Χιλή 1952: Η ασθματική γερόντισσα της «Τζιοκόντα»...

Ο ΤΣΕ (ΑΡΙΣΤΕΡΑ) ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΓΚΡΑΝΑΔΟ ΤΟ 1951

Κατά τη διάρκεια της πολύμηνης περιπλάνησης τους στη Νότια Αμερική, ο Ερνέστο Γκεβάρα και ο Αλμπέρτο Γκρανάδο βρέθηκαν στο Βαλπαραϊσο (Valparaíso) της Χιλής. Μια γραφική, παραθαλάσσια πόλη, «χτισμένη στην άκρη της παραλίας με θέα σε ένα μεγάλο κόλπο» όπως αναφέρει ο Τσε στα...
απομνημονεύματα του στα Ημερολόγια Μοτοσικλέτας. Οι δύο νεαροί αργεντίνοι κατέλησαν για να ξεκουραστούν προσωρινά στην «Τζιοκόντα», ενός ρεστοράν που ανήκε σε συμπατριώτη τους.

Μάρτιος 1952. Ο Τσε διηγείται στο ημερολόγιο του τις προσπάθειες να βρουν εργασία στο τοπικό νοσοκομείο (σ.σ: ο Τσε ήταν ακόμη φοιτητής Ιατρικής) και αναφέρει, με λόγια που σαν πρόκες καρφώνονται στη μνήμη, ίσως μια από τις συγκλονιστικότερες στιγμές του μεγάλου ταξιδιού του:

«Προσπαθούσαμε να έρθουμε σε απευθείας επαφή με τους γιατρούς του Πετροουέ, αλλά αυτοί μόλις γύριζαν από τις δραστηριότητες τους και, μην έχοντας καιρό για χάσιμο, δε μας παραχωρούσαν ούτε μία τυπική συνάντηση-ωστόσο τους είχαμε εντοπίσει και εκείνο το απόγευμα χωριστήκαμε: ο Αλμπέρτο τους ακολούθησε και εγώ πήγα να δω μια ασθματική γερόντισσα, πελάτισσα της «Τζοκόντα». Τη λυπόσουν την καψερή, το δωμάτιο της βρομούσε ιδρωτίλα, ποδαρίλα και σκόνη από δυο τρεις πολυθρόνες, τα μοναδικά είδη πολυτελείας στο σπίτι της. Εκτός από το άσθμα, υπέφερε και από καρδιακή ανεπάρκεια. Ήταν μία από τις περιπτώσεις που ένας γιατρός, συνειδητοποιώντας ότι είναι ανίσχυρος μπροστά στην κατάσταση, νιώθει την επιθυμία μιας ριζικής αλλαγής, που να εξαλείψει την αδικία η οποία ανάγκασε τη γριά γυναίκα να δουλεύει σαν υπηρέτρια μέχρι τον προηγούμενο μήνα για να βγάλει το ψωμί της, ασθμαίνοντας, υποφέροντας, μα κρατώντας ψηλά το κεφάλι στη ζωή. Το ζήτημα είναι πως στις φτωχές οικογένειες το μέλος που αδυνατεί να κερδίσει τα προς το ζην περιβάλλεται από μια ατμόσφαιρα δυσαρέσκειας, που κρύβεται με το ζόρι. Από εκείνη τη στιγμή παύει να είναι πατέρας, μητέρα, αδερφός· γίνεται ένας αρνητικός παράγοντας στον αγώνα για επιβίωση και, ως τέτοιος, στόχος μνησικακίας της υγιούς κοινότητας, που θεωρεί την αναπηρία του σαν προσωπική προσβολή γι’ αυτούς που πρέπει να τον συντηρήσουν. Εκεί, στις τελευταίες ώρες για τους ανθρώπους των οποίων ο ορίζοντας δεν εκτείνεται πέρα από το αύριο, εκεί επικεντρώνεται η τραγωδία της ζωής του προλεταριάτου όλου του κόσμου. Στα μάτια των ετοιμοθάνατων βλέπεις μια καρτερική έκκληση συγνώμης και, συχνά, μια απελπισμένη έκκληση παρηγοριάς που χάνεται στο κενό, όπως θα χαθεί γρήγορα και το σώμα μέσα στην απεραντοσύνη του μυστηρίου που μας περιβάλλει. Ως πότε θα συνεχιστεί αυτή η τάξη πραγμάτων που βασίζεται σε μια παράλογη διαίρεση, στις κοινωνικές τάξεις; Είναι κάτι στο οποίο δεν μπορώ να απαντήσω εγώ, αλλά είναι καιρός οι κυβερνώντες να αφιερώσουν λιγότερο χρόνο στην προπαγάνδα της ποιότητας των καθεστώτων τους και περισσότερα χρήματα, πολύ περισσότερα, για έργα κοινωνικής ωφέλειας. Δεν μπορώ να κάνω πολλά για την άρρωστη· της γράφω απλώς μια κατάλληλη δίαιτα, ένα διουρητικό και αντιασθματικά διαλύματα. Μου έχουν μείνει μερικές δραμαμίνες και της τις χαρίζω. Όταν βγαίνω, με ακολουθούν τα στοργικά λόγια της γερόντισσας και οι αδιάφορες ματιές των συγγενών».

[Το χαμόγελο της «Τζοκόντα», Ημερολόγια Μοτοσικλέτας].

Η εμπειρία αυτή του νεαρού Γκεβάρα, φοιτητή της Ιατρικής τότε, αποτέλεσε ίσως το ξεκίνημα μιάς σειράς γεγονότων που σταδιακά «έπλασαν» την κοινωνική και πολιτική του συνείδηση. Από τα γραπτά του, όπως αποτυπώνονται στα Ημερολόγια Μοτοσικλέτας, μπορεί κανείς να συμπεράνει το έναυσμα της πολιτικής του συνειδητοποίησης και τις αγωνιώδεις σκέψεις του γιά την ύπαρξη της παράλογης τάξης πραγμάτων που διαιρεί τους ανθρώπους σε κοινωνικές τάξεις και την «τραγωδία της ζωής του προλεταριάτου», η οποία αντικατοπτρίζονταν στο βλέμμα της ετοιμοθάνατης ασθματικής γερόντισσας.

"guevaristas"

Ψηφίζουμε για Πρωθυπουργό ή για Διαπραγματευτή της Αστυνομίας;

Του Γιάννη Μακριδάκη

Επιτέλους τελειώνει σήμερα το γαϊτανάκι των δημοσκοπήσεων. Ήταν τόσο αντιφατικά τα αποτελέσματά τους, που και ο πλέον καλοπροαίρετος των πολιτών, έμαθε να ξεχωρίζει σε ποιες εταιρίες να δίνει σημασία. Έπαιζε ρόλο βέβαια και ο παραγγελιοδόχος της καθεμιάς, αφού, ως γνωστόν, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Η επίσημη δημοσκόπηση βέβαια της 6ης Μαίου έδειξε ολοκάθαρα ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών απέρριψε το Μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις. Όπως και να θέλησαν να ερμηνεύσουν την ετυμηγορία του συνόλου των πολιτών, οι μνημονιακοί πολιτικοί αρχηγοί δε μπόρεσαν να μην φτάσουν σε αυτή την κοινή διαπίστωση......

Γι’ αυτό και άλλαξαν ρότα. Στα λόγια βεβαίως. Το ΠΑΣΟΚ έχασε μεμιάς κάθε ίχνος αλαζονείας και ξέπεσε σε δηλώσεις περί αναδιαπραγμάτευσης. Η ΝΔ ξύπνησε από την ύπνωση της συγκυβέρνησης και άρχισε να κραυγάζει, ως άλλο κόμμα, για νέες διαπραγματεύσεις. Τα λένε και ό,τι ψάρια πιάσουν.

Στις 17 Ιουνίου οι Έλληνες νοιώθουν ότι δεν ψηφίζουν για εκλογή κυβέρνησης αλλά για εκλογή διαπραγματευτών, οι οποίοι θα μεσολαβήσουν ανάμεσα στην κυβέρνηση του Βερολίνου και στους Έλληνες πολίτες που έχουν ανέβει στην ταράτσα και απειλούν να αυτοκτονήσουν ομαδικά. Η ανικανότητα των προηγούμενων διαπραγματευτών είχε ως αποτέλεσμα περί τις 3.000 αυτοκτονίες μέχρι στιγμής. Είχε ακόμη ως αποτέλεσμα, το να μην μας κάνει πλέον εντύπωση η είδηση μιας νέας αυτοκτονίας, με όποιον τρόπο και σε όποιον τόπο κι αν γίνεται αυτή. Και οι ίδιοι αυτοί αποτυχημένοι διαπραγματευτές υποστηρίζουν ότι πρέπει να τους ξαναορίσουμε σε αυτόν τον ρόλο για να φέρουν εις πέρας ό,τι δεν κατάφεραν μέχρι τώρα. Καλύτερα να ψηφίσουμε ως Πρωθυπουργό τον διαπραγματευτή της αστυνομίας που κατέβασε εκείνον τον οπαδό του ΟΦΗ από τη στέγη της βασιλικής του Αγίου Μάρκου.

Ένα άλλο δεδομένο της σημερινής κατάστασης είναι ότι δεν έχουμε πλέον αντιληφθεί και ορίσει σαφώς τους ρόλους που έχουν αλλάξει. Δεν έχουμε πάρει χαμπάρι ότι ζούμε ήδη εδώ και δύο χρόνια υπό έναν Καλλικράτη 3, ο οποίος έχει ορίσει την Ελλάδα ολόκληρη ως μία Περιφέρεια της Γερμανίας. Και ότι ο ρόλος του Πρωθυπουργού της Ελλάδας έχει πλέον υποτιμηθεί σε ρόλο Περιφερειάρχη, ενώ στο κτίριο της Βουλής συνέρχεται το Περιφερειακό Συμβούλιο με στόχο να ρυθμίσει τη ζωή μας σύμφωνα με τις νομοθεσίες που επιβάλει η κυβέρνηση του Βερολίνου. Αν κάποιος το ψιθυρίσει αυτό στον Α. Σαμαρά, ότι παλεύει δηλαδή για να γίνει αιρετός Περιφερειάρχης, ίσως γλιτώσουμε εμείς από αυτόν, κι αυτός από την εμμονή του.

Τελικά, για να μην ξεχνιόμαστε, αν θέλουμε να ξαναγίνουμε χώρα με κύρος, δίχως βέβαια να γυρίσουμε στα δεδομένα ζωής των τελευταίων δεκαετιών, όπου η κρίση αξιών, μόρφωσης και πολιτισμού ισοπέδωσε τα πάντα και δημιούργησε αυτό που ζούμε τώρα, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αντισταθούμε. Να ψηφίσουμε για αλλαγή πορείας, για καταγγελία των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που υποδουλώνουν και ξεπουλούν τα παιδιά μας και τη χώρα. Παράλληλα, να επιστρέψουμε στην παραγωγική εργασία, εκμεταλλευόμενοι με φειδώ και σεβασμό τον πλούτο αυτού του χαρισματικού κομματιού γης που μας έλαχε να κατοικούμε. Να αξιοποιήσουμε με απόλυτο σεβασμό στον άνθρωπο και στο περιβάλλον κάθε ιδιαιτερότητα και μοναδικότητα κάθε γωνιάς της Ελλάδας, δημιουργώντας και στηρίζοντας μικρή επιχειρηματικότητα. Να πούμε όχι στα επενδυτικά κεφάλαια του καταστροφικού γιγαντισμού, να επιστρέψουμε στην σμίκρυνση και να κάνουμε πλάνο τη φιλοσοφία ότι πολλές μικρές και έξυπνες ιδέες, έχουν με την πάροδο του χρόνου ασύλητα τεράστιο αποτέλεσμα. Να θυμηθούμε τη δύναμη της σταγόνας που τρώει βράχους και να ορίσουμε τις ζωές μας ως παραγωγοί προϊόντων, ιδεών και τέχνης και όχι ως μεσάζοντες ή καταναλωτές προϊόντων μεσιτείας. Να ορίσουμε ξανά την Ελλάδα στο παγκόσμιο στερέωμα ως χώρα πολιτισμού, δημοκρατίας και παιδείας. Να συνδέσουμε το φυσικό κεφάλαιο, την πολιτιστική κληρονομιά και την παράδοση με την σύγχρονη σκέψη και πράξη μας και να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα παγκόσμιο πρότυπο ανάπτυξης.

Κανένας βέβαια από τους επίδοξους Περιφερειάρχες διαπραγματευτές δεν έχει εξαγγείλει τέτοιας φιλοσοφίας προγράμματα. Προς το παρόν ακούμε μόνο κοινοτυπίες του στυλ “ανάπτυξη με απορρόφηση του ΕΣΠΑ, αν αυτό δουλέψει”, όπως είπε χτες ο Α. Σαμαράς. Λες και το ΕΣΠΑ είναι ζωντανός οργανισμός που θα αποφασίσει να δουλέψει μόνος του. Ο υποψήφιος του δεξιού μετεώπου δεν είχε ούτε καν το θάρρος να πει “αν μπορέσουμε και το δουλέψουμε”. Στο ΕΣΠΑ την έριξε την ευθύνη και όχι στις ικανότητές του.

Ελλάδα βασισμένη σε κάθε είδους ΕΣΠΑ δεν θα υπάρξει ποτέ. Όσο πιο γρήγορα το πάρουμε χαμπάρι, τόσο πιο πολλούς μελλοντικούς πολίτες αυτής της χώρας δεν θα πάρουμε στο λαιμό μας.

ostria-gr.blogspot.gr

Γιατί ψηφίζει ο πολίτης αριστερά

του  Νίκου Κοτζιά,

Η αριστερά, και ιδιαίτερα ο Σύριζα, δέχεται μια ισχυρότατη επίθεση που αποσκοπεί στο να αποτραπεί η υπερψήφισή του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αριστερά έχει σειρά αδυναμιών, κενών, αντιφάσεων που την εμποδίζουν να προσελκύσει ακόμα περισσότερο κόσμο.
 Τίθεται όμως, ένα πραγματικό ερώτημα που οφείλει ο καθένας να το απαντήσει: γιατί παρά τις πραγματικές αδυναμίες της αριστεράς, και ιδιαίτερα του Σύριζα, το εκλογικό σώμα τείνει να τον προτιμήσει και να το καταστήσει πρώτη ή δεύτερη δύναμη;
 Γιατί σκέφτεται ακόμα και να δώσει στην αριστερά κοινοβουλευτική πλειοψηφία; Θα προσπαθήσω να απαντήσω σε αυτά τα ερωτήματα μέσα από ορισμένα πολιτικά παραδείγματα.
 Πρώτον, ορθώς -κατά τη γνώμη μου- λέγεται ότι ο Σύριζα δεν έχει το κάλλιστο προεκλογικό πρόγραμμα. Παρόλα αυτά αυξάνει συνεχώς την εκλογική του δύναμη. Ο λόγος είναι ότι ο Σύριζα παρά τις αδυναμίες και τα κενά του, εννοεί όσα λέει και η στόχευσή του ξεκινά από ότι εκείνος θεωρεί ως ανάγκες του λαού. Αυτό είναι στα υπέρ του, ακόμα και αν δεν συμφωνεί κανείς με πολλές προγραμματικές του θέσεις. ...
Ο λαός γνωρίζει ότι τα τάχα καλύτερα επεξεργασθέντα προγράμματα των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δεν έχουν ως αφετηρία τις άμεσες ανάγκες των πολιτών. Επιπλέον γνωρίζει ότι τα φιλολαϊκά στοιχεία που διεκήρυτταν τα προγράμματά τους ήταν για το θεαθήναι και όχι προς εφαρμογή. Είναι, λοιπόν, λογικό, να εξάγει το εκλογικό σώμα το συμπέρασμα ότι το κύριο δεν είναι η «επάρκεια» των προγραμμάτων, που είναι αναγκαίο να υπάρχει, αλλά τα κριτήρια διαμόρφωσής και η θέληση υλοποίησης τους.
 Δεύτερον, η αριστερά δεν έχει μόνο ένα μέτριο πρόγραμμα, αλλά αυτό δεν επεκτείνεται σε όλους τους αναγκαίους τομείς. Τα δε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής είναι η αχίλλειος φτέρνα της. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ενώ οι προγραμματικές αδυναμίες και κενά της αριστεράς έχουν μια πιθανότητα να καλυφθούν μέσα στο χρόνο, πιθανόν και όχι, το «πρόγραμμα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι τα μνημόνια της τρόικας και της διαπλοκής. Από αυτή τη σκοπιά το πιο αδύναμο πατριωτικό, κοινωνικά δίκαιο και δημοκρατικό πρόγραμμα είναι χιλιάδες φορές καλύτερο από ένα καλά επεξεργασμένο θανατηφόρο πρόγραμμα σε βάρος της πατρίδας και της πλειοψηφίας του λαού της.
 Η αριστερά κατηγορείται, επίσης,
 τρίτον, ότι μιλά με πολλές διαφορετικές φωνές ταυτόχρονα. Ότι δεν έχει, δηλαδή, συνεκτικότητα στο λόγο της. Γεγονός που αντικειμενικά είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα. Όμως, από την άλλη, η κοινωνία γνώρισε τα τελευταία χρόνια την «συνεπή» διφωνία των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Άλλα να λένε προεκλογικά και άλλα μετεκλογικά. Άλλα να υπόσχονται και άλλα να πράττουν. Άλλα να λένε όσο κέρδιζαν στις εκλογές και άλλα μετά την ήττα τους τον Μάιο, όταν ο ίδιος ο λαός έβαλε τον εαυτό του στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Είναι λογικό σε αυτά τα πλαίσια, να προτιμά, έστω και χωρίς ευχαρίστηση, ο λαός την πολυφωνία στην αναζήτηση τρόπου διασφάλισης της σωτηρίας της χώρας παρά τη διγλωσσία που την κατέστρεψε.
 Τέταρτον, δεν είναι λιγότερη η κριτική στην αριστερά για το γεγονός ότι δεν διαθέτει επάρκεια στελεχών και πολύ λιγότερο στελεχών με εμπειρίες. Πράγματι, αρκεί κανείς να παρακολουθήσει μερικά στελέχη του Σύριζα στην τηλεόραση και να αποκτήσει πρόβλημα. Σίγουρα τέτοια άπειρα στελέχη καλό είναι να μείνουν μακριά από τυχόν μελλοντικές κυβερνητικές ευθύνες. Από την άλλη, όμως, ακόμα και το πιο άπειρο στέλεχος που παλεύει να προασπίσει τα δικαιώματα της πατρίδας και των εργαζομένων, είναι προτιμητέο από εκείνα που συνειδητά παραδίδουν τον τόπο σε αλλότρια συμφέροντα και εξυπηρετούν άνομα συμφέροντα.

epirusgate 

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η πολιτικά κρίσιμη μάζα της Ελλάδας…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Στις παρακάτω αράδες θα επιχειρήσω να απαντήσω σύντομα σε ερωτήματα αναγνωστών, φίλων και γνωστών, οι οποίοι ολοένα και πιο επιτακτικά ζητούν από εμένα το αδύνατο: «πες μου αντικειμενικά, τεχνικά και όχι ιδεολογικά, πώς βλέπεις την προοπτική να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, και αν βλέπεις τέτοια προοπτική», ρωτούν οι πάντες.

Στην δουλειά μας (όσων ασχολούνται με την τεχνολογία της......πολιτικής) δομούμε υποθέσεις εφαρμοσμένης πολιτικής κρίνοντας το κεντρικό «ερώτημα» της κοινωνίας, επί της οποίας αναπτύσσεται ή/και πρόκειται δυνητικά να αναπτυχθεί θεσμικά ένα διακυβερνητικό μοντέλο στο σύνολο του. Είναι σαφές ότι το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας επιζητεί δημοκρατική αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης στην Ελλάδα, διαπιστώνοντας ότι το μοντέλο του 1974 και ο δικομματισμός, που ως γενικότερο σύστημα πολιτικής ηγεμονίας το χαρακτήρισε, χρεοκόπησαν μαζί με το κράτος. Οι πολίτες, λοιπόν, ενόψει τον νέων γενικών εκλογών διερευνούν την πιθανότητα αλλαγής του παρόντος καθεστώτος διακυβέρνησης ή ακόμη ηγεμονίας στον τόπο μας.
Ρωτούν αν ο παράγοντας ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αποτελέσει κρίσιμη κυβερνητική παράμετρο, που από την μια θα απάλλασσε την κοινωνία από το «σάπιο» σύστημα της διαφθοράς, του παραγοντισμού, της πατρωνίας, της οικογενειοκρατίας και της διαπλοκής, ενώ από την άλλη θα διασφάλιζε μια μη-καταστροφική εξέλιξη και ένα ευρωπαϊκό επίπεδο ευημερίας. Οι Έλληνες, με άλλα λόγια, θέλουν να μάθουν αν θα μπορούσαν να εμπιστευτούν στο μέχρι πρότινος «κλουβί με τις τρελές» την τύχη τους και αν ο φορέας αυτός έχει τα εχέγγυα να σχηματίσει μια σοβαρή, φιλολαϊκή, αποτελεσματική (στην εφαρμογή των διακηρύξεων του ΣΥΡΙΖΑ και ως προς τον έλεγχο του κράτους) και δυναμική στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας, κυβέρνηση. 

Αυτό θέλω να μάθω κι εγώ, αγαπητοί φίλοι, ρωτώντας ίσως λίγο διαφορετικά: «Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ παράγοντας προοδευτικού μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας»; Θεωρώντας ότι το πολιτικά αισχρό και επιστημονικά «διαστρεβλωτικό» δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», που μοιάζει τελικά να (υποκρύπτει) συγκλίνει σε διπλό νομισματικό σύστημα, αποτελεί παγίδα για την χώρα και την κοινωνία και τίποτε άλλο – αν εξαιρέσει κανείς ότι είναι βούτυρο στο ψωμί κάθε κερδοσκόπου. «Θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να μεταβληθεί σε κεντρικό παράγοντα εκδημοκρατισμού των θεσμών της πολιτείας, εξορθολογισμού διοίκησης και οικονομίας δίχως εκτίναξη της ανεργίας και της ύφεσης, χρηστής διοίκησης, «αποδιαπλοκοποίησης», κάθαρσης και αποκομματικοποίησης των οργάνων του κράτους, όπως επίσης και θεμελίωσης ενός αναλογικού εκλογικού συστήματος και θεσμών διασφάλισης της διάκρισης των εξουσιών, καθώς και παράγοντας διασφάλισης της αυτονομίας της κοινωνίας των πολιτών από τα δεσμά του κράτους και των κομμάτων»;

Δεν είμαι σίγουρος. Δεν έχω στοιχεία για να βεβαιώσω κάτι τέτοιο, όπως δεν έχω σημαντικά στοιχεία για να διατυπώσω το αντίθετο. Θα μπορούσε, αν η κοινωνία έχει ωριμάσει και το θέλει πραγματικά. Αν όλοι μας είχαμε καταλάβει τι έφταιξε και φτάσαμε σε αυτή την κατάντια και σε αυτόν τον διεθνή εξευτελισμό με διαστάσεις νέας εθνικής ταπείνωσης. Προσέξτε όμως, αν θεωρήσουμε ότι δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να καταστεί ο κρίσιμος παράγοντας προοδευτικού μετασχηματισμού και χειραφέτησης κράτους και - σε κάποιο βαθμό – κοινωνίας, ΔΕΝ υπάρχει κανείς άλλος αντικειμενικά που θα το κατόρθωνε στο πλαίσιο του σημερινού αστικού μας κράτους. Με αυτή την έννοια ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την γνώμη μου, αποτελεί την μοναδική θετική «λύση» στην συγκυρία, καθώς αντικειμενικά αποτελεί πλέον την πολιτικά κρίσιμη μάζα της Ελλάδας.

Εάν ο λαός ΔΕΝ του προσφέρει «λευκή επιταγή», αλλά σταθεί κριτικά στα πόδια του, υπερασπιζόμενος τα ανθρώπινα, αστικά, ευρωπαϊκά και διεθνοπολιτικά δικαιώματά του, και πιέσει τον φορέα αυτόν, ως κυβερνητικό πλέον παράγοντα, να εφαρμόσει τις προγραμματικές διακηρύξεις του και τα πέντε σημεία που εμφάνισε ως προϋποθέσεις σχηματισμού «κυβέρνησης συνεργασίας», τότε η ελληνική πολύμορφη κρίση θα έχει τις μικρότερες συνέπειες σε επίπεδο ευημερίας, ενώ παράλληλα θα αναπτυχθεί δυναμική για μια προοδευτική-εναλλακτική επανατοποθέτηση του εθνικού συμφέροντος και της ταυτότητας της Ελλάδας διεθνώς. Τούτο θα μας προσδώσει διαπραγματευτική ισχύ και θα δημιουργήσει οικονομικές ευκαιρίες, που θα μπορούσαμε ως κυβερνήτες ή/και επιχειρηματίες να εκμεταλλευτούμε.

Και πού είναι οι εργαζόμενοι σε αυτό το πλάνο; Στο επίκεντρο! Μόνον που καλό είναι να κρίνουμε μεν με «το δίκιο του εργάτη», αλλά όχι να πολιτευόμαστε με αυτό, τουλάχιστον μέσα σε αυτή την συγκυρία. Είναι λαϊκισμός, εάν δεν είναι επανάσταση! Η σύγκρουση εργασίας-κεφαλαίου στην χώρα μας, στο βαθμό που δεν λαμβάνει επαναστατικά χαρακτηριστικά, δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε καταστροφή του παραγωγικού και γενικότερα οικονομικού κορμού της Ελλάδας. Απαιτείται ένα μορατόριουμ στο πλαίσιο μιας εθνικής συμφωνίας, παραγωγικής κυρίως αναδιοργάνωσης, με τρία βασικά κριτήρια: διασφάλιση των δικαιωμάτων και αξιοπρεπών απολαβών των εργαζομένων και όσο το δυνατόν ταχύτερη και ομαλότερη ένταξη ή επανένταξη των ανέργων, παράλληλα με μεταρρυθμίσεις - δίχως απολύσεις φυσικά - στον δημόσιο τομέα, που θα τον καθιστούσαν λειτουργικότερο και τεχνολογικά προηγμένο, δημιουργικό κομμάτι της πραγματικής οικονομίας και όχι τροφοδότη της παραοικονομίας και των πελατειακών σχέσεων, όπως είναι σε σημαντικό βαθμό σήμερα. Όλα τούτα μόνον ως σταδιακή εξέλιξη θα μπορούσα να τα θεωρήσω και σε ορίζοντα δεκαετίας, για να παραμείνουμε σοβαροί.

Αντιμετωπίζονται όλα αυτά στο «πρόγραμμα» που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ; Ναι, γενικά και στο βαθμό που θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν δίχως να παγιδεύουν τον συντάκτη του «προγράμματος» σε μυθοπλαστική αφήγηση. Τεχνικά μου ζητήσατε να μιλήσω. Τεχνικά ομιλώ! Εάν ο συντάκτης εξειδίκευε θα «σαχλαμάριζε», πάνω σε μια υπόθεση που θα μπορούσε να ανατραπεί δεκάδες ή εκατοντάδες φορές από τα γεγονότα και από τα πραγματικά στοιχεία που σε κρίσιμο ίσως βαθμό (του) είναι άγνωστα, διότι το καθεστώς φροντίζει επιμελώς και με κάθε τρόπο να παραπληροφορεί τους πάντες σε όλα τα επίπεδα. Στο τέλος, εδώ που φτάσαμε, κανείς δεν έχει ολοκληρωμένη και πλήρη, ακριβή, εικόνα για την ελληνική οικονομία και για την ποιοτική διάσταση της διοίκησης. ΚΑΝΕΙΣ, ούτε ετούτοι που προβάλουν την εμπειρία τους ως κυβερνήτες παρελθόντων ετών και περιόδων, οι οποίοι σήμερα εμφανίζουν λιγότερο συνεκτικά «προγράμματα» από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς ίσως δεν τα έχουν ουσιαστική ανάγκη: το μνημόνιο αρκεί.

Πάμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε εν συντομία και άλλα ερωτήματα που δομούνται στην ίδια βασική λογική που θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ ως την πολιτικά κρίσιμη μάζα της σημερινής Ελλάδας:

1) Είναι πιθανό να κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ;

Δύσκολα, από ότι βλέπω. Αλλά αν δεν συμβεί και μάλιστα με το λιγότερο120-125 έδρες, δεν θα μπορέσει να καταστεί κρίσιμη μάζα για την Ελλάδα στην συγκυρία, αν και σε κάθε περίπτωση, έστω και ως αξιωματική αντιπολίτευση, θα μεταβληθεί σε κρίσιμη μάζα για την αλλαγή του πολιτικού μας συστήματος.  

2) Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ το ΠΑΣΟΚ του 1981;

Όχι, αλλά μπορεί να γίνει. Ως κυβέρνηση δύσκολα και στο βαθμό που εγκληματικά επιλέξει κυβερνητικές στρατηγικές (κατάληψης του κράτους και πατρωνίας) του ΠΑΣΟΚ εκείνης της περιόδου. Δεν θα μπορούσε παρόλα αυτά να το πράξει στις σημερινές συνθήκες. Ως αξιωματική αντιπολίτευση ευκολότερα, δια της διολισθήσεως και της οσμώσεως με τον κυβερνητικό μηχανισμό, ο οποίος σε μεγάλο βαθμό ελέγχεται από την διαπλοκή. «Τεχνικά» πάντα μιλώντας, υποστηρίζω: το καλό για την ελληνική κοινωνία είναι είτε να μεταβληθεί σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρικό πυρήνα μιας κυβέρνησης αριστερών προδιαγραφών, είτε να παραμείνει «τρίτο κόμμα», πράγμα πλέον εντελώς απίθανο. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ καταστεί αξιωματική αντιπολίτευση θα βγούμε όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι και οι συντηρητικοί πατριώτες που τον ψήφισαν και θα τον υποστηρίξουν στη συνέχεια στην κάλπη, χαμένοι. Έτσι, μόνον η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και οι παράγοντες που συνδέονται σε επίπεδο ισχύος με αυτήν, θα κερδίσουν, ενώ η διαπλοκή θα θριαμβεύσει, για άλλη μια φορά.

3) Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να εγκαταλείψουμε την ΕΕ, εξαιτίας μιας αριστερής κυβέρνησης;

Όχι! Ακόμη και στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ εμφάνιζε ένα πολύ πιο ριζοσπαστικό κυβερνητικό σχέδιο. Ομολογουμένως αυτό που έχω μπροστά μου δεν θα το έκρινα ως ριζοσπαστικό. Μετριοπαθές και προσεκτικό έως «φοβικό», θα το χαρακτήριζα. Και δεν τους κατηγορώ γι’ αυτό. Το αντίθετο, επαινώ την στρατηγική ωριμότητα και την «επιτηδειότητα» των συντακτών. Θα μπορούσε το «πρόγραμμα» να συνταχθεί καλύτερα και εξυπνότερα, όχι όμως σε ζητήματα ουσίας, διαφορετικά! Το πρόβλημα πάντως είναι ο κίνδυνος που προκαλεί η ΕΕ στην Ελλάδα σήμερα και όχι το αντίστροφο. Όποιος σκέφτεται με την Ελλάδα ως πρόβλημα, στοχάζεται αντιλαϊκά και σαφώς αντεθνικά. Όπως ακριβώς οι ηγεσίες ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και νεοφιλελευθέρων.

4) Υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει και υπερψήφιση της δραχμής;

Καμία σχέση! Καταρχήν σημαίνει υπερψήφιση ενός άλλου πλαισίου διαπραγμάτευσης με την ΕΕ (ποια είναι άραγε η ΕΕ!) – στην ΕΕ, είναι το ορθό. Και κατά δεύτερο λόγο διαχείριση της κρίσης, ακόμη και αν αναγκαστούμε να φύγουμε από την ευρωζώνη μετά από ενδεχόμενη διάλυσή της, σε μια φιλολαϊκή βάση, προστατευτική για τα δύο τρίτα της κοινωνίας.  

5) Θα μας απαλλάξει μια αριστερή κυβέρνηση από το μνημόνιο της τρόικας; 

Εάν δεν μας απαλλάξει, θα μας έχει εξαπατήσει και θα καταρρεύσει αμέσως. Προφανώς, στο βαθμό που παραμείνουμε στην Ευρωζώνη, θα απαιτηθεί ένα άλλο, διαφορετικής πολιτικής υφής μνημόνιο. Πιθανότατα ακόμη πιο δεσμευτικό και μακροχρόνιο, αλλά μη καταστροφικό για την κοινωνία και την οικονομία. Το μέγα πρόβλημα είναι πλέον η δανειακή σύμβαση, η οποία για να ανατραπεί, όπως ασφαλώς είναι απαραίτητο για να έχει θετική σημασία ένα νέο μνημόνιο με την ΕΕ, απαιτούνται εξαιρετικής ακρίβειας πολιτικοί ελιγμοί και σύνθετες νομικές και νομοθετικές διευθετήσεις, όπως και μία νέα βουλή που θα κατανοούσε στο σύνολό της ότι με τούτη την ελεεινή αναδιάρθρωση που έγινε και τους όρους της συμβάσεως που συνομολογήθηκαν, η ελληνική κοινωνία και η αγορά είναι παγιδευμένες σε έναν φαύλο κύκλο υποβάθμισης και εσωτερικής υποτίμησης που καθιστά, έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα στην ΕΕ, το διπλό νομισματικό σύστημα αναπόφευκτη εξέλιξη. Όσοι υποστηρίζουν το «διπλό νομισματικό» ως λύση για παραμονή στην ευρωζώνη, είναι πολιτικοί απατεώνες, όπως θα είναι ασφαλώς «απατεώνισσα» μία αριστερή κυβέρνηση, εάν αποδεχτεί κάτω από οποιαδήποτε δικαιολογία ή μορφή, ένα τέτοιο καθεστώς εξαίρεσης.

6) Πώς κρίνονται οι προγραμματικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια;

Σε επίπεδο αρχών και στρατηγικών κατευθύνσεων, θα μπορούσα δίχως δισταγμό να πω ότι οι αράδες αυτές διατηρούν μία αξιόλογη ισορροπία και βρίσκονται ακριβώς στο πνεύμα της δικής μου προσέγγισης, όπως ίσως έχετε αντιληφθεί. Αποτελούν έξυπνες τοποθετήσεις στο πλαίσιο των αξιών και ιδεών της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπως και κάθε αριστερού, ή και δεξιού πολίτη, ο οποίος δεν πάσχει από υπερεθνικισμό και υπερβατισμό. Είναι το μέγιστο που θα μπορούσε κανείς να πετύχει στη σημερινή συγκυρία για την Ελλάδα, επανατοποθετώντας μάλιστα την χώρα με προοδευτικούς γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς όρους, στον σύγχρονο παγκόσμιο χάρτη των διεθνών πολιτικών. Ασφαλώς πάρα πολύ δουλειά χρειάζεται για να αποκτήσουν αυτοί οι άξονες εξωτερικής πολιτικής περιεχόμενο σε πρακτικό επίπεδο πολιτικής δράσης, όπως και σε διπλωματικό και στρατιωτικό. 

7) Τι κερδίζουμε τελικά και τι χάνουμε με μία αριστερή κυβέρνηση;

Κατ’ αρχήν κερδίζουμε την αξιοπρέπειά μας ως λαός και κατά δεύτερον υποδηλώνουμε την βούλησή μας για πολιτική χειραφέτηση στο πλαίσιο της ΕΕ και κοινωνική χειραφέτηση στο πλαίσιο του καθεστώτος διαπλοκής που έχει πακτωθεί εδώ και δεκαετίες στην χώρα. Κερδίζουμε μία νέα ευκαιρία επανατοποθέτησης του εθνικού συμφέροντος και της εθνικής ταυτότητας σε ένα νέο δυναμικό πλαίσιο διαπραγμάτευσης στους υπερεθνικούς θεσμούς και διεθνώς. Κερδίζουμε την πιθανότητα δημιουργίας πολιτικού χωρόχρονου εντός του οποίου θα μπορούσαν να υπηρετηθούν εργασιακά δικαιώματα και να ξεριζωθούν πελατειακές σχέσεις, διαπλοκή, μίζες και παραοικονομία μέσα σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Εξαρτάται από την εκκίνηση και την αποφασιστικότητα αυτής της νέας κυβέρνησης, από την συμμετοχή και ωριμότητα του κινήματος των εργαζομένων και ασφαλώς από τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν τις κρίσιμες θέσεις του πολιτικοδιοικητικού μηχανισμού και από τον βαθμό απελευθέρωσης της δικαιοσύνης και των οργάνων του κράτους από τα δεσμά της κομματοκρατίας. Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει κομματική οργάνωση της μορφής του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, ή ακόμα και του ΚΚΕ, θα πρέπει να εκλαμβάνεται θετικά προς αυτήν την κατεύθυνση. Το ότι όμως ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει λιγότερο συντεταγμένη πελατειακή δομή δεν σημαίνει ότι πολλοί δεν θα τον πιέσουν ως κυβερνητικό παράγοντα, γρήγορα να αποκτήσει για να μακροημερεύσει στην εξουσία. Αυτή είναι και η παγίδα για τον φορέα αυτόν, όπως και για ολόκληρη την προοδευτική κοινωνία και το κίνημα. Εάν το επιτρέψουμε να συμβεί, τότε θα έχουμε χάσει την ευκαιρία μίας δημοκρατικής μεταπολίτευσης, που θα έδινε τις δυνατότητες αργότερα να τεθεί σε μία σύγχρονη βάση το πανευρωπαϊκό ζήτημα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού στην ήπειρό μας.

Από την πιθανότητα «ανάδειξης» μιας αριστερής κυβέρνησης θα χάσουμε ρουτίνες και «απολαύσεις» που μας προσέφερε απλόχερα η διαπλοκή τόσα χρόνια. Θα χάσουμε συντεχνιακές βεβαιότητες δεκαετιών, τον «μπάρμπα στην Κορώνη», τον γιό, την κόρη, ή τον μακρινό συγγενή αυτού του «μπάρμπα» από τα τηλεπαράθυρα και από τις θέσεις κλειδιά που δημιουργούν προνόμια και παράγουν κοινωνική ανισότητα. Θα χάσουμε επίσης την φαρσοκωμωδία της μικροπολιτικής που καμώνεται την υψηλή πολιτική και μαζί μ’ αυτήν και κάποιες σοβαροφανείς φιγούρες που προδηλώνουν διεθνώς την έλλειψη πολιτικού πολιτισμού στην χώρα, ενώ υποδηλώνουν με την παρουσία τους το «όλοι μαζί τα φάγαμε». Τι να σας πω, νομίζω ότι θα χάσουμε και τα σασπένς από τα μυριάδες σκάνδαλα που διακοσμούν τον κυρίαρχο πολιτικό χάρτη της πατρίδας μας. Τις αλυσίδες μας σε κάθε περίπτωση δεν πρόκειται να τις χάσουμε, αν και υπό μία αριστερή διακυβέρνηση θα πρέπει να χαλαρώσουν αρκετά. Έτσι, για να παραμείνει πάντα επίκαιρο το αίτημα για επανάσταση και λαϊκή εξουσία. Η αριστερή κυβέρνηση δεν έρχεται για να διασκεδάσει την αντίθεση εργασίας – κεφαλαίου, ούτε να θέσει σε διαβουλευτικό πλαίσιο την επίλυση αυτής της αντίθεσης. Το μέγιστο που μπορεί να προσφέρει, και τούτο είναι πολύτιμο κοινωνικά, είναι να τοποθετήσει σε ένα αγωνιστικό πλαίσιο με αυστηρούς δημοκρατικούς κανόνες, την σχέση ισότητας – ελευθερίας στην χώρα μας. Και αυτό θα ήταν μεγάλη προσφορά και στην κοινωνία και στο έθνος!

kafeneio-gr.blogspot.gr

Πώς γιορταζόταν η σημερινή μέρα (της Αναλήψεως) στην Αθήνα στα μέσα του 19ου αιώνα

Μοναδική ιστορική μαρτυρία

“Σαν σήμερα” πριν από 150 χρόνια. Η καθημερινή ζωή των Αθηναίων σε άλλες εποχές

Πώς γιορταζόταν το πανηγύρι της Αναλήψεως στην Καισαριανή (μέσα 19ου αιώνα)

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Τι σημαίνει “ της Αναλήψεως”, τι γιορτάζουμε του Αγίου Πνεύματος;

Σύμφωνα με τις γραφές ο Ιησούς Χριστός, μετά την Ανάσταση Του δεν εγκατέλειψε αμέσως τον κόσμο, αλλά συνέχισε για σαράντα μέρες να εμφανίζεται στους μαθητές του (πραξ.1, 3). Τη τεσσαρακοστή μέρα ο Ιησούς, αφού ευλόγησε τους μαθητές Tου, αναλήφθηκε στους ουρανούς «και εκάθισε εκ δεξιων του Θεού», στέλνοντας στους ανθρώπους το Αγιο Πνεύμα. Αυτή είναι η σημασία της γιορτής της Αναλήψεως, που φέτος θα γιορτάσουμε την 4η Ιουνίου.
Ειδικά οι Αθηναίοι, γύρω στα 1850, γιόρταζαν με ιδιαίτερη λαμπρότητα το πανηγύρι της Αναλήψεως στο Μοναστήρι της Καισαριανής. Και για να μη ξεχνιόμαστε, όταν λέμε για Ελληνικό πανηγύρι το σημαντικό μέρος δεν ήταν (και δεν είναι) το θρησκευτικό μέρος, αλλά το εορταστικό. Ανηφόριζαν οικογενειακώς από την παραμονή κουβαλώντας σκεπάσματα και τρόφιμα. Η πόλη άδειαζε, μόνο γέροντες και ασθενείς έμεναν στο σπίτι τους. Τη μέρα της γιορτής ερήμωναν ακόμα και τα καφενεία των Αθηνών: «…οι διευθυνταί των καφενείων της Αιολικής οδού παραπονέθησαν ότι κατ΄αυτήν την ημέραν δεν εδραχμολόγησαν τους καϋμένους τους υπαλληλίσκους, διότι και ούτοι έτρεξαν να συνεορτάσουν…» (εφημ. Φήμη, 14-5-1938). Ο πευκόφυτος Υμηττός γέμιζε από κόσμο, οι σούβλες γυρνούσαν ασταμάτητα και το κρασί έρεε άφθονο.
Ίσως, η σκηνή να ήταν απαράλλακτη για πολλούς αιώνες, αφού στα ίδια μέρη, οι αρχαίοι Έλληνες τιμούσαν τη θεά Δήμητρα (η μονή χτίστηκε τον 11ο αιώνα πάνω στα ερείπια του ναού της Δήμητρας). Στο γλέντι συμμετείχε και η στρατιωτική μπάντα, που έπαιζε μουσική μέχρι αργά το βράδυ. Μικροπωλητές κατέκλυζαν την τριγύρω περιοχή αλλά και το δρόμο που οδηγούσε από την πόλη στο Μοναστήρι. Πέρναγαν όλοι, απαραιτήτως και από ένα εκκλησάκι, το Αγίασμα, που βρισκόταν πιο πάνω από τη Μονή και που, κατά την παράδοση, ανάβλυζε η θαυματουργή πηγή της Καλοπούλας. Ο Καμπούρογλου υποστηρίζει ότι «απεσύροντο εκεί μετά μεσημβρίαν μόναι γυναίκες. Τιμητικήν δε θέσιν έχουσι αι μελλόνυμφοι και αι νεόνυμφοι…» Πίστευαν ότι το νερό της Καλoπουλας ήταν θεραπευτικό και βοηθούσε ιδιαίτερα τη γονιμότητα. Γι αυτό, άλλωστε, επισκεπτόταν συχνά την πηγή και η Βασίλισσα Αμαλία (αλλά βοήθεια στην ατεκνία της δε βρήκε. Για την ατεκνία της Αμαλίας δες εδώ).
Με την πάροδο του χρόνου οι αστοί των Αθηνών δεν είχαν καμία όρεξη για λαϊκές εκδρομές στο βουνό. Δεν μπορούσαν να αντέξουν την ανάμειξη τους με τον «αφόρητο λαουτζίκο». Οι επιφανείς Αθηναίοι, στα τέλη του 1800, προτιμούσαν τις εκδρομές στη θάλασσα, πλέον το Φάληρο ήταν η επικρατέστερη θερινή εξόρμηση, και έτσι το πανηγύρι της Αναλήψεως στην Καισαριανή έχασε την λάμψη του και σιγά σιγά εγκαταλείφθηκε.

24grammata.com e-magazine

... "Graceland" ...

New York Times

ΔΡΟΜΟΙ

Το ντοκιμαντέρ...

... «Κάτω από τον αφρικανικό ουρανό» του Τζο Μπέρλινγκερ περιγράφει τη δημιουργία του κλασικού άλμπουμ του Πολ Σάιμον (φωτό) «Graceland» στη Νότια Αφρική το 1985 - και την επανασύνδεση του Σάιμον με τους ίδιους αφρικανούς καλλιτέχνες 25 χρόνια αργότερα. Από όλα όσα καταγράφονται στο καταπληκτικό αυτό ντοκιμαντέρ πιο πολύ με εντυπωσίασε η περιγραφή του μπασίστα Μπακίτι Κουμάλο για εκείνη την ημέρα του 1985 όταν συνάντησε τον Σάιμον σε ένα στούντιο ηχογράφησης στο Γιοχάνεσμπουργκ. «Εργαζόμουν ως μηχανικός», θυμάται ο Κουμάλο, «και μια ημέρα με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι ο Πολ Σάιμον έψαχνε για μουσικούς. Ρώτησα, ποιος είναι αυτός; Δεν είχα ιδέα. Παίρνω το μπάσο μου και πάω στο στούντιο και τον συναντώ. Παίξαμε λίγο και ο Πολ χαμογελούσε... έπειτα σταματούσε και άλλαζε τη μουσική. Μετά σταματούσε πάλι και μας έδινε άλλα ακόρντα και μετά μαθαίναμε διάφορα - αισθανόμασταν όλοι λες και σπουδάζαμε πάλι στο ωδείο».

Παρακολουθώντας...

... την ταινία αυτή θυμήθηκα την πρώτη φορά που άκουσα τους αφρικανικούς ρυθμούς του «Graceland». Βλέπεις συγκεντρωμένους σε ένα στούντιο μερικούς από τους πιο δημιουργικούς μουσικούς της εποχής μας, να αυτοσχεδιάζουν και να πειραματίζονται με διαφορετικά στυλ, φωνές και μελωδίες της νοτιοαφρικανικής μουσικής προσθέτοντας ο καθένας ό,τι είχε στο μυαλό του. Εκείνο που με συνεπήρε όμως ήταν ότι γύρισα στην πολιτική ζωή στα μέσα της δεκαετίας του '80, στο αποκορύφωμα του νοτιοαφρικανικού απαρτχάιντ το οποίο οδήγησε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο του Νέλσον Μαντέλα να ζητήσει πλήρες διπλωματικό, οικονομικό, αθλητικό και πολιτιστικό μποϊκοτάζ.

Πριν από το Ιντερνετ...

... πριν από την παγκοσμιοποίηση, τα iTunes και το YouTube ήταν όλα αυτά. Τον Σάιμον τον προσείλκυσε στη νοτιοαφρικανική μουσική μια κασέτα του συγκροτήματος Boyoyo Boys που του έστειλε ένας φίλος του. Ο καλλιτέχνης μέσα του επέμεινε να ακολουθήσει τη μουσική αφήνοντας στην άκρη την πολιτική. Τολμώντας να αγνοήσει το μποϊκοτάζ και κάνοντας το «Graceland», βοήθησε να γίνουν γνωστά σε όλο τον πλανήτη το ταλέντο και οι ήχοι των νοτιοαφρικανών μουσικών και στην πορεία τους ενίσχυσε περισσότερο από οποιοδήποτε απελευθερωτικό κίνημα.

«Οταν ο καλλιτέχνης...

... βρίσκεται σε κάποιου είδους διαφωνία με την πολιτική», λέει ο Πολ Σάιμον στο ντοκιμαντέρ, «γιατί είναι οι πολιτικοί οι ενδεδειγμένοι να πουν σε εμάς τους καλλιτέχνες τι να κάνουμε ή ποιους κανόνες να ακολουθήσουμε;». Ο σαξοφωνίστας Μπάρνεϊ Ρατσαμπάνε παρατηρεί: «Στη Νότια Αφρική δεν είχαμε ευκαιρίες, παίζαμε μόνο στα γκέτο, ποτέ στις μεγάλες αίθουσες στις πόλεις. Το "Graceland" όμως άνοιξε τα μάτια πολλών και μας έδωσε ευκαιρίες και ελπίδες». Ο κιθαρίστας Τζον Σελολβάνε προσθέτει: «Θυμάμαι είχε πάει περιοδεία στην Ευρώπη τον χειμώνα. Κάθε φορά που ο Μπλακ Μαμπάζο ανέβαινε στη σκηνή και τραγουδούσε με έπαιρναν τα δάκρυα. Σκεφτόμουν: να 'μαι εδώ, ένα αγόρι από τη Νότια Αφρική στο μέσο του χιονιού, μπροστά από 50.000 ανθρώπους που γεμίζουν το στάδιο. Τώρα βλέπω τον κόσμο και ο κόσμος βλέπει εμάς».

stavrochoros.pblogs.gr

Διάλογοι.....

(ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΟΝΑΞΙΕΣ)
Ω, πες μου, Νύχτα, εσύ, παλιά ερωμένη,
που μου φέρνεις το τέμπλο των ονείρων μου,
άδειο σαν πάντα κι έρημο, με μόνο
το φάντασμα μου μέσα,
τη φτωχή μου σκιά να θλίβεται
πάνω απ' τη στέπα, κάτω από τον πύρινο ήλιο
ή να νείρεται πίκρες
σ' όλων των μυστηρίων τις φωνές,
πες μου, παλιά ερωμένη, πες μου αν ξέρεις,
δικά μου αν είναι τα δάκρυα που χύνω.
Κι η Νύχτα μού αποκρίθη:
«Ποτέ δε μου 'χες πει το μυστικό σου.
Δεν ήξερα ποτέ μου, αγαπημένε,
αν είσ' εσύ τούτο το φάντασμα του ονείρου σου
κι αν η φωνή του ήταν δική σου
ή ήταν φωνή κάποιου γελοίου παλιάτσου».

Είπα στη Νύχτα «Ψεύτρα αγαπημένη,
ξέρεις το μυστικό μου'
έχεις δει τη βαθιά σπηλιά όπου φτιάχνει
τα κρύσταλλά του τ' όνειρό μου
και ξέρεις πως δικά μου είναι τα........δάκρυα
και τον παλιό μου πόνο εσύ τον ξέρεις».

«Δεν ξέρω, αγαπημένε», μου 'πε η Νύχτα,
«το μυστικό σου δεν το ξέρω,
αν κι είδα αυτό το φάντασμα που λες
να πλανιέται μονάχο στ' όνειρό σου.
Κοντοζυγώνω τις ψυχές σαν κλαίνε
κι ακούω την προσευχή τους την κρυφή,
μοναχική και ταπεινή,
αυτήν που αληθινό ψαλμό ονομάζεις,
μα στους υπόγειους θόλους της ψυχής
δεν ξέρω αν εΐν' ηχώ ή φωνή το κλάμα.

Για ν' ακούσω τον πόνο από τα χείλη σου
στ' όνειρό σου σε γύρεψα
και σ' είδα να πλανιέσαι εκεί σ' έναν αβέβαιο
λαβύρινθο από κάτοπτρα».

Antonio Machado
*μτφ: Ηλίας Ματθαίου
-Ανθολογία Ισπανικής Ποίησης (ΧΙΙ-ΧΧ αιώνας)-

ta-parakeimena.blogspot.gr

Τα περισσότερα χρήματα προς στην Αθήνα επιστρέφουν πίσω στην Ευρώπη

Παρόλο που η θέση της στην ευρωζώνη τίθεται πια υπό αμφισβήτηση, η Ελλάδα συνεχίζει να λαμβάνει δισεκατομμύρια ευρώ σε έκτακτη βοήθεια από τη λεγόμενη τρόικα των δανειστών της.Αλλά τα χρήματα δεν προορίζονται για τις ζωτικής σημασίας δημόσιες υπηρεσίες. Αντ' αυτού, επιστρέφουν κατευθείαν πίσω στις τσέπες της τρόικας.

Το ευρωπαϊκό πακέτο διάσωσης των 130 δισ. ευρώ, που επρόκειτο να αγοράσει χρόνο για την Ελλάδα εξυπηρετεί κατά κύριο λόγο μόνο τους τόκους του χρέους της χώρας - ενώ η ελληνική οικονομία συνεχίζει να αγωνίζεται.

Αν αυτό φαίνεται να έχει ελάχιστο νόημα οικονομικά, έχει μια λογική στην πολιτική της ευρω-οικονομίας. Τα χρήματα που χορηγούνται από την τρόικα - Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Ευρωπαϊκή Επιτροπή - προέρχονται από τους ευρωπαίους φορολογούμενους, πολλοί από τους οποίους είναι όλο και περισσότερο δύσπιστοι όσον αφορά την πολιτική αναστάτωση που έπληξε την Αθήνα και κλυδωνίζει το μέλλον της ευρωζώνης

Την περασμένη εβδομάδα, η υπηρεσία που καταγράφει τα έσοδα είπε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να ξεμείνει από χρήματα τον Ιούλιο. Αν ναι, η χώρα θα μπορούσε να κηρύξει στάση πληρωμών – εξαιρώντας όμως τα χρέη που οφείλονται στην κεντρική τράπεζα, το Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει έναντι της τρόικας, επειδή η τρόικα αποπληρώνει τον εαυτό της», δήλωσε ο Thomas Mayer, ανώτερος σύμβουλος της Deutsche Bank στη Φρανκφούρτη.

Μέσω ενός πολύπλοκου συστήματος πληρωμών που ξεκίνησε μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου και έχει ως στόχο να εξασφαλίσει ότι οι Έλληνες δεν θα έχουν πρόσβαση στα μετρητά αυτά, οι τρεις βασικοί πιστωτές καταθέτουν πλέον τις πληρωμές διάσωσης σε δεσμευμένο λογαριασμό στην Ελλάδα. Τα χρήματα παραμένουν εκεί για δύο ή τρεις ημέρες - κατόπιν ένα μεγάλο μέρος τους αποστέλλεται πίσω στην τρόικα, ως πληρωμές τόκων επί ομολόγων του Ελληνικού δημοσίου που η Ευρώπη αποδέχτηκε σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας διάσωσης το Φεβρουάριο.

Περίπου τα τρία τέταρτα του χρέους στην Ελλάδα τώρα ουσιαστικά ανήκουν σε ένα από τα τρία μέλη της τρόικας, σύμφωνα με εκτιμήσεις της επενδυτικής τράπεζας UBS.

Η ΕΚΤ, ειδικότερα, θέλει διακαώς τα χρήματα της πίσω, είπε ο κ. Mayer.

Για να ήρεμήσει τις ασταθείς χρηματοπιστωτικές αγορές, η ΕΚΤ αγόρασε δισεκατομμύρια ευρώ σε ελληνικά ομόλογα μηνιαίας διάρκειας. «Αυτός είναι ο λόγος που θέλουν να πληρώνονται πίσω κάθε μήνα πια», είπε. «Η ΕΚΤ αγόρασε σε υψηλές τιμές και τώρα επιμένει να καταβληθεί το ποσό στο ακέραιο.»

 Μερικοί πιστεύουν ότι η τρόικα προσπαθεί επίσης να ασκήσει οικονομική πίεση στην Ελλάδα για να συλλέξει φορολογικά έσοδα από μια πάσχουσα οικονομία.

Η διευθύνουσα σύμβουλος του ΔΝΤ, Christine Lagarde, προκάλεσε σάλο στην Ελλάδα το Σαββατοκύριακο όταν μάλωσε τους Έλληνες που δεν πληρώνουν φόρους, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα The Guardian.

Ένας Έλληνας σύμβουλος της κυβέρνησης δήλωσε για την τρόικα: «Διασφάλισαν ότι το ποσό για την εγχώρια οικονομία θα παραμένει αρκετά χαμηλό για να αναγκάσει την Ελλάδα να αυξήσει δραματικά τα έσοδα της.»

Η κατάσταση φαίνεται παράλογη. Ουσιαστικά οι ευρωπαϊκές αρχές δανείζουν χρήματα στην Ελλάδα, ώστε η χώρα να μπορεί να επιστρέψει τα χρήματα που δανείζονται από αυτούς.

Από τον Μάιο του 2010, η Ελλάδα έχει λάβει περίπου 177 δισεκατομμύρια δολάρια από χρήματα ευρωπαίων φορολογουμένων για να αποφευχθεί μια μεγαλύτερη κρίση που θα μπορούσε να απειλήσει το σύνολο της νομισματικής ένωσης. Από το ποσό αυτό, τα δύο τρίτα έχουν διατεθεί για πληρωμές ομολογιούχων και της τρόικας.

Μόνο το ένα τρίτο έχει διατεθεί για τη χρηματοδότηση των λειτουργιών του Δημοσίου, και μόνο ένα μικρό κομμάτι δαπανάται σε έργα με σκοπό να αναπτύξουν την αναιμική οικονομία.

Αυτή η κυκλική μορφή δανεισμού σχετίζεται με τη διαχείριση κινδύνων. Η Ελλάδα φέτος διαπραγματεύτηκε μια συμφωνία αναδιάρθρωσης χρέους κατά την οποία οι τράπεζες που κατείχαν ελληνικά ομόλογα θα λάβουν μόνο το ήμισυ των χρημάτων τους πίσω.

Η τρόικα θέλει να εξασφαλίσει ότι το ίδιο δεν θα συμβεί στα μέλη της και τους φορολογούμενους. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν επίσης επισημάνει το οικονομικό ιστορικό στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των ψευδών στοιχείων του προϋπολογισμού με σκοπό την ένταξη στο ευρώ το 2001, και τη διαφθορά.

Άλλη μια πρόσφατη εξέλιξη έχει ανησυχήσει τους ειδικούς. Τον περασμένο μήνα η τρόικα έστειλε στην Ελλάδα 31 δισεκατομμυρία δολλάρια για να βοηθήσει τις τράπεζες της.

www.sofokleous10.gr

ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ

Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ*

Τώρα μαχαιρώνουν αλλοδαπούς στο δρόμο, ή στον ηλεκτρικό μέρα μεσημέρι. Μετατρέποντας την Αθήνα σε πόλη του τρόμου όχι μόνο για τα θύματα και τα υποψήφια θύματα, αλλά για όλους. Και σε πόλη του μίσους που με χρυσαυγίτικη κουκούλα η ναζιστικό κράνος, και επιτελάρχη τον κάθε Καιάδα και τον κάθε Παναγιώταρο (βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου!) στήνει καρτέρι να σκοτώσει αθώους.

Και στα μεν καθάρματα που πέντε-πέντε και δέκα-δέκα, οπλισμένοι και με τη σιγουριά της ατιμωρησίας, ξεμοναχιάζουν ανθρώπους για να τους σφάξουν επειδή δεν τους αρέσει η φάτσα και η καταγωγή τους, δεν έχει νόημα να πει κανείς τίποτε.....

Δεν καταλαβαίνουν καμιά ανθρώπινη γλώσσα αυτοί, ούτε και τα ελληνικά τα οποία με μαχαίρια και λοστάρια υπερασπίζονται. Στην κόλασή τους η συνεννόηση γίνεται με κραυγές μίσος και επιφωνήματα ηδονής μπροστά στο αίμα.

Έχει να πει όμως πολλά σε κείνους που όπλισαν το χέρι τους. Που παρέδωσαν τους δρόμους στις συμμορίες τους. Που φωνασκούν στα μπαλκόνια ότι θα απελευθερώσουν τις πόλεις μας από τους ξένους, δίνοντας έτσι πράσινο φως στις ναζιστικές ομάδες.. απελευθέρωσης. Και που στηρίζουν την προστασία του κάθε πολίτη και του κάθε ανθρώπου σε μια αστυνομία που η μισή χειροκροτεί τα κατορθώματα των δολοφόνων. Και ψηφίζει την είσοδό τους στην ελληνική Βουλή.

Έχει να πει και σε κείνους τους δημοκρατικούς υποτίθεται, που βλέπουν την παράνομη μετανάστευση ως καρκίνωμα και προτιμούν να σιωπούν μπροστά στο οργανωμένο πογκρόμ των τελευταίων ημερών, παρά να πάρουν μια καθαρή θέση, που ίσως να τους κοστίσει ψήφους νοικοκυραίων. Και στους νομοταγείς πολίτες επίσης, οι οποίοι αισθάνονται βέβαιοι για την αθωότητά τους όταν δηλώνουν το πασίγνωστο πια: εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αλλά. Κρύβοντας σε κείνο το αλλά το άλλοθι για τις αγριότητες εναντίον των άλλων. Που δεν διστάζουν να δηλώνουν και ρατσιστές και φασίστες.
Έχει να πει τέλος και στην αριστερά που φιλοδοξεί να κυβερνήσει σε συνθήκες άγριες και επικίνδυνες τον τόπο. Και που θα έπρεπε, όσο κι αν το μνημόνιο και όσα συνεπάγεται απορροφούν την ενεργητικότητά της, να σταθεί ανάμεσα στους δολοφόνους και τα θύματα. Να καταγγείλει, να διαμαρτυρηθεί, να κινητοποιηθεί με όλες τις δυνάμεις της. Γιατί δεν μπορεί να δεχτεί σε καμιά περίπτωση το αποτρόπαιο ως φυσικό...
   

ISKRA

Σπάστε την σιωπή… Είναι χρέος του καθενός μας…

Η φαντασία στην εξουσία

Δεν έχω καμία αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο νικητής των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές οφείλεται στο ένστικτο της επιβίωσης που διαθέτει η ελληνική κοινωνία.

Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί που θα ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ σε αυτές τις εκλογές αλλά αυτό που ξέρω είναι πως είναι τελειωμένοι.

Είναι τελειωμένοι σαν άνθρωποι.

Δεν ερωτεύτηκαν ξαφνικά οι Έλληνες τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν μπορούν, όμως, να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ.

Δεν μπορεί μια γυναίκα να ερωτευτεί και να παντρευτεί τον βιαστή της. Ή μάλλον, μπορεί. Αλλά αυτή τη γυναίκα θα την αποκαλούν όλοι «καριόλα». Το χειρότερο είναι πως θα ξέρει και η ίδια ότι είναι καριόλα.

Όποιος Έλληνας διαθέτει έστω και λίγη αξιοπρέπεια δεν πρόκειται να ψηφίσει Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, μετά τη χρεοκοπία και τον εξευτελισμό της χώρας. Είναι σαν να παραδέχεται πως δεν είναι ελεύθερος άνθρωπος. Είναι σαν να παραδέχεται πως είναι δούλος. Ακόμα χειρότερα: σαν να παραδέχεται πως είναι δούλος και το γουστάρει κιόλας.

Τον ΣΥΡΙΖΑ τον σπρώχνει στην εξουσία η ανάγκη των Ελλήνων για αξιοπρέπεια και σεβασμό – όχι τα χρήματα. Αυτό θα πρέπει να το θυμούνται τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ – αν και δεν θα τους επιτρέψουμε στιγμή να το ξεχάσουν.

Και θα μπορέσει να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ναι. Ίσως όχι τόσο καλά και πετυχημένα όσο το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία αλλά θα καταφέρει.

Σε κάθε περίπτωση, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει πραγματικότητα ένα από τα κύρια συνθήματα του γαλλικού Μάη του ’68: «Η φαντασία στην εξουσία».

Βέβαια, θα έρθει η φαντασία στην εξουσία όχι επειδή τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διαθέτουν καμιά αχαλίνωτη φαντασία αλλά επειδή -για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση- θα πρέπει να επιστρατεύσουν όλη τη φαντασία που διαθέτουν.

Μετά από 38 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, αυτό που θα έχουν να αντιμετωπίσουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνάει και την πιο τρελή τους φαντασία

Το «κόμμα» της παρακμής αποθρασύνθηκε…

Από τον ευρωπαϊστή Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλο

Ξέρετε, στην Ελλάδα υπάρχει ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα με συνιστώσες από όλα τα παράθυρα της διαπλοκής. Κοινή συνισταμένη αυτής της παρηκμασμένης κοινωνικοπολιτικά οντότητας που ψευδίζει πολιτικά, νομίζοντας ότι διακηρύσσει κάποια αυτονόητη αλήθεια, είναι το προεκλογικό σλόγκαν: «παραμονή στο ευρώ πάση θυσία». Το πόσο ανόητο και επικίνδυνα αφελές ή εγκληματικά χυδαίο είναι αυτό το σύνθημα, το........ έχουμε αναλύσει εμείς και πολλοί άλλοι, μάλλον εκ περισσού, καθώς η εξέλιξη της κρίσης την τελευταία διετία αυτή καθ’ εαυτή απέδειξε με αδιάψευστο τρόπο πού οδηγεί μια τέτοια προσέγγιση: στην ταπεινωτική αποδοχή των όρων των δανειστών της χώρας αντί σε αξιοπρεπή διαπραγμάτευση, στην πτώχευση, στην φτωχοποίηση, στο εξευτελισμό του πολιτικού συστήματος, στην υπαγωγή της χώρας σε παραθεσμική διακυβέρνηση (τρόικα), στην προσβολή της συνταγματικής τάξης, στον εξευτελισμό του κοινοβουλίου και στην μετατροπή της Ελλάδας σε «ευρωποιημένο προτεκτοράτο». Και πιθανότατα στη συνέχεια σε διπλό νομισματικό σύστημα, σε κοινωνική έκρηξη, σε έντονη αποσταθεροποίηση και τέλος σε μορφές πρωτόγνωρου αυταρχισμού…σε αδιέξοδο και «φυλάκιση» εντός της ΕΕ!

Μέχρι εδώ το σύνθημα «παραμονή στο ευρώ πάση θυσία», καταμαρτυρεί απλώς την πρόθεση κάποιων να θυσιάσουν κάποιους άλλους, για να σωθούν αυτοί. Την πρόθεση των διαπλεκομένων και των ανθρώπων που συνδέονται με την παρακμή της πολιτείας, της οικονομίας, της πολιτικής και της κοινωνίας (εδώ περίοπτη θέση κατέχουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ), να θυσιάσουν στο βωμό του δικού τους συμφέροντος, που συνδέεται γενικώς και αορίστως με μια συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία και πρακτική στην ΕΕ, τα συμφέροντα των δύο τρίτων της κοινωνίας, υπέρ του δικού τους συμφέροντος, το οποίο δεν είναι άλλο από την διατήρηση της ηγεμονίας μιας πολιτικοεπιχειρηματικής τάξης μεταπρατών.

Το παλαιό, χρεοκοπημένο και επίσημα, καθεστώς του παρηκμασμένου δικομματισμού και του πελατειακού λαϊκισμού επιχειρεί να διασωθεί από το ναυάγιο της χώρας, που το ίδιο προκάλεσε, με σωσίβιο έναν εκχυδαϊσμένο «ευρωπαϊσμό»: τον ευρωπαϊσμό του τραπεζίτη και της μεταβιομηχανικής ελίτ της Ευρώπης, η οποία παγιδεύτηκε στον ίδιο τον μηχανισμό που ανέπτυξε για να περάσουν οι εξουσιαζόμενες από αυτήν κοινωνίες από την μοντέρνα στην μεταμοντέρνα εποχή. Ο «ευρωπαϊσμός» που συνδέεται με το σύνθημα της διαπλοκής «παραμονή στο ευρώ πάση θυσία» δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα ιδανικά της ευρωπαϊκής ενοποίησης και την κοινωνική θεωρία που αναπτύχθηκε για να τα θεμελιώσει θεσμικά. Ο «ευρωπαϊσμός» του κόμματος της παρακμής (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και νεοφιλελεύθεροι), έτσι όπως εκφράζεται και διακηρύσσεται στην πτωχευμένη χώρα μας από τις κεφαλές των διαπλεκόμενων τηλεοπτικών παραθύρων και των πρωτοσέλιδων του Τύπου, δεν έχει καμία σχέση με τον ευρωπαϊκό κοσμοπολιτισμό, που αποτέλεσε την πηγή οραματισμού όλων ανεξαιρέτως των ευρωπαϊστών. Περί του αντιθέτου πρόκειται! Το πείραμα μεταβολής της Ελλάδας σε «ευρωποιημένο προτεκτοράτο», μέσω του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, αποτελεί κρίσιμη προσβολή του ευρωπαϊσμού.

Και αυτό δεν είναι άποψη ημών των Αριστερών Ευρωπαϊστών, αλλά συνείδηση όλων των ευρωπαϊστών πολιτών στην ήπειρό μας. Όσων τουλάχιστον διατηρούν στοιχειώδη επαφή με την θεωρία, πρακτική και κουλτούρα του ευρωπαϊσμού. Επειδή εδώ δεν είναι χώρος να αναπτύξω πτυχές του ευρωπαϊσμού – το έχω κάνει παλαιότερα σε διαδικτυακά σημειώματα - για να δείξω ακριβώς πόσο ΑΝΤΙ-ΕΥΡΩΠΑΪΣΤΕΣ είναι αυτοί που ηγούνται στα κόμματα της παρακμής στην Ελλάδα, θα παραπέμψω απλώς - και πρόχειρα, έτσι όπως τα έχω στο μυαλό μου - σε επιστημονικές απόψεις ανθρώπων που, καθόσον γνωρίζω, δεν ανήκουν οπωσδήποτε στην αριστερά. Αναζητείστε κλασικές πλέον εργασίες (βιβλία) των ειδικών στον ευρωπαϊσμό, λοιπόν: Gerard Delanty, Cris Rumford, Kevin Featherstone, Claudio M. Radaelli, J.H.H. Weiler, Iain Begg, John Peterson, Prue Chamberlayne, Andrew Cooper, Richard Freeman, Michael Rustin, αν θέλετε τους δικούς μας D. Chryssochoou, M. Tsinisizelis, S. Stavridis, K. Ifantis, για να δείτε τι είδους «ευρωπαϊσμό» πωλούν σήμερα στην Ελλάδα αυτοί που ξεπουλούν χώρα και κοινωνία, υπό την αγωνιώδη κραυγή:«παραμονή στο ευρώ πάση θυσία ή θάνατος»! Πρόχειρα και μόνον στην αγγλική βιβλιογραφία παρέθεσα μερικά ονόματα ερευνητών του ευρωπαϊσμού για να μην επεκταθώ περισσότερο. Διαβάστε τι λένε επιστήμονες και όχι φιλόσοφοι – που δυστυχώς προκαλούν αλλεργία στα παιδιά του νεοφιλελευθερισμού - για να δείτε μέσω του έργου τους πόσο κακοποιούν την έννοια του ευρωπαϊσμού οι σαλτιμπάγκοι που χρεοκόπησαν την χώρα και μετά για να σωθούν οι ίδιοι καταστρέφουν την ελληνική κοινωνία, στο όνομα μάλιστα μιας «ιδέας», την οποία κακοποιούν και προσβάλλουν βάναυσα. Οι βιαστές του ευρωπαϊσμού ομνύουν στον «ευρωπαϊσμό», προσευχόμενοι στο Ευρώ! Ε, αυτό πια είναι διαστροφή από «το κόμμα» της παρακμής που αποθρασύνθηκε!

Ο ευρωπαϊσμός δεν στηρίζεται στην θυσία λαών και κοινωνιών. Σε αυτά στηρίζεται ο (νέο)ιμπεριαλισμός και ο νεοφιλελευθερισμός. Ο ευρωπαϊσμός δεν είναι η θεωρία και η πρακτική του Νεο-ιμπεριαλισμού, του Γερμανικού Νεοφιλελευθερισμού ή του Νεο-αποικισμού στην Ευρώπη. Ευρωπαϊσμός δεν σημαίνει Νεο-ηγεμονία υπό το σκήπτρο του χρηματοπιστωτικού λόπμυ και την διοίκηση των Γερμανών. Ευρωπαϊσμός δεν είναι οι αντιπληθωριστικές πολιτικές και τα προγράμματα λιτότητας. Πόσο μάλλον μνημόνια καθυπόταξης λαών και προτεκτορατοποίησης ευρωπαϊκών χωρών!

Πού τα βρήκατε αυτά; Ποιος νοσηρός εγκέφαλος εκχυδαΐζει μια υπόθεση δημοκρατίας και ευημερίας, με προοπτική σοσιαλιστικής εξέλιξης στην ταλαιπωρημένη από πολέμους και τεράστια καταστροφή ήπειρό μας; Ποιοι είναι αυτοί που μισούν τους ευρωπαϊκούς λαούς τόσο πολύ; Είναι πάντα οι ίδιοι, ετούτοι που δυναμιτίζουν κάθε φορά τον ευρωπαϊσμό. Αυτοί που προκαλούν πολέμους, οικολογική καταστροφή, φτώχεια και δυστυχία. Αυτοί που δημιουργούν τεχνητά ρήξεις και συγκρούσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, διαιρέσεις, διχασμούς και…κατατεμαχισμούς! 

Δεν είναι το Ευρώ που ενώνει σήμερα τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Αυτό τις χωρίζει, όπως έχω επανειλημμένως εξηγήσει. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι εμείς οι Έλληνες μέσα σε αυτή την δραματική κατάσταση που βιώνουμε, πρέπει να ακολουθήσουμε μια στρατηγική εγκατάλειψης του Ευρώ. Τούτη είναι στην πραγματικότητα η στρατηγική του «κόμματος της παρακμής»: επιδιώκουν να παραμείνουμε πολιτικά στην ευρωζώνη ακόμη και αν «αποχωρήσουμε» από τη χρήση του Ευρώ στο εσωτερικό (διπλό νομισματικό). Αυτό επίσης σημαίνει «πάση θυσία»!

Παραμονή στο Ευρώ, στο οποίο ΚΑΚΩΣ, εγκληματικά, ΕΝΤΑΧΘΗΚΑΜΕ, ναι, μόνον όμως στο βαθμό που αυτό δεν συνεπάγεται περαιτέρω καταστροφή της κοινωνίας και διάλυση της οικονομίας της χώρας, ειδικές ζώνες εκμετάλλευσης, ύφεση, γενική εκποίηση ενεργητικού, ανεργία και εξανδραποδισμό των εργαζομένων! Τώρα, αν αυτό σημαίνει «θυσία» των διαπλεκομένων, των «νταβάδων», του παλαιού διεφθαρμένου πολιτικού προσωπικού και των υπερπρονομιούχων της χώρας μας, καλώς να γίνει. Δεν πρόκειται για λαϊκή εκδίκηση, περί «διορθώσεως» πρόκειται για να το εκφράσω στην γλώσσα (τους) τού χρηματιστηρίου! Όσο για το πώς ένα κοινό νόμισμα θα μπορούσε να υπηρετήσει τον ευρωπαϊσμό, υπάρχει πολύ συγκεκριμένη πρόταση από την Ευρωπαϊκή Αριστερά, επιστημονικά τεκμηριωμένη, την οποία έχω προσεγγίσει αναλυτικά κάμποσες φορές, και η οποία μοιάζει σε σημαντικό βαθμό να ενσωματώνεται στις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν υπάρχει κανείς πέραν της ελληνικής διαπλοκής, του ΔΝΤ και της γερμανικής κυβέρνησης που να πιστεύει ότι η πολιτική που θεμελιώνει το σημερινό οικοδόμημα του Ευρώ, υπηρετεί την ενότητα των ευρωπαϊκών λαών μέσα από την διαφορετικότητά τους, κατατείνοντας σε μια δημοκρατική πολιτική ένωση της Ευρώπης. Μεταξύ μας, δεν θεωρώ ότι πιστεύουν πλέον σε κάτι τέτοιο, ακόμη και οι ίδιοι οι υπερασπιστές της θεσμικής δομής του (σημερινού) Ευρώ. Οι μόνοι που εμφανίζονται ως ΕΥΡΩΛΑΤΡΕΣ, ζητώντας ψήφο για…«πάση θυσία» από τον ελληνικό λαό είναι τα κόμματα, οι τραπεζίτες, οι επικοινωνιακοί και επιχειρηματικοί φορείς της παρακμής. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο εκλογικής αντιπαράθεσης το ερώτημα δεν είναι «ευρώ ή δραχμή ή ευρωδραχμή», αλλά «κάθαρση ή παρακμή». Πάση θυσία κάθαρση από την διαπλοκή, λοιπόν, θα έπρεπε να είναι το μήνυμα προς και από τον ελληνικό λαό, διότι αλλιώς οι θυσίες του λαού και του πολιτισμού δεν θα έχουν τελειωμό στον τόπο μας. Πρώτα κάθαρση από τα «παράθυρα της παρακμής» και μετά θα μπορέσουμε να συζητήσουμε σοβαρά πολιτικά και ιδεολογικά τα πάντα! Η «κάθαρση» δεν υποκαθιστά την «λαϊκή επανάσταση», ούτε όμως την υπονομεύει. Είναι αστικό εργαλείο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε δημοκρατική εξέλιξη, η οποία θα επέτρεπε ή και θα καλλιεργούσε υπό συνθήκες την πιθανότητα αναζήτησης μιας σύγχρονης μορφής σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, υπό μη-καταστροφικούς (ειρηνικούς) για την κοινωνία όρους

