Στην Ευρώπη πλειοψηφούν οι ανιστόρητοι και ριζοσπαστικοποιούνται οι ακοινώνητοι, ενώ στην Ελλάδα η φάρσα γράφει ιστορία…

«…που θα εγκαθιδρύονται στην μία μετά την άλλη χώρα της ΕΕ.»

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος 

 

Ένα πράγμα έδειξαν αυτές οι ευρωεκλογές, το οποίο, δυστυχώς, δεν βλέπω πουθενά να επισημαίνεται, καθώς αυτοί που θα μπορούσαν να το επισημάνουν και να προτείνουν στρατηγικές αντιμετώπισής του, είναι ουσιαστικά αποκλεισμένοι από το νεοφιλελεύθερο-ευρωπαϊκό (νεο-ευρωπαϊκό) καθεστώς των Decision and Opinion-Makers, ενώ παράλληλα παραμένουν ασυμβίβαστοι με τον ανερχόμενο δεξιό ή/και αριστερό λαϊκισμό.
Οι ευρωεκλογές ανέδειξαν σε πλειοψηφικό ρεύμα έναν συνδυασμό από τους  ανιστόρητους του «όλα είναι οικονομία», με εκείνους τους ανιστόρητους που περιθωριοποιεί το «όλα είναι οικονομία». Έτσι ο...ευρωσκεπτικισμός θεμελιώνεται πλέον ως η άλλη όψη του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού νομίσματος, οδηγώντας σε απόλυτη σύγχυση τις επιμέρους, απομαζικοποιημένες κοινωνίες της κοινής ευρωπαϊκής αγοράς. 
Η ευρωπαϊκή οικονομική κοινότητα θεώρησε πως με όχημα τον νεοφιλελευθερισμό (μια οικονομική ελευθερία που θα (περι)ορίζει - θα εντάσσει μεταπολιτικά σε αυτήν - όλες τις άλλες) θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε ομογενοποιημένη ευρωπαϊκή πολιτική ένωση. Αυτό υπήρξε μια ανιστόρητη προσέγγιση της λεγόμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που για να πετύχαινε ως διακυβερνητική δομή προϋπέθετε την εγκαθίδρυση ενός ολοκληρωμένου, γραφειοκρατικού συστήματος αυταρχικής ηγεμονίας. Ένα, ας πούμε, οικονομικού τύπου σύμφωνο, σαν να επρόκειτο για ένα «Οικονομικό Σύμφωνο της Βαρσοβίας» στην Ευρώπη, που αναδομείτο πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά μετά την κατάρρευση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού και του διπολισμού.
«Που (το) πάτε ανιστόρητοι», φωνάζαμε οι ευρωπαϊστές και όχι «ευρωκαιροσκοπιστές» σαν τους «όλα είναι οικονομία», που με την μορφή των παρτιζάνων των ελευθέριων αγορών αυτοπροσδιορίζονταν ως ευρωπαϊστές! Ένας και μοναδικός τρόπος υπήρχε και υπάρχει για την πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης με όρους αγοράς και αυτός είναι η ολοκληρωμένη οικονομική διακυβέρνηση υπό ένα αυταρχικό καθεστώς μετανεωτερικού - δικτατορικού τύπου. Όσοι θεωρούν μονόδρομο την ολοκληρωμένη οικονομική διακυβέρνηση για την ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης και την μετατροπή της σε ΗΠΕ και δεν θεωρούν πως ο μονόδρομος αυτός προϋποθέτει μία ολοκληρωτικού τύπου πολιτικοδιοικητική δομή για να είναι λειτουργικός, είναι ανιστόρητοι, αν δεν είναι κοινοί απατεώνες.
Η πολιτική ολοκλήρωση της ΕΕ αν δεν γίνει με κοινωνικοπολιτικούς όρους, θα γίνει με ολοκληρωτικούς πολιτικούς όρους. Και αυτό για πρώτη φορά μοιάζει να γίνεται, έστω και αχνά, αντιληπτό από ένα μεγάλο μέρος των ευρωπαίων. Η προοπτική μιας ολοκληρωτικής Ευρώπης τρομάζει πλέον ολοένα και περισσότερους στην ήπειρό μας και διεθνώς.
Στον αντίποδα και ως αντίδραση αυτής της πολιτικά ολοκληρωτικής τάσης, που έρχεται με έναν τραγικά ανιστόρητο τρόπο να υποκαταστήσει τον σταλινισμό ως αφήγηση της αγοράς τώρα, στην θέση της κομμουνιστικής αφήγησης, ανατέλλει και νομιμοποιείται ο νεο-φασισμός στην Ευρώπη, με την μορφή ασφαλώς δημοκρατών πατριωτών που ζητούν να μην χαθεί ο εθνικός έλεγχος σε ζητήματα που είναι αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον των επιμέρους ευρωπαϊκών κοινωνιών. Αυτή η φαινομενικά αγνή και λογική πατριωτική, αντιμεταναστευτική, εθνικιστική, ξενοφοβική, αντιπολυπολιτισμική, αντιφεμινιστική και σε μεγάλο βαθμό μισαλλόδοξη, ή αν προτιμάτε, γενικότερα ριζοσπαστικά δεξιά αντίδραση στην τάση ολοκληρωτισμού στην ΕΕ, έχει ασφαλώς βαθιά ιστορική συνάφεια με τον φασισμό, , όπως τον γνωρίσαμε στην Ευρώπη. 
Ποιος, όμως, ανιστόρητος θα όριζε σήμερα όλους αυτούς τους ευρωσκεπτικιστές πατριώτες, που εναντιώνονται στον ολοκληρωτισμό των Βρυξελών, της Φρανκφούρτης και του Βερολίνου, ως φασίστες; Άλλωστε, γιατί θα πρέπει να είναι κακό πράγμα ο φασισμός, τον οποίο τόσο εύκολα και απλά ασπάστηκαν προοδευτικοί ιταλοί κατά τον μεσοπόλεμο, ενστερνίστηκαν διανοητές ρουμάνοι, γάλλοι, γερμανοί και ισπανοί επίσης, ενώ γοητεύονταν από τον δημοκρατικό λόγο του και την κοινωνική του δυναμική μεγάλα τμήματα της συντηρητικής μεγαλοαστικής τάξης σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες του μεσοπολέμου, με ιδιαίτερο σφρίγος, μάλιστα, στην ιμπεριαλιστική και κοσμοπολίτικη Μ. Βρετανία; Τι είναι ο φασισμός, εκτός από μια εξαίσια, υπερβατική λαϊκιστική αφήγηση για απελευθέρωση, αυτοδιάθεση, δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία από διάφορες ελίτ … που θα μπορούσε να υιοθετηθεί από τις ίδιες τις εθνικές ελίτ, στο πλαίσιο του υπερεθνικού πολιτικοοικονομικού ανταγωνισμού τους;
Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο! Μία θαυμάσια και ταιριαστή αφήγηση που εναρμονίζεται απολύτως – αν και αντιδραστικώς – με το ολοκληρωτικό εγχείρημα για την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ υπό το νεοφιλελεύθερο δόγμα, το οποίο λειτουργεί αναλογικά με το λενινιστικό δόγμα στο πλαίσιο της σταλινικής ολοκλήρωσης. Πρόκειται για την εξέλιξη της πλέον παράδοξης φάρσας που θα μπορούσε να εντοπίσει κανείς στην Ευρώπη στον ιστορικό χρόνο με χαρακτηριστικά ριζοσπαστικοποίησης των ακοινώνητων, των πολιτών, δηλαδή, που περιθωριοποιεί η αγορά, αλλά αυτοί αισθάνονται ότι τους αποξενώνει και τους φτωχοποιεί το μαγικό χέρι των κατεστημένων ελίτ. Οι άνθρωποι αυτοί, καθόσον ανιστόρητοι, δεν βλέπουν το «μαγικό χέρι της αγοράς» να τους… βάζει χέρι, ούτε καν το πραγματικό χέρι της σύγχρονης ολιγαρχίας που προπαγανδίζει την θαυματοποιό ικανότητα της ελευθέριας αγοράς να εναρμονίζει τις κοινωνικές σχέσεις, αλλά το προσβλητικό άκρο του Βερολίνου και των Βρυξελών, που τους κάνει άσεμνη χειρονομία με το δάκτυλο! Μόνον έτσι θα μπορούσες να ερμηνεύσεις, όντας ανιστόρητος, σύγχρονα φαινόμενα ηγεμονίας και να ψηφίσεις ασφαλώς κυριολεκτικά αντιδραστικά.
Και ενώ αυτά συμβαίνουν «εκεί έξω» στην Ευρώπη, σαν οι έλληνες να μην είναι αναπόσπαστο κομμάτι της, με όποιον τρόπο και αν θελήσει κανείς να το δει, στην χώρα μας μοιάζει όχι πλέον η ιστορία να καταλήγει σε φάρσα, όπως το εννοούσε ο Μαρξ, αλλά αυτή καθεαυτή η πολιτική φάρσα της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας να γράφει ιστορία! Αν θέλεις να αποκτήσεις συγκεκριμένη εικόνα αυτής της φάρσας, δεν έχεις παρά να ρίξεις μια ματιά στην λίστα των ευρωβουλευτών που ανέδειξε ο ελληνικός λαός με την ψήφο του. Την πλέον σαφή εικόνα αυτής της φάρσας αποδίδουν οι νεοεκλεγέντες ευρωβουλευτές με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ, της Ελιάς και, ασφαλώς, της ΧΑ. Αυτή η καταθλιπτική εικόνα σύγχρονης ιλαροτραγωδίας για την Ελλάδα της κρίσης, συμπληρώνεται με τα μετεκλογικά καμώματα των κυβερνητικών παραγόντων, τον απολιτικό λόγο τους και την αδυναμία της αριστεράς να λειτουργήσει ιδεολογικοπολιτικά σε μία απομαζικοποιημένη κοινωνία με βαθιές πελατειακές ρίζες.
Έτσι μάλιστα νομίζουν κάμποσοι ότι πάμε μπροστά! Με τον ΣΥΡΙΖΑ να εγκλωβίζεται πλέον σε διαχειριστικά, γραφειοκρατικά ζητήματα. Με την ΝΔ να εγκλωβίζεται στην αναζήτηση ενός νέου ηγέτη που θα επαναφέρει στο μαντρί τα απολωλότα ακροδεξιά πρόβατα (της). Με την ΧΑ να προετοιμάζει το έδαφος για την επόμενη στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα. Με το ΠΑΣΟΚ … ποιο ΠΑΣΟΚ! Με την Ελιά να φυτρώνει στην αυλή της διαπλοκής και το Ποτάμι να ρέει στον κιτς, απολιτικό ξερότοπο ενός μεταλλαγμένου σε φυσιολατρικό όμιλο, lifestyle και σε μια κοίτη που του άνοιξαν εξαιρετικώς οι εθνικοί εργολάβοι της ενημέρωσης. Με το ΚΚΕ να δίνει την Μητέρα των Μαχών για να αποδείξει πως «ένα είναι το κόμμα» και την υπόλοιπη αντικαπιταλιστική αριστερά να διαπιστώνει με (κατα)θλίψη πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηλιθιότητα από το «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε». Ασφαλώς η φάρσα ολοκληρώνεται με τα κόμματα της δραχμής. Δυστυχώς για δαύτα, δεν κατάλαβαν πως στην πολιτική λέγονται πράγματα που δεν γίνονται και γίνονται πράγματα που δεν λέγονται! Και σε κάθε περίπτωση η πολιτική είναι πολύ ευρύτερη και σοβαρότερη υπόθεση από το να την αναγάγεις σε υπόθεση εθνικού νομίσματος…
Υπάρχει λύση στον φαύλο κύκλο που έχουν περιπέσει οι πολιτικές στην ΕΕ και στο τέλμα που τις χαρακτηρίζει στην Ελλάδα; Την προτείνω πεισματικά εδώ και καιρό: ψύχραιμη και σοβαρή – και όχι σοβαροφανής – «γνωσιολογική θεραπεία» με την μορφή ενός πλουραλιστικού-αγωνιστικού κινήματος για την ριζοσπαστικοποίηση των δημοκρατικών θεσμών, που θα μας απαλλάξει από τα σύγχρονα συμπλέγματα των «όλα είναι οικονομία» και των αντιδραστικών ευρωσκεπτικιστών. Και οι δύο ομιλούν την γλώσσα του ολοκληρωτισμού με φαινομενικά αντίθετο ιδίωμα. Η Ευρώπη θα μπορέσει να πετύχει ένα ειρηνικό και δημοκρατικό μέλλον στον βαθμό που απαλλαγεί από την αφήγηση του «όλα είναι οικονομία» και επιδιώξει να ξανασυναντηθεί με την ιστορία στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης κοινωνικής θεωρίας για τον ευρωπαϊσμό. Εάν ο ευρωπαϊσμός δεν μετεξελιχθεί ταχέως σε μία δημοκρατική, πλουραλιστική κοινωνική θεωρία, θα αποτελέσει είτε το ιδεολόγημα ενός μετανεωτερικού ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού μιας πρωτόγνωρης δικτατορικής διακυβέρνησης στην ΕΕ, είτε τον αιτιατό μηχανισμό για την επώδυνη εθνικοποίηση του ευρωπαϊκού οικονομισμού με την αναγέννηση του εθνικιστικού ολοκληρωτισμού, μέσω φοβικών αυταρχικών καθεστώτων, που θα εγκαθιδρύονται στην μία μετά την άλλη χώρα της ΕΕ.

www.activistis.gr

Mας φαίνονταν μεγάλοι...

Να κάνει ο Βενιζέλος νόμο να νικάει ο δεύτερος

Μαθηματικά, υπάρχει μάλλον ένας τρόπος να ερμηνεύσεις το εκλογικό αποτέλεσμα. Τα Μέσα Ενημέρωσης, αυτά που την προεκλογική περίοδο εμφάνιζαν πως μια πιθανή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει σε αστάθεια και σίγουρα εκλογές, αρνούνται τις μαθηματικές ερμηνείες. Στα πιο άτονα πρωτοσέλιδα που υπήρξαν ποτέ μετά από εκλογική μάχη, το αποτέλεσμα περιγράφεται ως ένα αόριστο μήνυμα που είναι διατεθειμένος να πάρει ο πρωθυπουργός, και το οποίο βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν είναι αυτό της ανάγκης εκλογών. Στο ενδιάμεσο βέβαια, είναι διατεθειμένος να σκοτώσει τον αγγελιοφόρο του μηνύματος με νέα μέτρα λιτότητας.

Η ανάλυση του μηνύματος των εκλογών έφτασε στα όρια της γελοιότητας στα τηλεοπτικά στούντιο, με προφανή διάθεση να μην μείνει εκεί, αλλά να περάσει στην κοινωνία ως ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και νίκη όλων των άλλων.

Ας επιχειρήσουμε μια ανάλυση του αποτελέσματος, όπως προκύπτει από τα απλά εργαλεία των μαθηματικών και της πολιτικής:
1. Η Αριστερά για πρώτη φορά στην Ελλάδα, γίνεται πρώτο κόμμα σε εκλογική αναμέτρηση. Ακόμη και με αυτή και μόνο την έννοια είναι μια ιστορική νίκη.

2. Για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση και την καθιέρωση του δικομματισμού, κανένα από τα παραδοσιακά κόμματά του δεν είναι πρώτο. Άρα μιλάμε πια για την επίσημη ταφή του.

3. Η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ έχει και κάποια άλλα, ποιοτικά, εκτός από ποσοστικά, χαρακτηριστικά. Προέκυψε (η πρωτιά), παρότι για πρώτη φορά υπήρξε τόσο οργανωμένος προπαγανδιστικός μηχανισμός απέναντι σε ένα κόμμα. Την πολιτική αντιπαράθεση δεν όρισαν πολιτικά επιχειρήματα αλλά φόβοι. Αν έβγαινε πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ θα κινδύνευε η χώρα, θα κοβόταν το σήμα στα κινητά τηλέφωνα, δεν θα είχαν οργασμό οι αγελάδες και οι ελληνικές ομάδες θα αποκλείονταν από παντού. Τόση και τέτοια γελοιότητα.

4. Αν η μάχη των ευρωεκλογών συγκριθεί με αυτή των προηγούμενων τότε ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε 22%, η ΝΔ έχασε 9 μονάδες και το ΠΑΣΟΚ έχασε 29 μονάδες.

5. Αν τα αποτελέσματα συγκριθούν με αυτά των εθνικών εκλογών του 2012, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε τα ποσοστά του, η ΝΔ έχασε 7 μονάδες και το ΠΑΣΟΚ 4. Άρα σε κάθε περίπτωση έχασαν και ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

6. Στις εκλογές του 2012 ο Σαμαράς νίκησε έχοντας διαφορά από το ΣΥΡΙΖΑ 2,7 %. Πώς αυτή η διαφορά ήταν διαφορά νίκης και ισχυρής κυβέρνησης αλλά δεν είναι η διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ με 3,8% στις ευρωεκλογές;

7. Μια κυβέρνηση η οποία χάνει 11 μονάδες ή 38 (αν γίνουν συγκρίσεις με τις προηγούμενες ευρωεκλογές) δεν έχει την ηθική νομιμοποίηση να πάρει μέτρα που θα υποθηκεύσουν τη χώρα για τα επόμενα πενήντα χρόνια. Επίσης δεν έχει ούτε την ηθική, αφού επέμενε πως μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει σε εθνικές εκλογές, αλλά δεν προχωρά σε αυτές.

8. Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει ούτε την πολιτική νομιμοποίηση να συνεχίσει αφού το μόνο σίγουρο είναι οι μεγάλες της απώλειες. Έτσι, το να επικαλείται πως αθροιστικά παραμένει πάνω από το ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι επιχείρημα αφού η υπεροχή της δεν μπορεί να προκύπτει από αυθαίρετα αθροίσματα στα αποτελέσματα της Singular αλλά από νομιμοποίησή της στη Βουλή νέων συσχετισμών. Ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς δεν μπορούν να αθροίζουν ποσοστά αφού δεν κατέβηκαν μαζί αλλά χώρια. Εάν τα ποσοστά των ευρωεκλογών ήταν ποσοστά στις εθνικές εκλογές τότε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα είχαν αθροιστικά 94 έδρες. Δηλαδή η χώρα κυβερνιέται από μία κυβέρνηση που η δύναμή της στη Βουλή είναι 94 έδρες, δηλαδή λιγότερο από το 1/3 του κοινοβουλίου.

9. Εκτός από την πρόσθεση υπάρχει και η αφαίρεση. Δηλαδή μετά από τα αποτελέσματα είναι πιο πιθανή η αφαίρεση παρά η πρόσθεση. Δύο κόμματα που έχουν υποστεί καθίζηση και εκλογική ήττα, μάλλον πρέπει να αρχίσουν να αφαιρούν από τη δύναμή τους, αυτή των εσωκομματικών αντιπάλων που αναπτύσσουν φυγόκεντρες δυνάμεις, παρά να προσθέτουνε πονηριά.

10. Μια κυβέρνηση που έχει απωλέσει 11 μονάδες, στα μάτια των δανειστών είναι μια πιεσμένη, επισφαλής κυβέρνηση η οποία όχι μόνο δεν είναι ικανή να διαπραγματευτεί, αλλά θα κάνει ό, τι χειρότερο για τη χώρα με αντάλλαγμα να κρατηθεί στον αναπνευστήρα της εντατικής από το ξένο διευθυντήριο.

11. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα, θα δρομολογήσουν εξελίξεις στην Ευρώπη. Η Ελλάδα γίνεται το παράδειγμα για άλλες ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως του Νότου, που αντιλαμβάνονται πως υπάρχει εναντίωση και νίκη σε ένα ευρωπαϊκό-τραπεζικό κατεστημένο.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως όλα τα πολιτικά συμπεράσματα και τα μηνύματα των εκλογών, ο Σαμαράς ευχαρίστως θα τα αντάλλασε με έναν νόμο του νομοπλάστη Βενιζέλου, ο οποίος θα προέβλεπε πως στις εκλογές του 2014, δεν νικά το πρώτο σε ψήφους κόμμα, αλλά το δεύτερο, ίσως και το τέταρτο. Όχι πάντως ο ΣΥΡΙΖΑ.

www.koutipandoras.gr

Στις βουλευτικές ΦΕΥΓΕΤΕ!

 sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Θαύμα έγινε στις ευρωεκλογές!

Θαύμα έγινε στις ευρωεκλογές στη χώρα μας, αφού ηττήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ που βγήκε πρώτο κόμμα και θριάμβευσαν η Νέα Δημοκρατία που ήταν δεύτερη και το ΠΑΣΟΚ που ήταν τέταρτο, αν και μειώθηκαν πολύ τα ποσοστά τους. Ήδη, το νέο ελληνικό θαύμα έχει μεταδοθεί ως τα πέρατα της οικουμένης και αναμένεται να προσελκύσει και άλλους τουρίστες στη χώρα μας.

Είναι αξιοσημείωτο πως το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν ήρθε πρώτο με 25% στην Γαλλία και θριάμβευσε –σύμφωνα με τους τηλεδημοσιογράφους-, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε πρώτος με 26,5% στην Ελλάδα και συνετρίβη.

Οι ειδικοί αποδίδουν το αξιοπερίεργο αυτό γεγονός στο ότι Ελλάδα και Γαλλία έχουν διαφορετικό κλίμα, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι Γάλλοι μιλάνε γαλλικά.

Τα ακροδεξιά κόμματα πήγαν πολύ καλά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και αυτό είναι πολύ αισιόδοξο για το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης.

Τρίτο κόμμα στην χώρα μας αναδείχτηκε η Χρυσή Αυγή, ενώ, αν είχαν φυλακιστεί όλοι οι βουλευτές της, μπορεί να έβγαινε και πρώτο κόμμα.

Πάντως, θα ήταν θετικό οι Έλληνες να ψηφίζουν μόνο κόμματα που τα στελέχη τους είναι ήδη στην φυλακή, γιατί, αν υπήρχε Δικαιοσύνη στην Ελλάδα, εκεί θα κατέληγαν ούτως ή άλλως, οπότε θα γλιτώναμε και χρόνο.

Το Ποτάμι ήταν πέμπτο κόμμα-τηλεοπτική εκπομπή αλλά έκανε την δουλειά για την οποία το δημιούργησαν οι ολιγάρχες, ενώ οφείλουμε όλοι μας ευγνωμοσύνη στον Σταύρο Θεοδωράκη γιατί, μαθαίνοντας το ποσοστό το οποίο πήρε το Ποτάμι, μάθαμε επιτέλους και επίσημα πόσοι είναι οι χίπστερ και οι χαζογκόμενες στην Ελλάδα.

Η μετάδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων από τα καθεστωτικά ΜΜΕ ήταν υποδειγματική δημοσιογραφικά –αφού όλα τα παπαγαλάκια έδωσαν τα ρέστα τους για να κάνουν το άσπρο μαύρο και να παρουσιάσουν τους ηττημένους ως νικητές και τους νικητές ως ηττημένους-, ενώ κορυφαία στιγμή της βραδιάς ήταν η προσβλητική και αναίτια επίθεση του Νίκου Χατζηνικολάου στον βουλευτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Νότη Μαριά, ο οποίος είχε την απαίτηση να πει αυτό που ήθελε ο ίδιος και όχι αυτό που ήθελε ο Χατζηνικολάου, ο οποίος σέβεται μόνο εφοπλιστές, όπως ο Μαρινάκης, και ναζιστές, όπως ο Κασιδιάρης.

Μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, οι Έλληνες είναι ελεύθεροι πια να παρακολουθήσουν τους αγώνες της εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ, οπότε οι ευρωεκλογές μπορούν να θεωρηθούν επιτυχημένες, αφού το σύνθημα «Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 ετοιμαζόμαστε για Μουντιάλ» έγινε πραγματικότητα.

pitsirikos.net

Φέρε μου μάνα το τζιφτέ, φέρε το Μαλιχέρι!

Όταν σε στηρίζει ως δημοτική παράταξη ένα κόμμα που λέει ότι θέλει και ότι μπορεί να κυβερνήσει, εδώ και τώρα, πώς είναι δυνατόν να μη θέλει αυτό το κόμμα -σκέφτεσαι- να εμπλακεί στα δημοτικά πράγματα; Δεν απορώ με τα κινήματα. Τα κινήματα οφείλουν να είναι απέναντι στην κάθε εξουσία για να την ελέγχουν. Οι Οικολόγοι και οι Πειρατές που δεν πρόκειται να κυβερνήσουν ποτέ, μπορούν να σκέφτονται όπως θέλουν κι αυτοί -κι είναι, ασφαλώς, αναφαίρετο το δικαίωμά τους.

Όμως, όσοι θέλουν να πάρουν το πηδάλιο του καραβιού στα χέρια τους και να γίνουν καπετάνιοι, πρέπει να σκέφτονται λίγο διαφορετικά απ' ό,τι στο παρελθόν! Δε θα γίνει, αύριο-μεθαύριο, η παραγωγική ανασυγκρότηση που επαγγέλλεσαι σύντροφε, αν δεν συνεργαστείς και με τους δεξιούς και με τους αριστερούς και μ’ όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Απεχθείς κάποιοι σύμβουλοι. Συμφωνώ, ασφαλώς, έχω καταθέσει και εγγράφως την απέχθειά μου, scripta manent που λένε, ας μην τα επαναλαμβάνουμε και χαλάμε τις καρδιές μας. Αλλά άμα αυτούς είναι, που ψήφισαν οι συμπολίτες μας, τα έλεγα εγώ στη Μάρω, αλλά προφανώς δεν την έπεισα, ούτε εσύ την έπεισες, σύντροφε. Οπότε, εμείς που πάλι δεν πείσαμε, με ποιους θα ασκήσομε τα καθήκοντά μας απέναντι στην κοινωνία, τώρα που καλεί το καθήκον;

Με άλλους δημοτικούς σύμβουλους, από αυτούς οι οποίοι εκλέχθηκαν, δε γίνεται να κάνομε δουλειά, γιατί τότε θα πρέπει να κηρύξουμε στρατιωτικό νόμο στα όρια του Δήμου και να βγάλομε δήμαρχο και δημοτικούς σύμβουλους όποιους αγαπάμε. Αλλά δεν τα κάνουμε εμείς αυτά γιατί είμαστε δημοκράτες.

Οπότε;

Προσπάθησα, στο ζωντανό, να πω ότι πρέπει να αναζητήσουμε τη σύνθεση, αλλά δεν ήθελαν να με ακούσουν πολλοί που είχαν πάρει τις αποφάσεις τους -από παλιά. Σε τι διαφέρουν αυτοί που σκέφτονται έτσι, από τους άλλους στο ΚΚΕ ή την Ανταρσία στα Χανιά, σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή… Γιατί δεν πήγαν όλοι μαζί, αυτοί που είναι ασυμβίβαστοι;

Όταν είσαι απέναντι στην ευθύνη, η πολιτική σου, αν δεν έχει εφαρμογή στην πράξη, είναι μια κακή πολιτική. Όταν λέμε πράξη, να καταλαβαίνομε και τι λέμε: είναι οι πρακτικές που θα απαλύνουν τους αδύναμους από την αυθεντία του φοροεισπράκτορα, από τον ζόφο του διαλυμένου δημόσιου σχολείου, από τον πανικό του άδειου πορτοφολιού, όταν πρέπει να αγοραστούν φάρμακα. Μια πολιτική θέση, όσο όμορφη κι αν ακούγεται στα λόγια, είναι μια κακή πολιτική θέση, αν δεν παράγει έμπρακτο κοινωνικό καλό κι αν δεν διευκολύνει την καθημερινότητα του δημότη -του πολίτη.

Μίλησα για υποστήριξη του πάλαι ποτέ Δήμου Ενεργών Πολιτών, με ανταλλάγματα. Η ιδέα του Αντώνη, ήταν εξαιρετική: ως αντάλλαγμα για τη στήριξή μας στο δεύτερο γύρο, μπορούσαμε να ζητήσουμε να εκλεγεί ο Συνήγορος του Δημότη, κατά δική μας υπόδειξη. Ω, ναι, ήταν μια εξαιρετική ιδέα, ρεαλιστική και υλοποιήσιμη, που θα μας έδινε ένα όργανο για να μπορούμε να ελέγξομε την επόμενη δημοτική εξουσία και να προτείνομε έντιμες λύσεις στα προβλήματα των συμπολιτών μας, για τα επόμενα 5 χρόνια.

Πέντε χρόνια είναι πάρα πολλά. Θα μπορούσε να γίνει αυτός ο θεσμός, ένας πυρήνας για μια καλύτερη κοινωνία μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Αλλά η ευκαιρία χάθηκε γιατί έτσι αποφασίσαμε, δημοκρατικά και αβίαστα. Τα άχθη της δημοκρατίας είναι αυτά, αλλά είπαμε, δεν μπορεί να πάρεις τον τζιφτέ και να βγεις στο βουνό. Μόνο να μεταδημοτεύσεις, μπορείς. Πάει, λοιπόν, η ευκαιρία.

Έτσι θα μας κυβερνήσετε, σύντροφοι? Η συχωρεμένη η νονά μου, μου έλεγε όταν ήμουνα μικρός, τότε που με κανάκευε: Αλέξανδρε, καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκαμες, παρά για κάτι που δεν έκαμες. Έτσι  μου έλεγε η καλή μου η νονά...

Μετά από όλα αυτά, παραμένω αναποφάσιστος… Ναι, ρε, αναποφάσιστος!

 

Υ.Γ. Άμα είναι να πάρομε τσοι τζιφτέδες, να μου το πείτε, να το κατέω κι εγώ!

Το κολάζ με τις Μουζαχεντίν, είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

my-pillow-book.blogspot.gr

Πόσο θες να μας τρελάνεις

Στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου 2007  καταγράφεται ήττα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.  Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε  ότι θα ζητήσει την ανανέωση της εμπιστοσύνης της βάσης του κόμματος. Πριν τελειώσει την δήλωση του ο Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε ότι θα είναι και αυτός διεκδικητής της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ. Τελικά ο Γιώργος Παπανδρέου αναδείχτηκε και πάλι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 11ης Νοεμβρίου, με τον Ευάγγελο Βενιζέλο να βρίσκεται στη δεύτερη θέση και τον Κώστα Σκανδαλίδη στην τρίτη. Το ίδιο βράδυ ζητάει εκλογές από την κυβέρνηση Καραμανλή. (Αυτός ήταν νόμιμος;) Από τον Φεβρουάριο του 2008 γίνεται καθημερινή απαίτηση  (Αυτό είναι νόμιμο και πολιτικά επιτρεπτό;)
Στις 7 Ιουνίου 2009 το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κέρδισε τις ευρωεκλογές με 36,64%, έναντι 32,29% της Νέας Δημοκρατίας. Ζητά πρόωρες βουλευτικές και βλέπει γι αυτό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (αυτό ήταν απολύτως νόμιμο και συνταγματικό;) εκλογές  που τελικά γίνονται στις 5 Οκτωβρίου 2009.

Όταν στις 25 Μαΐου 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει πρώτος με διαφορά 3,9% κι η ΝΔ χάνει 7% κι ο συνεταίρος στην κυβέρνηση Βενιζέλος με 4% και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καταλαβάνει κρυμένο στην Ελιά το φοβερό 8% και ζητά εκλογές είναι αντισυνταγματικό, υπερφίαλο και πολιτικά ανήθικο!!!!! Πόσο θέλουν ακόμα να μας τρελάνουν.  Ακούστε μόνοι σας.....

ΥΓ του blog: Με κάτω από 10% ο Βενιζέλος δήλωνε (Βήμα) ότι δεν υπάρχει νομιμοποίηση της κυβέρνησης και θα ζητήσει από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας εκλογές (συνταγματικό ;). Ο Σαμαράς θα έκανε το ίδιο αν ο ΣΥΡΙΖΑ ερχότανε πρώτο κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε πρώτο κόμμα κι η Ελιά έπιασε 8% αλλά κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί ζήτησε εκλογές!!!!

Οι τρεις επιλογές των ευρωεκλογών

 

Γιάνης Βαρουφάκης

 

Την Κυριακή ψηφίζουμε για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και την Ευρωζώνη, σε μια ιστορικής σημασίας στιγμή για την ήπειρό μας. Καλούμαστε, ουσιαστικά, να επιλέξουμε μεταξύ τριών απόψεων.

Άποψη 1: Η Ευρωπαϊκή Ένωση κινείται, ίσως πολύ πιο αργά απ’ ότι θα έπρεπε (και μετά από πολλές παλινωδίες), προς τη σωστή κατεύθυνση και γι' αυτό το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να αποδεχθούμε τη λογική της ασκούμενης πολιτικής από το τρίγωνο Βρυξελλών-Βερολίνου-Φραγκφούρτης (προσπαθώντας να πετύχουμε ό,τι καλύτερο εντός του πλαισίου της).

Άποψη 2: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως έχει δομηθεί, είναι ένα ατσαλένιο κλουβί για τους λαούς της το οποίο όσο πιο γρήγορα το διαλύσουμε στα εξ ων συνετέθη (ξεκινώντας με το ευρώ) τόσο το καλύτερο.

Άποψη 3: Η Ευρωζώνη, και συνεπώς η Ευρωπαϊκή Ένωση, κινείται γοργά προς τη λάθος κατεύθυνση της ντε φάκτο αποδόμησης, κάτι που και πρέπει και μπορούμε να αποτρέψουμε, συγκρουόμενοι με την ασκούμενη πολιτική από το τρίγωνο Βρυξελλών-Βερολίνου-Φραγκφούρτης για το καλό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο ταυτίζεται, μακροπρόθεσμα, και με το καλό της χώρας.

Η ψήφος μας την Κυριακή πρέπει να εξαρτηθεί ανάλογα με το ποια από τις τρεις αυτές απόψεις ενστερνιστούμε.

Η πρώτη άποψη οδηγεί σε ενίσχυση Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και όποιου άλλου εγχώριου κόμματος η θέση εντάσσεται σε αυτή τη λογική εντός της Ελλάδας – με αποτέλεσμα τη στήριξη, για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενός εκ της τριανδρίας Γιούνκερ-Σουλτς-Φερχόφσταντ (των οποίων οι θέσεις είναι σχεδόν πανομοιότυπες για όλα τα μεγάλα θέματα που ταλανίζουν την Ε.Ε.). (Κόμματα όπως η ΔΗΜΑΡ και το Ποτάμι πρέπει να μας πουν εάν αποδέχονται αυτή την άποψη ή εάν συντάσσονται με την τρίτη άποψη.)

Η δεύτερη άποψη οδηγεί στην υπερψήφιση κομμάτων που θεωρούν την Ευρωπαϊκή Ένωση θεσμό μη μεταρρυθμίσιμο και τόσο βαθιά (και δομικά) αντι-δημοκρατικό, και ανορθολογικό, που είναι αδύνατον να μεταμορφωθεί σε δύναμη προόδου για τους λαούς της Ευρώπης. Οι Ευρωσκεπτικιστές της Βρετανίας (είτε των Τόρις είτε του UKIP), όλο και πιο πολλοί Γκωλικοί στη Γαλλία, αλλά και το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και κάποιες άλλες δυνάμεις ανά την Ευρώπη, ενστερνίζονται αυτή την άποψη. (Είναι βέβαια τόσο ετερόκλητες οι πολιτικές αυτές δυνάμεις που είναι αδύνατον να εκφραστούν, από κοινού, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.)

Η τρίτη άποψη βασίζεται στη σκέψη ότι το ευρωπαϊκό πλοίο κατευθύνεται προς τα βράχια αλλά η σύγκρουση μαζί τους πρέπει να αποφευχθεί και μπορεί να αποφευχθεί σχετικά εύκολα, υπό την προϋπόθεση ότι το πλήρωμα και οι επιβάτες είναι διατεθειμένοι να συγκρουστούν με τον καπετάνιο, απαιτώντας από αυτόν είτε να παραδώσει το τιμόνι σε κάποιον που θα το στρίψει είτε να το στρίψει ο ίδιος. Στην Ελλάδα μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκφράσει αυτή την άποψη, χωρίς να φλερτάρει (τουλάχιστον η ηγεσία του) με τη δεύτερη (πιο πάνω) ευρωσκεπτιστική τοποθέτηση. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μόνο η υποψηφιότητα Τσίπρα και οι δυνάμεις των οικολόγων μπορούν να την υποστηρίξουν έγκυρα και αποτελεσματικά.

 

Επί προσωπικού

Τα παραπάνω νομίζω ότι απλά καταγράφουν, όσο πιο αντικειμενικά γίνεται, το «τρίλημμα» των ευρω-εκλογών. Ο αναγνώστης που δεν ενδιαφέρεται για την προσωπική μου επιλογή, μεταξύ των τριών απόψεων από τις οποίες (θέλοντας και μη) καλούμαστε όλοι μας να επιλέξουμε την Κυριακή, ας σταματήσει την ανάγνωση εδώ.

