Mpelalis Reviews
Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2025
Ο «επίμονος γεωργός» του Κώστα Καββαθά και το μάθημα που το κράτος αρνείται να ακούσει
ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΕ ΠΗΡΑΝ ΣΤΟΥΣ «4 ΤΡΟΧΟΥΣ», με εμπιστεύτηκαν και μ’ έβαλαν να γράφω δίπλα στους κορυφαίους της ελληνικής διανόησης, στο ένθετο πολιτικό περιοδικό «ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ» των ιλουμινάτων.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ σήμερα αυτό το ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ κείμενό του, με τίτλο «Ο επίμονος γεωργός».
ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για ένα αγροτικό κείμενο, αλλά για καινοτόμο πολιτικό δοκίμιο μεταμφιεσμένο σε αγροτικό λογαριασμό εξόδων – εσόδων.
Ο ΚΑΒΒΑΘΑΣ, με το γνώριμο σαρκαστικό του ύφος, συνδέει την ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ με την ενεργειακή αυτάρκεια, το συνάλλαγμα και την εθνική οικονομία.
ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ, την αγριαγκινάρα ή το πέλετ. Γράφει για την ανικανότητα ενός κράτους ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΑΡΙΘΜΟΥΣ, ακόμη κι όταν αυτοί ουρλιάζουν.
Η ΓΕΩΡΓΙΑ, η πολιτική οικονομία της ενέργειας, η εξάρτηση από το εισαγόμενο πετρέλαιο, η ψευδεπίγραφη «πράσινη ανάπτυξη» και η διαχρονική αδυναμία στρατηγικής σκέψης.
ΤΟ ΠΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ πρωτοδημοσιεύτηκε στις 02.09.2012, στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα». Απολαύστε το.
Ο επίμονος γεωργός
ΕΧΟΝΤΑΣ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ως εκδότης – δημοσιογράφος και δημοσιογράφος – εκδότης περιοδικών για τις επιστήμες και την τεχνολογία, πάει καιρός τώρα που ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ ΣΤΗΝ ΓΗ και κάνω κάτι, σε μία σχετικά μεγάλη έκταση (265 στρέμματα), που άφησε ο μακαρίτης ο πατέρας μου στον πλανήτη Άλφα του αστερισμού του Κενταύρου.
ΕΠΕΙΔΗ, ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΟΥ ΖΩΗ καμία σχέση δεν είχα με το στάρι, το καλαμπόκι και το αμπέλι, αποφάσισα να ζητήσω τη γνώμη των ειδικών για να μην κάνω καμία «στραβή» και φυτέψω φωτοβολταϊκά αντί να βάλω κάτι άλλο που θα μου προσφέρει τα προς το ζην αν, ω μη γένοιτο, η κυβέρνηση αποφασίσει να φορολογήσει τους εκδότες που έχουν καταθέσει πινακίδες.
ΜΙΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΛΟΙΠΟΝ, ζήτησα τη γνώμη των καθηγητών Γεωργίας και Περιβάλλοντος Ν.Δ και Ν.Μ., του Πανεπιστημίου της πρωτεύουσας της Μέσης Γης. Αν και εφ’ όσον οι συμβουλές αποδειχτούν σωστές θα αποκαλύψω τα ονόματά τους για να μπορέσουν να:
α. Συμβουλεύσουν αναγνώστες,
β. Ειδικούς της κυβέρνησης Συν Ευθύνης που λένε ότι τα ξέρουν όλα.
ΔΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΟΜΙΛΟΥΜΕ δια τη δική μου περίπτωση ας υποθέσουμε ότι, πραγματικά, είμαι γεωργός με 200 στρέμματα, στα οποία σπέρνω σιτάρι παράγοντας μία μέση σοδιά 300 κιλών ανά στρέμμα. Είμαι ευχαριστημένος; Όχι! Διατί; Διότι επενδύω 50€/στρέμμα σε εργατικά, πετρέλαιο, σπόρους και αγροχημικά ήτοι 200 x 50 = 10.000€ συν την προσωπική εργασία. Στο τέλος του έτους διαθέτω το προϊόν προς 0,25€/κιλό. Αυτό σημαίνει ότι, εισπράττω 75€/στρέμμα, δηλαδή κερδίζω 25€/στρέμμα ή 5.000€. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι, μέχρι σήμερα «τσέπωνα» και την επιδότηση των 35€/στρέμμα, δηλαδή άλλα 7.000 ευρώ.
ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΥΧΕΡΟΥΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣ κατέχοντας αρκετά μεγάλη έκταση (ο μέσος κλήρος στη Μέση Γη είναι μικρότερος από 200 στρέμματα), στο τέλος θα κερδίσω περί τα 12.000€ από τα οποία όμως φέτος, και εδώ μπαίνουμε στο «ψητό», πρέπει να ξοδέψω περί τα 7.000€ για πετρέλαιο, δηλαδή 5 τόνους επί 1.400€/τόνο για τη θέρμανση της αγροικίας μου. Τι μπορεί να κάνω στην προκειμένη περίπτωση;
ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΣΩ 7 ΜΟΝΟ ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ ΑΓΡΙΑΓΚΙΝΑΡΑΣ! Έτσι, θα παραγάγω 10 τόνους βιομάζας που ισοδυναμούν με 5 τόνους πετρελαίου. Τη βιομάζα θα την κάνω «πέλετ» για να την κάψω σε ειδικό καυστήρα που θα αγοράσω προς 3.000€. Ο απαιτούμενος εξοπλισμός για την «πελετοποίηση» κοστίζει γύρω στα 4.000€ και παράγει περί τον 1 τόνο την ημέρα (το 8ωρο). Άρα σε 10 μέρες θα έχω παραγάγει το καύσιμο της χρονιάς, με τα ίδια περίπου χρήματα που θα ξόδευα για το πετρέλαιο θέρμανσης. Αν το κάνω τη Δευτέρα από του χρόνου το καύσιμο θα «μου έρχεται» πρακτικά δωρεάν (κέρδος 7.000€ το χρόνο).
ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΛΕΝΕ ΟΤΙ, για μια κωμόπολη 1.000 κατοικιών η ετήσια εξοικονόμηση πετρελαίου θέρμανσης θα ανέρχεται στα 7.000.000€ από τα οποία περί τα 2.000.000€ είναι συνάλλαγμα! Και όλα αυτά αν αντικαταστήσουμε 7.000 στρέμματα σταριού με αγριαγκινάρα!
ΝΑ ΣΠΕΙΡΩ ΟΛΑ ΜΟΥ ΤΑ ΣΤΡΕΜΜΑΤΑ με αγριαγκινάρα για να παραγάγω βιομάζα για παραγωγή πέλετ. Το κόστος εγκατάστασης της καλλιέργειας είναι το ίδιο με το κοστολόγιο του σταριού. Την πρώτη χρόνια θα παραγάγω γύρω στους 100 τόνους. Από τη δεύτερη χρονιά θα παράγω περί τους 260 τόνους με κόστος περί τα 20€/τόνο ή 5.200 €. Η τιμή του προϊόντος είναι 70€. Άρα από τη δεύτερη χρονιά θα κερδίζω 260 x 70 = 18.200 – 5.200 = 13.000€ συν το καύσιμό μου, συν την επιδότηση των 7.000€.
ΟΠΩΣ ΣΤΟ (2) ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΑΡΑΓΩ ΠΕΛΕΤ και θα τη διαθέτω προς 180€/τόνο. Θα παραγάγω περί τους 200 τόνους πέλετ x 180€ = 36.000€. Το κόστος συγκομιδής είναι 4.000€. Το κόστος μετατροπής (πλην ίδιας εργασίας) είναι 20€/τόνο ή συνολικά 4.000€. Αυτό σημαίνει συνολικό κέρδος περί τα 28.000€ συν το καύσιμό μου, συν την επιδότηση των 7.000€. Δηλαδή συνολικά 35.000€ σε αντίθεση με τα 5.000€ της περίπτωσης (1).
ΤΟ ΠΕΛΕΤ ΘΑ ΤΟ ΔΙΑΘΕΣΩ, ας πούμε, σε 20 οικογένειες που θα αγοράσουν ισοδύναμο πετρέλαιο προς 180€/τόνο συν ΦΠΑ ή, τελικά, περί τα 400€ ανά τόνο ισοδύναμου πετρελαίου, οι οποίες όμως θα εξοικονομούν περί τα 5.000€ ανά οικογένεια.
ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, λένε οι σύμβουλοί μου, αν από τα 40 εκατομμύρια στρέμματα του πλανήτη Άλφα μπορούσαν να καλλιεργηθούν άμεσα τα 4 εκατ. και να παραγάγουν 4 εκατ. τόνους ισοδύναμου πετρελαίου θέρμανσης (δηλ. το 40% της χώρας) θα είχαμε εξοικονόμηση €4 δισ. και €1,5 δισ. σε συνάλλαγμα.
ΑΥΤΟ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑ, λέγεται και «πράσινη ανάπτυξη» σε αντίθεση με τους Πρίγκιπες Γοδεφρίγο, Νικόλαο και Άντριου που λένε ότι, πράσινη ανάπτυξη είναι η «αξιοποίηση» των Αλυκών Αναβύσσου και του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού.
ΕΠΙΣΗΣ, ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ «ΔΡΑΣΗ» θα συνέβαλε στην ανάπτυξη της γεωργικής οικονομίας και την προστασία του περιβάλλοντος.
ΑΚΟΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΩ ότι αντικατάσταση π.χ. βαμβακιού και καλαμποκιού συνολικής έκτασης 4 εκατ. στρεμμάτων θα εξοικονομούσε περί τα €0,6 δισ. σε συνάλλαγμα, γύρω στους 800 εκατ. τόνους αρδευτικού νερού, όσο ο άνω ρους του ποταμού Αχελώου. Ο οποίος ποταμός, λένε πηγές της Mordor, δε θα εκτραπεί ποτέ για να μην αναπτύξει η Μέση Γη -μπορείτε να την πείτε και «Ελλάδα»- κτηνοτροφία και γίνει ανταγωνιστής της Γερμανίας και των Κάτω Χωρών στην παραγωγή 400.000 τόνων αζωτούχων λιπασμάτων και άλλων καρκινογόνων αγροχημικών το χρόνο.
ΑΝ ΦΥΤΕΨΟΥΜΕ, λένε οι Επίμονοι Καθηγητές, ένα εκατομμύριο στρέμματα αγριαγκινάρας θα μπορούσαμε να καλύψουμε και τις ενεργειακές ανάγκες της παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στα μη συνδεδεμένα νησιά, αντικαθιστώντας το πετρέλαιο που κοστίζει στη ΔΕΗ €1 δισ. ενώ η δεκαπλάσια παραγωγή ρεύματος για την κάλυψη της επικράτειας κοστίζει λιγότερο από €0,8 δισ. για την πρώτη ύλη (λιγνίτης).
ΑΠΟ ΤΟ 1 ΔΙΣ. τα 300 εκατομμύρια θα πήγαιναν στη γεωργική οικονομία ενώ, η αντικατάσταση συμβατικών καλλιεργειών, θα εξοικονομούσε περί τα 150 εκατ. σε συνάλλαγμα.
* Τα ονόματα των Επίμονων Καθηγητών είναι στη διάθεση κάθε (σοβαρού) παράγοντα της πολιτικής ζωής στον πλανήτη Άλφα ή, όπως λένε κάποιοι, στη Μέση Γη που λέγεται και Ελλάδα…
Ποιός φοβάται τον λαό;
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,
Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis.
Γιατί η Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε ως επαγγελματίας πολιτικός, ούτε ως τεχνοκράτης, ούτε ως προϊόν κομματικού σωλήνα. Εμφανίστηκε ως άνθρωπος του πένθους που αρνήθηκε να μείνει σιωπηλός. Ως μάνα που μετέφερε τη vita privata μέσα στον δημόσιο χώρο, χωρίς άδεια, χωρίς διαμεσολάβηση, χωρίς φίλτρα. Και αυτό ακριβώς είναι που τρομάζει.
Τρομάζει όσους έχουν μάθει να μιλούν για τον λαό, αλλά όχι με τον λαό.
Όσους τον επικαλούνται προεκλογικά, αλλά δεν τον εμπιστεύονται πολιτικά.
Όσους τον θέλουν θεατή, όχι πρωταγωνιστή.
Ο φόβος απέναντι στην Καρυστιανού δεν είναι φόβος για τις «ιδέες» της. Είναι φόβος για το ενδεχόμενο να αρθρωθεί μια πολιτική χωρίς "ειδικούς", χωρίς επαγγελματίες της εξουσίας. Μια πολιτική που δεν ζητά απλώς καλύτερη διαχείριση, αλλά θέτει ζήτημα ευθύνης, δικαιοσύνης και νοήματος.
Γι’ αυτό και η αντίδραση δεν είναι διάλογος, αλλά στιγματισμός:
«λαϊκισμός», «τραμπισμός», «επικίνδυνη», «απολίτικη», «ακροδεξιά», «συναισθηματική».
Αλλά αυτά δεν είναι επιχειρήματα. Είναι μηχανισμοί άμυνας.
Γιατί για ένα μεγάλο τμήμα του πολιτικού και πνευματικού κατεστημένου, ο Λαός είναι ανώριμος. Χρειάζεται καθοδήγηση. Χρειάζεται διαχείριση. Χρειάζεται επιτήρηση. Δεν είναι ικανός να αποφασίζει, μόνο να επικυρώνει. Αυτή η υποτίμηση δεν είναι ατύχημα. Είναι δομικό στοιχείο της μεταπολιτευτικής -και ευρωπαϊκής- πολιτικής κουλτούρας.
Η Καρυστιανού, όμως, φέρνει κάτι που δεν ελέγχεται, την ηθική νομιμοποίηση του πόνου. Και όταν ο πόνος αποκτά πολιτική φωνή, χωρίς να ζητά άδεια από κόμματα και θεσμούς, τότε το σύστημα απογυμνώνεται. Γιατί αποκαλύπτεται ότι πίσω από την επίκληση της «ωριμότητας», της «θεσμικότητας» και της «ευρωπαϊκής κανονικότητας» κρύβεται ένας βαθύς φόβος: μήπως ο Λαός μιλήσει χωρίς μεταφραστή.
Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που κάποιοι επιτίθενται στην Καρυστιανού. Όχι επειδή απειλεί τη Δημοκρατία, αλλά επειδή αποκαλύπτει πόσο λίγο δημοκρατική είναι μια πολιτική τάξη που δεν αντέχει την είσοδο της κοινωνίας στην πολιτική.
Γιατί ο Λαός, όταν μιλάει από το τραύμα, δεν ζητά απλώς αλλαγή προσώπων. Ζητά αλλαγή κανόνων. Και αυτό είναι ασυγχώρητο για όσους έχουν μάθει να κυβερνούν χωρίς αυτόν.
Τελικά, λοιπόν, ποιος φοβάται τον Λαό;
Τον φοβούνται όσοι δεν τον εμπιστεύονται.
Τον φοβούνται όσοι έχτισαν την εξουσία τους πάνω στη σιωπή του.
Και τον φοβούνται γιατί, όταν ο Λαός πάψει να είναι θεατής, καμία περσόνα, κανένα θεσμικό προσωπείο, κανένα «ανεξάρτητο» άλλοθι δεν αρκεί για να κρύψει την απουσία νοήματος της εξουσίας.
Και αυτός ο φόβος, όσο κι αν κρύβεται πίσω από λέξεις, έχει ήδη γίνει ορατός.
Η πολιτική θεολογία των Χριστουγέννων κατά τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς
Ο άγιος Ιουστίνος βρέθηκε στη Δύση σε μια εποχή όπου ο πολύνεκρος Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε οδηγήσει σε μια αίσθηση κατάρρευσης του δυτικού πολιτισμού.
Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς (1894-1979) υπήρξε θεολόγος και φιλόσοφος εξαιρετικά επιδραστικός στη Γιουγκοσλαβία και τη Σερβία. Η σκέψη του διαμορφώθηκε εντός μεγίστων ιστορικών δραμάτων. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμμετείχε στην υποχώρηση του σερβικού στρατού μέσα από τα όρη του Μαυροβουνίου και της Αλβανίας ως την Κέρκυρα, βλέποντας εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες του να χάνουν τη ζωή τους. Στο πλαίσιο αυτό γεννήθηκε η μοναστική του κλήση. Σπούδασε στην αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, όταν κυοφορείτο η Ρωσική επανάσταση, και ήλθε σε επαφή με τη σκέψη του Αλεξέι Χομιάκοφ και των Σλαβόφιλων. Στη συνέχεια, κατά την εκπόνηση της διδακτορικής του διατριβής για τον Ντοστογιέφσκι στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, επικέντρωσε στην κριτική, που ξεκινάει από τους Σλαβόφιλους και τη βλέπουμε κατ’ εξοχήν στο έργο του μεγάλου Ρώσου μυθιστοριογράφου, ότι ο παπισμός είναι η μήτρα των ολοκληρωτισμών, που χαρακτηρίζουν τα δυτικά πολιτικά συστήματα. Ο άγιος Ιουστίνος βρέθηκε στη Δύση σε μια εποχή όπου ο πολύνεκρος Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε οδηγήσει σε μια αίσθηση κατάρρευσης του δυτικού πολιτισμού, όπως τουλάχιστον ήταν γνωστός στην προηγούμενη «μπελ επόκ» ως θρίαμβος του επιστημονικού θετικισμού και των ιδεωδών του εκκοσμικευμένου Διαφωτισμού. Άνοιγε μια νέα εποχή ολοκληρωτισμών και ο άγιος Ιουστίνος ενδιαφέρθηκε περισσότερο για μια γενεαλόγησή τους.
Κύριο ζήτημα αποτελεί η διαλεκτική σχέση ανάμεσα αφενός στο καταγωγικό έλλειμμα του εξατομικευμένου ανθρώπου, ο οποίος βιώνει μια ρήξη με το περιβάλλον του, και, αφετέρου, στη σύνθεση μιας ενιαίας ανθρωπότητας, η οποία, όμως, θα βασίζεται στην εξατομίκευση χωρίς να την αγνοεί. Για τον άγιο Ιουστίνο, οι δύο αλληλένδετες βάσεις αυτής της διαλεκτικής φιλοσοφίας είναι ο δυναμισμός και η καθολικότητα (sabornost). Ο δυναμισμός προκύπτει από το ότι το άτομο αναλαμβάνει την αφετηριακή του περατότητα, χωρίς να την αγνοεί ψευδαισθητικά. Μόνο διά της βιώσεως του πεπερασμένου χαρακτήρα του διανοίγεται ο νεωτερικός άνθρωπος στη συνάντηση με τη θεία ετερότητα στην κατεύθυνση της λογικής καθολικοποίησης. Η βασική στάση του αγίου Ιουστίνου είναι ότι ο φιλόσοφος είναι ένας μεγάλος νηστευτής, δηλαδή κάποιος ο οποίος ανοίγεται στην υπαρκτική πείνα και δίψα του και δεν προσπαθεί να τις καταλαγιάσει με εύκολα υποκατάστατα, ανθιστάμενος στον γρήγορο κορεσμό. Αν και υπάρχει το πλατωνικό προηγούμενο της Φιλοσοφίας ως παιδιού της Πενίας κατά τον Πλάτωνα (Συμπόσιον 202d8-204b7), η έμφαση αυτή του αγίου Ιουστίνου είναι εξόχως νεωτερική και σε συντονισμό με τους προβληματισμούς της εποχής του. Μπορούμε λ.χ. να θυμηθούμε τη σημασία που έχει στον Βιτγκενστάιν η σιωπή, ή το κίνημα της Φαινομενολογίας του Έντμουντ Χούσερλ, κατά το οποίο ο φιλόσοφος βάζει σε παρένθεση τις πληροφορίες για τα όντα, προκειμένου να διανοιγεί σε μια αυθεντική στάση προς τα πράγματα, η οποία δεν θα συνιστά ένα απλό γέμισμα του υποκειμένου του με πληροφορίες. Η εξέλιξη αυτής της σκέψης φτάνει μέχρι τη μεταμοντέρνα κατανόηση της φιλοσοφίας ως απομαθήσεως (unlearning), δηλαδή ως παραιτήσεως από την πληροφορία και την εξουσιαστική ισχύ της. Στον άγιο Ιουστίνο αυτή η στάση λαμβάνει το χριστιανικό περιεχόμενο της «νηστείας», κατά την οποία ο Χριστιανός καλείται κατ’ αρχήν να συμφιλιωθεί με τον πεπερασμένο χαρακτήρα του και να εντείνει μάλλον την πείνα του για το Απόλυτο αντί να την αμβλύνει. Το αντίθετο αυτής της ευλογημένης πείνας της νηστείας είναι στο ψυχολογικό επίπεδο ο κορεσμός και στο πνευματικό η ειδωλολατρία, δηλαδή ο συμβιβασμός με τα κλειστά υποκατάστατα της θείας υπερβατικής ετερότητας.
Για τον άγιο Ιουστίνο, οι θεμελιώδεις αρετές της χριστιανικής στάσης, όπως η προσευχή, η ταπεινοφροσύνη και η αγάπη, αποτελούν επίσης εμβαθύνσεις της εξατομίκευσης. Η προσευχή είναι η αναστοχαστική σκέψη, η οποία περιλαμβάνει τον εαυτό, αλλά τον διανοίγει στη θεία ετερότητα, καθιστάμενη μία αγαπώσα σκέψη. Η ταπεινοφροσύνη είναι ένα υπαρξιακό άδειασμα των πληροφοριών, των ιδιοτήτων και των εξουσιών του εαυτού, που θυμίζει την επ-οχή του Χούσερλ ή τη ναυτία του Σαρτρ, αλλά με τρόπο διάνοιξης σε μία μελλοντική πληρότητα που θα προσφερθεί από τον Θεό, ο Οποίος θα διαυγάζει το νόημα των όντων, όταν θα έχουμε απαλλαγεί διά της υπαρκτικής νηστείας από την ιδιοτελή χρήση τους. Πρόκειται για μια νεωτερική ερμηνεία του παραδοσιακού τριπτύχου κάθαρσις- φωτισμός- θέωσις, με τρόπο που συντονίζεται με τις ευαισθησίες της φαινομενολογίας και της ερμηνευτικής: Ο κόσμος που έχει δημιουργήσει ο Θεός είναι ένα κείμενο. Ο φιλόσοφος καλείται να τον ερμηνεύσει, απεκδυόμενος διά της νηστείας και της ηθικής καθάρσεως από όλες τις φίλαυτες χρήσεις του, που θα συσκότιζαν λόγω του εγωισμού μια καθολική θεώρησή του. Ο φωτισμός είναι η διάνοιξη σε ένα διυποκειμενικό νόημα, που δεν αρνείται την περατότητα των ατόμων, αλλά τη συντονίζει, ενώ η θέωση είναι η τελική πραγμάτωση της καθολικότητας της ανθρωπότητας διά της ένωσης με τον Λόγο.
Η ερμηνευτική αυτή πρόσληψη από τον άγιο Ιουστίνο τον οδηγεί σε μια ριζοσπαστικοποίηση των νεωτερικών προταγμάτων της επαναστάσεως και της προόδου. Για τον άγιο Ιουστίνο νόημα έχει η οντολογική επανάσταση απέναντι στον θάνατο. Ενώ πρόοδος είναι η ένταση της επιθυμίας μας να προ-οδεύσουμε επέκεινα του θανάτου, στην καθολικότητα της ανθρωπότητας που θα έχει διαμορφωθεί, όταν θα έχει υπερβαθεί η διαίρεση του θανάτου μέσα, όμως, από την ανάληψη του αφετηριακού μας ελλείμματος (θανάτῳ θάνατον πατήσας). Η διυποκειμενικότητα στη σκέψη του αγίου Ιουστίνου είναι σταυροαναστάσιμη, γιατί σημαίνει αφενός την ανάληψη της εξατομίκευσης διά της διαίρεσης που προκαλεί ο θάνατος (θανάτῳ) και αφετέρου την εκ των ένδον υπέρβασή της διά της αγάπης (θάνατον πατήσας), έτσι ώστε μια νέα καθολικότητα (svejedinstvo) να διασώζει τη φυσική μας διαφορά με τη Θεότητα και την προσωπική μας ετερότητα την ίδια στιγμή της χαρισματικής περιχωρήσεως των φύσεων.
Ως κατ’ εξοχήν ειδωλολατρία θεωρείται οποιαδήποτε πολιτική φιλοσοφία εκδέχεται ένα ανθρώπινο ον ως αντικαταστάτη του Θεού, είτε πρόκειται για τον χαλίφη στο σουνιτικό Ισλάμ, είτε για τον βικάριο Χριστού στον παπισμό, είτε και για τον βυζαντινό πολιτικό Αρειανισμό (και ημι-Αρειανισμό, όπως αυτόν του Ευσεβίου Καισαρείας, ο οποίος προσπάθησε να δικαιώσει τον χριστιανικό ρόλο του Ρωμαίου αυτοκράτορα με αιρετικές ημιαρειανικές θεολογικές προϋποθέσεις, οι οποίες δεν καταξιώθηκαν στη μετέπειτα θεολογική παράδοση). Ο άγιος Ιουστίνος στη συνέχεια διαγιγνώσκει το πώς η ειδωλολατρία του αλάθητου ατόμου στη συνέχεια εκκοσμικεύθηκε καθιστώντας ειδωλολατρικό αντικαταστάτη του Θεού το κάθε επιμέρους άτομο. Αυτή είναι μια κριτική προς τη νεωτερικότητα ως στρεβλή εκκοσμίκευση (λανθασμένων κατά τον άγιο Ιουστίνο) θεολογικών θεωρήσεων, στην οποία πάντως ο Σέρβος θεολόγος συντονίζεται με ρηξικέλευθους δυτικούς στοχαστές, όπως λ.χ. ο Καρλ Σμιτ, ο Μαξ Βέμπερ ή πρόσφατα ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν.
Είναι ενδιαφέρον το πώς η κριτική που ασκείται στην εξέλιξη της δυτικής σκέψης γίνεται στο όνομα μιας εναλλακτικής και πιο βαθιάς εκδοχής των ίδιων των αξιών της: Ο παπισμός, κλείνοντας ως ειδωλολατρία του αντικαταστάτη βικαρίου την πρόσβαση στον Θεό Λόγο, καθιστά αδύνατο έναν Θεανθρώπινο ανθρωπισμό ή Θε-ανθρωπισμό και ανοίγει τον δρόμο στον νατουραλιστικό ανθρωπισμό της Αναγέννησης ως αντίδραση. Στο γνωσιολογικό επίπεδο, το αντίστοιχο είναι ο εμπειρισμός ως νατουραλιστική αισθησιοκρατία, που κλείνει, όμως, την πρόσβαση στη βίωση του υπεραισθητού, οδηγώντας έτσι σε ένα πνεύμα υπερανάλυσης, το οποίο εμμένει στο επιμέρους και αποστεγνώνει επίσης τον άνθρωπο. Οι νοησιαρχικοί ηπειρωτικοί φιλόσοφοι από τον 17ο αιώνα αντέδρασαν σε αυτό, αναζητώντας μια νέα καθολική σύνθεση, όμως κατέστησαν το άτομο μέσω του καρτεσιανού «σκέπτομαι, άρα υπάρχω» ένα αρχιμήδειο στήριγμα της φιλοσοφίας. Το αποτέλεσμα ήταν ένας σκληρός δυισμός που αποζωοποίησε τα ζώα, εκδεχόμενός τα ως μηχανές. Το να γίνεται το ανθρώπινο άτομο γνωσιολογικό έρεισμα της αλήθειας με υποβάθμιση της οντολογίας οδηγεί παραδόξως στην απανθρωπία, στην αποζωοποίηση των ζώων- μηχανών, αλλά και στη θεώρηση του ίδιου του ανθρώπινου σώματος ως μηχανής από πολλούς υλιστές του Διαφωτισμού. Η μακροπρόθεσμη συνέπεια είναι η τραγική οικολογική κρίση των ημερών μας, στους αντίποδες του Θεανθρώπου, ο οποίος ενσαρκώνεται και φέρει έτσι τόσο την ανθρώπινη όσο και τη ζωική και φυτική σωματικότητα και την υλικότητα.
Στη συνέχεια, ο γερμανικός ιδεαλισμός, αν και με τη δυναμική συνθετικότητά του μπορεί να θεωρηθεί ως πιο κοντά στο πνεύμα των Πατέρων, έχει το μειονέκτημα αφενός μιας κατακτητικής γνωσιολογικής σχέσης του υποκειμένου προς τον κόσμο και αφετέρου ενός συναφούς ναρκισσιστικού αλληλοκατοπτρισμού του υποκειμένου και του αντικειμένου κόσμου, χωρίς ένα κοινό οντολογικό έρεισμα. Η ανανεωμένη γερμανική βουλησιαρχία του Σοπενάουερ και του Νίτσε επαναλαμβάνει επίσης πολλές από τις διαισθήσεις των Ορθοδόξων Πατέρων για τον δυναμισμό του ανθρωπίνου θελήματος, ωστόσο σε συνδυασμό με τον Δαρβίνο οδηγεί σε βιολογισμό και σε απώλεια του ιδιαζόντως ανθρωπίνου. Ο άνθρωπος καθίσταται έτσι ένας εξαφανιζόμενος μέσος όρος ανάμεσα στο ζώο και στον υπεράνθρωπο, στους αντίποδες της χαλκηδονείου Χριστολογίας, η οποία πάντοτε διασώζει την ανθρώπινη φύση, την ίδια στιγμή που υπερβαίνεται ο θανατερός τρόπος υπάρξεώς της διά της Αναστάσεως. Ο βολονταρισμός γίνεται έτσι αφενός «πιθηκισμός», κατά μια προσφιλή έκφραση του αγίου Ιουστίνου και αφετέρου φασιστικός και ναζιστικός υπερανθρωπισμός.
Το μεγαλείο της σκέψης του αγίου Ιουστίνου είναι ότι έφερε το ευαγγέλιο του Θεανθρώπου στην ύστερη νεωτερικότητα και έτσι μίλησε για τα σύγχρονα αδιέξοδα: Για το δράμα του Υπερανθρώπου, όπου ο άνθρωπος θεωρείται ως μια εξέλιξη του ζώου, που πρέπει να εξαφανιστεί στον δρόμο για κάτι το ανώτερο (ο άγιος Ιουστίνος τα έγραφε αυτά μετά τη φριχτή εμπειρία του ναζισμού). Αλλά και για το δράμα να συνυπάρχει ο υπανθρωπισμός, ήτοι ένας βιολογικός αναγωγισμός που θεωρεί τον άνθρωπο ως εξελιγμένο πίθηκο, με έναν μετανθρωπισμό, ήτοι με το όραμα μιας νέας υβριδοποίησης αυτού του θεωρούμενου ως «εξελιγμένου πιθήκου» με την τεχνολογικά κατασκευάσματα. Τα τρία αυτά, υπανθρωπισμός, υπερανθρωπισμός και μετανθρωπισμός πάνε μαζί, το βλέπουμε σήμερα πιο διαυγώς από ποτέ. Αντιπρότεινε το ταπεινό Θείο Βρέφος, που σώζει την αναντικατάστατη ανθρώπινη φύση, όταν την ενώνει με τη Θεότητα και εκπληρώνει τα βασικά αιτήματα της νεωτερικότητας: Την επανάσταση ως υπέρβαση του κράτους του θανάτου· την πρόοδο ως επέκταση από δόξης εις δόξαν επέκεινα της θανατερής ανακυκλώσεως· τον ορθολογισμό ως λογοποίηση, ήτοι ως αποκάλυψη του λογικού νοήματος κάθε όντος· και την κοινή ενιαία ανθρωπότητα ως πραγμάτωση της καθολικότητας στην αναστημένη και αδιαίρετη ανθρώπινη φύση Του.
-----------------------------------------------
Ο Διονύσιος Σκλήρης έχει σπουδάσει Φιλολογία, Φιλοσοφία, Θεολογία και Ιστορία στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου και Παρισίων. Έχει ασχοληθεί με το πρόβλημα του κακού, τον Μάξιμο Ομολογητή, τη λογοτεχνία και την τραπ.
Πηγή: kosmodromio.gr
Οι άρχουσες ελίτ της ΕΕ δεν θέλουν βιώσιμο αγροτικό τομέα
by Newsroom
Οι παροιμίες λειτουργούν διαχρονικά ως φορείς εμπειρίας και κοινωνικής γνώσης. Η φράση «Άλλοι σπέρνουν και θερίζουν κι άλλοι τρών’ και μακαρίζουν» συμπυκνώνει μια πραγματικότητα που επανέρχεται με διαφορετικές μορφές σε κάθε εποχή.
Στην ίδια γραμμή κινείται και η παρατήρηση του Ευριπίδη ότι τα καλοθρεμμένα χέρια δεν είναι φτιαγμένα για τη γεωργία. Η διαπίστωση αυτή αποκτά σύγχρονο περιεχόμενο όταν οι αποφάσεις για τον πρωτογενή τομέα λαμβάνονται από κέντρα απομακρυσμένα από την αγροτική παραγωγή, στο πλαίσιο πολιτικών όπως η Κοινή Αγροτική Πολιτική και οι διεθνείς εμπορικές συμφωνίες, ανάμεσά τους και η Mercosur. Η γεωργία, που από τον Ξενοφώντα ορίζεται ως μητέρα και τροφός όλων των τεχνών, αντιμετωπίζεται πλέον ως μεταβλητή προσαρμογής.
Η κλασική σκέψη και η πατερική γραμματεία ανέδειξαν τη γεωργία ως δραστηριότητα που καλλιεργεί όχι μόνο τη γη αλλά και τον άνθρωπο. Από τον Θεόκριτο έως τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, η αγροτική ζωή συνδέθηκε με μέτρο, αυτάρκεια και κοινωνική συνοχή. Οι αναφορές αυτές φωτίζουν μια αντίληψη που ανήκει σε άλλες ιστορικές συνθήκες, όταν η ύπαιθρος αποτελούσε πυρήνα οικονομικής και κοινωνικής σταθερότητας.
Σήμερα, οι επιλογές που προωθούνται σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο επιταχύνουν τη μεταβολή του αγροτικού τοπίου. Η διεύρυνση των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων από τη Λατινική Αμερική, η αναδιάρθρωση της παραγωγής, η εισροή φθηνών εργατικών χεριών και οι νέες διατροφικές κατευθύνσεις μεταβάλλουν τις ισορροπίες στην ύπαιθρο και επηρεάζουν άμεσα τη βιωσιμότητα των τοπικών κοινωνιών. Το σύνθημα των πρόσφατων αγροτικών κινητοποιήσεων, ότι τόπος χωρίς αγρότες στερείται μέλλοντος, αποτυπώνει αυτή την ανησυχία.
Η σύνδεση της αγροτικής ευημερίας με τη συνολική ευημερία της χώρας είχε επισημανθεί ήδη από τον Χάρι Τρούμαν, σε μια περίοδο που η αγροτική παραγωγή θεωρούνταν στρατηγικός πυλώνας ανάπτυξης. Η εμπειρία αυτή, που έχει καταγραφεί και στη λογοτεχνία του 20ού αιώνα, δείχνει το κοινωνικό βάθος του πρωτογενούς τομέα πέρα από οικονομικούς δείκτες.
Η λεγόμενη αναδιάρθρωση του αγροτοβιομηχανικού τομέα προωθείται μέσα από πράσινες πολιτικές, ψηφιακές μεταβάσεις και συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου, με σταθερό προσανατολισμό στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Η ιστορική εμπειρία του ελληνικού κράτους δείχνει ότι ελάχιστοι πολιτικοί ηγέτες αντιμετώπισαν τη γεωργία ως κεντρικό αναπτυξιακό ζήτημα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Ιωάννη Καποδίστρια. Η πορεία του πρωτογενούς τομέα παραμένει έτσι καθοριστικός δείκτης για το μέλλον της χώρας και της περιφέρειας.
Πώς συγκεντρώνεται αγροτική γη στα χέρια πολυεθνικών – Tί σημαίνει για την διατροφική ασφάλεια
Ο πανευρωπαϊκός ξεσηκωμός των αγροτών, για ζητήματα που άπτονται του κόστους των καυσίμων, των λιπασμάτων, αλλά και της “πράσινης” μετάβασης, βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς επικαιρότητας. Όμως, ένα άλλο ζήτημα που απασχολεί τα τελευταία χρόνια τον αγροτικό κόσμο (παγκοσμίως, όχι μόνο στην ΕΕ) είναι η συγκέντρωση της αγροτικής γης σε λίγα χέρια πολυεθνικών και κερδοσκόπων. Οι μικροκαλλιεργητές εξαντλούνται από νομικές ρυθμίσεις των κυβερνήσεων και σιγά-σιγά αφανίζονται προς χάριν αυτών των μεταμοντέρνων latifundia, εκτιθέμενοι σε μια συστηματική απέλαση από την γη τους. Το προβαλλόμενο πρόσχημα είναι η πλανητική διατροφική επισφάλεια, αν δεν εφαρμοστούν πρότυπα βιομηχανικής γεωργίας.
Το Ινστιτούτο Όκλαντ διαπίστωσε, ήδη από το 2014, ότι θεσμικοί επενδυτές, συμπεριλαμβανομένων των αμοιβαίων κεφαλαίων επισφάλειας, των ιδιωτικών κεφαλαίων και των συνταξιοδοτικών ταμείων, έδειχναν τεράστιο ενδιαφέρον για αξιοποίηση της παγκόσμιας αγροτικής γης ως μια νέα και ιδιαίτερα επιθυμητή κατηγορία περιουσιακών στοιχείων. Για τις οικονομικές αυτές οντότητες σημασία έχει το κέρδος και όχι η επισιτιστική ασφάλεια του παγκόσμιου πληθυσμού.
Για παράδειγμα στην Ουκρανία, η οργάνωση Grain διαπίστωσε ότι το 2014 οι μικροί αγρότες εκμεταλλεύονταν το 16% της γεωργικής γης, αλλά παρήγαγαν το 55% της γεωργικής παραγωγής. Ειδικότερα το 97% των πατατών, το 97% του μελιού, το 88% των λαχανικών, το 83% των φρούτων και των μούρων και το 80% του γάλακτος. Είναι σαφές ότι τα μικρά αγροκτήματα της Ουκρανίας απέδιδαν εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Η ανατροπή της κυβέρνησης της Ουκρανίας, το 2014, άνοιξε τον δρόμο για τους ξένους επενδυτές και τις δυτικές αγροτικές επιχειρήσεις να παρεισφρήσουν δυναμικά στον ουκρανικό γεωργικό τομέα. Αυτό έγινε υπό τον μανδύα των ρυθμίσεων που ακολουθούσαν το δάνειο της ΕΕ προς την χώρα που περιλάμβανε την απορρύθμιση της γεωργίας προς όφελος ξένων πολυεθνικών. Με τον τρόπο αυτό άνοιξαν οι πύλες για την εξαγορά τεράστιων εκτάσεων γεωργικών γαιών από ξένες εταιρείες.
Την εποχή εκείνη κάποιοι έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με το ότι η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ ήταν πρόθυμα να ανοίξουν τις ξένες αγορές σε δυτικές εταιρείες. Ο Φρέντερικ Μουσώ, διευθυντής πολιτικής στο Oakland Institute, είχε δηλώσει ότι τα διακυβεύματα στον έλεγχο του τεράστιου γεωργικού τομέα της Ουκρανίας, του τρίτου μεγαλύτερου εξαγωγέα αραβόσιτου στον κόσμο και πέμπτου μεγαλύτερου εξαγωγέα σιταριού, αποτελούν κρίσιμο παράγοντα που παραβλέπεται. Πρόσθεσε ότι ξένες εταιρείες είχαν αποκτήσει περισσότερα από 1,6 εκατομμύρια εκτάρια ουκρανικής γης.
Η ουκρανική γη σε λίγους…
Οι δυτικές αγροτικές μεγαλο-επιχειρήσεις έχουν αλώσει τον αγροτικό τομέα της Ουκρανίας, πολύ πριν την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία. Αυτή η χώρα έχει το ένα τρίτο όλων των γεωργικών γαιών της Ευρώπης. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 Ουκρανοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι του Εμπορικού Επιμελητηρίου ΗΠΑ-Ουκρανίας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάληψη του ελέγχου της ουκρανικής γεωργίας από εξωτερικούς παράγοντες. Τον Νοέμβριο 2013, μια τροποποίηση του νόμου στην Ουκρανία επέτρεψε την ευρεία χρήση γενετικά τροποποιημένων σπόρων.
Το καλοκαίρι 2020, το ΔΝΤ ενέκρινε ένα 18μηνο πρόγραμμα δανείων πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ουκρανία. Σύμφωνα με το Brettons Wood Project, η ουκρανική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να άρει το 19ετές μορατόριουμ για την πώληση κρατικών γεωργικών εκτάσεων, μετά από έντονη πίεση των χρηματοδοτών. Η Παγκόσμια Τράπεζα προώθησε περαιτέρω μέτρα για την πώληση δημόσιας γεωργικής γης ως προϋποθέσεις για δάνειο αναπτυξιακής πολιτικής 350 εκατ. δολαρίων.
Ειδικότερα, σύμφωνα με πληροφορίες που ξεκίνησαν από έρευνα του National Review Αυστραλίας, η κυβέρνηση Ζελένσκι, στις αρχές του 2020 προχώρησε σε νομοθετική ρύθμιση για την πώληση γης σε ξένες εταιρείες (σε τεράστια κλίμακα), όπως φάνηκε στην πορεία. Τρεις γιγαντιαίες πολυεθνικές με έδρα τις ΗΠΑ, είχαν αγοράσει μέχρι την έναρξη του πολέμου 17.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα καλλιεργήσιμης γης από τα 603.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της συνολικής έκτασης της χώρας
Όπως υπενθύμισε πρόσφατα ο Ιρλανδός ευρωβουλευτής Μικ Γουάλας, «ενώ πολίτες της Ουκρανίας πεθαίνουν στο πεδίο της μάχης, ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ο Ουκρανός Πρόεδρος πουλά κρατικές εκτάσεις γης», επισημαίνοντας ότι πλέον περισσότερα από 3.000.000 εκτάρια ουκρανικής γεωργικής γης ανήκουν πλέον σε εταιρείες που εδρεύουν στη Δύση.
Επενδυτικά κεφάλαια
Πριν ξεσπάσει η παγκόσμια κρίση το 2008, μόνο επτά χρηματοδοτικά ταμεία επένδυαν στον αγροτικό τομέα. Λίγα χρόνια αργότερα, είχαν γίνει 55 και στις μέρες μας υπάρχουν περισσότερα από 300. Τα επενδυτικά κεφάλαια (συνταξιοδοτικά ταμεία, κρατικά επενδυτικά ταμεία, κεφάλαια χρηματοδότησης και επενδύσεις από κυβερνήσεις, τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και πλούσιους ιδιώτες) διεισδύουν για τα καλά στον παγκόσμιο γεωργικό τομέα.
Αυτά τα χρήματα χρησιμοποιούνται για τη φθηνή μίσθωση ή αγορά αγροτεμαχίων και τη συγκέντρωσή τους σε μεγάλης κλίμακας, αμερικανικού τύπου καλλιέργειες σιτηρών και σόγιας. Άρθρο στο grain.org περιέγραφε πώς off shore εταιρείες και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (ΕΤΑΑ) στόχευαν την Ουκρανία (πολύ πριν τον πόλεμο) με στόχο να ευνοηθούν τα συμφέροντα των ξένων επενδυτών και των δυτικών αγροτικών επιχειρήσεων. Τα δυτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα αναγκάζουν χώρες που βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση να πουλήσουν τη γη τους. Και οι δραστηριότητες αυτές έχουν αυξηθεί εν μέσω μιας άνευ προηγουμένου πανδημίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εταιρία Cargill που στα 158 χρόνια ύπαρξής της έχει εισέλθει σχεδόν σε κάθε πτυχή της παγκόσμιας αγροτικής οικονομίας, μετασχηματίζοντας τον τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης. Γι’ αυτό και έχει επισύρει σφοδρές κριτικές για τις πολιτικές της. Το 2021 είχε αποκαλυφθεί ότι η αλυσίδα εφοδιασμού της έχει συνδεθεί με τεράστια αποψίλωση δασών, με εκτεταμένες πυρκαγιές στην περιοχή Σεράντο της Βραζιλίας. Κατηγορείται και για θανατηφόρες τροφικές δηλητηριάσεις, γεωργική ρύπανση και παιδική δουλεία.
Ο Οργανισμός Τροφίμων του ΟΗΕ
Σαν να μην έφταναν αυτά, o Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO) συνεργάζeται με την CropLife, μια παγκόσμια εμπορική ένωση που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εταιρειών που παράγουν και προωθούν φυτοφάρμακα, μεταξύ αυτών και πολύ επικίνδυνων (HHPs). Το Δίκτυο Δράσης Φυτοφαρμάκων Ασίας-Ειρηνικού, που εκπροσωπεί 350 οργανισμούς αγροτών και αλιέων σε 63 χώρες, είχε ανακοινώσει ότι ζήτησε στα τέλη του 2020 από τον Γενικό Διευθυντή του FAO Κιου Ντονγκιού να σταματήσει τα σχέδια για την εμβάθυνση της συνεργασίας με την CropLife International.
Ο Κιου Ντονγκιού πριν αναλάβει το πόστο στον ΟΗΕ που κατέχει μέχρι και σήμερα, ήταν αναπληρωτής υπουργός Αγροτικών Υποθέσεων της Κίνας. Με τον Κιου στο τιμόνι, ο FAO έρχεται σε στενότερη συνεργασία με εταιρείες φυτοφαρμάκων, οι οποίες το εκμεταλλεύονται για να ενισχύσουν την πρόσβασή τους στις παγκόσμιες αγορές. Την εν λόγω συνεργασία αγροτικές οργανώσεις την χαρακτηρίζουν ως «τοξική».
Ομάδα εμπειρογνωμόνων του Οργανισμού κατέληξε στο συμπέρασμα τον Ιούλιο 2019 ότι η αγροοικολογία παρέχει πολύ βελτιωμένη επισιτιστική ασφάλεια και οφέλη διατροφής, περιβάλλοντος και απόδοσης σε σύγκριση με τη βιομηχανική γεωργία. Οι αγροοικολογικές μέθοδοι αντιπροσωπεύουν μια μετατόπιση από το βιομηχανικό πρότυπο εντατικής χημικής χρήσης στις καλλιέργειες, η οποία επιβαρύνει πολύ την ανθρώπινη υγεία, το έδαφος και τους υδάτινους πόρους.
Η αγροοικολογία βασίζεται σε ολοκληρωμένη προσέγγιση συστημάτων χαμηλών εισροών για τα τρόφιμα και τη γεωργία που δίνει προτεραιότητα στην τοπική επισιτιστική ασφάλεια, την τοπική θερμιδική παραγωγή, τα πρότυπα καλλιέργειας και τη διαφορετική παραγωγή διατροφής ανά στρέμμα. Επίσης, στη σταθερότητα του υδροφόρου ορίζοντα, την ανθεκτικότητα του κλίματος, την καλή δομή εδάφους και την ικανότητα αντιμετώπισης των εξελισσομένων παράσιτων και ασθενειών.
Ένα τέτοιο σύστημα βασίζεται στη βέλτιστη αυτάρκεια, το δικαίωμα σε πολιτιστικά κατάλληλη τροφή και τοπική ιδιοκτησία και διαχείριση κοινών πόρων, όπως γη, νερό και σπόροι. Ωστόσο, αυτό το μοντέλο αποτελεί άμεση πρόκληση για τα συμφέροντα των μελών της CropLife, καθώς η αγροοικολογία δεν απαιτεί εξάρτηση από χημικές ουσίες, γενετικά τροποποιημένους σπόρους, ούτε από παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Επιδιώκοντας να αναπτύξει επίσημη συνεργασία με τον FAO, η CropLife στοχεύει να εδραιώσει περαιτέρω τα συμφέροντά της, εκτροχιάζοντας τη δέσμευση του Οργανισμού υπέρ της αγροοικολογίας.
Η αγροοικολογία βασίζεται σε ολοκληρωμένη προσέγγιση συστημάτων χαμηλών εισροών για τα τρόφιμα και τη γεωργία που δίνει προτεραιότητα στην τοπική επισιτιστική ασφάλεια, την τοπική θερμιδική παραγωγή, τα πρότυπα καλλιέργειας και τη διαφορετική παραγωγή διατροφής ανά στρέμμα. Επίσης, στη σταθερότητα του υδροφόρου ορίζοντα, την ανθεκτικότητα του κλίματος, την καλή δομή εδάφους και την ικανότητα αντιμετώπισης των εξελισσομένων παράσιτων και ασθενειών.
Ένα τέτοιο σύστημα βασίζεται στη βέλτιστη αυτάρκεια, το δικαίωμα σε πολιτιστικά κατάλληλη τροφή και τοπική ιδιοκτησία και διαχείριση κοινών πόρων, όπως γη, νερό και σπόροι. Ωστόσο, αυτό το μοντέλο αποτελεί άμεση πρόκληση για τα συμφέροντα των μελών της CropLife, καθώς η αγροοικολογία δεν απαιτεί εξάρτηση από χημικές ουσίες, γενετικά τροποποιημένους σπόρους, ούτε από παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Επιδιώκοντας να αναπτύξει επίσημη συνεργασία με τον FAO, η CropLife στοχεύει να εδραιώσει περαιτέρω τα συμφέροντά της, εκτροχιάζοντας τη δέσμευση του Οργανισμού υπέρ της αγροοικολογίας.
Οι αγρότες στο έλεος των πολυεθνικών
Είτε πρόκειται για αγρότες στην Ινδία που διαμαρτύρονται εναντίον νομοθεσίας που ευνοεί ξένες γεωργικές εκμεταλλεύσεις, είτε για εξαγορές γης στην Ουκρανία, είτε για δικαιώματα γης και κυριαρχία σπόρων αλλού, είναι σαφές ότι αδίστακτες πολυεθνικές επιχειρήσεις-γίγαντες ωθούν σε απορρύθμιση. Επωφελούνται από τον εκτοπισμό αγροτών για την απόκτηση γαιών και από αποφάσεις που λαμβάνονται σε διεθνές και εθνικό επίπεδο μέσω του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του FAO.
Ο ιστός που υφαίνεται σε μια προσπάθεια αναζήτησης νέων κερδών, εισβάλει στην αγροτική οικονομία και ελέγχει κοινούς πόρους, καταστρέφοντας τους γεωργούς, το περιβάλλον και την υγεία με τον ψευδή ισχυρισμό της “παγκόσμιας διατροφικής επισφάλειας”. Όσοι αγρότες επιβιώνουν, παρά τις κερδοσκοπικές στρατηγικές, αναγκάζονται να ενσωματωθούν σε ένα σύστημα γεωργικών συμβάσεων που υπαγορεύεται από παγκόσμιους γίγαντες της αγοράς τροφίμων. Έτσι, συνδέονται με ένα καθεστώς εκμετάλλευσης βασισμένο στην εξάρτηση από την αγορά και τον εταιρικό έλεγχο. Ένα καθεστώς που θέτει το κέρδος μπροστά από τη βιοποικιλία, την επισιτιστική ασφάλεια, την υγιεινή διατροφή και το περιβάλλον.
Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2025
"ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΑΡΝΙΩΝ ή Η Στάνη που έγινε Παλάτι…"
Παραμονή Χριστουγέννων, κι όπως κάθε παραμονή εδώ και 19 χρόνια, το … Χριστουγεννιάτικο Παραμύθι στον 98.4 για μικρούς, μεγάλους και ακόμη μεγαλύτερους ακροατές…
Κείμενο σε κλίμα επικαιρότητας κι όχι μόνο - Γιώργος Σαχίνης
ΜΟΝΤΑΖ - ΜΙΞΗ ΗΧΟΥ - ΕΦΕ - ΗΧΟΛΗΨΙΑ - ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
Νίκος Σφακιανάκης
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
ΑΝΤΡΙΚΟΙ ΡΟΛΟΙ
1. Αφηγητής – ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΧΙΝΗΣ
2. Μανωλιός ο Βοσκός (Κρήτη) – ΜΑΝΟΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
3. Φραπέας ο Πολλαπλασιαστής – ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΑΡΟΥΛΑΚΗΣ
4. Χασάπης ο Ευνοημένος (Θεσσαλία) – ΑΛΕΞΗΣ ΠΟΘΟΣ
5. Ο Κυβερνήτης του Παλατιού – ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΥΠΙΔΑΚΗΣ
ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΙ ΡΟΛΟΙ
6. Κυρία Εξεταστική – ΡΑΝΙΑ ΜΩΡΑΙΤΗ
7. Σερ-Μερτίζα η Πιστοποιήτρια – ΣΤΕΛΛΑ ΤΕΡΖΑΚΗ
8. Μαγειρία η Διαχειρίστρια – ΜΑΙΡΗ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ
9. Γαλαζοπράσινη Κουμπάρα – ΜΑΡΙΑ ΠΟΡΦΥΡΑΚΗ
10. Το Παιδί των Χριστουγέννων – ΕΥΗ ΧΑΡΑΚΙΑΝΑΚΗ
11. Χορός Αγροτών (ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΟΥΛΓΕΡΑΚΗ- ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΤΣΗΣ- ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ- ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΤΙΝΑΚΗ -ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΟΓΙΑΝΝΑΚΗ)
Μπέρτολντ Μπρεχτ: Φτάνουν Χριστούγεννα λοιπόν!
Φτάνουν Χριστούγεννα λοιπόν!
Παραμονή κι εμείς σαν όλους ετοιμάσαμε γιορτή.
Μα δεν είν’ άνετα σαν φάτνη εδώ μέσα:
Μπαίνει το κρύο από παντού, δεν έχει μπέσα.
Χριστούλη, κόπιασε, γεννήσου αν θες, μα κοίτα:
Σου στρώσαμε, δεν έχει τζάκι όμως και πίττα.
Τρέμουμε κι όλοι αγκαλιαζόμαστε σφιχτά
σαν τους πρωτόγονους σε σκοτεινή σπηλιά.
Το χιόνι πέφτει στο κορμί μας, το παγώνει•
το χιόνι εισβάλει στην καλύβα και σαρώνει.
Κόπιασε, χιόνι, μπες, θα βρεις φίλους εδώ:
Κι εμάς μας έδιωξαν από τον ουρανό.
Κρασί ζεσταίνουμε, παλιό και δυνατό•
κάνει καλό με τέτοιον άγριο καιρό.
Ζεστό κρασί, ξύλα στην πόρτα καρφωμένα.
Έξω, ουρλιάζουνε αγρίμια θυμωμένα.
Κοπιάστε, αγρίμια, να κρυφτείτε απ’ το χιονιά:
Ούτε τ’ αγρίμια έχουνε ζεστή φωλιά.
Θα ρίξουμε τα πανωφόρια στη φωτιά,
να γίνει η φλόγα της για λίγο πυρκαγιά,
να ζεσταθούμε ενώ θα καίγεται η στέγη,
να ζούμε όταν το σκοτάδι πια θα φεύγει.
Κόπιασε, άνεμε–εκεί έξω πως αντέχεις;
Κι εσύ κουράστηκες, κι εσύ σπίτι δεν έχεις.
Πηγή: www.kar.org.gr
Σοκ στο Μαξίμου από την δικαστική απόφαση για το εμβόλιο Astrazeneca
Η δικαστική αναγνώριση ευθύνης του Δημοσίου πυροδοτεί πολιτικό κόστος, επαναφέρει δύσκολες συζητήσεις και ανοίγει μέτωπα που η κυβέρνηση πίστευε πως είχαν κλείσει
ΠΥΘΙΑ
Η απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά, που αναγνώρισε σύνδεση μεταξύ του εμβολίου AstraZeneca και του θανάτου 60χρονης, έπεσε στο κυβερνητικό στρατόπεδο σαν κεραυνός. Όχι λόγω του νομικού σκέλους –το οποίο θα ακολουθήσει τη διαδικασία των ενδίκων μέσων– αλλά λόγω του πολιτικού και κοινωνικού αποτυπώματος που αφήνει πίσω της. Το ελληνικό Δημόσιο καλείται να δώσει αποζημίωση στους συγγενείς μιας 60χρονης που πέθανε μετά τον εμβολιασμό της με το σκεύασμα της AstraZeneca.
Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η απόφαση αυτή «ήρθε στη χειρότερη στιγμή»: σε μια περίοδο όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, τις αγροτικές κινητοποιήσεις και τα ανοικτά σκάνδαλα έχει ήδη πιέσει τη Νέα Δημοκρατία στα όρια της αντοχής της. Τώρα προστίθεται και ένα ακόμη μέτωπο: η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς το κράτος σε μια τόσο ευαίσθητη υπόθεση.
Παρά την προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να κρατήσει χαμηλούς τόνους, στο παρασκήνιο επικρατεί έντονη ανησυχία. Υπουργοί αναγνωρίζουν ότι η απόφαση δημιουργεί πολιτικό κενό αφήγησης, καθώς οι πολίτες αντιλαμβάνονται πως το κράτος καλείται να αποζημιώσει για μια παρενέργεια την οποία δεν είχε επαρκώς προειδοποιήσει.
Το θέμα δεν είναι ιατρικό. Είναι πολιτικό» παραδέχεται κυβερνητικό στέλεχος.
«Η συζήτηση επανέρχεται σε όρους εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς – και εκεί χάνουμε έδαφος».
Η απειλή του εκφυλισμού
Τάσος Παππάς
Τα καταστατικά των κομμάτων περιλαμβάνουν και άρθρα που προβλέπουν ποινές. Επίπληξη, καθαίρεση, αναστολή κομματικής ιδιότητας, διαγραφή. Εξαιρέσεις δεν υπάρχουν. Οποιος(α) παραβιάζει το καταστατικό παραπέμπεται με απόφαση της ηγεσίας στο πειθαρχικό όργανο και αυτό κατά κανόνα εγκρίνει την εισήγηση του αρχηγού. Στο ΠΑΣΟΚ έχουν μεγάλη παράδοση. Ο ιδρυτής του όποτε θύμωνε με τη στάση παραγόντων του κόμματος, όσο ψηλά κι αν ήταν στην ιεραρχία, τους τιμωρούσε παραδειγματικά. Χαρακτηριστική ήταν η φράση του, πριν ακόμη συνέλθει το αρμόδιο όργανο, «έθεσε εαυτόν εκτός κινήματος». Εχει αποπέμψει υπουργό ενώ αυτός βρισκόταν εν πτήσει. Απογειώθηκε υπουργός και προσγειώθηκε απλός βουλευτής. Εδιωξε τον Κώστα Σημίτη από το Εκτελεστικό Γραφείο για μια αφίσα. Τον Κώστα Σημίτη απέπεμψε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου.
Και στη Νέα Δημοκρατία έχουν γίνει διαγραφές και απομακρύνσεις από καθοδηγητικά όργανα. Και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έδιωχνε κόσμο και ο Κώστας Καραμανλής ήταν αυστηρός στην αρχή, ενώ ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ανέχτηκε τη φράξια Εβερτ και το μετάνιωσε. Ο γιος του Κυριάκος διέγραψε τον Αντώνη Σαμαρά για να μην το μετανιώσει, αλλά μάλλον με την επιλογή του αυτή σπρώχνει τον πρώην πρωθυπουργό προς τη δημιουργία νέου κόμματος που πιθανότατα θα πλήξει την κυβέρνηση και το προσωποπαγές καθεστώς που έχει στήσει. Στο ΚΚΕ υπάρχει το μοντέλο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δηλαδή συζητάμε, αποφασίζουμε και όποιος(α) υποστηρίξει δημοσίως άλλη θέση απ’ αυτήν της πλειοψηφίας τίθεται εκτός κόμματος και μερικές φορές, αν η διαφωνία αφορά τον πυρήνα της στρατηγικής του κόμματος, συνοδεύεται από ποικίλους πολιτικούς χαρακτηρισμούς - οπορτουνιστής, ρεφορμιστής, ρεβιζιονιστής, λεγκαλιστής, λικβινταριστής, αριστεριστής και διάφορα άλλα εξίσου... εύηχα και μάλλον άγνωστα στους εκτός των τειχών, στους μη μυημένους.
Στον Συνασπισμό, μετά την αποχώρηση του ΚΚΕ, και στον ΣΥΡΙΖΑ, η διαγραφή ήταν απαγορευμένη λέξη. Οι ομάδες λειτουργούσαν κανονικά, οι προσωπικές στρατηγικές δεν αποδοκιμάζονταν, η φραξιονιστική πάλη με αρχές ή χωρίς αρχές (για να θυμηθούμε παλιές ιστορίες) γινόταν χωρίς σταματημό. Σπανίως είχαμε εκτοπισμούς. Ο Τσίπρας διοικούσε μια συνομοσπονδία φραξιών, είχε τη φήμη του ψυχοπονιάρη, στο βιβλίο του παραδέχεται ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν πολύ επιεικής. Σήμερα είναι αυτός η αιτία που το μέχρι πριν από λίγο καιρό κόμμα της καρδιάς του στάζει από παντού. Το καράβι, έτσι κι αλλιώς ταλαιπωρημένο από τις μεγάλες φουρτούνες που πέρασε, κινδυνεύει να βυθιστεί. Οχι αύτανδρο, γιατί κάμποσοι αξιωματικοί και μπόλικοι ναύτες συνωστίζονται για να επιβιβαστούν στις λέμβους και να κατευθυνθούν προς το διασωστικό σκάφος που σπεύδει για βοήθεια και φέρει το όνομα «Ιθάκη». Ο καπετάνιος τι κάνει; Παρατηρεί χωρίς να αντιδρά.
Αναρωτιέται κάποιος, είναι-δεν είναι ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί η ηγεσία του κόμματος αφήνει να εξελίσσονται φαινόμενα και να αναπτύσσονται πρακτικές που υπονομεύουν τη φυσιογνωμία, τη συνοχή, ακόμη και την παρουσία του κόμματος στην πολιτική σκηνή; Βουλευτές προτιμούν να πάνε στην παρουσίαση του βιβλίου του πρώην αρχηγού τους παρά στο κοινοβούλιο για να καταψηφίσουν τον προϋπολογισμό. Βουλευτίνα ψηφίζει τις αμυντικές δαπάνες, παρά την αντίθετη άποψη του κόμματος. Βουλευτές στις δημόσιες εμφανίσεις τους αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο να μετακινηθούν στο κόμμα Τσίπρα. Κανονικά όλοι αυτοί θα έπρεπε να λογοδοτήσουν στα όργανα του κόμματος. Κανονικά όλους αυτούς όφειλε ο επικεφαλής να τους επαναφέρει στην τάξη αποδοκιμάζοντας δημοσίως τη στάση τους ή διαγράφοντάς τους. Κανονικά τα καθοδηγητικά όργανα του κόμματος θα έπρεπε να είχαν συζητήσει το «πώς», το «γιατί» και κυρίως το «πρέπει». Η απειλή του εκφυλισμού είναι παρούσα, φωνάζει και δεν αντιμετωπίζεται ούτε με τη σιωπή, ούτε με την αμηχανία, ούτε με τη διστακτικότητα.
Ανάγωγα
Οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του καθεστώτος Μητσοτάκη κάποτε λειτουργούσαν με επαγγελματισμό. Συκοφαντούσαν ό,τι τους ενοχλούσε, δηλητηρίαζαν τη δημόσια συζήτηση με κατασκευασμένα θέματα, αποδομούσαν τις πολιτικές των άλλων με επιτυχία, κανιβάλιζαν όποιον αντιστεκόταν, προστάτευαν με πάθος τον πρωθιερέα. Σήμερα δεν μπορούν να κάνουν ούτε τα στοιχειώδη. Πέφτουν από γκάφα σε γκάφα και εκθέτουν τον αρχηγό τους. Ερειπιώνας.
Ο Υπουργός μετράει ευτυχισμένους
Όμως υπάρχει κάτι πιο σημαντικό που δεν χωράει στις «αναλύσεις» των κυβερνώντων γιατί δεν περνάει καν από το μυαλό τους. Μία πολύ μεγάλη μερίδα από αυτούς τους ανθρώπους δεν πληρώνουν το θέατρο και την μουσική σκηνή από το περίσσευμά τους αλλά από το υστέρημά τους. Ξέρετε γιατί; Για να τους αντέχουν!
Ποτέ μου δεν πίστεψα την φανφαρόνικη δήλωση των εκλεγμένων πολιτικών πως θα είναι εκπρόσωποι όλων των πολιτών δίχως διαχωρισμούς και αποκλεισμούς. Δεν γίνονται αυτά και απορώ γιατί συνεχίζουν να λένε δημόσια μία χαζομάρα με την οποία δεν τσιμπάει κανένας πια.
Όμως κάποτε έκρυβαν τα πραγματικά τους αισθήματα για τους «ηττημένους» και γενικά για όσους δεν θα ήθελαν να έχουν καμία σχέση μαζί τους, δεν τους νοιάζουν, δεν τους βλέπουν καν.
Πάει κι αυτή η ευγένεια, χάθηκε μέσα στα βρώμικα νερά της βουλιμίας για like στα social media. Το να είσαι υπουργός μιας Κυβέρνησης και να υποστηρίζεις δημόσια και κατ΄ εξακολούθηση έναν επιμερισμό τής κοινωνίας, ο οποίος θα έπρεπε να σε αναγκάζει να σκύβεις το κεφάλι αντί να θριαμβολογείς, είναι ένας πρωτόγνωρα δημοσιοποιημένος κυνισμός και μία προσπάθεια να στραγγαλίσεις την πραγματικότητα στην κούνια της. Είναι πολύ βίαιο ψέμα.
Τα γεμάτα μαγαζιά της νύχτας, τα γεμάτα θέατρα, οι γεμάτες ταβέρνες και η κοσμοσυρροή σε εμπορικούς δρόμους σε μέρες γιορτών, ακόμη και η πληρότητα των καταλυμάτων τέτοιες μέρες, είναι μία σκοπίμως επιμερισμένη εικόνα αλλά είναι και κάτι άλλο.
Μία ερμηνεία της πραγματικότητας που μόνο σκοπό έχει να δικαιώσει μία ιδεολογία που στον πυρήνα της καθόλου δεν πιστεύει στην συλλογική ευημερία αλλά στο δόγμα «δεν χωράμε όλοι».
Γατί όλοι αυτοί οι «ευτυχισμένοι» που γεμίζουν αυτούς τους χώρους δύο φορές την εβδομάδα, αθροιστικά δεν είναι περισσότεροι από το ένα δέκατο των Ελλήνων. Θέλετε το ένα πέμπτο; που δεν είναι.
Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά. Οι μουσικές σκηνές και τα μεγάλα μαγαζιά της νύχτας, κάποτε δούλευαν έξι μέρες την εβδομάδα -ορισμένα με διπλά προγράμματα τα Σάββατα. Σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν κανένα σχήμα που να εργάζεται πάνω από δύο μέρες την εβδομάδα, τα περισσότερα μόνο μία.
