Οι Αμαζόνες ξεσαλώνουν τώρα

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης      

 

Αυτά που ξέραμε για τις Αμαζόνες τα οφείλουμε στον Ηρόδοτο, πο     υ είχε ταξιδέψει στις παρυφές της Σκυθίας, μιας αχανούς στέπας με απροσδιόριστα σύνορα, βορειοανατολικά της Μαύρης Θάλασσας. Εκεί άκουσε για τον θρύλο των αήττητων γυναικών-πολεμιστριών, που αγνοούσαν οποιαδήποτε γυναικεία δουλειά αλλά ήξεραν τα πάντα για τον πόλεμο.

Φοβερές ιππεύτριες, δεξιοτέχνες στην τοξοβολία -λέγεται πως έκοβαν το ένα στήθος τους, για να παραμένει σταθερό το τόξο τους καθώς κάλπαζαν στις άγριες και επιθετικές στέπες-, είχαν πάρει δίκαια ή άδικα τον τίτλο των ανδροκτόνων.

Εντούτοις, στην καθημερινή ειρηνική ζωή τους, ήταν τόσο ερωτικές που ένδοξοι ήρωες όπως ο Ηρακλής και ο Θησέας ταξίδεψαν στη μακρινή Σκυθία για να βρουν ταίρι. Ο πρώτος βρήκε την Ιππολύτη και ο δεύτερος την αδελφή της, την Αντιόπη. Κατά μία εκδοχή λέγεται ότι τις βίασαν.

Εγώ το θεωρώ απίθανο. Αν είχε γίνει κάτι τέτοιο, θα τελείωνε εδώ η καριέρα των δύο ηρώων μας. Τα τόξα οι Αμαζόνες δεν τα είχαν για διακόσμηση και ήξεραν πού να σημαδέψουν. Οπως θα δούμε και παρακάτω, οι Αμαζόνες δημιουργούσαν μια ακαταμάχητη ερωτική έλξη και είχαν και τα δύο τους στήθη ανέπαφα.

Ο Θησέας δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από την Αντιόπη και έγραψε στα παλιά του τα σανδάλια το βασίλειό του στην Αθήνα. Αλλά τελικά επικράτησε η λογική. Και η όμορφη Αμαζόνα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και γέννησε ένα ωραίο αγόρι, τον Ιππόλυτο.

Και έτσι έχουμε τον πρώτο Σκυθοέλληνα πρίγκιπα που, αν δεν χανόταν τόσο νωρίς και τόσο άδικα, ίσως να είχαμε και σκυθικό πολιτισμό στην Αθήνα. Από τη γοητεία των Αμαζόνων δεν ξέφυγαν ούτε ο Αχιλλέας αλλά ούτε και ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος.

Οι Αμαζόνες πολεμούσαν με την πλευρά των Τρώων και η βασίλισσά τους, η Πενθεσίλεια, ήταν ισάξια του Αχιλλέα. Και συγκρούστηκαν άγρια. Και αν ο Αχιλλέας δεν ήταν άτρωτος, ίσως να τον είχαμε χάσει και ο Τρωικός Πόλεμος να είχε άλλη κατάληξη.

Αλλά η Πενθεσίλεια είναι αυτή που πεθαίνει. Και όταν ο νικητής βγάζει το κράνος της αντιπάλου και πέφτουν τα πλούσια ξανθά μαλλιά της νεκρής στους ώμους της και αναδεικνύεται η ανεπανάληπτη ομορφιά της, ο Αχιλλέας καταλαμβάνεται από ένα άγριο ερωτικό πάθος. Αλλά πια είναι αργά.

Ο Ομηρος δεν ήξερε το δικό μας σύνθημα: «Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο». Ο ζωγράφος Εξηκίας ωστόσο απαθανάτισε τη στιγμή σε ένα αγγείο που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Αλλά και στη μετόπη του Παρθενώνα υπάρχει η Αμαζονομαχία, όπου γυμνοί Ελληνες πολεμούν τις Αμαζόνες οι οποίες φορούσαν αιθέρια ρούχα.

Ο Πλούταρχος, περίπου επτά αιώνες μετά τον Ηρόδοτο, αναφέρει, αν και με κάποια ερωτηματικά, πως ο Μέγας Αλέξανδρος άφησε τον στρατό του στην τύχη του για να περάσει δεκατρείς μέρες στην αγκαλιά της Θαλεστρίδος, μιας άλλης Αμαζόνας, σε μια ειδυλλιακή γωνιά της Κασπίας Θάλασσας.

Οπως και να ’χουν τα πράγματα, ο μύθος των Αμαζόνων παρέμεινε ζωντανός στην αρχαία Ελλάδα, πέρασε στους Ρωμαίους και από κει στους δραματουργούς (Σενέκας, Ρακίνας, Σέξπιρ, χωρίς να λογαριάζουμε τον Ευριπίδη που υπήρξε ο πρώτος διδάξας).

Στις ανασκαφές που έγιναν από τη σημερινή Βουλγαρία μέχρι την ανατολική Μογγολία, δηλαδή στην περιοχή που οι αρχαίοι Ελληνες αποκαλούσαν Σκυθία, βρέθηκαν πολλοί τάφοι με πολεμιστές που είχαν θαφτεί με τιμές, με τα όπλα τους - καμιά φορά είχε θαφτεί δίπλα τους και το άλογό τους.

Και όλοι πίστευαν πως ήταν άντρες. Αλλά το 2004, οι νεκροί άλλαξαν φύλο. Ηταν γυναίκες, όπως απέδειξε το DNA τους. Αρα ο Ηρόδοτος για μία ακόμα φορά είχε δίκιο. Μετέφερε μια ιστορική πραγματικότητα που πέρασε στον μύθο. Επρεπε ο δυστυχής να περιμένει δυόμισι χιλιάδες χρόνια για να δικαιωθεί.

Σήμερα ξέρουμε με σιγουριά πως οι Αμαζόνες υπήρξαν και μαρτυρούν την ισότητα των δύο φύλων στη βαρβαρική Σκυθία, ενώ, ακόμα και στην κλασική Αθήνα, οι γυναίκες ήταν περιορισμένες στα οικιακά τους καθήκοντα.

Η ερευνήτρια Adrienne Mayor* ψάχνοντας κεντροασιατικές και κινεζικές πηγές, μέσα από παραδόσεις, επικά ποιήματα, όλες πηγές μη ελληνικές (Καύκασος, Περσία, Αζερμπαϊτζάν), και μέσα από την εικονογραφία των αγγείων, μας παρέδωσε ακόμα και ονόματα Αμαζόνων που είχαν πολεμικά προσωνύμια (Σιδερένια, Σπαθοφόρα, Μη χάσεις κ.λπ.).

Αυτή η σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη της ιστορικότητας των Αμαζόνων, δηλαδή γυναικών με πλήρη ισότητα φύλου, σε νομαδικές βαρβαρικές φυλές, θέτει από μόνο της ένα ερώτημα: Τι είναι πολιτισμός και τι είναι βαρβαρότητα;

Και ακόμα, για να μπούμε στα χωράφια του Φρόιντ: Τι έκανε όλους αυτούς τους ωραίους Ελληνες, μυθικούς ή ιστορικούς, να πιάνονται από τον ποδόγυρο των Αμαζόνων και να μην τον αφήνουν με καμιά κυβέρνηση; Μήπως το πάθος για την ελευθερία είναι βάρβαρο; Δηλαδή, χωρίς κανόνες;

*Τhe Amazons: Lives and legends of warrior woman, εκδόσεις Princeton

www.efsyn.gr

Οι καμπάνες της Γαλλίας χτυπάνε για όλους

Σήμα κινδύνου για όλη την Ευρώπη η νίκη της ακροδεξιάς

 

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Αυτή τη φορά, κανένας δεν έπεσε από τα σύννεφα. Επιβεβαιώνοντας τις δημοσκοπήσεις, ο πρώτος γύρος των χθεσινών περιφερειακών εκλογών στη Γαλλία ανέδειξε σε πρώτη δύναμη το ακροδεξιό, Εθνικό Μέτωπο με ποσοστό 31% σε πανεθνική κλίμακα, έναντι μόλις... 11% στις αντίστοιχες εκλογές του 2010. Στη δεύτερη θέση, πρακτικά στάσιμο, με ποσοστό 27% (26%) έμεινε το δεξιό κόμμα “Οι Ρεπουμπλικανοί” του Νικολά Σαρκοζί, ενώ το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα υποχώρησε στην τρίτη θέση, με 23% (29%). Ακολουθούν οι Πράσινοι, με 6,6%, το Μέτωπο της Αριστεράς με 4% και το ευρωσκεπτικιστικό κόμμα “Όρθια η Δημοκρατία” με 3,7%. 

Το ακροδεξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν ήρθε πρώτο, με μεγαλύτερη ή μικρότερη διαφορά, σε έξι από τις 13 περιφέρειες της μητροπολιτικής Γαλλίας και είναι πολύ πιθανό να κερδίσει τουλάχιστον δύο από αυτές στο δεύτερο γύρο της επόμενης Κυριακής. Η ίδια η Μαρίν Λεπέν συγκέντρωσε το 41% των ψήφων στη βόρεια περιφέρεια του Καλαί, μια περιφέρεια με έξι εκατομμύρια κατοίκους (περισσότερους από τη Δανία), την πιο φτωχή της χώρας, παλιό οχυρό της Αριστεράς και κατ' εξοχήν θύμα της αποβιομηχάνισης. Η ανιψιά της, Μαριόν Μαρεσάλ Λεπέν, αναδείχθηκε επίσης πρώτη, με 42% στην περιφέρεια Κυανής Ακτής-Προβηγκίας, την πιο πλούσια της Γαλλίας. Η κοινωνική γεωγραφία των αποτελεσμάτων αναδεικνύει το Εθνικό Μέτωπο σε δύναμη ριζωμένη τοπικά σε όλη τη χώρα, με τον εθνικιστικό-λαϊκιστικό-ξενοφοβικό λόγο του να διαπερνά όλα τα κοινωνικά στρώματα, από την κορυφή της αστικής τάξης μέχρι τους εργάτες και τους ανέργους. 

Πολλοί αναλυτές σημειώνουν ότι η Λεπέν ωφελήθηκε από την προσφυγική κρίση και κυρίως από την ατμόσφαιρα εμπόλεμης κατάστασης που περιέβαλλε τη Γαλλία στον απόηχο των πολύνεκρων, τρομοκρατικών επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους τον περασμένο μήνα, στο Παρίσι. Προφανώς, η εκτίμηση αυτή έχει μια ορισμένη βάση, αλλά μόνο γιατί οι παραδοσιακοί πυλώνες του αστικού πολιτικού συστήματος, Σοσιαλιστές και Δεξιά, νομιμοποίησαν τις σκληρές, αυταρχικές και ξενοφοβικές θέσεις του Εθνικού Μετώπου. Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που κήρυξε ο Ολάντ με τη συναίνεση όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων (δυστυχώς, και του ΚΚ Γαλλίας), η φιλοπόλεμη πολιτική στη Συρία και η νομιμοποίηση της ισλαμοφοβίας μπορεί να ανέβασαν τα ποσοστά δημοτικότητας του Γάλλου προέδρου, αλλά σε τίποτα δεν βοήθησαν το κόμμα του. Αντίθετα, επέτρεψαν στο Εθνικό Μέτωπο να εμφανίζεται “δικαιωμένο” στις πάγιες, αντιδραστικές θέσεις του. 

Ωστόσο θα υποτιμούσε κανείς ασυγχώρητα τη δυναμική του Εθνικού Μετώπου αν απέδιδε την άνοδό του μόνο ή κυρίως σε συγκυριακούς, επομένως εύκολα αντιστρέψιμους, παράγοντες. Οι χθεσινές εκλογές ήταν οι τρίτες μέσα σε ενάμιση χρόνο που έφεραν το Εθνικό Μέτωπο πρώτο σε πανεθνική κλίμακα. Είχαν προηγηθεί οι ευρωεκλογές του 2014, όπου εξασφάλισε το 24,9% και οι τοπικές του 2015, όπου έλαβε το 25,2%. Προτού ακόμη ξεσπάσει η προσφυγική κρίση και εκδηλωθούν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, το Εθνικό Μέτωπο κατάφερνε να διεισδύσει σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα επενδύοντας στη χρόνια ανεργία (10,5% με τάση ανόδου), τη φτωχοποίηση και την ανασφάλεια μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, με ένα λαϊκιστικό λόγο “εναντίον των ελίτ του Παρισιού”, ενσωματώνοντας τη δυσαρέσκεια απέναντι στο πολιτικό σύστημα και την Ε.Ε. 

Η αδυναμία της ριζοσπαστικής Αριστεράς να συγκροτήσει έναν άλλο, ανεξάρτητο πόλο (στη διαιώνιση της οποίας συμβάλλει η εμμονή του ΚΚ να εμφανίζεται ως φτωχός συγγενής των Σοσιαλιστών με τους οποίους συνεργάζεται κατά καιρούς σε εκλογικές αναμετρήσεις) άφησε ανοιχτό το πεδίο της ακροδεξιάς δημαγωγίας. Παράλληλα, η αποστασιοποίηση της Μαρίν Λεπέν από τον φασίζοντα αντισημιτισμό του πατέρα της και ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου, Ζαν-Μαρί Λεπέν, βοήθησε την “αποδαιμονοποίηση” του κόμματος, στα μάτια των αστικών και ανώτερων μεσαίων στρωμάτων, και την ανάδειξή του σε αποδεκτό “τρίτο πόλο” της γαλλικής, πολιτικής ζωής-όχι ως κόμματος διαμαρτυρίας, αλλά ως νόμιμου διεκδικητή της εξουσίας στις προεδρικές εκλογές του 2017. 

Η απειλητική άνοδος της Ακροδεξιάς στη Γαλλία στέλνει σήμα κινδύνου σε όλη την Ευρώπη. Η “υπαρκτή Ε.Ε.” όντως αλλάζει, αλλά όχι με τον τρόπο που εξακολουθούν να ονειρεύονται οι εν αφθονία αιθεροβάμονες. Τα φαινόμενα εξάπλωσης των φαιών, ξενοφοβικών και ακροδεξιών τάσεων γενικεύονται, με τελευταίο - πριν τη Γαλλία - κρούσμα τη νίκη του PiS στις εκλογές της Πολωνίας. Η ελπίδα για μια αντίστροφη πορεία ριζοσπαστικοποίησης στη χειμαζόμενη από τη λιτότητα και τα μνημόνια περιφέρεια της Ε.Ε. με καταλύτη την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, τον περασμένο Γενάρη, δυστυχώς ακυρώθηκε με την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του Ιουλίου. Η σοβαρή, αρνητική επίδραση αυτής της εξέλιξης έγινε αμέσως αισθητή στην Ισπανία, όπως, πολύ φοβούμαστε, θα επιβεβαιώσουν και οι επικείμενες βουλευτικές εκλογές σε λίγες μέρες. Μοναδικό παράδειγμα “κόντρα στο ρεύμα” ήταν η πτώση της δεξιάς κυβέρνησης στην Πορτογαλία και η ανάδειξη κυβέρνησης των Σοσιαλιστών, με κριτική στήριξη της Αριστεράς (Μπλόκο και ΚΚ). Ωστόσο και εκεί, το παρελθόν και το ποιον της ηγεσίας των Σοσιαλιστών δεν επιτρέπει μεγάλες δόσεις αισιοδοξίας. 

Για να επιστρέψουμε στα της Γαλλίας, οφείλουμε να τονίσουμε ότι η άνοδος του Εθνικού Μετώπου κάθε άλλο παρά ευθύγραμμη υπήρξε και κάθε άλλο παρά ακατανίκητη θα πρέπει να θεωρηθεί ακόμη και σήμερα. Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν είχε προκαλέσει σοκ στη Γαλλία και σ' όλο τον κόσμο ήδη το 2002, όταν ήρθε δεύτερος στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, αφήνοντας εκτός τον σοσιαλιστή πρωθυπουργό Λιονέλ Ζοσπέν. Ωστόσο, στον δεύτερο γύρο το 82% των Γάλλων τον καταψήφισε, καθώς ενεργοποιήθηκαν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της κοινωνικής πλειοψηφίας. Στις επόμενες προεδρικές εκλογές του 2007, το Εθνικό Μέτωπο περιορίστηκε στο 10,4%, διασπάστηκε και αντιμετώπισε πραγματική απειλή διάλυσης. Ο δεύτερος γύρος της επόμενης Κυριακής θα δώσει μια πρώτη ένδειξη για τη δυνατότητα συγκράτησης της Ακροδεξιάς - μην ξεχνάμε ότι η αποχή στον πρώτο γύρο έφτασε το 50%, κάτι που αφήνει πολλά ενδεχόμενα ανοιχτά για το δεύτερο γύρο. Σε κάθε περίπτωση, είναι φανερό ότι η απειλή του Εθνικού Μετώπου δεν θα αναχαιτισθεί, μακροπρόθεσμα, αν δεν αντιμετωπισθούν οι κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες που θρέφουν την ακροδεξιά δημαγωγία.

www.iskra.gr

Η σιωπή των αμνών

 

Συντάκτης: Λευτέρης Κουγιουμουτζής    

  

Εδώ και τρεις μήνες, η Νίκη δεν έχει ανταλλάξει κουβέντα με τους συναδέλφους της στο φροντιστήριο. Μπαίνει κάθε μέρα στο γραφείο των καθηγητών, τους καλησπερίζει γλυκά κι αυτοί της στρέφουν επιδεικτικά την πλάτη. Προσπαθεί να ανοίξει μια ανθρώπινη συζήτηση και φεύγουν απ’ το δωμάτιο. Δεν είναι εποχή να τους δει κανένα μάτι να μιλάνε με την «ανεπιθύμητη», άλλωστε αυτή ήταν που παραλίγο να τους «κλείσει» τη δουλειά και να βρεθούν στον δρόμο! Τι τις θέλει τώρα τις καλησπέρες;

Δεν πάει πολύς καιρός που η εργοδοσία τούς ζήτησε να υπογράψουνε χαρτί ότι τάχα εισπράξανε το δώρο του Πάσχα. Η Νίκη δεν υπέγραψε, χωρίς να κάνει φασαρία· δεν της πήγαινε το χέρι να προδώσει αγώνες και πιστεύω. Το θέμα έμεινε εκεί, ώσπου τον Ιούνη της ανακοινώσανε ορθά-κοφτά ότι δεν θα ξαναπροσληφθεί γιατί δεν δέχτηκε να βάλει εκείνη την υπογραφή. Δεν άφησε το θέμα έτσι, με ποιο δικαίωμα την παραπέταγαν μετά από τόσα χρόνια, απλώς επειδή δεν συνηγόρησε στο ψέμα;

Μέσα από τον σύλλογο εργαζομένων στα φροντιστήρια έγινε μεγάλη φασαρία. Πέρασε το καλοκαίρι με παραστάσεις διαμαρτυρίας, συνεχείς ακροάσεις στην Επιθεώρηση και «φιλικούς» καφέδες με μπόλικες συστάσεις στην Ασφάλεια. Μέχρι το υπουργείο έφτασε η υπόθεση και λίγο πριν από τις εκλογές εξαναγκάστηκε ο εργοδότης να την επαναπροσλάβει κανονικά, όπως και έγινε. Κι έκτοτε, ξεκίνησε το μαρτύριο της σιωπής από τους συναδέλφους.

Την ξέρανε καλά τη σιωπή, την είχανε από καιρό υιοθετήσει ως στάση. Από τις απαρχές της κρίσης, κυρίως σιωπούσαν· στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και στο πετσόκομμα των εργασιακών δικαιωμάτων, στις αλλεπάλληλες μειώσεις, στις αδήλωτες ώρες και στο μειωμένο ποσό που αναγραφόταν ως ωρομίσθιο στην επίσημη πρόσληψη, στα λειψά ένσημα, στις απλήρωτες επιτηρήσεις και ενημερώσεις γονέων.

Κουβέντα δεν έβγαλαν για τίποτα, έπρεπε άλλωστε «να βάλουνε πλάτη», καθότι με τέτοια κρίση «κινδυνεύει η επιχείρηση» και τι θα γίνει αν μείνουνε στον δρόμο, όπως φημολογούνταν συχνά-πυκνά στους διαδρόμους; Και ήρθε τώρα η «παλαβή», να μην υπογράφει «το αυτονόητο» και να «δυναμιτίζει» τη δουλειά τους;

Στο περιθώριο, λοιπόν, το «μαύρο πρόβατο», που χάλασε τη νόρμα των καιρών. Αυτή που αγωνίστηκε για ένα νόμιμο δικαίωμα, αυτή να εξοβελιστεί, κι όχι αυτοί που το καταστρατήγησαν με θράσος! Υπάρχουν, βεβαίως, εργοδότες που μάτι δεν κλείνουνε από την αγωνία τους να είναι συνεπείς απέναντι στους εργαζόμενούς τους.

Αρκετοί εξαναγκάζονται σε τέτοια τερτίπια από πραγματική ανάγκη, προκειμένου να παραμείνουν ανοιχτοί και να δίνουν κι ένα κομμάτι ψωμί σε μερικούς ανθρώπους. Αλλά υπάρχουνε κι αυτοί που εκμεταλλεύονται τη συγκυρία για να αποθησαυρίζουν και που εξαφανίζουν με μένος όποιον διεκδικεί απλώς αυτά που δικαιούται. Που αντιμετωπίζουν το προσωπικό χωρίς κανέναν σεβασμό, ως αναλώσιμους, και διοικούν με γνώμονα τον φόβο.

Κι είναι πανίσχυρος ο άτιμος ο φόβος. Μας απομονώνει και μας παραλύει. Μας τυφλώνει σε σημείο να μην αναγνωρίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, μας οδηγεί σε συμπεριφορές και πράξεις μικροπρεπείς, αλλοτριώνει το είναι μας κι αλώνει το μυαλό μας, θολώνει την κρίση μας κι απενεργοποιεί τη συνείδησή μας.

Μα όσο φωτίζουν φάροι σαν τη Νίκη, υπάρχει ακόμα ελπίδα.

www.efsyn.gr

Αντέχουμε;

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Αν ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ζούσε σήμερα, θα ήταν 22 ετών.
“Ισως και ο Νίκος Ρωμανός να μην βρισκόταν πίσω από τα κάγκελα μιας φυλακής, αλλά αυτό ας απασχολήσει τους σοβαρούς κοινωνιολόγους και όχι τον κάθε μ@λάκα Πρετεντέρη και τον κάθε μ@λάκα που περιμένει τον Πρετεντέρη να του πει τι να σκεφτεί.   

Εν αντιθέσει με ότι πιστεύουν οι υπερασπιστές της «δημοκρατίας», εκείνη την μαύρη νύχτα πριν 7 χρόνια, σκοτώθηκε ένα παιδί από αυτούς που υποτίθεται ότι το προστατεύουν.

“Ενα ΜΜΕ, ονόματι Mega Channel, παραποιούσε βίντεο για να κρύψει το φονικό και να το παρουσιάσει ως συμπλοκή μεταξύ ΜΑΤ και αναρχικών.

Δεκάδες άλλα ΜΜΕ προσπαθούσαν να παρουσιάσουν το γεγονός ως μια κακή στιγμή ή ότι ο Αλέξης τα ήθελε και τα “παθε.   

Για την μάνα του Αλέξη, όλα αυτά δεν θα είχαν καμία σημασία, η ζωή της τελείωσε εκείνη τη στιγμή.

Της έκλεψαν το παιδί της, το αγόρι της και δεν θα το ξεχάσει ποτέ, δεν θα τους συγχωρέσει ποτέ.

Από εκείνη τη μέρα -και κάθε μέρα- κάθε ανάσα της είναι ένας μαραθώνιος, μια αχανής έρημος.

Είναι αφύσικο να πεθαίνουν τα παιδιά πριν τους γονείς τους, δεν μπορώ να διανοηθώ χειρότερη στιγμή για έναν άνθρωπο από αυτήν, δεν θέλω να τη ζήσω ποτέ.

Και είναι ακόμα χειρότερο για τον γονέα όταν το παιδί του δολοφονείται και όταν έχει παράλληλα να αντιμετωπίσει και το κάθε μαλακισμένο που προσπαθεί να προστατεύσει ένα σκατοσύστημα που μας βιάζει κάθε μέρα, προσπαθώντας να αθωώσει τον δολοφόνο και τον σκατοθεσμό που τον όπλισε.

Γιατί, εντέλει, περί αυτού πρόκειται.

Το χέρι του Κορκονέα κρατούσε το όπλο που σκότωσε τον 15χρονο Αλέξη, στις 6 Δεκεμβρίου του 2008.

“Ομως, η προσπάθεια συγκάλυψης από την αστυνομία και από το πολιτικό σύστημα καταδεικνύει ότι οι δράστες ήταν περισσότεροι -από τον εκπαιδευτή, μέχρι την ΕΛΑΣ και το σύστημα που βγάζει έναν ένστολο στο δρόμο για να… διατηρεί την τάξη, ειδικά όταν αυτή διασαλεύεται από 15χρονους μετά τη δύση του ηλίου, ενώ η προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος είχε μια πολύ απλή εξήγηση, καθώς χωρίς αποδεκτό έγκλημα δεν υπήρχαν ένοχοι.

Και αυτό εξόργισε σχεδόν τους πάντες, ο τρόπος με τον οποίον προσπάθησε να κουκουλωθεί η αισχρή δολοφονία ενός παιδιού.

Τις επόμενες μέρες ήταν τέτοια η οργή του κόσμου που η τότε κυβέρνηση Καραμανλή, συζητούσε ακόμα και την εμπλοκή του στρατού για την αντιμετώπιση της εξέγερσης.

Πιστεύω πως ποτέ άλλοτε στη χώρα μας δεν απειλήθηκε σε τέτοιο βαθμό η υπάρχουσα κοινωνική δομή, ο τρόπος με τον οποίον η δολοφονία αποτέλεσε την αφορμή για την εκδήλωση της νεανικής οργής -και όχι μόνο- ήταν πρωτοφανής.

Επιστρατεύτηκε μέχρι και ο “Αγιος Βασίλης για να κατευνάσει το οργισμένο πλήθος, κάτι που οδήγησε στην πυρπόληση του χριστουγεννιάτικου δέντρου στις 8 Δεκεμβρίου.

Αυτό εξάλλου ήταν το πρώτο μέλημα της κυβέρνησης και του κατεστημένου: να μην διαταραχθεί η «ομαλότητα» και να μην απειληθεί η …φυσική τάξη των πραγμάτων.

“Επρεπε πάση θυσία να επιστρέψει η κοινωνία στη ρουτίνα της.

Σύμφωνα και με τον τότε υπουργό Εσωτερικών, έναν κύριο Προκόπη Παυλόπουλο -τον νυν ΠτΔ- η δολοφονία του Αλέξη ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό και ως τέτοιο «έπρεπε» να αντιμετωπιστεί από τα πλήθη, ως μια κακιά στιγμή.

“Οπως εκείνη του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά στις 17/11/1985, που δολοφονήθηκε από τον Μελίστα, τον οποίον Καλτεζά, διαπόμπευσε η υπεράσπιση του δολοφόνου, επειδή άκουγε ροκ μουσική και οι γονείς του ήταν χωρισμένοι.

“Οπως εκείνες του Ιάκωβου Κουμή και της Σταματίνας Κανελλοπούλου, στις 16/11/1980.

Οπως η παρ” ολίγον δολοφονία του Αυγουστίνου Δημητρίου, από μια… ζωηρούτσικη ζαρντινιέρα.

Το τι μαλακίες ακούστηκαν από πολιτικούς ή τους εμπλεκόμενους φορείς σε αυτές τις υποθέσεις δεν λέγεται.

Πχ ο πρωθυπουργός Ράλλης είχε δηλώσει για τις δυο δολοφονίες (Κουμή-Κανελλοπούλου): «Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη.»

Ο δε Νικήτας Κακλαμάνης εξέφρασε τη λύπη του για το πλήγμα που δέχθηκε ο οικονομικός βίος σε μια δύσκολη εποχή για τη χώρα.

Συγκρατήσου…

Πάντως αν το σκεφτείς αξιοπρεπώς και όχι ως πειθήνιο ον, όλοι αυτοί οι «ατίθασοι» νέοι δεν ήταν παρά τα θύματα μιας κραταιάς αντίληψης, ενός κάλπικου «δημοκρατικού» πλαισίου μέσα στο οποίο υποχρεούται να συμμορφώνεται ο πολίτης.

Γιατί, όταν δεν υπάρχει συμμόρφωσις, πάντα ακολουθεί η καταστολή.

Και με ποιον άλλον τρόπο μπορεί να αθωωθεί η καταστολή -όταν από μόνη της είναι στυγνό έγκλημα- παρά με την ενοχοποίηση του ίδιου του θύματος;

Εν πάση περιπτώσει, στο πρόσωπο του Αλέξη εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είδαν το πρόσωπο του δικού τους παιδιού.

Και η αλήθεια αυτή είναι, αντί του Αλέξη θα μπορούσε να είχε σκοτωθεί εκείνη τη νύχτα ο καθένας από μας.

Και η λεγόμενη κοινωνική ειρήνη δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια μαζική αυταπάτη, καθώς η καταστολή είναι πανταχού παρούσα.

Ο Μάνος Χατζιδάκις είπε κάποτε: «Είναι λάθος να νομίζουμε ότι περιφρουρείται η ελευθερία μας με το να καταδιώκονται άνθρωποι που δε μας νοιάζουν. Θα “ρθει μια δεδομένη στιγμή που και εμείς δε θα μοιάζουμε με κάποιους κι εμείς σωστά θα καταδιωχθούμε. Μην ξεχνάμε ότι αυτό είναι η αρχή και η βάση του εθνικοσοσιαλισμού και του φασισμού. Δεν κινδυνεύουμε απ” αυτούς που δε μας μοιάζουν. Κινδυνεύουμε απ” αυτούς που μας περιφρουρούνε.»

Στην τελική, ποιος μπορεί να πει με απόλυτη σιγουριά ότι δεν είναι θέμα χρόνου να χάσει τη ζωή του ένας ακόμα αθώος από την αστυνομική/κρατική βία, την οποία βέβαια δεν σπεύδει κανένας παπαγάλος να καταδικάσει;

Και όσο εύκολο είναι να θεωρείς πως επειδή είσαι φρόνιμος δεν κινδυνεύεις, άλλο τόσο εύκολο είναι να βρεθείς στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή.

Να πάει να γ@μηθεί αυτού του τύπου η ομαλότητα.

Ο Δεκέμβρης δεν ήταν απάντηση.

“Ηταν ερώτηση.

Αντέχουμε;

Με εκτίμηση

Άρης

 

(Αγαπητέ Άρη, δεν θα πω αν ο Δεκέμβριος του 2008 ήταν ερώτηση ή απάντηση. Πάντως, ήταν η στιγμή να διαλέξεις με ποιους θα πας. Εγώ τότε διάλεξα. Βέβαια, αν ο Δεκέμβριος του 2008 ήταν ερώτηση, ακολούθησαν άλλοι 84 μήνες, οπότε ξέρουμε την απάντηση. Και δεν την αντέχουμε. Για τις εξεγέρσεις, θα είχα να πω πως μάλλον πρέπει να γίνουν πιο έξυπνες. Και για μια φορά, αντί να περιμένουμε το πρώτο χτύπημα των άλλων για να αντιδράσουμε, να χτυπήσουμε εμείς πρώτοι. Όταν το ξύλο είναι αναπόφευκτο και όταν πίσω σου είναι ο τοίχος, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ρίξεις εσύ την πρώτη μπουνιά. Να είσαι καλά, Άρη.)

pitsirikos.net

Βγάλε τα ρούχα σου, Ιοκάστη

Γελωτοποιός 

 

Όπως και να το δεις, όπως και να το πεις, όταν ο Αριστοτέλης γράφει ότι ο Οιδίποδας Τύραννος είναι η μεγαλύτερη τραγωδία, πρέπει να κάνεις ενός λεπτού σιγή.
Για να σκεφτείς.

Μη σκέφτεσαι. Ένα φως ανάβει στην διπλανή πολυκατοικία. Μια γυναίκα, γυμνή, περνάει μπρος απ” το παράθυρο. Υποψία γέλιου και το σβήσιμο της λάμπας. Μετά ησυχία. Κάποιοι αγκαλιάζονται.

Δεν πιστεύω στη μοίρα ούτε σε τίποτα άλλο. Δεν πιστεύω στον άνθρωπο.

Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα: «Ο άνθρωπος είναι ζώο άπτερο, δίποδο κι αιματοβαμμένο». Ισορροπούμε πάνω στην ατέρμονη γραμμή του αίματος. Δεξιά κι αριστερά, όπου κι αν πέσεις, ο θάνατος....

Τρεις χιλιάδες χρόνια ιστορίας, τι έχει να επιδείξει η ανθρωπότητα; Πολέμους. Σφαγές. Γενοκτονίες. Με αστερίσκο σημειώνονται κάποιες εποχές, κάποιοι άνθρωποι. Οι εξαιρέσεις.

Η τέχνη είναι το άλλοθι της δολοφονικής μας μανίας, της δολοφονικής αδιαφορίας. Η επιστήμη γίνεται όπλο. Ό,τι αποδίδει χρήμα επικρατεί. Οι προφήτες, σαν τον Τέσλα, πέθαναν άδοξα. Δοξάζουμε τους στρατηλάτες, τους φονιάδες των λαών. Δοξάζουμε τους μεγιστάνες.

Στο σταθμό του τρένου ένα κορίτσι με κολλητό παντελόνι. Μακριά ξανθά μαλλιά κι άγριο βλέμμα. Όσοι την είδαν να περνά τυφλώθηκαν. Εκείνη το “ξερε και συνέχιζε.

Ο Οιδίποδας στάθηκε μπρος στη Σφίγγα με το αίμα του πατέρα του στα χέρια.

-Τι “ν” αυτό που γεννιέται παιδί, ζει σαν θηρίο και πεθαίνει σαν σκουπίδι;
-Ο άνθρωπος.

-Τι “ν” αυτό που δεν ξέρει τίποτα το πρωί, νομίζει ότι ξέρει τα πάντα το μεσημέρι κι ακόμα περισσότερα το βράδυ;
-Ο άνθρωπος.

-Τι “ν” αυτό που γεννιέται αθώο, ζει ένοχα και πεθαίνει με κατάρες;
-Ο άνθρωπος.

Όποια και να “ναι η ερώτηση, η απάντηση είναι ίδια: Ο άνθρωπος.

Ο Οιδίποδας δεν νίκησε τη Σφίγγα. Αν απαντούσε λάθος θα πέθαινε πριν ξαπλώσει με την Ιοκάστη, τη μητέρα του, πριν γίνει τύραννος, πριν φέρει τον λοιμό, πριν αυτοτυφλωθεί.

Αν δεν γνώριζε τίποτα θα ζούσε ευτυχισμένος, βόσκοντας τα πρόβατα στον Κιθαιρώνα, βοσκός κι άμοιρος ευθυνών.

Η γνώση είναι ματαιότητα, έτσι λέει ο Εκκλησιαστής.

Το αγόρι και δίπλα του η μητέρα. Απ” όπου περνάνε, οι άντρες στρέφονται να την κοιτάξουν. Φοράει δεκάποντα τακούνια και φόρεμα που διαγράφει το εσώρουχο της. Όλοι κοιτάνε.
Το αγόρι τους σκοτώνει όλους, έναν έναν, μέχρι που να φτάσει στον ανώτατο τύραννο, αυτόν που μοιράζεται το κρεβάτι μ” εκείνη.

Ο Οιδίποδας είναι πιο τίμιος κι απ” τους θεούς.
Δεν γνώριζε ότι εκείνος ο άντρας με τ” άσπρα μαλλιά ήταν ο πατέρας του. Και τον σκότωσε. Σε άμυνα.
Δεν γνώριζε ότι η Ιοκάστη, η βασίλισσα, ήταν η μητέρα του. Και την έγδυσε. Σε επίθεση.
Κι όταν βρέθηκε μπρος στον Τειρεσία, προκαλώντας τον μάντη με τα γυναικεία βυζιά, δεν ήξερε ποιος ευθυνόταν για τον λοιμό.

-Ήταν αθώος;
-Κάθε δικαστήριο θα τον αθώωνε.

Όμως εκείνος, σαν έμαθε τι είχε κάνει, έβγαλε τα μάτια του κι άφησε την εξουσία στον Κρέοντα. Ο Οιδίποδας ήταν υπεράνω των ανθρώπων, των θείων νόμων, της μοίρας. Γιατί μόνος αποφάσισε ποια θα είναι η καταδίκη του.

Ένας έφηβος στέκεται στο φανάρι. Γίνεται πράσινο, όλοι περνάνε, εκείνος περιμένει. Όταν νομίζει ότι κανένας δεν τον βλέπει, πηγαίνει στον τοίχο βγάζει το σπρέι και γράφει: «Η λέξη που ψάχνεις είναι… ματαιότητα». Έπειτα πάει να φύγει, με βλέπει και μου χαμογελάει, ένοχα.

Ο Οιδίποδας θα μπορούσε να πει: Δεν ήξερα.
Ο Οιδίποδας θα μπορούσε να πει: Έκανα ό,τι ήταν δυνατόν.
Ο Οιδίποδας θα μπορούσε να πει: Παρέλαβα καμμένη γη.
Ο Οιδίποδας θα μπορούσε να πει: Εσείς με εκλέξατε.
Ο Οιδίποδας θα μπορούσε να πει: Έφταιγε η μοίρα, η ΤΙΝΑ, οι θεοί, η Αγορά.
Ο Οιδίποδας θα μπορούσε να πει: Είμαι αθώος.

Όμως φορτώθηκε το χάος στην πλάτη του. Αποδέχτηκε το βάρος της ύπαρξης του, τη ματαιότητα.

Ένας άστεγος σπρώχνει το καρότσι του. Μια κοπέλα του δίνει λεφτά. Εκείνος κοιτάει τη χούφτα του σαν να είναι κάτι περίεργο.
Περίεργο. Προτού γεννηθεί μια τσιγγάνα είχε διαβάσει τη χούφτα της μάνας του. «Ο γιος σου θα γίνει σπουδαίος«, της είχε πει, ως άλλη Πυθία. Η μάνα το πίστεψε. Το “λεγε στο παιδί της απ” τη μέρα που γεννήθηκε.
Καθώς ψάχνει στα σκουπίδια ο Θωμάς θυμάται τη μάνα του: «Θα γίνεις σπουδαίος».

Ο Αριστοτέλης είχε δίκιο. Ο Οιδίποδας είναι ο πιο τραγικός άνθρωπος. Γιατί τα πάντα τον οδηγούν στο λάθος κι εκείνος υπερασπίζεται την αλήθεια του, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς δεν ήξερα δεν άκουσα δεν είδα, χωρίς δεν-φταίω-εγώ-κύριε-η-Εύα-μου-το-δωσε.

Φορτώνεται όλο το βάρος της αιματοβαμμένης ανθρωπότητας και υποφέρει, χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα ή έστω να προσεύχεται να πάρουν το πικρό ποτήρι.
Όταν βγάζει τα μάτια του είναι ο μόνος που στέκεται πάνω απ” τους θεούς και τη μοίρα. Τραγικός, αλλά σπουδαίος.

Η τελευταία σκηνή, λίγο πριν πέσουν τίτλοι τέλους. Ο Τόμας με την Τερέζα στο φορτηγό.
-Τι σκέφτεσαι; τον ρωτάει.
-Σκέφτομαι πόσο ευτυχισμένος είμαι.

Και συνεχίζει να οδηγεί, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι η τελευταία κουβέντα που λέει, ότι το φορτηγό δεν έχει φρένα κι ότι η ταινία τελειώνει.

Ο Οιδίποδας κι ο Τόμας. Ο Σοφοκλής κι ο Κούντερα. Διαφορετικοί ήρωες στην ίδια ιστορία. Ο έρωτας σε κρατάει ζωντανό κι η μοίρα, η τύχη, η εξουσία, προσπαθεί να σε συνθλίψει.

Και δεν υπάρχει τίποτα, όσο κι αν θες να το πιστέψεις, τίποτα να σε σώσει όταν τα φρένα της τύχης σταματήσουν να λειτουργούν. Ο θάνατος θα “ρθει όταν πεις ότι είσαι πιο ευτυχισμένος από ποτέ, όταν πεις «γδύσου», όταν πεις «μα που έβαλα τις κάλτσες μου;» όταν πεις «αύριο το πρωί θα…»

Ο Σοφοκλής, ο Κούντερα είναι τραγικοί ποιητές. Κάθε ποιητής είναι τραγικός. Γιατί γνωρίζει ότι κάθε αγκαλιά, κάθε φιλί, κάθε παιδί, κάθε παιχνίδι, κάθε έρωτας, κάθε αγώνας, κάθε ζωή έχει τέλος -αναπάντεχο συνήθως.

Κι αν ρωτήσεις τι μένει απ” τη ζωή θα σου πω να κοιτάξεις απέναντι, τριγύρω, να μυρίσεις, ν” ακούσεις, να γευτείς.

Τι μένει απ” τη ζωή;
Αν έμενε κάτι δεν θα ήταν τραγωδία.
Βγάλε τα ρούχα σου λοιπόν.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η φωτογραφία είναι της Έλλης Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη, της Nelly’s

sanejoker.info/

Ο θυμός, οι στόχοι κι αυτό το κάτι που λείπει

 

Σχόλια με αφορμή τον Δεκέμβρη του ’08

 

Τάσος Βαρούνης 

-Με ποιο τρόπο να ξεχάσεις και πώς να θυμάσαι. «Η λάμψη της εξέγερσης», «τότε που άρχισαν όλα», «ήμουν κι εγώ εκεί». Και άλλες πολλές καταγραφές που η αλήθεια τους τη μία σε παγιδεύει στο παρελθόν και την άλλη σε καλεί να σκεφτείς λίγο παραπάνω αφού -κι όμως- πέρασαν ήδη επτά χρόνια. Σήμερα, σαν ο χρόνος να κυλά πιο γρήγορα. Δεν φτάνει πια να αρνείσαι τη λήθη, να καθιστάς «επίκαιρο» κάτι μακρινό, να εφευρίσκεις εκ νέου και βιαστικά κάποιο «νόημα». Η προηγούμενη γενιά έφτιαξε πολλά εικονοστάσια και λιτανείες που μάλλον βαραίνουν παρά προάγουν. Από την άλλη, πάλι, παραμονεύει η παραχάραξη, το «πάμε παρακάτω», το «περασμένα ξεχασμένα».

-Πόσο θυμός υπάρχει σήμερα; Κι αν γινόταν τώρα μια τέτοια δολοφονία; Άλλοι είναι με το «θα γινόταν χαμός», άλλοι με το «δεν θα κουνιόταν φύλλο». Ωστόσο, είναι σαν να περιμένουμε «κάτι μεγάλο» να γίνει και να μας βγάλει από μια δύσκολη θέση, από μια αμηχανία. Καλό και κακό αυτό. Καλό γιατί τα μαζικά γεγονότα αντίστασης απολαμβάνουν το κύρος που τους αξίζει, σε σχέση με την πεζή καθημερινότητα του «καθενός». Και κακό γιατί κατασκευάζουν μυθολογικές αφηγήσεις και διεξόδους που δεν λειτουργούν πια τόσο εύκολα. Δεν ζούμε στο 2008.

-Οι κυβερνώντες φοβήθηκαν αρκετές φορές από τότε. Ατράνταχτη απόδειξη ότι τα κάστρα τους δεν είναι ασφαλή. Όχι μόνον εδώ, αλλά και σε όλο τον πλανήτη, το πολιτικό σύστημα, οι θεσμοί, οι αντιπροσωπεύσεις αντιμετωπίζουν τη χλεύη των ανθρώπων. Πώς να σταθεροποιηθεί κάτι όταν παράγει κατ’ αποκλειστικότητα δυστυχία και ταπείνωση; Ο Δεκέμβρης εγκαινίασε μια φάση πιο οραματικής αναζήτησης. Ένα «αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό». Ακόμα κι αν ο μηδενισμός ήταν μια βασική του διάσταση άνοιξε μια χαραμάδα για όσους τουλάχιστον δεν μετρούν τα κινήματα με το κυνικό φίλτρο της «αποτελεσματικότητας». Κάτι, όμως, λείπει.

-Απέναντι στην κυριαρχία του μοιραίου και του ΤΙΝΑ, η εξέγερση αποδεικνύεται ανεπαρκής. Όχι βέβαια για όσους δεν νιώθουν το δίκιο της ή τη φοβούνται. Ή για όσους θέλουν τα πράγματα να προχωρούν κατά παραγγελία. Αλλά για τους καταπιεσμένους, τους φτωχούς, για όσους έχουν συμφέρον τα πράγματα ν’ αλλάξουν. Είναι η έλλειψη εναλλακτικής που εμφανίζει ως νικητή το «σύστημα». Είναι το ρηχό βάθος των αρνήσεων και των ρήξεων που μας καθιστά σε μεγάλο βαθμό διαχειρίσιμους. Έξω από το ευρώ η καταστροφή, εκτός της Δύσης η βαρβαρότητα, από την ανεργία καλύτερα τα ψίχουλα. Απέναντι σε αυτά δεν αρκεί πια το «λένε ψέματα», ούτε το «πόσο κακοί είναι». Χρειαζόμαστε τις δικές μας ιδέες, τις δικές μας αφηγήσεις.

-Τα πεδία των συγκρούσεων έχουν πια διευρυνθεί. Αυτά που πρέπει να υπερασπίσουμε είναι πολύ περισσότερα και βάλλονται πανταχόθεν. Κι εδώ γεννιούνται τα διλήμματα. Είναι πολύ δυνατός ο αντίπαλος που ακόμα και η σκέψη τεμπελιάζει ή τρομάζει ότι κάτι τελικά μπορεί να παλευτεί. Ας βρει ο καθένας κάτι να προσφέρει, ας ζήσει τουλάχιστον αξιοπρεπώς, ας δώσει μια μάχη εκεί που μπορεί, ας βρει κάτι να τον «γεμίζει». Δεν είναι και λίγο. Μα σήμερα κάποιος πρέπει να διαχειριστεί αλλιώς την κρίση ειδάλλως αυτή θα συνεχίσει να τρώει τις σάρκες μας. Κι αν αυτό δε γίνει η ατζέντα ενός υπό διαμόρφωση κινήματος -δηλαδή κατεξοχήν πολιτικού κινήματος- ενδέχεται να στριφογυρνάμε γύρω από τον εαυτό μας, τις πλάνες μας, τις πράξεις μας.

-Πώς αξιολογούμε σήμερα την ισχύ ενός κινήματος; Πώς μετράμε τη δύναμή του; Είναι σίγουρα η «μάζα» που δίνει τον τόνο. Μα οι άνθρωποι, οι πολλοί, οι «από κάτω» δεν υιοθετούν μονάχα «προοδευτικές» ιδέες. Ούτε προσφέρουν την αποφασιστικότητα και τον ηρωισμό τους για μια καλύτερη -ναι απλά καλύτερη, δεν είναι όλα σχετικά- κοινωνία. Πολιτικά πάθη ενεργοποίησαν κινήσεις και στρατεύσεις με αποκρουστικό πρόσημο. Η πολιτική ξανά στο τιμόνι λοιπόν. Έτσι φτιάχτηκαν κινήματα και μπήκαν μπροστά κοινωνικές διεργασίες. Το πολιτικό ανακατεύει την τράπουλα και δίνει την ώθηση να «οικοδομηθεί» αλλιώς μια κοινωνία, μια οικονομία, ένα κράτος.

-Κι εμείς ποιοι είμαστε; Αυτοί που μένει να βρούμε κάποιους κοινούς στόχους για να παλέψουμε; Ένα όραμα που να μας ταιριάζει; Είμαστε οι καλοί που έχουν ένα δίκιο και θα το διεκδικήσουμε; Επ’ ουδενί. Είμαστε κι εμείς παράγωγα της εποχής και των ηγεμονικών της διαστάσεων. Αλλοτριωμένοι, μαθημένοι περισσότερο στα δικαιώματα και λιγότερο στις υποχρεώσεις, με αίσθημα ότι το «Εγώ» μας αδικείται, με «μέτρα ευτυχίας» κατεξοχήν συστημικά. Δεν πρόκειται, λοιπόν, να ενωθούμε αν η έννοια «κοινό συμφέρον» δεν επανέλθει στα μυαλά μας. Και δεν θα ξεφύγουμε από τη μέγγενη όσο πολεμάμε με τα όπλα του αντιπάλου, όσο δεν απαλλάσσουμε τους δικούς μας αγώνες από τις επιδράσεις του κόσμου που μας διαμόρφωσε. Πολλά από τα κινήματα των τελευταίων χρόνων έθεσαν τέτοιες πλευρές. Μιας άλλης ηθικής, μιας άλλης στάσης, άλλων προτύπων, μιας πιο καθολικής χειραφέτησης. Κι αυτές τις γραμμές πρέπει εγκαίρως να αναπτύξουμε.

www.e-dromos.gr

Δεκάδες δισ. τρώνε οι τράπεζες

 

του Γιώργου Δελαστίκ

 

Φρικιαστικό είναι το οικονο μικό έγκλημα που είχε θύματα όλους τους Έλληνες φορολογούμενους, αλλά σχεδόν κανένας δεν το έχει πάρει χαμπάρι λόγω της άκρας του τάφου σιωπής των μέσων ενημέρωσης, τα οποία ξαφνικά έχουν πήξει από διαφημίσεις τραπεζών. Η ανακεφαλαιοποίηση των τεσσάρων συστημικών ελληνικών τραπεζών συνιστά πραγματικά το μεγαλύτερο σκανδαλώδες οικονομικό έγκλημα και έχει τελεστεί ποτέ σε αυτόν τον τόπο. Είναι απίστευτο αυτό που έγινε και καλύφθηκε συνειδητά από ένα εκπληκτικό πέπλο σιωπής.

Είναι τρομακτική η κομπίνα που έστησαν οι τραπεζίτες, αλλά και οι Ευρωπαίοι κερδοσκόποι. Στην ανακεφαλαιοποίηση καθόρισαν αρχικά …μηδενικές τιμές για τις μετοχές τους: Ένα (1) λεπτό για κάθε μετοχή της Eurobank, δύο (2) λεπτά για κάθε μετοχή της Εθνικής, τέσσερα (4) λεπτά για κάθε μετοχή της Alpha Bank και …τρία δέκατα του λεπτού για κάθε μετοχή της Τράπεζας Πειραιώς! Έδινες δηλαδή χίλια ευρώ και έπαιρνες… 333.000 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς ή 100.000 μετοχές της Eurobank!!! Με 10.000 ευρώ έπαιρνες… 3,5 εκατομμύρια μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς! Παρανοϊκό! Όχι, φυσικά, ότι επιτρεπόταν στον καθένα να σκάσει το δεκαχίλιαρο και να πάρει τα εκατομμύρια τις τραπεζικές μετοχές. Αυτό επιτρεπόταν μόνο στους «θεσμικούς» απατεώνες, τους γύπες. Δεν αρκέστηκαν οι τραπεζίτες όμως μόνο σε αυτό. Προχώρησαν και σε μείωση των μετοχών. Καθόρισαν ότι οι κάτοχοι παλιών μετοχών ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν 100 μετοχές της Πειραιώς και της Eurobank για να πάρουν 1 καινούρια, να δώσουν 50 παλιές μετοχές της Alpha Bank για 1 νέα και 15 μετοχές της Εθνικής για 1 νέα.

Με το άλλο κόλπο συνετελέσθη η εξόντωση των μετόχων που υπήρχαν μέχρι τότε! Μια παλιά μετοχή π.χ. της Εθνικής Τράπεζας, αν είχε αγοραστεί τις μέρες των παχιών αγελάδων, είχε φτάσει να κοστίζει και 23 ευρώ – η μία μετοχή. Οι 15 μετοχές επομένως που έπρεπε να δώσει ο παλιός μέτοχος για να πάρει μια νέα μετοχή κόστιζαν, στην ακραία περίπτωση, το ποσό των 345 ευρώ. Πόσο κάνει όμως η νέα μετοχή που θα πάρει ο παλιός μέτοχος; Μόνο… 30 λεπτά!!! Είχε δώσει δηλαδή 345 ευρώ και παίρνει 30 λεπτά!!! Αυτή είναι η τιμή στην οποία θα εισαχθεί η νέα μετοχή της Εθνικής Τράπεζας την άλλη Δευτέρα, 14 Δεκέμβρη. Είναι χαρακτηριστικό ότι την Πέμπτη στο Χρηματιστήριο άρχισε η συνεδρίαση με την τιμή της Εθνικής στα 1,21 ευρώ και αμέσως αυτή έπεσε κατά… 30% στο ανώτατο επιτρεπτό όριο! «Κλείδωσε» λοιπόν στα 85 λεπτά.

Σχεδόν το ίδιο έγινε και την Παρασκευή. Μόνο που προχτές… «περιορίστηκε» η πτώση στο 24%! Η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας έχασε τη μισή της αξία! Λόγω των τιμών στις οποίες έγινε η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση της κυβέρνησης Τσίπρα, οι «παλιοί» μέτοχοι των τραπεζών έχασαν το εκπληκτικό ποσό των …32 δισεκατομμυρίων ευρώ! Μόλις πέρυσι το καλοκαίρι, τον Ιούνιο του 2014, η συνολική χρηματιστηριακή αξία των τεσσάρων ελληνικών συστημικών τραπεζών ανερχόταν στο ποσό των 33,4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Φέτος το Νοέμβριο όμως η ανακεφαλαιοποίησή τους έγινε σε τιμές που υποβίβασαν την αξία τους στο αβυσσαλέο ποσό των… 747 εκατομμυρίων (όχι δισεκατομμυρίων!) ευρώ.

Μιλάμε δηλαδή για έκπτωση προς τους κερδοσκόπους της τάξης του… 97,8!!! Στο 2,2% της περυσινής αξίας τους πουλήθηκαν οι τράπεζες! Η τιμή της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας που αναφέραμε πιο πάνω (23 ευρώ) δεν είναι σε καμιά περίπτωση η μέγιστη τιμή που έφτασε ποτέ. Αν μιλήσουμε για τιμές τραπεζικών μετοχών προ κρίσης, αναφερόμενοι π.χ. στο χρηματιστηριακό κλείσιμο της 12ης Νοεμβρίου 2009, προ εξαετίας, οι προσαρμοσμένες στον πληθωρισμό τιμές των μετοχών των τραπεζών ήταν της Alpha Bank 3,98 ευρώ, της Τράπεζας Πειραιώς 52,96 ευρώ, της Eurobank 87,5 ευρώ και της Εθνικής Τράπεζας 124,85 ευρώ, όπως ανέφερε η Καθημερινή που έχει κάνει τους σχετικούς υπολογισμούς. Μετά την ανακεφαλαιοποίηση, η τιμή των μετοχών τους έχει καταβαραθρωθεί. Την Alpha Bank κατά 98,99% – που είναι και η χαμηλότερη απώλεια!!! Της Εθνικής κατά 99,98%, της Πειραιώς κατά 99,99% και της Eurobank κατά 99,99%!!!

Στο πλαίσιο αυτό, οι παλιοί μέτοχοι αφανίστηκαν και έχασαν τα λεφτά τους. Μεταξύ αυτών και το ελληνικό δημόσιο, το οποίο έχασε μέχρι δεκάρας τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ που είχε βάλει στις τράπεζες μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Παν’ και τούρκεψαν τα λεφτά αυτά!

prin.gr

Ίντα θα γίνομε Νικολή

Γιάννης Μακριδάκης  

Από την ώρα που είδα τις πρώτες στιγμές από το βίντεο του φίλου μου του Αντώνη (διότι ολόκληρο δεν θέλω να το δω), έχω πέσει σε βαθιά θλίψη, δεν έχω διάθεση για κουβέντες και κείμενα, νιώθω το τέλος της εποχής που μας προσπέρασε ήδη όλους εμάς τους λεγόμενους ρομαντικούς ή αντυαναπτυξιακούς, και κουνάω μονάχα το κεφάλι μου με απογοήτευση για την ιδιοτέλεια, την αχορταγιά αλλά κυρίως την ανοησία και την απρονοησία της ανθρωπότητας των πολιτισμένων, των εκπαιδευμένων, των προοδευμένων.
Είχα γράψει λοιπόν το Λαγού μαλλί, έναν αποχαιρετισμό στο Αιγαίο, στην παραδοσιακή ναυπηγική, στα σκαριά...
και στους ανθρώπους του, που έπεσαν θύματα της ισοπεδωτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, και του παγκόσμιου καταναλωτικού καπιταλισμού, που έχει Θεό το χρήμα και μπούσουλα το ευτελές αξιακό του σύστημα, έτσι δεν σέβεται τίποτε απολύτως, ιδίως τις πολιτισμικές και περιβαλλοντικές ιδιαιτερότητες, τη διαφορετικότητα δηλαδή του κάθε λαού και τόπου, τα θέλει όλα ισοπεδωμένα, απελπιστικά όμοια αντίγραφα, μια μονοκαλλιέργεια ηλιθίων και άψυχων καταναλωτών τον πλανήτη.
Ήταν το Λαγού μαλλί μια νουβέλα που γράφτηκε κατά τις πρώτες μόλις ημέρες της οικονομικής κρίσης, αφού έχει ως στιγμή έμπνευσης το πρωθυπουργικό διάγγελμα ένταξης της χώρας μας στο ΔΝΤ, το οποίον απηύθυνε ο ΓΑΠ από το Καστελόριζο, και ως πρόσωπο έμπνευσης τον καπτά Σίμο, τον ψαρά, που περνούσε με το πράσινο καϊκι του σε δεύτερο πλάνο μες στο λιμάνι του νησιού, πίσω από τον πρωθυπουργό της χώρας.
Τότε δεν είχαμε ακόμη καταλάβει τίποτε από όσα θα ακολουθούσαν και από όσα μας περίμεναν. Έχουν περάσει 5 και πλέον χρόνια έκτοτε, έχουν εφαρμοστεί στο σαρκίο, στο μυαλό και στην ψυχή μας τρία δεξιά και αριστερά μνημόνια και έχουμε όλοι νιώσει πλέον και καταλάβει καλά ότι το ζητούμενο ήταν να μας χτυπήσουν στην αξιοπρέπεια, να χάσουμε ό,τι είχε απομείνει από τον εαυτό μας, να απωλέσουμε δια παντός το Είναι μας ολάκερο.
Ένα παραδοσιακό σκαρί είμαστε εμείς και η χώρα, η αξιοπρέπειά μας ως πρόσωπα, ως πολίτες, ως κοινωνία ένα παλιό σκαρί είναι, το οποίο ήρθε καταρχήν η ερπύστρια της “ανάπτυξης” να το θέσει σε κρίση ταυτότητας, να το κυριεύσει, να το εκσυγχρονίσει, να του πάρει εν τέλει την ψυχή, και ακολούθως, στα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης, όρμηξε πάνω του η μπουλντόζα της χυδαίας ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης και της Ε.Ε., για να το κατασπάσει σε χίλια κομμάτια και να το καταστήσει άχρηστο ρετάλι, να το βάλει στο χέρι μια για πάντα αντικαθιστώντας το με τα άψυχα ομοιώματα δικής της επιλογής.
Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω όσο ζω τον αδίστακτο καταστροφέα της χώρας Σημίτη: Γινόμαστε Ευρώπη, είπε ένα αυγουστιάτικο πρωί στη Σίφνο καθώς έβγαινε από το μπαρμπέρικο όπου συνήθιζε να κουρεύεται, γινόμαστε Ευρώπη, τα κουρεία θα γίνουν κομμωτήρια και τα καφενεία καφετέριες, έτσι είπε ο αχρείος και οι νεοέλληνες πλανεμένοι τότε από την “ανάπτυξη” ένιωσαν την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό να τους διαπερνά σαν ρίγος στη ραχοκοκαλιά αντί να σηκωθεί η τρίχα τους από την οργή για τον εκπορνευτή τους.
Έδεκείνα φέραν τούτα, έτσι λέει η ρήση η λαϊκή. Έτσι φτάσαμε εδώ. Κι εγώ θα πρεπε, αφού είχα γράψει το Λαγού μαλλί και μου είχε διδάξει τόσα και τόσα περί αξιοπρέπειας ο καπτά Σίμος το Σφαντό, να ‘χα σιωπήσει έκτοτε, να μην ξαναπω και ξαναγράψω τίποτε για το υπό κατάρρευση καθεστώς, μονάχα για τη μετακαταναλωτική εποχή της αρμονίας με το Χάος θα θελα να έγραφα και στο μέλλον να γράφω, έτσι νιώθω και έτσι ακριβώς καταλαβαίνω τώρα, ότι δεν έχω άλλο τίποτα να πω πια για τα παλιά, τουλάχιστον όσο διαρκεί η ιστορική στιγμή της εκποίησης και της καταστροφής.
Ίντα θα γίνομε Νικολή, φιρί φιρί το πάνε να μας ξεκάτσουνε από το γυαλό, μα δε θα τως κάμω το χατίρι, θα το κάψω στα τελευταία, δε θα μου δώκουνε δεκάρα μα θα το βγάλω εκεινά, να του βάλω φωτιά να το κάψω. Δε θέλω τίποτι, ούτε μου δώκατε όλη μου τη ζωή που είμαι ψαράς, πούστηδοι, ούτε θα μου δώκετε, άμα τελειώσω την αποστολή μου θα του βάλω πυρκαγιά εκεινά να το κάψω. Και ν’ αφήκω και την άδεια μέσα, κι όλα μαζί να πάνε στ’ ανάθεμα, αυτή είναι η τελευταία μου επιθυμία, να του βάλω φωτιά να το κάψω…

yiannismakridakis.gr

Τι είναι αυτό που μας τρελαίνει;

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

 

«Η σύγκρουση της πραγματικότητας με τα όνειρά μου» είναι «η αιώνια καταδίκη μου». Έτσι συνόψιζε η Μαργαρίτα Καραπάνου, που έφυγε τελεσίδικα από το μάταιο τούτο κόσμο στις 2 Δεκέμβρη του 2008, την αιτία για τις μεγάλες τρικυμίες της ψυχής της, έτσι εξηγούσε την κλαγγή των όπλων της φοβερής εμφύλιας σύγκρουσης μεταξύ του έλλογου(της «λογικής» πραγματικότητας) και της εγκλωβισμένης ονειρικής επιθυμίας. Γι’ αυτό η τρικυμία δεν είναι παρά η εκφραζόμενη μέσω της γλώσσας προσπάθεια του «ονείρου» να σπάσει τις αλυσίδες. Γι’ αυτό όλοι είμαστε «τρελοί». Κυρίως τρελαίνονται οι νέοι των οποίων τα όνειρα τσακίζονται στα βράχια μιας πραγματικότητας που τους αρνείται ανάλγητα.

Αλλά η «αληθινή» τρέλα επισυμβαίνει όταν η ματαίωση των ονείρων οδηγεί στην τύφλωση. Τρέλα, συνεπώς, είναι να είσαι έξ-υπνος (εκτός ύπνου) και να σκέφτεσαι με όρους ονείρου, είναι να στρέφεις τα μάτια σου στον ήλιο και όλα να νυχτώνουν. Γι’ αυτό ο Ντεκάρτ «κλείνει τα μάτια και βουλώνει τα αυτιά του» (προστατεύεται για να μην τυφλωθεί από τη γητειά, όπως εκείνος, που, κοιτάζοντας τον ήλιο και όντας τυφλωμένος, «βλέπει» ό,τι φαντάζεται) για να βλέπει καλύτερα την αληθινή διαύγεια του ουσιώδους φωτός. Υπ' αυτή την οπτική η τρέλα είναι η εκφορά μιας αλήθειας από καιρό γνωστής μα καταγέλαστης, είναι η αμφισβήτηση σε ό,τι εμποδίζει το όνειρο. Η τρέλα διεκδικεί το όνειρο, την επιθυμία την οποία εκείνοι που κατισχύουν και ορίζουν την πραγματικότητα αρνούνται.

 Επίσης, οι τρελοί είναι και φορείς του ιστορικά αγνοημένου, περιφρονημένου, εξόριστου, ηττημένου, που ενίοτε όμως δικαιώνεται. Δεν είναι τυχαίο ότι στις τραγωδίες του 17ου αιώνα η τρέλα έλυνε το δράμα, απελευθερώνοντας την αλήθεια και ανακτώντας το πραγματικό. Αυτό έκανε και η Μαργαρίτα Καραπάνου, η κόρη, όχι του πατέρα της, αλλά της μάνας της, Μαργαρίτας Λυμπεράκη! Εν προκειμένω, ισχύει μάλλον η Φρ. Ντολτό που έλεγε πως «η τρέλα είναι αταξία οφειλόμενη στην απελπισία, να μην έχεις έναν όμοιό σου που να σε θεωρεί αξιαγάπητο, που να αναγνωρίζει τον εαυτό του σε σένα». Δυστυχώς, η Μαργαρίτα Καραπάνου έζησε σ’ έναν κόσμο όπου η δυνατότητα του λυρισμού της επιθυμίας και η δυνατότητα μιας ποίησης του κόσμου βρίσκονται ενωμένες μόνο στην τρέλα.

www.artinews.gr

Ο Σύριζα και τα σκυλιά

 

Άρης Βασιλάς

 

It is just the movement of the caravan away - Into an abstract night, with no - Precise goal in view, and indeed not caring

John Ashbery

 

I'm the Sheik of Araby
Your love belongs to me
At night when you're asleep
Into your tent I'll creep

Fats Waller

Τα σκυλιά γαβγίζουν, αλλά το καραβάνι περνάει! Αυτήν την αραβική (με περσικές ρίζες) παροιμία διάλεξε ο Αλέξης Τσίπρας για να κορυφώσει την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Καμία συμπάθεια λοιπόν για τα σκυλιά, άλλωστε μόνο να γαβγίζουν ξέρουν, δεν έχουν ούτε εναλλακτικές ούτε ισοδύναμα και καλά γνωρίζουμε από άλλη ακόμα διασημότερη παροιμία, σκυλί που γαβγίζει δε δαγκώνει – άρα γιατί να το σεβαστείς; Και όμως ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να δείξει λίγη κατανόηση, δεν μπορεί να ξέχασε πόσες φορές και πόσο πολύ γάβγισε, αλύχτησε και πόσα μα πόσα καραβάνια περάσανε. Το Σόιμπλε… Λόρενς της Αραβίας και τη Μέρκελ Γερτρούδη Μπελ είδαμε, με τα καραβάνια που πέρασαν από τη Μνημονιακή μας έρημο που τη βαφτίσανε ειρήνη, και «πάντα υπάρχουν και χειρότερα» και «ευρώπη».
Το μεγάλο πρόβλημα με την παροιμία είναι η αύρα της αραβικής της προέλευσης. Γιατί οι άραβες παραδοσιακά δεν έχουν καλή άποψη για τα σκυλιά, τα θεωρούν τα πλέον ακάθαρτα και οχληρά ζώα, οπότε η ρήση παραπέμπει σε ανίσχυρη αλλά μοχθηρή και κουτή πλέμπα, με άμεσο κίνδυνο μάλιστα να επεκταθεί και στους «πολλούς», τους παραπονούμενους - που είναι και το στήριγμα και το σημείο αναφοράς του ΣΥΡΙΖΑ. Μάταια ελπίζει ο πρωθυπουργός ότι οι πολίτες θα υποθέσουν ότι εννοούσε την αντιπολίτευση με αυτό το αγέρωχο «σκυλιά», καθώς μέρες που είναι ταυτιζόμαστε πολύ πιο εύκολα με τα φτωχά σκυλιά παρά με τα πλούσια καραβάνια. Ύστερα, πώς να πείσει ότι η αντιπολίτευση κακώς γαβγίζει, ή έστω πώς κακώς για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών κάνουν ανάλογες επισημάνσεις ο Κώστας Λαπαβίτσας με την… Ντόρα Μπακογιάννη; Δεν είναι άραγε η δουλειά της αντιπολίτευσης να γαβγίζει; Αλλιώς, για παράδειγμα πώς θα μαθαίναμε πόσα και πόσα καραβάνια περνάνε αθόρυβα μέσα στη νύχτα σαν… πώς να το πούμε, σαν τροπολογίες-ριπές εντός άσχετου νομοσχέδιου για τις βοσκήσιμες γαίες!
Γιατί γαβγίζουν τα σκυλιά; Γιατί είναι σκυλιά, από τη φύση τους, λένε ο Αλέξης Τσίπρας και οι... Άραβες. Γιατί ίσως θέλουν κάτι να μας πουν, απαντούν κάποιες άλλες πιο φιλοζωικές παραδόσεις: «Δε μου έχουν βάλει νερό δύο μέρες» ή «Το καραβάνι που πέρασε, μας άρπαξε πέντε κοτόπουλα» ή «Που πάει αυτό το καραβάνι, πότε θα καταλάβει ότι κάνει κύκλους;». Γιατί πέρα από τα σκυλιά της «συναίνεσης» (μεγαλοεκδότες) και τα σκυλιά της «μνησικακίας» (αντιπολίτευση) υπάρχουν και τα… underdogs: Όλοι οι πολίτες που βλέπουν καθαρά ότι πάμε ολοταχώς προς τη νότια παραλλαγή της πάλαι ποτέ κοινωνίας των δύο τρίτων. Σε αυτή όμως τα 2/3 είναι περιθωριοποιημένα και όχι το 1/3 όπως στη βόρεια εκδοχή της, με αποτέλεσμα η κατάσταση να εμφανίζεται δημοκρατικά ανισόρροπη και πολιτικά ασταθής. Γιατί τώρα, όποιος καταστρέφεται από τη βάρβαρη οικονομία θα επιχειρεί εύλογα να ρεφάρει στην πολιτική και καμία κυβέρνηση δε θα ζει πάνω από 2 με 3 χρόνια. Το πρόβλημα δε θα είναι λοιπόν τότε η συνομωσία της «αριστερής παρένθεσης», αφού ολόκληρο το πολιτικό σύστημα θα έχει γίνει παρενθετικό και μονότονα επαναλαμβανόμενο σε όλο και μικρότερους κύκλους μέχρι τελικής πτώσης. Και φυσικά, η λύση σε αυτό δεν είναι το απίστευτο και ανεφάρμοστο σε κοινοβουλευτική δημοκρατία «δια νόμου μόνο κάθε 4 χρόνια εκλογές, ποτέ νωρίτερα» αλλά η αληθινά διαφορετικές κυβερνητικές λύσεις, οι διαφορετικοί προορισμοί για το καραβάνι. Γιατί σήμερα πάμε εκεί που πηγαίναμε και το 2014 «να ξεφύγουμε από τα Μνημόνια και την επιτροπεία – εφαρμόζοντάς τα», με μόνη διαφορά ότι τώρα πάμε επισήμως παραπονούμενοι και γαβγίζοντας με πρωτόκολλο, παίζοντας με την φαντασιακή Κεϋνσιανή New Deal ομάδα, με αόρατη μπάλα σε ουσιαστικά ανύπαρκτο «ευρωπαϊκό» γήπεδο. Γαβγίζοντας με άλλα λόγια στο άλλο καραβάνι, το μεγάλο, που αυτό κι αν περνάει!

www.thepressproject.gr

Ψάχνει για ηλίθιους συνενόχους!

 

του Γιώργου Δελαστίκ

 

Αποκρουστική έχει καταντήσει η πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα, από τότε που ο πρωθυπουργός έκανε τη μνημονιακή κωλοτούμπα και πέρασε στο μνημονιακό στρατόπεδο. Ως όργανο πλέον των Γερμανών, ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο προσπαθεί να περάσει τα μνημονιακά μέτρα που απαιτεί το Βερολίνο, αλλά ψάχνει να βρει και …πολιτικά ηλίθιους συνενόχους από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι! Τέτοιους δηλαδή που θα φορτωθούν τις πολιτικές ευθύνες από κοινού με τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς κανένα αντάλλαγμα – ούτε καν συμμετοχή σε αμιγώς μνημονιακή κυβέρνηση!

Δεν είναι βέβαια, αβάσιμο το πολιτικό θράσος του Τσίπρα. Με τη «γλώσσα έξω» περιμένουν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι να τους καλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να λάβουν μέρος στη νομή της εξουσίας μήπως και επιβιώσουν πολιτικά μέσω του τρόπου αυτού. Μετά και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού στην Ελλάδα. Οι 145 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνεται πλέον κανένας αριστερός (πόσω μάλλον απείθαρχος βουλευτής), επιτρέπουν στον πρωθυπουργό να σχηματίσει οποιαδήποτε κυβέρνηση απαιτήσουν οι Γερμανοί – ακόμη και με τον… Λεβέντη.

Άλλωστε το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στο μνημονιακό στρατόπεδο παρέχει στον πρωθυπουργό πάμπολλες δυνατότητες σχηματισμού αμιγών μνημονιακών κυβερνήσεων. Χτες αυτό αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά. Οι ηγέτες των προαναφερθέντων κομμάτων προσήλθαν στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών που συγκάλεσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, αλλά την ίδια στιγμή, προφανώς για να κρατήσουν τα πολιτικά προσχήματα, μέχρι και …ως πολιτικό απατεώνα (!) κατήγγειλαν έμμεσα τον πρωθυπουργό.

Το Ποτάμι – και μάλιστα με ανάρτηση στο Facebook του αρχηγού του, του Σταύρου Θεοδωράκη – δήλωσε τα εξής: «Το Ποτάμι θα προσέλθει στη σύσκεψη αρχηγών χωρίς ψευδαισθήσεις. Ξέρουμε ότι το μόνο που επιδιώκει ο κ.Τσίπρας είναι η επανάληψη του ίδιου σεναρίου… Μόνο που την ίδια απάτη δεν μπορεί να την κάνεις δυο φορές και πολύ περισσότερο στους ίδιους ανθρώπους»! Ακόμη σημαντικότερη όμως ήταν η αποκάλυψη από το Ποτάμι του διαλόγου που είχε ο Αλέξης Τσίπρας με τον Σταύρο Θεοδωράκη. «Τώρα πια δεν σου έχουμε εμπιστοσύνη», είπε ο αρχηγός του Ποταμιού στον πρωθυπουργό. Προσπάθησε να διαφοροποιηθεί και ο επί δυο τρεις εβδομάδες πρόεδρος της ΝΔ Γιάννης Πλακιωτάκης, τον οποίον όρισε στο πόδι του ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, όταν υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την προσωρινή προεδρία του κόμματος της Δεξιάς. «Η συμμετοχή μου δεν πρέπει να εκληφθεί ως στήριξη στα τερτίπια και τους τακτικισμούς του κ. Τσίπρα» είπε ο Γ. Πλακιωτάκης, τον οποίον ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης αποκάλεσε …«Σκατάκη»!!!

Αρνητικό ήταν το κλίμα και στην επικοινωνία Τσίπρα – Γεννηματά. Η Φώφη έκανε λόγο για «παρωδία προσχηματικού διαλόγου με προειλημμένες αποφάσεις». Έριξε και βέλη εναντίον του Προκόπη Παυλόπουλου. «Οποιαδήποτε σύσκεψη των αρχηγών των κομμάτων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για θέμα κυβερνητικής πολιτικής δεν ενδείκνυται» υπογράμμισε και πρόσθεσε, απευθυνόμενη προς τον Προκόπη Παυλόπουλο: «Αυτό μπορεί να θίξει το κύριος σας ως ρυθμιστή του πολιτεύματος». Έτρεχαν τα σάλια του Βαγγέλη Βενιζέλου όταν δήλωνε: «Αν η ίδια η κυβέρνηση δεν αντέχει να προχωρήσει ως κυβερνητική πλειοψηφία και ως κυβερνητικό σχήμα, δεν έχει παρά να το πει για να κινηθούν οι διαδικασίες»! Η κυβερνητική στάση δηλαδή του γέννησε την ελπίδα ότι ίσως θα …ξαναγινόταν ο Βενιζέλος υπουργός! Η ουσία φυσικά είναι ότι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι δεν έχασαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν στη σύσκεψη αρχηγών, όσο και αν υποκρίνονταν ότι διαφωνούσαν. Η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών άρχισε λίγο πριν το Πριν οδεύσει προς το τυπογραφείο και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τίποτα από τα διαμειφθέντα δεν είχε διαρρεύσει. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε διαβεβαιώσει ότι «δεν θα ληφθούν αποφάσεις στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών». Εκείνο που προκάλεσε μάλλον αλγεινή εντύπωση είναι η δήλωση του Προκόπη Παυλόπουλου ότι στη σύσκεψη αυτή που διοργάνωσε τυπικά ο ίδιος και κατ’ ουσίαν ο Τσίπρας «θα μετάσχουν όλα τα κόμματα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό». Τι εννοεί ο ποιητής; Μήπως ότι θα μαζεύει όλα τα γερμανόδουλα κόμματα κάθε φορά που το απαιτεί το Βερολίνο;

prin.gr

Οι στάνες των ανθρώπων

Είναι εμπόρευμα
 

Είμαστε εμπόρευμα...

Είμαστε αναλώσιμα, ξεχασμένα «ατυχήματα» υπέρ πατρίδος των κερδών

 

 

Μας μεγαλώνουν για να θαφτούμε υπερήφανοι και όπως – όπως στους πολέμους τους

 

 

Ποια η διαφορά μας;

 

 

Ένα λογιστικό στοιχείο είμαστε. Παράπλευρη απώλεια. Συνηθίσαμε. Στην υγειά τους το αίμα και το δέρμα μας.

 

 

 

Καρτέσιος 

Ηδονές του γήρατος...

 

«κι οι γέροι ποιητές / προβάλλουν το κεφάλι στο παράθυρο, / είναι ώρα τους, / φωνάζουν βοήθεια, / φωνάζουν άγνωστους φαντάρους πάνω, / επισείουν προκλητικά το πορτοφόλι τους, / ρίχνουν μ’ ένα τρελό βλέμμα στη φωτιά τα ποιήματά τους / που πήρε μια ζωή να γράψουν, / γδύνονται να ‘ναι έτοιμοι, / ανάβουν κερί, βάζουν κολόνια, πίνουν ηρεμιστικά, / ρωτούνε, βρίζουνε, δακρύζουν, και ξαφνικά-σωπαίνουν.»

                                                                                                         Ανδρέας Αγγελάκης

Του Θωμά Κοροβίνη*

Ο Μένης Κουμανταρέας, πριμοδοτημένος αστός, προικισμένος με περίσσεια ταλέντου, γόνιμη ανησυχία και βαθιά «συμπόνια» για τα ανθρώπινα πάθη, αναδείχτηκε με το σπαθί του σε έναν απ’ τους κορυφαίους ελληνόγλωσσους πεζογράφους του περασμένου και του τωρινού αιώνα. Το βάρβαρο φονικό του δεν μοιάζει παράταιρο με την «εποχή των δολοφόνων» που διανύουμε.

Εσχατο δώρο του Μένη, το κύκνειο άσμα του, «Ο θησαυρός του χρόνου», συναρπαστικό ανάγνωσμα, αποχαιρετισμός στη ζωή με επίμονες αναγωγές στο σπαραγμένο κοινωνικό και ερωτικό οδοιπορικό του.

Λογάριαζε για ξαδέρφια του -και είναι- τον Ιωάννου και τον Ταχτσή. Και «μαγκιά του» του Μένη, αυτός, ένας μποέμ αριστοκράτης, μεγαλωμένος στα πούπουλα, να πιάνει τον σφυγμό των λούμπεν αλλά και σημαίνουσες πτυχές της προλεταριακής νεολαίας του καιρού μας, ποδοσφαιριστές, μηχανόβιους, φοιτητές και άλλους πολλούς μέσα στα φυλλοκάρδια του αστικού κέντρου της πρωτεύουσας και να αναδεικνύει πρωταγωνιστικά τις περιπτώσεις τους σε λογοτεχνία υψηλής στόφας.

Στα αφηγήματά του, σχοινοτενή ή σύντομα (πολύ σπανίως), πάντοτε άρτια και αριστοτεχνικά, δεν υπάρχει χαρά. Ούτε πλάκα. Είναι βέβαια όλα τους μουσκεμένα σ’ έναν άγριο σαρκασμό για τη ζωή και τα τερτίπια της. Μα ένα δραματικό κλίμα νοτίζει τις σχέσεις των ηρώων του, μια στυφή τραγικότητα διαπερνά την ατμόσφαιρά τους και τα σφραγίζει.

Κι αν το φρικτό του τέλος μάς θυμίζει το φινάλε του Παζολίνι και ιδίως του Ταχτσή, αυτών των «γενναίων της ηδονής» -για κάποιους βέβαια, ουκ ολίγους, «κυνικών διεφθαρμένων»- δεν πέφτουμε έξω.

Ετσι είθισται, σε μια στιγμή, στα μπόσικα, οι άντρες αυτοί, ερωτοπαθείς έως εσχάτων -ιδίως όταν πρόκειται για έναν «ζωηρό» ολομόναχο γέροντα- να θυσιάζονται στον βωμό της «κατάρας» που τους δέρνει μια ζωή. Κι ας σπεύσουν ξανά και ξανά οι «τα φαιά φορούντες, περί ηθικής λαλούντες» να μιλήσουν για την «ευθύνη» των «ανώμαλων» και τους «παρασυρμένους» κολασμένους νεαρούς, αιώνια «θύματα» της αναπαραδιάς και της εκάστοτε «κρίσης».

Μα δεν σώνει κάποτε αυτό το πάθος; Σε κάποιους όχι, ποτέ. Εις τας δυσμάς του βίου του ο άνθρωπος ο ερωτομανής και λαγνουργός προς ανατολάς στρέφεται, ψάχνει για «φως στα μάτια του». Και έτσι την «πατάει».

Η ακολασία ως χαρακτηριστικό ή και «προνόμιο» των πάσης φύσεως καλλιτεχνών και «καλλιτεχνών» θεωρείται περίπου δεδομένη κι όχι ιδιαίτερα μεμπτή. Στην περίπτωση των πλούσιων ισχύουν σχεδόν τα ίδια, όμως δυσμενή σχόλια συνοδεύονται από αισθήματα απέχθειας λόγω, ας πούμε, «ταξικού συμπλέγματος», ευλόγως βέβαια, γιατί οι ερωτικά παρεκκλίνοντες στιγματίζονται διά βίου στις λαϊκές τάξεις και γιατί «αυτοί οι πλούσιοι κάνουν με τα λεφτά τους ό,τι θέλουν» και περίπου έτσι είναι, κάπου τους «πιάνουμε» μεταξύ ωμής πραγματικότητας και λαγνοθηρικής παραμυθολογίας.

Οι ηδυπαθείς γέροντες που κατέχονται από φόβο, κυρίως της απειλής κατά της ζωής τους, αλλά και αιδώ, λόγω του πιθανότατου χλευασμού και της κατακραυγής («ανεπαίσχυντα τα τέλη της ζωής ημών» εύχεται συν τοις άλλοις και η Ορθόδοξη Εκκλησία), πειθαναγκάζονται να κρατούν καταχωνιασμένους πόθους μυστικούς, να στραγγαλίζουν ορέξεις που ανασταίνονται στη θωριά ενός νέου καλλίγραμμου ή μιας νέας δροσερής και συνήθως κλειδώνονται για να θάψουν τις επιθυμίες τους στις σκοτεινές τους κάμαρες.

Για τους τολμητίες ηλικιωμένους, τους εξορισμένους κοινωνικά απ’ την ερωτική δράση -γιατί έτσι «επιβάλλεται» (τα «πουρά» οφείλουν να καλογερεύουν»)-, που παραβαίνουν όμως το διαχρονικό αυτό -για δεξιούς κι αριστερούς- ταμπού, οι κίνδυνοι πάντοτε ελλοχεύουν. Είναι τα ευκολότερα θύματα προμελετημένου ή ευκαιριακού δόλιου φόνου. Περί τα μεσάνυχτα πέπρωται να τελούνται οι πλέον ειδεχθείς. Κυνικά και χωρίς μεγάλα ρίσκα για τον δράστη. Τα εν βρασμώ, συχνά εωθινά και δίχως μέθη.

«Τα τσόλια, αδερφέ μου, είναι σκατόψυχα», θα μπορούσε ίσως να εξομολογηθεί ο Μένης· «τα ταΐζεις, τα ποτίζεις, τα χαρτζιλικώνεις βαρβάτα, τα κάνεις “θεούς”, και στο τέλος σού τη φέρνουν». Στην αρχή παίζουν θέατρο, είναι προπονημένα σ’ αυτό. Ακόμη και τον ερωτευμένο έχουν μάθει άριστα να κάνουν.

Εξαιρείται βέβαια ένα ποσοστό γεροντόφιλων («πουρολάγνων»). Πειστικοί θεατρίνοι ή όχι, λειτουργούν σαν γελαστούρια σωτήρια στην ηδονοθηρική παραφορά της γεροντικής ερημίας. Δεν εξαιρούν κανέναν, ούτε αριστοκράτη, ούτε φουκαρά. Τον δεύτερο τον ξεπαστρεύουν μάνι μάνι, ο πρώτος από κάποιο δέος (το χρήμα, οι υψηλές γνωριμίες, η διασημότητα) αναστέλλει κάπως τη βία τους. Μα όπως και να ’χει, τα θρασύδειλα τσόλια είναι αδίστακτα, άμα τους κάτσει.

Τα ενδημικά μάλλον ηπιότερα, τα αλλοδαπά εκδικητικότερα, ένεκα η ξενιτιά και το ρεβανσιστικό πύον της ταλαιπωρίας και της ένδειας. Ξεφτιλίζοντας, ξεπαραδιάζοντας, ληστεύοντας -και σπανιότερα «καθαρίζοντας»- τον «πουστόγερο» (ή τη «γριά πουτάνα») εκδικούνται τις «αδικίες» που τους έγιναν στο τσαλάκωμα της αξιοπρέπειας των θυμάτων τους και με τη βίαια αφαίρεση της ζωής τους.

Τα τσόλια είναι άσπλαχνα, ο Μένης ήπιε το πικρότερο ποτήρι. Ως τσαμπουκαλεμένος γέροντας ο Κουμανταρέας φαίνεται πως διέθετε ικανή θρασύτητα ώστε να προκαλεί κάποιους ευέξαπτους και ανερμάτιστους εκδιδόμενους νεαρούς ώστε να τον κάνουν να φτύσει αίμα.

Ο εκλεκτός συγγραφέας ζούσε γενναία μελετώντας «καβαφικώ τω τρόπω» την έξοδό του· σαν πρόβα θανάτου μοιάζει το τελευταίο του αριστούργημα, ο «Θησαυρός του χρόνου», σαν τον θάνατό του να τον ήξερε καλά: ή λιώσιμο απ’ τον φρικτό καρκίνο που τον τυραννούσε ή ξεπάστρεμα από ευεργετημένα χέρια «ερωτικά». Του ’λαχε το δεύτερο.

Τι νιώθουμε εμείς, οι πιο πολλοί από μας, και μιλάμε αψήφιστα για το τι και το πώς; Οχι για το «τι» διημείφθη και το «πώς» δολοφονήθηκε, αυτά μπορεί κανείς να τα υποθέσει, να τα φανταστεί, σ’ αυτές τις περιπτώσεις παρόμοια επεισόδια συμβαίνουν κάθε μέρα και κυρίως κάθε νύχτα κατά τρόπο παραπλήσιο παντού. Αλλά τι κατέχουμε για το «τι» συνέβαινε στα μύχια της ψυχής του, για το μέγεθος της ταραχής, για τη βρικολακιασμένη αγωνία, για την καταγωγή του πόθου, για το άγριο υπαρξιακό αδιέξοδο που επιτείνει το προθανάτιο άγχος;

Ποιος ξέρει τι βαθύ σαράκι μπαίνει στην ψυχή και τη φλομώνει, στοιχειωμένες μορφές απ’ το παρελθόν, ματαιωμένοι ή μισοτελειωμένοι έρωτες, «θυμάται ορμές που βάσταγε», όλο αυτό το απρόσκλητο κομφούζιο κατακυριεύει τον άνθρωπο που βρίσκεται στο κατώφλι του Αδη αλλά διψάει ακόμη για αληθινή ζωή, για ερωτική ζωή, έστω και για τα ελάχιστα, τα πιο τιποτένια ψίχουλά της.

Κι ο τελευταίος ετοιμοθάνατος ποθεί να ξεγελαστεί, ρουφώντας τη στερνή ικμάδα ζωντάνιας από γύρω του, έξω και κόντρα σε κείνον τον απαίσιο θάλαμο των φαντασμάτων, αφήνεται και ενδίδει, όσο μπορεί, όπως κάποιες νύχτες παλιά. Κι ας μη γίνεται να τα καταφέρει. Μα ποιος δικαιούται να στερεί τους γέροντες απ’ τα έσχατα ερωτικά τους δικαιώματα;

Καλό ταξίδι, αγαπημένε μας, Μένη, εσύ ήξερες καλύτερα απ’ τον καθένα μας τι έκανες –κι ας λένε-, κι ας ήπιες το πιο πικρό ποτήρι, του θανάτου, από χέρια που ίσως να αγάπησες και σε σταύρωσαν.

* Συγγραφέας («Το πρώτο φιλί», «Τι πάθος ατέλειωτο», «’55» κ.ά.)

Πηγή: http://www.efsyn.gr

Γεννήθηκε επαναστατικό... Πέθανε Χριστιανοδημακρατικό...

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας γεννήθηκε επαναστατικό στις 21 Γενάρη του 1921.

Πέθανε Χριστιανοδημακρατικό με ηγέτη τον Ρέντζι στις 8 Δεκέμβρη του 2013.

 

* Κάθε σχέση με την αντίστοιχη πορεία του ΚΚΕ εσωτερικού, Συνασπισμού, Συριζα και ηγεσία Τσίπρα... συμπτωματική...

 

Σχετικά:

► Eπίθεση Ρέντζι στον Πούτιν! "Γύρνα να κάνεις τον πρόσκοπο" η απάντηση Πούτιν...

► Ποιοι κρύβονται στη σκιά του νεοφιλελεύθερου ηγέτη της πρώην “Ελιάς” και του πάλαι ποτέ Κομουνιστικού Κόμματος Ιταλίας;
► Habemus klone! To πρώην K.Κ.Ι. απέκτησε νεοφιλελεύθερο ηγέτη…
► Το "Δημοκρατικό Κόμμα" Ιταλίας αυτοκτόνησε...
► Ιταλία, πριν 45 χρόνια η νίκη και σήμερα η ήττα...

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Αριστερό profile

                                                                                                                          www.zougla.gr

 

ΥΓ του blog:...κοιτάς δεξιά και πράτεις απολύτως νεοφιλελεύθερα.....'Κανένα σπίτι στα χέρια ιδιοκτήτη' (κομμουνιστικό αυτό)...'Το κάθε σπίτι στη μπάνκα τραπεζίτη' (ακραίως καπιταλιστικό) κι εσυ στη μέση τι κάνεις; ...τον τροχονόμο ή τον μπακαλόγατο του δανειστή; Ιδιόμορφη αριστερά, Απάνθρωπη, Αμοραλιστική και πρωτοπόρα που δε φάνηκε ποτέ πριν στην ιστορία. Καινοτόμοι πιονέροι της Νέας Αριστεράς που ξεσκίσανε τον Μάρξ. Ποιός Μάρξ; Αλέξης The best revolutionary of the 21st century. Σώζω την χώρα εξολοθρεύοντας τον λαό της. Γιατί; Διότι η χώρα είναι οι Τράπεζές της (μάλλον οι τραπεζίτες της). Υποχρέωση άλλωστε έχω στους δανειστές αυτοί με κάνανε πρωθυπουργό....

