Το μαρτύριο του Γιάννη Ποδιά που σημάδεψε τον Εμφύλιο στην Κρήτη

Ανδρέας Ρουμελιώτης

Στις 29.07.1947, στη διάρκεια μεγάλων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων των αστικών δυνάμεων στην Κρήτη, σκοτώνεται ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΔΙΑΣ (Μάχη του Ψηλορείτη). Συμμορίτες του Μπαντουβά του έκοψαν το κεφάλι, το κάρφωσαν σε έναν πάσσαλο και το περιέφεραν πανηγυρίζοντας στο Ηράκλειο και στα κεφαλοχώρια του νομού.

Σε γραπτή μαρτυρία του ο αντάρτης Νίκος Βασιλάκης, που ήταν στην ομάδα του Γιάννη Ποδιά, αναφέρει:

«Στις 28 του Ιούνη, το πρωί, δώσαμε την πρώτη μάχη νοτιοδυτικά της Νίδας, στη θέση Πόρος της Μηλιάς. Στη συνέχεια αποχωρήσαμε και κάναμε στάση στο Λοχριανό Πηγάδι, όπου φάγαμε και ήπιαμε νερό. Την δεχτήκαμε επίθεση στη θέση Κουρουπητό. Πολεμούσαμε όλη μέρα στον ήλιο, διψασμένοι και πεινασμένοι, αλλά με θάρρος και περηφάνια. Το βράδυ της ίδιας μέρας ξεκινήσαμε, για να βγούμε από τον σφιχτό κλοιό. Στην πορεία πέσαμε σε ενέδρα, που μας εμπόδισε να προχωρήσουμε συνταγμένοι για τον καθορισμένο τόπο. Ένα τμήμα της ομάδας, στον Αγκαβανόλακκο, βρέθηκε με τον Ποδιά. Για να προφυλαχθούν, βγήκαν επάνω σε δέντρα και από κει, όταν έγιναν αντιληπτοί, πολέμησαν ενάντια στους παρακρατικούς. Σε αυτή τη σύγκρουση έπεσαν όλοι, γύρω στους εννέα με δέκα, μαζί και ο Ποδιάς.

Άμα έπεσε κάτω προσπάθησε ο Ποδιάς κι έβαλε το χέρι του έτσι ακριβώς και ακούμπησε και μίλησε… Είπε μερικές λέξεις και τις οποίες καλά καλά δεν άκουσα όλες. Άκουσα όμως για τη λευτεριά, είπε “Κομμουνιστικό Κόμμα”, είπε “Κομμουνιστικό Κόμμα” και η τελευταία του λέξη ήτανε “που δε…”. Είπε: “Δε λυπούμαι πως χάνομαι για τη λευτεριά, αλλά λυπούμαι που δε…”. Ναι… “δε”…

Σαν κανίβαλοι συναγωνίζονταν γύρω από το πτώμα του Ποδιά οι ομάδες των παρακρατικών, ποιος θα πάρει το κομμένο του κεφάλι. Στο τέλος το πήραν οι Μπαντουβάδες, το κάρφωσαν σε πάσσαλο και το μετέφεραν, πανηγυρίζοντας, στο Ηράκλειο».

Ο θάνατος του Ποδιά σήμανε την αρχή του τέλους του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη, που σημειώθηκε πολύ νωρίτερα από οποιαδήποτε άλλη περιοχή στην Ελλάδα.

Ανδρέας Ρουμελιώτης | Facebook 

μέσω 1voice.gr

Φυσικό αέριο: Η μεγάλη απάτη των εταιρειών – Τι αποκαλύπτει νέα έρευνα

Δεκαετίες μεθοδευμένης παραπλάνησης, εξαγοράς της επιστήμης και θεσμικής αιχμαλωσίας φέρνει στο φως αποκαλυπτική έκθεση του Κέντρου για την Κλιματική Ακεραιότητα των ΗΠΑ

Χάρης Φραντζής

Η διαμόρφωση κοινών αντιλήψεων και στάσεων γύρω από την κλιματική κρίση ουδέποτε υπήρξε μια αυθόρμητη ή ουδέτερη διαδικασία, αλλά συνιστούσε πάντα ένα πεδίο συστηματικής ιδεολογικής και επικοινωνιακής επικυριαρχίας του ορυκτού κεφαλαίου. Όπως αποκαλύπτει πρόσφατη έρευνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου οι μισοί Αμερικανοί πολίτες εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το φυσικό αέριο αποτελεί μια «καθαρή» πηγή ενέργειας. Αυτή η ευρεία κοινωνική πεποίθηση είναι το ώριμο «προϊόν» μιας πολυετούς, προσεκτικά σχεδιασμένης εκστρατείας μάρκετινγκ και παραπληροφόρησης, την οποία ενορχήστρωσε η βιομηχανία πετρελαίου και αερίου.

Η ταμπέλα του «καθαρού» καυσίμου αποτελεί έναν πλήρως κατασκευασμένο μύθο. Το μεθάνιο, που αποτελεί το κύριο συστατικό του, είναι ένα αέριο του θερμοκηπίου με ισχύ παγίδευσης της θερμότητας πολλαπλάσια εκείνης του διοξειδίου του άνθρακα. Η νέα έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα το Κέντρο για την Κλιματική Ακεραιότητα (Center for Climate Integrity – CCI) αποδομεί πλήρως αυτό το αφήγημα, αποκαλύπτοντας ότι οι πολυεθνικές του τομέα γνώριζαν την πραγματικότητα ήδη από τη δεκαετία του 1960.

Η βιομηχανία της αμφιβολίας και τα κρυμμένα ντοκουμέντα του ’60

Η γνώση των εταιρειών για την επικινδυνότητα του καυσίμου προηγείται κατά δεκαετίες της δημόσιας συζήτησης για την κλιματική αλλαγή. Ήδη από το 1966, μια εσωτερική έκθεση του πετρελαϊκού κολοσσού της Shell αναγνώριζε με αφοπλιστική κυνικότητα ότι το μεθάνιο απελευθερωνόταν σε «ντροπιαστικά μεγάλες ποσότητες» στα πεδία εξόρυξης πετρελαίου. Δύο χρόνια αργότερα, το 1968, μια επιστημονική ανασκόπηση που χρηματοδοτήθηκε από το ίδιο το Αμερικανικό Ινστιτούτο Πετρελαίου κατέγραφε ρητά ότι η ατμοσφαιρική συγκέντρωση μεθανίου συνδεόταν άμεσα με τα κοιτάσματα πετρελαίου και ότι η διαρροή του ήταν «όχι απίθανη».

Αντί όμως να φέρουν στο φως τα ευρήματα αυτά, οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων τα κουκούλωσαν χρηματοδοτώντας και προωθώντας δικές τους «ανεξάρτητες» έρευνες, ιδρύοντας παράλληλα φορείς όπως το ΙνστιτούτοΕρευνών Φυσικού Αερίου. Ο αντικειμενικός στόχος αυτής της τακτικής ήταν η κατασκευή μιας επίφασης επιστημονικής αντικειμενικότητας, η αλλαγή του δημόσιου αφηγήματος και, κυρίως, η συστηματική αποσιώπηση κάθε ανεξάρτητης επιστημονικής μελέτης που υποδείκνυε ότι το φυσικό αέριο προκαλεί σοβαρές βλάβες στο περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία.

Το πράσινο περιτύλιγμα και η υποταγή του ελεγκτικού κράτους

Κατά τη δεκαετία του 1970, η στρατηγική της βιομηχανίας πέρασε στη φάση της μαζικής επικοινωνιακής εφόδου. Η Αμερικανική Ένωση Φυσικού Αερίου, ένας ισχυρός εμπορικός σύνδεσμος, σε στενή συνεργασία με εξειδικευμένες εταιρείες δημοσίων σχέσεων, εξαπέλυσε το 1971 μια γιγαντιαία εκστρατεία με τίτλο «ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ, ΚΑΘΑΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ». Σε επόμενη έκθεσή της, το 1972, η Ένωση ισχυριζόταν ότι τα «περιβαλλοντικά οφέλη μιας επαρκούς προμήθειας φυσικού αερίου είναι εξαιρετικά», πλασάροντας το ορυκτό καύσιμο ως μια «πολύ θετική απάντηση» στη διογκούμενη συλλογική ανησυχία της κοινωνίας για την προστασία του πλανήτη.

Ωστόσο, η πλέον ανησυχητική αποκάλυψη της έκθεσης του Κέντρου για την Κλιματική Ακεραιότητα αφορά τη θεσμική αιχμαλωσία των ίδιων των κρατικών μηχανισμών. Έως το 1996, η Αμερικανική Ένωση Φυσικού Αερίου διεξήγαγε κοινές μελέτες με την ίδια την Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA). Τα εσωτερικά έγγραφα και οι επικοινωνίες που δημοσιεύονται στην έκθεση αποκαλύπτουν μια σοκαριστική πραγματικότητα όπου αξιωματούχοι της EPA παραδέχονταν ιδιωτικά ότι η κρατική υπηρεσία «απλώς δεν διαθέτει την τεχνογνωσία» για να εξετάσει ανεξάρτητα τα δεδομένα που παρείχε η βιομηχανία, συμπληρώνοντας ότι ήταν «απίθανο να εντοπίσουν προβλήματα ακόμα κι αν αυτά υπήρχαν». Αν και η EPA απέφυγε να σχολιάσει άμεσα τα ευρήματα της έκθεσης, η ιστορική καταγραφή αποδεικνύει πώς η ελεγκτική εξουσία παραδόθηκε στις ορέξεις των πολυεθνικών.

Από το fracking στις πράσινες επιδοτήσεις

Η αποτελεσματικότητα αυτής της πολυετούς επικοινωνιακής πλάνης υπήρξε καθοριστική για τις οικονομικές εξελίξεις του 21ου αιώνα. Στη δεκαετία του 2000, με την τεχνολογική τομή της υδραυλικής ρωγμάτωσης (fracking), οι υποδομές εξόρυξης και μεταφοράς φυσικού αερίου στις ΗΠΑ επεκτάθηκαν με αλματώδεις ρυθμούς. Το αποκορύφωμα της αυθαιρεσίας ήταν ότι οι επιχειρήσεις που κατασκεύαζαν αυτές τις ρυπογόνες υποδομές κρίνονταν συχνά επιλέξιμες για κρατικές επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές που προορίζονταν για «πράσινα» καύσιμα.

Ακόμη και σήμερα, η θεσμοθετημένη παραπλάνηση συνεχίζεται. Το φυσικό αέριο εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται νομικά ως «πράσινο» σε τουλάχιστον τέσσερις αμερικανικές πολιτείες, ενώ ο επιχειρηματικός βραχίονας των οικιακών συσκευών αερίου ασκεί αμείλικτο λόμπινγκ για να αποτρέψει την επιβολή υποχρεωτικών προτύπων σήμανσης που θα προειδοποιούσαν τους καταναλωτές για τις επιβλαβείς επιπτώσεις των προϊόντων τους.

Όπως υπογράμμισε ο πρόεδρος του Κέντρου για την Κλιματική Ακεραιότητα, Ρίτσαρντ Γουάιλς, στο πλαίσιο της δημοσιοποίησης της έκθεσης, όσοι αξιωματούχοι συνεχίζουν να δικαιολογούν την επέκταση της εξάρτησης από το φυσικό αέριο ισχυριζόμενοι ότι είναι καθαρό ή ασφαλές για το κλίμα, αναπαράγουν απλώς το ίδιο σενάριο που επινόησαν τα εταιρικά επιτελεία και οι ομάδες δημοσίων σχέσεων πριν από δεκαετίες. Η αποδόμηση αυτών των επικίνδυνων ψευδών και η οριστική τοποθέτησή τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας συνιστά πλέον όρο επιβίωσης απέναντι στην κλιματική καταστροφή.

www.koutipandoras.gr

Επικίνδυνη κυβέρνηση, διαβρωμένη αντιπολίτευση και η χώρα πάει στα βράχια!

Μία κυβέρνηση που ακόμη και σε εξαιρετικά ευαίσθητους τομείς όπως η άμυνα κάνει πράγματα που «ούτε η χούντα δεν είχε τολμήσει να κάνει»…Μια αντιπολίτευση «σιωπηλή» και «διαβρωμένη» που δείχνει να περιμένει από τον κ. Μητσοτάκη να της απαντήσει στο ερώτημα …ποιος άλλος…Ένα σχέδιο που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη για να διατηρηθούν τα δεσμά της χώρας που δεν της επιτρέπουν να ασκήσει εθνική πολιτική σε κανέναν τομέα, ειδικά στα υπαρξιακά της προβλήματα. Επίδοξοι διάδοχοι και «σωτήρες» όπως οι κύριοι Δένδιας και Πιερρακάκης που απολαμβάνουν προκλητική ασυλία από την αντιπολίτευση. Ο πρώτος καταγράφεται μακράν ως ο χειρότερος ΥΕΘΑ της μεταπολίτευσης και την ίδια ώρα θωρείται ως ο επικρατέστερος διάδοχος του κ. Μητσοτάκη!!! Η χώρα οδεύει σταθερά σε κατάσταση νέου μνημονίου και ουδείς φαίνεται πρόθυμος και ικανός να αναλάβει την ευθύνη αλλαγής πορείας. Ο Θέμης Τζήμας, Επίκουρος Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και δικηγόρος σε μία εξαιρετική ανάλυση της δύσκολης ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας.

Δεν είναι η «πιο έντονη παρουσία στα ΜΜΕ» των υπουργών που λείπει από τη Νέα Δημοκρατία

Editorial

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κάλεσε τους υπουργούς να δώσουν πιο αποφασιστικά την προεκλογική μάχη προβάλλοντας το έργο της κυβέρνησης. Μόνο που αυτός είναι ο λόγος που η ΝΔ υποχωρεί στις δημοσκοπήσεις

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

«Χρειάζεται μεγαλύτερη και πιο έντονη παρουσία των υπουργών στα Μέσα Ενημέρωσης -και ειδικά στα Περιφερειακά Μέσα- και εδώ θέλω να τονίσω ότι οι υπουργοί δεν πρέπει να βγαίνουν μόνο για το χαρτοφυλάκιό τους, αλλά να υπερασπίζονται συνολικά το κυβερνητικό έργο, για το οποίο πρέπει να είναι καλά ενημερωμένοι».

Με αυτό τον τρόπο απευθύνθηκε ο Πρωθυπουργός στους υπουργούς του, στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο πριν τις θερινές διακοπές. Αφήνοντας κατά μέρος τον κάπως άκοσμο θεσμικό χαρακτήρα μιας αμιγώς προεκλογικής συζήτησης σε ένα όργανο που αφορά τη διακυβέρνηση – μια τέτοια αναφορά θα ήταν πολύ περισσότερο ταιριαστή σε μια συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ή της Κεντρικής Επιτροπής – η ουσία του ζητήματος είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύει ότι το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η Νέα Δημοκρατία για να κερδίσει τις εκλογές είναι να παρουσιάσει καλύτερα το κυβερνητικό έργο.

Η τοποθέτηση αυτή αναλογεί σε ένα σχήμα σκέψης, που έχει κατά καιρούς ακουστεί, ότι το κυβερνητικό έργο δεν «επικοινωνείται» επαρκώς, δεν προβάλλεται, δεν εξηγείται, με αποτέλεσμα οι πολίτες όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται πόσες θετικές αλλαγές έχουν γίνει στη ζωή τους, αλλά και επιμένουν να πιστεύουν κάθε λογής fake news που διακινούνται σε βάρος της κυβέρνησης. Οι υπουργοί, πάλι σύμφωνα με αυτό το σχήμα, είναι συχνά συνυπεύθυνοι σε αυτό το πρόβλημα γιατί δεν προβάλλουν το συνολικό κυβερνητικό έργο, αλλά πρωτίστως το δικό τους, όταν δεν συμπεριφέρονται πρωτίστως ως τοπικοί πολιτευτές, εξυπηρετώντας την άμεση εκλογική πελατεία τους.

Το σχήμα αυτό θα είχε κάποια βάση, εάν όντως οι πολίτες δεν αντιλαμβάνονταν το κυβερνητικό έργο. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί οι πολίτες αντιλαμβάνονται το κυβερνητικό έργο πολύ πιο άμεσα από ό,τι οι άνθρωποι που περιδιαβαίνουν τους διαδρόμους της εξουσίας. Το αντιλαμβάνονται στην καθημερινότητά τους, το νιώθουν στο πετσί τους, αναμετρούνται με αυτό σε όλες τις πλευρές τις ζωής τους.

Οι πολίτες όντως δεν διαβάζουν non paper, συνήθως δεν μελετούν νομοσχέδια, και στην καλύτερη των περιπτώσεων πιάνουν κάτι σε ένα τηλεοπτικό δελτίο ή σε μια ανάρτηση που θα δουν σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης.

Όμως, οι πολίτες κάνουν άλλα πράγματα: Πηγαίνουν στο σουπερμάρκετ και βλέπουν το πραγματικό κόστος ζωής. Βάζουν βενζίνη στα πρατήρια καυσίμων και άρα γνωρίζουν το κόστος ενέργειας. Έχουν παιδιά που πάνε σε σχολεία και πανεπιστήμια και γνωρίζουν την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος. Παίρνουν μέσα μαζικής μεταφοράς ή οδηγούν σε δρόμους κα γνωρίζουν την κατάσταση των υποδομών. Προγραμματίζουν διακοπές και άρα ξέρουν το κόστος τους. Αναζητούν δουλειά είτε οι ίδιοι είτε τα παιδιά τους και ξέρουν ποιες θέσεις εργασίας προσφέρονται, για ποια προσόντα και με τι είδους αμοιβή. Πηγαίνουν σε δημόσια νοσοκομεία είτε για προγραμματισμένες εξετάσεις είτε για έκτακτα περιστατικά. Φροντίζουν ηλικιωμένους και ξέρουν τα προβλήματά τους. Ζουν σε αγροτικές περιοχές και γνωρίζουν τι γίνεται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τα προβλήματα που υπάρχουν εκεί (αρκεί να αναλογιστούμε π.χ. την κατάσταση με τον αφθώδη πυρετό σε ένα νησί όπως η Λέσβος). Βλέπουν τις δασικές πυρκαγιές είτε στην τηλεόραση είτε από το παράθυρο ή το μπαλκόνι τους. Ζουν τα προβλήματα κάθε φορά που υπάρχουν «έκτακτα καιρικά φαινόμενα».

Και βέβαια οι πολίτες μπορεί να μην παρακολουθούν στενά τις πολιτικές εξελίξεις, ή τα νομοσχέδια, ή τις κατά καιρούς εξαγγελίες, όμως κάποια βασικά στοιχεία και γεγονότα τα γνωρίζουν πολύ καλά και δεν τα ξεχνούν. Ξέρουν ότι στα Τέμπη είχαμε μια τραγωδία γιατί δεν υπήρχαν οι απαραίτητες υποδομές για την ασφαλή συγκοινωνία, με αποτέλεσμα δύο τρένα να κινούνται στην ίδια γραμμή, σε αντίθετη κατεύθυνση και μεγάλη ταχύτητα. Γνωρίζουν ότι με πρωτοβουλία και ευθύνη υπουργών και άλλων υπηρεσιακών στοιχείων «μπαζώθηκε» ο χώρος της τραγωδίας και χάθηκαν πολύτιμα στοιχεία. Ξέρουν ότι υπουργοί της κυβέρνησης είναι υπόδικοι σε σχέση με αυτή την υπόθεση. Όπως και ξέρουν ότι υπήρξε ένα μεγάλο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, που αφορούσε παράνομες επιδοτήσεις στις οποίες ήταν μπλεγμένα κομματικά και κυβερνητικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα βουλευτές να είναι υπόδικοι. Και βέβαια έχουν πληροφορηθεί ότι με ευθύνη του Μεγάρου Μαξίμου, που έχει την εποπτεία της ΕΥΠ, είχε στηθεί ένας μηχανισμός όπου το «επιτελικό κράτος», με χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού παρακολουθούσε υπουργούς, ανώτατους αξιωματικούς, δικαστικούς, πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες.

Πέραν της γενικής κατάστασης, οι πολίτες έχουν εικόνα και για τους υπουργούς της κυβέρνησης: έχουν για παράδειγμα την εικόνα ενός υπουργού όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, που όπου πάει όλο και κάποια διαμαρτυρία θα υπάρχει, μικρότερη ή μεγαλύτερη, όσο και εάν προσπαθεί να τις υποβαθμίσει. Ή του Γιώργου Φλωρίδη, υπουργού Δικαιοσύνης, να λέει ότι όσα λέγονταν για «μπάζωμα» ήταν «για τα μπάζα», πριν τον διαψεύσει ο ίδιος ο Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Ή του Θάνου Πλεύρη που κραυγάζει σε σχέση με το προσφυγικό, παρότι οι πολίτες έχουν σαφή εικόνα ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει κάποια «εισβολή».

Εάν λοιπόν οι πολίτες σήμερα δείχνουν να γυρνούν την πλάτη στη Νέα Δημοκρατία και δημοσκοπικά να της δίνουν ποσοστά που οδηγούν στην πολιτική της ήττα στις επόμενες εκλογές, αυτό δεν είναι γιατί δεν έχει προβληθεί το κυβερνητικό έργο. Είναι επειδή το κυβερνητικό έργο είναι αυτό που είναι. Δεν είναι επειδή δεν γνωρίζουν τις επιδόσεις της κυβέρνησης, αλλά επειδή τις βιώνουν. Δεν είναι επειδή δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία των μεταρρυθμίσεων, αλλά επειδή τις έχουν ζήσει και άρα αποτιμήσει.

Και εάν οι υπουργοί – ακόμη περισσότερο οι απλοί βουλευτές – είναι ως ένα βαθμό απρόθυμοι να προβάλουν τόσο έντονα και φωναχτά το κυβερνητικό «έργο» είναι επειδή έχουν επίγνωση όλων των παραπάνω και το ένστικτο πολιτικής επιβίωσης που διαθέτουν τους ωθεί να κοιτάξουν να προσαρμόσουν την προεκλογική τους εκστρατεία κυρίως στο τι έκαναν οι ίδιοι, πολύ συχνά και με την αναγκαία υποσημείωση: «εγώ, όμως, δεν συμφώνησα». Σε τελική ανάλυση οι πιο έμπειροι από αυτούς γνωρίζουν ότι πολύ δύσκολα ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιβιώσει του αποτελέσματος των επόμενων εκλογών και παίρνουν ήδη από τώρα τις αποστάσεις τους.

Σε τελική ανάλυση, είναι κάπως αφελές να πιστεύει κάποιος ότι μια κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία ήδη επτά χρόνια και όταν κάνει εκλογές θα έχει φτάσει τα οκτώ, απολαμβάνοντας μιας κυρίαρχη θέση μέσα στο πολιτικό σκηνικό, έχει απώλειες εξαιτίας «κακής επικοινωνίας» και «ελλιπούς προβολής» του έργου της. Το ακριβώς αντίθετο: μια κυβέρνηση που είναι στην εξουσία τόσα χρόνια είναι αντιμέτωπη με το γεγονός ότι οι πολίτες ξέρουν πολύ καλά ότι για τα προβλήματά τους είναι υπεύθυνοι όσοι κυβερνούν όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί μπορεί να είναι σημαντική η επικοινωνία στην πολιτική, αλλά δεν μπορεί να νικήσει την πραγματικότητα,

www.in.gr

Η Μεγάλη Απάτη: Πώς το Πολιτικό Σύστημα Βαφτίζει τη Φτωχοποίηση του Λαού «Δημοσιονομικό Θρίαμβο»

του Σπύρου Στάλια

Τον τελευταίο καιρό, η κυβέρνηση —με την ουσιαστική ανοχή και τη συστημική αφασία των υπολοίπων κομμάτων της Βουλής και εκτός Βουλής— πανηγυρίζει με πρωτοφανή αυτοϊκανοποίηση.

Το αφήγημα που σερβίρεται καθημερινά από τα συστημικά ΜΜΕ είναι απλό, εύηχο και βαθιά παραπλανητικό: «Ο λόγος του Δημοσίου Χρέους προς το ΑΕΠ κατακρημνίζεται, η οικονομία ξελαφρώνει από το χρέος, οι αγορές μας επιβραβεύουν και η χώρα αποδεικνύει ότι η λιτότητα των μνημονίων τελικά απέδωσε».

Πίσω όμως από τους αριθμητικούς θριάμβους, τα ανέξοδα χειροκροτήματα και τα αυτοσυγχαρητήρια, κρύβεται μια γιγαντιαία πολιτική και οικονομική απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού: Η θεαματική αυτή «βελτίωση» των αριθμών δεν είναι αποτέλεσμα παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά το υποπροϊόν μιας βίαιης, πληθωριστικής αφαίμαξης που μεταφέρει πλούτο από την κοινωνία στο δημόσιο ταμείο και τους πιστωτές.

1. Η Λογιστική Αλχημεία του Ονομαστικού ΑΕΠ

Στη μακροοικονομική θεωρία, ο λόγος Χρέους προς ΑΕΠ (D/Y) μπορεί να μειωθεί με δύο τρόπους: είτε παράγοντας νέο, πραγματικό πλούτο (αύξηση του Πραγματικού ΑΕΠ), είτε φουσκώνοντας τις τιμές στο ράφι (αύξηση του Αποπληθωριστή του ΑΕΠ).

Όταν το Ονομαστικό ΑΕΠ αυξάνεται τεχνητά λόγω της λαίλαπας των ανατιμήσεων, ενώ το Πραγματικό ΑΕΠ παραμένει ουσιαστικά στάσιμο, ο παρονομαστής του κλάσματος διογκώνεται. Το χρέος φαίνεται μικρότερο στα χαρτιά, χωρίς όμως η χώρα να έχει παράξει ούτε ένα επιπλέον προϊόν, χωρίς να έχει αποκτήσει ούτε μία νέα υποδομή, ούτε μία μονάδα διεθνούς ανταγωνιστικότητας.

Πρόκειται για την κλασική μέθοδο της «πληθωριστικής απομόχλευσης» (Financial Repression). Το πολιτικό σύστημα δεν εξόφλησε το χρέος με πλεονάσματα παραγωγικότητας, αλλά το «έκαψε» στην υψικάμινο της ακρίβειας που διαλύει τα νοικοκυριά.

2. Ο Πληθωρισμός ως ο πιο Αντιπροοδευτικός Φόρος

Το κρίσιμο ερώτημα που αποφεύγει να απαντήσει το πολιτικό προσωπικό είναι: Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό αυτής της αποκλιμάκωσης;

Η απάντηση βρίσκεται στα σούπερ μάρκετ, στους λογαριασμούς ενέργειας και στα εκκαθαριστικά των έμμεσων φόρων:

1.  Το «Εν σιγάστρω» του ΦΠΑ: Ο ΦΠΑ, ως ποσοστιαίος φόρος επί της τελικής τιμής, λειτουργεί ως αυτόματος μηχανισμός άντλησης ρευστότητας. Όταν τα βασικά αγαθά ακριβαίνουν κατά 20%, τα δημόσια έσοδα αυξάνονται ακαριαία κατά 20%, χωρίς να χρειαστεί να ψηφιστεί νέος φόρος στη Βουλή. Ο ΦΠΑ λειτουργεί ως αόρατος, αθόρυβος και ακαριαίος μηχανισμό αφαίμαξης.
2. Η Συμπίεση της Αγοραστικής Δύναμης: Η αύξηση των ονομαστικών εσόδων του κράτους χρηματοδοτείται απευθείας από τη διάβρωση των πραγματικών μισθών, των συντάξεων και των λαϊκών αποταμιεύσεων

Τα «πρωτογενή πλεονάσματα» για τα οποία καμαρώνει η Αθήνα δεν είναι τίποτα άλλο παρά αφαιμαγμένη αγοραστική δύναμη των πολιτών, που μετατρέπεται σε κρατικό χρήμα για την εξυπηρέτηση των δανειστών!

3. Η Ψευδαίσθηση των «Αγορών» και η Μεγάλη Απάτη των Μνημονίων

«Μας βλέπουν οι αγορές και μας επιβραβεύουν», διακηρύσσει η κυβέρνηση. Μόνο που ξεχνούν να πουν τι ακριβώς βλέπουν οι αγορές.

Οι πιστωτές και οι οίκοι αξιολόγησης δεν είναι κριτές κοινωνικής ευημερίας. Δεν τους ενδιαφέρει αν η ελληνική οικογένεια αδυνατεί να βγάλει το μήνα, ούτε αν η παραγωγική βάση της χώρας αποσαρθρώνεται. Βλέπουν μόνο ένα κράτος που, μέσω του πληθωρισμού και του ΦΠΑ, μαζεύει υπερπλεονάσματα για να εξασφαλίσει τη δική τους αποπληρωμή. 

Για τις αγορές, η φτωχοποίηση που παράγει ταμειακή ρευστότητα είναι "επιτυχία".

Παράλληλα, ο ισχυρισμός ότι «η λιτότητα απέδωσε» συνιστά ιστορική παραποίηση:

1.  Η άγρια λιτότητα των μνημονίων διέλυσε το 25%του ΑΕΠ και εκτίναξε τον λόγο Χρέους/ΑΕΠ από το 120%στο 200%+.
2.  Τα μνημόνια δεν σχεδιάστηκαν για τη σωτηρία της Ελλάδας, αλλά για να μεταφέρουν το ρίσκο των παλαιών ομολόγων από τις ξένες εμπορικές τράπεζες στους φορολογούμενους, «κλειδώνοντας» το χρέος στον ESM.
3. Η σημερινή μείωση του δείκτη οφείλεται αποκλειστικά στη συγκυριακή ψαλίδα g>r(όπου ο ονομαστικός πληθωριστικός ρυθμός g προσπερνά το προστατευμένο, μνημονιακό επιτόκιο r).

4. Η Ωρολογιακή Βόμβα του Μεταγενέστερου Δανεισμού

Αυτή η πληθωριστική ανάσα είναι μια πρόσκαιρη οφθαλμαπάτη. Όταν το υφιστάμενο χρέος θα χρειαστεί να ανανεωθεί στις αγορές (refinancing), οι πιστωτές —βλέποντας τον διαρκή πληθωρισμό και την απουσία πραγματικής παραγωγικής αύξησης— θα απαιτήσουν ενσωματωμένο ασφάλιστρο πληθωριστικού κινδύνου.

Μόλις τα νέα επιτόκια δανεισμού αυξηθούν (r↑) και ξεπεράσουν τον ονομαστικό ρυθμό ανάπτυξης (r>g), ο λόγος του χρέους θα αρχίσει πάλι να αυξάνεται εκρηκτικά. Τότε, το πολιτικό σύστημα θα ζητήσει από τον λαό έναν νέο γύρο «θυσιών» και σκληρής λιτότητας για να καλύψει τα νέα ελλείμματα.

Συμπέρασμα: Η Διαφορά Πλούτου και Λογιστικής

Η μείωση του λόγου Χρέους προς ΑΕΠ μέσω του πληθωρισμού δεν αποτελεί δείκτη οικονομικής ευρωστίας, αλλά δείκτη βίαιης αναδιανομής.

Όταν μια κυβέρνηση πανηγυρίζει —και σύσσωμη η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση σιωπά, όπως και οι κυρίες Λατινοπούλου και Καρυστιανού αλλά  και ο κύριος Τσίπρας— για τη μείωση του χρέους σε συνθήκες στάσιμης παραγωγής- ουσιαστικά καμαρώνουν γιατί κατάφεραν να φτωχοποιήσουν τους πολίτες για να βελτιώσουν τους λογιστικούς δείκτες των δανειστών.

Η οικονομική επιβίωση και η εθνική κυριαρχία μιας χώρας δεν χτίζονται με την εξαπάτηση των αριθμών, αλλά με την επέκταση της παραγωγικής της βάσης και την προστασία του εισοδήματος της κοινωνίας. Όσο το πολιτικό σύστημα αρνείται αυτή την αλήθεια, τόσο η χώρα θα παραμένει ένας απλός, υποτελής εισπρακτικός μηχανισμός εντός ενός διαρκούς καθεστώτος χρέους.

------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Σπύρος Στάλιας είναι Οικονομολόγος Ph.D spyridonstalias@hotmail.com, New York 30/7/2026

Spyros Stalias  Facebook

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Ο Michael Goodwin γράφει στη Νew York Post για τον Τοny Fauci και το deep state

Ο Σωτήρης Τσιόδρας και η ευλαβική αντιμετώπισή του από τα εγχώρια ΜΜΕ είναι μία κόπια της προστασίας που παρέχει το deep state και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ στον Fauci

Michael Goodwin/Νew York Post 

  

Oι 111 αρνήσεις του Fauci, η χορηγούμενη εισβολή των ισλαμιστών μεταναστών στην Ισπανία, οι εργαστηριακές φωτιές στην Ελλάδα, διαρκή εργαλεία τρόμου για τις ανάγκες της καταστολής του πληθυσμού του δυτικού στα πλαίσια της Επιχείρησης Γενοκτονίας της κοστοβόρου και σκεπττόμενης Χριστιανικής και Εβραικής οικογένειας με οργανωτή τις δυναστείες του deep state.

Tα πραγματικά γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά μας δεν επιτρέπουν χώρο για συναρπαστικές θεωρίες συνωμοσίας. Μια πραγματική συνωμοσία βρίσκεται σε εξέλιξη και αυτή είναι ο αφανισμός του δυτικού κόσμου και η καταστροφή του δυτικού πολιτισμού. Κι ενώ αντικρύζουμε κατάματα την πραγματικότητα του αφανισμού μας μία σειρά αθλίων ΜΜΕ επιχειρούν να συσκοτίσουν το προφανές.

Η περίπτωση του Fauci και των αμερικανικών ΜΜΕ είναι τόσο οικεία στη χώρα μας όχι μόνο επειδή ο επιστημονικός μπράβος του deep state είναι διάσημος αλλά επειδή υπάρχει η ελληνική εκδοχή του και είναι εξίσουν απαίσια με δαύτον. Ο Σωτήρης Τσιόδρας και η ευλαβική αντιμετώπισή του από τα εγχώρια ΜΜΕ είναι μία κόπια της προστασίας που παρέχει το deep state και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ στον Fauci.

O Michael Goodwin υπογράφει το κείμενο που ακολουθεί στη New York Post Michael Goodwin: Fauci’s refusal to answer questions at Senate hearing reveals important truth

Επειδή ο Δρ. Anthony Fauci επικαλέστηκε επανειλημμένα την Fifth Amendment για να αποφύγει να απαντήσει σε οποιεσδήποτε ερωτήσεις, η ακρόαση της Γερουσίας τηςπερασμένης εβδομάδας περιορίστηκε σε έναν αγώνα μνησικακίας που δεν παρήγαγε νέες πληροφορίες σχετικά με την προέλευση της πανδημίας COVID-19 που σκότωσε περισσότερους από 7 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων 1,1 εκατομμυρίου Αμερικανών.

Ο Fauci ήταν ο σημαντικότερος αξιωματούχος υγείας του έθνους και σύμβουλος του Λευκού Οίκου, καθώς ο ιός κέρδισε έδαφος στις αρχές του 2020 και προχώρησε στην εξάπλωση της θανατηφόρας μάστιγας του σε όλες τις 50 πολιτείες.

Παρά την εξοργιστική του άρνηση να υπερασπιστεί ακόμη και τον εαυτό του, για να μην οδηγήσουν οι απαντήσεις του σε ποινικές κατηγορίες, η ακρόαση εξυπηρέτησε έναν χρήσιμο σκοπό, αν και σε ένα ξεχωριστό κρίσιμο ζήτημα.

Η δημοσιοποίηση των ημερολογίων του Fauci, γραμμένα σε κυβερνητικούς υπολογιστές, αποτελεί μια ακόμη οδυνηρή υπενθύμιση του πώς τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έχουν απογοητεύσει αγενώς την Αμερική την τελευταία δεκαετία.

Μόνο λόγω της επιμονής του Ρεπουμπλικανού γερουσιαστή Rand Paul, προέδρου της Επιτροπής Εσωτερικής Ασφάλειας και Κυβερνητικών Υποθέσεων, η οποία δημοσίευσε πολλά από αυτά τα ημερολόγια, γνωρίζουμε ότι ο Fauci έλεγε συχνά κατ’ ιδίαν πράγματα που έρχονταν σε αντίθεση με όσα έλεγε δημόσια.

Ένα βασικό παράδειγμα αφορά τις υποψίες ότι μια διαρροή από ένα εργαστήριο στην Κίνα που έκανε έρευνα κέρδους λειτουργίας, χρηματοδοτούμενη εν μέρει από την Αμερική, ήταν η πηγή του ιού.

Ο Fauci γνώριζε καλά τη χρηματοδότηση και το έργο του εργαστηρίου, αλλά παρ’ όλα αυτά κατήγγειλε τις υποψίες, αποκαλώντας τες θεωρίες συνωμοσίας.

Ωστόσο, παραδέχτηκε κατ’ ιδίαν ότι ήταν αβέβαιος, ειδικά μετά από μια τηλεδιάσκεψη με 11 άλλους επιστήμονες, οι περισσότεροι από τους οποίους πίστευαν ότι η θεωρία της διαρροής του εργαστηρίου ήταν ο πιο πιθανός ένοχος, γεγονός που σημείωσε στο ημερολόγιό του αλλά όχι δημόσια.

Ομοίως, καυχήθηκε στο ημερολόγιό του ότι ήταν ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες πίσω από την ιδέα του κλεισίματος μεγάλου μέρους της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων σχολείων, γραφείων, ακόμη και εκκλησιών.

Σε μια καταχώρηση της 15ης Μαρτίου 2020, κάτω από τις λέξεις «ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΑ!» με κόκκινα γράμματα, έγραψε ότι είχε μια συνομιλία με τον τότε δήμαρχο της Gotham, Bill de Blasio, και «τον έπεισα με βάση αυτά που έλεγα δημόσια και τη συνομιλία μου απόψε να κλείσει τα σχολεία της Νέας Υόρκης».

Ανέφερε «μια παρόμοια κλήση» με έναν βοηθό του κυβερνήτη της Καλιφόρνια, Gavin Newsom, ο οποίος του είπε ότι με βάση τις δημόσιες δηλώσεις του Fauci, ο Newsom «αποφάσισε να κλείσει τα σχολεία στην Καλιφόρνια, καθώς και τα μπαρ και τα εστιατόρια».

Παρόλο που αυτές οι πολιτικές δεν είχαν πραγματική βάση, προκάλεσαν μακροπρόθεσμη ζημιά στη μάθηση των παιδιών και οδήγησαν σε δρακόντεια οικονομικά προβλήματα που τώρα θεωρούνται ευρέως περιττά.

Όμως, όπως αναφέρει το Fox News, σε μια μεταγενέστερη συνέντευξη στο ABC News, ο Fauci αρνήθηκε οποιονδήποτε ρόλο στα lockdown.

«Πάντα επιστρέφουν και λένε, “Ο Fauci  ήταν υπεύθυνος για το κλείσιμο των σχολείων”. Δεν είχα καμία σχέση [με αυτό]!» ισχυρίστηκε.

Ένθουσιασμένος

Η φήμη διαστρέβλωσε επίσης την κρίση του.

Όπως είπε στο Αγαπητό του Ημερολόγιο μετά από ένα ευλαβικό άρθρο στην πρώτη σελίδα της Washington Post: «Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι σήμερα είμαι το πιο διάσημο και πολυσυζητημένο άτομο στη χώρα και ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στον κόσμο».

Επίσης, εντυπωσιάστηκε, σημειώνοντας ότι η Barbra Streisand του τηλεφώνησε ζητώντας συμβουλές για τα εμβόλια.

Τα ημερολόγιά του καταγράφουν τα δείπνα και τις ιδιωτικές συνομιλίες του με τηλεοπτικούς παρουσιαστές και άλλους μεγάλους, οπότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι γνώριζαν ότι ο Fauci μιλούσε συχνά και με τα δύο γράμματα.

Ο Jake Tapper του CNN, για παράδειγμα, παρέθεσε δύο φορές δείπνα στο σπίτι του για τον Fauci, ενώ άλλοι του έστειλαν μηνύματα και email με επαίνους για τις δημόσιες εμφανίσεις και τις ιδιωτικές συνομιλίες του.

Υποτίθεται ότι κάλυπταν τον θάνατο και την καταστροφή, ποια ήταν η προέλευση και τι έκανε η κυβέρνηση για να την σταματήσει.

Αλλά τα μέσα ενημέρωσης δεν ανέφεραν την διπλή ομιλία ή τις ιδιωτικές αμφιβολίες της αγαπημένης τους πηγής.

Αντί να αποκαλύψουν τον Fauci, κάλυπταν τον Fauci και για άλλη μια φορά πρόδωσαν το κοινό κρύβοντας μια άβολη αλήθεια.

Η υπόθεση εντάσσεται σε ένα εξοργιστικό μοτίβο που έχει παρατηρηθεί επανειλημμένα από τότε που ο Donald Trump εισήλθε στην πολιτική σκηνή το 2015.

Αφού τα δίκτυα και τα μεγάλα εκδοτικά μέσα αποφάσισαν ότι ήταν ακατάλληλος για το Oval Office, παραμόρφωσαν την κάλυψή τους για να τον βλάψουν και να ενισχύσουν τους αντιπάλους του.

Δεν υπάρχει ακόμη τελική ετυμηγορία

Σε αυτήν την υπόθεση, ο Fauci ήταν ο καλός της πανδημίας και ο Τrump ένα τρελό, ακανόνιστο πρόβλημα, καταραμένα τα γεγονότα.

Το μοτίβο καθιερώθηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016, όταν τα μέσα ενημέρωσης κατάπιαν με χαρά τον ψεύτικο ρωσικό φάκελο της Hillary Clinton.

Διαρροές από το FBI, τον Λευκό Οίκο του Ομπάμα και τη CIA δημιούργησαν έναν πυρετώδη αγώνα για να επιβεβαιώσουν ότι ο Τrump ήταν ένα περιουσιακό στοιχείο του Κρεμλίνου.

Ήταν ένα βρώμικο κόλπο στο οποίο το βαθύ κράτος [ deep state ] παραλίγο να κλέψει μια εκλογή, όμως τα ίδια μέσα ενημέρωσης που την μετέτρεψαν σε χρυσό του Pulitzer δεν παραδέχτηκαν ποτέ τα λάθη τους.

Ένα άλλο παράδειγμα κακοδιοίκησης είναι ο τρόπος με τον οποίο οι παραδοσιακοί οργανισμοί δεν έδειξαν καμία περιέργεια για τη γνωστική παρακμή του Joe Biden στον Λευκό Οίκο, παρά τα πολυάριθμα δημόσια παραδείγματα.

Δεν έδωσε σχεδόν καμία συνέντευξη και προστατεύτηκε από το προσωπικό του από το να απαντήσει ακόμη και σε συνήθεις ερωτήσεις, για να μην διατυπώσει λανθασμένα μια πολιτική που θα έπρεπε να υποχωρήσει.

Τα μέσα ενημέρωσης μπορούσαν να δουν όλα αυτά, αλλά ποτέ δεν τόλμησαν να εμβαθύνουν στην υγεία του αν αυτό θα βοηθούσε τον Τrump.

Μόνο μετά το πάγωμα του εγκεφάλου του Biden στο πρώτο ντιμπέιτ το 2024, τα αριστερά μέσα ενημέρωσης πανικοβλήθηκαν ότι ο Τrump θα κέρδιζε ξανά.

Όταν η Kamala Harris πήρε το χρίσμα με μια παρασκηνιακή συμφωνία, δεν υπήρχαν απαιτήσεις για μια καθαρή, ανοιχτή διαδικασία.

Υπήρχε μόνο χειροκρότημα για τη «χαρά» που έφερε η Harris στην κούρσα.

Ο Fauci επωφελήθηκε από τα ίδια διπλά μέτρα και σταθμά, για τον ίδιο λόγο.

Όποιος έκανε τον Trump να φαίνεται κακός ήταν ήρωας.

Τα πρώτα κρούσματα COVID στις ΗΠΑ ανακαλύφθηκαν τον Ιανουάριο του 2020, την έναρξη του τελευταίου έτους του Τrump στο Oval Office κατά την πρώτη του θητεία.

Σύμφωνα με το ημερολόγιό του, ο Fauci έγραψε τον ίδιο μήνα για την πιθανότητα «ο ιός να προήλθε από μια υπαίθρια «υγρή αγορά»» όπου πωλούνταν ζωντανά ζώα, στη Wuhan της Κίνας.

Έγραψε επίσης ότι «γνωρίζουμε ότι η αγορά δεν ήταν η πηγή, ήταν ο ενισχυτής» και πρόσθεσε ότι «τούτου λεχθέντος, κάπου ο ιός μεταπήδησε από τα ζώα στους ανθρώπους».

Μια αντίπαλη θεωρία για μια διαρροή από ένα εργαστήριο της Wuhan κέρδισε επίσης έδαφος, και καθώς ο Τrump άρχισε να την αποκαλεί «ιό της Κίνας», οι συνήθεις ύποπτοι των μέσων ενημέρωσης εξεγέρθηκαν.

Ένας δημοσιογράφος των New York Times έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι «Κάποια μέρα θα σταματήσουμε να μιλάμε για τη θεωρία της διαρροής στο εργαστήριο και ίσως ακόμη και να παραδεχτούμε τις ρατσιστικές της ρίζες».

Αλλά έξι χρόνια αργότερα, με τον Fauci να λαμβάνει μια σαρωτική χάρη από τον Biden, δεν υπάρχει ακόμη οριστική ετυμηγορία για την COVID.

Όπως γράφει ο Dr. Scott Atlas,  μέλος της Ομάδας Εργασίας για τον Κορονοϊό του Λευκού Οίκου, στην εφημερίδα The Post: «τα μέσα ενημέρωσης προσκολλήθηκαν σε μια παράλογη, καφκική ηρωολατρεία του ανθρώπου που κατέστρεφε εκατομμύρια ζωές».

kourdistoportocali.com

Η Μαρία Δεναξά για Άδωνι, AI γυαλιά και ΕΣΥ

"Ο ανθρακωρύχος" Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο ανθρακωρύχος 

Ό,τι κι’ αν γράψεις λόγια θα ‘ναι.
Αυτά τα λόγια που ζητώ να εξαφανίσω·
κι’ είναι γι’ αυτό που έχω κόψει το χέρι μου.
Κι’ είναι γι’ αυτό που ζυμώνομαι 
νύχτα μέρα με τη φωτιά, που πατήθηκα
κι’ έλυωσα κάτω όπως ένα
τριαντάφυλλο κόκκινο.
Θέλω να γίνω ενός άλλου
είδους νερό. Μιαν άλλου είδους γλώσσα.
Σαν αχτίνες χρυσές να τρυπώνω τα λόγια μου 
μες απ’ τους πόρους σας, δίχως να ξέρετε,
προχωρώντας και φέγγοντας, βαθύτερα, όλο
και βαθύτερα μες στις καρδιές σας, καθώς
τις μαύρες στοές της γης
κατεβαίνοντας 
ο ανθρακωρύχος με το λυχνάρι του.  

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1912, στις Κροκεές της Σπάρτης και έφυγε από τη ζωή στις 4 Αυγούστου 1991. Εγκατέλειψε τη Νομική σχολή για να αφιερωθεί στη λογοτεχνία. Πήρε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και στην Εθνική Αντίσταση. Από το 1947 έως το 1949, ήταν αρχισυντάκτης στο περιοδικό “Ελεύθερα Γράμματα”. Το 1949 απολύθηκε, για πολιτικούς λόγους, από το υφυπουργείο Εργασίας. Εξέδωσε περισσότερες από 15 ποιητικές συλλογές, όπου εξυμνεί την ειρήνη, τον ανθρωπισμό, την αγάπη, με μια λυρικότητα και ευαισθησία που τον χαρακτηρίζει. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος οραματίστηκε τη συναδέλφωση των λαών. Τιμήθηκε δύο φορές με το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1940, 1956).

Η μάστιγα του ηλεκτρονικού τζόγου

του Γιώργου X. Παπασωτηρίου

Όλα είναι στιγμή, γράφει η διαφήμιση! Ζήσε την αδρεναλίνη που εκτοξεύεται. Ζήσε το τώρα! Ποιος το γαμάει το αύριο! Αυτό είναι το σύνθημα του γενναίου νέου κόσμου που ευαγγελίζεται τον τζόγο! Έτσι σαπίζουν τις ψυχές των νέων, έτσι ξεκινάει ο εθισμός.

Περιουσίες χάνονται, νέοι άνθρωποι καταστρέφονται. Τα συνολικά πονταρίσματα (κύκλος εργασιών/TGR) μόνο στις νόμιμες διαδικτυακές εταιρείες στην Ελλάδα αγγίζουν πλέον αστρονομικά ποσά, με τις online εταιρείες να εμφανίζουν καθαρά έσοδα (GGR) άνω του 1,19 δισ. ευρώ ετησίως. Αν προστεθούν και τα παράνομα τυχερά παίγνια όπου ο τζίρος ξεπερνά τα 1,6 έως 1,8 δισ. Ευρώ, τότε πλησιάζουμε τα 3 δις. Ευρώ.

Και γιατί επιτρέπουν τον τζόγο; θα ρωτούσε κάποιος. Για να μας προφυλάξουν από τον παράνομο τζόγο, είναι η... τρομερή απάντηση. Με αυτό το επιχείρημα ο νόμιμος τζόγος γίνεται πιο επικίνδυνος, καθώς γίνεται κοινωνικά αποδεκτός, εύκολα προσβάσιμος από το κινητό και διαφημίζεται παντού. Ο παίκτης νιώθει μια ψευδαίσθηση ασφάλειας («αφού είναι νόμιμο, δεν κάνω κάτι κακό»), γεγονός που καθυστερεί την αναγνώριση του προβλήματος. Ακόμη χειρότερα, μια σειρά δραστηριότητες (αθλητικές, ψυχαγωγικές κ.ά.) βασίζονται στον τζόγο και τον νομιμοποιούν. Το ίδιο συνέβη και με τα «φρουτάκια», που οι πολιτικοί τα εξιλέωσαν στην κολυμπήθρα της φιλανθρωπίας λέγοντας ότι το 20% των κερδών θα πηγαίνει δήθεν στους ΑΜΕΑ, έτσι και με τον ηλεκτρονικό τζόγο.

Τελικά, με τον τζόγο προσφέρεται στον νέο η «φρούδα ελπίδα» αλλαγής όχι του κόσμου, αλλά του ατομικού του στάτους. Αυτή η “ελπίδα-φούσκα” είναι αναγκαία για να αποτραπείί η μεγάλη κοινωνική έκρηξη, για να μη συμβεί ούτε ένας κοινωνικός σπασμός ούτε καν αντανακλαστικός.

Αυτή την «ελπίδα» φουσκώνουν καθημερινά τα τηλεοπτικά ριάλιτι, οι ειδήσεις και οι διαφημίσεις. Αυτή την ελπίδα τρέφει το όνειρο της μιας μέρας του τζόκερ (του ονείρου "αν  κερδίσω"). Κι έτσι, αντί η ανέχεια να αναγεννά την αλληλοβοήθεια και την αγωνιστική αλληλεγγύη, αντί να προσανατολίζει στον αγώνα και την προσπάθεια, γεννά λύκους, που νομίζουν πως αυτοί θα καταφέρουν μέσω του τζόγου να σωθούν από τον μέχρις εσχάτων κοινωνικό κανιβαλισμό.

Μας πουλούν ΤΥΧΗ μέσω του τζόγου, αυτοί που χθες μας δάνειζαν για να αγοράσουμε αυτοκίνητα και σπίτια, που σήμερα εκπλειστηριάζουν τα funds. Είναι οι ίδιοι που αύριο θα μας εγκαλέσουν και πάλι επισείοντας ως έσχατη μομφή την Ατομική μας Ευθύνη. Πάλι δηλαδή μαλάκες θα μας πουν. Κι αυτή τη φορά μπορεί και να 'χουν δίκιο...

Πηγή: artinews.gr

Ο Γιάννης ο φονιάς ενεπλάκη σε νέο φονικό

του Θανάση Σκαμνάκη

Ως γνωστόν το τραγούδι είναι δημιουργία του Νίκου Γκάτσου, οι στίχοι, και του Μάνου Χατζιδάκι η μουσική. Είναι επίσης γνωστό πως ο κληρονόμος του Μάνου Χατζιδάκι είναι ο θετός του γιος Γιώργος, στον οποίο ο συνθέτης άφησε τα όσα. Τα τραγούδια μου έχω, αν ήμουν περιπτεράς θα του είχα αφήσει το περίπτερο για να ζήσει, είχε πει. Κι έτσι όπως έχουν τα πράγματα καλύτερα να είχε κληρονομήσει ένα περίπτερο ο Γιώργος, καθώς με τα τραγούδια του Μάνου δεν φαίνεται να τα πηγαίνει καλά. Ή μάλλον τα έχει μπερδέψει με το περίπτερο και τα διαχειρίζεται αναλόγως.

Το πρόσφατο, τελευταίο προς το παρόν, κρούσμα είναι η απαγόρευση στον Μανώλη Μητσιά να τραγουδήσει το Γιάννη το φονιά. Το οποίο τραγούδι και οι δυο δημιουργοί είχαν γράψει για τον εν λόγω τραγουδιστή. Πέρσι ο ίδιος κληρονόμος είχε απαγορεύσει στη Νατάσα Μποφίλιου και το Γιάννη Χαρούλη να πουν τα τραγούδια του Χατζηδάκι σε περιοδεία που είχαν προγραμματίσει για να παρουσιάσουν την ελληνική μουσική σε όλο τον κόσμο.

Προφανώς ανακύπτει το ερώτημα ποιο είναι και ως που μπορεί να φτάνει το δικαίωμα ενός κληρονόμου στα δημιουργήματα τα οποία αποτελούν παγκόσμια παρακαταθήκη. Και ασφαλώς οι νομικοί θα πρέπει να αναζητήσουν τα πρέπει και μπορεί, τα ίσως και τα διότι των σχετικών ρυθμίσεων.

Αλλά το κουβάρι δεν ξεμπλέκεται. Γιατί υπάρχει μπροστά ένα τρομακτικό τοτέμ. Ογκώνεται και καταβροχθίζει ανθρώπους συνειδήσεις και δημιουργίες, ενίοτε μαζί με τους δημιουργούς τους, ζωντανούς ή πεθαμένους.

Το τοτέμ αυτό είναι σύγχρονος θεός και ακολουθείται από δισεκατομμύρια πιστούς, που θυσιάζουν στο όνομά του και για την εύνοια του. Κι αυτό εισδύει στην καθημερινή ζωή των πιστών του. Στη συνείδηση, στην πνευματική, ψυχική, συναισθηματική υπόσταση τους. Τους οδηγεί και τους αλλάζει. Ένας θεός που επεκτείνει την κυριαρχία του μέρα με τη μέρα και απειλεί τη ζωή μας.

Είναι αυτός που επιτρέπει, επιβάλλει πες, στον έναν να αντιπροβάλλει στον άλλο το καταλυτικό επιχείρημα: αυτό είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ. Είναι αυτός που λέει πως αντί να διεκδικήσεις μια πλατεία κι ένα πάρκο με πράσινο στη γειτονιά σου, για να παίζουν τα παιδιά σου μαζί με τα άλλα, καλύτερα χίλιες φορές να φτιάξεις εσύ έναν  περιφραγμένο χώρο, προστατευμένο με μαντρότοιχο, καμιά φορά και με ηλεκτροφόρα καλώδια, να σπείρεις γκαζόν, να κάνεις μια παιδική χαρά ή και μια πισίνα, για να παίζουν μόνα (και υποτίθεται προφυλαγμένα) τα δικά σου παιδιά.

Είναι το τοτέμ-θεός της ιδιοκτησίας, που απειλεί να ερημοποιήσει το τοπίο.

Ο οποίος θεωρεί πως το φυσικό είναι να μπορεί ο κληρονόμος, ή ο κάθε ιδιοκτήτης, να συμπεριφέρεται απέναντι στους άλλους όχι ως κοινωνία αλλά ως ατομικός κυρίαρχος που ορίζει το τι μπορούν και τι όχι να ακούνε και, εν τέλει να αισθάνονται.

Ο Μάνος Χατζιδάκις είναι από εκείνους τους συνθέτες της παλιότερης γενιάς που έχει μεγάλη διείσδυση στη νεώτερη. Νέοι μουσικοί διασκεύζαν ή απλώς εκτελούσαν τραγούδια του, κι ένα νέο ακροατήριο ερχόταν σε επαφή με τη μουσική του. Αλλά αυτό το ρεύμα έχει ανακοπεί από τον κληρονόμο. Όπως έχει ανακοπεί και οποιαδήποτε «μη εγκεκριμένη» χρήση των τραγουδιών. Αν κάναμε την ανατριχιαστική υπόθεση πως την ίδια τακτική θα ακολουθούσαν οι κληρονόμοι μερικών ακόμη ή και όλων των μεγάλων, του Θεοδωράκη, του Μικρούτσικου, του Μαρκόπουλου, του Κουγιουμτζή κ.λπ. αναρωτιέμαι σε τι έρημο τοπίο, και όχι μουσικό, θα είχαμε κληθεί να ζήσουμε. Θα μέναμε μόνοι και ανυπεράσπιστοι απέναντι στους Οικονομόπουλους, Ρουβάδες, τους φίλους της πρέσβειρας και τους εκλεκτούς των καναλιών, απέναντι σε όλη την αισθητική της ιδιοκτησίας που εκφράζουν (γιατί μια ιδεολογία μπορεί και πρέπει να παράγει τη δική της αισθητική).

Στην προκειμένη περίπτωση του Γιώργου Χατζιδάκι ο λόγος της απαγόρευσης δεν είναι βέβαια πως προστατεύεται το έργο του συνθέτη από τις κακοποιήσεις, καθώς ο Μανώλης Μητσιάς ήταν εκείνος που θα εκτελούσε το συγκεκριμένο τραγούδι. Οι πληροφορίες λένε, οι οποίες γίνονται πιο ισχυρές ύστερα και από τη δήλωση του υπουργείου Πολιτισμού πως δεν έχει καμία ανάμειξη, πως ο κληρονόμος έχει εκχωρήσει τα δικαιώματα στην εταιρεία Panik Records (συνδεδεμένη, λένε, με μεγάλο επιχειρηματικό όμιλο) και η οποία τα τραγούδια που διακινεί βρίσκονται πολύ μακριά από την αισθητική του Μάνου Χατζιδάκι.

Το ζήτημα τίθεται κατά έναν τέτοιο αμείλικτο τρόπο. Και όχι με βάση το δικαίωμα του αστικού (και με τις δύο έννοιες) δικαίου.

Εκείνο που μας σώζει ακόμη όμως είναι πως οι άνθρωποι ακόμη αντιδρούν και μάλιστα αποφασιστικά και έξυπνα. Όπως οι θεατές της συναυλίας που συνέχισαν να τραγουδούν το τραγούδι όταν ο Μητσιάς απάγγειλε τους στίχους. Όπως η Έρη Ρίτσου που έγραψε: «Στη ζωή μου προσπαθώ να είμαι και να γίνομαι καλός άνθρωπος σαν και τους γονείς μου και να επιβεβαιώνω πως αξίζει να υπάρχω στη γη λόγω των πράξεών μου και όχι λόγω της δημιουργίας/προσφοράς των γονιών μου, που ανήκε στους ίδιους καθώς και σε όσους εκείνοι αφιέρωναν το έργο τους, είτε ήταν το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθυνόταν ο πατέρας μου, είτε οι ασθενείς τους οποίους θεράπευε η μητέρα μου. Τα παραπάνω σκεφτόμουνα με αφορμή την επικαιρότητα και τα διάφορα τραγελαφικά των “κληρονόμων”». Όπως όλοι εκείνοι που εξεγέρθηκαν εναντίον της ανοησίας και της απειλής του σκότους.

Ο κόσμος μας εξακολουθεί να ζει και να αισθάνεται!

kommon.gr

ΗΠΑ: «Πάμε κι όπου βγει»;

Συμπεράσματα από την αναταραχή που επιφέρει η ιρανική αντίσταση

από Ερρίκος Φινάλης

Ενόσω συνεχίζεται –έστω και με κατά καιρούς «αναγκαστικά» διαλείμματα– η απρόκλητη και παράνομη επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, μπορούν να εξαχθούν ορισμένα συμπεράσματα:

◾Οι ΗΠΑ δεν είχαν, και εξακολουθούν να μην έχουν, ένα συνεκτικό σχέδιο και σαφείς στόχους που επιδιώκουν να πετύχουν μέσα από αυτήν την γκανγκστερική ενέργεια. Ούτε στρατηγική εξόδου από τον πόλεμο που οι ίδιες προκάλεσαν διαθέτουν. Ορθότερα, βρίσκονται διαρκώς σε μια αγωνιώδη αναζήτηση διεξόδου και «αναπροσαρμογής» στόχων, αφού η μία μετά την άλλη διαψεύδονται οι προσδοκίες τους. Στο μεταξύ, με τις μαφιόζικες αλλά κούφιες απειλές, τις παλινωδίες τους και τα στραπάτσα που υφίστανται, έχουν απωλέσει σε διεθνές επίπεδο κάθε αξιοπιστία. Επιμένουν όμως, τουλάχιστον όσο το πιο «δυναμικό» και πολεμοχαρές τμήμα της βορειοαμερικανικής ελίτ ελπίζει ότι θα επικρατήσει έστω και προκαλώντας ολοκαύτωμα.

◾Το Ισραήλ, αντίθετα, έχει πολύ σαφέστερες επιδιώξεις: να σπρώξει τις ΗΠΑ να ισοπεδώσουν και να διαμελίσουν το Ιράν, κι έτσι να εξαλειφθεί το μεγαλύτερο εμπόδιο του παραληρηματικού σχεδίου για ένα «Μεγάλο Ισραήλ» από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη. Το πρώτο στάδιο του σχεδίου είναι η ντε φάκτο προσάρτηση όλης της Παλαιστίνης, του νότιου Λιβάνου και τμήματος της Συρίας (με γενοκτονία των αυτοχθόνων και εκδίωξη όσων επιζήσουν, πλην των εξανδραποδισμένων που θα χρησιμοποιηθούν ως σκλάβοι). Εντελώς φυσιολογικά, με τέτοια «γραμμή» και πρακτική, το σιωνιστικό παρακράτος έχει καταστεί απεχθές στη μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας, περιλαμβανομένων ευρύτατων στρωμάτων των δυτικών κοινωνιών.

◾Το Ιράν άντεξε, και αντέχει, την επίθεση δύο εκ των ισχυρότερων στρατών του κόσμου –που επιπλέον έχουν την έμπρακτη στήριξη κι άλλων σημαντικών δυτικών δυνάμεων– συνδυάζοντας αριστοτεχνικά μια σειρά παράγοντες. Μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν: η «απρόσμενη» (για όσους πιστεύουν την ίδια τους την προπαγάνδα) παλλαϊκή πατριωτική ενότητα, η αποφασιστικότητα της ηγεσίας, και η πολύχρονη, μεθοδική και ολόπλευρη προετοιμασία των θεσμών, των δημόσιων υπηρεσιών, του στρατού κ.λπ. για την αντιμετώπιση μιας ολομέτωπης επίθεσης. Δικαίως η παγκόσμια συλλογική συνείδηση δεν το θεωρεί ηττημένο, και μάλιστα το καταγράφει ως δύναμη αποτελεσματικής αντίστασης.

Η αδυναμία παραμένει

Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος ενάντια στο Ιράν έχει ως επίδικο το ποιος θα κυριαρχεί σε όλη την πολλαπλά κρίσιμη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Κι έτσι είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη γενοκτονία και εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων, με την μετ’ εμποδίων ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο, με την υποδειγματική αλληλεγγύη της Υεμένης, με την οργή που πότε υπόκωφα και πότε βροντερά διαπερνά όλα τα αραβικά κράτη και φοβίζει τις αντιδραστικές ηγεσίες τους. Και φυσικά δυναμιτίζει την ήδη αγκομαχούσα παγκόσμια οικονομία, βαθαίνοντας την πολύπλευρη κρίση και ενισχύοντας τα κύματα δυσαρέσκειας και στο κομμάτι της υφηλίου που δεν βιώνει άμεσα τη βαρβαρότητα.

Το βραχύβιο, τελικά, Μνημόνιο Κατανόησης που υπέγραψαν Ουάσινγκτον και Τεχεράνη, και το οποίο τίναξε στον αέρα η τραμπική διοίκηση (όπως έκανε και με προηγούμενες απόπειρες «διευθέτησης»), ήταν ακριβώς αποτέλεσμα της αδυναμίας των ΗΠΑ να επικρατήσουν. Οι συνέπειες αυτής της αδυναμίας εκτινάσσουν τη δυσαρέσκεια ακόμη και εντός της βορειοαμερικανικής κοινωνίας, που τρελαίνεται όταν βλέπει τη βενζίνη να πλησιάζει την «εξωφρενική» τιμή του 1 δολαρίου/λίτρο κι όταν οι Αμερικανοί στρατιώτες επιστρέφουν σε φέρετρα – πόσο μάλλον όταν οι τραμπικοί υπόσχονταν απεμπλοκή από «ατέρμονες και αντιπαραγωγικούς πολέμους στην άλλη άκρη της γης». Προκάλεσε επίσης πολλές δεύτερες σκέψεις στους συμμάχους των ΗΠΑ, ιδίως αυτούς στη Δυτική Ασία, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι η περίφημη προστασία που προσφέρει ο αμερικανικός στρατός είναι διάτρητη και αναποτελεσματική.

Τέτοιοι παράγοντες οδήγησαν στο Μνημόνιο Κατανόησης, δεν ήταν όμως αρκετοί ώστε αυτό να γίνει σεβαστό από την τραμπική διοίκηση. Οι αντίρροποι παράγοντες (το τμήμα της βορειοαμερικανικής ελίτ που είναι αρκετά αλαζονικό ώστε να μην ανέχεται παρεκτροπές από τα δυστοπικά σχέδιά του, οι πολύμορφοι εκβιασμοί της σιωνιστικής συμμορίας, η πάντα ισχυρή τάση της «αντιμετώπισης» της δομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος με καταφυγή στον πόλεμο κ.ο.κ.), σε συνδυασμό με τη δυσανεξία στην ταπείνωση από τη θαρραλέα ιρανική αντίσταση, οδήγησαν στην ανατίναξη της ασταθούς συμφωνίας…

Στένεψαν κι άλλο τα Στενά

Τα παραπάνω σήμαναν μια επιστροφή στο προηγούμενο αδιέξοδο. (Το οποίο βεβαίως σημαίνειπαράταση του μαρτυρίου των λαών της περιοχής, πόσο μάλλον που τώρα στοχοποιούνται συστηματικά και μη στρατιωτικές υποδομές. Αλλά αυτό είναι το τελευταίο που προβληματίζει τους πυρομανείς…). Κερασάκι στην πικρή για τις ΗΠΑ τούρτα, ο θάνατος τουλάχιστον 4 Αμερικανών στρατιωτών, και ο τραυματισμός δεκάδων, λόγω των τελευταίων ιρανικών αντεπιθέσεων σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή. Επιπλέον, άρχισε να υλοποιείται από τους «ξυπόλητους» αλλά μαχητικούς Υεμενίτες και η απειλή του αποκλεισμού, πέραν των –ελεγχόμενων από το Ιράν– Στενών του Ορμούζ στον Περσικό Κόλπο, και του Στενού Μπαμπ ελ-Μαντέμπ στην Ερυθρά Θάλασσα.

Στο βαθμό που αυτός ο διπλός αποκλεισμός παρατείνεται, θα χειροτερεύει η διεθνής ενεργειακή ασφυξία, καθώς από αυτά τα δύο Στενά περνά σχεδόν το ένα τρίτο της διεθνούς παραγωγής πετρελαίου. Οποιαδήποτε εναλλακτική διαδρομή θα χρειαστεί μήνες για να διανοιχθεί, ενώ η παγκόσμια οικονομία δεν έχει τέτοια πολυτέλεια χρόνου. Κι αυτός ο αποκλεισμός υλοποιείται σε μια στιγμή που δεν μειώνονται μονάχα τα οπλικά αποθέματα των επιτιθέμενων (γι’ αυτό και οι κάθε λογής «θόλοι» έχουν γίνει σουρωτήρι), αλλά και τα λεγόμενα στρατηγικά αποθέματα της Δύσης σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Όχι καλό φόντο για να πάει η τραμπική διοίκηση στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Ιδίως όταν ο διχασμός εντός της ελίτ παροξύνεται (χαρακτηριστικό δείγμα το ότι ακόμη και η… αχαρακτήριστη Νάνσι Πελόζι ψήφισε την περικοπή της βοήθειας των ΗΠΑ προς το κατοχικό παρακράτος), και ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας έχει θυμώσει τόσο ώστε στη θέση «νομιμοφρόνων» να εκλέγει υποστηρικτές της Παλαιστίνης και αντιπάλους του πολέμου ενάντια στο Ιράν. Υπάρχει βέβαια και η πυρηνική «λύση». Μια τέτοια ακραία απανθρωπιά, όμως, θα γεννούσε άλλης τάξης προβλήματα.

ΕΙΚΟΝΑ; Ο Ροστάμ, μυθικός ήρωας του προϊσλαμικού Ιράν, σκοτώνει τον δαίμονα Ντιβ ε-Σεπίντ (καταγράφεται στο έπος Σαχναμέ του ποιητή Φερντοσί, τον 10ο μ.Χ. αιώνα)

edromos.gr

"Αύγουστος" Έλλη Πασπαλά

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

....με κύκλωπες και Λαιστρυγόνες ...με εσκεμμένη ή ακούσια διαστρέβλωση του μύθου, του έπους και της ραψωδίας, με αντιθέσεις, αντιρρήσεις και πολεμικές, με συντάγματα κι αναθεωρήσεις, με σκάνδαλα και βορβορώδεις καθεστωτικές πολιτικές σε βάρος των πολλών και των αδύναμων, με inclusion ή παραδοσιακές πυρηνικές οικογένειες….. το αυγουστιάτικο καλοκαιράκι είναι και φέτος εδώ, χαρείτε το....

Του Αχαιού ο τράχηλος Νόλαν δεν υποφέρει

Εστω και µόνοι, χωρίς τα γουρούνια...

Χρύσα Κακατσάκη

Η Ελένη ήταν λευκώλενος και καταγόταν από τη Σπάρτη. Οχι µαύρη σαν κατράµι από την Κένυα. Στο νησί της Καλυψώς οι παραλίες δεν έχουν αρµυρίκια. Στα τσιµπούσια των µνηστήρων δεν περιλαµβάνoνται αρνί στη σούβλα και κοκορέτσι. Οι πολεµιστές είναι κάτι ανάµεσα σε στρατιωτάκια της Lego και εξωγήινους από τον «Πόλεµο των Αστρων».

Αυτά και άλλα πολλά αµετροεπή συνεχίζουν να ακούγονται µετά την πολυαναµενόµενη προβολή της «Οδύσσειας» στις αίθουσες. Μόνιµη επωδός από τους απανταχού επικριτές ότι προσβάλλει τον Οµηρο ή αλλοιώνει τον πολιτισµό µας από τους Ελληνες πατριώτες. Ειδικά οι τελευταίοι είναι οι ίδιοι που βάζουν καρδούλες όταν βουλιάζει µια βάρκα στο Αιγαίο.