Η πληρότητα στις ταβέρνες και στα εστιατόρια, το ίδιο. Επίσης, οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να νιώθουμε όρθιοι ακόμη κι όταν δεν είμαστε. Δηλαδή το να ερμηνεύεται αυτή η αυτονόητη ανάγκη για συνεύρεση ως δείκτης ευημερίας, και ως κρυφός πλούτος ενός λαού που απλά του αρέσει να κλαίγεται, στερείται όχι μόνο στοιχειώδους ευαισθησίας αλλά και οποιασδήποτε «επιστημονικής στοιχειοθέτησης» για το έγκλημα τού να θέλεις να αισθάνεσαι ζωντανός και συμμετέχων.
Όμως υπάρχει κάτι πιο σημαντικό που δεν χωράει στις «αναλύσεις» των κυβερνώντων γιατί δεν περνάει καν από το μυαλό τους. Μία πολύ μεγάλη μερίδα από αυτούς τους ανθρώπους δεν πληρώνουν το θέατρο και την μουσική σκηνή από το περίσσευμά τους αλλά από το υστέρημά τους. Ξέρετε γιατί; Για να τους αντέχουν! Μην το πάρουν προσωπικά, εννοώ πως η τέχνη ήταν και θα είναι πάντα κάτι σημαντικό για κάποιους ανθρώπους, ανεξάρτητα από την εκτίμηση ορισμένων άλλων πως είναι το χασομέρι των τεμπέληδων και των χαραμοφάηδων. Δημιουργεί συλλογικότητες που τις έχουμε απόλυτη ανάγκη. Και με τα μάτια προς τα πάνω, προς το άπιαστο. Προς τη καλή εκδοχή του εαυτού μας.
Οι εποχές χαμηλών προσδοκιών δημιουργούν και ανθρώπους με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Κάποια στιγμή απλά αρνείσαι την ήττα. Κι όταν αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα, κάνεις μια βόλτα απλά για να χαζέψεις βιτρίνες. Πού να το ξέρεις ότι θα σε δει ο Υπουργός να βολτάρεις και θα σε αθροίσει στους ευτυχισμένους;
Η κάστα που εξουσιάζει, έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο
by Newsroom
Επί δύο ολόκληρα χρόνια, ένας πρώην σύμβουλος του προεδρικού μεγάρου της Γαλλίας έκλεβε εκατοντάδες πολύτιμα πιάτα για να τα μεταπωλήσει κρυφά, συμβολίζοντας μια θεσμοθετημένη λεηλασία στην κορυφή του γαλλικού κράτους. Η επαναλαμβανόμενη αυτή πράξη αποκαλύπτει μια νοοτροπία αρπαγής και καταστροφικής διαχείρισης, που έχει εγκατασταθεί μόνιμα στα ανώτατα επίπεδα του γαλλικού κράτους (κι όχι μόνο), ακόμη και μέσα στο ίδιο το προεδρικό μέγαρο της χώρας.
Η κάστα που εξουσιάζει, η οποία έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, φαίνεται πλέον ότι αυτοεξυπηρετείται απευθείας από την εθνική κληρονομιά των Γάλλων, χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό.
Μια άλλη, περισσότερο σοβαρή περίπτωση καταστροφικής διαχείρισης είναι η αύξηση του γαλλικού δημόσιου χρέους, το οποίο αυξήθηκε κατά 60 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε τρεις μήνες (το τρίτο τρίμηνο του 2025), ξεπερνώντας πλέον τα 3 τρισεκατομμύρια ευρώ (το 117,4% του ΑΕΠ), την ώρα που η φορολογική αφαίμαξη των Γάλλων εντείνεται.
Όπως στην Ελλάδα, έτσι και στη Γαλλία η υπόθεση της ιλιγγιώδους αύξησης του δημόσιου χρέους αποδεικνύει μια εξουσία αποκομμένη από την κοινωνία, η οποία αποδομεί την εθνική κυριαρχία προς όφελος της χαώδους Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αφεντικών της.
Η οικονομική εκτροπή, η συσσώρευση χρεών και οι επαναλαμβανόμενες κλοπές εθνικού πλούτου, από τη λεηλασία στις κουζίνες του Ελιζέ μέχρι τη ληστεία του ΟΠΕΚΕΠΕ (των ευρωπαϊκών αγροτικών ενισχύσεων – ένα από τα πολλά σκάνδαλα της κλίκας Μητσοτάκη), αποκαλύπτουν αυτή την πλήρη αποσύνδεση της αποτυχημένης και συνάμα επικίνδυνης ολιγαρχίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Έλληνες και Γάλλοι γινόμαστε μάρτυρες ενός οργανωμένου σχεδίου καταστροφής των χωρών μας, υπό την πίεση παράλογων πολιτικών αποφάσεων, που υπαγορεύονται από ξένα κέντρα συμφερόντων και εξουσίας, όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει σήμερα στον αγροτικό τομέα,. Η εθνική κυριαρχία μας υποχωρεί, ενώ τα περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας (ό,τι έχει απομείνει από αυτά), όπως ακριβώς γίνεται στη Γαλλία, εκποιούνται.
Τα σημερινά κυβερνητικά σχήματα, που αποτελούνται επιεικώς από πολιτικούς νάνους, φαίνεται ότι επιθυμούν να λεηλατήσουν τα τελευταία πλούτη των ευρωπαϊκών λαών πριν από μια πτώση ή μια φυγή που φαίνεται αναπόφευκτη, αλλά και γι’ αυτό το ενδεχόμενο φαίνεται πως έχουν προνοήσει, υπονομεύοντας την ειρήνη.
Εν συντομία, η λεηλασία σε όλα τα επίπεδα μιας χώρας, ενός κράτους, ενός λαού -θεσμικά, οικονομικά, ηθικά- δεν έχει καμία σχέση με την κανονικότητα και δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για αυταπάτες.
Ωστόσο, αν στο βάθος του τούνελ υπάρχει διέξοδος, αυτή δεν θα προκύψει από ευχολόγια ή διαχειριστικές-εκλογικές διορθώσεις, αλλά από πλήρη ρήξη σε πανευρωπαϊκό επίπεδο με αυτό το διεφθαρμένο σύστημα, με την τιμωρία των ενόχων και την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας των ευρωπαϊκών λαών, που καταστρέφονται μεθοδικά. Κι αυτό προϋποθέτει επίγνωση, μνήμη, τόλμη, θάρρος και πολιτική ευθύνη. Ο χρόνος τελειώνει και η υπομονή των λαών μαζί του.
Νόμος είναι το δίκιο του Κυριάκου
Την Ελλάδα την αποκαλούμε χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», αλλά όχι για πολύ. Με αυτά που γίνονται ακόμα και οι πορτοκαλιές θα κατσουφιάσουν. Ένας από τους λόγους είναι οι θεσμοί. Να, ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη «Δικαιοσύνη». Είναι τυφλή μόνο όταν κοιτάζει προς τα πάνω και αετομάτα όταν στρέφεται στους μικρούς. Στην Ελλαδάρα μας ο νόμος έχει ένα και μόνο όνομα: «Το δίκιο του Κυριάκου». Ό,τι βολεύει τον υπέρτατο ηγέτη, το τσιτάχ, τον «μωυσή» (με μικρό το «μ», παρακαλώ), αυτό και γίνεται.
Δείτε το κέντρο της Αθήνας, αυτήν την «πολύχρωμη» αγορά της… ελεύθερης οικονομίας. Τσαντιρομάγαζα αλλοδαπών, που πουλάνε μαραμένα λάχανα δίπλα σε μπαταρίες, ληγμένα αναψυκτικά, σάπια κρέατα, κάλπικα Louis Vuitton και μαϊμού Nike. Βλέπεις ποτέ απόδειξη εκεί; Ποτέ. Και τάμα να το ’χουν κάνει, δεν θα σου κόψουν!
Η ΑΑΔΕ, το ΣΔΟΕ, η Δικαιοσύνη, όλοι αυτοί οι αδυσώπητοι κυνηγοί του φουκαρά Έλληνα, που κοιμάται και ξυπνά με το POS στο χέρι, εδώ κάνουν την πάπια. Δεν σκέφτηκαν ποτέ να πάρουν τα στοιχειώδη μέτρα. Γιατί; Μα, γιατί αυτά τα μαγαζιά είναι… πολιτιστική κληρονομιά! Εν τω μεταξύ, ο μικρομεσαίος Έλληνας κόβει απόδειξη και για τον αέρα που αναπνέει.
Το ίδιο και με τις ΜΚΟ, που εδώ και δεκαετίες κάνουν «πάρτι» με ευρωπαϊκά και ελληνικά κονδύλια. Έλεγχοι; Ποιοι έλεγχοι; Μια στο τόσο, σαν λιανοτουφεκιά σε τυραννόσαυρο. Αφήστε τα, τα φράγκα των ΜΚΟ είναι για καλό σκοπό.
Και πάμε στα Τέμπη: Η τηλεδιοίκηση, το σύστημα που θα εμπόδιζε την τραγωδία, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Οι κατασκευαστικές εταιρίες, μεγάλα ονόματα φίλων και χορηγών, δεν δείχνουν να ευθύνονται, μας λένε επισήμως ανεπίσημα. Παρατάσεις επί παρατάσεων, καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων, και η Δικαιοσύνη κοιτάζει αλλού. Αλλά όταν ο Σύλλογος Θυμάτων Τεμπών, με την Καρυστιανού μπροστά -η οποία ακούγεται ότι ετοιμάζει κόμμα, Θεός φυλάξοι!- δέχεται αιφνιδιαστική έφοδο του ΣΔΟΕ στα γραφεία του, ε, τότε οι μηχανισμοί κινούνται αστραπιαία!
«Δόλιο χτύπημα για φίμωση» λέει η Καρυστιανού. Και έχει δίκιο: Προτεραιότητα δεν ήταν η τηλεδιοίκηση. Προτεραιότητα είναι να τρομοκρατήσουν όσους τολμούν να θυμίζουν τα 57 θύματα. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τον νεοδημοκράτη αγροτοσυνδικαλιστή Κώστα Ανεστίδη, που τόλμησε να κριτικάρει τον Κυριάκο εν μέσω κινητοποιήσεων. Ξαφνικά διοχετεύτηκε στον Τύπο η είδηση ότι ελέγχεται για παράνομες επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τυχαίο; Σαν να λέμε ότι η διαρροή έγινε μόνη της, την ώρα των μπλόκων!
Εδώ, τελικά, ο νόμος δεν είναι ίδιος προς όλους. Αλλάζει πρόσωπο κατά περίπτωση. Επίσης, είναι εργαλείο. Για τους φίλους, ασυλία. Για τους επικριτές, αστραπιαίοι έλεγχοι. Και ο Κυριάκος χαμογελάει από το Μαξίμου, ξέροντας ότι το δίκιο είναι πάντα δικό του. Μέχρι πότε;
Eπιταχύνουν την πτώση…
Δεν προκαλούν έκπληξη οι συμπεριφορές και οι μέθοδοι που ακολουθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη στα δύο κατεξοχήν καυτά μέτωπα των τελευταίων ημερών: τις αγροτικές κινητοποιήσεις και την υπόθεση των Τεμπών, με αιχμή τη στάση απέναντι στη Μ. Καρυστιανού. Παρά τις διαφορετικές τους αφετηρίες, η στρατηγική που επιλέγεται έχει σαφή κοινό παρονομαστή…
Στο μέτωπο των αγροτών, οι κινητοποιήσεις αντιμετωπίστηκαν όχι ως αποτέλεσμα συσσωρευμένων αδιεξόδων, αλλά ως «ενόχληση» που πρέπει να περιοριστεί. Αρχικώς τα αιτήματα απαξιώθηκαν και οι αντιδράσεις λοιδορήθηκαν, ενώ όταν οι «ήπιες» μέθοδοι δεν απέδωσαν, ακολούθησε η κλιμάκωση με τα «βρόμικα» επικοινωνιακά χτυπήματα στους πρωταγωνιστές (χαρακτηριστική η περίπτωση Ανεστίδη) και με την αστυνομική διαχείριση και τα καψόνια, παρά του ουσιαστικού διαλόγου, επί των εθνικών οδών. Η διαμαρτυρία δεν αναγνωρίστηκε ως δημοκρατικό δικαίωμα, αλλά ως απειλή για την πολυδιαφημισμένη «κανονικότητα». Με όσα είπε χθες στο υπουργικό συμβούλιο ο κ. Μητσοτάκης αφαιρέθηκε και το φύλλο συκής.
Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στο ζήτημα των Τεμπών. Όποιος πίστεψε ότι με τις μεθοδεύσεις της συγκάλυψης εδώ και μία διετία η σημερινή κυβέρνηση εξάντλησε τα όριά της, έκανε λάθος. Όσα διαδραματίζονται από την Παρασκευή με την έφοδο κλιμακίου της ΑΑΔΕ στα γραφεία του Συλλόγου Συγγενών, μόλις ερρίφθη ο κύβος για το «κόμμα Καρυστιανού», επιβεβαιώνουν ότι η εξουσία μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να γίνει ακόμα πιο αδίστακτη. Η λογική του κατήφορου, που λένε…
Κοινός παρονομαστής, η απαξίωση, η στοχοποίηση και η προσπάθεια εκφοβισμού και φίμωσης κάθε φωνής που αμφισβητεί, αποκαλύπτει ή και απειλεί τη σημερινή πολιτική και κοινωνική τάξη πραγμάτων. Μια στρατηγική που δεν είναι καινούργια. Είναι άπειρα τα παραδείγματα από την Ιστορία που δείχνουν ότι η εξουσία, όταν βρίσκεται στριμωγμένη και υπό πίεση, επιλέγει να δείξει το πιο σκληρό και αυταρχικό της πρόσωπο.
Όσο μειώνεται η πειθώ τόσο αυξάνεται η σκληρότητα. Αγρότες που διαμαρτύρονται και συγγενείς θυμάτων που αρνούνται να ξεχάσουν και ασκούν τα δικαιώματά τους μετατρέπονται σε ενοχλητικούς παράγοντες για το κυρίαρχο αφήγημα. Η σύγκρουση αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά μια επιλογή απελπισίας, με την προσδοκία ότι η κοινωνία, ακόμα κι αν δεν «σπάσει» και υποκύψει, τουλάχιστον θα κουραστεί, θα συνηθίσει και τελικά θα σιωπήσει…
Όταν όμως η εξουσία επιλέγει την πυγμή αντί της πειθούς, τότε δεν αποκαλύπτει απλώς το σκληρό της πρόσωπο. Ομολογεί το πολιτικό της αδιέξοδο. Κι όπως το θηρίο που, όταν ξεψυχά, γίνεται πιο επιθετικό, έτσι και η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να σωθεί μέσα από την ένταση, τον εκφοβισμό και τη σύγκρουση με την κοινωνία. Μόνο που η Ιστορία διδάσκει πως τέτοιες επιλογές σπάνια, εάν όχι ποτέ, οδηγούν στη σωτηρία. Κατά κανόνα επιταχύνουν την πτώση…
Έλληνες και Γάλλοι γινόμαστε μάρτυρες ενός οργανωμένου σχεδίου καταστροφής των χωρών μας, υπό την πίεση παράλογων πολιτικών αποφάσεων, που υπαγορεύονται από ξένα κέντρα συμφερόντων και εξουσίας, όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει σήμερα στον αγροτικό τομέα,. Η εθνική κυριαρχία μας υποχωρεί, ενώ τα περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας (ό,τι έχει απομείνει από αυτά), όπως ακριβώς γίνεται στη Γαλλία, εκποιούνται.
Τα σημερινά κυβερνητικά σχήματα, που αποτελούνται επιεικώς από πολιτικούς νάνους, φαίνεται ότι επιθυμούν να λεηλατήσουν τα τελευταία πλούτη των ευρωπαϊκών λαών πριν από μια πτώση ή μια φυγή που φαίνεται αναπόφευκτη, αλλά και γι’ αυτό το ενδεχόμενο φαίνεται πως έχουν προνοήσει, υπονομεύοντας την ειρήνη.
Εν συντομία, η λεηλασία σε όλα τα επίπεδα μιας χώρας, ενός κράτους, ενός λαού -θεσμικά, οικονομικά, ηθικά- δεν έχει καμία σχέση με την κανονικότητα και δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για αυταπάτες.
Ωστόσο, αν στο βάθος του τούνελ υπάρχει διέξοδος, αυτή δεν θα προκύψει από ευχολόγια ή διαχειριστικές-εκλογικές διορθώσεις, αλλά από πλήρη ρήξη σε πανευρωπαϊκό επίπεδο με αυτό το διεφθαρμένο σύστημα, με την τιμωρία των ενόχων και την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας των ευρωπαϊκών λαών, που καταστρέφονται μεθοδικά. Κι αυτό προϋποθέτει επίγνωση, μνήμη, τόλμη, θάρρος και πολιτική ευθύνη. Ο χρόνος τελειώνει και η υπομονή των λαών μαζί του.
Νόμος είναι το δίκιο του Κυριάκου
Την Ελλάδα την αποκαλούμε χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», αλλά όχι για πολύ. Με αυτά που γίνονται ακόμα και οι πορτοκαλιές θα κατσουφιάσουν. Ένας από τους λόγους είναι οι θεσμοί. Να, ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη «Δικαιοσύνη». Είναι τυφλή μόνο όταν κοιτάζει προς τα πάνω και αετομάτα όταν στρέφεται στους μικρούς. Στην Ελλαδάρα μας ο νόμος έχει ένα και μόνο όνομα: «Το δίκιο του Κυριάκου». Ό,τι βολεύει τον υπέρτατο ηγέτη, το τσιτάχ, τον «μωυσή» (με μικρό το «μ», παρακαλώ), αυτό και γίνεται.
Δείτε το κέντρο της Αθήνας, αυτήν την «πολύχρωμη» αγορά της… ελεύθερης οικονομίας. Τσαντιρομάγαζα αλλοδαπών, που πουλάνε μαραμένα λάχανα δίπλα σε μπαταρίες, ληγμένα αναψυκτικά, σάπια κρέατα, κάλπικα Louis Vuitton και μαϊμού Nike. Βλέπεις ποτέ απόδειξη εκεί; Ποτέ. Και τάμα να το ’χουν κάνει, δεν θα σου κόψουν!
Η ΑΑΔΕ, το ΣΔΟΕ, η Δικαιοσύνη, όλοι αυτοί οι αδυσώπητοι κυνηγοί του φουκαρά Έλληνα, που κοιμάται και ξυπνά με το POS στο χέρι, εδώ κάνουν την πάπια. Δεν σκέφτηκαν ποτέ να πάρουν τα στοιχειώδη μέτρα. Γιατί; Μα, γιατί αυτά τα μαγαζιά είναι… πολιτιστική κληρονομιά! Εν τω μεταξύ, ο μικρομεσαίος Έλληνας κόβει απόδειξη και για τον αέρα που αναπνέει.
Το ίδιο και με τις ΜΚΟ, που εδώ και δεκαετίες κάνουν «πάρτι» με ευρωπαϊκά και ελληνικά κονδύλια. Έλεγχοι; Ποιοι έλεγχοι; Μια στο τόσο, σαν λιανοτουφεκιά σε τυραννόσαυρο. Αφήστε τα, τα φράγκα των ΜΚΟ είναι για καλό σκοπό.
Και πάμε στα Τέμπη: Η τηλεδιοίκηση, το σύστημα που θα εμπόδιζε την τραγωδία, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Οι κατασκευαστικές εταιρίες, μεγάλα ονόματα φίλων και χορηγών, δεν δείχνουν να ευθύνονται, μας λένε επισήμως ανεπίσημα. Παρατάσεις επί παρατάσεων, καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων, και η Δικαιοσύνη κοιτάζει αλλού. Αλλά όταν ο Σύλλογος Θυμάτων Τεμπών, με την Καρυστιανού μπροστά -η οποία ακούγεται ότι ετοιμάζει κόμμα, Θεός φυλάξοι!- δέχεται αιφνιδιαστική έφοδο του ΣΔΟΕ στα γραφεία του, ε, τότε οι μηχανισμοί κινούνται αστραπιαία!
«Δόλιο χτύπημα για φίμωση» λέει η Καρυστιανού. Και έχει δίκιο: Προτεραιότητα δεν ήταν η τηλεδιοίκηση. Προτεραιότητα είναι να τρομοκρατήσουν όσους τολμούν να θυμίζουν τα 57 θύματα. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τον νεοδημοκράτη αγροτοσυνδικαλιστή Κώστα Ανεστίδη, που τόλμησε να κριτικάρει τον Κυριάκο εν μέσω κινητοποιήσεων. Ξαφνικά διοχετεύτηκε στον Τύπο η είδηση ότι ελέγχεται για παράνομες επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τυχαίο; Σαν να λέμε ότι η διαρροή έγινε μόνη της, την ώρα των μπλόκων!
Εδώ, τελικά, ο νόμος δεν είναι ίδιος προς όλους. Αλλάζει πρόσωπο κατά περίπτωση. Επίσης, είναι εργαλείο. Για τους φίλους, ασυλία. Για τους επικριτές, αστραπιαίοι έλεγχοι. Και ο Κυριάκος χαμογελάει από το Μαξίμου, ξέροντας ότι το δίκιο είναι πάντα δικό του. Μέχρι πότε;
Eπιταχύνουν την πτώση…
Δεν προκαλούν έκπληξη οι συμπεριφορές και οι μέθοδοι που ακολουθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη στα δύο κατεξοχήν καυτά μέτωπα των τελευταίων ημερών: τις αγροτικές κινητοποιήσεις και την υπόθεση των Τεμπών, με αιχμή τη στάση απέναντι στη Μ. Καρυστιανού. Παρά τις διαφορετικές τους αφετηρίες, η στρατηγική που επιλέγεται έχει σαφή κοινό παρονομαστή…
Στο μέτωπο των αγροτών, οι κινητοποιήσεις αντιμετωπίστηκαν όχι ως αποτέλεσμα συσσωρευμένων αδιεξόδων, αλλά ως «ενόχληση» που πρέπει να περιοριστεί. Αρχικώς τα αιτήματα απαξιώθηκαν και οι αντιδράσεις λοιδορήθηκαν, ενώ όταν οι «ήπιες» μέθοδοι δεν απέδωσαν, ακολούθησε η κλιμάκωση με τα «βρόμικα» επικοινωνιακά χτυπήματα στους πρωταγωνιστές (χαρακτηριστική η περίπτωση Ανεστίδη) και με την αστυνομική διαχείριση και τα καψόνια, παρά του ουσιαστικού διαλόγου, επί των εθνικών οδών. Η διαμαρτυρία δεν αναγνωρίστηκε ως δημοκρατικό δικαίωμα, αλλά ως απειλή για την πολυδιαφημισμένη «κανονικότητα». Με όσα είπε χθες στο υπουργικό συμβούλιο ο κ. Μητσοτάκης αφαιρέθηκε και το φύλλο συκής.
Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στο ζήτημα των Τεμπών. Όποιος πίστεψε ότι με τις μεθοδεύσεις της συγκάλυψης εδώ και μία διετία η σημερινή κυβέρνηση εξάντλησε τα όριά της, έκανε λάθος. Όσα διαδραματίζονται από την Παρασκευή με την έφοδο κλιμακίου της ΑΑΔΕ στα γραφεία του Συλλόγου Συγγενών, μόλις ερρίφθη ο κύβος για το «κόμμα Καρυστιανού», επιβεβαιώνουν ότι η εξουσία μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να γίνει ακόμα πιο αδίστακτη. Η λογική του κατήφορου, που λένε…
Κοινός παρονομαστής, η απαξίωση, η στοχοποίηση και η προσπάθεια εκφοβισμού και φίμωσης κάθε φωνής που αμφισβητεί, αποκαλύπτει ή και απειλεί τη σημερινή πολιτική και κοινωνική τάξη πραγμάτων. Μια στρατηγική που δεν είναι καινούργια. Είναι άπειρα τα παραδείγματα από την Ιστορία που δείχνουν ότι η εξουσία, όταν βρίσκεται στριμωγμένη και υπό πίεση, επιλέγει να δείξει το πιο σκληρό και αυταρχικό της πρόσωπο.
Όσο μειώνεται η πειθώ τόσο αυξάνεται η σκληρότητα. Αγρότες που διαμαρτύρονται και συγγενείς θυμάτων που αρνούνται να ξεχάσουν και ασκούν τα δικαιώματά τους μετατρέπονται σε ενοχλητικούς παράγοντες για το κυρίαρχο αφήγημα. Η σύγκρουση αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά μια επιλογή απελπισίας, με την προσδοκία ότι η κοινωνία, ακόμα κι αν δεν «σπάσει» και υποκύψει, τουλάχιστον θα κουραστεί, θα συνηθίσει και τελικά θα σιωπήσει…
Όταν όμως η εξουσία επιλέγει την πυγμή αντί της πειθούς, τότε δεν αποκαλύπτει απλώς το σκληρό της πρόσωπο. Ομολογεί το πολιτικό της αδιέξοδο. Κι όπως το θηρίο που, όταν ξεψυχά, γίνεται πιο επιθετικό, έτσι και η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να σωθεί μέσα από την ένταση, τον εκφοβισμό και τη σύγκρουση με την κοινωνία. Μόνο που η Ιστορία διδάσκει πως τέτοιες επιλογές σπάνια, εάν όχι ποτέ, οδηγούν στη σωτηρία. Κατά κανόνα επιταχύνουν την πτώση…
Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2025
Το «παράθυρο Όβερτον» του Μαξίμου και η Μαρία Καρυστιανού
Αυτό που ζούμε με το έγκλημα των Τεμπών και την προσπάθεια συγκάλυψής του είναι καθεστωτισμός. Αυτό που ζούμε με την εισβολή της ΑΑΔΕ στα γραφεία του Συλλόγου των Θυμάτων και Συγγενών των Τεμπών, λέγεται επιχείρηση χειραγώγησης με την τεχνική που ονομάζεται «παράθυρο Όβερτον».
Σύμφωνα με την τεχνική αυτή ένα καθεστώς επιδιώκει να διευρύνει το πλαίσιο αποδοχής μιας ιδέας, ή να το συρρικνώσει. Έτσι φερ’ ειπείν, η διάδοση μιας εγκληματικής πράξης από έναν μετανάστη και η ψευδής γενίκευση ότι όλοι οι μετανάστες είναι εγκληματίες, οδηγεί στην έμφοβη και εχθρική στάση της κοινή γνώμης απέναντι στους μετανάστες και στη συρρίκνωση του «παραθύρου» ανοχής για τους ξεριζωμένους. Θα ακολουθήσει η αντιμεταναστευτική νομοθεσία που θα φανεί στην πλειονότητα ως εντελώς «λογική».
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την αντιμετώπιση από την κυβέρνηση του κινήματος για το έγκλημα των Τεμπών. Η έφοδος της ΑΑΔΕ (πρώην ΣΔΟΕ) στα γραφεία του Συλλόγου Θυμάτων και Συγγενών των Τεμπών επιχειρεί να εντάξει στο πλαίσιο του «παραθύρου Όβερτον» την Μαρία Καρυστιανού, η οποία ετοιμάζεται να σχηματίσει πολιτικό κόμμα. Επιχειρεί δηλαδή τη δολοφονία χαρακτήρα της Μ. Καρυστιανού και την ένταξή της στο «κάδρο» του «Όλοι ίδιοι είναι».
Κι αυτό γιατί αυτή τη στιγμή η Μαρία Καρυστιανού έχει πασίδηλα (δίκαια ή άδικα, σωστά ή λάθος δεν έχει σημασία) την αποδοχή όλων όσοι αποδοκιμάζουν συνολικά το πολιτικό σύστημα.
Εντάσσοντας λοιπόν την Καρυστιανού στο «παράθυρο Όβερτον» την ακυρώνουν…
Όμως ενέργειες όπως αυτή της ΑΑΔΕ μπορεί να προκαλέσουν και το «εφέ μπούμπεραγκ» λειτουργώντας ενισχυτικά για το κόμμα της Καρυστιανού και αρνητικά για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ακυρώνοντας την τεχνική χειραγώγησης του «παραθύρου Όβερτον»…
Πηγή: artinews.gr
Aνεξάρτητες αρχές: το ευρωπαϊκό προσωπείο μιας δημοκρατίας που λείπει
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,
Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιμένει να αυτοπαρουσιάζεται ως ο κατεξοχήν χώρος του κράτους δικαίου, της θεσμικής ωριμότητας και της δημοκρατικής κανονικότητας.
Στον πυρήνα αυτής της αυτοεικόνας βρίσκεται μια λέξη-φετίχ, η ανεξαρτησία.
Ανεξάρτητες αρχές, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, ανεξάρτητες ρυθμιστικές δομές, έως "ανεξάρτητα" άτομα. Όμως όσο περισσότερο πολλαπλασιάζεται αυτή η «ανεξαρτησία», τόσο πιο έντονα απουσιάζει κάτι θεμελιώδες. Το ανθρώπινο πρόσωπο της πολιτικής.
Οι Ανεξάρτητες Αρχές δεν είναι απλώς τεχνικοί θεσμοί. Είναι δομικό στοιχείο του ευρωπαϊκού τρόπου διακυβέρνησης. Ενσαρκώνουν μια βαθιά επιλογή. Την μετατόπιση της εξουσίας από το πολιτικό και κοινωνικό πεδίο σε έναν χώρο τεχνοκρατικό, αποστειρωμένο, απρόσωπο. Είναι ο χώρος των "ειδικών".
Εκεί όπου οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται «από τον Λαό», αλλά «σύμφωνα με τις διαδικασίες».
Η Ευρώπη έχει εξελιχθεί σε ένα σύστημα όπου η ευθύνη διαχέεται τόσο πολύ, ώστε τελικά εξαφανίζεται. Οι αποφάσεις περνούν από επιτροπές, αρχές, κανονισμούς, πλαίσια συμμόρφωσης. Κανείς δεν αποφασίζει. Όλοι «εφαρμόζουν». Κανείς δεν φταίει.
Όλοι απλά «κάνουν τη δουλειά τους»: η βασική αυτή υπερασπιστική γραμμή των ναζί στη δίκη της Νυρεμβέργης. Ο ορισμός, δηλαδή, της «ηθικής αποδέσμευσης», του ψυχολογικού μηχανισμού με βάση τον οποίο τα άτομα αποσυνδέονται από τις ηθικές τους αρχές για να δικαιολογήσουν ανήθικες πράξεις.
Οι Ανεξάρτητες Αρχές είναι το τέλειο εργαλείο αυτής της λογικής. Δεν εκλέγονται. Δεν λογοδοτούν άμεσα στην κοινωνία. Δεν φέρουν πολιτικό κόστος. Δεν έχουν ηθικό βάρος. Έχουν μόνο αρμοδιότητα. Και συχνά ακαταδίωκτο.
Έτσι, η Δημοκρατία μετατρέπεται σε σύστημα λειτουργίας, σε ΧΡΗΣΗ, όχι σε ΣΧΕΣΗ εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κοινωνία και την εξουσία.
Συνεπώς, η έφοδος της ΑΑΔΕ στα γραφεία του Συλλόγου Συγγενών των θυμάτων των Τεμπών δεν είναι (μόνο) ελληνική ιδιορρυθμία. Είναι ευρωπαϊκή κανονικότητα εφαρμοσμένη σε ένα κοινωνικό τραύμα.
Το ίδιο μοντέλο είδαμε στην Πανδημία. Ένα κράτος που δυσκολεύεται να προστατεύσει τη ζωή, αλλά δεν δυσκολεύεται να επιτηρήσει, ένα κράτος που επικαλείται την επιστήμη, αλλά αποκόπτει την πολιτική από την ευθύνη, ένα κράτος που μιλά εύκολα για δικαιώματα, αλλά λειτουργεί με όρους συμμόρφωσης.
Στην Πανδημία η Ευρώπη δεν λειτούργησε ως χώρος δημοκρατικής συζήτησης, αλλά ως χώρος συμμόρφωσης και μάλλον με το αζημίωτο για κάποιους λειτουργούς της.
Στην περίπτωση των Τεμπών, το παράδοξο είναι κραυγαλέο.
Το κράτος που δεν έλεγξε την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, το κράτος που δεν απέδωσε ακόμα ποινικές ευθύνες, εμφανίζεται αυστηρό και αμείλικτο απέναντι στους συγγενείς των νεκρών.
Το κράτος δεν επιτηρεί τον μηχανισμό που σκότωσε, επιτηρεί αυτούς που θυμίζουν ότι σκοτώθηκαν άνθρωποι.
Οι συγγενείς των θυμάτων γίνονται «παρέκκλιση» που πρέπει να ελεγχθεί, όχι φορείς δικαιοσύνης.
Αυτό δεν είναι ουδετερότητα. Είναι μια οργουελική στρέβλωση της πραγματικότητας μπροστά στα μάτια μας.
Είναι έλεγχος του Θύματος αντί για έλεγχο του Θύτη.
Είναι αυτό που διάγνωσε έγκαιρα ο Foucault, για το σύγχρονο κράτος που δεν κυβερνά κυρίως με νόμους, αλλά με επιτήρηση, κανονικοποίηση και πειθαρχία. Αυτό που ονόμαζε "βιοπολιτική", δηλαδή διαχείριση ζωών, πληθυσμών, σωμάτων.
Και αυτό είναι αντιστροφή της πειθαρχίας. Δεν πειθαρχείται η εξουσία, πειθαρχείται το τραύμα.
Η Ευρώπη έχει χτίσει μια μεγαλειώδη αποικιοκρατική περσόνα: ορθολογική, προοδευτική, θεσμικά άψογη. Όμως αυτή η περσόνα συχνά λειτουργεί σαν μάσκα που καλύπτει την απουσία πολιτικού και ηθικού πυρήνα.