"Όχι στην υποτέλεια, όχι στους δανειστές...

Ελευθερώστε τις συνειδήσεις σας"...
Ανοιχτή επιστολή Mανώλη Γλέζου στους Έλληνες βουλευτές...

Μήνυμα προς τους βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου απευθύνει το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, Μανώλης Γλέζος. 
Τους καλεί σε αντίσταση και... ζητά να σπάσουν τα δεσμά των κομματικών παρωπίδων και να ελευθερώσουν τις συνειδήσεις τους. 

«Όχι στην υποτέλεια, όχι στους δανειστές. Ελευθερώστε τις συνειδήσεις σας. Αποφασίστε κατά συνείδηση», αναφέρει μεταξύ άλλων. 

Ολόκληρη η ανοιχτή επιστολή του Μανώλη Γλέζου

Σπάστε τα δεσμά των κομματικών παρωπίδων και ελευθερώστε τις συνειδήσεις.

Καθισμένος στο παραγώνι των στερνών κατωφλιών της ζήσης μου, απευθύνομαι σε σας τους Τριακόσιους της Βουλής των Ελλήνων, στον κάθε ένα ξεχωριστά και του βροντοφωνάζω.       

 

Σύνελθε.

Από το αφιόνι της κομματικής  γραμμής ξύπνα.
Τι υποσχέθηκες στον κόσμο και σ’ εμπιστεύθηκαν όσοι σε ψήφισαν και σε ανέδειξαν αντιπρόσωπο του Έθνους. Δεν το αισθάνεσαι.
Η συνείδησή σου αλυσοδεμένη στα έγκατα του είναι σου σπαρταρά.

Ελευθέρωσέ την.

Όσοι, παρ’ ελπίδα, είστε κουφόνοες, αφουγκραστείτε επιτέλους τις γοερές κραυγές των πεινασμένων που λιμοκτονούν για να ξεχρεωθούν τα δάνεια των δανειστών.
 Όσοι πάλι βαυκαλίζεστε με την ιδέα ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, παρά το δανείζεσθαι  και η εποπτεία για την εξόφλησή τους, ξεχάσατε τόσο εύκολα τα λόγια του Μενάνδρου: «Τα δάνεια δούλους τους ανθρώπους ποιεί». 
Όσοι, επί πλέον, διακηρύσσετε πως εμείς καταψηφίζουμε όλα τα μέτρα που παίρνονται σε βάρος του λαού, έχω να πω, αυτό που λέω και στον εαυτό μου.
Τι δεν λες σωστά και δεν πείθεις τον αδαή.
Ανατριχιάζω να θωρώ ν’ ανεμίζουν οι σημαίες της αχαλίνωτης υποκρισίας και του εκμαυλισμού των συνειδήσεων και βροντοφωνάζω.

Ηχήστε σάλπιγγες ιερές, ανακρούσετε τον παιάνα της   
Αντίστασης:
Ελευθερίην μ’ αιτείς, μέγα μ’ αιτείς, ου τοι δώσω.

Βουλευτές του Κοινοβουλίου, μην αφήσετε τον άνεμο της υποταγής να στεγνώσει τα δάκρυα του πόνου, να θερίσει το μέλλον των νέων γενεών.
Συναχτείτε στης παραστιάς το φωτογύρι, συσκεφτείτε γύρω από τα μέτωπα της σκέψης, ακούστε τις προγονικές παρακαταθήκες κι αντισταθείτε.
Όχι στην υποτέλεια, όχι στους δανειστές.
Ελευθερώστε τις συνειδήσεις σας.
Αποφασίστε κατά συνείδηση.

71 χρόνια από τον ηρωικό Δεκέμβρη του '44 (ιστορικό βίντεο)

 

Με αφορμή τα 71 χρόνια που συμπληρώνονται φέτος από τον ηρωικό Δεκέμβρη του 1944, το ΚΚΕ ετοίμασε και έδωσε στην δημοσιότητα ιστορικό βίντεο.

Οι μαχητές του ΕΛΑΣ στην Αθήνα και το Πειραιά έδωσαν τη μάχη για 33 μέρες ενάντια στην αστική τάξη και τους μηχανισμούς της. Στις δολοφονικές ομάδες των Ταγμάτων Ασφαλείας και... άλλων παρόμοιων σωμάτων, ενάντια στα πάνοπλα βρετανικά στρατεύματα. Στο πλάι του ΕΛΑΣ πολεμούσε ολόκληρος ο λαός.

Αυτή η αθέατη πλευρά είναι πολύ σημαντική για το ρόλο που έπαιξαν σε κρίσιμες ώρες η οργάνωση του λαού, οι λαϊκές εργατικές οργανώσεις που είχαν φτιαχτεί, οι οργανώσεις του ΚΚΕ του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ.

Εκτός από τα πολύτιμα ιστορικά διδάγματα και πολιτικά συμπεράσματα στο βίντεο υπάρχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό από το ιστορικό αρχείο του ΚΚΕ αλλά και χαρακτηριστικά πλάνα της περιόδου που απεικονίζουν την σφοδρότητα αυτής της ένοπλης ταξικής σύγκρουσης.
                                                                                                                                           "902"

H απελπισία κόβει βόλτες πάνω – κάτω

 

Λάκης Λαζόπουλος

 

Καταρρέει ο ΣΥΡΙΖΑ, διαλύεται η Νέα Δημοκρατία.

Έτσι λέει το γκάλοπ του κυριακάτικου Βήματος αλλά μοιραίως πως, ο λαός τους θέλει μαζί, ενωμένους ως οικουμενική κυβέρνηση. Δεν εμπιστεύεται το κάθε κόμμα χωριστά αλλά τα εμπιστεύεται μαζίQ

Από πότε δύο ερείπια μαζί είναι καλύτερα (κατά το γκάλοπ) από το κάθε ερείπιο μόνο του; Αυτό είναι δουλειά μίας εταιρίας δημοσκοπήσεων να μας το απαντήσει.

Οι εταιρίες δημοσκοπήσεων, που λόγια πολλά ακούσαμε και υποσχέσεις ότι θα μπουν κι αυτές σε τάξη,  ότι τιμωρίες θα υπάρξουν, για όλη αυτή την κατάπτυστη προπαγάνδα και τα καθοδηγούμενα αποτελέσματα τα οποία είδαν το φως στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, λόγια και υποσχέσεις, που ανέβηκαν κι αυτά στο ράφι της αριστερής αμνησίας.

Η αλήθεια, πέρα από τις δημοσκοπήσεις, πέρα από όλα, είναι πως αυτή η διάχυτη απελπισία στον κόσμο είναι αυτή που κάνει παιχνίδι.
Κόβει βόλτες πάνω, κάτω

Έβλεπα το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, με τον Λεβέντη μπροστά-μπροστά, πρώτη μούρη, κεντρικό τραπέζι και σ΄έπιανε η μαύρη απελπισία. Μαζεύονται όλοι εκεί, μιλάνε για να μιλάνε, λένε για να λένε και βρίσκουν μια ευκαιρία  να διαλαλήσουν στα κανάλια ως πραμάτεια την διαφωνία τους.

Εκεί , ανάμεσα στους πολιτικούς αρχηγούς, και ο εξουδετερωμένος κύριος Τίποτα, ο κύριος Θεοδωράκης εννοώ.
Ένας αμήχανος Πλακιωτάκης, η κόρη του Γεννηματά μαζί, ζώντας μεγαλεία σε ένα Πασόκ του 4% και το ΚΚΕ να ψάχνει τον εαυτό του έξω από το προεδρικό μέγαρο.

Ο Τσίπρας να κερδίζει τις εντυπώσεις αλλά να χάνει την  ουσία, η οποία είναι μία.

Ανεξάρτητα από το τι ειπώθηκε ή συμφωνήθηκε  στις 12 Ιουλίου, η 1η Δεκέμβρη του έτους 2015 στην Ελλάδα δείχνει ότι ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλο, δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η θεραπεία, δεν σηκώνει κανένα περαιτέρω φάρμακο.

Τέλος! Βάλτε ένα τέλος.

Ας πάμε στην δραχμή, ας πάμε στο δηνάριο, ας πάμε όπου στο διάολο θέλει να πάμε.

Αυτό είναι το μοτίβο των καθημερινών συζητήσεων των ανθρώπων, που η απελπισία τους κόβει βόλτες στα ταβάνια.

Τέλος δεν έχει πια αυτός ο δρόμος, αυτή η κατηφορική οδός των προκαταβολών, των αμέτρητων φόρων.

Η ατζέντα της κυβέρνησης αντί να είναι μια καινούργια ατζέντα είμαι μια ίδια ατζέντα της δεξιάς.

Φόροι, φόροι, φόροι. Σαν να βρήκαν πεσμένη στον δρόμο την ατζέντα του Σαμαρά και συνεχίζουν να την εκτελούν. Δεν δημιουργείται καμία προοπτική. Απολύτως.

Τι θα γίνει λοιπόν για το ασφαλιστικό; Τι καταλάβαμε; Τίποτα!

Ότι διαφωνούν τώρα γι΄αυτά που είχαν συμφωνήσει πριν, αλλά όταν θα αρχίσει να πιέζει ο Σόιμπλε θα λένε: είμαστε Ευρωπαίοι, δεν μπορούμε να φύγουμε από την Ευρώπη ας υποχωρήσουμε και πάλι.

Γιατί υπάρχουν δύο Ευρώπες. Μία αυτή που πιέζει και μία αυτή που υποχωρεί.Εμείς ανήκουμε στην Ευρώπη που υποχωρεί απέναντι στην πρωτοφανή γερμανική δημοσιονομική εισβολή στην χώρα μας.

Είναι απλό. Πλην του ΚΚΕ, που το λέει ξεκάθαρα «έξω απ΄την Ευρώπη κι ότι θέλει ας συμβεί» όλοι οι άλλοι προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο.

Να δοθούν λοιπόν κι άλλα 3 δις από τις συντάξεις των Ελλήνων; Όχι! Όχι!

Δεν ξέρω που πρέπει να ανέβουν οι Έλληνες και να το βροντοφωνάξουν αλλά η απάντηση είναι όχι! Ούτε μισό ευρώ.

Βάλτε ένα φρένο, διότι  αυτοί θα ζητάνε κι άλλα, κι άλλα, κι αλλα.  Δεν σταματούν, δεν ησυχάζουν.
Ο Δράκουλας για κάθε ποτήρι αίμα που πίνει του ανοίγει η όρεξη για το δεύτερο.

Όσα ζούμε σήμερα είναι δουλειά και έργο του Σόιμπλε. Έχουμε πόλεμο, δήλωσε ο Ολάντ. Αλλά δεν έχουμε πόλεμο με τους τζιχαντιστές μόνο, έχουμε πόλεμο με τους φιλελεύθερους της Άγριας Δύσης. Αυτοί έχουν φέρει όλα τα δεινά.

Έχουν ανοίξει οι πληγές του κόσμου και τρέχει η στεναχώρια άφθονη στους δρόμους, στα σπίτια, στις ζωές μας.
Αυτός, που υπερασπίζεται την λιτότητα των λαών σαν να είναι ο παγκόσμιος παντογνώστης του πως πρέπει να ζει ο άνθρωπος, τον Σόιμπλε εννοώ, έχει χάσει κάθε έλεγχο μέσα στην παντοδυναμία της εξουσίας του..

Θα διαλυθούν όλα. Άναρχο κύμα θα αρχίσει να “ρχεται  από το πουθενά, από τα έγκατα των απελπισμένων. Θα περπατάμε σε λίγο στην έρημη μας χώρα φοβούμενοι.

Ο πρωθυπουργός δεν έχει τόσο χρόνο όσο του λένε ή όσο ο ίδιος πιστεύει. Έχει πολύ λιγότερο χρόνο μπροστά του.
Ο δρόμος από κει που πάει δεν τον βγάζει. Χρειάζεται επαναστατική λογική. Άγρια σύγκρουση και άμεση.

Ο κόσμος απελπισμένος μεν αλλά με το ένα μάτι προσδοκά την αλλαγή της κατάστασης μη έχοντας κάπου αλλού να ελπίσει.
Τουλάχιστον προς το παρόν.

Ακουμπάει με σχετική δυσπιστία και προσπαθεί μέσα από τις φυλλωσιές των δυσβάστακτων φόρων μήπως δει κάτι από αυτά που βλέπουν αυτοί που τα εφαρμόζουν.

Ας μην χαθεί ο κόσμος που πίστεψε.
Ας μην πνιγεί  στην απελπισία.
Είναι βαθιά τα νερά της και κάθε μέρα ένας-ένας βουλιάζει η βάρκα του.
Δεν αντέχουμε άλλο αυτή την φορομανία και την αριστερή εξόντωση. Στοπ!

Χάνουμε την χώρα, στοπ!

Χάνουμε τους νέους, στοπ!

Χάνουμε την ελπίδα, στοπ!

www.altsantiri.gr