Στον ντόρο και στο ρατσιστικό παραλήρηµα που είχαν προηγηθεί όταν µαθεύτηκε ότι την Ελένη θα υποδυθεί µαύρη ηθοποιός προστέθηκαν και άλλες συγκρούσεις ώστε να ξεσπάσει ένας νέος Τρωικός Πόλεµος για τα µάτια και τη µατιά του Νόλαν και όχι για τα κάλλη της Ελένης. Αν οι καθολικώς ή µερικώς διαµαρτυρόµενοι ήξεραν ότι άλλη είναι η «Οδύσσεια» του σκηνοθέτη και άλλη η «Οδύσσεια» του Οµήρου, ο παγκόσµιος culture πόλεµος θα είχε αποφευχθεί. Αν είχαν έστω ακουστά τις δεκάδες διασκευές, θα ήξεραν πως κάθε καιρός και η Ελένη του. Οι Αθηναίοι δανείστηκαν πρόσωπα από τα έπη και τα έκαναν αυτόνοµες τραγωδίες. Η Αναγέννηση τα είδε ως αφορµή για την επιστροφή στον ανθρωπισµό. Οι µοντερνιστές τα µετέτρεψαν σε λογοτεχνική πρωτοπορία. Οι ψυχαναλυτές τα χρησιµοποίησαν σαν κατάδυση στο ασυνείδητο.

Ο Νόλαν βέβαια δεν διδάσκει κλασικές σπουδές στην Οξφόρδη ούτε γύρισε ντοκιµαντέρ για να µείνει πιστός στην «αλήθεια». Αλλωστε τι αλήθεια να υπάρχει σε ένα έργο µε τέρατα και µάγισσες, ανθρωποφάγους λαούς και Νύµφες µε ιδιόκτητα νησιά; Επέλεξε να κρατήσει τους συµβολισµούς και τα αρχέτυπα και να παρουσιάσει την επική οργή των πολέµων σαν µια παράλογη οπερέτα του Τραµπ και των οµοίων του.

Το ότι σεβάστηκε τον Οµηρο φαίνεται από το γεγονός ότι για τα γυρίσµατα στην Ελλάδα προτίµησε την Πύλο όπου βρίσκεται το ανάκτορο του Νέστορα και η αρχαιολογική σκαπάνη τράβηξε την κουρτίνα που χωρίζει τον µύθο από την Ιστορία. Είναι ένας σύγχρονος ραψωδός σαν αυτούς που φιλοξενούσαν οι βασιλιάδες στα παλάτια τους και επινοούσαν παραλλαγές στην κεντρική πλοκή. Σαν τους δηµιουργούς των δηµοτικών τραγουδιών που ανέτρεχαν στην προφορική παράδοση και έβαζαν πουλιά να µιλάνε, παντρεύοντας το µεταφυσικό µε το ρεαλιστικό. Ευφυές εποµένως το εύρηµα µε τον µαύρο ράπερ. Ο Οδυσσέας του δεν είναι ο ροµαντικός θαλασσοπόρος, αλλά γεµάτος αντιφάσεις και ενοχές γιατί µε τον ∆ούρειο Ιππο του σκόρπισε τον πόνο και καταπάτησε τη φιλοξενία. Ο νόστος αντικαθιστά το κλέος και η πραγµατική µάχη δίνεται ώστε η µνήµη να νικήσει τη λήθη και οι λωτοί που τον ταΐζει η Καλυψώ να µείνουν ατελέσφοροι. Ανατρεπτική η Νέκυια που εκτυλίσσεται στον πάνω κόσµο, εκεί δηλαδή όπου συντελείται ο θάνατος.

Η απειλή από τους λαούς της θάλασσας, υπαινιγµός για τις τωρινές ανακατατάξεις και την παρακµή του δυτικού κόσµου, δηλώνει µια πορεία µετάβασης από έναν πολιτισµό σε άλλον. Αρκεί στου κύκλου τα γυρίσµατα να ξαναβρούµε τον καλό εαυτό µας, αποδιώχνοντας τη λήθη. Εστω και µόνοι, χωρίς τα γουρούνια…

www.documentonews.gr

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς δημοσκοπήσεις;

Μήπως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι οι δημοσκοπήσεις μπορεί να καταγράφουν λάθος την κοινή γνώμη;

της Μάγκυς Δούση

Τον Αύγουστο συμβαίνει ένα μικρό πολιτικό θαύμα: για λίγες εβδομάδες σταματούν οι δημοσκοπήσεις. Δεν θα μάθουμε ποιος ανέβηκε μισή μονάδα, ποιος έχασε μία, ποιος «παγιώνεται», ποιος «καταρρέει» και ποιος αποκτά «δυναμική». Δεν θα υπάρχουν ραβδογράμματα (μπάρες), κυκλικά διαγράμματα (πίτες), πίνακες και ατελείωτες αναλύσεις για ποσοστά που, λίγες ημέρες αργότερα, θα αντικατασταθούν από άλλα ποσοστά. Ίσως, λοιπόν, η πολιτική να έχει για λίγο την ευκαιρία να υπάρξει χωρίς να κοιτάζει διαρκώς τον καθρέφτη των μετρήσεων.
Η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε μια ιδιότυπη δημοσκοπική δημοκρατία. Δύσκολα θα βρει κανείς άλλη ευρωπαϊκή χώρα όπου δημοσιεύονται τόσο συχνά, αναπαράγονται τόσο μαζικά και αποκτούν τόσο μεγάλη πολιτική βαρύτητα, τόσες πολλές δημοσκοπήσεις. Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξή τους. Οι έρευνες κοινής γνώμης είναι χρήσιμα εργαλεία. Μπορούν να καταγράψουν τάσεις, διαθέσεις και κοινωνικές μεταβολές. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το εργαλείο αποκτά μεγαλύτερη σημασία από αυτό που υποτίθεται ότι μετρά. Όταν η δημοσκόπηση παύει να παρατηρεί την πολιτική και αρχίζει να την υποκαθιστά.
Σήμερα τα κόμματα δεν αξιολογούν την επιτυχία τους με βάση την αποδοχή των θέσεών τους, των ιδεών τους ή την κοινωνική τους παρουσία. Μετρούν ποσοστά. Η κομματική αυτοπεποίθηση δεν παράγεται από την πολιτική δράση. Παράγεται από τους πίνακες των εταιρειών δημοσκοπήσεων. Το παράδειγμα του Νίκου Ανδρουλάκη είναι χαρακτηριστικό. Όταν οι μετρήσεις εμφάνιζαν το ΠΑΣΟΚ πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, η δημοσκοπική υπεροχή αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως πολιτική επιβεβαίωση και ως προαναγγελία της κατάκτησης της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Σήμερα, που η εικόνα είναι διαφορετική, η πολιτική ψυχολογία έχει αλλάξει. Τι άλλαξε όμως στο πολιτικό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ; Πόσο άλλαξαν οι θέσεις του ή η πραγματική κοινωνική του επιρροή; Πιθανότατα πολύ λιγότερο απ’ όσο άλλαξαν οι αριθμοί. Κι όμως, η κομματική αυτοπεποίθηση ακολούθησε τα δημοσκοπικά διαγράμματα.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα: τα κόμματα έχουν αρχίσει να βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από τις δημοσκοπήσεις. Να αισθάνονται ισχυρά ή αδύναμα όχι ανάλογα με την πολιτική τους επιρροή, αλλά ανάλογα με το πώς αποτυπώνονται σε μια μέτρηση. Έτσι, η πολιτική των θέσεων, των ιδεών και της κοινωνικής δράσης αντικαθίσταται σταδιακά από μια αόρατη βούληση. Μια βούληση που δεν εκφράζεται στις κάλπες, αλλά προκύπτει από δείγματα, στατιστικά μοντέλα και μεθοδολογικές παραδοχές.
Κι όμως, αντιμετωπίζεται συχνά σαν να αποτελεί την αυθεντική φωνή της κοινωνίας. Δεν είναι. Μια δημοσκόπηση δεν είναι εκλογή. Δεν είναι λαϊκή ετυμηγορία. Δεν είναι η κοινωνία. Είναι μια στατιστική αποτύπωση ενός συγκεκριμένου δείγματος, σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Κι όμως, κάθε εβδομάδα της αποδίδεται σχεδόν θεσμικός χαρακτήρας. Τα κόμματα αλλάζουν στρατηγική, τα στελέχη αναπροσαρμόζουν τη στάση τους και τα μέσα ενημέρωσης οργανώνουν τη δημόσια συζήτηση γύρω από το ποιος ανεβαίνει και ποιος πέφτει — συχνά περισσότερο απ’ ό,τι γύρω από το τι προτείνει ο καθένας.
Η δημοσκόπηση, όμως, δεν καταγράφει μόνο την κοινή γνώμη. Τη διαμορφώνει. Η συνεχής παρουσίαση ενός κόμματος ως «ανερχόμενου» δημιουργεί την αίσθηση του ρεύματος. Η καταγραφή ενός άλλου ως «πεσμένου», μπορεί να παράγει την εικόνα της πολιτικής του φθοράς. Ο ψηφοφόρος δεν παρακολουθεί απλώς ποσοστά. Παρακολουθεί μια αφήγηση για το ποιος έχει μέλλον και προοπτική και ποιος όχι. Και αυτή η αφήγηση μπορεί να επηρεάσει την επιλογή του.
Οι δημοσκοπήσεις παρουσιάζονται ως ουδέτερα εργαλεία παρατήρησης. Στην πράξη, όμως, συμμετέχουν στη διαμόρφωση της πραγματικότητας που υποτίθεται ότι απλώς αποτυπώνουν. Δεν περιγράφουν μόνο τους πολιτικούς συσχετισμούς. Συμβάλλουν στη δημιουργία τους.
Το παράδειγμα του Αλέξη Τσίπρα είναι ενδεικτικό. Πριν υπάρξει νέο κόμμα, πρόγραμμα ή οργανωμένη πολιτική πρόταση, είχε ήδη αρχίσει να αντιμετωπίζεται ως πιθανός επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η πρόβλεψη προηγήθηκε της πολιτικής. Και αυτό αποκαλύπτει τη μεγάλη μετατόπιση: από το υπαρκτό στο πιθανό, από την πολιτική πρόταση στην πρόβλεψη της εκλογικής επιρροής.
Υπάρχει όμως και ακόμα ένα ερώτημα: γιατί τα μέσα ενημέρωσης επενδύουν τόσο συστηματικά στις δημοσκοπήσεις; Όχι για την αποκλειστικότητα. Αυτή έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Μέσα σε λίγες ώρες, κάθε δημοσκόπηση αναπαράγεται παντού και μετατρέπεται σε πολιτικό φέιγ βολάν. Η πραγματική της αξία βρίσκεται στη διαμόρφωση της ατζέντας. Η δημοσκόπηση ορίζει ποιος θεωρείται ισχυρός και ποιος αδύναμος, ποιος έχει προοπτική και ποιος βρίσκεται σε παρακμή.
Δεν καταγράφει απλώς τους συσχετισμούς. Συμβάλλει στη διαμόρφωσή τους. Και εδώ προκύπτει το πιο δύσκολο ερώτημα. Τα τελευταία χρόνια οι δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα έχουν καταγράψει σημαντικές αποκλίσεις από την εκλογική πραγματικότητα. Κάθε φορά ανοίγει μια συζήτηση για την αξιοπιστία τους. Και κάθε φορά ξεχνιέται. Ίσως, όμως, κάνουμε τη λάθος συζήτηση.
Δεν είναι μόνο αν οι δημοσκοπήσεις πέφτουν έξω. Είναι τι έχει συμβεί στην πολιτική επειδή έπεσαν έξω. Αν μια λανθασμένη καταγραφή της κοινής γνώμης —ακόμα και λόγω ανεπαρκών εργαλείων και όχι πρόθεσης— επαναλαμβάνεται επί μήνες, πόσες πολιτικές αποφάσεις έχουν ληφθεί πάνω σε αυτήν; Πόσες στρατηγικές έχουν αλλάξει; Πόσοι ψηφοφόροι επηρεάστηκαν από την αίσθηση ότι ένα κόμμα ανεβαίνει ή καταρρέει; Μήπως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι οι δημοσκοπήσεις μπορεί να καταγράφουν λάθος την κοινή γνώμη; Μήπως είναι ότι, όταν την καταγράφουν λάθος, μπορεί να συμβάλλουν και στη διαμόρφωσή της με λάθος τρόπο;
Οι εκλογές παράγουν πολιτική νομιμοποίηση. Οι δημοσκοπήσεις παράγουν μόνο μια υπόθεση. Και όταν η υπόθεση αρχίζει να καθορίζει τις κομματικές στρατηγικές, τη δημόσια συζήτηση και τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων, τότε η δημοσκόπηση παύει να είναι απλώς ένα εργαλείο μέτρησης. Γίνεται πολιτικός παράγοντας. Δεν κυβερνά πλέον η πολιτική. Κυβερνά η πρόβλεψη για την πολιτική. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη νίκη των δημοσκοπήσεων. Και αν η πρόβλεψη είναι λάθος, τότε κυβερνά το λάθος.