kafeneio-gr.blogspot.gr

Ο εξάψαλμος των γύφτων

γράφουν ο Ιόλαος και η Δηιάνειρα 30/5/2012

@ Έναυσμα στο σημείωμα του μήνα, που ήρθε πρόωρα κατά μερικές μέρες, ήταν η παρουσία της Σώτης Τριανταφύλλου το βράδυ της περασμένης Τρίτης στην ΝΕΤ. Παρακάμπτουμε τη μαύρη προπαγάνδα, τη μεγαλύτερη που έχει υποστεί ποτέ λαός  ανεξάρτητου κράτους με αστική δημοκρατία  εν καιρώ ειρήνης. Παραμερίζουμε το προφανές ότι η καθεστηκυία τάξη, χρησιμοποιεί κάθε μέσο κι άνθρωπο,  κινητοποιεί την εσχατιά της εφεδρείας του, ζεύει και τους ανθρώπους του πνεύματος  προκειμένου να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία της. Αναρωτιόμαστε φωναχτά.  Θεωρεί η συμπαθής λογοτέχνης ρεαλισμό τις μεταρρυθμίσεις (ιδιωτικοποιήσεις ενέργειας και φυσικών πόρων, απολύσεις δημοσίων και ιδιωτικών υπάλληλων, περικοπή μισθών, απώλεια κοινωνικών αγαθών, ελαστικοποίση των εργασιακών σχέσεων κ.ά) και λαϊκισμό την άρνηση τους; Αγνοεί ή παρακάμπτει η συγγραφέας ότι η ουσία της διαφοράς αυτών των εννοιών δεν βρίσκεται στην βερμπαλιστική ονοματολογική τους εκφορά αλλά στην γνώση του περιεχομένου τους που οδηγεί στην αλήθεια;  Αγνοεί ή παρακάμπτει η εκλεκτή κυρία ότι το χρέος δεν είναι παραξενιά ή ανταρσία κάποιων κακοτράχαλων γραικών μπαταξήδων αλλά αποτελεί δομικό συστατικό εξάρτησης, κάτεργο ακατάλυτο, αυτού του κράτους από την στιγμή της σύστασης του; Αγνοεί ή παρακάμπτει η ενεργός πολίτης ότι η βρετανίδα κι όχι ελληνίδα οικονομική αναλύτρια του BBC,  Stephanie Flanders πρόσφατα απέδειξε ότι η Ελλάδα έχει πληρώσει έξι φορές περισσότερο το αρχικό της χρέος κάτι που καθιστά την όλη διαδικασία παραπάνω από τοκογλυφία; Θα μπορούσε να απαριθμήσει κανείς παραπάνω σημεία διερεύνησης από τα 72 του συμπαθούς Παπαδήμου αλλά το κύριο είναι να ορίσει τι εννοεί ο καθένας λέγοντας μεταρρύθμιση. Γιατί η μεταρρύθμιση έχει πρόσημο, έχει αποστολείς, έχει αποδέκτες, έχει πληττόμενους κι ωφελημένους. Γιατί η μεταρρύθμιση είναι ζυγαριά, καντάρι παλιοκαιρίσιο κι ακούει όποιου την οδηγεί κι οποιού την νε βαστάζει.

@ Η δικαιοσύνη σε τούτο τον τόπο αν και ορίζεται ανεξάρτητος πυλώνας της δημοκρατίας εξαρτάται, ασφυκτικά από την εκτελεστική εξουσία. Η απόδοση της κατά βάση άνιση, προσδιοριζόμενη από την ισχύ και  επικουρούμενη από μια καταχρηστική νομοθετική κάλυψη διαιωνίζει την αδικία. Τα ίδια και στην φορολογία. Όλοι την πέσανε υποκριτικά στην Λαγκάρντ για την υποτιμητική σύγκριση μεταξύ ελληνοπαίδων και των παιδιών του Νίγηρα. Κουβέντα όμως για την διαπίστωση και παρατήρηση  της ότι στην Ελλάδα δεν πληρώνουν φόρους οι πλούσιοι. Πως να γαυγίσουν τα σκυλιά στ' αφεντικό τους κόντρα; Η ισονομία πάσης φύσεως, φορολογικής ή άλλης, χωρίς προνόμια και ημετέρους αιτούμενο διαχρονικό που ζητεί δικαίωση. Ναι αυτό αποτελεί μεταρρύθμιση.

@ Σ' αυτή την χώρα επαιρόμαστε για την γέννηση της δημοκρατίας όμως  την κατακρεουργούμε επί σειρά ετών. Μιλάμε για συναίνεση, για κουλτούρα συνεργασιών, αλλά κάνουμε ότι ενισχύει, τα δίπολα, τον διπολισμό, τον ανταγωνισμό και την πόλωση. Λες και γονιδιακά αυτός ο λαός αρέσκεται στα δίπολα και στον ανταγωνισμό. Αθηναίοι-Σπαρτιάτες,  Πράσινοι-Βένετοι, Χριστιανοί-Ειδωλολάτρες, Βασιλικοί-Βενιζελικοί, Αριστεροί-Δεξιοί, Εθνικόφρωνες-Μιάσματα, Πασόκοι-Νεοδημοκράτες κ.ο.κ. Τρανό παράδειγμα ο εκλογικός νόμος ο οποίος μετά την μεταπολίτευση ευνοούσε το δικομματισμό και νόθευε την λαϊκή βούληση κατά συρροή. Σήμερα μάλιστα έφτασε να δίνει στο πρώτο κόμμα, σε κάθε βουλευτή κι έναν δώρο. Τραγικό επίτευγμα. Η άμεση εφαρμογή της απλής αναλογικής με συνταγματική κατοχύρωση και η διευκόλυνση στην διεξαγωγή δημοψηφισμάτων παραμένει αιτούμενο.  Ναι αυτό είναι μεταρρύθμιση. 

@ Η διαπλοκή πανταχόθεν αφοριζόμενη και πανταχού παρούσα. Ομάδα κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, φοροδιαφευγόντων και εισφοροφδιαφευγόντων που έλκει την προέλευση της από την κατοχική Ελλάδα και τα νέα τζάκια της δεκαετίας του '80, αποτελεί τον κορμό της. Το club απέκτησε μεγάλη ισχύ και επιβάλει προνομιακή πολιτική προς όφελος του. Η ισχύς του μετατράπηκε σε παντοδυναμία και ασυδοσία ανάρμοστη με το κοινοτικό κεκτημένο, ιδιαίτερα από την στιγμή που ελέγχει τα ΜΜΕ.   Κάποιοι την είπανε συμφέροντα, κάποιοι κράτος εν κράτει, κάποιοι τους ονόμασαν νταβατζήδες, κάποιοι εθνικούς προμηθευτές, κάποιοι υποσχέθηκαν νόμους εναντίον τους αλλά τους έφτιαξαν κατ' εντολή τους. Το βέβαιο είναι ότι πρέπει να τελειώνουμε με δαύτους και με δαύτη. Πρέπει να μπούνε διαφανείς, κρυστάλλινοι κι οριστικοί κανόνες ανάλογοι της εσπερίας άτεγκτα εφαρμοζόμενοι. Ναι αυτό είναι μεταρρύθμιση.

@ Το δημόσιο κι η δημόσια διοίκηση βρόγχος και βραχνάς τούτο το θεριό. Την μια τ' αποζητούν σαν αποκούμπι και στήριγμα, την άλλη το ξορκίζουν σαν αποδιοπομπαίο τράγο. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς ότι τούτο το δημόσιο που πότε με μποφόρια και βροχές κι άλλοτε με ήλιους κι αύρες θερινές δεν το στήσαμε εμείς κι ας λέγεται δικό μας; Μήτε η Τράπεζα της Ελλάδας δεν είναι δική μας. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί ένας κατά βάση φιλελεύθερος και αντικρατιστής πολιτικός ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος έκανε τις πιο μεγάλες κρατικοποιήσεις; Κρατικοποίησε, ενέργεια, πετρέλαια, νερό, τράπεζες, συγκοινωνίες μέχρι και βιομηχανίες του κοινού εμπορίου αναγκάστηκε να κρατικοποιήσει, γιατί; Μα γιατί οι ιδιώτες, ντόπιοι και ξένοι, σε τούτο το τόπο φέρονται σαν νταβατζήδες. Θέλουν να βγάζουν τ' άντερά τους στην πλάτη μας. Να θυμίσω Μποδοσάκη,  Σκαλιστήρη, Pechiney, Esso Pappas ή τους πρόσφατους κατασκευαστές γεφυριών, δρόμων κι ολυμπιακών έργων που πληρώθηκαν 7 φορές πάνω από το μέσο ευρωπαϊκό κόστος την όποια κατασκευή. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί τα μεταναστευτικά ρεύματα της δεκαετίας του '90 και λίγο μετά κινήθηκαν για την Ελλάδα; Ξαφνικά μας αγάπησαν; Δείτε ποιοι κέρδισαν από την εκμετάλλευση της μαύρης και φτηνής εργασίας αυτά τα χρόνια για να βρείτε την απάντηση. Όσο για τον κόσμο, το δημόσιο υπάλληλο; Πνιγμένος σ' ένα πυκνό δίκτυο αντιφατικών διατάξεων κι εντολών που στήθηκε όχι για να εξυπηρετήσει τον πολίτη ούτε να διευκολύνει τον υπάλληλο για να κάνει με τον καλύτερο τρόπο την δουλεία του, αλλά για να κρύψει τις μαύρες διαδρομές της μίζας. Τι κι αν δουλεύει πολύ πιο πάνω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Τι κι αν ο αριθμός τους είναι από τους μικρότερους αναλογικά με τους εταίρους μας. Τι κι αν αμείβεται σαν τριτοκοσμικός πολίτης, δεν μετράει τίποτα. Έχει επιλεγεί να γίνει η Ιφιγένεια των καιρών. Τι γίνεται τώρα θα αναρωτηθεί ο υποβολέας; Μα το να κάνουμε το κράτος αρχικά δικό μας. Να το αναδιατάξουμε, να το ελέγξουμε και να το εφοδιάσουμε με όρους και κανόνες απλούς, κατανοητούς, ευέλικτους και δίκαιους και να το κάνουμε κεντρικό μοχλό, επόπτη κι ελεγκτή της κάθε ανάπτυξης του μέλλοντος μας χωρίς ανθρωποθυσίες και κανιβαλισμούς. Ναι αυτό είναι μεταρρύθμιση.

@ Η παιδεία κι η υγεία είναι δυο τομείς της ζωής μας που η κοινωνία έχει αποφασίσει ότι το αντικείμενο που διαπραγματεύονται είναι κοινωνικό αγαθό που δεν υπόκειται στους κανόνες της αγοράς και της κερδοφορίας.  Αποφάσισε ότι η υγεία και η παιδεία είναι ανεκτίμητα αγαθά και δέχεται να τα χρηματοδοτήσει. Όχι την παραπαιδεία μήτε την παραοικονομία στους χώρους της υγείας που ρουφούν τους πόρους για να γεμίζουν τσέπες ενδιάμεσων και ημετέρων που εξαντλούν το κάθε εκσυγχρονισμό στην ανάθεση και στην πληρωμή της μίζας αδιαφορώντας για την εκτέλεση των έργων. Η αποκατάσταση και η απόδοση στο μέγιστο του αγαθού προς την κοινωνία αιτούμενο. Ναι αυτό είναι μεταρρύθμιση.

Δεν είναι το διακύβευμα, το δίλημμα τούτων των εκλογών  ευρώ ή δραχμή. Ζωή (Λευτεριά) ή Θάνατος είναι όπως άλλωστε ήταν πάντα για τούτο τον λαό σε τούτο τον παράδοξο τόπο.

stamikous.blogspot.gr

Αυτά που μας έμειναν

 του Γιάνη Βαρουφάκη

Τον Απρίλιο του 2010, πριν υπογραφεί το Μνημόνιο 1, έγραφα σε αυτές τις σελίδες: «Έχουμε εμπλακεί σε μια ατέρμονη διαπραγμάτευση που μας σέρνει όλο και κοντύτερα σε ένα Αργεντίνικο τάνγκο εντός της ευρωζώνης, με την υποχρεωτική συμμετοχή και άλλων δεινοπαθούντων χωρών (π.χ. Ισπανία, Πορτογαλία - ακόμα και Γαλλία), του οποίου η λογική κατάληξη είναι ο προαναγγελθείς θάνατος του ευρώ.» Τον Ιανουάριο του 2011, αλλά και ξανά (ως υπενθύμιση) τον Ιανουάριο που μας πέρασε, ξαναέγραφα: «Αυτή η Κρίση, αν την αφήσουμε να εξελιχθεί …, δεν θα δείξει επιείκεια σε κανέναν. Δεν θα διαχωρίσει τον φαύλο από τον χρηστό, τον Γερμανό βιομηχανικό εργάτη από τον αργόσχολο του ΟΣΕ, τον ιδιωτικό από τον δημόσιο υπάλληλο, τον έλληνα μεροκαματιάρη στον Ορχομενό από τον Πολωνό μετανάστη στο Παρίσι.»

