Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η Κούβα θα είναι ίσως ο επόμενος στόχος του Τραμπ, ειδικά μετά την αποτυχία του στο Ιράν. Η χώρα αυτή της Καραϊβικής βρίσκεται στο στόχαστρο των ΗΠΑ από το 1959
Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η Κούβα θα είναι ίσως ο επόμενος στόχος του Τραμπ, ειδικά μετά την αποτυχία του στο Ιράν. Η χώρα αυτή της Καραϊβικής βρίσκεται στο στόχαστρο των ΗΠΑ από το 1959, όταν η επανάσταση ανέτρεψε τη δικτατορία του Μπατίστα, εκδίωξε τους Αμερικανούς συμβούλους της και εθνικοποίησε τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Τι ήταν μέχρι τότε η Κούβα; Μια μισοαποικία, ένα τεράστιο καζίνο και οίκος ανοχής της αμερικανικής μαφίας, μια χώρα απίστευτης φτώχειας και δυστυχίας για τους πολλούς: πείνα, αρρώστιες, αναλφαβητισμός, ταπεινώσεις, αυτή ήταν η καθημερινότητα των Κουβανών μέχρι το 1959. Εκεί θέλει να τους ξαναγυρίσει ο Τραμπ.
Οι ΗΠΑ δοκίμασαν επί τόσες δεκαετίες τα πάντα: βομβαρδισμούς με αεροσκάφη χωρίς διακριτικά, δολοφονίες, εμπρησμούς, ανατινάξεις επιχειρήσεων, πλοίων, βιολογικό πόλεμο ενάντια στις αγροτικές καλλιέργειες αλλά και ενάντια στον πληθυσμό, 638 (!) απόπειρες δολοφονίας του ηγέτη της Φιδέλ Κάστρο, στρατιωτική εισβολή το 1961, ναυτικό αποκλεισμό και παρ’ ολίγον εισβολή το 1962. Από όλα αυτά έχουν βρει τον θάνατο τουλάχιστον 3.500 Κουβανοί και άλλες 2.000 έχουν μείνει ανάπηροι. Τα στοιχεία έχουν κατατεθεί απολύτως τεκμηριωμένα στη Γενική Συνέλευση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και μαζί με όλα αυτά οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει διαρκή οικονομικό αποκλεισμό, που μετατράπηκε σε κυριολεκτικό οικονομικό στραγγαλισμό μετά το 1990, όταν η Κούβα έχασε τους πολιτικούς και οικονομικούς εταίρους της. Σήμερα έχουν επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό εξαιτίας του οποίου το πετρέλαιο στην Κούβα έχει στερέψει, η οικονομία έχει παραλύσει.
Οι ΗΠΑ δυσκολεύονται ωστόσο να επιτύχουν τον στόχο τους. Ο λαός αντέχει, ενώ η στρατιωτική εισβολή θα είχε υψηλό ανθρώπινο και πολιτικό κόστος. Το αμυντικό σύστημα της Κούβας στηρίζεται στην παλλαϊκή άμυνα. Προβλέπει ότι, ακόμη και αν ο εισβολέας κατορθώσει να καταλάβει το νησί, η αντίσταση του λαού θα συνεχιστεί σε κάθε γωνιά της χώρας. Η κυβέρνηση μοίρασε πρόσφατα συγκεκριμένες οδηγίες στον πληθυσμό για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Είναι ενδεικτικό ότι κατά την κρίση των πυραύλων το 1962 η εισβολή στο νησί δεν αποτέλεσε επιλογή καθώς το αμερικανικό Πεντάγωνο υπολόγιζε ότι θα είχε τουλάχιστον 25 χιλιάδες απώλειες.
Η κυβέρνηση της Κούβας καταβάλλει προσπάθειες να σπάσει τον αποκλεισμό αναπτύσσοντας οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα και άλλες χώρες. Η θεμελιώδης στρατηγική της επιλογή είναι να διατηρήσει σε μέγιστο βαθμό την ενότητα και το μαχητικό πνεύμα του λαού σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Αν το εσωτερικό «μέτωπο» μείνει αρραγές, τότε η αμυντική ικανότητα της χώρας θα παραμείνει ισχυρή αλλά και οι οικονομικές της δυνατότητες θα μπορέσουν να αναπτυχθούν, έστω αργά αλλά σταθερά.
Το Κ.Κ. Κούβας πήρε γι’ αυτό την πρωτοβουλία και συνέλεξε 6.230.000 υπογραφές πολιτών (άνω των 16 ετών, εκείνων δηλαδή που έχουν το εκλογικό δικαίωμα) υποστήριξης προς την κυβέρνηση και αντίθεσης προς την επιθετικότητα των ΗΠΑ.
Πρόκειται για ένα ισχυρό μήνυμα με δεδομένο ότι το σύνολο του εκλογικού σώματος της Κούβας (άνω των 16 ετών) είναι 9.290.000. Στο δημοψήφισμα του 2019 για έγκριση ή απόρριψη του νέου Συντάγματος είχαν ψηφίσει «υπέρ» 6.810.000, ενώ το υπόλοιπο εκλογικό σώμα είτε απείχε είτε ψήφισε «κατά» (704.000) ή λευκό. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι υπάρχει υψηλότατο επίπεδο πολιτικής συσπείρωσης του λαού, παρά την κάποια κάμψη σε σχέση με το παρελθόν.
Η Ιστορία έχει δείξει, και το Ιράν το επιβεβαίωσε πρόσφατα, ότι ένας λαός και μια κυβέρνηση που είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά τους μπορούν να νικήσουν. Η Κούβα είναι πολιορκημένη. Είναι το σύγχρονο Μεσολόγγι της Καραϊβικής, αλλά δεν είναι εύκολο να πέσει στα χέρια των πολιορκητών. Κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενος άνθρωπος, καθένας που αντιστέκεται στη βαρβαρότητα, οφείλει να υψώσει τη φωνή του συμπαραστεκόμενος στον λαό της Κούβας, ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή όχι με το οικονομικό και πολιτικό του σύστημα.
Γιατί, εκτός των άλλων, πάντα πρέπει να αναρωτιόμαστε μήπως εμείς θα είμαστε κάποτε το επόμενο θύμα των ορέξεων κάποιου ισχυρού.
----------------------------------------------------------------------------------------------
Δημήτρης Καλτσώνης, Καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Πρόσφατο βιβλίο του «Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία», εκδ. Τόπος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου