Η άνοδος εξωσυστημικών προσώπων αποτυπώνει την κόπωση των πολιτών και το κενό εμπιστοσύνης προς το υπάρχον πολιτικό σύστημα
Η καταγραφή ότι ένας στους τρεις πολίτες δηλώνει δυνητικός ψηφοφόρος ενός κόμματος με επικεφαλής τη Μαρία Καρυστιανού δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη εύρημα δημοσκόπησης. Αποτελεί ένδειξη μιας βαθύτερης μετατόπισης στην ελληνική πολιτική σκηνή, όπου η κοινωνία δείχνει να κινείται ταχύτερα από το πολιτικό σύστημα που υποτίθεται ότι την εκπροσωπεί.
Η απήχηση της Καρυστιανού δεν εδράζεται σε ιδεολογικό πρόγραμμα ή σε κομματική παράδοση. Εδράζεται στην ηθική νομιμοποίηση που της αποδίδει ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας, λόγω της δημόσιας στάσης της απέναντι στην τραγωδία των Τεμπών και στη διεκδίκηση λογοδοσίας. Σε μια περίοδο γενικευμένης δυσπιστίας, αυτό το στοιχείο λειτουργεί ως ισχυρό πολιτικό κεφάλαιο.
Το πιο ανησυχητικό – για το πολιτικό σύστημα – δεν είναι η ίδια η δυναμική ενός «ανεπίσημου» προσώπου. Είναι το γεγονός ότι αυτή η δυναμική υπερβαίνει υποθετικές κινήσεις έμπειρων πολιτικών αρχηγών. Το μήνυμα είναι σαφές. Οι πολίτες δεν αναζητούν απλώς νέους ηγέτες, αλλά νέους όρους εκπροσώπησης.
Η τάση αυτή αποκαλύπτει μια κοινωνία κουρασμένη από την επανάληψη, την ατιμωρησία και την επικοινωνιακή πολιτική. Μια κοινωνία που δεν πείθεται πλέον από προγράμματα χωρίς εμπιστοσύνη και από λόγο χωρίς συνέπειες. Η αναζήτηση «εξωσυστημικών» εκφράσεων δεν είναι μόδα. Είναι αποτέλεσμα συσσωρευμένης απογοήτευσης.
Ωστόσο, η μετάβαση από το κοινωνικό αίτημα στην πολιτική πράξη παραμένει δύσκολη. Η οργή και η ηθική υπεροχή δεν αρκούν από μόνες τους για να συγκροτήσουν βιώσιμη πολιτική πρόταση. Παρ’ όλα αυτά, η προειδοποίηση έχει ήδη δοθεί.
Όταν η κοινωνία προηγείται τόσο καθαρά της πολιτικής, το κενό εκπροσώπησης γίνεται επικίνδυνα ορατό. Και αν δεν καλυφθεί θεσμικά, θα καλυφθεί αλλιώς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου