Ένα παιδί χάθηκε. Κι άλλο ένα, παλεύει για την ζωή του. Και που να βρεις τα λόγια, πως να βρεις τις «κατάλληλες» λέξεις για να περιγράψεις τη φρίκη, όλα όσα συνέβησαν χθες, στην Ηλιούπολη; Μπορείς όμως μόνο με μία λέξη να περιγράψεις τι έχουμε πετύχει – συλλογικά. Αποτύχαμε. Και οι κάθε λογής… «πετυχημένοι», τουλάχιστον σήμερα, ας το βουλώσουν.
Δύο παιδιά, δυο μικρά κορίτσια πάνω στην άνοιξη της ζωής τους, έγιναν άλλα δυο θύματα της τραγωδίας που εμείς οι ίδιοι – μικρότεροι και μεγαλύτεροι ενήλικες – γράψαμε και συνεχίζουμε να γράφουμε με τα χεράκια μας. Γιατί συμμέτοχοι είμαστε και συνένοχοι σε κάθε τι που συμβαίνει και βιώνουμε πια, απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη.
Την ίδια ώρα, έξω κυκλοφορεί και προσπαθεί να επιβιώσει η νέα γενιά. Η «γενιά της κρίσης». Τα παιδιά που γεννήθηκαν κάπου εκεί γύρω στα χρόνια του επιθανάτιου ρόγχου της εποχής της επίπλαστης ευμάρειας, αλλά και της κρίσης που ήταν μαθηματικά βέβαιο πως θα την ακολουθήσει. Τα παιδιά που μεγάλωσαν δηλαδή μέσα σε εποχές οικονομικής, πολιτικής αλλά και ηθικής χρεοκοπίας της χώρας, για να γίνουν τελικά κι αυτά μέλη μιας ταπεινωμένης κι εξευτελισμένης κοινωνίας «χαμηλών προσδοκιών». Μιας κοινωνίας που δεν έχει τον θεό της, αλλά επιλέγει να επιβιώνει με τα ψίχουλα που της πετάνε απ’ το τραπέζι και να λέει και «δόξα τω Θεώ».
Μιλάμε για τα παιδιά που είδαν από τα πρώτα τους κιόλας βήματα τους γονείς τους να χάνουν τις δουλειές τους, τελικά την ισορροπία μέσα τους και μαζί μ’ αυτή, να χάνουν τ’ αυγά και τα πασχάλια. Μιλάμε για τα παιδιά που άκουσαν τους γονείς τους να λένε «δεν φτάνουν τα χρήματα» κι έμαθαν από μικρά πως όταν τα χρήματα «δεν φτάνουν», εκτός του ότι δεν έχεις να φας, «δεν μπορείς και να ονειρευτείς». Και κάπως έτσι τα όνειρα δεν καταντάνε μόνο πολυτέλεια, αλλά λογίζονται και ως σπατάλη.
Και ως γνωστόν, σπατάλες δεν κάνουν οι «συνετοί», γιατί η χώρα… δεν πρέπει να πέσει στα βράχια. Ειδικά από όσους ονειρεύονται – ένα καλύτερο μέλλον.
Μιλάμε για τα παιδιά που έχουν ήδη αντιληφθεί πως για να τα βγάλεις πέρα σήμερα, χρειάζεται να κάνεις δυο και τρεις δουλειές. Κακοπληρωμένες δουλειές. Και που και πάλι όμως, δεν σου εγγυάται κανείς πως «όσα βγάζεις, θα σου φτάνουν για να την παλέψεις». Μιλάμε για τα παιδιά που την ίδια ώρα έχουν καταλάβει πως ζουν στην χώρα όπου το κονέ είναι ο δρόμος αλλά και τα διόδια μαζί, αν θες στη ζωή να οδηγήσεις… Φεράρι. Μιλάμε για τα παιδιά που καμιά μέρα, θα μας στείλουν όλους μαζί στον διάολο – εκεί που μας αξίζει δηλαδή – και θα ‘χουν και δίκιο.
Σε αυτό το έδαφος, στη γη της απόγνωσης και της αποθέωσης του «ατομικού», ανθίζουν μόνο τραγωδίες. Κι όταν συμβαίνουν αυτές, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι αυτό που δεν συνηθίζουμε: να σκεφτούμε. Τις συνέπειες που έχει το άθροισμα των πράξεων μας. Εκείνων των πράξεων που συλλογικά μας οδήγησαν ως εδώ, στο σημείο Μηδέν. Κοινωνικά και πολιτικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου