Σε αυτό το podcast φιλοξενούμε τον Καθηγητή Δημοσθένη Δαββέτα σε μια αποκαλυπτική συζήτηση για την κατάσταση στη Γαλλία σήμερα. Από την άνοδο της Ακροδεξιάς και το πρόβλημα με το Ισλάμ, μέχρι την κατάρρευση της επιρροής στην Αφρική και το τι σημαίνουν όλα αυτά για τις σχέσεις Ελλάδας-Γαλλίας. Διδάκτωρ Αισθητικής - Ζωγράφος - Ποιητής. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και είναι Διδάκτωρ Αισθητικής στο Πανεπιστήμιο Paris VIII. Διδάσκει στο IESA στο Παρίσι. Έχει διδάξει Φιλοσοφία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, στο Strate College και στο Creapole στο Παρίσι. Συχνά, δίνει διαλέξεις σε σχολές τέχνης και πανεπιστήμια. Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και εικαστικός, γράφει ήδη από το 1982 σχετικά άρθρα και δοκίμια στα περιοδικά Art Forum, Art in America, Art Studio, Beaux Arts Magazine, Galleries Magazine, Parkett Risk, και στις εφημερίδες Liberation, Le Figaro και Les Echos. Είναι πολιτικός σχολιαστής και αναλυτής, στην τηλεόραση και στον έντυπο Τύπο.
Mpelalis Reviews
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026
Απόσπασμα από γράμμα του Αντόν Τσέχωφ στον αδερφό του Νικολάι
Ο νεαρός Τσέχωφ (αριστερά) με τον αδερφό του Νικολάι το 1882
"Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι' αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί. Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν... Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο...
Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες. Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι..
Είναι ντόμπροι και φοβούνται το ψέμα σαν τη φωτιά. Δεν λένε ψέματα ακόμα και για τιποτένια πράγματα.
Το ψέμα προσβάλλει εκείνους που το ακούνε και ταπεινώνει στα μάτια τους εκείνους που το λένε.
Δεν παίρνουν ποτέ πόζα, στο δρόμο είναι όπως και στο σπίτι τους, δεν ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κατώτερου τους..
Δεν είναι φλύαροι και δεν αναγκάζουν τον άλλο να ακούει τις εκμυστηρεύσεις τους όταν δεν τους ρωτάει. Δεν ταπεινώνονται για να κεντήσουν τη συμπόνια του διπλανού.
Δεν παίζουν με τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής των άλλων για να κερδίζουν σαν αντάλλαγμα αναστεναγμούς και χάδια.
Δεν λένε "εμένα κανείς δεν με καταλαβαίνει", ούτε "πουλήθηκα για πέντε δεκάρες", γιατί αυτά δείχνουν πως αποζητάν τις φτηνές εντυπώσεις. Είναι πρόοστυχα τερτίπια, ξεθωριασμένα, ψεύτικα...
Δεν είναι ματαιόδοξοι . Δεν τους απασχολούν τέτοια ψεύτικα διαμάντια όπως οι γνωριμίες με εξοχότητες.
Όταν κάνουν δουλειά που δεν αξίζει ένα καπίκι, δεν γυρίζουν με χαρτοφύλακα των εκατό ρουβλιών και δεν καμαρώνουν πως τάχα τους άφησαν να μπουν εκεί που δεν επιτρέπουν στους άλλους.
Κι ο Κριλώφ ακόμα λέει πως το άδειο βαρέλι ακούγεται πιο πολύ από το γεμάτο.
Αν έχουν ταλέντο, το σέβονται. Θυσιάζουν γι' αυτό την ησυχία τους, τις γυναίκες, το κρασί, την κοσμική ματαιότητα.
Είναι περήφανοι για την αξία τους και έχουν συνείδηση της αποστολής τους.
Αηδιάζουν από την ασχήμια και καλλιεργούν μέσα τους την ομορφιά. Δεν μπορούν να κοιμηθούν με τα ρούχα, δεν μπορούν να βλέπουν στο τοίχο κοριούς, να πατούν σε φτυσιές..
Δαμάζουν όσα μπορούν και εξευγενίζουν το ερωτικό ένστικτο. Δεν κατεβάζουν βότκα όπου βρεθούν... Πίνουν μονάχα όταν είναι ελεύθεροι και τους δίνεται ευκαιρία.. Γιατί τους χρειάζεται "γερό μυαλό σε γερό κορμί".
ΥΓ: 29 Ιανουαρίου 1860 Γεννιέται ο Ρώσος συγγραφέας Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ.
O Robert F. Kennedy Jr., απαντά στον Albert Bourla. Υπό αυτήν την κυβέρνηση, το HHS δεν υπόκειται στη φαρμακευτική βιομηχανία
Οι συστάσεις για τα εμβόλια βασίζονται στα καλύτερα διαθέσιμα επιστημονικά στοιχεία και σε ζητήματα δημόσιας υγείας, όχι στα εταιρικά συμφέροντα
Δημοσίευμα The Epoch Times
Το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ (HHS) αντέδρασε έντονα αφού στελέχη κορυφαίων εταιρειών εμβολίων επιτέθηκαν στην κυβέρνηση Trump μετά από μια σειρά ενεργειών σχετικά με τους εμβολιασμούς στη χώρα.
«Οι συστάσεις για τα εμβόλια βασίζονται στα καλύτερα διαθέσιμα επιστημονικά στοιχεία και σε ζητήματα δημόσιας υγείας, όχι στα εταιρικά συμφέροντα», δήλωσε εκπρόσωπος του HHS στην εφημερίδα The Epoch Times μέσω email στις 28 Ιανουαρίου.
«Υπό αυτήν την κυβέρνηση, το HHS δεν υπόκειται στη φαρμακευτική βιομηχανία. Οι αποφάσεις λαμβάνονται μέσω διαφανών διαδικασιών με μοναδικό στόχο την προστασία της υγείας του αμερικανικού λαού. Η προστασία της δημόσιας υγείας και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης θα συνεχίσουν να καθοδηγούν την πολιτική εμβολιασμού του HHS».
Υπό τον Donald Trump και τον Υπουργό Υγείας Robert F. Kennedy Jr., η αμερικανική κυβέρνηση υποβάθμισε τις συστάσεις για εμβόλια κατά ασθενειών όπως η COVID-19 και η γρίπη.
Οι αξιωματούχοι έχουν επίσης ακυρώσει συμβάσεις για έρευνα εμβολίων, συμπεριλαμβανομένων έργων που αφορούν την τεχνολογία mRNA.
Τα εμβόλια COVID-19 της Pfizer-BioNTech και της Moderna χρησιμοποιούν mRNA.
Ο Albert Bourla, Διευθύνων Σύμβουλος της Pfizer, ήταν μεταξύ των στελεχών εταιρειών εμβολίων που επέκριναν πρόσφατα την κυβέρνηση Trump. Ο ίδιος δήλωσε στην Wall Street Journal κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στην Ελβετία τον Ιανουάριο ότι η θέση του Kennedy για τα εμβόλια είναι «αντιεπιστημονική» και ότι θα χρειαζόταν ένας νέος γραμματέας του HHS για να προχωρήσουν οι συζητήσεις για τα εμβόλια.
Ο Bourla είπε επίσης: «Πάντα γνωρίζαμε ότι όποιος είναι στην αμερικανική κυβέρνηση είναι εξαιρετικά σημαντικός για την επιχείρησή μας, επειδή υπόκειται σε αυστηρούς κανονισμούς».
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), μέρος του HHS, αποφασίζει εάν θα εγκρίνει τα εμβόλια. Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, ένα άλλο τμήμα του HHS, προσφέρουν συστάσεις για τα εγκεκριμένα εμβόλια.
Στην ίδια εκδήλωση, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Moderna, Stéphane Bancel, δήλωσε στο Bloomberg TV ότι η Moderna δεν σχεδιάζει να επενδύσει σε δοκιμές τελικού σταδίου για εμβόλια, επειδή οι ενέργειες της κυβέρνησης Trump καθιστούν το πιθανό μέγεθος της αγοράς στις Ηνωμένες Πολιτείες «πολύ μικρότερο». «Δεν μπορείς να έχεις απόδοση επένδυσης αν δεν έχεις πρόσβαση στην αγορά των ΗΠΑ», είπε.
Εκτός από τον περιορισμό των συστάσεων για τα εμβόλια και τη μείωση της χρηματοδότησης για την έρευνα για τα εμβόλια, ο Kennedy ανακοίνωσε ότι οι αξιωματούχοι εξετάζουν εάν τα εμβόλια προκαλούν αυτισμό. Αυτή την εβδομάδα, διόρισε νέα μέλη σε μια ομοσπονδιακή επιτροπή για τον αυτισμό, συμπεριλαμβανομένων ατόμων που έχουν δηλώσει ότι ο αυτισμός προκαλείται από εμβόλια.
«Τα εμβόλια δεν θα αποτελέσουν τομέα ανάπτυξης υπό την τρέχουσα κυβέρνηση», δήλωσε ο Stephen Farrelly, επικεφαλής της ING για τον τομέα της Φαρμακευτικής και της Υγειονομικής Περίθαλψης.
Οι επενδυτές δήλωσαν ότι οι μακροπρόθεσμες προοπτικές για τους κατασκευαστές εμβολίων παραμένουν ισχυρές, αλλά ότι οι εταιρείες είναι πλέον περισσότερο υπόχρεες στις θέσεις των πολιτικών ηγετών. «Δυστυχώς, η επιτυχία και η αποτυχία θα βασίζονται στις απόψεις λίγων ανθρώπων», δήλωσε ο αναλυτής της Clear Street, Bill Maughan. «Δεν αρκεί να έχουμε καλή επιστήμη και εμπορικές ευκαιρίες».
Η GlaxoSmithKline και η γαλλική φαρμακοβιομηχανία Sanofi έχουν ήδη αναφέρει χαμηλότερες πωλήσεις εμβολίων στις Ηνωμένες Πολιτείες, και η αυστραλιανή CSL το φθινόπωρο του 2025 ανέβαλε τον διαχωρισμό της μονάδας εμβολίων της, επικαλούμενη «αυξημένη αστάθεια» και μειωμένα ποσοστά εμβολιασμού στις ΗΠΑ.
Η Sanofi δήλωσε στις 29 Ιανουαρίου ότι αναμένει αύξηση πωλήσεων το 2026 συνολικά, αλλά ότι οι πωλήσεις από εμβόλια αναμένεται να είναι ελαφρώς αρνητικές, εν μέρει λόγω των αλλαγών στην κυβέρνηση Trump.
«Η δοσολογία, η χορήγηση και η ασφαλιστική κάλυψη παραμένουν σε μεγάλο βαθμό οι ίδιες. … Είναι περισσότερο θέμα αντίληψης … παρά οτιδήποτε άλλο», δήλωσε ο οικονομικός διευθυντής της Sanofi, François-Xavier Roger, σε τηλεφωνική επικοινωνία με δημοσιογράφους. «Η αλλαγή στην πολιτική εμβολίων μπορεί να έχει αντίκτυπο, αλλά είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί σε αυτό το στάδιο. Μπορεί να είναι ελαφρώς αρνητική, αλλά είναι πολύ νωρίς για να πούμε και να ποσοτικοποιήσουμε».
Δεν είναι αυτή η Ελλάδα του μέλλοντος…
Την περασμένη εβδομάδα έχασαν τη ζωή τους λόγω της κακοκαιρίας μια πενηνταπεντάχρονη εκπαιδευτικός στη Γλυφάδα και ένας πενηντάρης λιμενικός στην Αρκαδία. Οι τηλεοράσεις το βράδυ της απώλειάς τους μας έδειξαν τα πρόσωπά τους θολά. «Φλουταρισμένα», στη σκηνοθετική αργκό. Δεν μετέδωσαν καν τα ονόματά τους. Για το σύστημα και τις περίφημες νομοθεσίες προσωπικών δεδομένων οι εκλιπόντες ήταν «η πενηνταπεντάχρονη» και ο «λιμενικός». Αναλώσιμοι εντελώς. Προχθές έχασαν αδόκητα τη ζωή τους πέντε Ελληνίδες μάνες, οι οποίες εργάζονταν σε νυχτερινή βάρδια σε εργοστάσιο παραγωγής μπισκότων στα Τρίκαλα, εξαιτίας μιας τρομακτικής έκρηξης που, κατά τα φαινόμενα, οφείλεται σε διαρροή προπανίου. Τα κανάλια και πάλι τον «χαβά» τους τις πρώτες ώρες. Ούτε επώνυμα ούτε πρόσωπα στις οθόνες μας, τίποτε. Θολότης και ομίχλη. Μόνον αριθμοί.
Θέλω να ρωτήσω κάτι: Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν μήπως εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου που προστατεύονται δήθεν από το τεκμήριο της αθωότητας; Γι’ αυτό κρύβουν οι τηλεοράσεις τα πρόσωπά τους; Γι’ αυτό τα μουντζουρώνουν; Ήταν ήρωες του υποκόσμου, άραγε; Μήπως διέπραξαν το έγκλημα να είναι φιλήσυχοι ανώνυμοι στη ζωή τους, εξ ου και καταδικάστηκαν οριστικώς στην ανωνυμία ακόμη και την τελευταία μέρα του βίου τους; Γιατί, αν ήταν επώνυμοι, μην έχετε αμφιβολία: Το πρόσωπό τους θα είχε μεταδοθεί και θα είχε προκληθεί πανελλήνια συγκίνηση! Μόνο στην Ελλάδα οι διακρίσεις συνεχίζονται και μετά θάνατον. Σε τελική ανάλυση, τέτοια είναι η παρακμή, ούτε τους ήρωές μας δεν είμαστε ικανοί να ξεχωρίσουμε από τα λαμόγια που απολαμβάνουν πανελλήνια δημοσιότητα στις εξεταστικές και στις μεταμεσονύκτιες εκπομπές!
Θέτω αυτό το ζήτημα που μοιάζει περιφερειακό, αλλά δεν είναι, γιατί εμείς εδώ στην Αθήνα χωρίς ενσυναίσθηση και με τον απέραντο κυνισμό της καθημερινότητας έχουμε νομίζω χάσει την ουσία των πραγμάτων. Μαζί με τα ξερά καίμε και τα χλωρά. Αντί να δίνονται στη δημοσιότητα ομού και οι φωτογραφίες των ανευθύνων που οδηγούν μεθυσμένοι τις ακριβές τους Πόρσε και σπέρνουν τον θάνατο σε νέα παιδιά (ως παραδείγματα προς αποφυγήν) και οι φωτογραφίες με τα ονόματα των Ελληνίδων μητέρων που εργάζονταν τη νύχτα για να μεγαλώνουν τα παιδιά τους τη μέρα (ως ηθική αναγνώριση μετά θάνατον), εμείς έχουμε καταστεί ουδέτερο κράτος. Αναίσθητο κράτος. Κράτος ασυγκίνητο στην αυθαιρεσία και την παρανομία, κράτος ασυγκίνητο και στη θυσία. Πολιτεία της οποίας τα μέσα ενημέρωσης αφιερώνουν ώρες επί ωρών τηλεοπτικού χρόνου σε διάφορες ασήμαντες «περσόνες» στα πρωινάδικα, στα μεσημεριανάδικα και στα 2night show αλλά ούτε μισό πλάνο στους αληθινούς ήρωες της ζωής. Ποιοι ήταν, πώς μεγάλωσαν, τι αγαπούσαν, τι τους συνάρπαζε, τι όνειρα έκαναν, γιατί αναγκάστηκαν να «βροντοχτυπούν τις χάντρες». Σημασία!
Συμφωνώ βεβαίως ότι στην υπόθεση των Τρικάλων, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, είναι μέγα θέμα η αύξηση των εργατικών ατυχημάτων/δυστυχημάτων. Και τούτο διότι αναδεικνύει ότι υπάρχει πράγματι Μεσαίωνας στην Ελλάδα και δεν φταίει γι’ αυτό η Καρυστιανού, που λιθοβολήθηκε τις προάλλες για μια παρόλα της, αλλά η ευρύτερη Πολιτεία. Χιλιάδες κόσμος τρέχει σαν τον Βέγγο και ανεβαίνει τον προσωπικό γολγοθά για τη ζωή του, για την οικογένειά του και για το σπίτι του, αλλά η κυβέρνηση πανηγυρίζει! Πανηγυρίζει γιατί βρήκε μια δουλειά μετά 15 χρόνια κρίσης, γιατί μειώθηκε η ανεργία, γιατί πληρώνεται καμιά υπερωρία, γιατί καταβάλλεται το στοιχειώδες, ο κατώτατος μισθός, με τη μισή αγοραστική δύναμη του παρελθόντος και γιατί το 13ωρο είναι «συναινετική επιλογή» μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη.
Υπάρχει όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο για να συζητήσουμε, πέραν της ασφάλειας στις επιχειρήσεις. Η μοίρα. Άκουσα χθες τον υπουργό Επικρατείας Άκη Σκέρτσο να δηλώνει στον Γιώργο Μουρούτη και τον Δημήτρη Στούμπο στον Σκάι ότι η καταγωγή μας δεν πρέπει να είναι η μοίρα μας. Πολύ ωραίο! Μόνο που το πολιτικό μας σύστημα δεν κάνει τίποτε για να αλλάξει τη μοίρα αυτών των ανθρώπων, αντιθέτως κάνει τα πάντα για να τους καθηλώσει ώστε να διαχειρίζεται τη μοίρα τους. Κάνει τα πάντα για να μπορούν να βγάζουν μετά βίας το πρόσωπό τους έξω από το νερό και μόλις να αναπνέουν, αυτή να είναι η φυλακή τους. Ενώ θα έπρεπε να αλλάζει αυτή τη μοίρα. Αυτό που εμείς ξέρουμε αλλά πολλοί στην Αθήνα όχι, εξαιτίας του ιδρυματισμού τους, είναι ότι η περιφέρειά μας ζει σε έναν Μεσαίωνα που επιμελώς κρύβει για να μη χάσει την αξιοπρέπειά της και τα λογικά της. Μεσαίωνα κανονικό, όχι σαν τον Μεσαίωνα που κατήγγειλαν οι βουβουζέλες του συστήματος, τα συνήθη παλιόπαιδα, επειδή ένας άνθρωπος τόλμησε να προφέρει την απαγορευμένη λέξη για ένα «λυμένο» κοινωνικό θέμα τις προάλλες.
Θέλω να ρωτήσω την πολιτική μας τάξη και ιδιαιτέρως την ηγεσία μας: Αισθάνεται υπερήφανη που αναγκάζει γυναίκες να εργάζονται σαν τις σκλάβες στο βαθύ σκοτάδι για να μπορούν να είναι μητέρες και να ανατρέφουν σωστά τα παιδιά τους στο φως της ημέρας; Αυτή είναι η αξία που δίδει στην έννοια της πυρηνικής οικογένειας; Αισθάνεται υπερήφανη που, αν γίνει η στραβή, οι γυναίκες αυτές, οι οποίες ήταν «ομάδα στόχος» για τις εκλογές, υποβαθμίζονται αμέσως σε έναν αριθμό, «η πενηνταπεντάχρονη», χωρίς ιδιοπροσωπία στα μέσα ενημέρωσης; Και μετά διαμαρτύρεται αυτό το σύστημα για την αστάθεια; Για μια Καρυστιανού, για έναν Βελόπουλο και μια Κωνσταντοπούλου; Μα ο ηθικός αυτουργός της αστάθειας είναι ακριβώς αυτό το σύστημα που κάθε φορά που βρίσκεται απέναντι στον εαυτό του και στις πράξεις του τις προσπερνά αδιάφορο για να πάει «παρακάτω». Τόσο παρακάτω που θεάται πλέον και τον γκρεμό.
Λυπούμεθα, αλλά δεν θέλουμε να είναι αυτή η Ελλάδα του μέλλοντος. Και όσο βλέπουμε ότι αυτή παραμένει σήμερα η Ελλάδα δακρύζουμε και ας μην είναι ταινία με τον Βασίλη Καΐλα. Μοιάζει όμως: Ο εικοστός αιώνας μέσα στον εικοστό πρώτο. Εάν η πολιτική μας τάξη ήθελε να ανακτήσει ένα δωδεκατημόριο από την παλαιά αξιοπιστία και αίγλη της, θα έπρεπε να πάει στα Τρίκαλα και να μείνει σκυφτή, σιωπηρή, ταπεινή πάνω από τις σορούς αυτών των γυναικών. Μόνο έτσι θα μας αποδείκνυε ότι καταλαβαίνει κάτι λίγο από όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα εδώ και καιρό. Το προτείνω, αλλά δεν είμαι αισιόδοξος. Η πολιτική μας τάξη μοιάζει με τα γυαλιά του Μακρόν: Υπέρλαμπρα, απόμακρα και υπεροπτικά. Ξένα.
Πηγή: www.antinews.gr
Ο παράφρων «Clicktator» Ντόναλντ Τράμπ και η εθισμένη στα social κυβέρνησή του…
«Ζούμε σε αλγοριθμικές κοινωνίες που κυβερνώνται από ρεαλιστικές απεικονίσεις ανθρώπινων εγκεφάλων»
«Δείξε μου τον «Τύπο» σου, να σου πω ποιος είσαι»! Αυτό είναι το πιο trendy κριτήριο για το status της κυβερνητικής εξουσίας κάθε χώρας του 21ου αιώνα που… σέβεται τον εαυτό της, έγραφα τον Γενάρη του 2017, λίγες μέρες μετά την πρώτη νίκη του Ντόναλντ Τράμπ στις αμερικανικές εκλογές. Το έγραφα σχολιάζοντας την διαρκώς αυξανόμενη, τις μέρες εκείνες, χειραγώγηση των ελληνικών ΜΜΕ από τη ΝΔ του Μητσοτάκη, σε συνδυασμό με τον καταλυτικό ρόλο που έπαιξαν τα χειραγωγημένα απ’ τον Τράμπ και το δαιμονικό επιτελείο του αμερικανικά ΜΜΕ, στην πρώτη εκλογική νίκη του σημερινού «δεύτερη φορά προέδρου των ΗΠΑ», που αποκαλείται και… «Πορτοκαλής Παράφρων».
Φυσικά, όταν έγραφα «Δείξε μου τον Τύπο σου», εννοούσα "δείξε μου τα Μέσα σου", το σύνολο, δηλαδή των ΜΜΕ (έντυπα, τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά, διαδικτυακά) που ελέγχεις ή διαθέτεις: ο Ντόναλντ Τραμπ διέθετε 3.643 ιστοσελίδες τότε, πολλές εκ των οποίων δεν ήσαν παρά domain names, (διευθύνσεις ή επωνυμίες τις οποίες δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος) τις οποίες είχε αγοράσει πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του, «για να μην τον βρίζουν». Και να τις… βρίζει εκείνος.
Ωστόσο, «η πρώτη θητεία του Τράμπ ήταν περισσότερο μια τηλεοπτική προεδρία», όπως λέει ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, Ντον Μοϊνίχαν (Don Moynihan),σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξή του στον Ηλία Μαγκλίνη της «Καθημερινής»: «Μπορούσες να μπεις στη λογική της (σ. σ: στη λογική της «τηλεοπτικής προεδρίας Τράμπ»), διότι ήξερες ότι ο Τραμπ προήλθε από τη βιομηχανία του θεάματος και είχε σε υψηλή εκτίμηση την κουλτούρα της εικόνας. Έλεγε ότι μέλη της ομάδας του «βγήκαν μέσα από κάστινγκ», προσθέτει. Και εξηγεί: «Αυτό το βλέπουμε ακόμη. Για παράδειγμα, καμιά εικοσαριά ή και περισσότερα μέλη του Fox News δουλεύουν για τον Τραμπ. Ωστόσο, δεν μπορείς να καταλάβεις τη δεύτερη προεδρία του Τραμπ αν δεν αντιληφθείς ότι διαμορφώνεται από απόψεις της Δεξιάς του Διαδικτύου…
«Ο Τραμπ είναι αναμφίβολα ο Αμερικανός πρόεδρος που έχει χειριστεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο», γράφει ο Ντον Μοϊνίχαν στην ιστοσελίδα πολιτικών ερευνών «donmoynihan.substack.com», υπό τον τίτλο «Ζούμε υπό την επιρροή ενός δικτάτορα των click (Clicktator)», εξηγώντας μας ότι αυτό που βλέπουμε σήμερα από την κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι απλώς μια δεξιοτεχνική χειραγώγηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά κάτι πιο ανησυχητικό: «Σήμερα, ζούμε σε μια αλγοριθμική κοινωνία που κυβερνάται από ρεαλιστικές απεικονίσεις ανθρώπινων εγκεφάλων», μας λέει… «Μια Clicktatorship», που πάει να πει «Μια δικτατορία των κλικ»!..