Πηγή: popaganda.gr

«Καθαρή»! Πεντακάθαρη. Και «ανακυκλωμένη»…

του Θανάση Κ.

Σήμερα θα σας… μαλώσω!

Γιατί με έχετε φέρει εκτός εαυτού…

Δεν μιλάω, δεν μιλάω, αλλά πόσο υπομονή να κάνω πια;

Δείχνετε απαράδεκτη φιλοκατήγορη διάθεση κατά της “σεπτής ημών κυβέρνησης”.

Κι είστε – όλοι σας – “ύποπτα υπονομευτικά στοιχεία”.

Κατηγορείτε την κυβέρνηση συνεχώς, για πράγματα που αποδεδειγμένα δεν έκανε, ούτε είχε πρόθεση να κάνει:

— Όπως το σκάνδαλο συγκάλυψης των Τεμπών.

— Το σκάνδαλο των υποκλοπών.

— Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

— Και τώρα το σκάνδαλο με τα “σπιτάκια ανακύκλωσης”.

Όμως, εις πείσμα των κακόβουλων κατηγοριών σας, σε όλα η κυβέρνηση βγήκε “καθαρή”! Πεντακάθαρη.

Τελεία και παύλα…

* Ορίστε: Στα Τέμπη αποδείχθηκε ότι όλα έγιναν σωστά!

Εντάξει. Όχι όλα, ακριβώς. Ο κ. Τριαντόπουλος παραπέμπεται πλέον για το μπάζωμα στο σημείο του φοβερού δυστυχήματος.

Άρα, τα πειστήρια για το τι υπήρχε μέσα στους συρμούς όντως καταστράφηκαν. (Το είχε καταγγείλει εγγράφως και το Χημείο του Κράτους, από τους πρώτους μήνες μετά το δυστύχημα).

Άρα, όσοι μίλαγαν για “μπάζωμα” είχαν κάποιο δίκιο.

Εντάξει. Το επίσημο Πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ αναφέρεται ρητά σε “άγνωστη ποσότητα υδρογονανθράκων”, που υπήρχε μέσα στην εμπορική αμαξοστοιχία. Κι αυτό προκάλεσε την πυρόσφαιρα. Όχι τα “έλαια σιλικόνης”.

Η κυβέρνηση ζήτησε να φύγει η επίμαχη παράγραφος, αλλά ο κύριος Bart Accu, εκπρόσωπος των Ευρωπαϊκών Σιδηροδρόμων (ERA) αρνήθηκε και η επίμαχη παράγραφος παρέμεινε στο Πόρισμα.

Και στη συνέχεια, το άλλο επίσημο Πόρισμα, του ΕΜΠ, ανέφερε ότι τα έλαια σιλικόνης κάηκαν από την πυρόσφαιρα, αλλά δεν προκάλεσαν την πυρόσφαιρα! Άρα κάτι άλλο προκάλεσε την πυρόσφαιρα. Που ίσως δεν θα το μάθουμε ποτέ, γιατί ο κ. Τριαντόπουλος πρόλαβε και μπάζωσε τα πάντα. Και γι’ αυτό παραπέμπεται σήμερα.

Και ο ίδιος ο εκπρόσωπος των Ευρωπαϊκών Σιδηροδρόμων κατά την πολύκροτη συνέντευξη που δόθηκε όταν παρουσιάστηκε το Πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ είπε ρητά ότι:

— Τίποτα δεν έγινε σωστά, τότε!

Εντάξει! Αλλά ποιος ξέρει ποια “σκοτεινά σχέδια” υπηρετεί κι αυτός.

Αφού τίποτα δεν αποδείχθηκε (ακόμα) κι αφού τίποτα δεν είναι εύκολο να αποδειχθεί πια (αφού μπαζώθηκαν όλα), η κυβέρνησή μας είναι “καθαρή”. Πεντακάθαρη.

* Και στις υποκλοπές αποδείχθηκε ότι όλα έγιναν “σωστά”. Ό,τι έγινε, έγινε από “ιδιώτες”!

Άρα, η “σεπτή ημών κυβέρνηση” δεν είχε καμία ανάμιξη. Είναι “αθώα”!

Τόσο αθώα, που δεν θέλησε καν να μάθει, ούτε εκ των υστέρων, ποιος και γιατί παρακολουθούσε τους πάντες μέσα στη χώρα…

Εντάξει, κάποιος από τους κατηγορουμένους – και πρωτοδίκως καταδικασθέντες για… 128 χρόνια φυλακή (8 εκτείσιμα) – ανέφερε ότι η εταιρία του πουλάει το κακόβουλο λογισμικό Predator σε κυβερνήσεις και επίσημες διωκτικές αρχές – όχι σε ιδιώτες…

Αρά το Predator δεν το χειρίζονταν “ιδιώτες” όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, αλλά κυβερνητικές υπηρεσίες.

Αλλά προφανώς λέει “ψέματα”, κι αυτός! Έτσι;

Κι ύστερα η απόφαση του Πρωτοδικείου ανέφερε ότι πρέπει να εξεταστεί η περίπτωση της κατασκοπείας, καθώς παρακολουθούνταν αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων, πρώην Πρωθυπουργοί και μεγάλοι επιχειρηματικοί παράγοντες.

Αλλά ο αρμόδιος Εισαγγελέας (που δικονομικά ΔΕΝ έπρεπε να χειριστεί την υπόθεση) αποφάσισε να τη βάλει στο αρχείο.

Άρα δεν θα μάθουμε ποτέ τι έγινε. Εκτός κι αν στην δίκη στο Εφετείο βγουν νέα στοιχεία. Οπότε, ως τότε, όσοι μιλάτε για τις υποκλοπές είστε “κακόβουλοι” άνθρωποι που κατηγορείτε άδικα την “σεπτή ημών κυβέρνηση”, η οποία – όπως ήδη είπαμε και “αποδείξαμε” – είναι “καθαρή”. Πεντακάθαρη…

* Κι ύστερα έχουμε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, για το οποίο παραπέμφθηκαν όχι 11 αλλά μόλις τέσσερις βουλευτές (της κυβερνητικής παράταξης)!

Και πανηγυρίζει η κυβέρνηση!

Που παραπέμπονται ΜΟΝΟ 4 – κι όχι 11 – βουλευτές της…

Εντάξει, όλο αυτό αφορά μόνο ως το 2020.

Όταν τα περισσότερα έγιναν τα επόμενα χρόνια.

Εντάξει, το πόρισμα που επικαλείται η κυβέρνηση έγινε από την πρώην υπάλληλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, την υπεύθυνο Εσωτερικού Ελέγχου κα Παρασκευή Τυχεροπούλου, που η κυβέρνηση έδιωξε γιατί έβγαλε τα άπλυτα στη φόρα – και ακόμα δεν την αποκατέστησε πλήρως (αν και δικαιώθηκε δικαστικώς).

Δηλαδή σήμερα επικαλούνται το πόρισμα του στελέχους τους που τους αποκάλυψε τα πάντα. Αλλά δεν μας είπαν ποτέ γιατί την έδιωξαν…

Κάτι δεν πάει καλά σε όλα αυτά.

Και η Ευρωπαία Εισαγγελέας κα Κοβέσι με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αναφέρθηκε σε όλα αυτά που γίνονται στη χώρα μας ως… “Κόπρο του Αυγεία”!

Για “μερικές χιλιάδες ευρώ” ήταν τόσο κατηγορηματική η κα Κοβέσι;

Ή μήπως υπάρχει κάτι σοβαρότερο;

Θα μου πείτε ότι η κα Κοβέσι είναι γνωστό “άθλιο υποκείμενο”, που για κάποιο άγνωστο εισέτι λόγο υπονομεύει τη “σεπτή ημών κυβέρνηση”.

Το πρόβλημα είναι πώς όταν η κυβέρνηση κατηγόρησε ανοικτά την κα Κοβέσι βγήκε η Κομισιόν και την υπερασπίστηκε. Την κα Κοβέσι…

Άλλοι πανάθλιοι κι αυτοί!

Ό,τι κι αν λένε, όμως, εμείς δεν μασάμε.

Η κυβέρνησή μας είναι “καθαρή”. Πεντακάθαρη.

* Κι έσκασε τώρα το σκάνδαλο με τα “σπιτάκια ανακύκλωσης”. Όπου δόθηκαν – λένε οι “κακόβουλες καταγγελίες” – υπερκοστολογήσεις σε εταιρία “ημετέρων”.

Πόσο υπερκοστολογημένα;

18 εκατομμύρια όλα κι όλα μέχρι στιγμής.

Σιγά τα ωά…

Κι όλα αυτά για ένα project – την ανακύκλωση – όπου τα περισσότερα (50-60%) πάνε στη συνέχεια, κι αυτά, για… υγιειονομική ταφή.

Κι από τα υπόλοιπα που “ανακυκλώνουμε”, δεν είναι όλα χρήσιμα…

Άρα προς τι, ακριβώς, “ο θρήνος και ο σπαραγμός”;

Η Ελλάδα είναι μια από τις λίγες χώρες της ΕΕ που δεν κάνει αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να κάνει: θερμική επεξεργασία σκουπιδιών – το λεγόμενο πρόγραμμα Waste to Energy – που δίνει λεφτά δεν κοστίζει λεφτά!

Αντίθετα η Ελλάδα ξοδεύει κοινοτικά κονδύλια σε προγράμματα “ανακύκλωσης” από τα οποία επωφελούνται, λέει, κάποιοι “ημέτεροι”.

Αυτά βέβαια είναι “κακόβουλες φήμες”.

Γιατί η κυβέρνησή μας είναι “καθαρή” Πεντακάθαρη.

Και τώρα πια, όχι απλώς καθαρή. Και “ανακυκλωμένη”.

Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι η κυβέρνηση αυτή κατηγορείται για τα περισσότερα σκάνδαλα που έχει κατηγορηθεί ποτέ κυβέρνηση μετά το 1974!

Κι αυτή τη φορά δεν κατηγορείται από εγχώριους “λαϊκιστές αντιπάλους” της.

Κατηγορείται από ξένους, συχνά θεσμικούς παράγοντες – από τις Ευρωπαϊκές αρχές, από την Ευρωπαία Εισαγγελέα, από τον Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Αρχής Σιδηροδρόμων, από τον Ισραηλινό πολίτη κ. Ντίλιαν κλπ.

Τι έπαθαν οι ξένοι και κατηγορούν την “σεπτή ημών κυβέρνηση”;

Έλα μου ντε;

ΥΓ. Από Σεπτέμβριο, λέει, έρχονται κι άλλες δικογραφίες.

Πολύ σοβαρότερες, λέει.

Εγώ όμως δεν τα πιστεύω όλα αυτά.

Η κυβέρνησή μας είναι καθαρή. Πεντακάθαρη.

Και την πάνε για “ανακύκλωση”…

Πηγή: www.antinews.gr