Οι Ανεξάρτητες Αρχές είναι μέρος αυτής της μάσκας.
Παρουσιάζονται ως εγγύηση δημοκρατίας, αλλά συχνά λειτουργούν ως υποκατάστατο της. Αντί για πολιτική κρίση, έχουμε κανονιστική εφαρμογή. Αντί για ευθύνη, έχουμε διαδικασία. Αντί για δικαιοσύνη, έχουμε συμμόρφωση.
Οι Ανεξάρτητες Αρχές είναι κατεξοχήν βιοπολιτικοί μηχανισμοί. Ρυθμίζουν, καταγράφουν, ελέγχουν, επιτηρούν.
Όμως, η Δημοκρατία δεν είναι μόνο σωστή λειτουργία. Η Δημοκρατία δεν είναι χρήση. Είναι σχέση. Είναι αναγνώριση του πόνου. Είναι ιεράρχηση του δικαίου υπέρ του αδύναμου.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης σήμερα -και εκείνο που οδηγεί την Ευρωπαϊκή Ένωση σε υπαρξιακή κρίση- δεν είναι η έλλειψη κανόνων.
Είναι η απουσία προσώπου. Κανείς δεν στέκεται απέναντι στην κοινωνία και λέει «εγώ αναλαμβάνω».
Όλοι κρύβονται πίσω από "ανεξάρτητους" μηχανισμούς.
Και όταν το πρόσωπο λείπει, η εξουσία γίνεται ψυχρή.
Όταν η πολιτική χάνει το ανθρώπινο πρόσωπο, γίνεται διαχείριση πληθυσμών.
Όταν η Δημοκρατία μετατρέπεται σε σύστημα, παύει να είναι υπόθεση του λαού.
Οι Ανεξάρτητες Αρχές δεν είναι από μόνες τους το πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι ότι χρησιμοποιούνται ως ευρωπαϊκό προσωπείο για να καλυφθεί μια βαθιά κρίση νοήματος.
Μια Δημοκρατία που χρειάζεται διαρκώς «ανεξάρτητους» μηχανισμούς για να λειτουργήσει, είναι μια Δημοκρατία που δεν εμπιστεύεται πια ούτε την κοινωνία ούτε τον εαυτό της.
Και μια Ευρώπη που ελέγχει τους πενθούντες πιο αυστηρά από τους υπεύθυνους των εγκλημάτων της, δεν πάσχει από έλλειψη θεσμών.
Πάσχει από έλλειψη ψυχής. Αυτή, άλλωστε, είναι και η σοβαρότερη "ευρωπαϊκή παθολογία" σήμερα.
Καμία άλλη βιομηχανία στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχει καταφέρει να κλείσει τις οικονομίες 194 χωρών για να αναγκάσει το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού να περιμένει τον εμβολιασμό της
Έχουν καταλάβει πανεπιστήμια και ιατρικά περιοδικά με δωρεές και άλλες μορφές οικονομικού ελέγχου. Τέλος, είναι πολύ πιο αποφασιστικοί στην προώθηση της ατζέντας των κυβερνήσεων από ό,τι γνωρίζαμε ποτέ. Για παράδειγμα, ανακαλύψαμε το 2023 ότι το NIH μοιράστηκε χιλιάδες διπλώματα ευρεσιτεχνίας με φαρμακευτικές εταιρείες, με αγοραία αξία που πλησίαζε το 1-2 δισεκατομμύρια δολάρια. Όλα αυτά κατέστησαν δυνατά χάρη στον νόμο Bayh-Dole του 1980, ο οποίος προωθήθηκε ως μορφή ιδιωτικοποίησης, αλλά κατέληξε να εδραιώσει μόνο τις χειρότερες κορπορατιστικές διαφθορές-corporatist corruptions.
Η κυριαρχία πάνω στις κυβερνήσεις εδραιώθηκε με τον Εθνικό Νόμο περί Τραυματισμών από Εμβόλια Παιδικής Ηλικίας-National Childhood Vaccine Injury Act του 1986, ο οποίος παρείχε ασπίδα ευθύνης στους κατασκευαστές προϊόντων που εμφανίζονται στον πίνακα παιδικών εμβολίων. Οι τραυματίες απλώς δεν επιτρέπεται να το αντιμετωπίσουν σε πολιτικά δικαστήρια. Καμία άλλη βιομηχανία δεν απολαμβάνει τόσο εκτεταμένη αποζημίωση βάσει του νόμου.
Η φαρμακευτική βιομηχανία σήμερα αναμφισβήτητα ανταγωνίζεται τη βιομηχανία στρατιωτικών πυρομαχικών στην κυριαρχία της.
Καμία άλλη βιομηχανία στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχει καταφέρει να κλείσει τις οικονομίες 194 χωρών για να αναγκάσει το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού να περιμένει τον εμβολιασμό της. Μια τέτοια δύναμη κάνει την East India Company, εναντίον της οποίας οι Αμερικανοί ιδρυτές επαναστάτησαν, να μοιάζει με ένα παντοπωλείο στη γωνία σε σύγκριση.
Υπάρχει άφθονη συζήτηση για το πόσο έχει υποφέρει η φαρμακευτική από τότε που το περίφημο προϊόν της κατέρρευσε. Αλλά ας μην είμαστε αφελείς. Η δύναμή τους εξακολουθεί να είναι πανταχού παρούσα σε κάθε τομέα της κοινωνίας. Ο αγώνας σε κρατικό επίπεδο για μη συνταγογραφούμενα φάρμακα – και για ιατρική ελευθερία για τους πολίτες – αποκαλύπτει το εύρος των προκλήσεων που έχουμε μπροστά μας. Οι μεταρρυθμιστές που τώρα ηγούνται οργανισμών στην Ουάσιγκτον αγωνίζονται καθημερινά μέσα από ένα πυκνό πλέγμα επιρροής που χρονολογείται πολλές δεκαετίες πίσω.
Πόσο μακριά στο παρελθόν εκτείνεται αυτή η δύναμη; Η πρώτη ομοσπονδιακή προσπάθεια για την προώθηση του εμβολιασμού – όσο πρωτόγονη και επικίνδυνη κι αν είναι – ήταν από τον Πρόεδρο James Madison. «Ο νόμος για την ενθάρρυνση του εμβολιασμού-The Act to Encourage Vaccination» του 1813 απαιτούσε τα εμβόλια κατά της ευλογιάς να δίνονται δωρεάν και να παραδίδονται σωστά σε όποιον τα ζητήσει. Καθώς οι τραυματισμοί και οι θάνατοι συσσωρεύονταν, και εν μέσω κραυγών κερδοσκοπίας και διαφθοράς, το Κογκρέσο ενήργησε αποφασιστικά το 1822 για να καταργήσει τον νόμο.
Το σημείο καμπής στην κοινή γνώμη ήταν αυτό που έγινε γνωστό ως η Tραγωδία του Tarboro-Tarboro Tragedy. Ο πιο φημισμένος εμβολιολόγος της χώρας και ο επίσημος θεματοφύλακας του εμβολίου, Dr. James Smith, είχε στείλει κατά λάθος υλικό που περιείχε ζωντανό ιό της ευλογιάς αντί για εμβόλιο κατά της αγελάδας σε έναν γιατρό στο Tarboro της Βόρειας Καρολίνας. Αυτό προκάλεσε ένα τοπικό ξέσπασμα ευλογιάς, μολύνοντας περίπου 60 άτομα και με αποτέλεσμα περίπου 10 θανάτους. Αυτό το λάθος έπληξε την εμπιστοσύνη του κοινού και του Κογκρέσου στην ικανότητα του ομοσπονδιακού προγράμματος να χειρίζεται και να διανέμει με ασφάλεια το υλικό των εμβολίων.
Η μεγάλη υπόσχεση του εμβολιασμού, η οποία φαινόταν να αυξάνει την πιθανότητα επιστημονικής εξάλειψης θανατηφόρων ασθενειών υπό την καθοδήγηση elite θεραπευτών, είχε περιέλθει σε ανυποληψία.
Ακόμα κι έτσι, όταν ξέσπασε ο Εμφύλιος Πόλεμος το 1861, υπήρξε μια πίεση για να εμβολιαστούν όλοι οι στρατιώτες για να σταματήσουν τα θανατηφόρα κρούσματα ευλογιάς. Με αυτό ήρθαν μια σειρά από τραυματισμούς και θανάτους.
Ο ιστορικός Terry Reimer γράφει:
«Τα δυσμενή αποτελέσματα από τον εμβολιασμό, ή οι ψευδείς εμβολιασμοί, ήταν πολύ συνηθισμένα. Ακόμα και το καθαρό εμβόλιο, που λαμβανόταν από επίσημα φαρμακεία του Στρατού, μερικές φορές προκαλούσε επιπλοκές. Μερικές φορές, η ελαττωματική συντήρηση των crusts θα μπορούσε να έχει θέσει σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητά τους. Όπως συμβαίνει ακόμη και με τα σύγχρονα εμβόλια σήμερα, περιστασιακά, το εμβόλιο δεν λάμβανε χώρα, αποτυγχάνοντας να προκαλέσει την κύρια αντίδραση στο σημείο εμβολιασμού που αναμενόταν. Σε άλλες περιπτώσεις, το σημείο του εμβολιασμού γινόταν υπερβολικά επώδυνο και πρησμένο, και αναπτύχθηκαν ανώμαλες φλύκταινες, αφήνοντας τους χειρουργούς να αμφισβητούν εάν αυτοί οι εμβολιασμοί ήταν αποτελεσματικοί.
«Οι επιπλοκές από τη χρήση μιας κρούστας από έναν πρόσφατα εμβολιασμένο ενήλικα ήταν ακόμη πιο επιβλαβείς. Δεδομένου ότι πολλοί εμβολιασμοί πραγματοποιούνταν σε νοσοκομεία, οι κρούστες από άνδρες που ήταν άρρωστοι με άλλες παθήσεις χρησιμοποιούνταν περιστασιακά ακούσια, μεταδίδοντας ασθένειες αντί να τις αποτρέπουν. Συχνά, οι στρατιώτες σε νοσοκομείο ή φυλακή δεν εμβολιάζονταν μέχρι να εμφανιστεί η ευλογιά στις εγκαταστάσεις, αυξάνοντας τους κινδύνους για ορισμένους που διαφορετικά δεν θα είχαν εκτεθεί στην ασθένεια.
«Ίσως η χειρότερη, και δυστυχώς συνηθισμένη, μορφή ψευδούς εμβολιασμού ήταν η χρήση συφιλιδικών κρούστας. Αυτό συνέβαινε τόσο στα νοσοκομεία όσο και μεταξύ των στρατιωτών που αυτοεμβολιάζονταν. Η λανθασμένη διάγνωση μιας κρούστας ή η αφαίρεση κρούστας από το χέρι ενός στρατιώτη που είχε σύφιλη θα μετέδιδε αυτήν την ασθένεια σε όλους όσους εμβολιάστηκαν από αυτήν την πηγή. Σε μια αξιοσημείωτη περίπτωση, δύο ταξιαρχίες επηρεάστηκαν από μια μόλυνση εμβολιασμού, μια ασθένεια που θεωρήθηκε συφιλιδική. Οι άνδρες ήταν τόσο άρρωστοι που οι ταξιαρχίες ήταν ακατάλληλες για στρατιωτική θητεία. Η επιδημία αποδόθηκε σε έναν μόνο στρατιώτη που είχε λάβει υλικό εμβολιασμού από μια γυναίκα που πιθανότατα είχε σύφιλη.
«Το Ιατρικό Τμήμα των Συνομοσπονδιών προσπάθησε να απαγορεύσει τον εμβολιασμό από στρατιώτη σε στρατιώτη για να περιορίσει αυτές τις βλαβερές συνέπειες. Ακόμη και οι πολίτες αποθαρρύνονταν από τον αυτοεμβολιασμό, καθώς οι συνέπειες του ψευδούς εμβολίου είχαν εξαπλωθεί και στον γενικό πληθυσμό, οδηγώντας σε δυσπιστία απέναντι στη διαδικασία εμβολιασμού».
Σε αυτό το σημείο της ιστορίας, βρισκόμασταν ενάμιση αιώνα βαθιά στην εμπειρία του εμβολιασμού, και σίγουρα με ανάμεικτα αποτελέσματα λόγω μη ασφαλών μεθόδων και ψευδών προϊόντων. Αλλά δεν υπήρχε εγκατάλειψη. Το αντίθετο μάλιστα. Τα ιατρικά περιοδικά του τέλους του 19ου αιώνα ήταν γεμάτα αισιοδοξία για την ικανότητα της ιατρικής επιστήμης να θεραπεύσει όλες τις ασθένειες και ακόμη και να χορηγήσει αιώνια ζωή, υπό την προϋπόθεση ότι τα μείγματα και η χορήγηση βελτιώνονταν.
«Προφανώς δεν υπάρχει κανένας εγγενής λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος πρέπει να πεθαίνει», έγραψε στο άρθρο του το American Druggist το 1902, «εκτός από την άγνοιά μας για τις συνθήκες που διέπουν την αντίδραση που συμβαίνει στο πρωτόπλασμά του». Αυτό το πρόβλημα μπορεί να διορθωθεί με «την τεχνητή σύνθεση ζωντανής ύλης», με τον εμβολιασμό στην πρώτη γραμμή για την εύρεση λύσης για την ίδια τη θνησιμότητα. Ναι, υπήρχε πάντα μια θρησκευτική διάσταση στο ήθος αυτού του κλάδου.
Το σημείο καμπής ήρθε το 1902 με τον Biologics Control Act, την πρώτη πραγματική παρέμβαση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης κατά την Προοδευτική Εποχή-Progressive Era που έθεσε το σκηνικό για τη ρύθμιση όλων των τροφίμων και φαρμάκων. Πράγματι, αυτός ο νόμος ήρθε τέσσερα χρόνια πριν από το βιβλίο του Upton Sinclair « The Jungle» που ενέπνευσε την ψήφιση του Ομοσπονδιακού Νόμου περί Επιθεώρησης Κρέατος του 1906- Federal Meat Inspection Act of 1906.
Στη λαϊκή παράδοση, ο νόμος για το κρέας ψηφίστηκε από το Κογκρέσο για να κυριαρχήσει σε μια επικίνδυνη βιομηχανία και να εφαρμόσει αυστηρά πρότυπα ασφαλείας με τρόπο που να προστατεύει τη δημόσια υγεία. Αλλά όπως έχει αποδείξει ο Murray Rothbard, η πραγματική δύναμη πίσω από την ψήφιση του νόμου ήταν το ίδιο το καρτέλ κρέατος, το οποίο όχι μόνο ευνόησε την καρτελοποίηση που συνέτριψε τους μικρότερους ανταγωνιστές, αλλά και έδωσε ένα θανάσιμο πλήγμα στην παραδοσιακή πρακτική των αγροτών να σφάζουν και να επεξεργάζονται το δικό τους κρέας. Ακόμα και μέχρι σήμερα, οι συσκευαστές κρέατος ασκούν όλη την ρυθμιστική εξουσία. “Sudden And Unexpected”στο X:
Δεν έχουν γραφτεί πολλά για τις ίδιες προσπάθειες που καταβλήθηκαν στις βιομηχανίες εμβολίων και φαρμακολογίας τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Αλλά είναι λογικό να υποθέσουμε ότι οι ίδιες δυνάμεις εργάζονταν και εδώ. Χρειάστηκε λίγος χρόνος και η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν βοήθησε καθόλου, αλλά τελικά βρήκαμε το οριστικό άρθρο για το θέμα που αναφέρεται σε πρωτογενείς πηγές για να ανακαλύψουμε ακριβώς τι συνέβαινε. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Biologics Control Act του 1902 ήταν εξ ολοκλήρου βιομηχανικό δημιούργημα, που πιέστηκε από τους κυρίαρχους παίκτες στην αγορά για να συντρίψει τον ανταγωνισμό και ψηφίστηκε για να ενισχύσει τον σκεπτικισμό του κοινού. “Sudden And Unexpected”στο X
Το εν λόγω άρθρο είναι το “Early Developments in the Regulation of Biologics” του Terry S. Coleman, που δημοσιεύτηκε στο Food and Drug Law Journal, 2016. Αυτό το εξαιρετικό άρθρο καταδεικνύει ότι το κρυφό χέρι πίσω από τον νόμο ήταν η ίδια η βιομηχανία. Ο νόμος δεν περιόριζε το εμπόριο, αλλά μάλλον του έδινε μια πολύ αναγκαία ώθηση στην αξιοπιστία του.
Η έναρξη του νόμου ήταν μια σειρά από δημοσιευμένους θανάτους από εμβόλια το 1901. Στο Camden, New Jersey, υπήρξαν 80 μολύνσεις και 11 θάνατοι από τέτανο που συνδέθηκαν με ένα μόνο δηλητηριασμένο εμβόλιο. Επιπλέον, υπήρξαν και άλλα τέτοια περιστατικά σε Philadelphia, Atlantic City, Cleveland, and Bristol, Pennsylvania.