Με τον όρο «δικτατορία των κλικ», ο καθηγητής Ντον Μοϊνίχαν περιγράφει μια μορφή διακυβέρνησης (όπως αυτή του Ντόναλντ Τράμπ, πρωταρχικά – και, δευτερευόντως, όπως αυτή του Μητσοτάκη, λέω εγώ), που συνδυάζει μια κοσμοθεωρία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με αυταρχικές τάσεις. Αυτό υπονοεί ότι οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτή τη μορφή διακυβέρνησης δεν χρησιμοποιούν απλώς τις διαδικτυακές πλατφόρμες ως τρόπο επικοινωνίας, αλλά ότι οι πεποιθήσεις, η κρίση και η λήψη αποφάσεών τους αντανακλούν, επηρεάζονται και ανταποκρίνονται άμεσα στον διαδικτυακό κόσμο σε απόλυτο βαθμό: Η κατά Μοϊνίχαν «Clickatorship / Δικτατορία των κλικ», θεωρεί τα πάντα ως διαδικτυακό περιεχόμενο, συμπεριλαμβανομένων των βασικών πολιτικών αποφάσεων και των πρακτικών εφαρμογής τους».
«Ο φόνος στη Μινεσότα (σ. σ: της 37χρονης Ρενέ Νικόλ Γκουντ που πυροβόλησε και σκότωσε η ICE στη Μινεάπολη) είναι ένα καλό παράδειγμα του πώς η «Clickatorship» έχει διαχυθεί στους κόλπους της κυβέρνησης Τράμπ», λέει στη συνέντευξή του στον Ηλία Μαγκλίνη της «Καθημερινής» ο Ντον Μοϊνίχαν, αποκαλύπτοντας ότι «το υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας προσλαμβάνει κόσμο για τις τάξεις της ICE χρησιμοποιώντας ινφλουένσερ του Διαδικτύου και προπαγανδιστικές εικόνες, μέσα από τις οποίες η πάταξη της μετανάστευσης παρουσιάζεται σαν ένα μιλιταριστικό βιντεοπαιχνίδι: «Οι άνθρωποι που ανταποκρίνονται, βομβαρδίζονται από εικόνες που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα και που είναι επικίνδυνες όταν τίθενται σε εφαρμογή στους δρόμους της Αμερικής», καταλήγει.
Στην ίδια συνέντευξη, ο Μοϊνίχαν καταθέτει την σοκαριστική πληροφορία ότι «στις επιδρομές της ICE συμμετέχουν στρατολογημένοι φωτογράφοι, οι εικόνες των οποίων μοντάρονται στη συνέχεια και γίνονται περιεχόμενο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης», προσθέτοντας ότι «ο πράκτορας της ICE που σκότωσε την Αμερικανίδα πολίτη στη Μινεάπολη κατέγραφε το γεγονός με το προσωπικό του κινητό την ώρα που την πυροβολούσε» και ότι «στη συνέχεια, η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποίησε τις εικόνες του για να τον απαλλάξει από κάθε κατηγορία!..
Απ’ όλα αυτά καταλαβαίνουμε, υποθέτω, ότι η κυβέρνηση Τράμπ δεν χρησιμοποιεί απλώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διαμορφώσει ένα αφήγημα. Ότι ο ίδιος, μα και πολλά απ’ τα βασικά μέλη της, είναι βαθιά εθισμένα σε αυτά: «Θα ανησυχούσαμε αν ένας ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος ήταν αλκοολικός ή ναρκομανής, γνωρίζοντας ότι αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την κρίση του και τη λήψη αποφάσεων. Αλλά θα πρέπει να ανησυχούμε εξίσου για τις ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές των Pete Hegseth και Elon Musk στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης - όσο θα ανησυχούσαμε αντίστοιχα αν ήταν εθισμένοι στο αλκοόλ ή στην κεταμίνη», σχολιάζει σχετικά ο καθηγητής Μοϊνίχαν. Μαζί του κι εμείς…
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)