Οι Βοεβόδες και οι νταήδες του… «νόμος και τάξη»

 

Πάντοτε η δεξιά και ακροδεξιά ένιωθαν μια περίεργη «ερωτική» έλξη για την αστυνομία και γενικότερα για την καταστολή...

 

Ευάγγελος Κωνσταντέλος

 

Η διετία 1983-1984 υπήρξε ορόσημο στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, χάρη σε δύο ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου. Αρχικά, το 1983 ιδρύεται το ΕΣΥ. Ήταν μια μεταρρύθμιση, που αναβάθμιζε τη δημόσια υγεία, παρέχοντας δωρεάν υπηρεσίες και κάλυπτε τις ιατροφαρμακευτικές και νοσηλευτικές ανάγκες ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας, καθολικά δίχως περιορισμούς. Η δεύτερη και ίσως πιο σημαντική μεταρρύθμιση ήρθε την επόμενη χρονιά (1984), όταν ο Α. Παπανδρέου, το μεγαλύτερο «troll» της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, ζήτησε από τον υπουργό του και παλιό ΕΠΟΝιτη και ΕΛΑΣιτη, Γιάννη Σκουλαρίκη (εξίσου μεγάλο troll), να καταργήσει τα παραδοσιακά σώματα ασφαλείας (Χωροφυλακή και Αστυνομία Πόλεων) και να δημιουργήσει την Ελληνική Αστυνομία. Να δημιουργήσει δηλαδή την ΕΛΑΣ. Ήταν τόσο μεγάλο το πλήγμα για τους χουντικούς και βασιλόφρονες χωροφύλακες, αστυφύλακες και χαφιέδες της εποχής, καθώς ήταν αναγκασμένοι, να υπηρετούν έναν κρατικό φορέα, που ονομαζόταν ΕΛΑΣ, καθώς ο όρος «ΕΛΑΣ» ήταν για δεκαετίες ταυτισμένος με τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό, τον Άρη Βελουχιώτη και τον Κομμουνισμόν. Για αρκετούς μήνες οι τότε αρχηγοί, Μανώλης Μπριλλάκης και Παναγιώτης Ραφτόπουλος, καθοδηγούσαν το νέο σώμα και ταυτόχρονα προσπαθούσαν να διαχειριστούν το ψυχολογικό πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί, καθώς τα μέλη της ΕΛΑΣ ήταν, και συνέχισαν για αρκετό ακόμη καιρό να είναι, «παγωμένα» από φόβο, έκπληξη, και… ντροπή.

Η ανάγκη ή καλύτερα η αναγκαιότητα, που εκπορεύεται από τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος μέσα σε μια οργανωμένη κοινωνία, δηλαδή τις αναγκαστικές αλληλεπιδράσεις των υποκειμένων μιας πολιτικής κοινότητας, επιτάσσει, διαχρονικά, την εκάστοτε άρχουσα τάξη, να χρησιμοποιεί τις κρατικές δομές, ώστε να επιβάλλει δια της βίας τις απαιτήσεις της και να επιβάλλεται στις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις. Η ανάγκη λοιπόν για αστυνόμευση έγινε αντιληπτή ήδη από την αρχαιότητα και λειτουργούσε ως το «κρατικό» βίαιο χέρι της τήρησης [sic] μιας ηγεμονικής κοινωνικής τάξης. Στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν διάφορες κατηγορίες ομάδων για την «τήρηση της τάξης». Υπήρχαν οι αγορονόμοι, οι γυναικονόμοι, οι τειχοποιοί, οι σιτοφύλακες, οι μετρονόμοι, οι «ένδεκα» Στρατηγοί κτλ., των οποίων τα καθήκοντα εποπτεύονταν από τον Άρειο Πάγο. Στη Σπάρτη, από την άλλη, δεν υπήρχε η ποικιλία που συναντάμε στην Αθήνα. Σύμφωνα με τη Μεγάλη Ρήτρα του Λυκούργου, οι Έφοροι είχαν επιφορτιστεί με την υποχρέωση της αστυνόμευσης χρησιμοποιώντας τους Ιππείς, οι οποίοι αποτελούνταν από τριακόσιους επίλεκτους πολίτες.

Στην αρχαιότητα υπήρχαν και οι ραβδούχοι, οι οποίοι ονομάζονταν έτσι από τη ράβδο που κρατούσαν ως ένδειξη του αξιώματός τους. Οι ραβδούχοι επέβαλαν την τήρηση της τάξης στο θέατρο και στους Ολυμπιακούς αγώνες. Οι «αλύται» (με ύψιλον) της Ολυμπίας ήταν σώμα ραβδοφόρων και μαστιγοφόρων, οι οποίοι είχαν αστυνομικά καθήκοντα, λειτουργούσαν ως εκτελεστικό όργανο των Ελλανοδικών (άρχοντες που επέβλεπαν τους Ολυμπιακούς αγώνες), επέβλεπαν και επέβαλαν την τάξη και ο επικεφαλής τους ονομαζόταν αλυτάρχης (πάλι με ύψιλον). Αργότερα, στα ελληνιστικά χρόνια, οι ραβδούχοι ήταν δημόσιοι υπηρέτες, οι οποίοι επιτηρούσαν μόνο τους αγώνες και σπάνια αναφέρονται ως μαστιγονόμοι. Στα ρωμαϊκά χρόνια οι ραβδούχοι ή lictores ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι συνόδευαν και προστάτευαν τους άρχοντες, τους ιερείς, και τα επίσημα μέλη της άρχουσας τάξης. Αργότερα, κατά τα Βυζαντινά χρόνια, η αστυνόμευση ήταν δουλειά των έπαρχων, οι οποίοι μάλιστα είχαν αναλάβει και δικαστικά καθήκοντα. Κατά την Τουρκοκρατία, την επίβλεψη και τήρηση της τάξης είχε ο Βοεβόδας και οι αγάδες του, οι οποίοι με τους αρχηγούς των επαρχιών ηγούνταν σωμάτων εθνοφυλακής. Οι δομές της τήρησης της τάξης κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας σε μεγάλο βαθμό συνεχίστηκαν και μετά την Επανάσταση του 1821. Οι τοπικές διοικήσεις αναλάμβαναν τα αστυνομικά καθήκοντα και από τη διακυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια και κατά τη διάρκεια όλου του υπόλοιπου 19ου αιώνα η αστυνομία ήταν δημοτική και στρατιωτική. Προς το τέλος του 19ου αιώνα δημιουργείται η αστυφυλακή, η οποία επιτηρεί τους δήμους, ενώ παράλληλα η χωροφυλακή είναι για την ύπαιθρο. Αργότερα, ιδρύεται και η Αστυνομία Πόλεων, την οποία συγχωνεύει ο Σκουλαρίκης, όπως είπαμε, με την χωροφυλακή το 1984.

Σημαντική βέβαια είναι η καινοτομία επί Χούντας, η οποία είχε την ιδέα της δημιουργίας των Μονάδων Αποκατάστασης της Τάξης, τα γνωστά σε όλους μας ΜΑΤ. Τη δεκαετία του 1960, τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, υπάρχει μια έντονη κινηματική ατμόσφαιρα με διαδηλώσεις στους δρόμους και τις περισσότερες φορές υπάρχουν ταραχές. Σε μια τέτοια ταραχή υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας και ο πρωθυπουργός της Χούντας, Σπύρος Μαρκεζίνης. Ο Μαρκεζίνης στα απομνημονεύματά του φαίνεται εντυπωσιασμένος από την αποτελεσματικότητα των γαλλικών μονάδων καταστολής σε μια διαδήλωση στη μνήμη του Χιλιανού προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε, να δέρνουν κόσμο και μάλιστα προέβη σε εισήγηση δημιουργίας παρόμοιας μονάδας στην Ελλάδα. Ο Μαρκεζίνης δεν κρατιόταν, και όπως λέει, είχε ήδη παραγγείλει οπλισμό, για να καταστείλει την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ώστε να αποφευχθεί η επέμβαση των τεθωρακισμένων. Η ιδέα του Μαρκεζίνη όμως δεν θα πραγματοποιηθεί επί Χούντας. Η ιδέα αυτή βέβαια… δε θα πεθάνει. Η δημιουργία ειδικής μονάδας πάνοπλων αστυνομικών, επιφορτισμένων με την κρατική «υποχρέωση» να χτυπούν και να τραμπουκίζουν την κοινωνία, θα υλοποιηθεί με υπουργική απόφαση λίγο μετά την μεταπολίτευση κατ’ εντολή του «εθνάρχη» Καραμανλή.

Πάντοτε η δεξιά και ακροδεξιά ένιωθαν μια περίεργη «ερωτική» έλξη για την αστυνομία και γενικότερα για την καταστολή. Από τις αυξήσεις στους μισθούς των αστυνομικών και το «Εσείς είστε το κράτος» της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, μέχρι και τις «δωρεές» αλεξίσφαιρων γιλέκων (και προς έκπληξη όλων μας όχι νανογιλέκων) στους αστυνομικούς από το ΛΑ.Ο.Σ και τον Γιώργο Καρατζαφέρη και το «ο Έλληνας αστυνομικός είναι η Ασπίδα…» του Αντώνη Σαμαρά, φαίνεται η δεξιά να διακατέχεται από έναν υφέρποντα «ηδονισμό» προς τα σώματα ασφαλείας και την αστυνομοκρατία. Τα αισθήματα βέβαια είναι αμοιβαία. Και η αστυνομία είναι ερωτευμένη με τη δεξιά, την ακροδεξιά και μάλιστα κατά τη διάρκεια της κρίσης αποδείχτηκε, αφού πρώτα πέσαμε από τα σύννεφα, ότι οι μισοί αστυνομικοί ήταν ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι βέβαια «επαναπατρίστηκαν» στη ΝΔ, βλέποντας ότι η «αισθητική» της νέας κυβέρνησης τους ταιριάζει καλύτερα.

Η Ελληνική Αστυνομία, όπως και οι περισσότεροι φορείς και θεσμοί στην Ελλάδα, δεν χαίρουν μεγάλης εμπιστοσύνης και εκτίμησης από την κοινωνία. Ακόμη και συντηρητικοί πολίτες, όσο και να μιλούν με θετικό τρόπο ή να είναι «φίλοι» της αστυνομίας, αναγνωρίζουν, ότι ο βασικός ρόλος της είναι να προστατεύει υπουργούς, βουλευτές, δημοσιογράφους, καναλάρχες, επιχειρηματίες, να κόβει πρόστιμα, όταν το ζητάει ο Υπουργός Οικονομικών, να εκτοπίζει γυναίκες με μωρά στην αγκαλιά, να χτυπά διαδηλωτές, να τραμπουκίζει gay ζευγάρια και μετανάστες, να δολοφονεί εφήβους στα Εξάρχεια, να εξευτελίζει και να βασανίζει ανθρώπους, να ξυλοκοπεί φοιτητές κοντά σε ζαρντινιέρες, να χυδαιολογεί, να κακοποιεί ανθρώπους με διανοητική διαταραχή, να βιαιοπραγεί κατά φωτορεπόρτερ και ανταποκριτών, να ξυλοφορτώνει ηλικιωμένους και συνταξιούχους, να λειτουργεί παρακρατικά, να εκφοβίζει και να απειλεί ανθρώπους, να σέρνει διαδηλωτές από τα μαλλιά κτλ. Όταν πριν ένα χρόνο περίπου η Ελληνική Αστυνομία, θέλοντας να δείξει ένα πιο «ανθρώπινο» πρόσωπο, καλούσε τους γονείς, να μην τρομάζουν τα παιδιά τους δείχνοντας αστυνομικούς απειλώντας ότι θα τα βάλουν φυλακή, αν δεν τρώνε το φαγητό τους ή δεν κάθονται φρόνημα, ξέχασε να προσθέσει όλα εκείνα τα περιστατικά αστυνομικής βίας και ακόμη περισσότερο ξέχασε να δημοσιεύσει τις απαλλακτικές δικαστικές αποφάσεις των εμπλεκόμενων νταήδων αστυνομικών, για τα οποία κάθε γονιός και κάθε πολίτης θα έπρεπε όχι απλά να φοβάται, αλλά να νιώθει τρόμο και να μην μπορεί να κοιμηθεί.

Νιώθει άραγε ο πολίτης ασφάλεια με μία τέτοια αστυνομία; Εμπιστεύεται κανείς ένα κράτος, που προσλαμβάνει και εκπαιδεύει συνέχεια αστυνομικούς και ειδικούς φρουρούς, παρά δασκάλους και γιατρούς; Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι η αστυνομία και ο αστυνομικός είναι δέκτες υβριστικών συνθημάτων από την κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο, που η λέξη «αστυνομικός» έχει συνδεθεί με όλα σχεδόν τα αρνητικά επίθετα, που αφορούν τον ουσιαστικά και εμφατικά αντικοινωνικό χαρακτήρα αυτού του επαγγέλματος. Για τον μέσο πολίτη ιστορικά η αστυνομία είναι ταυτισμένη με τον χαφιεδισμό, τη ρουφιανιά, τη βία, την ανασφάλεια, τη ρυπαρότητα, τη διαφθορά, το ρατσισμό, το παρακράτος, την ακροδεξιά και τη ζωολογία. Δύσκολα μπορεί κανείς να πειστεί, ότι η δουλειά της αστυνομίας είναι να προστατεύει τους πολίτες. Όταν ακόμη και δημόσια εκφράζεται η άποψη, ότι κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Σύριζα η αστυνομία… «καταπιεζόταν», εύκολα μπορεί κανείς να συμπεράνει, γιατί τις τελευταίες εβδομάδες στελέχη και βουλευτές της ΝΔ με λόγια και πράξεις προσπαθούν να μεταρσιώσουν την δίψα της αστυνομίας για βία και καταστολή.

Η συμπλεγματική, κοντόφθαλμη και αντικοινωνική πολιτική της νέας κυβέρνησης στο εσωτερικό, έδωσε δείγματα ήδη από τον πρώτο μήνα και μετουσιώθηκε στις επιδρομικές επιχειρήσεις των «ανδρών» των ΜΑΤ στα Εξάρχεια. Οι «προδοτικές» γκάφες της κυβέρνησης στο εξωτερικό, από την άλλη, θα φέρουν μεγαλύτερη αμηχανία, όταν θα πρέπει να απολογηθεί και να αντιμετωπίσει τους Χρυσαυγίτες ψηφοφόρους της, τους «μακεδονομάχος» και τα «γραμμάτια», που υπέγραψε πριν τις εκλογές και τώρα πρέπει να εξοφλήσει. Και τότε να είστε σίγουροι, ότι θα δούμε κι άλλους Βοεβόδες στα κανάλια, να μιλάνε για «αιματάκια», «σκόνες» και «σκουπίδια», Ρουβίκωνες, αναρχικούς, μπαχαλάκηδες και οι δρόμοι να ρυπαίνονται με τους νταήδες του νόμου και της τάξης.

ΥΓ1 Η ΠΟΑΣΥ κήρυξε «έκπτωτο» και παρέπεμψε τον Μπαλάσκα στο Διοικητικό Συμβούλιο για τις ρατσιστικές του δηλώσεις. Δηλαδή η ΠΟΑΣΥ έπεσε από τα σύννεφα με τον Μπαλάσκα και δεν γνωρίζει αν υπάρχουν κι άλλοι «Μπαλάσκες» στην αστυνομία. Εάν δεν το γνωρίζουν ας κοιταχτούν μεταξύ τους και αν είναι τίμιοι, να παραδεχτούν, ότι συμφωνούν με το συνάδερφό τους. Θεωρώ, ότι η ΠΟΑΣΥ ακολουθεί την τακτική της επικοινωνίας παρά της ουσίας, όπως ακριβώς και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι… δηλαδή της υποκρισίας.

ΥΓ2 Το επιχείρημα, ότι οι αστυνομικοί είναι οικογενειάρχες άνθρωποι, που κάνουν μια δουλειά και δεν ευθύνονται οι ίδιοι για τις διαταγές που παίρνουν, έχει πάψει προ πολλού να ακούγεται λογικό. Ο καθένας από εμάς, όταν αποφασίσει, να επιλέξει τι δουλειά θέλει να κάνει, οφείλει να γνωρίζει και τις ιδιαιτερότητες και τα γενικά χαρακτηριστικά της.

www.koutipandoras.gr

Οι «νίκες», η φιγούρα και η γκάφα…

 

Γιώργος Καρελιάς 

            

Οι κυβερνήσεις διακατέχονται από ένα άγχος: να έχουν- ή απλώς να δείχνουν ότι έχουν- επιτυχίες. Όμως, αυτό το άγχος συνήθως υπάρχει μετά τη μέση της θητείας τους και οπωσδήποτε προς το τέλος της. Στην αρχή δεν δικαιολογείται.

Και όμως αυτό το άγχος διακατέχει ήδη την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία δεν έχει ακόμα συμπληρώσει δύο μήνες ζωής. Αδικαιολόγητα, αφού η πλειοψηφία που την στηρίζει είναι άνετη, δεν έχει ιδιαίτερη πίεση από την αντιπολίτευση και έχει χρόνο καθαρής τετραετίας μπροστά της, καθώς ενδιαμέσως δεν υπάρχει κάποια κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση.
Ομως ,από την αρχή η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός προσπάθησαν να πετύχουν γρήγορες «νίκες» σε διάφορα θέματα, ώστε να εμπεδώσουν το αίσθημα «κυριαρχίας» έναντι των αντιπάλων τους. Και ας μη χρειαζόταν, αφού αυτό δεν αμφισβητείται επί του παρόντος. Κι αυτή η προσπάθεια μοιραία οδηγεί σε λάθη και γκάφες.
Τέτοια ήταν το αίτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον Βρετανό ομόλογό του για δανεισμό των Γλυπτών του Παρθενώνα, ώστε να εκτεθούν στην Ελλάδα το 2021, στην 200η επέτειος της Επανάστασης του 1821.
Αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να γίνει αποδεκτό το αίτημα άνευ όρων, ο κ. Μητσοτάκης θα είχε, όντως, μια μεγάλη επιτυχία. Αλλά δεν υπήρχε. Διότι το Βρετανικό Μουσείο δεν πρόκειται ποτέ να κάνει δεκτό τέτοιο αίτημα, χωρίς η Ελλάδα να κάνει δεκτό έναν απαράβατο όρο του: να αναγνωρίσει ότι τα Γλυπτά ανήκουν σε εκείνο. Και αυτόν τον όρο δεν τον θέτει σήμερα για πρώτη φορά. Τον έθεσε και τον περασμένο Ιανουάριο.
Δεν το ήξερε ο κ. Μητσοτάκης και όποιοι τον συμβούλεψαν να ξαναθέσει το θέμα; Αλλωστε και μόνο το αίτημα του δανεισμού των Γλυπτών εμπεριέχει και την, έστω έμμεση, παραδοχή ότι ανήκουν σε άλλον. Το λέει η λέξη «δανεισμός». Δανειζόμαστε από άλλον κάτι που, φυσικά, ανήκει σε εκείνον. Δεν δανειζόμαστε κάτι δικό μας.
Όμως, καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσει, με αυτή τη μέθοδο(του δανεισμού), την κυριότητα της Βρετανίας επί των Γλυπτών, αφού η Ελλάδα θεωρεί ότι είναι προϊόν αρπαγής και κλοπής. Ετσι, μετά την κυνική, αλλά απολύτως αναμενόμενη, απάντηση του Βρετανικού Μουσείου, η ιδέα του δανεισμού κάηκε εν τη γενέσει της. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.
Ετσι, στο ερώτημα γιατί ο κ. Μητσοτάκης την έριξε στο τραπέζι, οι πιθανές απαντήσεις είναι δύο. Πρώτον, δεν έδωσε όση σημασία θα έπρεπε στον όρο που θέτουν, διαχρονικά, οι Βρετανοί και αποσκοπεί στην απόλυτη κατοχύρωση της ιδιοκτησίας των κλαπέντων Μαρμάρων. Αν η διεκδικούσα Ελλάδα δεχτεί τον δανεισμό τους, τότε το θέμα της κυριότητας τελειώνει οριστικά. Η δεύτερη εξήγηση έχει να κάνει με την επικοινωνιακή διάσταση του θέματος και την ανάγκη (και) της σημερινής κυβέρνησης να έχει γρήγορες «νίκες». Είναι το άγχος, που λέγαμε στην αρχή.
Όμως, σε τέτοια θέματα, με μεγάλη διεθνή και συμβολική διάσταση, οι επιπόλαιοι χειρισμοί χάριν επικοινωνιακών σκοπιμοτήτων, δεν επιτρέπονται. Είναι άλλο να «νικάει» η κυβέρνηση εκδιώχνοντας την κυρία Θάνου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, έστω και με φωτογραφική διάταξη. Και, επίσης, είναι άλλο να «νικάει» διορίζοντας επικεφαλής της ΕΥΠ ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο που δεν έχει τα απαιτούμενα προσόντα. Αυτές οι εγχώριες «νίκες» είναι εύκολες, αφού η κυβέρνηση διαθέτει αυτοδύναμη πλειοψηφία και κάνει ό,τι θέλει στο Κοινοβούλιο. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο, όταν έχει να κάνει με άλλες χώρες.
Ετσι, ο κ. Μητσοτάκης, δεν έθεσε στην κυρία Μέρκελ επίμαχα ζητήματα (μείωση πλεονασμάτων, γερμανικές αποζημιώσεις), γνωρίζοντας ότι δεν θα πετύχαινε καμία «νίκη». Επέδειξε «ρεαλισμό». Όμως, στην περίπτωση των Γλυπτών παρασύρθηκε, πιστεύοντας ότι μπορεί να έχει μια γρήγορη «νίκη», έστω επικοινωνιακή.
Ποιος ξέρει, ίσως είχε κατά νου αυτό που έχει πει ο Αμερικανός επιχειρηματίας Γουόλτ Ντίσνεϊ: « Εχει πλάκα να κάνεις κάτι που δεν μπορεί να γίνει»! Ισως γιατί τον έχουν πείσει οι επικοινωνιολόγοι του ότι πάνω απ’ όλα είναι αυτό που έχει πει ο Γούντι Αλεν: « Το 80% της επιτυχίας είναι να κάνεις φιγούρα»!...

                                                                                                          www.iefimerida.gr

Η διαγραφή της μνήμης...

 

Γιάννης Σιώτος

 

Έχετε αναρωτηθεί πόσος χρόνος χρειάζεται για να ξεχαστεί ή να αποσιωπηθεί ένα κομμάτι της Ιστορίας; Να σας πω: πάνω-κάτω εννέα χρόνια. Τόσα χρόνια απαιτήθηκαν για να ξεχαστεί η συμβολή της Γερμανίας στη μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική κρίση που γνώρισε ο... ευρωπαϊκός Νότος και φυσικά η Ελλάδα. Τόσα χρόνια χρειάστηκαν για να ξεφορτωθεί η φράου Μέρκελ την καθόλου κολακευτική εικόνα του δυνάστη και να ενδυθεί τον μανδύα της συντηρητικής μεν αλλά στιβαρής και ενίοτε ευαίσθητης ηγερίας της Γηραιάς Ηπείρου.
Τόσα χρόνια μεσολάβησαν για να αντικατασταθεί ο προσδιορισμός «δανειστής» από το επίθετο «εταίρος» και να εμφανιστεί η εξοντωτική -γερμανικής εμπνεύσεως- λιτότητα ως πρόβλημα, που αφορά την άφρονα δημοσιονομική διαχείριση και όχι την επιβολή ενός κατασκευασμένου νομίσματος που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του Βερολίνου. Τόσα χρόνια πέρασαν για να φορτωθούν στις πλάτες όλες τις ευθύνες της κρίσης ο Ελληνας, ο Ισπανός και ο Ιρλανδός και να απαλλαχθεί η επεκτατική αντίληψη που έχει για την Ευρώπη η Γερμανία.
Αν αποπειραθείτε να πάτε πίσω στον χρόνο και να αναζητήσετε την αρθρογραφία που κυριαρχούσε στα πιο σοβαρά έντυπα του κόσμου, θα διαπιστώσετε ότι το θέμα που δέσποζε ήταν ο ρόλος της Γερμανίας στην επιβολή μιας άνευ προηγουμένου λιτότητας στην Ελλάδα και στον ευρωπαϊκό Νότο γενικότερα. Ουσιαστικά συγκρούονταν δύο απόψεις: Η μία υποστήριζε ότι η ευθύνη της ευρωπαϊκής κρίσης βαραίνει τη Γερμανία της κυρίας Μέρκελ. Η άλλη, εκείνων που θεωρούσαν την πολιτική της Μέρκελ απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσει η οικονομική και η πολιτική ενοποίηση του ευρωπαϊκού συνασπισμού. Νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, έγκριτοι πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές καθημερινά διασταύρωναν τα ξίφη τους για το αν η Γερμανία της κυρίας Μέρκελ είναι ο νεκροθάφτης ή ο σωτήρας της Ε.Ε. και του ευρώ.
Η αντιπαράθεση για τον ρόλο και τα κίνητρα της Γερμανίδας καγκελαρίου, που κυριάρχησε όχι μόνο στον Τύπο αλλά και στα Κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών -και όχι μόνο-, κορυφώθηκε τη διετία 2012-2013 και έπειτα άρχισε -αδιόρατα στην αρχή και κραυγαλέα στη συνέχεια- να αποκλιμακώνεται. Ακόμα και το 2015, όταν ολόκληρη η Ευρώπη μιλούσε για ένα ενδεχόμενο Grexit, οι προβολείς είχαν αρχίσει να απομακρύνονται από τη Γερμανία και τις ευθύνες της και είχαν επικεντρωθεί στην Ελλάδα και τις αδυναμίες, τις ανεπάρκειες και τις ολιγωρίες της.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Ο δημόσιος λόγος για τον ρόλο και τα κίνητρα της Γερμανίας έχει αποδυναμωθεί. Ελάχιστοι αναφέρονται στον γερμανικό επεκτατισμό. Ουδείς μιλά για τα ελλειμματικά ισοζύγια των χωρών του Νότου, που επιτρέπουν στη Γερμανία να εμφανίζεται ως υπέρμαχος της δημοσιονομικής ευταξίας. Πολύ λίγοι αναφέρονται στα κέρδη δισεκατομμυρίων που έχει αποκομίσει η Γερμανία, εξαιτίας της κρίσης χρέους, από την Ελλάδα και τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.
Οι κοινοβουλευτικές αναφορές για την επιδρομή των Γερμανών κεφαλαιούχων στη ρημαγμένη από τη γερμανικής έμπνευσης λιτότητα χώρα είτε είναι ανύπαρκτες είτε μεταλλαγμένες. Τυπικό παράδειγμα όσα είπε ο κ. Μητσοτάκης στη συνέντευξη που παραχώρησε στη Frankfurter Allgemeine Zeitung, με τα οποία ούτε λίγο-ούτε πολύ τους εμφάνισε ως... σωτήρες: Θέλω να παρουσιάσω «τη θέση της Ελλάδας σε Γερμανούς επιχειρηματίες και να τους παρακινήσω να δουν τη χώρα μας υπό μια νέα οπτική…» είπε χαρακτηριστικά.
Αν προσπαθήσει κάποιος να αντιληφθεί την πραγματικότητα από αυτά που γράφουν, λένε και δείχνουν τα ΜΜΕ, αισθάνεται ότι είτε με την εκκωφαντική σιωπή και την εμφαντική απουσία είτε με τη συστηματική παραποίηση, η Γερμανία πλασάρεται πλέον ως «φίλη», «προστάτιδα» και «άσπιλη, αμόλυντη και σοφή» εταίρος. Ακόμη και το Brexit και η πολιτική κρίση στην Ιταλία εμφανίζονται ως αποτέλεσμα της δράσης αφρόνων, ακραίων και αντιευρωπαϊστών πολιτικών, ενώ για τη γερμανική αδιαλλαξία, τσιμουδιά. Και το κερασάκι στην τούρτα ήλθε με την επίσκεψη του κ. Μητσοτάκη στην καγκελαρία.
Αν κάποιος -γνωρίζοντας το τι έχει μεσολαβήσει- προσπαθήσει να αντιληφθεί την πραγματικότητα από τις δηλώσεις του, τότε θα βγάλει το συμπέρασμα ότι η Ιστορία εννέα χρόνων διαγράφηκε μονοκοντυλιά. Ούτε μια λέξη δεν ακούστηκε για τις απειλές, τους εκβιασμούς, τα δολοφονικά διλήμματα, τις ύβρεις, τις ειρωνείες, την απαξίωση, τα υβριστικά πρωτοσέλιδα, τις δολερές διαρροές, τα εφιαλτικά αδιέξοδα που σημάδεψαν την πορεία του τόπου τα προηγούμενα χρόνια και θα τη σημαδέψουν για τον επόμενο μισό αιώνα.
Για να είμαστε δίκαιοι, η σταδιακή διαγραφή των κεφαλαίων της πολύ πρόσφατης Ιστορίας δεν ξεκίνησε επί εποχής Μητσοτάκη, αλλά λίγα χρόνια νωρίτερα, όταν οι ελληνικές ηγεσίες άρχισαν να απαλύνουν τις αναφορές για το «γερμανικό σχέδιο» μέχρι να τις απαλείψουν για χάρη της... προόδου. Είναι σαν να είπαν «περασμένα, ξεχασμένα». Αλλά μπορούν να ξεχάσουν τη «γερμανική έφοδο» οι «λαβωμένοι» που εξακολουθούν να αντικρίζουν τις ανοικτές πληγές τους;...

www.efsyn.gr

Κατερίνα Γώγου, «Ετών 9» - ΜάκηςΣεβίλογλου, Όλια Λαζαρίδου

Τελικά, όντως μας ψεκάζουν…

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

 

Το πρόβλημα με τις κρίσεις και τους -φαύλους, ομαλούς ή ανώμαλους- κύκλους τους είναι ότι τα θύματά τους, όσα τουλάχιστον παραμένουν ζωντανά, πλήττονται από το σύνδρομο της Ωραίας Κοιμωμένης. Ξυπνούν και δεν θυμούνται τίποτα. Δεν θυμούνται πώς ξεκίνησαν όλα. Ποιος τους σβούριξε τη ροπαλιά που τους έριξε ξερούς; Ποιος τους χτύπησε την παραμύθα στη φλέβα και τους βύθισε στον μεγάλο ύπνο;
Φέρ’ ειπείν: από αύριο υποτίθεται πως τελειώνουμε οριστικά με τα κάπιταλ κοντρόλ (οι κοινοί θνητοί έχουμε καθαρίσει προ έτους, αλλά ας πούμε πως έπεσε και το τελευταίο οχυρό). Η κυβέρνηση μας καλεί να ανοίξουμε σαμπάνιες. Ασφαλείς πληροφορίες αναφέρουν ότι σκέπτεται να καθιερώσει την ημερομηνία 1η Σεπτεμβρίου ως τρίτη εθνικοαπελευθερωτική επέτειο, μετά την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου, καθότι υπεράνω όλων πατρίς οι τράπεζες και έσχατα σύνορά της τα γκισέ, τα ATM και το e-banking.
Κάπιταλ κοντρόλ τέλος, λοιπόν, αλλά στο μεταξύ έχουμε ξεχάσει τα βασικά: ποιος τα επέβαλε, υπέρ ποιου και σε βάρος ποιου. Κι οφείλω να αναγνωρίσω στον Βαρουφάκη -που κατά τα λοιπά μπορούμε να του καταλογίζουμε πολλά, πέραν της επιχείρησης εξαφάνισης των «ν» από το αλφάβητο- ότι μας θύμισε το στοιχειώδες: ήταν η ΕΚΤ, το ευρωσύστημα, η δικτατορία Φρανκφούρτης-Βρυξελλών που επέβαλαν την τιμωρητική ασφυξία, τη νομισματική τρομοκρατία του ELA – και όχι του ΕΛΑ. Και δη όχι στις 29 Ιουνίου του 2015, αλλά πολύ νωρίτερα, από τον Γενάρη του ίδιου χρόνου. Στην πραγματικότητα ακόμη νωρίτερα, τουλάχιστον από το 2010, όταν έγιναν εμψυχωτές της τεράστιας φυγής κεφαλαίων από τις ελληνικές προς τις γερμανικές, τις γαλλικές και άλλες τράπεζες. Κι όταν επέβαλαν σε μας να γίνουμε ακούσιοι χορηγοί της εγχώριας τραπεζοκρατίας, φορολογικά υποζύγια της διάσωσής της με τις αλλεπάλληλες ανακεφαλαιοποιήσεις.
Αυτά τα στοιχειώδη φάνηκε να έχει κατανοήσει η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας το 2015, όταν με απροσδόκητη ψυχραιμία, χωρίς υστερίες και πανικούς, στήθηκε υπομονετικά στις ουρές για το κατά κεφαλήν 60άρι της μέρας, 24ωρα πριν πάει στην κάλπη και ρίξει με πείσμα «όχι» (η τύχη του οποίου είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία, ας μην την πιάσουμε τώρα). Κι η ψυχραιμία των πολλών προ του ολέθρου των κάπιταλ κοντρόλ, σημάδι πως μάλλον δεν μας ψέκασαν ή πως τα ψεκάσματα ήταν ληγμένα, ήρθε σε χτυπητή αντίθεση με το αθόρυβο, ακήρυχτο, ακατάγγελτο bank run, με το οποίο η κραταιά ελληνική ολιγαρχία, η περιούσια μεσαία τάξη και η παρασιτική γραφειοκρατία επί πέντε χρόνια στράγγιξαν, εξαφάνισαν και ξαπόστειλαν στο εξωτερικό καταθέσεις 150 δισ. ευρώ, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Αλλά αυτή η βασική ιστορία έχει ξεχαστεί, έχει εξαφανιστεί. Οπότε τελικά μάλλον μας ψεκάζουν.
Μας ψεκάζουν, δεν εξηγείται αλλιώς, γιατί από τη συλλογική μας μνήμη κοντεύει να εξαφανιστεί και η άλλη βασική αλήθεια: ότι δεν ήταν οι τράπεζες τα θύματα της κρίσης, αλλά η αιτία τους - μία από τις αιτίες τους, για να είμαστε ακριβείς. Οτι το 2007, όταν έσκασε η αμερικανική φούσκα των τοξικών ενυπόθηκων δανείων που με κανιβαλική χαρά είχαν αγοράσει όλες οι καθωσπρέπει τράπεζες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των ευρωζωνικών, όλες οι καθωσπρέπει κυβερνήσεις του κόσμου, νεοφιλελεύθερες ή σοσιαλφιλελεύθερες, έσπευσαν να σώσουν τις τράπεζες φιλοδωρώντας τες τουλάχιστον με 10 τρισ. δολάρια σε Ασία, Ευρώπη κι Αμερική. Μετέτρεψαν έτσι πρόθυμα, σε 2-3 χρόνια, το τραπεζικό χρέος σε δημόσιο, το οποίο πληρώσαμε και θα πληρώνουμε εμείς, τα παιδιά μας, τα εγγόνια, τα δισέγγονα, τα τρισέγγονά μας. Δεν είναι σχήμα λόγου, τουλάχιστον για τη μεταμνημονιακή Ελλάδα, αλλά η κυριολεξία που προκύπτει από τη λήξη του ελληνικού χρέους το 2060 ή τη λήξη του Υπερταμείου κάπου στα 2114 μ.Χ., όταν ο Αρης θα έχει εποικιστεί, η Σελήνη θα έχει γίνει Μύκονος του επόμενου αιώνα και η Ε.Ε. θα έχει συρρικνωθεί σε ασήμαντη υποσημείωση στα βιβλία της Ιστορίας.
Μας ψεκάζουν, και προφανώς εισπνέουμε το ψέκασμα αδιαμαρτύρητα. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί πως έχουμε ξεχάσει εντελώς ότι το τραπεζικό σύστημα, που ανυποψίαστοι διασώζουμε, στην ουσία δεν υπάρχει εδώ και χρόνια. Χελόου! Πίστη σημαίνει πίστωση, αλλά εδώ και οκτώ χρόνια είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που δεν χορηγεί δάνεια. Σώζουμε κάτι που δεν υπάρχει. Ή υπάρχει μόνο για τον εαυτό του και τους ελάχιστους ακολούθους του. Το τραπεζικό σύστημα υπάρχει γιατί εμείς εξακολουθούμε να παίζουμε τον ρόλο των πιστωτών του. Ανεχόμαστε μια τεράστια πολιτική απάτη που κατάπιε ακόμη και τον πιο άγριο θυμό μας.
ΟΚ, καταλαβαίνω πως χάσαμε. Χάσαμε ποικιλοτρόπως. Αλλά δεν υπάρχει λόγος ούτε να ξεχάσουμε ούτε να το χάσουμε.

---

Θεωρίες για την υπεραξία

 Ο,τι δεν έκανε εκείνος, να ανατινάξει την τράπεζα, να αδειάσει ένα σαρανταπεντάρι στο στήθος ενός ξετσίπωτου υπουργού, θα το έκανε η ίδια, μα το Θεό, η Ευδοκία Χαιρετάκη το γένος Λιόδη θα γινόταν Κουφοντίνας. Ρώσικο κοκοράτο Μπαϊκάλ κάπου 490 ευρώ ή καραμπίνα χράπα-χράπα, μόνο 250, τα άκουγε αναγκαστικά κι αυτή και άλλες πελάτισσες στο κομμωτήριο, ο άντρας της Λούσυ στο ταμείο μιλούσε στο τηλέφωνο συνεχώς για ράτσες λαγόσκυλων, κολάρα γαβγίσματος, καρτεροντούφεκα, τιμές όπλων και ανταλλακτικών.

Ιωάννα Καρυστιάνη, «Το φαράγγι»

---

Πηγή: efsyn.gr

Γιατί χτυπούν με λύσσα τα Εξάρχεια;

Η δημιουργική και ανήσυχη γειτονιά των Εξαρχείων από το 1830 έως σήμερα

 

Νίνα Γεωργιάδου

 

Όταν ο Βαυαρός μπουλης, Οθωνας, στέφθηκε βασιλιάς μιας χωράς που αγνοούσε κι οι αγωνιστές της, όσοι είχαν επιζήσει, ζητιάνευαν ή φυλακίζονταν, μάστορες και καλφάδες ήρθαν απ τις Κυκλάδες και την Ήπειρο, για να του χτίσουν το παλάτι. 

Πολλοί εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή, που καθώς ήταν... μακριά απ τα σκαριά των ανακτόρων, ονομάστηκε Προάστιον. 

Μαζευτήκαν εκεί και αγγειοπλάστες αφού το νταμάρι στον κοντινό λόφο (Στρέφη) έδινε και κοκκινόχωμα που στροβιλιζόταν στον τροχό κι έβγαζε πιθάρια. 

Η περιοχή βαφτίστηκε απ τον εργατοκοσμο Πιθαραδικα. 

Όταν οι καλφάδες έχτισαν το Πανεπιστήμιο, τα Πιθαραδικα γέμισαν σπουδαστές, καθηγητές, ποιητές, συγγράφεις, τυπογράφους και κάθε λογής διανοούμενους. 

Τα αγγειοπλαστεια συνυπήρχαν πια με βιβλιοπωλεία, παντοπωλεία, μανάβικα και υφασματεμπορικα.  Ήταν η εποχή που οι νέοι κυκλοφορούσαν με εισαγόμενα λευκά κάπελα. Οι φοιτητές της εποχής βίωναν τη βαυαρική καταπίεση και θέλησαν να εκφράσουν την αντίθεση τους στην εισαγωγή "ξενόφερτων" καπέλων και στη στυλιζαρισμένη εμφάνιση. Αντικατέστησαν λοιπόν τα λευκά κάπελα με ψαθάκια από τη Σίφνο, που ήταν απλά, φτηνά, ντόπιας παράγωγης και παρέπεμπαν στα κάπελα που φορούσαν στην Ιταλία οι εξεγερμένοι του Γαριβαλδη.

Έτσι, οι φοιτητές με τα ψαθάκια, που σιχάθηκαν τη βαυαρική αποικιοκρατία, ονομάστηκαν Γαριβαλδινοι και οι συντηρητικοί παλατιανοί των άσπρων καπέλων, Αυστριακοί.  Οι εισαγωγείς των λευκών καπέλων είδαν να μειώνονται τα κέρδη και στις 11 Μαϊού 1859, που Γαριβαλδινοι, Αυστριακοί και ντροπαλαι δεσποσυναι έκαναν βόλτες στο Πεδίον του Αρεως, έστειλαν υπάλληλους με ξεχαρβαλωμένα ψαθάκια κι αλλά σε σχήμα και μέγεθος περιπαικτικό, να κατατροπώσουν την αίτια του μειωμένου μπεζαχτά. 

Έτσι ξεκίνησαν τα Σκιαδικα, που εξαπλώθηκαν στα γύρω Πιθαραδικα κι έμειναν στην ιστορία για τη βαρβαρότητα των χωροφυλάκων αλλά και ως η πρώτη εξέγερση, που τρία χρόνια μετά θα έστελνε τον Οθωνα από κει που ήρθε.  Αρχηγός της χωροφυλακής ήταν ο Κωσταντινος Δημητριάδης, που είχε πρόσφατα απαρνηθεί τη φουστανελά, είχε εκλεγεί βουλευτής με νοθεία και είχε χοντρύνει τα μπαστουνιά των χωροφυλάκων σε ρόπαλα, που πάνω τους έγραφαν, "η ισχύς του νομού". 

Ο Εντμόν Αμπού γράφει εκείνη την εποχή, "τους υφιστάμενους του αρχηγού της χωροφυλακής, κανείς δεν θα ήθελε να τους συναντήσει στη γωνιά ενός δάσους". Τόσο τρόμο προκαλούσαν από τότε οι "προστασίας του πολίτη".  Τα Σκιαδικα πνίγονται σε μια άγρια καταστολή. 

Τα Πιθαραδικα συνεχίζουν να πυκνοκατοικουνται και περίπου μια εικοσαετία μετά τα Σκιαδικα, έρχεται από την Κόνιτσα ο Βασίλειος Έξαρχος και ανοίγει ένα μεγάλο εμπορικό, με όλα τα καλά. Λάδια, κρασιά και ηπειρωτικά τυριά, πάστες ρέγγες και υφάσματα. 

Η περιοχή γίνεται διάσημη χάρη στο μεγαλομπακαλικο, γωνιά Θεμιστοκλέους και Σόλωνος και παίρνει το όνομα του μεγαλομπακαλη.  Το Προάστιον που έγινε Πιθαράδικο, όλοι το ξέρουν τώρα ως Εξάρχεια. 

Φτάνουμε στο ντροπιαστικό ελληνοτουρκικό πόλεμο και η έξαρση του εθνικισμού είναι τέτοια, που συμπαρασύρει το φοιτητόκοσμο στα Ευαγγελικά.  1901, Νοέμβρης. Στην περιοχή γύρω απ το Πανεπιστήμιο και στα Εξάρχεια, πορείες, ξύλο, συλλήψεις και νεκροί γιατί ο υπερεθνικισμος είναι τυφλά και "βλέπει" στη μετάφραση του Ευαγγελίου στη δημοτική, τον "σλαβικό κίνδυνο" 

Τα Ευαγγελικά τελειώνουν, με 8 ή 11 νεκρούς.  Μέσα στη δίνη των εξεγέρσεων και του μεσοπόλεμου γεννιούνται και μετακομίζουν στο μεταξύ ποιητές και οι συλλογές τους τυπώνονται στα τυπογραφεία των Εξαρχείων

Στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, το Χημείο στη Σόλωνος φιλοξενεί στα υπόγεια του, ένα πολύτιμο ασύρματο. 

Η Εθνική Αντίσταση κάνει τις ταράτσες, στα Εξάρχεια, προμαχώνες. Στην Μπλε Πολυκατοικία, που στεγάζονταν οι πράκτορες του Μίδα, ο ΕΛΑΣ εγκαθιστά βαρύ οπλισμό. Είναι η ίδια πολυκατοικία στην οποία μετά έμειναν η Βέμπο, ο Αλέκος Σακελλαριοε, ο Δημήτρης Μυράτ, ο Χορν.  Στα Εξάρχεια πάντα συνυπάρχει η εξέγερση με τη διανόηση

Το 1973 άλλη μια ταράτσα της περιοχής σφραγίζεται από μισν εξέγερση. Η ταράτσα της Νομικής. 

Λίγους μήνες μετά, το Νοέμβρη του 1973 και λίγα στενά πιο κάτω, η εξέγερση του Πολυτεχνείου σημαδεύει ανεξίτηλα τη σύγχρονη ιστορία. Πάλι στα Εξάρχεια, στη Στουρναρη, ο φονιάς Ντερτιλής σηκώνει το όπλο, σημαδεύει και δολοφονεί τον εικοσάχρονο φοιτητή Δημήτρη Μυρογιαννη. 

Την Πρωτομαγιά του 1976, η ανακοίνωση για το χαμό του Παναγουλη στο συγκεντρωμένο πλήθος στο Πεδίο τπυ Αρεως σημαίνει συναγερμό. Ο κόσμος ανεβαίνει προς τη Βουλή και δυνάμεις καταστολής με αύρες, χτυπάνε άγρια τους διαδηλωτές. 

Όλοι οι δρόμοι των Εξαρχείων θολώνουν με καπνογόνα και οι διαδηλωτές πνίγονται στα δακρυγόνα. 

Στα ίδια στενά, το Νοέμβρη του 1985, στην επέτειο του Πολυτεχνείου, ο αστυνομικός Μελιστας σηκώνει το όπλο και δολοφονεί τον 15χρονο Καλτεζα. 

Οι δρόμοι των Εξαρχείων φιλοξενούν για πολύ καιρό μαζικές διαδηλώσεις οργής.  Το Δεκέμβρη του 2008, πάλι στα Εξάρχεια, ο 15χρονος μαθητής Αλέξης Γρηγοροπουλος πέφτει νεκρός από σφαίρα του "ειδικού φρουρού", Κορκονέα. 

Από τότε μέχρι σήμερα, η συνοικία που έζησε τη φονική βια των αστυνομικών και τον άδικο θάνατο νέων ανθρώπων, διασχίζεται από πρεζεμπορους που ποτέ δεν συλλαμβάνονται, διαπομπεύεται από δημοσιογραφισκους εντεταλμένης υπηρεσίας βοθροκαναλων και γίνεται καταφύγιο κυνηγημένων ανθρώπων, προσφύγων, μεταναστών, εξεγερμένων γιατί είναι μια συνοικία με ψηλό δείκτη αλληλεγγύης. 

Οι ήχοι στα Εξάρχεια είναι ένα μιγμα από συνθήματα σε πορείες, ποδοβολητά ΜΑΤατζηδων, μηχανές τυπογραφείων, απαγγελίες ποιημάτων, την κιθάρα του Ασιμου και τραγούδια σε μαγέρικα. 

Είναι τόσο το άδικο αίμα που έχουν πιει οι δρόμοι αυτής της συνοικίας, ώστε σε οποία γωνιά κι αν αφήσεις ένα κόκκινο γαρύφαλλο, θα ναι στη μνήμη...  Τα Εξάρχεια είναι η σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου σε μια πολύτιμη συμπύκνωση. 

Είναι το Καρτιε Λατεν της Αθήνας που επιμένει να βγάζει ποιητές, αλληλέγγυους, βιβλία, μουσικές κι εξεγερμενους

Η άγρια καταστολή και η διαπόμπευση θέλει τα Εξάρχεια ξεπουλημένα μπιτ παρά στους νεογιαπηδες, τους δρόμους αποστειρωμένους από το άδικο αίμα, την ιστορία του τόπου αποστειρωμένη από την εξέγερση και όλους εμάς με βάρια ιστορική και κοινωνική άνοια. 

Πηγή: Νίνα Γεωργιάδου

www.facebook.com

Στα πανηγύρια της επαρχίας

Μαργαρίτα Μανώλη

 

Τον φαντάζομαι μέρες να ετοιμάζεται. Το άσπρο πουκάμισο. Το παντελόνι με την τσάκιση. 
Κούρεμα φρέσκο, ξύρισμα την τελευταία στιγμή. Η κάθετη ρυτίδα της πίκρας στο στόμα έχει λίγο απαλύνει. Ένα γκριζομάλλικο κέλυφος στεγνό και κούφιο. Μόνος χρόνια τώρα.
Και νάτον στο χορό. Τα ασουλούπωτα γέρικα κορμιά έχουν κι αυτά ανάγκες, όπως και τα νεανικά, σφριγηλά σώματα. Με ένα λίκνισμα, όλος ο κόσμος φευγαλέα εξαφανίζεται. Με ένα τσάκισμα ξύνει όλη την απογοήτευση από τη ζωή του. Βραχνές κραυγές φουσκώνουν και πιέζουν το λαιμό του. Ξεχύνονται σε δάκρυα. Τα δάκρυα ενός άνδρα που ετοιμαζόταν να πεθάνει. Γιατί η μισή καρδιά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το άλλο της μισό.
Το μπουκάλι αναποδογυρισμένο. Μια τελευταία σταγόνα είχε πέσει κάτω. Αναστέναξε. Γονάτισε. Έσκυψε σαν να προσευχόταν. Και με τη γλώσσα μάζεψε την τελευταία σταγόνα.

Πηγή: artinews.gr

Απίστευτη γκάφα: Ο Μητσοτάκης «χαρίζει» τα «Ελγίνεια» στους Βρετανούς

 

Παρακαλάει να μας τα… δανείσουν, για λίγο, δίνοντας και αντάλλαγμα!

 

Γιώργος Λακόπουλος

 

Η τελευταία φορά που συνδέθηκε κάποιος Μητσοτάκης με την Ακρόπολη δεν ήταν πολύ κολακευτική. Για την ακρίβεια ήταν όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε για τον- πρωθυπουργό τότε-  Κώστα Μητσοτάκη: «Αυτός δεν θα πουλήσει απλώς την Ακρόπολη, θα τη δώσει και σε εξευτελιστική τιμή».

Τώρα ο γιος του  Κυριάκος, πρωθυπουργός επίσης, συνδέεται μόνος του με κάτι που μάλλον θα τον τρομάξει, αν συνειδητοποιήσει τι πάει να κάνει και θα πετάξει  από τον ιερό βράχο  όποιον το εισηγήθηκε. Γιατί  απλούστατα έτσι η Ελλάδα αναγνωρίζει για πρώτη φορά ότι τα μάρμαρα -που έκλεψε ο διαβόητος λόρδος Έλγιν και κοσμούν το Βρετανικό Μουσείο – είναι …βρετανικά. Βάζει τα χέρια της και βγάλει τα μάτια της.

Χωρίς κανέναν εμφανή λόγο σε μια συνέντευξη του στον Observer ο Έλληνας Πρωθυπουργός είπε  ότι θα προτείνει στον ανισόρροπο αντιευρωπαίο που κατάφερε να γίνει Πρωθυπουργός εκείθεν της Μάγχης: « Μπόρις, σαν πρώτη κίνηση, δάνεισέ μου τα Γλυπτά του Παρθενώνα για μία συγκεκριμένη περίοδο και θα σου στείλω πολύ σημαντικά τεχνουργήματα που δεν έχουν βγει ποτέ από την Ελλάδα, προκειμένου να εκτεθούν στο Βρετανικό Μουσείο».

Έτσι ακριβώς. Θα υποβάλει αίτημα για τα ελληνικά μάρμαρα. Ήτοι θα παρακαλέσει. Και αν θέλει ο  άλλος το δέχεται. Λεπτομέρεια: δείχνει να μην γνωρίζει καν πως λειτουργούν τα πράγματα στη Μεγ. Βρετανία και λέει ότι θα μιλήσει στον «Μπόρις», ενώ πρόκειται για αρμοδιότητα του Βρετανικού Μουσείου. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.

Όσοι αντιλαμβάνονται τι είπε μένουν άναυδοι. Η χώρα αγωνίζεται για τέσσερις δεκαετίες για την επιστροφή των  Γλυπτών του Παρθενώνα στη φυσική τους της θέση και τώρα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της υπονομεύει αυτόν τον αγώνα, αν δεν τον ακυρώνει οριστικά.

Η ελληνική διεκδίκηση έχει απλή και σαφή βαση: τα μάρμαρα ανήκουν στην Ελλάδα. Τα θέλει πίσω όχι γιατί της αρέσουν ή η γιατί έχουν ελληνική προέλευση, αλλά επειδή είναι δικά της.

Με τη έννοια του δανεισμού και της ανταλλαγής που προτείνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγνωρίζονται ως ιδιοκτήτες οι Βρετανοί. Τι δεν καταλαβαίνουν το μέγαρο Μάξιμου;

Δεν ζητάς από κάποιον που κατέχει παράνομα κάτι δικό σου να στο δανείσει και μάλιστα του δίνεις κι εσύ κάτι ως αντάλλαγμα. Του  ζητάς να στο επιστρέψει. Με αυτήν την έννοια κινητοποιούμε τη διεθνή κοινότητα.

Από τη στιγμή που μπαίνεις στο παιχνίδι περί δανεισμού είναι σαν να υπογράφεις ότι ιδιοκτήτης είναι ο άλλος. Ιδίως όταν για να τον πείσεις για τον δανεισμό προσφέρεις κάτι ιδιαίτερο: «Να εκτεθούν στο Λονδίνο θησαυροί που δεν έχουν βγει ποτέ από την Ελλάδα».

Εκτός από το απρόβλεπτο προσωπικό ύφος και τον πρώτο ενικό, ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε στο πάγιο αίτημα της χώρας… παρεμπιπτόντως: «Βέβαια, παραμένει το αίτημά μας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Δεν νομίζω ότι η Βρετανία πρέπει να δίνει μια χαμένη μάχη».

Το ερώτημα είναι ότι αν δίνουν οι Βρετανοί «χαμένη μάχη» γιατί τους προσφέρουμε επιχείρημα να την κερδίσουν. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της γκάφας, τι είναι;

Αν υπάρξει αυτή η προτεινόμενη ανταλλαγή πολύ εύκολα θα ισχυρίζονται ότι είναι οι ιδιοκτήτες των Μαρμάρων αφού ακόμη οι Έλληνες τα δανείσθηκαν με ανταλλάγματα και τα επέστρεψαν στο Βρετανικό  Μουσείο.

Το λένε άλλωστε καθαρά στα ΝΕΑ: «Αν αναγνωρίσετε ότι είμαστε οι ιδιοκτήτες, θα εξετάσουμε το αίτημά σας». Με τρόπο εντελώς εξευτελιστικό για τη χώρα, σπεύδουν να αξιοποιήσουν το τραγικό λάθος του Πρωθυπουργού για να κλείσουν αυτή τη  συζήτηση υπέρ τους.

Γενικώς ο Πρωθυπουργός δείχνει μια περίεργη προτίμηση στο δανεισμό ελληνικών αρχαιοτήτων με ανταλλάγματα. Κατά τη επίσκεψη του στο Παρίσι η κυβέρνηση μας ενημέρωσε ότι εξασφάλισε το δανεισμό της μετόπης του Παρθενώνα που βρίσκεται στο Λούβρο, προκειμένου να εκτεθεί στην Ελλάδα το 2021.

Βεβαίως δεν πρόκειται περί γενναιοδωρίας του Μακρόν προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό που τον σαγήνευσε. Η είδηση έχει και συνέχεια που απεκρύβη: πρόκειται για ανταλλαγή.

Ο Γάλλος πρόεδρος και ο Έλληνας πρωθυπουργός συμφώνησαν να υπάρξει το 2021 έκθεση με μοναδικά εκθέματα από τον Λούβρο και από άλλα ιδρύματα στο Μουσείο της Ακροπόλεως και στο Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο των Αθηνών, ενώ ταυτόχρονα να πραγματοποιηθεί έκθεση χάλκινων ευρημάτων από την Ελλάδα για πρώτη φορά στο Μουσείο Λούβρου- όπως ζητούν από χρόνια οι Γάλλοι.

Τι είδους διακανονισμός είναι αυτός όταν προσπαθούμε να τους δελεάσουμε με δώρα για να μας δώσουν ιστορικά μνημεία που μας ανήκουν;

Ποιος φωστήρας το σκέφθηκε;

Δεν ξέρουμε ποιος έβαλε αυτή την ιδέα για…αίτημα στον Τζόνσον από τον Πρωθυπουργό αν και πολλά δείχνουν την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη στη οποία αποδίδεται μια περίεργη δήλωση κατά την οποία έχουμε πολλά αρχαία και δεν προλαβαίνουμε να τα εκθέσουμε.

Αν ισχύει, τότε η αποπομπή της θα είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να αποκαταστήσει το λάθος. Αν πάλι η κυρία δεν έχει σχέση, το χρέος της είναι να αντιδράσει σ’ αυτό το περίεργο παζάρι- αντί να το σιγοντάρει. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον ως αρχαιολόγος.

Δεν πρόκειται περί «εξωστρέφειας» με αφορμή τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση το 2021, με τη διοργάνωση μεγάλων αρχαιολογικών εκθέσεων σε μουσεία εγνωσμένου κύρους στο εξωτερικό, όπως έχει πει η ίδια. Πρόκειται περί ακατανόητης αλλαγής στρατηγικής σε ένα πάγιο ελληνικό αίτημα. Τόσο απλό.

Μετά την προκλητική αντίδραση των Βρετανών υπουργός τα έκανε χειρότερα: «Από την στιγμή που έχουμε κλοπή αυτομάτως αυτό δεν δημιουργεί δικαιώματα» κυριότητας, νομής, ή κατοχής». Μας κάνει πλάκα: πώς νοείται να ζητάει ο Πρωθυπουργός να του δανείσουν τα κλαπέντα;

Και πώς «η πρόταση δανεισμού που θα καταθέσει η Αθήνα θα θέτει σαφές πλαίσιο που θα διασφαλίζει τις ελληνικές διεκδικήσεις»; Δηλαδή επιμένει να την καταθέσει; Σοβαρότης μηδέν…

Πηγή: anoixtoparathyro.gr

Επιστροφή στην κανονικότητα του παλαιοκομματισμού...

 

Μανόλης Δρεττάκης

Η Ν.Δ. –σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ το οποίο «φυλλορρόησε»– όχι μόνο διατήρησε τις δυνάμεις της του 2015, αλλά ύστερα από 4,5 χρόνια επανήλθε στην εξουσία χάρη στο δικό της καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα, με ένα ποσοστό σε απόσταση «αναπνοής» από το... 40%, αυξάνοντας το ποσοστό στις εκλογές του έτους εκείνου σχεδόν κατά 12 εκατοστιαίες μονάδες.
Η αύξηση επιτεύχθηκε με τα ποσοστά που έχασαν οι ΑΝ.ΕΛΛ. (που δεν μετείχαν στις πρόσφατες εκλογές), το Ποτάμι, η Ενωση Κεντρώων και η Χρυσή Αυγή (που, ευτυχώς, δεν μπήκε στη Βουλή). Στους παραδοσιακούς, δηλαδή, οπαδούς της Ν.Δ. προστέθηκαν κεντρώοι, συντηρητικοί, δεξιοί και ακροδεξιοί ψηφοφόροι, ενώ το μικρό ποσοστό που έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ το απέσπασε το ΜέΡΑ25. Με τις προσθήκες αυτές η Ν.Δ. πλησίασε το ποσοστό που είχε πάρει στις εκλογές του 2015.
Στην προεκλογική περίοδο η Ν.Δ., λησμονώντας όσα έπραξε ως κυβέρνηση, δηλαδή τις τεράστιες ευθύνες της για τα μεγάλα ελλείμματα που αύξησαν το δημόσιο χρέος κατά 100 δισ. ευρώ την πενταετία 2004-2009, τα μέτρα των δύο μνημονίων που εφάρμοσε και που τόσο κόστισαν στον λαό, θέλησε να παρουσιάσει ένα νέο «πρόσωπο», δηλαδή ένα κόμμα που έχει αξίες και τις τηρεί, προωθεί την αξιοκρατία, είναι φιλικό προς αυτούς που υποφέρουν από τα μέτρα των μνημονίων και έδωσε πλήθος υποσχέσεων για την υλοποίηση των αρχών αυτών.
Μόλις, όμως, ανήλθε στην εξουσία παραμερίστηκαν όλα αυτά και η Ν.Δ. επανήλθε στις γνωστές πρακτικές του πολυετούς παρελθόντος της (Ελληνικός Συναγερμός, ΕΡΕ, Ν.Δ. του ιδρυτή της και των διαδόχων του), δηλαδή στην κανονικότητα του παλαιοκομματισμού, τον οποίο εκσυγχρόνισε και επέκτεινε το ΠΑΣΟΚ, για να το ακολουθήσει η Ν.Δ., αντιγράφοντας τις «εκσυγχρονισμένες» μεθόδους του.
Αμέσως μετά την ορκωμοσία των μελών του πολυμελούς (αντί της προεκλογικής δέσμευσης για ολιγομελές) υπουργικού συμβουλίου άρχισε ο διορισμός ανθρώπων σε θέσεις-κλειδιά, η «αξιοσύνη», δηλαδή το παρελθόν και τα προσόντα των οποίων αμφισβητήθηκαν και επικρίθηκαν από πολλούς οι οποίοι υποστηρίζουν τη Ν.Δ. Ακόμα και η εφημερίδα «Καθημερινή», που ανοιχτά υποστηρίζει τη Ν.Δ., σε κύριο άρθρο της στο φύλλο της 21.8.19 με τίτλο «Μόνο ικανοί» επισήμανε:
«Ο δημόσιος τομέας είναι ανάγκη να στελεχωθεί από άξιους ανθρώπους, οι οποίοι δεν στηρίζονται σε κομματικές περγαμηνές και γνωριμίες. Προκαλούν απογοήτευση οι πληροφορίες που φέρουν αποτυχημένους πολιτευτές ή κομματικά στελέχη να αναλαμβάνουν τη διοίκηση φορέων του ευρύτερου Δημοσίου. Δεν είναι αυτό το παράδειγμα που θέλει να φέρει η νέα διακυβέρνηση».
Δυστυχώς «οι πληροφορίες» επιβεβαιώνονται σχεδόν καθημερινά με την ανακοίνωση από τη μια μεριά παύσης διοικήσεων δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων που είχαν διοριστεί από την προηγούμενη κυβέρνηση (ορισμένων, μάλιστα, και τηλεφωνικά, όπως στην περίπτωση του προέδρου της Διοικούσας Επιτροπής του Ανοιχτού Πανεπιστημίου), χωρίς να εξετάζεται και να αποτιμάται το έργο τους, και την αντικατάστασή τους με πρόσωπα από αυτά στα οποία αναφέρεται το κύριο άρθρο της «Καθημερινής». Αυτή είναι η μία από τις πολλές πλευρές της επανόδου της χώρας στην κανονικότητα του παλαιοκομματισμού.
Εξίσου σημαντική πτυχή αυτής της επανόδου είναι η διαπλοκή με τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Με νομοσχέδια που ψηφίζονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και με τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια (πρακτική που καταδίκαζε η Ν.Δ. ως αξιωματική αντιπολίτευση), ικανοποιούνται απαιτήσεις επενδυτών, δηλαδή η μείωση της φορολογίας τους, προνόμια, διευκολύνσεις στην απόλυση εργαζομένων, κατάργηση προστατευτικών γι’ αυτούς νόμων, ακόμη και με αποφάσεις του ΚΑΣ, προκειμένου να ξεκινήσουν οι από αυτούς υποσχόμενες επενδύσεις οι οποίες, φυσικά, γίνονται για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.
Παλαιοκομματική μέθοδος είναι και η απαξίωση των όποιων επιτευγμάτων της προηγούμενης κυβέρνησης. Στο έργο αυτό η κυβέρνηση έχει το πλεονέκτημα, σε σχέση με την προκάτοχό της, να τη στηρίζει η πλειονότητα των μέσων μαζικής ενημέρωσης τα οποία από τη μια μεριά προβάλλουν τις απαξιωτικές δηλώσεις των μελών της κυβέρνησης για τα το έργο των προκατόχων τους και από την άλλη διαφημίζουν τις νομοθετικές πρωτοβουλίες και τις αποφάσεις τους. Απομένει, φυσικά, να δούμε ποια θα είναι τα «απτά» αποτελέσματά τους και ποιους θα ωφελήσουν.
Ο ιδρυτής της Ν.Δ. σε ομιλία του στη Βουλή τον Φεβρουάριο του 1975 είχε πει: «Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα τα οποία γίνονται χωρίς να λέγονται, όπως υπάρχουν και πράγματα τα οποία λέγονται χωρίς να γίνονται». Το κυνικό αυτό δόγμα το εφαρμόζει πιστά η Ν.Δ. με τα όσα έχει πράξει σε σχέση με τα όσα έλεγε προεκλογικά, όχι μόνο στο θέμα της αξιοκρατίας. Οπως π.χ. η αναίρεση των όσων είχε πει για το Γραφείο του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη και η σιωπή της για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την αντίθεση στην οποία είχε κάνει «φλάμπουρο» προεκλογικά. Και έπεται συνέχεια...

 www.efsyn.gr

'Hakmet Lakdar' Ηasna el Βecharia, Algery

Χωματόδρομοι

 

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης

 

Νομίζω ότι συμβαίνει μόνο στα μικρά χωριά των διακοσίων, τριακοσίων, τετρακοσίων, το πολύ πεντακοσίων κατοίκων. Γιάννενα, Θεσσαλονίκη, Πτολεμαΐδα, Γιαννιτσά που ’κανα για κάποιον καιρό για σπουδές ή δουλειά ή γιατί ήθελα να σηκωθώ να φύγω αποδώ πέρα, ήξερα δημόσιες υπηρεσίες, οδούς, πλατείες, ιστορικά μνημεία, θυμόμουν τη διεύθυνση ενός συγγενή, κάποιου στενού φίλου ή μιας γυναίκας που με ενδιέφερε. Αλλά στα μικρά χωριά είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Θέλω να πω, οι μνήμες τους, οι δρόμοι τους, τα σπίτια τους έχουν πάντα ένα όνομα, συστήνουν κάποιο πρόσωπο, απεικονίζουν μια ορισμένη μορφή – ακόμη και αν έχει φύγει εδώ και πολλά χρόνια.
Έτσι ακριβώς γίνεται εδώ. Τους στοχαζόμαστε τους νεκρούς μας, τους κανακεύουμε, τους συζητάμε, συνηθέστερα καθόμαστε και τους κλαίμε αλλά μερικές φορές τους μαλώνουμε κιόλας, που γραπώνονται σαν βδέλλες από τις μνήμες μας και ανακατεύονται στις υποθέσεις μας και μπλέκονται στα ποδάρια μας και εμφανίζονται απρόσκλητοι μπροστά μας, κρυμμένοι πίσω απ’ ένα δέντρο ή μια λέξη ή έναν μαντρότοιχο, σαν τα μικρά παιδιά που κάνουν μπουουου για να τρομάξουν τις μαμάδες, τις αδελφές και τους μικρότερους αδελφούς τους. Τους πιάνει τότε το παράπονο, λουφάζουνε σε μια γωνία, δεν σηκώνουν το κεφάλι για να σε κοιτάξουν και μπορεί να σου κρατάνε με τις ώρες μούτρα, είναι μάλιστα φορές που σηκώνονται και φεύγουν χωρίς να πουν ούτε μια λέξη και μετά κάνουν ολόκληρους μήνες μέχρι να ξαναφανούν, αλλά στο τέλος δεν αντέχουν να μένουν μακριά και με την πρώτη ευκαιρία ξανασκάνε μύτη.
Δεν ξέρω λοιπόν πώς συνέβη τις προάλλες αλλά άρχισαν να εμφανίζονται όλοι μαζί μπροστά μου. Ήταν θυμάμαι τρεις τα ξημερώματα, εγώ ήμουν κολλημένος στον υπολογιστή. Κάτι ήθελα να πω για τον χρόνο που περνάει, τη ζωή που φεύγει και τη στιγμή που γλιστράει χωρίς όμως να το ’χω ξεκαθαρίσει στο μυαλό μου. Καθόμουν λοιπόν και δοκίμαζα τη μια ή την άλλη ιδέα, τη μια ή την άλλη διατύπωση, αλλά ούτε μια σωστή πρόταση δεν μπορούσα να ταιριάξω. Τελευταία μου συμβαίνει αρκετά συχνά. Να σβήνω και να γράφω, να γράφω και να σβήνω, θύοντας τις λέξεις μου, τον χρόνο μου, τη ζωή μου, τον ύπνο μου στη δικαιοσύνη μιας λευκής σαν μάρμαρο οθόνης. Κι ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω εντελώς άπραγος, μπας και προλάβω κάτι υπόλοιπα πρωινού ύπνου. Αλλά τη στιγμή που ’κανα να σηκωθώ, ανοίγει η πόρτα και τους βλέπω να μπουκάρουν ένας ένας μέσα.
Ήταν εκείνος ο γέρος με το στριφτό μουστάκι που τον θυμάμαι πάντα πρόσχαρο, η Ματίνα με την καλαθούνα του ποδηλάτου της στο χέρι, ένα εικοσιεφτάχρονο παλικάρι που σκοτώθηκε δυο μέρες πριν από τον γάμο του μεταφέροντας τα έπιπλα για το καινούριο του το σπίτι, ο πατέρας μιας συμμαθήτριάς μου που κεραυνοβολήθηκε από το ρεύμα μπροστά στην οικογένειά του, εκείνη η καλόβολη αγελαδίτσα μας που μετά τη βοσκή επέστρεφε μονάχη της στον στάβλο, κάποιος φωνακλάς γείτονας που μάλωνε όλη την ώρα την ταλαίπωρη γυναίκα του, ο παππούς μου με το πιο φωτεινό χαμόγελο στο πρόσωπό του, κι άλλοι κι άλλοι κι άλλοι απ’ τους νεότερους πεθαμένους μας και απ’ τους πολύ παλιούς που ούτε καν μπορούσα να τους αναγνωρίσω, κι ήταν τόσοι πολλοί μαζεμένοι που μου θύμισαν τις πρωτομαγιές του ’70, όταν έρχονταν στο δάσος του χωριού για να γιορτάσουνε την άνοιξη απ’ τις τριγύρω περιοχές και γινόταν ο κακός χαμός εδώ πέρα ή τότε που συγκεντρώθηκαν στις αρχές του ’80 όλοι οι χωριανοί στο γήπεδο για να ιδρύσουν τον γεωργικό συνεταιρισμό τους σε ένα κλίμα ενθουσιασμού και αλληλεγγύης, που δεν έτυχε να ξαναδώ από τότε.
Δεν μπορώ με βεβαιότητα να πω, αν τα έζησα, αν τα φαντάστηκα ή αν τα ονειρεύτηκα όλα αυτά. Θέλω πάντως να πιστεύω ότι συνέβησαν όπως ακριβώς τα αφηγούμαι τώρα, αλλά να σημειώσω ότι το τελευταίο διάστημα φλερτάρω μονίμως με την υπερκόπωση. Εκεί που γράφω, σκύβω το κεφάλι και με παίρνει ένας άσχημος ύπνος, γεμάτος περίεργα όνειρα και εφιάλτες. Ό,τι με σιγουριά μπορώ να βεβαιώσω, είναι πως σηκώνοντας το κεφάλι διάβασα στην αναμμένη οθόνη του υπολογιστή ένα μήνυμα για το οποίο μπορώ με πάσα ειλικρίνεια να πω ότι δεν θυμάμαι να το ’χα γράψει εγώ ο ίδιος, και είχε ως εξής:
Καιρό τώρα ψάχνω την ευκαιρία να σου πω τα νέα. Μάθε λοιπόν ότι ο αγροτικός συνεταιρισμός πτώχευσε πριν από δεκαετίες, οι τωρινές πρωτομαγιές κουβαλάνε τον θρήνο μιας αργοπορημένης Μεγάλης Παρασκευής και η καλή σου η ασπρόμαυρη αγελαδίτσα κρέμεται γδαρμένη από τα τσιγκέλια του γειτονικού κρεοπωλείου. Εσύ πάλι κλείνεις τα μάτια, σηκώνεις αδιάφορος τους ώμους και προσποιείσαι τον ανήξερο. Αλλά πες μου, σε παρακαλώ, ως πότε θα τριγυρνάς στους χωματόδρομους των παιδικών σου χρόνων και για ποιας πασχαλιάς τις πασχαλιάτικες τις μυρωδιές θα συνεχίζεις να επιμένεις;

Πηγή: artinews.gr

«Εξετάζουμε το αίτημα, αν αναγνωρίσετε ότι μας ανήκουν»...

 

«Τα Γλυπτά του Παρθενώνα αποτελούν ιδιοκτησία του Βρετανικού Μουσείου», διαμηνύει το Λονδίνο...

«Προϋπόθεση για να μπούμε σε οποιαδήποτε συζήτηση περί... δανεισμού των Γλυπτών του Παρθενώνα είναι να αναγνωρίσετε ότι νόμιμος ιδιοκτήτης τους είναι η Βρετανία και όχι η Ελλάδα» δηλώνει στην εφημερίδα «Τα Νέα» η εκπρόσωπος του Βρετανικού Μουσείου, απαντώντας στο αίτημα του έλληνα Πρωθυπουργού για προσωρινή επιστροφή των Γλυπτών στην Αθήνα το 2021, στο πλαίσιο του εορτασμού των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση.

Σχολιάζοντας την πρόταση Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον βρετανό ομόλογό του, ο εκπρόσωπος του Μπόρις Τζόνσον, εξάλλου, δηλώνει ότι οποιαδήποτε απόφαση θα ληφθεί από το Βρετανικό Μουσείο και όχι από τη βρετανική κυβέρνηση.

«Οι Επίτροποι (Trustees) του Μουσείου θα εξετάσουν οποιοδήποτε αίτημα δανεισμού για οποιοδήποτε τμήμα της συλλογής. Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει απευθείας επικοινωνία από τις ελληνικές Αρχές σχετικά με την πρόταση που υποβλήθηκε το Σαββατοκύριακο» αναφέρει η εκπρόσωπος του Βρετανικού Μουσείου Χάνα Μπόλτον. Η ίδια υπογραμμίζει, εξάλλου, ότι «οποιοδήποτε δάνειο από τη συλλογή μας είναι θέμα των Επιτρόπων του Μουσείου, ενός αυτοδιοικούμενου οργάνου, και όχι της βρετανικής κυβέρνησης», καθιστώντας σαφές ότι το αίτημα πρέπει να υποβληθεί στο Μουσείο.

Παράλληλα, ξεκαθαρίζει ότι «προϋπόθεση για οποιονδήποτε δανεισμό είναι η αποδοχή ότι η ιδιοκτησία των αντικειμένων ανήκει στους Επιτρόπους και στο Μουσείο».

 

Η συνέντευξη του Διευθυντή

Πρόκειται για θέση που είχε διατυπώσει ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου στη συνέντευξη που παραχώρησε στα «ΝΕΑ» τον περασμένο Ιανουάριο. Ο Χάρτβιχ Φίσερ είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο μόνιμης επιστροφής ή επ’ αόριστον δανεισμού των Γλυπτών, αρνούμενος ακόμη και τον βραχυχρόνιο δανεισμό τους εάν η Ελλάδα δεν αναγνωρίσει ότι ανήκουν στους Βρετανούς. «Το Βρετανικό Μουσείο είναι προσηλωμένο στο να μοιράζεται τη συλλογή του με όσο το δυνατόν περισσότερους. Ως ένας από τους κορυφαίους δανειστές αντικειμένων στον κόσμο, πέρυσι δανείσαμε περισσότερα από 5.000 αντικείμενα σε χώρους τόσο στη Βρετανία όσο και διεθνώς» σημειώνει η Μπόλτον, υπενθυμίζοντας ότι τον Δεκέμβριο του 2014 το Μουσείο είχε δανείσει στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης ένα από τα γλυπτά που απέσπασε ο Ελγιν από τον Παρθενώνα, το ακέφαλο άγαλμα του Ιλισσού – ενέργεια που ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς είχε χαρακτηρίσει «προκλητική».

 

Η Ντάουνινγκ Στριτ

«ΤΑ ΝΕΑ» ζήτησαν από την Ντάουνινγκ Στριτ να απαντήσει στην πρόταση Μητσοτάκη για δανεισμό των Γλυπτών με αντάλλαγμα την παραχώρηση άλλων αρχαιολογικών θησαυρών.

«Τα Γλυπτά του Παρθενώνα αποτελούν ιδιοκτησία του Βρετανικού Μουσείου. Οι επισκέπτες μπορούν να τα βλέπουν δωρεάν. Εκτίθενται εδώ και περισσότερο από 200 χρόνια και εκατομμύρια άνθρωποι από όλον τον κόσμο τα έχουν επισκεφθεί. Οι αποφάσεις που σχετίζονται με αυτά λαμβάνονται από τους Επιτρόπους του Βρετανικού Μουσείου, χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις» απάντησε ο εκπρόσωπος του βρετανού πρωθυπουργού.

Διεθνής υποστήριξη. Το διεθνές λόμπι για την επιστροφή των Γλυπτών αντέδρασε με ενθουσιασμό στην πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη. «Συγχαίρουμε και υποστηρίζουμε σθεναρά τον έλληνα πρωθυπουργό στις προσπάθειές του να επανενώσει τα Γλυπτά του Παρθενώνα στο Μουσείο Ακρόπολης στην Αθήνα. Ο δανεισμός της μετόπης του Παρθενώνα που εκτίθεται στο Λούβρο και συμφώνησε ο κ. Μητσοτάκης με τον γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν ήταν ένα πρώτο βήμα. Χαιρετίζουμε θερμά την πρόθεσή του να προτείνει στον βρετανό πρωθυπουργό τον δανεισμό των Γλυπτών» δήλωσε στα «ΝΕΑ» η δρ Κρις Τίτγατ, πρόεδρος της Διεθνούς Ενωσης για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα, η οποία εκπροσωπεί εθνικές επιτροπές από 20 χώρες. «Ελπίζουμε ειλικρινά ότι ο Μπόρις Τζόνσον, ως φιλέλληνας και άνθρωπος με κλασική παιδεία, θα δώσει σε αυτή την πρόταση τη δέουσα προσοχή. Ευχόμαστε στον κ. Μητσοτάκη να επιτύχει στην εκστρατεία του για την επανένωση των Γλυπτών» πρόσθεσε.

«Η αβρή, συνετή και ευαίσθητη στάση του κ. Μακρόν απέναντι σε παρανόμως κτηθέντα αποικιοκρατικά λάφυρα συνιστά επίπληξη προς την υπεροπτική αδιαλλαξία του Βρετανικού Μουσείου, το οποίο δεν καταδέχεται να μπει σε οποιαδήποτε συζήτηση για το θέμα. Είναι καιρός τα Γλυπτά του Παρθενώνα να επιστραφούν στην Ελλάδα για να εκτεθούν δίπλα στο άλλο τους μισό. Θα ήταν ωραίο αν το Βρετανικό Μουσείο επεδείκνυε γενναιοδωρία πνεύματος στο πρότυπο του Μακρόν ως προς αυτά που ανήκουν στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και στον λαό της Ελλάδας» επισημαίνει και η πρόεδρος της Βρετανικής Επιτροπής για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα ντέιμ Τζάνετ Σούζμαν. «Ελπίζουμε και αναμένουμε περισσότερα εν ευθέτω χρόνω, δηλαδή την ολική επανένωση στο Μουσείο Ακρόπολης όλων των τμημάτων του Παρθενώνα που σήμερα εκτίθενται εκτός Ελλάδας, ιδίως όσων βρίσκονται αιχμάλωτα στο Βρετανικό Μουσείο. Στο πλαίσιο αυτό, η ελληνική κυβέρνηση σίγουρα θα ανταποκριθεί δανείζοντας άλλα θαυμάσια αντικείμενα» αναφέρει, τέλος, στα «ΝΕΑ» ο Πολ Κάρτλιτζ, ομότιμος καθηγητής Ελληνικού Πολιτισμού του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ και αντιπρόεδρος της Βρετανικής Επιτροπής.

Η θέση του υπουργείου

Το υπουργείο Πολιτισμού απάντησε χθες σε επικριτική ανάρτηση της τέως υπουργού Πολιτισμού Μυρσίνης Ζορμπά, καθώς και σε ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, όπου σημειωνόταν: «Θεωρούμε ότι ο δανεισμός των Γλυπτών προς έκθεση αποδέχεται στην ουσία τις κατά καιρούς απαντήσεις των δανειστών περί αναγνώρισης της κυριότητας εκ μέρους της χώρας μας ως προϋπόθεσης του δανεισμού, γεγονός το οποίο υπονομεύει και ακυρώνει την οριστική επιστροφή και επανένωση». Εκτός άλλων, το υπουργείο επισημαίνει: «Ο Πρωθυπουργός δήλωσε στον “Observer” ότι σε καμία περίπτωση η Ελλάδα δεν αποποιείται το πάγιο αίτημά της για την οριστική επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και επ’ ουδενί τρόπω αναγνωρίζει καμία κυριότητα στη βρετανική πλευρά, θεωρώντας ότι μία ενδεχόμενη αποδοχή της πρότασής του θα αποτελούσε σημαντική χειρονομία καλής θελήσεως, εμπεριέχουσα την ουσιαστική αναγνώριση των Βρετανών για το δίκαιο της απαίτησης»...                                                                                                                

Πηγή: newpost.gr

ΥΓ του blog: …..ατζαμήδες ή επικίνδυνοι;

Γνωμοδότηση - κόλαφος του ΔΣΑ...

 

...για την Επιτροπή Ανταγωνισμού...

 

Kόλαφο για την κυβέρνηση αποτελεί η γνωμοδότηση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών για την απόφαση της πρόωρης παύσης από... τη θέση τους των τεσσάρων μελών της Επιτροπής Ανταγωνισμού.
Σύμφωνα την γνωμοδότηση του ΔΣΑ, που παρουσιάζει η «Εφημερίδα των Συντακτών», πρόκειται για ξεκάθαρη «αθέμιτη παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας στην κατοχυρωμένη στο εθνικό και ενωσιακό δίκαιο ενδοδιοικητική ανεξαρτησία των Αρχών και στη δικαιοδοτική λειτουργία τους».
Η γνωμοδότηση δικαιώνει πλήρως τα τέσσερα μέλη της Επιτροπής Ανταγωνισμού, την τέως πρόεδρο Βασιλική Θάνου, την τέως αντιπρόεδρο Άννα Νάκου και τα δύο μέλη, Νικόλαο Ζευγώλη και Ιωάννη Παύλοβιτς. Επιπλέον, έρχεται λίγες μέρες μετά τη συζήτηση του αιτήματος αναστολής των εκπτώσεων στο Συμβούλιο της Επικρατείας, δύο μέρες μετά τη δημόσια αποδοκιμασία της επιτρόπου Ανταγωνισμού Μαργκρέτε Βεστάγκερ για την καρατόμηση της Βασιλικής Θάνου και ενώ αναμένεται η απόφαση του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου μέσα στις επόμενες δέκα ημέρες για ένα θέμα «υψίστης σημασίας» και για την Κομισιόν.

Παραβίαση διατάξεων
Υπενθυμίζεται πως τα τέσσερα τέως στελέχη υποστηρίζουν ότι η θέσπιση του ασυμβιβάστου με τον νόμο 4623/2019 που ψηφίστηκε στις 9 Αυγούστου 2019 παραβιάζει μια σειρά διατάξεων τόσο της κοινοτικής όσο και της ελληνικής νομοθεσίας, ενώ χαρακτηρίζουν την επίμαχη ρύθμιση φωτογραφική.

«Η ως άνω νομοθετική ρύθμιση περί ασυμβιβάστου εισάγεται αιφνίδια, ad hoc και εκ των υστέρων για τη διασφάλιση της ακεραιότητας της οποίας το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο παρέχει επαρκείς εγγυήσεις αμεροληψίας» υπογραμμίζει ο ΔΣΑ και προσθέτει: «Στο μέτρο που η διάταξη είναι εξοπλισμένη με αναδρομική ισχύ, έχει ως συνέπεια την ακαριαία παύση, με την έκδοση διαπιστωτικής πράξης, της θητείας των νομίμως ήδη υπηρετούντων μελών, ως ανώτατων δημόσιων λειτουργών, των οποίων επηρεάζεται δυσμενώς η υπηρεσιακή θέση. Ως γνωστόν, μέχρι σήμερα προβλεπόταν (άρθρο 4 παρ. 6 ν.2773/1999) δυνατότητα αυτοδίκαιης έκπτωσης μόνο επί έκδοσης αμετάκλητης καταδικαστικής
απόφασης για αδίκημα που επάγεται κώλυμα διορισμού κατά τον Υπαλληλικό Κώδικα».
Επιπλέον στη γνωμοδότηση υπενθυμίζεται πως η συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση παραβιάζει την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης στη διοίκηση των εν λόγω θιγομένων προσώπων, ενώ η αιφνίδια και μη αναλογική αυτή νομοθετική μεταβολή θεμελιώνει υπέρ των παυθέντων μελών νομικές αξιώσεις περί ακύρωσης των πράξεων, καταβολής μισθών, αποζημιώσεων, προσβολής προσωπικότητας κ.λπ.
Η γνωμοδότηση του ΔΣΑ ακυρώνει το σκεπτικό της αιτιολογικής έκθεσης του πρόσφατου νόμου για το ασυμβίβαστο και μάλιστα προειδοποιεί για τις ευρύτερες συνέπειες που θα επιφέρει, αρχής γενομένης από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, η θεσμοθέτηση της δυσμενούς αυτής πρακτικής της πρόωρης παύσης των διοικήσεων των Ανεξάρτητων Αρχών, όχι για αντικειμενικούς λόγους, όπως θα ήταν η παράβαση καθήκοντος και σοβαρά πειθαρχικά παραπτώματα.
 «Με τη θέσπιση ασυμβίβαστων που δεν υπήρχαν κατά τον χρόνο διορισμού των μελών αλλά εισήχθησαν κατά τη διάρκεια και πριν από τη λήξη της θητείας τους, κλονίζεται de jure και de facto η θεσμική ανεξαρτησία των ανεξάρτητων αρχών. Στην πραγματικότητα, η απειλή έκπτωσης των διοικούντων από τα καθήκοντά τους θα οδηγήσει στη φιλική στάση απέναντι στην εκάστοτε πολιτική εξουσία, κατά παράβαση των αρχών του κράτους δικαίου, της αρχής της διάκρισης των εξουσιών, της αναλογικότητας, της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης των διοικούμενων στη διοίκηση που τους επέλεξε για να στελεχώσουν την Αρχή (ΣτΕ 1508/2002) κ.λπ. Η ίδια δυσμενής συνέπεια επέρχεται, αναλογικά, μέσω της θέσπισης ασυμβίβαστου για διευθυντικά στελέχη της Επιτροπής και σε ό,τι αφορά για τη δυνατότητα εσωτερικής οργάνωσης και ανάθεσης καθηκόντων εκ μέρους της Ολομέλειας σε δικηγόρους ως υπηρεσιακά στελέχη της Επιτροπής Ανταγωνισμού, όπως αφορά τη θέση Γενικού Διευθυντή για τετραετή θητεία» επισημαίνει ο ΔΣΑ.

Συνθήκες εξάρτησης
Aντίθετα με όσα υποστηρίζει η κυβέρνηση, όχι μόνο δεν ενισχύεται η αμεροληψία, αλλά δημιουργούνται συνθήκες εξάρτησης από την πολιτική εξουσία για όλες τις Ανεξάρτητες Αρχές. Η καταληκτική πρόταση της γνωμοδότησης συνδέει άμεσα το θέμα των διορισμών των μελών της Επιτροπής Ανταγωνισμού με την αναγκαία θεσμική θωράκιση των αρχών για την προστασία του πολίτη από καταχρήσεις που εκδηλώνονται στην αγορά από ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα. Οπως υπογραμμίζει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών για τα τέσσερα μέλη που παύθηκαν πρόωρα, «οι αιτούντες δικηγόροι, μέλη του ΔΣΑ, ανέστειλαν, όπως προβλέπεται στον νόμο, την επαγγελματική δραστηριότητά τους με την εύλογη πεποίθηση ευδόκιμης ολοκλήρωσης της θητείας τους. Η ανεξαρτησία κατά τη λήψη των αποφάσεων, είτε αυτές είναι αρεστές είτε όχι στην εκάστοτε πολιτική εξουσία, κατοχυρώνεται σε διατάξεις τόσο του εθνικού όσο και του ενωσιακού δικαίου».

Και σε αυτήν την κατεύθυνση ο ΔΣΑ αναφέρεται στην πρόσφατη κοινοτική οδηγία (11/12/2018) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου «για την παροχή αρμοδιοτήτων στις αρχές ανταγωνισμού των κρατών-μελών ώστε να επιβάλλουν αποτελεσματικότερα τους κανόνες και για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς». Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη οδηγία, «η εθνική νομοθεσία θα πρέπει εκ των προτέρων να ορίζει τους λόγους παύσης από την εθνική διοικητική αρχή ανταγωνισμού των προσώπων που λαμβάνουν αποφάσεις ασκώντας τις εξουσίες συγκεκριμένων άρθρων ώστε να αρθούν τυχόν εύλογες υπόνοιες όσον αφορά την αμεροληψία τους και τη θωράκισή τους έναντι εξωτερικών παραγόντων». Παραθέτει, δε, τη σχετική νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου με αφορμή τρεις ανάλογες υποθέσεις (Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Αυστρίας/Γερμανίας/Ουγγαρίας).
Υπενθυμίζεται πως η κύρια εκδίκαση της αίτησης ακύρωσης της διαπιστωτικής πράξης με την οποία απομακρύνθηκαν από τη θέση τους τα τέσσερα μέλη θα γίνει στις 6 Δεκεμβρίου 2019 στην Ολομέλεια του ΣτΕ…

 Πηγή: tvxs.gr

Από τον Ανδρέα στη Φώφη - Η άνοδος

Από Σταύρος Λυγερός

Το ΠΑΣΟΚ γιορτάζει τα 45α γενέθλιά του, έχοντας μάλλον μεταβεί αυτοβούλως στον κάλαθο των αζήτητων της ιστορίας. Τα σχήματα που διαδέχθηκαν το άλλοτε κραταιό Κίνημα ήταν πρώτα η Δημοκρατική Συμπαράταξη το... 2015 και πιο πρόσφατα το Κίνημα Αλλαγής. Γιατί λοιπόν Κίνημα Αλλαγής; Προφανώς για να δημιουργηθεί η εντύπωση ενός νέου ξεκινήματος με τη συγκόλληση πολιτικών κινήσεων με μικρή, ή και ανύπαρκτη εκλογική απήχηση.
Κατά μία έννοια, η Φώφη Γεννηματά επιχειρεί μία επανάληψη αυτού που έκανε στη δεκαετία του 2000 ο Αλέκος Αλαβάνος, συστήνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ για να προσελκύσει κινήσεις και ομάδες της ευρύτερης Αριστεράς. Δεν ήταν, ωστόσο, η προσθήκη των συνιστωσών που εκτόξευσε εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και το 2015 τον έστειλε στους θώκους της εξουσίας. Ήταν η άτυπη χρεοκοπία και τα Μνημόνια.
Η πολιτικοεκλογική αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ είναι εξίσου εντυπωσιακή με τη θυελλώδη επέλασή του προς την εξουσία (1974-81) και την εδραίωσή του ως ηγεμονική πολιτική δύναμη στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Ο Ανδρέας Παπανδρέου εκμεταλλεύθηκε με διορατικότητα το ριζοσπαστικό κύμα που σάρωσε την Ελλάδα τη δεκαετία του 1970 για να οικοδομήσει σοσιαλιστικό κόμμα εξουσίας.

Αλλαγή σε τρεις άξονες

Το ρεύμα της Αλλαγής αναπτύχθηκε γύρω από τρεις άξονες:

• Πρώτον, τον εκδημοκρατισμό και την οριστική υπέρβαση των υπολειμμάτων του εμφυλιοπολεμικού κλίματος.
• Δεύτερον, την εθνική χειραφέτηση από την ξένη εξάρτηση.
• Τρίτον, τη δημιουργία Κράτους Πρόνοιας.

Εκφράζοντας το κύμα του αριστερόστροφου μικροαστισμού το ΠΑΣΟΚ εκτοξεύθηκε από το 13% του 1974 στο 48% του 1981. Η είσοδος στους αρμούς της εξουσίας έφερε τα κατά κανόνα θολά οράματα αντιμέτωπα με την πραγματικότητα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και η ηγετική του ομάδα είχαν αποδείξει ότι ήξεραν άριστα να ασκούν αντιπολίτευση. Αναλαμβάνοντας το πηδάλιο κλήθηκαν να αποδείξουν ότι μπορούσαν να ασκήσουν δημιουργικά και τις κυβερνητικές ευθύνες.

 

Η μεταλλαγή του ΠΑΣΟΚ από κίνημα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας δεν ήταν τόσο επιτυχής, αν κι αυτό αρχικά δεν ήταν τόσο ευδιάκριτο, λόγω του κλίματος ευφορίας και ελπίδας. Το κυβερνητικό παρελθόν της ΝΔ, άλλωστε, κάλυπτε για μεγάλο διάστημα τις ανεπάρκειες της "πράσινης" διακυβέρνησης. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ταυτίσθηκε με την πολιτική χειραφέτηση και την εισβολή της "μικροαστικής θάλασσας" στο κέντρο της πολιτικής σκηνής.

Αυτή η κοσμογονία με τους συχνά ανερμάτιστους πειραματισμούς είχε μεγάλο κόστος.  Από την άλλη πλευρά, όμως, το ΠΑΣΟΚ ανανέωσε βαθιά την ελληνική κοινωνία. Ο απολογισμός έχει πολλά θετικά και αρνητικά στοιχεία. Κατά τη διάρκεια αυτών των μετασχηματισμών πολλά θα μπορούσαν να είχαν γίνει καλύτερα και με μικρότερο τίμημα. Το ΠΑΣΟΚ, όμως, ενηλικιώθηκε και μετεξελίχθηκε πολιτικά μαζί με τις κοινωνικές δυνάμεις που εξέφρασε πολιτικά.