Ακολουθεί σύνοψη των λόγων που με ωθούν στην τρίτη άποψη, και στους λόγους για τους οποίους δημοσίως δήλωσα την υποστήριξή μου του Αλέξη Τσίπρα για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 

Σε συνέδριο που οργάνωσε ο Economist την περασμένη εβδομάδα στο Λονδίνο, η τοποθέτησή μου απέναντι στο ερώτημα «Μεταρρυθμίζεται η Ευρώπη;» ήταν ότι: Αντίθετα με την καθεστηκυία άποψη ότι η Ευρώπη κάνει τα σωστά βήματα αργά μεν σταθερά δε, η εκτίμησή μου είναι ότι όλα τα βήματα της Ε.Ε. (ιδίως στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της Κρίσης της Ευρωζώνης) είναι προς τη λάθος κατεύθυνση. Έδωσα μάλιστα τέσσερα παραδείγματα: (1) Η λεγόμενη τραπεζική ένωση (της οποίας η ημιτελής κατάσταση την καθιστά χειρότερη από το να μην είχε γίνει καθόλου). (2) Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ο οποίος δομήθηκε με τρόπο που ενισχύει την... αστάθεια). (3) Το πρόγραμμα ΟΜΤ της ΕΚΤ που (αν και πέτυχε με εντυπωσιακά αποτελέσματα να ρίξει λάδι στα φουρτουνιασμένα νερά της αγοράς ευρωζωνικών ομολόγων) βασίζεται σε μια μη πιστευτή (μακροπρόθεσμα) απειλή του Κεντρικού Τραπεζίτη της Ευρωζώνης, που συγχέει μάλιστα την άσκηση νομισματικής πολιτικής με την εμμονή στην λιτότητα. (4) Τα νέα Σύμφωνα δημοσιονομικής πειθαρχίας (τα οποία είναι γραμμένα για να παραβιαστούν από την πραγματικότητα, την οποία καθιστούν χειρότερη για την πλειοψηφία των Ευρωπαίων).

Στη βάση αυτής της ανάλυσης, καταλήγω στην πιο κάτω σύνοψη της κατάστασης στην Ευρώπη επί της οποίας, ως πολίτης, καλούμαι να εκφραστώ την Κυριακή:

• Η Ευρώπη απειλείται από τη συστηματικά λανθασμένη αντιμετώπιση της αναπόφευκτης συστημικής Κρίσης της Ευρωζώνης

• Η Ευρώπη θα συνεχίσει να αποδομείται όσο η ηγεσία της παραμένει σε άρνηση της συστημικής φύσης της Κρίσης της Ευρωζώνης και προσπαθεί να δημιουργήσει νέες φούσκες (που συντηρούν νέες κλεπτοκρατίες) για να δώσει στους πολίτες την ψευδαίσθηση ότι η Κρίση... ξεπεράστηκε

• Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταντήσει μια Ένωση Λιτότητας για να εξυπηρετεί, κυρίως, τα συμφέροντα των πτωχευμένων (από το 2008/9) τραπεζιτών

• Τα πακέτα δήθεν διάσωσης των χωρών μας, αλλά ουσιαστικά των σαθρών τραπεζικών συστημάτων τους, έχουν κατα-εξευτελίσει την έννοια της Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης, στο όνομα της οποίας επιβάλλονται στους λαούς της Ευρώπης

• Το όνειρο μιας κοινής ευρωπαϊκής ευημερίας μετατρέπεται καθημερινά στον εφιάλτη της αμοιβαίας καχυποψίας

• Μαζί με τους λαούς της Ευρώπης, μέγα θύμα της συστηματικά ασκούμενης πολιτικής είναι και ο ορθολογισμός – μια θλιβερή ειρωνία δεδομένου ότι αποτελεί βασική συνεισφορά της Ευρώπης στον παγκόσμιο πολιτισμό

• Την Κυριακή ψηφίζουμε εναντίον των πολιτικών που αποδομούν την Ευρώπη μας – καταψηφίζουμε τον κ. Ρεν, την κ. Μέρκελ, τον κ. Μπαρόζο και όλους εκείνους που κατέστησαν, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, την Ε.Ε. περίγελο της υφηλίου με την εμμονή τους σε ανόητες πολιτικές που αποδομούν την Ευρώπη

• Την Κυριακή ψηφίζουμε υπέρ μετριοπαθών πολιτικών που, χωρίς καμία αλλαγή των υφιστάμενων Συνθηκών, θέτουν τους υπάρχοντες θεσμούς (ΕΚΤ, ΕΣΜ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων) στην υπηρεσία καινοτόμων πολιτικών που δύνανται να επανα-θεμελιώσουν την Ευρωζώνη σε νέα μη σαθρά θεμέλια – ξηλώνοντας εκείνα που δημιουργήθηκαν το 1993 και τα οποία αποδείχθηκαν κατώτερα των περιστάσεων και, εν τέλει, μισανθρωπικά

• Την Κυριακή ψηφίζουμε για να επιστρέψει ο ορθολογισμός στην Ευρώπη και να πάψει η Άρνηση της Κρίσης – ώστε η Κρίση να δαμαστεί, επί τέλους, στην πράξη.

www.protagon.gr

Ο Γλέζος κατεβάζει αύριο, για δεύτερη φορά, τη γερμανική σημαία!

 

Μαύρο στους κατακτητές και  τους δοσίλογους που κατέστρεψαν τη χώρα μας

Ο ΗΡΩΑΣ της εθνικής αντίστασης Μανώλης Γλέζος έχει την τύχη να κατεβάσει για δεύτερη φορά τη γερμανική σημαία. Την πρώτη φορά τον Μάιο του 1941 αψηφώντας τις δυνάμεις κατοχής, κατέβασε τη φασιστική σημαία από την Ακρόπολη, και ήταν η πρώτη αντιστασιακή πράξη κατά των Γερμανών σε ολόκληρη τη σκλαβωμένη Ευρώπη.

Τώρα 73 χρόνια μετά, πάλι Μάιος, ο Μανώλης, σαν έφηβος θα πρέπει να τυλίξει σε συσκευασία δώρου μια γερμανική σημαία και τη στείλει με τον κ. Σαμαρά ή τον κ. Βενιζέλο στην κ. Μέρκελ για να το κατανοήσει καλά, ότι τερματίζεται οριστικά και η νέα γερμανική κατοχή, η οποία ήταν σκληρότερη από την πρώτη.

 

Ο λαός αποφασίζει την Κυριακή με την ψήφο του το τέλος του πειράματος, που οδήγησε στην αυτοκτονία 6.000 συνανθρώπους μας, έσπρωξε στην ανεργία 2.500.000 Έλληνες, εξαθλίωσε μεγάλες κοινωνικές μάζες και κατέστρεψε οικονομικά ολόκληρη τη μεσαία τάξη.

ΑΥΡΙΟ ΦΕΥΓΟΥΝ: Αυτοί που κλείνουν νοσοκομεία και σχολεία γιατί έτσι απαιτεί η τρόικα. Αυτοί που επανέφεραν τα κατοχικά συσσίτια, γιατί μας θεωρούν ραγιάδες. Αυτοί που επιδιώκουν μια μόνιμη κατοχή και εκποίηση της χώρας μας.

ΑΥΡΙΟ ΦΕΥΓΟΥΝ: Οι δοσίλογοι που συνεργάστηκαν με τους ξένους τοκογλύφους, για να μπορέσουν να αποκτήσουν μερίδιο απ’ τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και της ιδιωτικής περιουσίας. Όλοι αυτοί, που συνωστίζονταν για να προσφέρουν υπηρεσίες στα κλιμάκια της τρόικας, που εξελίχτηκαν σε νέα γκεστάπο.

ΑΥΡΙΟ ΦΕΥΓΟΥΝ: Οι χρεοκοπημένοι βαρώνοι της διαπλοκής, που για χρόνια τώρα τομοκρατούν τον κόσμο με εκβιαστικά διλήμματα, προκειμένου να τον κρατούν σε ομηρία, για να αλωνίζουν ανενόχλητοι οι γερμανοί και οι υπόλοιποι ξένοι τοκογλύφοι.

ΑΥΡΙΟ ΦΕΥΓΟΥΝ: Αυτοί που εκφράζουν την κτηνωδία τους και την κοινωνική τους αναλγησία στις απολυμένες καθαρίστριες, φτάνοντας σε σημείο επικίνδυνου καθεστωτισμού, να μην εφαρμόζουν τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.

ΑΥΡΙΟ ΦΕΥΓΟΥΝ: Αυτοί που άφησαν τους καρκινοπαθείς χωρίς φάρμακα, γιατί αυτό προέβλεπε το περιβόητο μνημόνιο που ψήφισαν οι εθνοπατέρες, προδίδοντας το λαό και το έθνος.

ΑΥΡΙΟ ΦΕΥΓΟΥΝ: Αυτοί που δέχτηκαν να γίνουν μαριονέτες της Μέρκελ και έστηναν κυβερνήσεις ανάλογα με τις επιθυμίες του Μπαρόζο και του Σόιμπλε.

ΑΥΡΙΟ ΦΕΥΓΟΥΝ: Οι δοσίλογοι μιας χρήσεως, που τσάκισαν στην κυριολεξία μισθούς και συντάξεις και ετοιμάζονται να πάρουν τα ρέστα από μισθωτούς και συνταξιούχους.

ΑΥΡΙΟ ΦΕΥΓΟΥΝ: Αυτοί που λησμόνησαν ότι η Ελλάδα είναι ανεξάρτητο κράτος και καταρράκωσαν τις συνταγματικές αρχές της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής Κυριαρχίας.

ΑΥΡΙΟ ΕΡΧΕΤΑΙ: Το μεγάλο πατριωτικό και δημοκρατικό μέτωπο, για να επαναφέρει τη χώρα σε καθεστώς εθνικής κυριαρχίας, εξασφαλίζοντας αξιοπρέπεια και δουλειά, μισθούς και συντάξεις της προκοπής για όλους.

ΑΥΡΙΟ ΕΡΧΕΤΑΙ: Η νέα ηγετική φυσιογνωμία της Ευρώπης ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος με τη βοήθεια της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού θα δώσει τη μάχη με τη διεθνή των τοκογλύφων για τη διαγραφή του δημόσιου χρέους.

ΑΥΡΙΟ ΕΡΧΕΤΑΙ: Η μεγάλη ανατροπή, για να σταματήσει το ναζιστικό πείραμα σε βάρος του ελληνικού λαού. Τα πειράματα της Μέρκελ τελειώνουν οριστικά και αμετάκλητα για την Ελλάδα. Σε περίπτωση που επιθυμούν, ας τα εφαρμόσουν στο δικό τους λαό.

ΑΥΡΙΟ ΕΡΧΕΤΑΙ: H απελευθέρωση της χώρας από τη νέα ναζιστική κατοχή, σηματοδοτώντας μια νέα πορεία, στην οποία κυρίαρχο ρόλο θα έχει ο ελληνικός λαός. Μια πορεία στην οποία δεν έχει καμία θέση το πολιτικό προσωπικό, που χρεοκόπησε τη χώρα, ούτε οι πρόθυμοι υπηρέτες της Μέρκελ, οι οποίοι για να επιβιώσουν, δέχτηκαν να παίξουν το ρόλο των δοσίλογων.

Για την απελευθέρωση της χώρας από τη νέα Γερμανική κατοχή, χρειάζεται η ψήφος του κάθε έλληνα πατριώτη. Γιατί αύριο, δεν έχουμε εκλογές, αλλά δημοψήφισμα, για την παραμονή ή όχι της τρόικας στην Αθήνα. Ή φεύγουν αύριο και ελευθερώνεται η χώρα ή μένουν για καμιά πενηνταριά χρόνια ακόμα και γινόμαστε για μια ακόμα φορά ραγιάδες και δούλοι.

 

www.kontranews.gr
 

Περιζήτητη γκόμενα η Χρυσή Αυγή

Είναι πολύ αστείο το ότι η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ πως φλερτάρει με τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. Και είναι αστείο επειδή οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής –πριν γίνουν ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής- ήταν, επί χρόνια, ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.
Οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής παρουσιάζονται σαν να έχουν πέσει ξαφνικά από τον ουρανό. Σαν να μην ζούσαν πριν στη χώρα. Σαν να μην είχαν ψηφίσει ποτέ.

Δεν ήταν φασίστες οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής όσα χρόνια ψήφιζαν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Τώρα έγιναν φασίστες. Τώρα που δεν ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ.

Τον Σεπτέμβριο του 2012, στο κείμενο «Όλη η Ελλάδα Χρυσή Αυγή!», έγραφα:
«Τις τελευταίες δεκαετίες, μετά τη χούντα, όλοι οι φασίστες βρήκαν καταφύγιο στο ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, και έκαναν τους δημοκράτες γιατί τους τάιζαν ασύστολα.

Τώρα που η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να ταΐζουν όλους αυτούς τους φασίστες, αυτοί απελευθερώθηκαν, αποενοχοποιήθηκαν και δηλώνουν με περηφάνια πως είναι φασίστες.»

Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ –που είχαν επί δεκαετίες στους κόλπους τους τους απόγονους των δωσίλογων της Κατοχής- έχουν τρομοκρατηθεί μπροστά στο ενδεχόμενο τα δικά τους φασισταριά να ψηφίσουν άλλο κόμμα στις ευρωεκλογές ή να ψηφίσουν υποψήφιους άλλων κομμάτων στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Διάβολε, γι’ αυτό «φούσκωσαν» την Χρυσή Αυγή: για να μην φύγουν οι ψήφοι των «ορφανών» τους προς άλλες κατευθύνσεις.

