H Γωγώ Μαστροκώστα δεν ήθελε τον όρο "μαχήτρια". Ας σταματήσουμε επιτέλους, να είμαστε πρόχειροι στους θανάτους και ας σεβαστούμε αυτούς που φεύγουν, αλλά και όσους μένουν πίσω. πρόχειροι στους θανάτους και ας σεβαστούμε αυτούς που φεύγουν, αλλά και όσους μένουν πίσω.
Τελικά, η ενσυναίσθηση φαίνεται να έχει εξελιχθεί σε πάρα πολύ δύσκολη πίστα για την ανθρωπότητα. Όπως και το να σκέφτεσαι πριν μιλήσεις. Ή να δείχνεις τον ελάχιστο σεβασμό, κατ’ αρχάς στον εαυτό σου και μετά στους άλλους, αποφεύγοντας κλισέ στις τραγωδίες.
Η Γωγώ Μαστροκώστα έγινε το τελευταίο παράδειγμα της προχειρότητας μας, στον πραγματικό και τον ψηφιακό κόσμο.
Μια νέα γυναίκα πέθανε, έπειτα από 15 χρόνια καθημερινής αγωνίας για το αν θα ξημερωθεί αύριο, με το σώμα της να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της και η συντριπτική πλειοψηφία των media (social και άλλων) έκρινε πως δεν χρειάζεται κάτι άλλο για να καλύψει το γεγονός από κενές (παρωχημένες) κοινοτοπίες.
Σαν να φοβόμαστε τις λέξεις (πχ το θάνατο) και καταλήγουμε να γινόμαστε επιφανειακοί έως και αναίσχυντοι.
Επίτρεψε μου να σου εξηγήσω γιατί τα κλισέ αυτά είναι η απόλυτη ασέβεια, αφού τονίσω ότι για έναν άνθρωπο που έχει καρκίνο, κάθε μέρα είναι νίκη.
1. “Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο”
Ασθενείς έχουν ενημερώσει ότι αυτή η φράση μετατρέπει το θάνατο σε προσωπική τους αποτυχία και για αυτό δεν θέλουν να τη βλέπουν, παρ’ όλα αυτά εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι την “ξεπέτα”. Να στο κάνω λιανά: πρόκειται για διατύπωση που αφήνει την υπόνοια πως ο ασθενής απέτυχε στην προσπάθεια του να “κερδίσει τη μάχη”.
Ενέχει δηλαδή, και την υποψία ότι δεν πολέμησε αρκετά. Μόνο η καρδούλα τους το ξέρει τι περνούν, οπότε ας προσπαθήσουμε να είμαστε ελαχίστως άνθρωποι και ας σταματήσουμε να μετατρέπουμε έναν σύνθετο, βιολογικό και συχνά τυχαίο θάνατο, σε προσωπική αποτυχία του ασθενούς.
Παρεμπιπτόντως, η Elena Semino του Lancaster University, εκ των κορυφαίων ερευνητριών σε μεταφορές για τον καρκίνο έδειξε μαζί με την ομάδα της, πως αυτή η φράση Metaπροκαλεί αισθήματα ενοχής και αποτυχίας σε ασθενείς.
Για αυτό συνέστησαν να αποφεύγεται στις νεκρολογίες και στα ΜΜΕ, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο.
2. “Άνιση μάχη”
Ξεπερνώ τη μοιρολατρία της φράσης και περνώ κατευθείαν στην τεμπελιά της, καθώς αγνοεί την πολυπλοκότητα της νόσου και ενισχύει την πεποίθηση ότι ο καρκίνος είναι πιο δυνατός, ως εκ τούτου η “ήττα” είναι λογική.
Ενισχύουν την ιδέα ότι η έκβαση εξαρτάται από “δύναμη”, αντί από ιατρικούς παράγοντες, θεραπείες και τύχη.
Επίσης, μελέτη του USC Dornsife δείχνει ότι οι στρατιωτικές μεταφορές (η χρήση λέξεων όπως “πόλεμος”, “μάχη” και “εχθρός”) αυξάνουν την μοιρολατρία, καθώς οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Έτσι, μειώνεται η διάθεσή τους για πρόληψη και εξετάσεις.
3. “Λιγοψύχησε κάποιες φορές”
Αυτή η τοποθέτηση λειτουργεί ως… ενημέρωση πως δεν έχουμε συστηθεί καν με την ενσυναίσθηση. Εκτός και αν ζεις σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, όπου δεν υπάρχουν προβλήματα, έχεις νιώσει τη δυσφορία που προκαλεί η εξέλιξη σου σε ζογκλέρ που οφείλει να διαχειρίζεται πολλά διαφορετικά πράγματα, καθημερινά.
Αν τυχόν κουβαλάς και κάποιο τραύμα, έχεις σκεφτεί τουλάχιστον μια φορά να εγκαταλείψεις. Φαντάσου να διεκδικείς τη ζωή σου επί 15 συναπτά έτη, καθημερινώς και αδιαλείπτως.
Εύλογα θα υπάρξουν και μέρες που θα νιώσεις εξάντληση, απόγνωση, κούραση. Αυτό δεν σημαίνει ότι λιγοψυχείς, αλλά πως είσαι άνθρωπος.
Με το “λιγοψύχησε κάποιες φορές” κρίνεις κανονικές ανθρώπινες αντιδράσεις ως αδυναμία. Άσε που προβάλεις τεράστιες προσδοκίες στους ασθενείς, λες και ΠΡΕΠΕΙ να είναι δυνατοί συνέχεια. Δεν πρέπει τίποτα. Μόνο ό,τι αποφασίζουν οι ίδιοι.
---------------------------------------------------------------------------------------
H Νίκη Μπάκουλη είναι δημοσιογράφος στο sport24.gr και στο news247.gr. Όταν, στην εύθραυστη ηλικία των 17 χρόνων, τη ρωτούσαν τι ήθελε να γίνει, δεν είχε καμία διάθεση να αποφασίσει και το έριξε στο συναίσθημα. Έλεγε «θέλω να συνεχίσω το έργο του πατέρα μου», που είχε αποχωρήσει εσπευσμένα από το μάταιο τούτο κόσμο. Συγκινημένοι όλοι, την άφηναν στην ησυχία της, εκτός της μητρός της που είπε να της χαράξει πορεία και έτσι, βρέθηκε στο Sportime του Χάρη Ξύδη, φίλου του πατέρα της, Νίκου Μπάκουλη. Η δουλειά της έγινε η ζωή της και όταν ήρθε ο κορεσμός στη σχέση, εμφανίστηκε και η κρίση για να μας γυρίσει στα βασικά αυτής της ζωής. Η αγάπη ξαναέγινε έρωτας και η δουλειά έγινε πάλι χόμπι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου