καθόλου στυλ. Ο Νεζμεντίνοφ έπαιζε διαισθητικά. Στην πιο γνωστή παρτίδα του θυσίασε τη βασίλισσα στην ένατη κίνηση, στο άνοιγμα ακόμα. Κανείς δεν κατάλαβε γιατί το έκανε. Δεν ήταν λάθος, ήταν παράλογο.

Η θυσία της βασίλισσα απέδωσε 25 κινήσεις μετά. Ούτε ένας υπερυπολογιστής δεν θα μπορούσε να δει τόσες κινήσεις παρακάτω. Ο Νεζμεντίνοφ το έκανε.

“Οπότε, λες, ότι μπορεί η αυτοκτονία της Κάππα ν’ αποδώσει καρπούς μετά από τι; Μετά από είκοσι πέντε χρόνια; Και τι να γίνει; Να γράψει η κόρη της ένα εξαιρετικό βιβλίο που θα γίνει και θεατρικό;”
“Ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί.”
“Όχι, δεν μπορεί, δεν γίνεται να την αφήσω”, του είπα κι έφυγα τρέχοντας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Η Κάππα είχε κόψει τον λαιμό της στον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας που ζούσα, τριάντα χρόνια πριν. Μπορούσα να προλάβω.

Έφτασα λαχανιασμένος. Ανέβηκα απ’ τις σκάλες. Χτύπησα το κουδούνι. Ξανά και ξανά. Μου άνοιξε η Κάππα. Δεν φορούσε παπούτσια. Ήταν όμορφη.

“Μην το κάνεις”, της είπα.
“Ποιος είσαι;”
“Δεν με ξέρεις. Δεν έχει σημασία. Μόνο μην το κάνεις.”

Η Κάππα έκανε ένα βήμα πίσω. Κοίταξε το σημείωμα που είχε αφήσει στο τραπεζάκι της εισόδου. Το έπιασε και το ‘κρυψε στο χέρι της.

“Δεν έχει νόημα”, μου είπε.
“Το ξέρω. Το ξέρω πολύ καλά. Αλλά πάντα υπάρχει κάτι.”
“Όχι για μένα.”

Τι την είχε κάνει ν’ απογοητευτεί τόσο; Κανείς δεν ζει μια εύκολη ζωή. Όλοι παλεύουμε. Με τα σκατά του αποτυχημένου πολιτισμού και με τους εσωτερικούς δαίμονες. Πόσοι άνθρωποι ξυπνάνε κάθε πρωί χαρούμενοι; Κάποιοι δεν θέλουν να σηκωθούν απ’ το κρεβάτι. Κι αυτοί είναι οι προνομιούχοι. Άλλοι δεν έχουν κρεβάτι.

Το βάρος της ρουτίνας κι η ελαφρότητα της ύπαρξης. Είμαστε αντίστροφοι Δον Κιχώτες. Παλεύουμε με γίγαντες, αλλά τους βλέπουμε σαν ανεμόμυλους. Είναι άνισος αγώνας. Έχουμε καταντήσει παιχνίδια στα χέρια των ισχυρών. Κι ακόμα χειρότερα, σκουπίδια της Ιστορίας. Δεν έχουμε καμία αξία, αν ζούμε ή πεθαίνουμε. Κι έχει μείνει ο καθένας μόνος του, χωρίς πίστη σε τίποτα πια.

“Δεν θα κερδίσεις τίποτα αν σκοτωθείς”, της είπα.
Μπήκα μέσα κι έκλεισα την πόρτα πίσω μου.
“Θα ησυχάσω”, είπε η Κάππα.
Δεν μπορούσα να φέρω αντίρρηση σ’ αυτό. Σίγουρα θα ησύχαζε, μια για πάντα.
“Και τα παιδιά σου;” τη ρώτησα για ν’ αλλάξω θέμα.
“Τ’ αγαπώ.”
“Αλλά;”
“Χωρίς αλλά.”
“Σε χρειάζονται.”
“Δεν με γεμίζει αυτό. Έχω αδειάσει.”

Έτσι μίλησε και μου γύρισε την πλάτη. Πήγε πάλι προς το μπάνιο. Και ήξερα ότι δεν μπορούσα να της πιάσω τα χέρια, δεν μπορούσα να την αγκαλιάσω, δεν μπορούσα να της πάρω το μαχαίρι. Δεν ήμουν εκεί.

“Ποια είναι η αγαπημένη σου γεύση παγωτό;” της φώναξα.
Στάθηκε για λίγο.
“Παύλοβα”, είπε, χωρίς να με κοιτάξει.
“Ποιο τραγούδι χορέψατε στο γάμο σας;”
Αυτό το σκέφτηκε λίγο παραπάνω.
“Το still loving you, των Scorpions”, είπε χαμογελώντας λιγάκι. Δεν έβλεπα το πρόσωπο της. Αλλά το ένιωσα το χαμόγελο.

“Πώς έλεγαν το πρώτο αγόρι που φίλησες στο στόμα;”

Η Κάππα γέλασε. Ένα μικρό γέλιο, που ακούστηκε σαν κελάηδημα.

“Ήταν τόσο χαζό”, είπε. “Ήμασταν στο κάμπινγκ. Καθόμασταν μακριά απ’ τους μεγάλους, πίσω απ’ τις ομπρέλες. Ο Τόμας δεν ήξερε ελληνικά. Ούτε κι εγώ γερμανικά. Κάτι μου είπε, έσκυψε προς το μέρος μου, δεν κατάλαβα, αλλά έσκυψα κι εγώ.” Η Κάππα γέλασε σαν κοριτσάκι. “Χτυπήσαμε τα δόντια μας.”
“Τι μήνας ήταν;”
“Αύγουστος. Το θυμάμαι γιατί φυσούσε, μου έπαιρνε τα μαλλιά ο αέρας. Πάντα έχει μελτέμια τον Αύγουστο στο νησί.”

Γύρισε και με κοίταξε. Δεν είχε αλλάξει γνώμη, αλλά υπήρχε κάτι.

“Η γιαγιά σου ποιο παραμύθι σας διάβαζε;” τη ρώτησα.
“Δεν ήξερε να διαβάζει.” Ακούμπησε στον τοίχο με τον αριστερό της ώμο. “Αλλά δεν ήθελε να το καταλάβουμε, ντρεπόταν. Εμείς ξαπλώναμε στο κρεβάτι του χωριού και της δίναμε κάποιο που είχαμε στο σπίτι. Την Κοκκινοσκουφίτσα, τους μύθους του Αισώπου. Η γιαγιά κοιτούσε τις εικόνες και φανταζόταν ιστορίες. Δικές της. Το ξέραμε ότι δεν ήταν οι κανονικές ιστορίες, οι αληθινές. Αλλά δεν τη σταματούσαμε. Μας έφτανε ν’ ακούμε τη φωνή της μέχρι να μας πάρει ο ύπνος.”

Η Κάππα σκούπισε τα μάτια της.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Τη Σάρον Τέιτ την έσφαξαν οι ακόλουθοι του Τσάρλς Μάνσον. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η Σάρον Τέιτ ήταν οκτώμισι μηνών έγκυος όταν τη δολοφόνησαν. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κι η πραγματικότητα είναι σκατά.

Ο Ταραντίνο μας έκανε να χαμογελάσουμε.
Όχι, η Τέιτ δεν πέθανε. Γέννησε το παιδί της. Κι η σκύλα του Μπραντ Πιτ, που ίσως να λεγόταν Joy, έφαγε τ’ αρχίδια του δολοφόνου.
Στο διάολο η πραγματικότητα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

“Δεν θες κι εσύ να διαβάζεις ιστορίες στα εγγόνια σου; Ή να τις επινοείς;” ρώτησα την Κάππα.
“Θέλω. Αλλά είναι τόσο…”
“Δύσκολο. Το ξέρω. Αλλά θα περάσει κι αυτό.”
“Και τι θα μείνει;”
“Ένα παγωτό, ένα φιλί, ένα τραγούδι, ένα παραμύθι, μια ταινία.”
“Ποιος είσαι;” με ρώτησε η Κάππα.
“Ένα παιδί. Κάνω ότι είμαι μεγάλος, κάνω ότι είμαι συγγραφέας, αλλά είμαι μόνο ένα παιδί που του αρέσουν οι ιστορίες με ευτυχισμένο τέλος.”
“Η ζωή δεν είναι έτσι, μικρέ μου”, είπε η Κάππα.
“Το ξέρω. Γι’ αυτό γράφω.”

sanejoker.info