 

Γενάρχης όχι μάνατζερ

Ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε πολιτικός γενάρχης κι όχι πολιτικός μάνατζερ. Ανήκει στην κατηγορία των ηγετών, που ιονίζουν τις κοινωνικές δυνάμεις, που προκαλούν έντονα πάθη και αφήνουν ανεξίτηλα ίχνη στη συλλογική συνείδηση. Γι’ αυτό και η θυελλώδης σταδιοδρομία του ήταν άνιση.

Το ρεύμα της Αλλαγής είχε εξαρχής δύο κοινωνικές συνιστώσες που από ένα σημείο και πέρα άρχισαν να αποκλίνουν: Η μία ήταν τα ανερχόμενα μεσοστρώματα, που λόγω της αριστερής ή κεντροαριστερής προέλευσης τους, μπορούσαν να φθάσουν μόνο μέχρι τις παρυφές της εξουσίας. Γι’ αυτά, το ΠΑΣΟΚ ήταν το όχημα και ο πολιορκητικός κριός για να αλώσουν το "φρούριο". Η δεύτερη συνιστώσα ήταν τα λαϊκά στρώματα, που η ανασφάλειά τους τα έκανε να δουν το ΠΑΣΟΚ σαν πολιτικό προστάτη τους.

Τα συμφέροντα των δύο αυτών κοινωνικών δυνάμεων δεν ταυτίζονταν. Από το 1988 και μετά, τα μεσοστρώματα που ευνοήθηκαν κοινωνικοοικονομικά από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου εκδήλωσαν τάσεις απομάκρυνσης. Το σκάνδαλο Κοσκωτά λειτούργησε σαν καταλύτης. Αρκετοί από τους ευνοηθέντες ανακάλυψαν τη γοητεία του ανερχόμενου (νεο)φιλελευθερισμού και άλλαξαν στρατόπεδο.

Η ασθένεια του τότε πρωθυπουργού και ο εγκλωβισμός της κυβέρνησής του στη θολή ατμόσφαιρα σκανδάλων και σκανδαλολογίας οδήγησαν στην εκλογική ήττα του Ιουνίου 1989 και στις παραπομπές στο Ειδικό Δικαστήριο. Η πολιτική ασπίδα του Ανδρέα Παπανδρέου στις δύσκολες εκείνες ημέρες ήταν τα λαϊκά στρώματα. Αυτά υποχρέωσαν τα ανώτατα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να παραμείνουν συσπειρωμένα γύρω από τον ιδρυτή. Τότε, το Κίνημα έχασε ψήφους από τα μεσοστρώματα και κέρδισε ψήφους στις λαϊκές γειτονιές.

 

Η ήττα και η ρεβάνς

Αν ο Κώστας Μητσοτάκης δεν παρέπεμπε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο, οι εξελίξεις ίσως ήταν διαφορετικές. Η δίωξη, όμως, του αντιπάλου του με αθέμιτα μέσα έφερε το ακριβώς αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Η αφόρητη πολιτική-ηθική πίεση που δέχθηκαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ εκείνη την εποχή ενεργοποίησε το ένστικτο αυτοσυντήρησης της παράταξης, με αποτέλεσμα να επικαλυφθούν οι αμφιβολίες και δυσαρέσκειες.

Από τη στιγμή που ο Ανδρέας Παπανδρέου διατήρησε την ενότητα και ξεπέρασε τη θύελλα, η επιστροφή του στην εξουσία ήταν θέμα χρόνου. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη διευκόλυνε την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο 1993. Μετά τη δοκιμασία του 1989-90, οι "πράσινοι" επέστρεψαν περισσότερο προσγειωμένοι και χωρίς τα φανταιζί συνθήματα του 1981. Αν και η διακυβέρνηση της περιόδου 1993-96 σφραγίσθηκε --λόγω της Δήμητρας Λιάνη-- από μία βιτρίνα παρακμής, είχε πολλές θετικές πτυχές. Τότε αντιστράφηκε η πορεία προς την χρεοκοπία και τότε μπήκαν οι βάσεις για την είσοδο στην Ευρωζώνη.

Η επιδείνωση της ασθένειας του Ανδρέα Παπανδρέου στα τέλη 1995 άνοιξε τον δρόμο για την αναμενόμενη διαδοχή του. Τα καμώματα της Δήμητρας Λιάνη είχαν προκαλέσει και κατ’ αντιδιαστολή είχαν αναγορεύσει τον Κώστα Σημίτη σε "λύση". Εάν, βεβαίως, δεν είχε προηγηθεί ο θάνατος του Γιώργου Γεννηματά, ο Σημίτης δεν θα είχε ελπίδες να φθάσει εκεί που έφθασε. Η ιστορία, όμως, δεν γράφεται με εάν.

slpress.gr

Η αέναη επιστροφή ενός αξιολύπητου λαδοπόντικα...

Όταν ο Σημίτης απαιτεί συναίνεση στο ραγιαδισμό...

Χρήστος Ξανθάκης

Από τη γρίπη μπορεί και να τη βγάλεις καθαρή, υπάρχουν φάρμακα. Από την τριχόπτωση μπορείς και να γλυτώσεις, υπάρχουν ινστιτούτα. Ακόμη και το κακό το μάτι μπορεί να το τριπλάρεις, υπάρχουν θείτσες και γιαγιάδες που το κουλαντρίζουν. Από τον Σημίτη όμως, δεν σε σώζει τίποτα ρε φίλε! Όσο και... να προσπαθήσεις, όσο και να βάλεις τα δυνατά σου, όσο και να σκιστείς πάλι επάνω του θα πέσεις. Ή μάλλον πάλι επάνω στις συμβουλές του και στους χρησμούς του, που μοιάζουν όλο και πιο δυσοίωνοι κάθε μέρα που περνάει…
Διότι ο Σημίτης είναι σαν το αρκουδάκι στη διαφήμιση απ’ τις μπαταρίες. Δεν σταματάει ποτέ, δεν βάζει γλώσσα μέσα, δεν το βουλώνει ούτε μια μέρα. Εκεί που λες ότι εντάξει ησυχάσαμε από δαύτον, νάτος πετιέται, νάτος πάλι απ’ την αρχή, νάτος φρέσκος και κοτσονάτος να μας πει την άποψή του για την Ελλαδίτσα και το μέλλον της. Λες και του τη ζήτησε κανείς, λες και τον παρακαλέσαμε, λες και κάναμε μια προσευχή να τον ξαναφέρει ο καλός Θεός στις ζωές μας. Λες και τον αποθυμήσαμε!
Τον Σημίτη, βέβαια, δεν τον νοιάζουν όλα αυτά. Ό,τι έχει να πει θα το πει και δεν πα’ να βάζουμε εμείς τσίτα μπόμπα το ντεθ μέταλ, με κάποιο τρόπο θα φτάσει στ’ αυτιά μας. Θα φροντίσουν γι’ αυτό τα media που ακόμη προσκυνούν τις απόψεις και τη σοφία του πρώην πρωθυπουργού, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το πάρτυ του Χρηματιστηρίου, του Ευρώ, των Ολυμπιακών Αγώνων. Ναι, τα ΜΜΕ εξακολουθούν να αγαπούν και να υπολήπτονται τον λαδοπόντικα…
Και τι είπε αυτή τη φορά; Πρώτον ότι είναι πιθανή μια αντιπαράθεση Ελλάδος-Τουρκίας στο άμεσο μέλλον. Για να σφίξουν οι κώλοι δηλαδή και να κάτσουμε σούζα και να μην κουνάμε πολύ την ουρά μας. Κι αφού κατεβάσουμε τ’ αυτιά, έρχεται η ώρα να κατεβάσουμε και τα βρακιά. Διότι ο Σημίτης το θέτει ξεκάθαρα:
Επειδή το περιβάλλον «δεν ευνοεί θετικές και σαφείς απαντήσεις των εταίρων της Ενωσης», πρέπει η νέα κυβέρνηση «να διαμορφώσει ένα κλίμα ανταλλαγής απόψεων και προσπάθεια ευρύτερης αποδοχής των αναγκαίων πολιτικών».
Με δυο λόγια «επιβάλλεται η αναζήτηση μιας κοινής στάσης σε ορισμένα σημαντικά προβλήματα που θα αντιμετωπίσει η χώρα». Σε απλά ελληνικά δηλαδή (έστω σε απλά ελληνικά δια στόματος Σημίτη) «όχι άλλες μονόπλευρες Πρέσπες».
Αυτό μας κάνει ότι τα σχέδια που έρχονται πριν από εμάς για εμάς και αφορούν στο Αιγαίο και στην Κύπρο (πού αλλού να αφορούν δηλαδή;), πρέπει να τα καταπιούμε όλοι μαζί και όλες μαζί. «Δεν θέλω ου», που έλεγε ένας άλλος πρώην πρωθυπουργός, κιχ μην ακούσω και μην τολμήσει κάνα μπασταρδάκι να βγει στους δρόμους και να διαδηλώσει, τα πόδια θα του κόψω!
Ποια είναι αυτά τα σχέδια όμως; Το λέει ο ίδιος ο Σημίτης, όταν επιμένει ότι οι συνεταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μας δώσουν «θετικές απαντήσεις». Πάνω κάτω τα ίδια επεσήμαινε και σε προηγούμενο άρθρο του, όταν δήλωνε ότι σε περίπτωση συμβιβασμού οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι θα μας στηρίξουν. Δεν ξεκαθάριζε φυσικά πόσο βαρύς και πόσο επώδυνος θα είναι ο συγκεκριμένος συμβιβασμός και αν θα πρόκειται για μπατσούλα στα μαγουλάκια ή για γροθιά στο στομάχι. Συγχωρείστε μου την απαισιοδοξία, αλλά κρίνοντας από παρελθόν του ανδρός μάλλον το δεύτερο υπονοεί. Και δεν θα μας αρέσει καθόλου, μα καθόλου…

newpost.gr

Κρυφές αυξήσεις...

 

...με προπέτασμα την καταστροφολογία...

Χαρά Τζαναβάρα

 

Αυξήσεις-φωτιά για όλους κρύβουν τα νέα τιμολόγια της ΔΕΗ που επισημοποιήθηκαν λίγο μετά τις 10.30 το... βράδυ της Παρασκευής!

Πέρα από το «ψαλίδι» που μειώνει κατά 50% την έκπτωση συνέπειας για το 65% των καταναλωτών, η απόφαση της νέας διοίκησης της Επιχείρησης αποκάλυψε αυξήσεις που είχαν αποσιωπηθεί στο μπαράζ των διαρροών.

Η μόνη ένδειξη για τους υποψιασμένους ήταν η καταστροφολογία σε βάρος της ΔΕΗ από αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες και η διόγκωση υπαρκτών αλλά συγκυριακών προβλημάτων στα οικονομικά της μεγαλύτερης επιχείρησης της χώρας..

Εκτός από τις γνωστές αυξήσεις στην τιμή της κιλοβατώρας που υπερβαίνουν το 16%, η αύξηση για τους επαγγελματίες φτάνει το 23% και για τους αγρότες το 13,2%!

 

Οι νέοι τιμοκατάλογοι, που ισχύουν από την 1η Σεπτεμβρίου, εκτός από τις γνωστές αυξήσεις στην τιμή της κιλοβατώρας που υπερβαίνουν το 16%, έκρυβαν αναπροσαρμογή στα πάγια όλων των κατηγοριών, που στους επαγγελματίες φτάνει το 23%! Στους αγρότες η «κεραμίδα» διαμορφώνεται στο 13,2%.  

Αύξηση22,5% επιβάλλεται και στα τέλη φωτισμού κοινόχρηστων χώρων, όπως πλατείες και δρόμοι, που εμφανίζονται ως δημοτικά τέλη στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, ενώ ακριβαίνει και η ελάχιστη χρέωση.

Οι γνωστές και κυρίως οι κρυφές επιβαρύνσεις πολύ δύσκολα θα ισοσκελιστούν, όπως διαβεβαιώνει ο αρμόδιος υπουργός Κωστής Χατζηδάκης, από την προωθούμενη μείωση του Ειδικού Τέλους Μεταφοράς Αέριων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ), που προορίζεται για την ενίσχυση των ανανεώσιμων πηγών.

Η τροπολογία, που εντάχθηκε στο νομοσχέδιο για τις άδειες οδήγησης, προβλέπει ότι θα διαμορφώνεται με υπουργική απόφαση ώς το τέλος του 2020.

Οι πληροφορίες λένε ότι γι’ αυτό το διάστημα η χρέωση του ΕΤΜΕΑΡ θα περιοριστεί στα 0,017 ευρώ ανά κιλοβατώρα από 0,02267 ευρώ που ήταν ώς τώρα, χάρη στο αποθεματικό των 180 εκατ. ευρώ που παρέδωσε η προηγούμενη διοίκηση της ΔΕΗ.

Υπενθυμίζεται ότι το 2014 το συγκεκριμένο ταμείο είχε έλλειμμα 800 εκατ. ευρώ. Εξανεμίζεται επίσης η ελάφρυνση που πρόλαβαν να δουν οι καταναλωτές στους λογαριασμούς που εκδόθηκαν μετά την 1η Μαΐου, από τη μείωση του ΦΠΑ στην ενέργεια από 13% σε 6%. Από την 1η Νοεμβρίου οι καταναλωτές χαμηλής τάσης θα επιβαρύνονται και με ρήτρα δικαιωμάτων ρύπων.

 

www.efsyn.gr