Η φήμη του κλάδου βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση. Έπρεπε να γίνει κάτι για να ενισχυθεί το μερίδιο αγοράς. Ο κλάδος έτρεξε στην Ουάσινγκτον και κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να ρυθμιστεί, παριστάνοντας την επιχείρηση που μισούσε τη ρύθμιση αλλά ήταν πρόθυμη να συναινέσει.
«Οι ιστορίες του Νόμου του 1902 τον περιγράφουν γενικά απλώς ως μια απάντηση του Κογκρέσου στα περιστατικά του St. Louis και Camden, σαν ο νόμος να ήταν το αποτέλεσμα κάποιας ρουτίνας διαδικασίας του Κογκρέσου». Στην πραγματικότητα, «ο Νόμος του 1902 ήταν μια πρωτοβουλία των μεγάλων biologics manufacturers και θεσπίστηκε με τη μυστική συνεργασία της Υπηρεσίας Δημόσιας Υγείας-Public Health Service».
«Η biologics industry επεδίωξε την ψήφιση του Νόμου του 1902-1902 Act κυρίως επειδή φοβόταν ότι τα περιστατικά μόλυνσης θα ανάγκαζαν επιπλέον κρατικές και τοπικές υγειονομικές υπηρεσίες να παρασκευάσουν τα δικά τους εμβόλια και αντιτοξίνες, εξαφανίζοντας τις biologics business. Ορισμένες ιατρικές δημοσιεύσεις ζητούσαν επίσης κυβερνητική επιθεώρηση και αδειοδότηση των biologics manufacturers. Το κύριο άρθρο του Journal of the American Medical Association ανέφερε ότι «[εάν] είναι απαραίτητο, θα πρέπει να θεσπιστεί νομοθεσία που να απαγορεύει την πώληση ή τη χρήση οποιασδήποτε αντιτοξίνης που δεν έχει δοκιμαστεί και πιστοποιηθεί από κάποια αρμόδια αρχή».
Οι New York Times ζητούσαν πιο εντατική επιθεώρηση και εποπτεία των commercial biologics producers. Τον Οκτώβριο του 1902, η Διάσκεψη των Κρατικών και Επαρχιακών Συμβουλίων Υγείας της Βόρειας Αμερικής συνέστησε ότι τα εμβόλια θα πρέπει να παράγονται είτε από κυβερνήσεις είτε από ιδιωτικούς παραγωγούς «υπό την αυστηρότερη επίβλεψη εξειδικευμένων κυβερνητικών αξιωματούχων».
Ο κορυφαίος κατασκευαστής που πίεσε για τον νόμο ήταν η Parke-Davis. Αυτή είναι η εταιρεία που επιδίωξε να «μειώσει τον ανταγωνισμό θεσπίζοντας αυστηρά κυβερνητικά πρότυπα που οι μικροί παραγωγοί θα δυσκολεύονταν να τηρήσουν». Λίγο μετά την ψήφιση του νόμου, η Parke-Davis έγραψε στην Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας-Public Health Service προτάσεις για κανονισμούς, δηλώνοντας: «Όπως ίσως γνωρίζετε, οι κανονισμοί δεν μπορούν να είναι πολύ αυστηροί για εμάς».⁶
Ο Coleman σχολιάζει: «Είναι αδύνατο να διαχωρίσουμε την επιθυμία για αυστηρούς κανονισμούς για την ενίσχυση της εμπιστοσύνης του κοινού στα biologics φάρμακα από την επιθυμία για τέτοιους κανονισμούς για την εξάλειψη των ανταγωνιστών, αλλά είναι αξιοσημείωτο ότι αρκετοί biologics producers χρεοκόπησαν επειδή δεν μπόρεσαν να περάσουν τις επιθεωρήσεις PHS.⁶¹
Ο οργανισμός που ανέλαβε το έργο της ρύθμισης των εμβολίων μετά το 1902 ήταν το Εργαστήριο Υγιεινής-Hygienic Laboratory, εντός της Υπηρεσίας Δημόσιας Υγείας και Ναυτικών Νοσοκομείων-Public Health and Marine Hospital Service. Το 1930, αυτό έγινε τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας-National Institutes of Health, με επικεφαλής σήμερα τον Jay Bhattacharya με την εντολή να αποσυνδέσει την αποστολή του οργανισμού από την αιχμαλωσία της βιομηχανίας.
Όσο για την Parke-Davis, εξαγοράστηκε το 1970 από την Warner-Lambert. Το 2000, η Pfizer εξαγόρασε την Warner-Lambert σε μια συγχώνευση 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τη μεγαλύτερη σε φαρμακευτικές εξαγορές στην ιστορία εκείνη την εποχή. Αυτό έφερε την Parke-Davis υπό την ομπρέλα της Pfizer, όπου η εταιρεία παραμένει μέχρι σήμερα.
Στη συνέχεια, το 1905, η βιομηχανία έλαβε το μεγαλύτερο δυνατό δώρο από το Ανώτατο Δικαστήριο-Supreme Court. Στην υπόθεση Jacobson κατά Μασαχουσέτης [Jacobson v. Massachusetts], το δικαστήριο ευλόγησε τον αναγκαστικό εμβολιασμό με το σκεπτικό ότι η δημόσια υγεία πρέπει πάντα να υπερισχύει της ελευθερίας της συνείδησης. Να που βρισκόμαστε 123 χρόνια αργότερα, και οι επιπτώσεις αυτού του νόμου του 1902 εξακολουθούν να γίνονται αισθητές, μαζί με τη συντριπτική επιρροή των βιομηχανικών cartels που καθοδηγούν τις ομοσπονδιακές ρυθμιστικές προσπάθειες.
Τα γεγονότα του 2020-2023 έθεσαν για άλλη μια φορά βαθιά ερωτήματα σχετικά με τη δύναμη αυτής της βιομηχανίας, μαζί με την πρόκληση ανησυχιών για τραυματισμούς και θανάτους από υποχρεωτικά εμβόλια. Σε αντίθεση με το 1813, το 1902, το 1905 ή το 1986, το κοινό σήμερα έχει πρόσβαση σε νέες πηγές πληροφοριών και βιβλία με τις μεγαλύτερες πωλήσεις που περιγράφουν λεπτομερώς όλους τους τρόπους με τους οποίους η εν λόγω βιομηχανία έχει λειτουργήσει αδιάφορα με την επιστήμη και τη δημόσια υγεία, προκειμένου να ενισχύσει την οικονομική της κατάσταση.
Η βιομηχανία προσπάθησε σθεναρά να σταματήσει αυτή τη ροή πληροφοριών χρησιμοποιώντας βάναυσα εργαλεία λογοκρισίας που χαρακτήριζαν κάθε αμφιβολία για τα εμβόλια ως παραπληροφόρηση, λανθασμένη πληροφόρηση και κακή πληροφόρηση. Αυτές οι προσπάθειες πέτυχαν για ένα διάστημα, μέχρι που οι αμφισβητήσεις της Πρώτης Τροποποίησης-First Amendment ανάγκασαν τις ψηφιακές εταιρείες να υποχωρήσουν. Η γάτα είναι τώρα έξω από την τσάντα.
Επιπλέον, το κοινό ζει με τις βαθιές πληγές και το διαρκές τραύμα της περιόδου Covid, γνωρίζοντας πολύ καλά τα βιομηχανικά συμφέροντα που ώθησαν για τις συγκλονιστικές πολιτικές που στραγγάλισαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και κατέστρεψαν την κοινωνική λειτουργία, όλα προς όφελος της προώθησης ενός εμβολιασμού που όχι μόνο απέτυχε, αλλά προκάλεσε δεινά χωρίς προηγούμενο. Επιτέλους, και μετά από έναν τόσο μακρύ αγώνα για την ελευθερία της επιλογής, φαίνεται ότι τελικά έρχεται κάποιος βαθμός λογοδοσίας για μια βιομηχανία που βασίστηκε στην κρατική υποστήριξη από την ίδρυσή της.
Το εν λόγω άρθρο είναι το “Early Developments in the Regulation of Biologics” του Terry S. Coleman, που δημοσιεύτηκε στο Food and Drug Law Journal, 2016. Αυτό το εξαιρετικό άρθρο καταδεικνύει ότι το κρυφό χέρι πίσω από τον νόμο ήταν η ίδια η βιομηχανία. Ο νόμος δεν περιόριζε το εμπόριο, αλλά μάλλον του έδινε μια πολύ αναγκαία ώθηση στην αξιοπιστία του.
Η έναρξη του νόμου ήταν μια σειρά από δημοσιευμένους θανάτους από εμβόλια το 1901. Στο Camden, New Jersey, υπήρξαν 80 μολύνσεις και 11 θάνατοι από τέτανο που συνδέθηκαν με ένα μόνο δηλητηριασμένο εμβόλιο. Επιπλέον, υπήρξαν και άλλα τέτοια περιστατικά σε Philadelphia, Atlantic City, Cleveland, and Bristol, Pennsylvania.
Η φήμη του κλάδου βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση. Έπρεπε να γίνει κάτι για να ενισχυθεί το μερίδιο αγοράς. Ο κλάδος έτρεξε στην Ουάσινγκτον και κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να ρυθμιστεί, παριστάνοντας την επιχείρηση που μισούσε τη ρύθμιση αλλά ήταν πρόθυμη να συναινέσει.
«Οι ιστορίες του Νόμου του 1902 τον περιγράφουν γενικά απλώς ως μια απάντηση του Κογκρέσου στα περιστατικά του St. Louis και Camden, σαν ο νόμος να ήταν το αποτέλεσμα κάποιας ρουτίνας διαδικασίας του Κογκρέσου». Στην πραγματικότητα, «ο Νόμος του 1902 ήταν μια πρωτοβουλία των μεγάλων biologics manufacturers και θεσπίστηκε με τη μυστική συνεργασία της Υπηρεσίας Δημόσιας Υγείας-Public Health Service».
«Η biologics industry επεδίωξε την ψήφιση του Νόμου του 1902-1902 Act κυρίως επειδή φοβόταν ότι τα περιστατικά μόλυνσης θα ανάγκαζαν επιπλέον κρατικές και τοπικές υγειονομικές υπηρεσίες να παρασκευάσουν τα δικά τους εμβόλια και αντιτοξίνες, εξαφανίζοντας τις biologics business. Ορισμένες ιατρικές δημοσιεύσεις ζητούσαν επίσης κυβερνητική επιθεώρηση και αδειοδότηση των biologics manufacturers. Το κύριο άρθρο του Journal of the American Medical Association ανέφερε ότι «[εάν] είναι απαραίτητο, θα πρέπει να θεσπιστεί νομοθεσία που να απαγορεύει την πώληση ή τη χρήση οποιασδήποτε αντιτοξίνης που δεν έχει δοκιμαστεί και πιστοποιηθεί από κάποια αρμόδια αρχή».
Οι New York Times ζητούσαν πιο εντατική επιθεώρηση και εποπτεία των commercial biologics producers. Τον Οκτώβριο του 1902, η Διάσκεψη των Κρατικών και Επαρχιακών Συμβουλίων Υγείας της Βόρειας Αμερικής συνέστησε ότι τα εμβόλια θα πρέπει να παράγονται είτε από κυβερνήσεις είτε από ιδιωτικούς παραγωγούς «υπό την αυστηρότερη επίβλεψη εξειδικευμένων κυβερνητικών αξιωματούχων».
Ο κορυφαίος κατασκευαστής που πίεσε για τον νόμο ήταν η Parke-Davis. Αυτή είναι η εταιρεία που επιδίωξε να «μειώσει τον ανταγωνισμό θεσπίζοντας αυστηρά κυβερνητικά πρότυπα που οι μικροί παραγωγοί θα δυσκολεύονταν να τηρήσουν». Λίγο μετά την ψήφιση του νόμου, η Parke-Davis έγραψε στην Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας-Public Health Service προτάσεις για κανονισμούς, δηλώνοντας: «Όπως ίσως γνωρίζετε, οι κανονισμοί δεν μπορούν να είναι πολύ αυστηροί για εμάς».⁶
Ο Coleman σχολιάζει: «Είναι αδύνατο να διαχωρίσουμε την επιθυμία για αυστηρούς κανονισμούς για την ενίσχυση της εμπιστοσύνης του κοινού στα biologics φάρμακα από την επιθυμία για τέτοιους κανονισμούς για την εξάλειψη των ανταγωνιστών, αλλά είναι αξιοσημείωτο ότι αρκετοί biologics producers χρεοκόπησαν επειδή δεν μπόρεσαν να περάσουν τις επιθεωρήσεις PHS.⁶¹
Ο οργανισμός που ανέλαβε το έργο της ρύθμισης των εμβολίων μετά το 1902 ήταν το Εργαστήριο Υγιεινής-Hygienic Laboratory, εντός της Υπηρεσίας Δημόσιας Υγείας και Ναυτικών Νοσοκομείων-Public Health and Marine Hospital Service. Το 1930, αυτό έγινε τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας-National Institutes of Health, με επικεφαλής σήμερα τον Jay Bhattacharya με την εντολή να αποσυνδέσει την αποστολή του οργανισμού από την αιχμαλωσία της βιομηχανίας.
Όσο για την Parke-Davis, εξαγοράστηκε το 1970 από την Warner-Lambert. Το 2000, η Pfizer εξαγόρασε την Warner-Lambert σε μια συγχώνευση 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τη μεγαλύτερη σε φαρμακευτικές εξαγορές στην ιστορία εκείνη την εποχή. Αυτό έφερε την Parke-Davis υπό την ομπρέλα της Pfizer, όπου η εταιρεία παραμένει μέχρι σήμερα.
Στη συνέχεια, το 1905, η βιομηχανία έλαβε το μεγαλύτερο δυνατό δώρο από το Ανώτατο Δικαστήριο-Supreme Court. Στην υπόθεση Jacobson κατά Μασαχουσέτης [Jacobson v. Massachusetts], το δικαστήριο ευλόγησε τον αναγκαστικό εμβολιασμό με το σκεπτικό ότι η δημόσια υγεία πρέπει πάντα να υπερισχύει της ελευθερίας της συνείδησης. Να που βρισκόμαστε 123 χρόνια αργότερα, και οι επιπτώσεις αυτού του νόμου του 1902 εξακολουθούν να γίνονται αισθητές, μαζί με τη συντριπτική επιρροή των βιομηχανικών cartels που καθοδηγούν τις ομοσπονδιακές ρυθμιστικές προσπάθειες.
Τα γεγονότα του 2020-2023 έθεσαν για άλλη μια φορά βαθιά ερωτήματα σχετικά με τη δύναμη αυτής της βιομηχανίας, μαζί με την πρόκληση ανησυχιών για τραυματισμούς και θανάτους από υποχρεωτικά εμβόλια. Σε αντίθεση με το 1813, το 1902, το 1905 ή το 1986, το κοινό σήμερα έχει πρόσβαση σε νέες πηγές πληροφοριών και βιβλία με τις μεγαλύτερες πωλήσεις που περιγράφουν λεπτομερώς όλους τους τρόπους με τους οποίους η εν λόγω βιομηχανία έχει λειτουργήσει αδιάφορα με την επιστήμη και τη δημόσια υγεία, προκειμένου να ενισχύσει την οικονομική της κατάσταση.
Η βιομηχανία προσπάθησε σθεναρά να σταματήσει αυτή τη ροή πληροφοριών χρησιμοποιώντας βάναυσα εργαλεία λογοκρισίας που χαρακτήριζαν κάθε αμφιβολία για τα εμβόλια ως παραπληροφόρηση, λανθασμένη πληροφόρηση και κακή πληροφόρηση. Αυτές οι προσπάθειες πέτυχαν για ένα διάστημα, μέχρι που οι αμφισβητήσεις της Πρώτης Τροποποίησης-First Amendment ανάγκασαν τις ψηφιακές εταιρείες να υποχωρήσουν. Η γάτα είναι τώρα έξω από την τσάντα.
Επιπλέον, το κοινό ζει με τις βαθιές πληγές και το διαρκές τραύμα της περιόδου Covid, γνωρίζοντας πολύ καλά τα βιομηχανικά συμφέροντα που ώθησαν για τις συγκλονιστικές πολιτικές που στραγγάλισαν τα ανθρώπινα δικαιώματα και κατέστρεψαν την κοινωνική λειτουργία, όλα προς όφελος της προώθησης ενός εμβολιασμού που όχι μόνο απέτυχε, αλλά προκάλεσε δεινά χωρίς προηγούμενο. Επιτέλους, και μετά από έναν τόσο μακρύ αγώνα για την ελευθερία της επιλογής, φαίνεται ότι τελικά έρχεται κάποιος βαθμός λογοδοσίας για μια βιομηχανία που βασίστηκε στην κρατική υποστήριξη από την ίδρυσή της.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)