Μειώσεις 15 - 30% στις συντάξεις κρύβει το Ασφαλιστικό

Η

 

Συντάκτης: Τζώρτζης Ρούσσος      

 

Μειώσεις στις συντάξεις, που ξεκινούν από 15% και φτάνουν έως και πάνω από 30% (για τους υψηλόμισθους που εντάσσονται στο πλαφόν), κρύβονται στο σχέδιο της κυβέρνησης για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα και αν πάρει την έγκριση των δανειστών, θα αλλάξει εκ βάθρων την Κοινωνική Ασφάλιση.

Με τις κυβερνητικές προτάσεις να προκρίνουν ένα Ταμείο που θα χορηγεί τις συντάξεις και δυσθεώρητη αύξηση των εισφορών σε αυτοαπασχολούμενους, επιστήμονες και αγρότες (20% επί του καθαρού φορολογητέου εισοδήματός τους), η κυβέρνηση επιλέγει τελικά να πληρώσουν το μάρμαρο των ελλειμμάτων στο ασφαλιστικό οι νέοι ασφαλισμένοι που θα πάρουν τη σύνταξή τους με βάση κλιμακωτό ποσοστό αναπλήρωσης.

Αυτή η κλιμάκωση δίνει και το στίγμα των μειώσεων στις συντάξεις, δεδομένου ότι ενώ με τον ισχύοντα νόμο (3863/2010) το τελικό ποσό της σύνταξης καθορίζεται για όλα τα έτη με βάση τον συντελεστή που αντιστοιχεί στο τελευταίο πλήρες έτος ασφάλισης, στο σχέδιο της κυβέρνησης προβλέπεται κλιμάκωση ανάλογα με τις περιόδους ασφάλισης.

Από την άλλη, οι συνταξιούχοι γλιτώνουν τη μείωση της σύνταξής τους τουλάχιστον μέχρι τη λήξη των Μνημονίων, ενώ προβλέπεται και η καταβολή της διαφοράς που θα προκύπτει από τον ενιαίο τρόπο υπολογισμού της σύνταξης για τουλάχιστον μία τριετία μετά τη λήξη των προγραμμάτων προσαρμογής. Τέλος, αφήνεται ανοικτό το ενδεχόμενο για αυτόματη μείωση ή αύξηση των συντάξεων ανάλογα με την πορεία της ελληνικής οικονομίας…

 

Η νέα δομή του συστήματος

Η κυβέρνηση στο σχέδιό της δημιουργεί Ενιαίο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλειας που περιλαμβάνει το Εθνικό Σύστημα Υγείας για τις παροχές υγείας, το Εθνικό Σύστημα Κοινωνικής Αλληλεγγύης για τις προνοιακές παροχές και το Εθνικό Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης για τις ασφαλιστικές. Το Εθνικό Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης λειτουργεί με ενιαίους κανόνες για όλους τους εργαζομένους στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα.

Παράλληλα συστήνεται Εθνικό Συμβούλιο Κοινωνικής Ασφάλειας (Ε.ΣΥ.ΚΑ.) ως συμβουλευτικό όργανο των υπουργείων Υγείας και Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για τη χάραξη των πολιτικών της πολιτείας, στο πλαίσιο του Ενιαίου Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλειας.

Με αυτά τα δεδομένα, στους ανασφάλιστους υπερήλικες και στους συνταξιούχους σύνταξης γήρατος, αναπηρίας και θανάτου καταβάλλονται ειδικά προνοιακά επιδόματα, η δαπάνη για την καταβολή των οποίων βαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό.

Τα επιδόματα αυτά είναι το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΚΑΣ) και το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ανασφάλιστων Υπερήλικων.

Από την άλλη, όλα τα Ταμεία συγχωνεύονται ως προς την καταβολή των συντάξεων στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ μετονομάζεται σε Εθνικό Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ) και αποτελεί εφεξής τον μοναδικό φορέα παροχής κύριας κοινωνικής ασφάλισης.

Στον ΕΦΚΑ εντάσσονται αυτοδίκαια από 1.1.2016 όλοι οι υφιστάμενοι φορείς κύριας κοινωνικής ασφάλισης, με την εξαίρεση του ΝΑΤ και του ΟΓΑ, που διατηρούν αυτοτελή νομική προσωπικότητα για την άσκηση των μη ασφαλιστικών αρμοδιοτήτων τους.

 

Ο διαχωρισμός της σύνταξης

Από 1.1.2016, η σύνταξη λόγω γήρατος, αναπηρίας και θανάτου του φορέα κύριας ασφάλισης υπολογίζεται ως το άθροισμα δύο τμημάτων: της εθνικής σύνταξης και της ανταποδοτικής σύνταξης. Η Εθνική Σύνταξη αποσκοπεί στην αντιμετώπιση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και δεν χρηματοδοτείται από ασφαλιστικές εισφορές, αλλά απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Το ανταποδοτικό μέρος της σύνταξης αποσκοπεί στην εξασφάλιση αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης, όσο το δυνατόν εγγύτερα προς εκείνο που είχε ο εργαζόμενος κατά τη διάρκεια του εργασιακού βίου του. Υπολογίζεται βάσει των αποδοχών ή του εισοδήματος επί των οποίων καταβλήθηκαν εισφορές και του ποσοστού αναπλήρωσης (βλέπε πίνακα).

Η εθνική σύνταξη καταβάλλεται σε όλους όσοι διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα για τουλάχιστον 15 έτη, μεταξύ του 15ου και του 67ου έτους της ηλικίας τους ή του έτους της ηλικίας τους στο οποίο θεμελιώνουν δικαίωμα πλήρους σύνταξης.

Οι ασφαλισμένοι κύριας ασφάλισης δικαιούνται ανταποδοτικό μέρος σύνταξης, που προκύπτει με βάση τις συντάξιμες αποδοχές, τον χρόνο ασφάλισης και τα κατ’ έτος ποσοστά αναπλήρωσης υπολογιζόμενα επί των συντάξιμων αποδοχών.

Ως συντάξιμες αποδοχές για τον υπολογισμό του ανταποδοτικού μέρους σύνταξης κύριας ασφάλισης λόγω γήρατος, αναπηρίας ή θανάτου λαμβάνονται υπόψη για τους μισθωτούς ο μέσος όρος μηνιαίων αποδοχών του ασφαλισμένου καθ’ όλη τη διάρκεια του ασφαλιστικού βίου του. Ο μέσος αυτός όρος υπολογίζεται ως το πηλίκο της διαίρεσης του συνόλου των μηνιαίων αποδοχών διά του συνολικού χρόνου ασφάλισής του.

Ως σύνολο μηνιαίων αποδοχών που έλαβε ο ασφαλισμένος νοείται το άθροισμα των μηνιαίων αποδοχών που υπόκεινται σε εισφορές, καθ’ όλη τη διάρκεια του ασφαλιστικού βίου του, εξαιρουμένων των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας που τυχόν καταβλήθηκαν.

Για τον υπολογισμό των συντάξιμων αποδοχών λαμβάνονται υπόψη οι αποδοχές του ασφαλισμένου για κάθε ημερολογιακό έτος, πλην του τελευταίου έτους ή τμήματος έτους κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση συνταξιοδότησης, προσαυξαυνόμενες κατά την ετήσια μεταβολή μισθών, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.

Αντίστοιχα, για τους αυτοαπασχολούμενους και τους αγρότες, για τον υπολογισμό του ανταποδοτικού μέρους της σύνταξης λαμβάνονται υπόψη οι ασφαλιστικές κατηγορίες βάσει των οποίων υπολογίζονταν οι εισφορές για κύρια σύνταξη, σύμφωνα με το ισχύον δίκαιο μέχρι τη θέση σε ισχύ του νόμου αυτού, και, για το διάστημα μετά την ψήφιση του συγκεκριμένου σχεδίου, το εισόδημα το οποίο υπόκειται σε εισφορές, καθ’ όλη τη διάρκεια του ασφαλιστικού βίου.

Πρόσωπα τα οποία είναι συνταξιούχοι των ενταχθέντων στον ΕΦΚΑ φορέων, τομέων και κλάδων, κατά την ημερομηνία ένταξής τους στον ΕΦΚΑ, εφόσον οι συντάξεις τους είναι της αυτής αιτίας, δικαιούνται από τον ΕΦΚΑ σύνταξη ίση με το άθροισμα των καταβαλλόμενων συντάξεων από τους ενταχθέντες στον ΕΦΚΑ φορείς, τομείς και κλάδους. Σε περίπτωση που οι συντάξεις προέρχονται από διαφορετικές αιτίες, ο ΕΦΚΑ εξακολουθεί να καταβάλλει αυτές χωριστά.

 

Προσαυξήσεις

Το ποσό της υπολογιζόμενης σύνταξης γήρατος ή αναπηρίας προσαυξάνεται κατά 8% για το πρώτο παιδί, κατά 10% για το δεύτερο παιδί και κατά 12% για το τρίτο παιδί και κάθε ένα από τα επόμενα, εφόσον είναι άγαμα και ανήλικα και δεν εργάζονται ή είναι ανίκανα για κάθε βιοποριστική εργασία και δεν λαμβάνουν σύνταξη από οποιονδήποτε ασφαλιστικό οργανισμό ή το Δημόσιο ημεδαπής ή αλλοδαπής. Η προσαύξηση παρατείνεται μέχρι το 24ο έτος της ηλικίας, εφόσον τα παιδιά φοιτούν ή σπουδάζουν.

Το ποσό της καταβαλλόμενης σύνταξης, λόγω γήρατος, αναπηρίας ή θανάτου, προσαυξάνεται κατά 50%, εφόσον οι συνταξιούχοι είναι πλήρως τυφλοί ή, λόγω πάθησης ή αναπηρίας, τελούν διαρκώς σε κατάσταση η οποία απαιτεί συνεχή επίβλεψη, συμπαράσταση και περιποίηση ετέρου προσώπου. Επί τετραπληγίας, το ποσό της καταβαλλόμενης σύνταξης προσαυξάνεται σύμφωνα με τις ισχύουσες κατά τη δημοσίευση του νόμου διατάξεις.

Στην περίπτωση ασφαλισμένων μισθωτών οι οποίοι έχουν καταβάλει εισφορές ανώτερες από αυτές του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, όπως και στην περίπτωση ασφαλισμένων που θα καταβάλλουν εθελοντικά εισφορές ανώτερες από τις προβλεπόμενες στον νόμο αυτό, η σύνταξη προσαυξάνεται κατά ποσοστό που θα ορισθεί με απόφαση του υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, μετά από εισήγηση της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής, βάσει σχετικής οικονομικής αναλογιστικής μελέτης.

Το πλαφόν

Μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής το καταβαλλόμενο καθαρό ποσό κάθε ατομικής σύνταξης δεν μπορεί να υπερβαίνει το εξαπλάσιο της εθνικής σύνταξης (σήμερα 384 ευρώ) και το άθροισμα του καταβαλλομένου καθαρού ποσού των συντάξεων που δικαιούται κάθε συνταξιούχος από οποιαδήποτε αιτία, από το Δημόσιο, ΝΠΔΔ ή οιονδήποτε ασφαλιστικό φορέα κύριας ή επικουρικής ασφάλισης, το οκταπλάσιο αυτής (σήμερα 384 ευρώ).

 

Οι επικουρικές συντάξεις

Το ποσό της επικουρικής σύνταξης διαμορφώνεται με βάση:

• α) τα δημογραφικά δεδομένα, τα οποία στηρίζονται σε εγκεκριμένους αναλογιστικούς πίνακες θνησιμότητας και
• β) το πλασματικό ποσοστό επιστροφής που θα εφαρμόζεται στις συνολικά καταβληθείσες εισφορές και το οποίο θα προκύπτει από την ποσοστιαία μεταβολή των συντάξιμων αποδοχών των ασφαλισμένων.

Πάντως, για τους ασφαλισμένους μέχρι 31.12.2013 οι οποίοι καταθέτουν αίτηση συνταξιοδότησης από την 1.1.2015 και εντεύθεν, το ποσό της επικουρικής σύνταξης αποτελείται από το άθροισμα δύο τμημάτων:

• 1) Το τμήμα της σύνταξης που αντιστοιχεί στον χρόνο ασφάλισής τους έως 31.12.2014 υπολογίζεται με βάση ποσοστό αναπλήρωσης, το οποίο για κάθε χρόνο ασφάλισης αντιστοιχεί σε 0,45% υπολογιζόμενο επί των συντάξιμων αποδοχών εκάστου ασφαλισμένου, όπως αυτές υπολογίζονται και για την έκδοση της κύριας σύνταξης.
• 2) Το τμήμα της σύνταξης που αντιστοιχεί στον χρόνο ασφάλισής τους από 1.1.2015 και εφεξής υπολογίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου αυτού.

Οι εισφορές για την επικουρική ασφάλιση από 1.1.2016 και μέχρι την 31.12.2018 υπολογίζονται σε ποσοστό 3,5% για τον ασφαλισμένο και σε ποσοστό 4% για τον εργοδότη επί των πάσης φύσεως αποδοχών του εργαζόμενου.

Από 1.1.2016 και για διάστημα τριών ετών το ποσό της μηνιαίας εισφοράς όλων των αυταπασχολουμένων, ελευθέρων επαγγελματιών, ασφαλισμένων πριν και μετά την 1.1.1993 στο Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ) υπολογίζεται σε ποσοστό 7,5% επί του εισοδήματος, όπως ειδικότερα προσδιορίζεται στα άρθρα 53 και 54 του παρόντος. Μετά το πέρας της τριετίας, η μηνιαία εισφορά για την επικουρική ασφάλιση διαμορφώνεται στο ύψος που ίσχυε κατά την 31.12.2015.

ΙΝΤΙΜΕ 

        

Τι θα γίνει με τους νυν συνταξιούχους

Σύμφωνα με το σχέδιο της κυβέρνησης σε εφαρμογή των ενιαίων κανόνων οι ήδη καταβαλλόμενες κατά τη δημοσίευση του νόμου κύριες συντάξεις αναπροσαρμόζονται με βάση τα ισχύοντα για τους μελλοντικούς συνταξιούχους.

Ωστόσο, όπως ρητώς αναγράφει το κυβερνητικό σχέδιο, μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής οι συντάξεις συνεχίζουν να καταβάλλονται στο ύψος που είχαν κατά την ψήφιση του σχεδίου.

Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, εφόσον το καταβαλλόμενο ποσό των συντάξεων αυτών είναι μεγαλύτερο από αυτό που προκύπτει από τον υπολογισμό τους, το επιπλέον ποσό εξακολουθεί να καταβάλλεται στον δικαιούχο ως προσωπική διαφορά, απομειούμενη μέχρι την τελική αντιστοίχιση με τις συντάξεις όσων θα συνταξιοδοτηθούν μετά τη θέση σε ισχύ του νόμου αυτού. Εάν είναι μικρότερο, καταβάλλεται στον συνταξιούχο το αναλογούν υπολειπόμενο ποσό της διαφοράς.

Οι συντάξεις που εκδίδονται μετά τη θέση σε ισχύ του νόμου αυξάνονται κατ’ έτος με κοινή απόφαση των υπουργών Οικονομικών και Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, στη βάση συντελεστή που διαμορφώνεται κατά 50% από τη μεταβολή του ΑΕΠ και κατά 50% από τη μεταβολή του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή του προηγούμενου έτους και δεν υπερβαίνει την ετήσια μεταβολή του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή.

 

Εισφορές με βάση το εισόδημα

Του Διονυσίου Ρίζου*

 

Για τους μισθωτούς το συνολικό ποσοστό εισφοράς κλάδου σύνταξης στον ΕΦΚΑ ασφαλισμένου μισθωτού και εργοδότη ορίζεται σε 20% επί των πάσης φύσεως αποδοχών των εργαζομένων και κατανέμεται κατά 6,67% σε βάρος των ασφαλισμένων και κατά 13,33% σε βάρος των εργοδοτών, συμπεριλαμβανομένου από 1.1.2017 και του Δημοσίου και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου.

Στο ίδιο ύψος από 1.1.2017 οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι υπάγονταν στην ασφάλιση του ΟΑΕΕ και του ΕΤΑΑ καταβάλλουν, ανεξαρτήτως του χρόνου υπαγωγής στην κοινωνική ασφάλιση, μηνιαία ασφαλιστική εισφορά για τον κλάδο σύνταξης, ύψους 20% επί του μηνιαίου εισοδήματός τους, όπως αυτό καθορίζεται είτε με βάση το καθαρό φορολογητέο αποτέλεσμα, από την ασκούμενη δραστηριότητά τους κατά το προηγούμενο φορολογικό έτος, είτε με βάση την καθαρή αξία των παρεχόμενων μηνιαίως ή σε άλλη τακτική χρονική βάση υπηρεσιών του τρέχοντος έτους για το οποίο εκδίδονται δελτία παροχής υπηρεσιών, τιμολόγια ή αποδείξεις επαγγελματικής δαπάνης.

Αντίστοιχα οι ασφαλισμένοι, που ασφαλίζονταν ως αυτοπασχολούμενοι στην ασφάλιση του Κλάδου Κύριας Ασφάλισης Αγροτών του ΟΓΑ, ανεξαρτήτως του χρόνου υπαγωγής στην κοινωνική ασφάλιση, από 1-1-2017 καταβάλλουν ασφαλιστική εισφορά στον κλάδο κύριας σύνταξης επί του εισοδήματός τους, όπως αυτό καθορίζεται με βάση το καθαρό φορολογητέο εισόδημα από την ασκούμενη αγροτική δραστηριότητα κατά το προηγούμενο οικονομικό έτος.

Ωστόσο το ποσοστό υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών για τους αγρότες καθορίζεται κλιμακούμενο, ώστε από την 1-1-2019 να βρίσκεται στο 20%. Ετσι από 1ης Ιουλίου 2015 έως και το τέλος 2016 ορίζεται σε 10%, το 2017 ορίζεται σε 14%, το 2018 σε 17% και από την 1η-1-2019 διαμορφώνεται σε 20%.

 

Αναδόμηση εκ θεμελίων

Αντιμέτωποι με μια εκ θεμελίων αναδόμηση του ασφαλιστικού συστήματος ήρθαν όλοι οι ασφαλισμένοι μετά την αποκάλυψη του σχεδίου της κυβέρνησης για το νέο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Ενας φορέας για όλους τους ασφαλισμένους με ενιαίες εισφορές για τους μισθωτούς και υπολογισμό επί του εισοδήματος για τους ελεύθερους επαγγελματίες, χαμηλή ανταποδοτικότητα και έμφαση στην εθνική σύνταξη είναι μερικά από τα στοιχεία του νέου σχεδίου.

Αλλαγή στον τρόπο υπολογισμού της σύνταξης για όσους αποχωρούν από εδώ και πέρα, με το ποσοστό αναπλήρωσης να πέφτει στο 40% και να φτάνει το 60% μαζί με την εθνική σύνταξη, και διαφορά ανάμεσα στους συνταξιοδοτούμενους το 2015 και τους νέους συνταξιούχους της τάξης του 15% και σε ακραίες περιπτώσεις του 30%.

Ο υπολογισμός με μέσο όρο αποδοχών όλου του ασφαλιστικού βίου θα οδηγήσει σε ακόμη χαμηλότερη σύνταξη όσους αποχωρούν από την ψήφιση του νόμου και μετά, ενώ το μόνο που φαίνεται να αποφεύγεται είναι ο επανυπολογισμός των κύριων συντάξεων με περικοπή, η οποία όμως θα επανακριθεί σε μια τριετία.

Το πλέον του νέου ποσού θα χορηγείται με τη μορφή της προσωπικής διαφοράς. Τέλος, οι επικουρικές συντάξεις θα μειωθούν με βάση τη γνωστή ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, που μετονομάζεται σε συντελεστή βιωσιμότητας. Η αναμονή για το νέο ασφαλιστικό επιφύλασσε επομένως αρνητικά μαντάτα για τους ασφαλισμένους και συνταξιούχους.

*Δικηγόρος ειδικευμένος στο Δίκαιο Κοινωνικής Ασφάλισης

www.efsyn.gr

Συντάξεις: “Οι υποσχέσεις αξίζουν όσο αξίζουν εκείνοι που τις δίνουν”…

Νίκος Μπογιόπουλος

 

Ο πρωθυπουργός δήλωσε:

«Δεν έχουμε σκοπό να προχωρήσουμε σε 12η μείωση των κύριων συντάξεων».

Υποψιαζόμαστε ότι εδώ κάποιος δεν ξέρει να μετράει.

Εξηγούμαστε:   

1. Από 1/7/2015 (ν. 4334/2015) η κύρια σύνταξη μειώθηκε 2% μέσω της αύξησης των κρατήσεων «υπέρ υγείας». Αυτή ήταν η 12^η μείωση μετά τις 11 της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Και την έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.  
2. Από 1/9/2015 εφαρμόζεται ο νέος τρόπος υπολογισμού της σύνταξης που επιφέρει μειώσεις κύριας σύνταξης επιπλέον κατά 2-3%. Αυτή ήταν η 13^η μείωση. Την έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.
3. Με τον ν. 4336/2015 επιβάλλεται μείωση 10% σε όσους επιλέγουν να συνταξιοδοτηθούν με μειωμένες συντάξεις λόγω ορίου ηλικίας. Πχ ασφαλισμένη με 700 ευρώ πλήρη σύνταξη και 20 έτη ασφάλισης, αν επιλέξει να συνταξιοδοτηθεί σε ηλικία 62 ετών θα λάβει 420 ευρώ κύρια σύνταξη δηλαδή μειωμένη κατά 40%, μέχρι να φτάσει στα 67 πού θα λάβει 490 ευρώ. Αυτή είναι η 14^η μείωση. Την έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.
4. Με την λεγόμενη «εγκύκλιο Χαικάλη» επήλθε – σε εφαρμογή των νόμων που θα καταργούσε ο ΣΥΡΙΖΑ – η μείωση του κατώτατου ορίου σύνταξης από 486 σε 392 ευρώ. Είναι η 15^η μείωση. Την έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.
5. Πάλι με τον ν.4336/2015 μειώνεται το τμήμα της σύνταξης μεταξύ οργανικού και κατώτατου ποσού. Είναι η 16^η μείωση. Την έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.
6. Βάσει του τρίτου Μνημονίου επιβάλλεται άμεση κατάργηση του ΕΚΑΣ για το 20% των δικαιούχων και οριστική κατάργησή του έως το 2019. Είναι η 17^η μείωση. Την έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.
7. Βάσει των μνημονιακών ρυθμίσεων έχει ήδη ψηφιστεί πάγωμα της κατώτερης σύνταξης στη σημερινή ονομαστική της αξία ως το 2021. Είναι η 18^η μείωση. Την έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Λοιπόν; Για ποιες κύριες συντάξεις δίνει «μάχη» ο ΣΥΡΙΖΑ; Για τις κομμένες (και) από τον ίδιο;

Κατά τα λοιπά ο κ.Τσίπρας συνεχίζει να παριστάνει τον «μαχητή» των δικαίων των συνταξιούχων! Συνεχίζει να υπόσχεται ότι δεν θα κόψει (τις κομμένες και από τον ίδιο!) συντάξεις…

Και όλα τούτα ενώ χτες ο κ. Κατρούγκαλος παρέδωσε στους πολιτικούς αρχηγούς το σχέδιό του για το ασφαλιστικό, το οποίο προβλέπει νέες μειώσεις κύριων συντάξεων έως και 30%!

Πόσο αξίζουν και αυτές οι υποσχέσεις του Τσίπρα; Το ερώτημα μας πάει πίσω στο 1993. Ήταν παραμονές των εκλογών. O Αντρέας Παπανδρέου υποσχόταν ότι αν ερχόταν το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, θα ανέτρεπε την πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, και δεν θα πωλείτο ο ΟΤΕ.

Ρωτήθηκε τότε ο πρόεδρος του ΣΕΒ πως αποτιμούσε τις εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ και τις υποσχέσεις του Αντρέα Παπανδρέου. Και είχε απαντήσει: «Οι υποσχέσεις αξίζουν όσο αξίζουν εκείνοι που τις δίνουν»!

Φυσικά, ο ΟΤΕ, που «δεν θα πουλιόταν», μετά τις εκλογές ξεπουλήθηκε. Από το ΠΑΣΟΚ.

Βλέπετε, σε όλες τις εποχές, οι ηγεσίες του ΣΕΒ, των «Θεσμών» κοκ, όλο και κάτι παραπάνω ξέρουν…

Πηγή: enikos.gr

Η ελπίδα γεννιέται στις ρωγμές

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

Στη μετανεωτερική οπτική του κόσμου «όλα παίζουν» και «όλα παίζονται», αλλά και όλα είναι σχετικά μέσα στη γενικευμένη αβεβαιότητα. Γι’ αυτό ο ενδεικνυόμενος τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων είναι η «θεωρία των παιγνίων», οι θεωρίες του χάους και ο περίφημος νόμος της Τύχης, δηλαδή της απροσδιοριστίας. Μόνο που η μετανεωτερικότητα εμπεριέχει μια σοβαρή αντίφαση, αρνείται το απόλυτο, αρνείται τους νόμους  και συνεπώς τις «ταυτότητες» και τις απόλυτες βεβαιότητες-πίστεις. Αλλά ακόμη και αυτός της απροσδιοριστίας είναι ένας «νόμος». Είναι δηλαδή μία πίστη που αρνείται την πίστη. Ή, διαφορετικά, είναι μία πίστη που ενσωματώνει και τη μη πίστη. Γι’ αυτό το λόγο δεν μπορεί να παράσχει μια νέα «ταυτότητα» ειμή μόνο αυτή του χαμαιλέοντα που, όμως, τρελαίνεται σαν τον Άμλετ από την πληθώρα (πραγματικών ή ψευδαισθησιακών) επιλογών καθώς δεν ξέρει ποιο χρώμα να διαλέξει, όταν βρίσκεται πάνω σε μια πολύχρωμη σκωτσέζικη φούστα…

Η «τρέλα» του χαμαιλέοντα που μας πλήττει, οφείλεται και στην μεταιχμιακή κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε (σε μια εποχή μεταξύ των εποχών), όπου η μεταβατικότητα διαπερνά τα πάντα, καθώς άλλοτε αποδυναμώνει και άλλοτε ενισχύει τις παλιές αντιθέσεις. Η πολιτιστική ομογενοποίηση ενισχύει μεν τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση αλλά συγχρόνως ενισχύει την τοπικότητα και τις ιδιαίτερες, εθνικές κουλτούρες, που αντιστέκονται στην εξαφάνιση. Ο πόλεμος, ή η βία αλλού γίνονται αποδεκτές ως εγγεγραμμένες στη… φύση των πραγμάτων (δημιουργική βία, δημιουργική καταστροφή κ.ά.) και αλλού λογίζονται ως παραλογισμός... Η τέχνη και κυρίως η θρησκεία, παρά το γεγονός ότι ο Χέγκελ είχε προδιαγράψει εδώ και δύο αιώνες ότι όσο και αν τις θαυμάζουμε δεν κλίνουμε πια το γόνυ μπροστά τους, λειτουργούν ακόμη λατρευτικά, διαμορφώνοντας ένα ακόμη δίπολο, δύο κόσμους: έναν που χρειάζεται τη θρησκεία για να τονώνει τη φαντασία των μαζών, νομιμοποιώντας τους σκοπούς της ηθικής και πολιτικής τάξης του και έναν άλλον, πιο περιορισμένο κόσμο που έχει αντικαταστήσει τη θρησκεία με την επιστήμη και την τεχνολογική επανάσταση...

Τα μέλη του δεύτερου κόσμου δεν είναι άθρησκοι, αλλά μη-θρήσκοι, που αντιμετωπίζουν τη θρησκεία ως μέρος της «παράδοσης» και ακολουθούν το τελετουργικό της κατά τις σημαντικές γιορτές. Για να το θέσουμε αλλιώς, σήμερα υπάρχει ένας κόσμος που «κάνει ότι πιστεύει», ακολουθώντας ορισμένα θρησκευτικά τελετουργικά και ήθη, δίκην σεβασμού στην παράδοση και σ’ έναν τρόπο ζωής (lifestyle), όπως συμβαίνει στην Ευρώπη κι ένα μικρό μέρος των πολιτών των ΗΠΑ και σε εκείνους που «πιστεύουν πραγματικά», τους οποίους αποκαλούμε φονταμενταλιστές. Άρα το νέο δίπολο είναι «φονταμενταλιστές-μη φονταμενταλιστές». Υπ’ αυτή τη διάκριση, η Ευρώπη (χαμηλός αριθμός θρησκευόμενων) είναι «μη φονταμενταλιστική» ενώ οι ΗΠΑ καθώς και ένα σημαντικό μέρος του ισλαμικού κόσμου είναι φονταμενταλιστικό καθώς ο αριθμός των θρησκευόμενων εκεί (όπου η θρησκεία βιώνεται ως «ριζική εμπειρία») είναι τεράστιος.

Παραδόξως, δεν έχουμε μία σύγκρουση της Ευρώπης με την Αμερική (τουλάχιστον όχι ακόμα), αλλά μία σύγκρουση των φονταμενταλισμών Δύσης και Ανατολής. Εδώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε μία ταυτότητα, η οποία, όμως, παρουσιάζεται ως η μεγαλύτερη αντίθεση. Με άλλα λόγια δεν έχουμε την ενότητα των αντιθέτων, αλλά την αντίθεση των ομοίων. Αυτό δεν είναι τόσο διακριτό λόγω της απόκρυψης της ύπαρξης του αμερικανικού φονταμενταλισμού. Η Δύση οργανώνει βομβαρδισμούς άλλων φονταμενταλισμών, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που οι φανατικοί δεξιοί πολέμιοι της ανδρικής ομοφυλοφιλίας στις ΗΠΑ οργανώνουν τα «ξυλοφορτώματα των γκέι» κατά τη διάρκεια των οποίων τους βιάζουν, αποδεικνύοντας ότι πίσω από το φανατισμό τους κρύβεται η δική τους ομοφυλοφιλία! Όπως ο γκέι συναντά στον φανατικό αντι-γκέι τον εγελιανό «αντιθετικό προσδιορισμό» του, το ίδιο και ο αμερικανικός φονταμενταλισμός συναντά τον όμοιό του, ή καλύτερα ικανοποιείται με τη μορφή του αντιθέτου του που είναι ο ίδιος, δηλαδή ο «βιασμός» του Ισλάμ.

Βλέπουμε, έτσι, ότι δίπλα στα «παλαιά» δίπολα παρά την ανακήρυξη του «τέλους» τους έχουμε και νέα δίπολα, αλλά όχι νέες αντιθέσεις, καθώς τα κυρίαρχα δίπολα σήμερα (Δύση-Ισλάμ) είναι ταυτολογικά (δηλαδή ψευδοδίπολα)! Και κάτω από το σεντόνι των «ψευδο-αντιθέσεων» βρίσκονται τα πραγματικά και κυνικά οικονικο-γεωπολιτικά συμφέροντα. Αλλά το γεγονός και μόνο ότι η επίκληση των «ψευδο-αντιθέσεων» λειτουργεί στις ΗΠΑ και αλλού σημαίνει την ύπαρξη ενός πολιτιστικού «εδάφους» που τις αποδέχεται, νομιμοποιώντας τις πραγματικές δραστηριότητες και σκοπιμότητες…

Ενίοτε οι ιστορικές αναλογίες βοηθούν να «δούμε» το μέλλον. Αλλά πάντα οι αναγωγές είναι επικίνδυνες όταν πρόκειται για ριζικές αλλαγές. Πάντως, όλα είναι ανοιχτά. Και αυτή ή η άλλη έκβαση θα εξαρτηθεί από το συσχετισμό δυνάμεων, που αυτή τη στιγμή είναι καταφανώς υπέρ των «πλανητικών πάνω». Οι τελευταίοι δρουν χωρίς αντίπαλο αφού ένα κίνημα των «πλανητικών κάτω» δεν υφίσταται ούτε είναι ορατό ακόμη. Ο εθνικισμός και ο ρατσισμός εξακολουθούν να δημιουργούν της αποσσυσωματώσεις και τις πολυδιασπάσεις των «κάτω» σε εθνικό επίπεδο… Καμία νέα «πίστη», κανένα νέο ιδεολογικό όχημα των «κάτω» δεν υπάρχει που να αντιπαρατίθεται ισχυρά στο αξιακό σύστημα των «πάνω», που είναι το Εγώ και το Χρήμα. Η ισορροπία μεταξύ οικονομίας και κοινωνίας με τη διαμόρφωση «ορίων συσσώρευσης» είναι μία πλάνη, όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, καθώς η προσπάθεια διαμόρφωσης κάτι τέτοιου σε εθνικό επίπεδο είναι σαν να προσπαθεί κανείς να ξεφύγει μόνος του από την παγκόσμια μαφία. Συνεπώς, ή θα υπάρξει ένα παγκόσμιο κίνημα που δεν θα αμύνεται απλώς αλλά και θα προτείνει, αντιπαραθέτοντας ένα νέο είδος ανθρώπου στο σημερινό εγωτικό κανίβαλο, ένα είδος που θα βρίσκει τον εαυτό του και την πλήρωσή του στο Εμείς, στη συλλογικότητα, που θα επανεφεύρει την Αγάπη ως αρμό των διυποκειμενικών σχέσεων σε βάρος της δύναμης και της απληστίας, που θα προτείνει μία προοπτική της εργασίας που δεν θα είναι άχθος αλλά δημιουργία, ή η σημερινή κίνηση προς την άβυσσο με την ιλιγγιώδη ταχύτητα του κανιβαλικού καπιταλισμού, που ήδη έχει στρατιωτικοποιήσει τις οικονομικές σχέσεις και σαρώνει το κράτος πρόνοιας, θα συνεχιστεί αδιατάρακτα.

Πως θα σωθούμε; Θα σωθούμε μ’ ένα παγκόσμιο κίνημα της διευρυμένης πολιτικής και κοινωνικής «οικολογίας», που θα περιλαμβάνει τη σχέση μας με τη φύση (που σημαίνει επίσης ένα οικονομικό όριο στη συσσώρευση αλλά και να ξαναγίνουμε «φυσικοί») αλλά και τις σχέσεις μεταξύ των κατοίκων του «οίκου» που λέγεται Γη, των ανθρώπων ως μερών της φύσης. Αυτό σημαίνει επανένταξη του ανθρώπου και του πνεύματός του στη φύση και τη φύση του. Σημαίνει μια νέα φιλοσοφία και στάση ζωής, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος δεν είναι εκτός αλλά εντός της φύσης. Σημαίνει εξάλειψη του ρατσισμού και σε πολιτικό επίπεδο απάλειψη της δυνατότητας των «πάνω» να μεταθέτουν τις συγκρούσεις στην περιφέρεια, δημιουργώντας τους εμφυλίους των «κάτω». Όλοι οι «κάτω» είμαστε μετανάστες στο σπίτι μας, ακόμη και στον εαυτό μας. Γι’ αυτό όλοι «οι άλλοι (δεν είμαστε αλλά αντικειμενικά) είναι εμείς». Ο πλούτος του μείγματος που θα δημιουργηθεί από αυτή τη συνάντηση ανθρώπων και πολιτισμών θα είναι εκρηκτικό και θα παράσχει ένα νέο πλούσιο νόημα ζωής όχι μόνο για τους «κάτω» αλλά και για τους «πάνω». Με άλλα λόγια, οι «κάτω», όπως έχει συμβεί μέχρι τώρα, θα εκφράσουν και τα υπαρξιακά και οντολογικά αιτήματα των «πάνω». Βέβαια, «το μέλλον διαρκεί πολύ», όπως κάθε μεταβατική περίοδος, όπως κάθε εποχή μεταξύ των εποχών, όπως κάθε μεσαίωνας, όπου το παλιό έχει ξεθυμάνει τελείως αλλά το καινούργιο δεν έχει ακόμη εμφανιστεί…

*Απόσπασμα από το βιβλίο HOMO AMERICANUS, Καστανιώτης, 2008

www.artinews.gr

«Συνομιλώντας» με την ουτοπία

 

Συντάκτης: Γιώργος Σταματόπουλος     

 

Δεν χρειάζεται 'ρώτημα, στα καθ' ημάς, ποιο ήταν το πιο σπουδαίο γεγονός της χρονιάς που πέρασε. Ασφαλώς το συγκλονιστικό «όχι» του ελληνικού λαού (όταν εκστασιάζεται αντιλαμβάνεται τη δύναμή του). Μη βιαζόμαστε να χαρούμε· ας σκεφτούμε μόνο πώς αυτό το «όχι» μετετράπη εν ακαρεί σε «ναι». Ναι στην υποταγή, ναι στην εκχώρηση της δημόσιας γης, ναι στην παράδοση της εθνικής κυριαρχίας σε αλλότρια συμφέροντα.

Καταστράφηκαν πολλά μετά απ' αυτή τη μετατροπή. Πρώτον, στραπατσαρίστηκε η Αριστερά η ίδια, η ιδεολογία της, ο πολιτισμός της, το ήθος της· δεύτερον, κάθε ουτοπία (πολιτική-οικονομική-φιλοσοφική).

Η κατάρρευση του κομμουνισμού δεν ήταν ήττα της ουτοπίας, όπως πολλοί βιάστηκαν, χαιρέκακα, να διατυμπανίσουν, ούτε ακριβώς αποδείχτηκε ότι αυτή είναι η εγγενής σχέση του ανθρώπου με την κυριαρχία, την εξουσία.

Απλώς όσοι ανέλαβαν να πραγματοποιήσουν την κομμουνιστική ουτοπία δεν μέτρησαν καλά τις οικονομικές συνθήκες, τον παγκόσμιο καπιταλισμό, δεν υπολόγισαν τις ταξικές αντιθέσεις που είχαν δημιουργηθεί καθώς και τις μεγάλες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος.

Δεν αντελήφθησαν ότι ο κοσμοπολίτικος καπιταλισμός είχε γοητεύσει πολλά έθνη και ανθρώπους της τέχνης και της διανόησης.

Ακόμη και τα πρωτοποριακά κινήματα (νταντά, σουρεαλισμός) στις αρχές του εικοστού αιώνα, παρότι επιτέθηκαν στα πάντα, κατέληξαν τελικά στην κομμουνιστική ουτοπία· και οι νέοι, με την εξέγερση τη δεκαετία του '60 σ' όλον σχεδόν τον κόσμο, αφού πήγαν αριστερά, τελικά υποχρεώθηκαν να «υπηρετήσουν» τον «κοσμοπολίτικο» άνεμο μιας κατασκευασμένης ουτοπίας της ελευθερίας και της έξαρσης της ατομικότητας.

Η ουτοπία δεν είναι ανέφικτη, ακόμη και σήμερα που όλοι λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Πάντα θα είναι μέσα μας η ουτοπία, έστω ως ζώπυρη και κινητήρια δύναμη, ακόμη και σαν όραμα για έναν βέλτερο κόσμο, για μια δίκαιη (λέμε...) κοινωνία.

Και ιστορικά, όμως, πάντα θα εμφανίζεται, όπως έχει πολλές φορές συμβεί στο παρελθόν, παρότι πάντα ηττάται· αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάψουμε να πιστεύουμε σε αυτή. Οπως είπαμε, είναι βαθιά ριζωμένη στις σωματοψυχές, και αυτή η ανθρωπολογική της διάσταση δύσκολο να ηττηθεί από την ιστορική της περιπέτεια.

Να και μια μεγάλη μορφή του ελληνικού πνεύματος τι λέει: «Ο κομμουνισμός στην Ανατολή ηττήθηκε ακριβώς λόγω της μαζικοδημοκρατικής πραγμάτωσης της Ουτοπίας στη Δύση, που παρ' όλες τις ελλείψεις της έδεσε τις μάζες στο “σύστημα” και έκοψε τα φτερά των επαναστατικών κινημάτων» (Παναγιώτης Κονδύλης), «Η ηδονή, η ισχύς, η ουτοπία», εκδόσεις «Στιγμή»).

Οσο κι αν έχουν κουραστεί ή απογοητευτεί τα παλικάρια της επανάστασης, όσο και αν όλα φαίνονται τελειωμένα, η ριζοσπαστικότητα εντούτοις και η ανανεωτική διάθεση, κυρίως των νέων, δείχνουν ότι η επανεμφάνιση της ουτοπίας είναι πιθανή ακόμη και στο άμεσο μέλλον. Οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για την επανάκαμψή της.

Αφού η Αριστερά, ο έως πρόσφατα κύριος εκφραστής της, έπαψε να την εκπροσωπεί, η ευθύνη μετατοπίζεται στα κοινωνικά κινήματα, σε κοινοτιστικές μορφές οργάνωσης της παραγωγής, σε αμεσοδημοκρατικές πολιτικές λειτουργίες. Μπορεί να μοιάζει... ουτοπικό, αλλά είπαμε: η ουτοπία είναι εντός της Ιστορίας.

www.efsyn.gr

Η Χίλαρι Κλίντον υπόσχεται να πει την αλήθεια για τους εξωγήινους

Αίσθηση έχει προκαλέσει η υπόσχεση της Χίλαρι Κλίντον πως, αν εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ, θα δώσει στη δημοσιότητα όλα όσα γνωρίζουν οι αμερικανικές κυβερνήσεις για τους εξωγήινους.  
Η Χίλαρι Κλίντον είπε ότι είναι πολύ πιθανόν να μας έχουν επισκεφτεί εξωγήινοι αλλά εμείς ήμασταν πολύ απασχολημένοι με τους εαυτούς μας και δεν τους δώσαμε σημασία, γιατί εκείνη την ώρα κοιτούσαμε το κινητό για να δούμε αν απάντησε στο Facebook η Άντζελα, με την οποία θέλουμε να φασωθούμε.
Η Χίλαρι Κλίντον είπε ακόμα πως η μεγαλύτερη ένδειξη πως οι εξωγήινοι επισκέφτηκαν τη Γη, είναι η αρχαία Ελλάδα.
Όπως είπε η υποψήφια για το χρίσμα των Δημοκρατικών, οι αρχαίοι Έλληνες ήταν μάλλον εξωγήινοι επειδή πέτυχαν τόσο μεγάλα επιτεύγματα πριν από χιλιάδες χρόνια. 
Σύμφωνα με την Χίλαρι Κλίντον, η μεγαλύτερη ένδειξη πως οι αρχαίοι Έλληνες ήταν εξωγήινοι είναι οι σύγχρονοι Έλληνες, που ζουν σαν δούλοι και τους αρέσει, ενώ, αν ήταν απόγονοι των εξωγήινων αρχαίων Ελλήνων, θα αγωνίζονταν για την ελευθερία τους και δεν θα ήταν αμόρφωτοι, αποβλακωμένοι και χάπατα.
Αν λάβουμε υπόψη ότι οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ θα γίνουν σε 11 μήνες, θα πρέπει να περιμένουμε από τους υποψήφιους προέδρους πολλές ακόμα υποσχέσεις για εξωγήινους, UFO, βρυκόλακες, ζόμπι και άλλα τέτοια που ενθουσιάζουν όλους τους καθυστερημένους του πλανήτη.
Ο πιο σίγουρος τρόπος να νικήσει η Χίλαρι Κλίντον στις προεδρικές εκλογές είναι να δηλώσει πως είναι εξωγήινη.
Είναι πιο εύκολο να εκλέξουν οι Αμερικανοί για πρόεδρο έναν εξωγήινο, παρά μια γυναίκα.
Βέβαια, το πρόβλημα της Χίλαρι Κλίντον είναι πως ο αντίπαλός της, Ντόναλντ Τραμπ, μπορεί να πείσει τους Αμερικανούς όχι μόνο ότι υπάρχουν εξωγήινοι αλλά ότι έχει πηδήσει και μερικούς.

(Απαγορεύεται η αναδημοσίευση των κειμένων του blog από μνημονιακά και νεομνημονιακά site και blog. Σε όλους τους υπόλοιπους επιτρέπεται η αναδημοσίευση των κειμένων αλλά μετά την παρέλευση τεσσάρων ωρών από την δημοσίευση και μόνο με ενεργό link που θα παραπέμπει στην πηγή. Αντιθέτως, η κοινοποίηση στο Facebook είναι υποχρεωτική από το πρώτο δευτερόλεπτο. Ευχαριστώ.)

pitsirikos.net

Ludovico Einaudi 'Core Meu' (Taranta Project 2015)

Μια απαιτητική χρονιά

 

 

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί από το Σάββατο 2 Ιανουαρίου

 

Η αρχή κάθε χρονιάς αποτελεί, «παραδοσιακά», την αφορμή για απολογισμούς και προγραμματισμούς. Οι ευχές ανταλλάσσονται εθιμοτυπικά με βάση τη συγκυρία, με όσα ο καθένας επιδιώκει, προσδοκά ή ονειρεύεται να συμβούν στη χρονιά που μόλις ξεκινά.

Αν τα προηγούμενα χρόνια του μνημονίου ξέραμε, μέσες-άκρες, τι θέλαμε, η ανταλλαγή ευχών ήταν -αν μη τι άλλο- πιο εύκολη, ίσως και ευρηματική κάποιες φορές. Η αλήθεια είναι ότι η «ανατολή» του 2016 δυσκολεύει τα πράγματα, ξεβολεύει τους πάντες, ακυρώνει την παλιά ευκολία ανταλλαγής ευχών.

Η διαφορά απ’ τα προηγούμενα χρόνια είναι σχεδόν χαοτική. Μέχρι και το τέλος του 2013 ευχόμαστε, με σχετική ευκολία, το «καλή λευτεριά απ’ τα μνημόνια και το καθεστώς της αποικίας». Στο τέλος του 2014 αέρας αλλαγής έπνεε χάρη στις αναμενόμενες εκλογές του Γενάρη και η Πρωτοχρονιά του 2015 ήταν αντίστοιχη του θετικού κλίματος. Σήμερα, ένα χρόνο μετά, η αλλαγή έγινε ενσωμάτωση, η λευτεριά μετατράπηκε σε επισφράγιση της αποικιοποίησης της χώρας.