Γιατί, αν τα ζώα που ψήφισαν Χρυσή Αυγή στις εκλογές του 2012 είχαν ψηφίσει Ανεξάρτητους Έλληνες, θα είχαμε αποχαιρετήσει από τότε την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Αλλά τι να περιμένεις από τους απόγονους των δωσίλογων; Μια ζωή δούλοι, προδότες και ρουφιάνοι ήταν.

Και βλέπεις τώρα την Νέα Δημοκρατία του Άδωνι Γεωργιάδη, του Μάκη Βορίδη και του Φαήλου Κρανιδιώτη, την Νέα Δημοκρατία του Μπαλτάκου που έκανε τον ενδιάμεσο του Σαμαρά στις συνομιλίες με τον Κασιδιάρη, να κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ πως επιθυμεί τις ψήφους των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής.

Μα γιατί πήρε τον Άδωνι και τον Βορίδη στην Νέα Δημοκρατία ο Σαμαράς; Επειδή είναι δημοκράτες; Τους πήρε για να μαζέψει ψήφους από τους φασίστες.

Γιατί φλέρταρε ο Σαμαράς με τον Κασιδιάρη μέσω Μπαλτάκου;

Γιατί δεν προφυλακίστηκε μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα ο Κασιδιάρης με εντολή Σαμαρά όπως οι υπόλοιποι χρυσαυγίτες;

Μα γιατί Νέα Δημοκρατία και Χρυσή Αυγή ζουν έναν μεγάλο έρωτα.

Έναν έρωτα που δεν είναι πια κρυφός. Βασικά, ποτέ δεν ήταν.

Ας ενωθεί επιτέλους αυτή η Νέα Δημοκρατία με την Χρυσή Αυγή, να τελειώνει η ιστορία.

Τυπικό είναι το ζήτημα, βρε αδερφέ!

Καλά στέφανα!

 

(Κρίμα και ντροπή για τους παραδοσιακούς και λαϊκούς δεξιούς που άφησαν τον Σαμαρά και την ακροδεξιά παρέα του να φτάσουν την Νέα Δημοκρατία σε αυτή την κατάντια.)

pitsirikos.net

ΤΕΤΕΛΕΤΣΑΙ....Ψευταράδες για πόσο ακόμα θα μας δουλεύτε;

ΟΟΣΑ: Οι πολιτικοί εν γνώση τους οδήγησαν την Ελλάδα στην καταστροφή

 

Ο πρόεδρος του ΟΟΣΑ Άνχελ Γκουρία σε συνέντευξή του δήλωσε ότι εν γνώση της η πολιτική τάξη στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιταλία οδήγησε αυτές τις χώρες στην καταστροφή και κάνει λόγο για σημαντικά προβλήματα που είχαν εντοπιστεί στο συνταξιοδοτικό σύστημα της Ελλάδας ήδη από το 2008.

«Το 2008 εξετάσαμε το συνταξιοδοτικό σύστημα των κρατών- μελών μας και η Ελλάδα είχε το πιο γενναιόδωρο από όλα», δηλώνει ο κ. Γκουρία σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική σελίδα της γερμανικής εφημερίδας «Die Welt» και επισημαίνει ότι ήδη τότε το συνταξιοδοτικό σύστημα ήταν έτοιμο να καταρρεύσει, όπως και συνολικά τα δημοσιονομικά της χώρας.

Η Ελλάδα είχε το πλέον γενναιόδωρο σύστημα, αλλά μεταξύ των πρωτοπόρων ήταν επίσης η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία, επισημαίνει ο Πρόεδρος του ΟΟΣΑ και εξηγεί ότι δεν πρόκειται για τυχαίο γεγονός, καθώς, όπως λέει, κοντόφθαλμες και κακές αποφάσεις διαπέρασαν το σύνολο της δημόσιας διοίκησης στις χώρες αυτές.

Ερωτώμενος εάν αυτές οι χώρες με τις μεταρρυθμίσεις που δρομολόγησαν τελευταία θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε ιστορίες επιτυχίας για την ευρωζώνη, όπως η Γερμανία, ο κ. Γκουρία δηλώνει ότι η καλή κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Γερμανία είναι το αποτέλεσμα 15 ετών επίπονης εργασίας.

«Οι χώρες υπό κρίση απέχουν πολύ από αυτό. Πρέπει ακόμη να σταθεροποιήσουν την οικονομία τους. Στα δημοσιονομικά το έχουν επιτύχει, τώρα πρέπει να βάλουν σε τάξη την οικονομία και αυτό σημαίνει κυρίως μείωση της ανεργίας, κυρίως της νεανικής, η οποία αποτελεί τεράστιο βάρος για τις κοινωνίες. Ας είμαστε ρεαλιστές: αυτές οι χώρες έχουν ακόμη μακρύ δρόμο μπροστά τους».

 

www.crashonline.gr

 

Τι δεν καταλαβαίνεις πια; Οι εχθροί δεν είναι προ των πυλών είναι μέσα στην χώρα, μέσα  στα σπίτια μας και κάνουν κουμάντο τις ζωές μας...

Αρνιέμαι...να είμαι υπόδουλος

Τώρα εξαφανίστε τους

Αυτοί που εξαπάτησαν το λαό και εκλέχτηκαν υποσχόμενοι άκρως αντίθετα πράγματα με αυτά που έκαναν μετέπειτα ως κυβέρνηση.

Αυτοί που με την ίδια ευκολία που μείωναν μισθούς και συντάξεις των πεντακοσίων ευρώ και καταργούσαν επιδόματα, παράλληλα, διέγραφαν στα μουλωχτά, με κρυμμένες τροπολογίες, χρέη εφοπλιστών και πετρελαιάδων ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ.
Αυτοί που ξεπούλησαν για ψίχουλα στους ολιγάρχες φίλους τους την περιουσία του λαού: κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις, δημόσιες τράπεζες, δημόσια γη.
Αυτοί που προωθούν την...τσιμεντοποίηση των παραλιών μας.

Αυτοί που με αντισυνταγματικές επιστρατεύσεις διέλυαν απεργίες εργαζομένων του δημόσιου τομέα, αλλά και του ιδιωτικού, των ναυτεργατών, που απεργούσαν επειδή ζητούσαν από τους εφοπλιστές τα δεδουλευμένα τους

Αυτοί που συνωμοτούσαν στις Κάννες εις βάρος του ελληνικού λαού.

Αυτοί που έκλεισαν παράνομα τη δημόσια ραδιοτηλεόραση ενεργώντας σαν απριλιανοί δικτάτορες.

Αυτοί που διόριζαν τραπεζίτες για πρωθυπουργούς και υπουργούς για να εξασφαλιστούν τα συμφέροντα των τραπεζιτών και  των καναλαρχών.

Αυτοί που κατήργησαν τις δημοκρατικές διαδικασίες στη βουλή με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

Αυτοί που κατέθεταν πολυνομοσχέδια εκατοντάδων σελίδων με κοινωνιοκτόνα μέτρα σε ένα μόνο άρθρο για να εξασφαλίσουν την σίγουρη ψήφισή τους.

Αυτοί που αύξησαν εξωφρενικά τη συμμετοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακα, καθιστώντας ακόμα πιο οικονομικά δυσβάστακτη τη ζωή τους και αποκαλώντας «κομμουνιστές» ή «συριζαίους» όσους τολμούσαν να διαμαρτυρηθούν.

Αυτοί που στην υπηρεσία μεγάλων πολυεθνικών τρομοκρατούσαν ολόκληρους οικισμούς, εισβάλλοντας με τα ΜΑΤ και τα ΕΚΑΜ σε σπίτια πολιτών που αντιδρούσαν ενάντια στην οικολογική καταστροφή του τόπου τους.

Αυτοί που κατήργησαν σχεδόν όλα τα εργατικά δικαιώματα προς όφελος των μεγαλοεπιχειρηματιών καθιστώντας τη Ελλάδα τη χειρότερη χώρα στην ΕΕ για να εργάζεται κανείς.

Αυτοί που προσέθεταν στα μνημόνια επιπλέον αντιεργατικά μέτρα-παραγγελιές από μεγαλοεπιχειρηματίες, που δεν αποτελούσαν καν απαιτήσεις της Τρόικας.

Αυτοί που συνέβαλαν όσο κανείς άλλος στη γιγάντωση του νεοναζιστικού φαινομένου, είτε ανεβάζοντας με τον ακραία ξενοφοβικό τους λόγο τον πήχη του ρατσισμού στα ύψη, είτε υιοθετώντας την πολιτική ατζέντα της Χρυσής Αυγής, ενώ παράλληλα προπαγάνδιζαν τη "θεωρία των δύο άκρων".

Αυτοί που διέλυσαν την Παιδεία και τη δημόσια Υγεία.

Αυτοί που με απάθεια αφήνουν παιδιά στα σχολεία να λιποθυμούν από την πείνα.

Αυτοί που καταδίκασαν εκατοντάδες χιλιάδες στην ανεργία σπάζοντας το ένα ευρωπαϊκό ρεκόρ μετά το άλλο.

Αυτοί που γέμισαν την Αθήνα με χιλιάδες άστεγους.

Αυτοί που δημιούργησαν εικόνες σαν κι αυτήν.

Αυτοί που εξώθησαν χιλιάδες πολίτες στην αυτοκτονία.

Αυτοί που βύθισαν μια ολόκληρη χώρα στη φτώχεια και τη δυστυχία.

Αυτοί που, παρ' όλα αυτά και χωρίς ίχνος στοιχειώδους ντροπής, έχουν από πάνω και το θράσος να στέκονται πάνω από το κουφάρι της κοινωνίας και να παριστάνουν τους σωτήρες και τους επιτυχημένους, παρουσιάζοντας ψεύτικα πρωτογενή πλεονάσματα και σκηνοθετημένες εξόδους στις αγορές.

Αυτοί, όλοι αυτοί, πρέπει την Κυριακή στις Ευρωεκλογές να πάρουν ένα ισχυρό μήνυμα αποδοκιμασίας για τις εγκληματικές τους πολιτικές.

Εξαφανίστε τους.

Από jungle-report, μέσω "Το Γρέκι"

Η Ελλάδα στην Ευρώπη Ποια Ελλάδα; Ποια Ευρώπη;

Νίκος Ξυδάκης

 

Κάτι αλλάζει στην Ευρώπη, και τώρα είναι ευκαιρία να ακουστεί η φωνή των Ελλήνων. Οι Ελληνες θα ακουστούν όχι πια ως λοιδωρούμενα θύματα, αλλά ως ισότιμοι πολίτες και, κυρίως, ως οι φορείς μιας επώδυνης, πλην πολύτιμης, εμπειρίας από την άκριτη εφαρμογή των πιο βάρβαρων συνταγών νεοφιλελευθερισμού. Υπό αυτή την έννοια, η ελληνική εμπειρία μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους λαούς της Ευρώπης σαν δείκτης για το τι πρέπει να ανατραπεί. Από την πλευρά μας, η επώδυνη εμπειρία της χρεοκοπίας, της εσωτερικής υποτίμησης και της ισοπέδωσης του κόσμου της εργασίας, πρέπει να μετασχηματιστεί σε σύνθετο στοχασμό και πράξη, που θα εμπνεύσουν τον ελληνικό λαό στην πορεία εθνικής ανασυγκρότησης και ταυτοχρόνως θα ακτινοβολούν στους λαούς της Ε.Ε. το πολύτιμο μήνυμα: Μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή.

Η πρωτοφανής απήχηση που έχει έδη η ελληνική Αριστερά και ο Αλέξης Τσίπρας στην Ευρώπη ενισχύει αυτή την εκτίμηση. Προ πάντων όμως μας δίνει το μέτρο της ιστορικής ευθύνης που έχουμε ως Ελληνες δημοκράτες και αριστεροί απέναντι στην κοινωνία και τις μέλλουσες γενιές, απέναντι στην ιστορία.

Η κρίση

Η Ευρώπη μπαίνει σε φάση κλυδωνισμών και ιστορικού μετασχηματισμού. Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 αποκάλυψε τρία λανθάνοντα χαρακτηριστικά της ευρωδομής:

Πρώτον, την κατίσχυση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου επί των κυβερνήσεων και της πολιτικής εξουσίας. Στην κρίση χρέους, οι κυβερνήσεις Γερμανίας και Γαλλίας κινήθηκαν για να σώσουν τις τράπεζές τους, και όχι τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. ούτε καν τους λαούς τους. Τα χρέη των τραπεζών μετακυλίστηκαν στους λαούς.

Δεύτερον, την ασύμμετρη αρχιτεκτονική του ευρώ, που όχι μόνον απέτρεπε τη σύγκλιση και σώρευε πλεονάσματα στο Βορρά (ουσιαστικά στη Γερμανία) εις βάρος του Νότου, αλλά επιπλέον έδειχνε τα παθογενή όρια της έκδοσης χρήματος από τις ιδιωτικές τράπεζες.

Τρίτον, την πλήρη εγκατάλειψη του φεντεραλισμού και των ιδρυτικών αρχών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Τη στιγμή της κρίσης ο ομόσπονδος χαρακτήρας εγκαταλείφθηκε ακόμη και κατά τα προσχήματα, και στην Ε.Ε. ξεπρόβαλε μόνο και κυρίαρχος ο διακυβερνητισμός. Μέρκελ και Σαρκοζί, καταρχάς, και μόνη της η Μέρκελ, εν συνεχεία, αποφασίζουν για λογαριασμό της κερματισμένης Ευρώπης.

Τι περιμένουμε

Η κρίση χρέους στις χώρες της ευρωζώνης είναι ένα μόνο σύμπτωμα από πολλά: ύφεση ή στασιμότητα, αποπληθωρισμός και, κυρίως, ογκούμενη δομική ανεργία, είναι τα σημαντικότερα συμπτώματα. Η εμμονή στο δόγμα της δημοσιονομικής λιτότητας και της αποστράγγισης του κόσμου της εργασίας, απειλούν πλέον όχι μόνο την κοινωνική συνοχή εντός των κρατών, αλλά και τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η οικονομική απόκλιση Βορρά-Νότου τείνει να λάβει χαρακτήρες έμμεσου ελέγχου των αδύναμων κρατών-μελών, που φτάνουν στα όρια της αποικιοποίησης. Το ογκούμενο κύμα του ευρωσκεπτικισμού και της άκρας δεξιάς είναι η μια δυσάρευστη, πλην υπαρκτή, έκφραση της δυσαρέσκειας απέναντι στην κοινωνική αποσυναρμογή, την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Πάνω σε αυτό το φόντο έρχονται και οι γεωπολιτικές και γεωοικονομικές αναταράξεις. Μερικά σημεία:

• Η κρίση της Ουκρανίας έδειξε πόσο ευάλωτη είναι η εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης: Ατολμη, καιροσκοπική, ασυνεπής, μυωπική. Η νεοφιλελεύθερη καιροσκοπική Ευρώπη συνεθλίβη ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία.

• Το προσεχές δημοψήφισμα φέτος, για την αυτονομία της Σκωτίας, όχι μόνο θα δοκιμάσει τις αντοχές της Μεγάλης Βρετανίας αλλά θα αποτελέσει πρόκριμα για ανάλογες αυτονομιστικές κινήσεις σε άλλες χώρες, όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Τα κέντρα εξουσίας της Ευρωπαϊκή Ενωση θα πρέπει να επανεξετάσουν την πολιτική σιδηράς πειθαρχίας και περιορισμού των εξουσιών των εθνικών κυβερνήσεων.

• Τέλος, το δημοψήφισμα της Βρετανίας, το 2017, για έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση, θα δρομολογήσει μείζονες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στο ευρωατλαντικό μέτωπο. Για να αποτραπεί η απόσπαση της Βρετανίας από την Ε.Ε., πιθανότατα θα επιστραφούν εξουσίες και ελευθερία κινήσεων στο κράτος-έθνος, οι οποίες έως τώρα ελέγχονταν από το κέντρο των Βρυξελλών.

Γενικά, θα δούμε πιθανότατα έναν κλονισμό της διακυβερνητικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, κατ’ ουσίαν μια αμφισβήτηση της γερμανικής ηγεμονίας, και μια επαφορά σε νέα ισορροπία, πιθανόν έναν πολυπολικό ομοσπονδιακό τρόπο διακυβέρνησης.

Σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει να προσδοκούμε και να επιδιώξουμε μια ευνοϊκότερη σχέση της Ελλάδας με το ευρωπαϊκό κέντρο, επαναφέροντας στο επίκεντρο τις ιδρυτικές αρχές της Ε.Ε., δηλαδή τη σύγκλιση, τη συνοχή, την ισότιμη συμμετοχή, την αλληλεγγύη, τη δημοκρατική πολιτική ολοκλήρωση.

Εχουμε το καθήκον να ανακόψουμε την νεοφιλελεύθερη πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης προς την ανισότητα, την πληβειοποίηση και την αμοιβαία καχυποψία των Ευρωπαίων.

Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις για την έκταση της επιρροής του Ευρωκοινοβουλίου. Γνωρίζουμε την ύπαρξη πανίσχυρων εταιρικών λόμπι στις Βρυξέλες, τα οποία συναγωνίζονται τους λομπίστες του Capitol Hill της Ουάσιγκτον. Γνωρίζουμε ότι η Ε.Ε. κυβερνάται διακυβερνητικά από το Βερολίνο και εν μέρει από το εξασθενημένο Παρίσι, και όχι φεντεραλιστικά, αλλά χρησιμοποιούμε κάθε όπλο που διατίθεται. Το Ευρωκοινοβούλιο είναι ένα τέτοιο προνομιακό πεδίο, το μόνο όργανο της Ε.Ε. με εκλεγμένους αντιπροσώπους των λαών, το μόνο με αδιαμεσολάβητη πολιτική νομιμοποίηση.

 

vlemma.wordpress.com

 

ΥΓ του blog: Έχουμε φιλοξενήσει άρθρα και σχόλια του Νίκου Ξυδάκη στο blog μας οπότε θεωρήσαμε ότι πρέπει να υπογραμμίσουμε την τωρινή του προσπάθεια. Όπως τα ιδια ισχύουν και με τον Γιώργο Δελαστίκ που είναι υποψήφιος με το ευρωψηφοδέλτιο του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτά και τίποτα άλλο.

Ναι, ρε, αναποφάσιστoς!

Για τον αρχηγό των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», έχω πει από παλιά τη γνώμη μου. Τέλος πάντων, όμως, ο τύπος κάνει έναν έντιμο πατριωτικό αγώνα. Έτσι, τουλάχιστον, μου φαίνεται εμένα. Δεν ξεχνώ ότι ο Πάνος είναι ο μόνος που επιμένει στον λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους. Οι άλλοι τα έχουν μασήσει τα λόγια τους πάνω σ’ ετούτο το σημαντικό θέμα. Επιμένω να λέω ότι αυτό είναι ένα από τα σοβαρότερα θέματα κι ότι με τον λογιστικό έλεγχο, ελέγχεις!

Υπολογίζεις πόσα ροκανίσανε τα τρωκτικά, βλέπεις τι μαζεύεις από τους μεγάλους κλέφτες, ντόπιους και ξένους -γερμαναράδες κυρίως -κι ύστερα διαπραγματεύεσαι τα περαιτέρω. Δεν χαρίζεις πρόστιμα σε Γερμανούς προμηθευτές ούτε απαλλάσσεις από φόρους τους Γερμανούς διαχειριστές των αεροδρομίων σου. Αυτά είναι πράγματα που θα τα πεις είτε είσαι αριστερός είτε είσαι δεξιός, αρκεί να είσαι Έλληνας.

Να, σκέφτομαι, το Νότη τον Μαριά, για παράδειγμα, δε θα άξιζε αυτός να πάει στο Ευρωκοινοβούλιο; Θα άξιζε! Ας πάει στο καλό, λοιπόν, κακό δεν κάνει, είναι καταρτισμένος στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, μιλάει και ξένες γλώσσες...

Επειδή μου αρέσουν και οι πλάκες, θα ήθελα να πάει κι ο Κώστα ο Ζουράρις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μπορεί να έχει χάσει το σφρίγος και τη διαύγεια που είχε παλιά, αλλά τι να σου πω αντιμνημονιακό μου πληκτρολόγιο, τον φαντάζομαι να αγορεύει στο Ευρωκοινοβούλιο και κυλιέμαι στο πάτωμα από τα γέλια, φέρνοντας στο μυαλό την αναστάτωση που θα προκαλέσει η παρουσία του στη Διεύθυνση Μεταγλώττισης του κοινοβουλίου της Ευρωπαϊκής μας Ένωσης!

Άσε που κι η αριστερή σου συνείδηση, σου λέει ότι μετά το τελευταίο ξεσκαρτάρισμα ο Πάνος ηγείται -χωρίς ίσως να το έχει συνειδητοποιήσει κι ο ίδιος ο καημένος- ενός κεντροαριστερού πατριωτικού κόμματος που μοιραία δεν κατάφερε να συγκρατήσει τους πολλούς, ανεξάρτητους Ελληναράδες με τα καμένα μυαλά, που προτιμούν να στηρίζουν με  την ψήφο τους τους φριχτούς Αυγουλοκέφαλους.

Γιατί μας μην δώσω τους σταυρούς μου σε αυτούς ή στον άλλο, τον παρόμοιό τους, τον Δημήτρη Καζάκη; Άλλο θέμα, αν ετούτος προτάσσει επιστροφή στη δραχμή, μια επιλογή που θα είναι επώδυνη για τους πολλούς και γι’ αυτό δε συμφωνώ μαζί του. Αλλά ψηφίζουμε για την Ευρώπη κι όχι για ελληνική κυβέρνηση και μια ελληνική έδρα στην Ευρωπαϊκή Βουλή, θα την άξιζε κι αυτός! Εξαιρετικός αγορητής με μυαλό σαν εγκυκλοπαίδεια. Θα ήταν ένας εξαιρετικός εκπρόσωπος των ελληνικών συμφερόντων στην Ευρώπη∙ εργάτης στην υπηρεσία της πατρίδας, όχι σαν ορισμένους τενεκέδες που πάνε στις Βρυξέλλες για να κάνουνε μεγάλη ζωή!

Έχω, όμως, από την άλλη και τον φίλο μου τον Ηλία, θα σου πω άλλη φορά γι’ αυτόν, ο οποίος με βομβαρδίζει ασταμάτητα με υλικό υπέρ του Συ.Ριζ.Α. και μου εξηγεί ότι πρέπει να αφήσω τις ανοησίες (αλλιώς το είπε, με λιγότερο κόσμιο τρόπο) -ν' αφήσω τις ανοησίες λοιπόν, και να ψηφίσω Συ.Ριζ.Α. γιατί μετά το κάζο στις αυτοδιοικητικές είναι η τελευταία ευκαιρία να στείλομε το περίφημο μήνυμα!

Ο Ηλίας μου έστειλε και το σποτάκι του Γιώργου Κυρίτση, του υποψήφιου με το σκουλαρικάκι και το τριμαρισμένο μουσάκι, μέσα στην τσαχπινιά και την χαριτωμενιά, να συζητά για το ρεφενέ της παρέας στην ταβέρνα. Αξίζει να το δείτε το κλιπάκι γιατί αν το δείτε, θα καταλάβετε ότι όλοι μαζί τα φάγαμε, –καλά τα λέει ο άνθρωπος. Μόνο που οι μερίδες ήταν άνισες. Στην περίπτωσή μας, μάλιστα, δεν πρόκειται για μια φιλική παρέα 20 ατόμων, αλλά για έναν ολόκληρο λαό που πληρώνομε αυτά που δεν τα φάγαμε όλοι μαζί. Ασφαλώς οι μερίδες ήταν τερατωδώς άνισες! Και ήταν τρελό το φαγοπότι και καλά κάνει κι αυτός, ο συμπαθέστατος, ο Κυρίτσης και μας τα εξηγεί με μπρίο. Ακόμα όμως συζητάνε, στο σποτάκι, πως θα μοιραστεί ο λογαριασμός. Ακόμα το συζητάνε, κατάλαβες! Να δεις, πάντως, που στο τέλος θα τον σταυρώσω τον Κυρίτση! Όχι για άλλο λόγο, αλλά για να μπορεί την άλλη φορά να κερνάει αυτός την παρέα με την παχυλή ευρωβουλευτική του αποζημίωση, να είναι καλά ο άνθρωπος, να μην υπάρχουν και γκρίνιες στην ομήγυρη!

Επαναλαμβάνει επίμονα ο Ηλίας, ως υποχθόνιος reminder, την υποχρέωσή μου να στείλω το μήνυμα στον πρωθυπουργεύοντα σφουγγοκωλάριο με τα ξεκαθαρά συμπτώματα του συμπλέγματος του Ιεχωβά  και στον άλλο τον χοντρό παρασυνταγματολόγο με την ψυχογενή βουλιμία για εξουσία.

Αντιλαμβάνομαι τη φωνή της λογικής και το άγχος του Ηλία. Αυτό που οφείλω να κάνω, λοιπόν, είναι να ψάξω να βρω τέσσερις αξιόλογους ανθρώπους μέσα στο ψηφοδέλτιο του Συ.Ριζ.Α. κι αφού αποκλείσω τους λογοκλόπους και μερικούς άλλους –party animals και τα τοιαύτα- να διαλέξω. Να, εδώ δίπλα το έχω το φυλλάδιο.

Του Ηλία πάντως, του το ξέκοψα κι ας επιμένει στο πρόσωπο: Εκείνος που έλεγε ότι οι Πομάκοι, οι Τούρκοι στη συνείδηση και οι Ρομά, είναι ένα πράγμα, αποκλείεται να των σταυρώσω, έστω κι αν ανασκεύασε. Ηλία, ξέχνα το, του είπα! Τελικά μ’ αρέσει το σταύρωμα! Φαντάσου να ήταν αυτός ο άνθρωπος σε εκλόγιμη θέση, με το παλιό σύστημα! Α-πα-πα! Θα το έκαμα το χρέος μου; Δε θα το έκαμα!

Θα το κάνω το χρέος μου, λοιπόν, αλλά σου λέω ότι αποκλείεται να σταυρώσω τη Σοφία τη Σακοράφα. Αυτή η γυναίκα είναι ένα από τα ελάχιστα κοσμήματα του ελληνικού κοινοβουλίου και δε θέλω να τη χάσω για την Εσπερία. Όχι!

Κι αν δεν το κάνω το χρέος μου; Το μήνυμα δε θα σταλεί αν πάρει ο Καζάκης την έδρα του ή αν πάρουν παραπάνω οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» ή οι Πειρατές που χέρι-χέρι πορεύονται με μερικούς από τους φίλους μας τους Οικολόγους, που βρήκανε κι αυτοί αφορμές για μαλιές και να που το διαλύσανε κι αυτοί το δικό τους μαγαζάκι; Αλλά δεν ακούς τι έχουν να πουν όλοι αυτοί, γιατί στην Τηλεδημοκρατία μας ακούς μόνο για τον Σταύρο του τίποτα τοις εκατό.

Ας το πάρει το ποτάμι, θα το κάνω το χρέος μου, θα ψάξω τους τέσσερις στο ψηφοδέλτιο του Συ.Ριζ.Α. Αποκλείεται σου λέω καλό μου πληκτρολόγιο, να μην υπάρχουν ούτε τέσσερις. Αποκλείεται σου λέω!

Υ.Γ. Πάντως χλωμό κι αδύναμο το βλέπω να εκπέμπεται πάλι το μήνυμα στην πλακωμένη από τη φοβέρα Ψωροκώσταινα, καλό μου πληκτρολόγιο. Χλωμό!

my-pillow-book.blogspot.gr

Γιατί δεν ψηφίζω Καμίνη

 

Θάνος Δημάδης

 

Τον Οκτώβρη του 2010, οι Γιώργος Παπανδρέου και Φώτης Κουβέλης πανηγυρίζουν από κοινού τη νίκη του Γιώργου Καμίνη. Για πρώτη φορά το γαλάζιο προπύργιο του δήμου της Αθήνας καταρρέει και το ΠΑΣΟΚ κερδίζει μία μεγάλη εκλογική ανάσα έχοντας εκφράσει όλο το προηγούμενο διάστημα την κομματική του στήριξη στον πρόσωπο του μέχρι πρότινος συνηγόρου του πολίτη. Η εκλογική ανάσα που κατ' ουσίαν εκβίασε τότε ο Γιώργος Παπανδρέου χρησιμοποιώντας κι αυτός -όπως κάνει σήμερα ο Βενιζέλος- την προσφιλή απειλή για προσφυγή στις κάλπες αν τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ικανοποιητικά, μεταφράζεται σε ψήφο εμπιστοσύνης προς το Μνημόνιο και την κυβερνητκή πολιτική. Στο πρόσωπο του Γιώργου Καμίνη στον δήμο της Αθήνας και του Γιάννη Σγουρού στην Περιφέρεια Αττικής, ο Παπανδρέου κερδίζει τις πολιτικές εντυπώσεις στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό που είχε διαμορφωθεί τότε υπό την ασφυκτικό κλοιό της καταγγελτικής αντιπολίτευσης Σαμαρά.

Και οι δανειστές μας κάνουν κι αυτοί με την σειρά τους την δική τους ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος υπέρ της κυβερνητικής σταθερότητας και των πολιτικών του Μνημονίου. Χαρακτηριστικά αναφέρω τη δήλωση της εκπροσώπου τύπου του ΔΝΤ, Κάρολιν Άτκινσον, στην ερώτηση που της απηύθυνα κατά την διάρκεια της καθιερωμένης συνέντευξης τύπου στην Ουάσινγκτον, υποστηρίζοντας ότι «το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα δείχνει ότι οι πολίτες εγκρίνουν τις πολιτικές που απορρέουν από το Μνημόνιο που έχουμε συνάψει με την ελληνική κυβέρνηση». Ούτε ο Καμίνης ούτε ο Σγουρός αντιδρούν τότε για το «επικοινωνιακό καπέλωμα» που δεν έδειξε να τους πειράζει, αποδεχόμενοι κατ' ουσίαν να παιχτεί στις πλάτες τους ένα άγριο επικοινωνιακό παιχνίδι από την κυβέρνηση Παπανδρέου και τους δανειστές μας, προκειμένου να στηριχθεί η δοκιμαζόμενη κυβερνητική πλειοψηφία που περνούσε μέσα από τις αντιμνημονιακές Συμπληγάδες της αντιπολίτευσης Σαμαρά αλλά και της έντονης οργής της κοινωνίας.

Αυτά για την ιστορία. Γιατί πρέπει κάποτε στην Ελλάδα να πάψουμε να έχουμε κοντή μνήμη σε σχέση με τους ρόλους που καθένας έχει παίξε στο παρελθόν. Το γεγονός ότι ο κ. Καμίνης κέρδισε στις εκλογές του 2010 τον δήμο της Αθήνας ως κομματικός εκλεκτός του ΠΑΣΟΚ, κάτι που σήμερα επιλέγει να ξεχνάει, δεν αποτελεί αναγκαστικά λόγο για να τον καταψηφίσει κάποιος σήμερα. Είναι όμως ένα δείγμα του υποκριτικού τρόπου με τον οποίον σήμερα διεκδικεί εκ νέου την στήριξη των πολιτών του δήμου της Αθήνας, ως μία δήθεν αυτοδιοικητική υποψηφιότητα, η οποία στην πραγματικότητα είναι βαθιά κομματική. Και ταυτοχρόνως μία υποψηφιότητα αυτοσυντήρησης του έτερου σημερινού κυβερνητικού εταίρου, της Ν.Δ., η οποία στηρίζει τον Καμίνη κλείνοντας τη «μύτη» της στη λογική του μη χείρον βέλτιστον.

Είναι όλα τα παραπάνω λόγοι για να καταψηφιστεί ο Καμίνης; Θα έλεγα πως όχι. Ή τουλάχιστον όχι επαρκείς λόγοι. Επιλέγω να περιγράψω εν συντομία μια ιστορία στην οποία ήμουν πρωταγωνιστής, την κατήγγειλα δημόσια όταν αυτή συνέβη, και σήμερα με θυμό την ανακαλώ στη μνήμη προς απάντηση των ισχυρισμών του κ. Καμίνη ότι στην διάρκεια της τετραετίας του η πόλη βελτιώθηκε ως προς την ποιότητα ζωής των κατοίκων της. Και πραγματικά, έχω βαρεθεί να εκφράζουν άποψη για τη ζωή στην Αθήνα και για τις δημαρχιακές υποψηφιότητες, άνθρωποι που ούτε μένουν στο κέντρο, ή, αν μένουν, τις περισσότερες φορές διαβιούν στις καλά «προστατευμένες» περιοχές του Κολωνακίου. Ως κάτοικος στο Μοναστηράκι ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει να φεύγεις το πρωί από το σπίτι σου και να μην μπορείς να βγεις από την είσοδο της πολυκατοικίας σου επειδή πάνω στο πεζοδρόμιο είναι παρκαρισμένα τρία αυτοκίνητα στην σειρά. Ή να πρέπει να περάσεις μέσα από τα στενά που βρωμάνε κάτουρο με τους κάδους των απορριμάτων να ξεχειλίζουν από τα σκουπίδια, μέρα μεσημέρι, στην πλέον τουριστική περιοχή της πόλης. Αυτή είναι η περιγραφή της καθημερινότητας. Της αληθινής και όχι της προεκλογικής καθημερινότητας στην οποία εσχάτως βάλθηκε εμάς τους κατοίκους του κέντρου να μας πείσει ότι ζούμε. Είμαι κάτοικος του κέντρου που ο κ. Καμίνης φρόντισε στο Μοναστηράκι να καταργήσει και τις λιγοστές θέσεις που υπήρχαν για τους μόνιμους κατοίκους.

Θέλετε να μάθετε τον λόγο; Μετέτρεψε τις θέσεις με δική του απόφαση σε θέσεις για μοτοσακό, κάνοντας το χατήρι στους καταστηματάρχες που διαμαρτύρονταν επειδή έκλειναν τα αυτοκίνητα τις... βιτρίνες των καταστημάτων τους. Βλέπετε οι ψήφοι των καταγεγραμμένων καταστηματαρχών έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από τις ψήφους κατοίκων, που σε μεγάλο βαθμό δεν είναι εξασφαλισμένες ψήφοι για τον κ. Καμίνη. Θέλετε και συνέχεια; Όταν προσέφυγα στο γραφείο του δημάρχου για να διαμαρτυρηθώ, πριν έναν ακριβώς χρόνο, για την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας, επικαλούμενος πρώτα και κύρια τον αβίωτο βίο που μας έχει κάνει η απόφαση του δημάρχου να καταργήσει τις λιγοστές θέσεις κατοίκων που υπήρχαν στην οδό Βύσσης, η απάντηση που πήρα από στενό του συνεργάτη ήταν «και τι θέλεις τώρα να κάνουμε εμείς;». Καλά διαβάσατε. Υπάρχει όμως και συνέχεια. Απευθύνομαι στη δημοτική αστυνομία -πριν αυτή καταργηθεί- όπου ανώτερο στέλεχός της μου δηλώνει ευθαρσώς ότι «αγαπητέ, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, μπορούμε όμως λόγω της δημοσιογραφικής σας ιδιότητα να σβήσουμε τις κλήσεις». Για να καταλάβετε: η Δημαρχιακή Αρχή καταργεί τις θέσεις των κατοίκων, γράφει εμάς τους κατοίκους που δεν έχουμε πού αλλού να παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας, και μετά δίνεται η δυνατότητα να σβηστούν οι κλήσεις επιλεκτικά, λόγω επαγγελματικής ιδιότητας ή συγγένειας.

Παρ' όλα αυτά εύχομαι στον κ. Καμίνη καλή επιτυχία, αλλά αν εκλεγεί να θυμάται στη δεύτερη θητεία του ότι η κυρία με τα Louis Vuitton στο Κολωνάκι δεν έχει παραπάνω δικαιώματα ως δημότης της Αθήνας σε σχέση με όλους εμάς. Και ο νοών νοείτω.

www.protagon.gr

«Δημιούργημα των εκδοτών το ποτάμι»

Σαν δημιούργημα των εκδοτών, που βλέπουν τα παραδοσιακά κόμματα να καταρρέουν, χαρακτηρίζει το Ποτάμι ο δημοσιογράφος και οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης σε συνέντευξη που παραχώρησε στο διεθνές δίκτυο Russia Today.

 

«Έπρεπε να δημιουργήσουν κάτι το οποίο θα βρισκόταν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους» συνεχίζει ο Λ.Βατικιώτης επισημαίνοντας ότι το κόμμα του Στ. Θεοδωράκη «έχει απόλυτα νεοφιλελεύθερη ατζέντα» και δεν λέει κουβέντα για το ρόλο των τραπεζών αλλά ούτε και για την κατάσταση των μισθών ή του συστήματος υγείας και της εκπαίδευσης.

Σε σκοπτικό σχόλιό της η δημοσιογράφος του RT επισημαίνει ότι οι Έλληνες «είναι τόσο απελπισμένοι για αλλαγή» ώστε εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε έναν τηλεπαρουσιαστή, παρά το γεγονός ότι δεν ξέρουν τι εκπροσωπεί, γιατί δεν υπάρχει τίποτα άλλο στο οποίο μπορούν να ελπίζουν.

Σκίτσο: Jungle report

info-war.gr

Κρίνε μόνο σου

Γιατί θα ψηφίσω Ελιά

Θα ψηφίσω Ελιά γιατί ο ηγέτης της, ο Βενιζέλος, δεν είναι αυτός που έχει την πατρότητα του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Θα ψηφίσω Ελιά γιατί ο ηγέτης της, ο Βενιζέλος, δεν ήταν αυτός που έλεγε στην Εξεταστική Επιτροπή ότι οι αριθμοί τραπεζικών λογαριασμών του Τσοχατζόπουλου, ήταν αριθμοί τηλεφώνων και τον αθώωνε.

Θα ψηφίσω Ελιά γιατί ο ηγέτης της, ο Βενιζέλος, δεν ήταν αυτός που έσωσε την τράπεζα του φίλου του μεγαλοαπατεώνα Λαυρεντιάδη με εκατοντάδες εκατομμύρια και μετά τα χρέωσε σε όλους εμάς.

Θα ψηφίσω Ελιά γιατί ο ηγέτης της, ο Βενιζέλος, δεν ήταν αυτός που άδειασε με τον χειρότερο τρόπο τον ΓΑΠα μετά τις Κάννες.

Θα ψηφίσω Ελιά γιατί ο ηγέτης της, ο Βενιζέλος, δεν ήταν αυτός που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να πάρει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Κάποιος άλλος συνεργάστηκε με τη ΝΔ για να μη διαλυθεί το κόμμα του και καταλήξει αυτός στη φυλακή.
Θα ψηφίσω Ελιά γιατί ο ηγέτης της, ο Βενιζέλος, δεν ήταν αυτός του οποίου οι σύντροφοι στο ΠΑΣΟΚ δημιούργησαν τα... κέντρα συγκέντρωσης μεταναστών και ανακάλυψαν τον κίνδυνο για τους νοικοκυραίους που συνευρίσκονταν με οροθετικές γυναίκες.
Θα ψηφίσω Ελιά γιατί δεν κρύβεται το ΠΑΣΟΚ πίσω από την Ελιά. Δεν έχει λόγο να κρύβεται, γιατί ο Τσουκάτος, ο Τσοχατζόπουλος, ο Νικητιάδης, ο Παναγιωτακόπουλος δεν ανήκαν ποτέ στο ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι άπλυτοι Συρυζαίοι τα διέδιδαν όλα αυτά.

Θα ψηφίσω Ελιά γιατί για το ήθος του Βενιζέλου ορκίζονται ο Άνθιμος, ο Ψυχάρης, ο Μπόμπολας, ο Λάτσης, ο Βαρδινογιάννης, η Όλγα και ο Πρετεντέρης. Είναι δυνατόν να μην πιστεύετε ούτε αυτούς;

"swell"

Μην πυροβολείτε τον αγγελιοφόρο

 

Όχι ρε φίλε, δεν φταίει ο καναπές που ο άλλος δεν ξεκουνιέται να ψηφίσει αριστερά και να διώξει τα μνημόνια που του έχουν γαμήσει τη ζωή. Δεν είναι ντε και καλά απολιτίκ όποιος δεν ενθουσιάζεται με τον ξύλινο λόγο και τη ναφθαλίνη του συνδικαλιστικού ναρκισισμού. Δεν είναι απολιτίκ όποιος δεν συμμετέχει σε συμβολικές απεργίες, ούτε όποιος δεν κατεβαίνει σε καπελωμένες πορείες να φάει τζάμπα δακρυγόνα και να γυρίσει σπίτι του ηττημένος.

Απολιτίκ είσαι εσύ, που μιλάς για λαό τη στιγμή που αυτός ο λαός επικοινωνεί καλύτερα με τον Μπέο και τον Ψινάκη, παρά με σένα. Απολιτίκ είσαι εσύ, που βαφτίζεις “λαϊκή συνέλευση” μια χούφτα συντρόφων σου και καταλήγεις να τσακώνεσαι μαζί τους για ιδεολογικές αποχρώσεις που αφορούν μόνο εσάς και κανέναν άλλον. Απολιτίκ είσαι εσύ, που δεν αμφισβητείς παρωχημένες δοξασίες, φθαρμένα σύμβολα και μοντέλα κοινωνικής οργάνωσης που δεν λειτούργησαν ποτέ. Ούτε έχουν καμία ελπίδα να λειτουργήσουν.

Αν θέλεις πραγματικά να συμμετάσχεις σε ένα πολυσυλλεκτικό κίνημα που θα γιγαντωθεί και θα φέρει τα πάνω-κάτω, πρέπει να αφήσεις στην άκρη την αλαζονική σου πεποίθηση ότι κατέχεις τη μοναδική αλήθεια και οι υπόλοιποι οφείλουν να σε ακολουθήσουν. Πρέπει να αφουγκραστείς τι είναι αυτό που εμπνέει τις μάζες, και να τις παρακινήσεις να πιστέψουν σε ένα σύγχρονο όραμα με συγκεκριμένους στόχους. Πρέπει να επιβληθείς πολιτισμικά, εξουδετερώνοντας και αντικαθιστώντας ένα-ένα τα κοινωνικά πρότυπα και ήθη του μιντιακού εκχυδαϊσμού. Πρέπει να αναζητήσεις καινούργιες δομές, και να σεβαστείς την αποτελεσματικότητα του επαγγελματισμού και της αξιοκρατίας. Και πρέπει να σταματήσεις να ασχολείσαι όλη την ώρα με το πόσο λάθος είναι οι αντίπαλοι σου, αφού αυτό σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται ότι έχεις δίκιο εσύ. Άσε που τους διαφημίζει κιόλας, ενώ εσύ παραμένεις στην αφάνεια.

Το διακύβευμα έχει πλέον να κάνει με την επιβίωση μας απέναντι στη θηριωδία του ναζισμού. Που μόλις φτάσει την κρίσιμη μάζα της -σιωπηλής έστω- ανοχής από την πλειοψηφία, δεν θα διστάσει να κάνει τη χούντα των συνταγματαρχών να φαίνεται σαν παιδική χαρά. Κι αν αυτό σου φαίνεται τραβηγμένο, θυμήσου πόσο σε σόκαρε κάποτε το γεγονός ότι ο Καρατζαφέρης κατάφερε να μπει στη Βουλή κι ο Άδωνις στα τηλεοπτικά στούντιο. Για κοίτα γύρω σου πού είμαστε τώρα…

Ποσώς μας ενδιαφέρει αν μερικοί υποψήφιοι του Σύριζα πέρασαν στον δεύτερο γύρο, ή αν το ΚΚΕ διατήρησε τις δυνάμεις του και η Ανταρσύα πήρε λίγες εκατοντάδες ψήφους παραπάνω. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε εάν και πότε η αριστερά θα εξελιχθεί, θα συσπειρωθεί και θα αποκτήσει ρεύμα, τη στιγμή που η κοινωνία όχι μόνο στρέφεται προς τα δεξιά, αλλά βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο μίσος και την απάθεια.

Ζήσε όσο θέλεις στην άρνηση, αλλά έχε υπόψη σου ότι κρατάς ομήρους όλους εκείνους που θα μπορούσαν να αγωνιστούν πλάι σου, αν δεν ήσουν τόσο ανυπόφορα κολλημένος και ανθρωποδιώχτης.

Με πολλή αγάπη και καθόλου υπομονή,

Έλικας

ahairlessape.wordpress.com

 

ΥΓ του blog: Είσαι τόσο μικρός κι αδύναμος μπρος στην κτηνωδία του φασισμού που ρέει από τις οθόνες τους καθημερινά που ούτε να μπουσουλίσεις μπορείς, ούτε να συλλαβίσεις δυο φράσεις. Σταυρωμένος, μετέωρος είτε στον καναπέ, είτε διαδηλώνοντας απέναντι στις μεραρχίες των ρομποτικών φυλάκων της τάξης τους. Από πούθε να πιάσει την αρχή ο άνθρωπος για να λύσει τούτο τον γρίφο; Δυστυχής όποιος καταλαβαίνει την ανημποριά του ανάμεσα στο πλήθος των λοβοτομημένων ζόμπι που συνεχώς μεγαλώνει. ’Επαναστατήστε άνθρωποι, τσακίστε τους κήρυκες της υποδούλωσης…delete…off…’ ουρλιάζει απεγνωσμένα η φωνή καθώς χάνεται στο ποδοβολητό των πανηγυριζόντων και στα flash της αίγλης τους…..

Σε σένα μιλάω!

Γράφει ο Γιάννης Κριτσαντώνης

 

Ναι σε σένα μιλάω, που καθόσουν προχθές αραχτός στην καφετέρια με τη λιακάδα και κοίταγες απέναντι χαμογελώντας τα «κορόιδα» που στέκονταν στην ουρά για να ψηφίσουν…
Ναι, εσύ που δεν πήγες στην κάλπη, εσύ που εξευτέλισες το υπέρτατο  όπλο σου, την ψήφο, που σού δίνει το δικαίωμα να τους στείλεις από κει που ήλθαν, τώρα πώς θα βγεις  να φωνάξεις, να πιέσεις να διαμαρτυρηθείς;
Εσύ που είπες «δεν πάω να ψηφίσω, να πάνε στο διάολο», τι νομίζεις ότι πέτυχες;  Πέτυχες να πάνε τα πωρωμένα κομματόσκυλα να αποφασίσουν για σένα. Κάτσε λοιπόν στον καναπέ και βλέπε τους. Και περίμενε τα χειρότερα. «Απομακρύνθηκες από το ταμείο» και σε μερικά εικοσιτετράωρα δεν θα σου αναγνωρίσουν κανένα λάθος. Και τη ζημιά που έκανες όμως, δεν την έκανες μόνο στον εαυτό σου (αυτό θα ήταν το λιγότερο), την έκανες και στους άλλους συμπολίτες σου που τους αποδυνάμωσες την ψήφο! Αλλά μια ζωή έτσι ήσουν και εξακολουθείς να είσαι: Να κοιτάς μόνο την πάρτη σου και οι άλλοι να πάνε να πνιγούν!
Τελικά ποιος νομίζεις ότι είσαι; Τι νομίζεις ότι κατάφερες; Να τους στείλεις στο διάολο ή να σε στείλουν εκείνοι; Φωνάζεις μετά για δημοκρατία. Έτσι νομίζεις ότι λειτουργεί η δημοκρατία; Να μην πας εσύ να ψηφίσεις και να αφήνεις να σε κυβερνά ένα 15%;
Το μόνο που ξέρεις καλά να κάνεις, είναι να τους βλαστημάς από τον καναπέ (ανώδυνα) ή στην ταβέρνα, ανάμεσα παϊδάκια και χωριάτικη και να λες νεοελληνικές  μαγκιές  του στιλ «αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός θα τους τουφέκιζα». Δεν τους… «τουφέκισες» όμως όταν σου δόθηκε η ευκαιρία. Άφησες την ψήφο-«όπλο» στο σπίτι και βγήκες με τη λιακάδα στις ταβέρνες και στις καφετέριες.
Μη διαμαρτυρηθείς λοιπόν αύριο, όταν θα σου πάρουν τα λαμόγια το σπίτι. «Δόξα τω Θεώ» τον άλλο μήνα έρχονται νέοι φόροι! (Όπου να ναι θα αρχίσει πάλι να σε απειλεί ο Θεοχάρης).Το… τζιπ θα στο πάρουν τελευταίο. Θα στο αφήσουν ακόμα λίγο για να… κοιμάσαι μέσα ή να κινείσαι και να πουλάς μούρη στο γείτονα. Όταν θα το κυκλοφορήσεις τελικά κι αυτό ανασφάλιστο και σου πάρουν για δύο χρόνια άδεια δίπλωμα και πινακίδες, πάρε το… λεωφορείο και πήγαινε εκεί στο Σύνταγμα, να ζητήσεις ακρόαση από τον δοσίλογο Στουρνάρα. Αν σε… δεχτεί για να ακούσει το πρόβλημά σου ότι «δεν σου άφησε πια τίποτα», θα σου πει ότι το έκανε για τη σταθερότητα της χώρας και για την αξιοπιστία της απέναντι στους τοκογλύφους!
Είχες σταθερότητα τα τελευταία πέντε  χρόνια; Ήξερες τι θα σου ξημερώσει, όταν σου έκοβαν από παντού, όταν  σου άλλαζαν κάθε μήνα προς το χειρότερο τη φορολογία εισοδήματος , όταν σε άφηναν άνεργο και σε φορολογούσαν κι από πάνω, και όταν σου ζητούσαν με απειλές κατάσχεσης όλο και περισσότερα;; Και ποια είναι η αξιοπιστία σου πλέον απέναντι στους τοκογλύφους;  Μήπως πρέπει να αυτοκτονήσεις κι εσύ για να τους πληρώσεις;
Έχεις μια τελευταία ευκαιρία για να γλυτώσεις τη  ζωή σου και τη ζωή των παιδιών σου: Άσε τις ταβέρνες, τους καναπέδες , τις καφετέριες  και τις νεοελληνικές… μεγαλοστομίες και πήγαινε στην κάλπη να τους στείλεις επί τέλους εκεί που πρέπει, πριν σε «στείλουν» αυτοί…

petrosdiver.blogspot.gr