Έως εδώ. Έχω κουραστεί, και σας έχω κουράσει, με τον μακρόσυρτο θρήνο μου για την ευρωζώνη που χάνεται (κι όχι απλώς χάνουμε) όχι λόγω ανυπέρβλητων τεχνικο-οικονομικών προβλημάτων αλλά εξ αιτίας της οργανωμένης ανοησίας των ευρωπαίων ηγετών. Όχι ότι άλλαξα γνώμη ή ότι δεν έχει σημασία η αποδόμηση της Ευρώπης. Απλά, δεν έχει νόημα πια να επανέλθω άλλη μια φορά. Ο στόχος όλων σχεδόν των άρθρων μου τα δύο αυτά χρόνια ήταν να προειδοποιήσουν ότι πρόκειται για γενικευμένη Ευρωπαϊκή Κρίση και ότι το φάρμακο-συνταγή, που ξεκίνησε ως Made for Greece, θα δηλητηρίαζε (αντί να γιατρέψει) την Ήπειρό μας συνολικά. Φτάσαμε στο σημείο που, αυτή η «εκκεντρική» άποψη, δυστυχώς έχει μετατραπεί, λόγω των εξελίξεων, σε μια απλή περιγραφή της πραγματικότητας.

Το ερώτημα τίθεται λοιπόν: Και τώρα τι κάνουμε; Εκλογές έρχονται, οι πολιτικοί ψέλνουν ο καθένας το τροπάρι του, μανιφέστα δημοσιοποιούνται και συζητιώνται. Επιτρέψτε μου σε αυτό το κλίμα να καταθέσω κι εγώ τον δικό μου δεκάλογο-μανιφέστο. Δεν έχει σκοπό να αποτελέσει ολοκληρωμένο πρόγραμμα. Στόχος του είναι να λειτουργήσει ως κάλεσμα επιστροφής σε κάποιες ατομικές και συλλογικές αξίες που αποτελούν το τελευταίο όπλο που διαθέτουμε σε αυτό το σκηνικό κατάρρευσης. Δεν θα σας μιλήσω για μεταρρυθμίσεις του δημοσίου, για κοινωνικές πολιτικές, για το ασφαλιστικό. Δεν θα το κάνω επειδή όποιος κάνει τέτοιες εξαγγελίες, την ώρα που τα ταμεία είναι απολύτως άδεια (και δεν θα γεμίσουν ό,τι και να γίνει, με οποιαδήποτε κυβέρνηση), εξαπατάται και εξαπατά. Όχι, θα φτιάξω έναν δεκάλογο που να αναφέρεται στα «μικρά», τα οποία είναι τα μόνα που μας έμειναν, σε εμάς τους «μικρούς» ανθρώπους, για να οικοδομήσουμε κάτι από τα συντρίμμια. Φτάνει όμως ο πρόλογος. Προχωρώ στον δεκάλογο χωρίς να επεξηγώ τα σημεία του.

1. Να λειτουργούμε και να συμπεριφερόμαστε όλοι, η κάθε μία και ο καθένας μας, σαν να ζούμε στο Πανοπτικόν του Jeremy Bentham. Σαν όλος ο πλανήτης να μας βλέπει ανά πάσα στιγμή στις οθόνες όλων των κινητών, όλων των τηλεοράσεων, όλων των matrix στα στάδια της γης.

2. Να ξαφνιάζονται θετικά οι ξένοι κάθε φορά που έρχονται σε επαφή μαζί μας (ως τουρίστες, επιχειρηματίες, φοιτητές, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, γραφειοκράτες), κάνοντάς τους έτσι να αντρέπουν τις στερεότυπες προσδοκίες τους για εμάς.

3. Να νιώθουμε ντροπή κάθε φορά που βλέπουμε μια μεταχρονολογημένη επιταγή (είτε όταν την εισπράττουμε είτε όταν την εκδίδουμε).

4. Να νιώθουμε ντροπή που στην χώρα μας υπάρχει η έννοια των «αντικειμενικών αξιών» και τριπλή ντροπή αν συμμετάσχουμε σε αγοραπωλησία όπου δηλώνεται αυτή η «αξία» και όχι η πραγματική.

5. Να νιώθουμε ντροπή για κάθε εργαζόμενο που εργάζεται με μπλοκάκι, όσο ντροπή νιώθουμε όταν γιατρός ζητά φακελάκι (ή του προσφέρεται).

6. Κάθε φορά που νιώθουμε τέτοια ντροπή, να την δημοσιοποιούμε στο facebook και στο twitter, με ονόματα και διευθύνσεις.

7. Να διεθνοποιήσουμε τα μέτρα σύγκρισής μας: Κάθε φορά που πίνουμε καφέ, πάμε στο πανεπιστήμιο, μπαίνουμε στο λεωφορείο, ετοιμαζόμαστε να ανάψουμε τσιγάρο, να σκεφτόμαστε πως θα συμπεροφερόμασταν αν είμασταν στην Βιέννη ή στην Νέα Υόρκη – και να πράττουμε ανάλογα.

8. Να απαιτήσουμε η κοινή μας αναξιοποίητη, δημόσια περιουσία που πάει για ιδιωτικοποίηση να μην πουληθεί αλλά να δοθεί για 50 χρόνια το κάθε ακίνητο, ο ΟΣΕ ολόκληρος, για €1 το κομμάτι αλλά σε ανθρώπους με μεράκι, στην βάση του τι έχουν ήδη πετύχει στην ζωή τους, πόσα κεφάλαια θα φέρουν, του business plan που καταθέτουν.

9. Να σκεφτόμαστε συνεχώς όλοι μας πως θα κλέψουμε δουλειές, θέσεις εργασίας, όχι από τις γειτονικές χώρες αλλά από τις χώρες των δανειστών μας. Ως καταναλωτές που κατευθύνουν τις αγορές τους έξυπνα. Ως παραγωγοί που ντρέπονται να μην εξάγουν ούτε ένα κοντέινερ τον χρόνο στην Γερμανία (ή που εξάγουν ελαιόλαδο στην Ιταλία, όπου συσκευάζεται ως ιταλικό).

Στην Ελλάδα πάσχουμε από Ναπολεόντειο Σύνδρομο. Θεωρούμε ότι τα πάντα πρέπει να έρθουν από «τα πάνω», είτε πρόκειται για την κρατική επιδότηση είτε για τις μεταρρυθμίσεις που κι αυτές από «τα πάνω» τις περιμένουμε. Κι όμως. Σχεδόν τίποτα δεν πρέπει πλέον να περιμένουμε από εκεί. Εκεί «πάνω» το μόνο που υπάρχει είναι κρανίου τόπος. Μένουμε εμείς οι «μικροί» άνθρωποι εδώ στα «κάτω». Στο χέρι μας είναι οι «μεταρρυθμίσεις» που έχουμε πραγματικά ανάγκη και τις οποίες δεν χρειαζόμαστε κανέναν πολιτικό να τις εισαγάγει.

ΥΓ. Ξέρω, ξέρω. Υποσχέθηκα δεκάλογο και κατέθεσα εννέα σημεία μόνο. Το δέκατο δεν χρειάζεται, όσοι διαβάζετε αυτή την στήλη συστηματικά, να το περιλάβω επισήμως. Το γνωρίζετε καλά. Το αναφέρω για όσους «τυχερούς» με διαβάζετε για πρώτη φορά: «Να πούμε ΟΧΙ στην επόμενη δόση του Μνημονιακού δανείου, όσο δεν ακολουθείται από ένα πλάνο του πως θα ξοδευτεί το ποσό αυτό με τρόπο που να αφήνει περιθώριο αισιοδοξίας, έστω και μικρής, ότι θα μπορέσουμε να αποπληρώσουμε τόσo αυτό το ποσό όσο και τα υπόλοιπα χρέη.» (Βλ. εδώ για το επιχείρημα στα ελληνικά και εδώ για μια πιο πρόσφατη έκδοσή του στα «ξένα»).

www.protagon.gr

Σλαβόι Ζίζεκ: Σώστε Ελλάδα και Ευρώπη από τους σωτήρες τους

Άρθρο του Σλοβένου φιλόσοφου στο «London Review of Books»

«Φανταστείτε μια σκηνή ταινίας που παρουσιάζει την κοινωνία μας στο άμεσο μέλλον. Ενστολοι φρουροί περιπολούν στους μισοάδειους δρόμους τη νύχτα κυνηγώντας μετανάστες και εγκληματίες. Οσους εντοπίζουν τους κακοποιούν. Αυτό που μοιάζει με ευφάνταστη χολιγουντιανή εικόνα αποτελεί πραγματικότητα στην σημερινή Ελλάδα», γράφει ο Σλαβόι Ζίζεκ στο «London Review of Books».

Ο σλοβένος φιλόσοφος εξηγεί αμέσως σε τι αναφέρεται: στις περιπολίες μελών της Χρυσής Αυγής στην Αθήνα και τον ξυλοδαρμό μεταναστών _ αλίμονο σε Αφγανούς, Πακιστανούς, Αλγερινούς. «Ετσι λοιπόν υπερασπιζόμαστε την Ευρώπη την άνοιξη του 2012», διαπιστώνει.
«Το πρόβλημα με την υπεράσπιση του ευρωπαϊκού πολιτισμού κατά της μεταναστευτικής απειλής είναι ότι η σφοδρότητα της υπεράσπισης αποτελεί μεγαλύτερη απειλή προς τον "πολιτισμό" από οποιονδήποτε αριθμό μουσουλμάνων» προσθέτει ο Ζίζεκ, διευκρινίζοντας όμως ότι «οι υπερασπιστές της Ελλάδας κατά των μεταναστών δεν αποτελούν τον κύριο κίνδυνο αλλά υποπροϊόν της πραγματικής απειλής που είναι η πολιτική της λιτότητας».

Αναφέρεται στις προειδοποιήσεις του ευρωπαϊκού κατεστημένου για τις εκλογές της 17^ης Ιουνίου και το δίλημμα που θέτει: είτε θα επιτρέψουμε στην επίπονη αλλά απαραίτητη διαδικασία της ανάκαμψης μέσω λιτότητας να συνεχιστεί είτε _ «αν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ» _ θα επικρατήσει το χάος. Κατά τον Ζίζεκ όμως το δίλημμα είναι το εξής: «το κατεστημένο (Νέα Δημοκρατία και ΠαΣοΚ) από τη μία πλευρά και ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη. Και, όπως συνήθως συμβαίνει όταν υπάρχει πραγματική επιλογή, το κατεστημένο είναι πανικοβλημένο».

Ο συγγραφέας του άρθρου στο βρετανικό λογοτεχνικό περιοδικό πιστεύει πως «αν νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, το ευρωπαϊκό κατεστημένο ελπίζει ότι θα μάθουμε με επώδυνο τρόπο τι συμβαίνει όταν επιχειρούμε να διακόψουμε τον φαύλο κύκλο της αμοιβαίας συνενοχής ανάμεσα στους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και τον αντιμεταναστευτικό λαϊκισμό».

Επαινεί τον Αλέξη Τσίπρα ως εκπρόσωπο όχι της τρέλας της ριζοσπαστικής αριστεράς αλλά της σύνεσης που μιλάει κατά της τρέλας της κυριαρχίας των αγορών. «Για να έχει μια μικρή ελπίδα επιτυχίας, θα χρειαστεί δημιουργικές ιδέες, όπως την προώθηση του αλληλέγγυου τουρισμού αυτό το καλοκαίρι». Θεωρεί ότι «η Ευρώπη με την οποία θα καταλήξουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ παραμεριστεί είναι "μια Ευρώπη με ασιατικές αξίες" _ οι οποίες βεβαίως δεν έχουν σχέση με την Ασία αλλά με την τάση του σύγχρονου καπιταλισμού να καταργεί την δημοκρατία».

«Υπάρχουν δυο κυρίαρχες ιστορίες για την ελληνική κρίση στα μέσα ενημέρωσης: η γερμανική-ευρωπαϊκή ιστορία (οι Ελληνες είναι ανεύθυνοι, τεμπέληδες, πολυέξοδοι, φοροφυγάδες κλπ και πρέπει να ελεγχθούν και να διδαχθούν δημοσιονομική πειθαρχία) και η ελληνική ιστορία (η εθνική μας κυριαρχία απειλείται από τη νεοφιλελεύθερη τεχνοκρατία που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες).
Όταν έγινε αδύνατο να αγνοήσουμε την δοκιμασία του ελληνικού λαού, μια τρίτη ιστορία έκανε την εμφάνισή της: οι Ελληνες παρουσιάζονται σαν ανθρωπιστικά θύματα που έχουν ανάγκη βοήθειας, σαν πόλεμος ή φυσική καταστροφή να έπληξε την χώρα. Ενώ και οι τρεις ιστορίες είναι ψευδείς, η τελευταία είναι η πιο αηδιαστική. Οι Ελληνες δεν είναι παθητικά θύματα: βρίσκονται σε πόλεμο με το οικονομικό κατεστημένο και αυτό που χρειάζονται είναι αλληλεγγύη στον αγώνα τους διότι είναι και δικός μας αγώνας», γράφει ο Ζίζεκ.
«Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι ένα από τα κυριότερα πεδία δοκιμής ενός νέου κοινωνικοοικονομικού μοντέλου που έχει δυνητικά απεριόριστη εφαρμογή: μια απο-πολιτικοποιημένη τεχνοκρατία στην οποία τραπεζίτες και άλλοι ειδικοί αφήνονται να γκρεμίσουν την δημοκρατία». Και καταλήγει: «Σώζοντας την Ελλάδα από τους αποκαλούμενους σωτήρες της, σώζουμε την ίδια την Ευρώπη».

Το ΒΗΜΑ