Η ματαίωση της προσδοκίας, η ματαίωση της ελπίδας επικαθορίζει τη χρονιά που μόλις αρχίζει. Μια χρονιά που προοιωνίζεται, απ’ τους τελευταίους μήνες του 2015, την επιτάχυνση και την εκθετική προώθηση και εφαρμογή όσων συμφωνήθηκαν με τους δανειστές και όσων κρυφών θα εμφανίζονται με συνοπτικές διαδικασίες.

«Πρώτο πιάτο» του έτους το Ασφαλιστικό και ακολουθεί το γενικό πωλητήριο στο δημόσιο πλούτο. Η κεντροαριστερή ρητορική κορυφώνεται και ελλείψει πειστικών εναλλακτικών επιλογών καταφέρνει ακόμα να διαχειρίζεται την κοινωνική δυσαρέσκεια. Το πολιτικό σκηνικό αδυνατεί να σταθεροποιηθεί και η Κεντροδεξιά αναζητά ρόλο και νέες αναφορές και ισορροπίες.

Αν το 2016 θα σημαδευτεί από τη ματαίωση των προσδοκιών και την εξαφάνιση της ελπίδας, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σημαδευτεί και από την γιγάντωση της απόστασης ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Το κενό εκπροσώπησης είναι σίγουρο ότι θα επιμείνει και κυρίως θα γίνει ακόμα πιο μεγάλο.

Αν το 2016, επίσης, σημαδευτεί από το οριστικό τέλος κάθε έννοιας ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας, αντίστοιχα βέβαιο είναι ότι η αναζήτηση διεξόδου θα γίνεται όλο και πιο αναγκαία όλο και πιο επιτακτική, ταυτόχρονα, όμως, όλο και πιο απαιτητική.

Τακτικές και ρητορείες δοκιμάστηκαν τα προηγούμενα χρόνια και έδειξαν με τον πιο εύγλωττο τρόπο τα όριά τους.

Η κοινωνία έχει πλέον εμπειρία, έχει διαμορφώσει και γνώση. Επιμένει να αναζητά τη διέξοδο με όρους πραγματικούς και κυρίως πειστικούς. Και η επιμονή σ’ αυτούς τους όρους δεν σημαίνει ελαχιστοποίηση προσδοκιών. Αντίθετα, σημαίνει όραμα και έμπνευση που δεν θα είναι παραδοσιακή ή μεταμοντέρνα, σαν τις ευχές των ημερών, αλλά θα υπακούει στις ανάγκες του σήμερα, στις ανάγκες για σωτηρία του λαού και της χώρας.

Το σύνθημα «ούτε το παλιό, ούτε το καινούργιο, αλλά το αναγκαίο» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Καλή χρονιά, λοιπόν!

www.e-dromos.gr

Ένας χρόνος εξουσία, ένα Μνημόνιο!

 

 

του Γιώργου Δελαστίκ

 

Θυμόσαστε τι έλεγε ο Τσίπρας στις 25 Γενάρη το βράδυ, όταν πανηγύριζε τη νίκη του στα Προπύλαια, έχοντας θριαμβεύσει στις βουλευτικές εκλογές επί της ΝΔ με οκτώμισι εκατοστιαίες μονάδες διαφορά – 36,34% ο ΣΥΡΙΖΑ και μόλις 27,81% η ΝΔ: «Η ψήφος του ελληνικού λαού ακυρώνει σήμερα με τρόπο αδιαμφισβήτητο τα μνημόνια της λιτότητας και της καταστροφής! Καθιστά την τρόικα παρελθόν!» διακήρυσσε μεγαλόστομα. «Ερχόμαστε μέσα από τις σελίδες της ιστορίας αυτού του λαού και γι’ αυτό θα τον υπηρετήσουμε μέχρι τέλους», πρόσθετε.
«Παρελθόν» η τρόικα. «Ακύρωση» των Μνημονίων. Κούφια λόγια του αέρα! Μπούρδες! Πολιτικά φληναφήματα.

Πριν περάσουν έξι μήνες, ο δήθεν αριστερός πρωθυπουργός είχε υπογράψει το Μνημόνιο Τσίπρα! Για να «υπηρετήσει μέχρι τέλους τον ελληνικό λαό», προφανώς! Εξομοιώθηκε έτσι με τον κατάπτυστο Γιωργάκη Παπανδρέου και τον επονείδιστο «κωλοτούμπα» Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός αφού εγκατέλειψε την αρχική αντιμνημονιακή πολιτική του στάση. Ο σοσιαλδημοκράτης Παπανδρέου, ο δεξιός Σαμαράς, ο αριστερός Τσίπρας – όλοι τους ακολούθησαν τελικά την ίδια πολιτική.

Μόνο που ο Τσίπρας προσπάθησε να προσδώσει μελοδραματικές διαστάσεις στην απόφασή του να μεταπηδήσει στο μνημονιακό στρατόπεδο των Γερμανών. Τι να κάνει ο άνθρωπος, πρέπει να σώσει την εκλογική πελατεία του! «Αν έφευγα από τη διαπραγμάτευση εκείνο το βράδυ της 12ης Ιουλίου 2015, θα γινόμουν ήρωας για ένα βράδυ, ίσως και για δύο ή τρία, αλλά αυτό θα ήταν καταστροφή όχι μόνο για εμένα, αλλά για τον ελληνικό λαό», δηλώνει ο Αλέξης Τσίπρας στον Βρετανό δημοσιογράφο Πολ Μέισον, ο οποίος έφτιαξε ένα ντοκιμαντέρ για την ελληνική κρίση με τίτλο «Αυτό είναι πραξικόπημα!». «Το δίλημμα ήταν σκληρό» συνεχίζει το μελόδραμα ο Τσίπρας:

«Η καρδιά μου, μου έλεγε να φύγω, αλλά το μυαλό μου, μου έλεγε ότι έπρεπε να βρω μια λύση» προσθέτει. Γι’ αυτό και βρήκε την …«πρωτότυπη» και πρωτοφανή λύση να αποδεχθεί τις απαιτήσεις των Γερμανών και των υπόλοιπων Ευρωπαίων δανειστών – για να αποφύγει την «καταστροφή του ελληνικού λαού», βεβαίως! Μας θεωρεί και ηλίθιους δηλαδή όλους τους Έλληνες ώστε να χάψουμε τα παραμύθια του! «Δεν ήταν τόσο εύκολο να διώξουμε την τρόικα…» ομολογεί. «Στο τέλος ξεμείναμε από δυνάμεις και από χρήματα» προσθέτει. Έτσι, ο …«πτωχός πλην τίμιος» Τσίπρας σκηνοθετεί το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. «Η ελληνική κυβέρνηση δίνει μια μάχη σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής ασφυξίας, προκειμένου να εφαρμόσει τη δική σας εντολή της 25ης του Γενάρη», λέει ο Αλέξης Τσίπρας στον ελληνικό λαό στο διάγγελμά του με το οποίο προκηρύσσει το δημοψήφισμα και τον καλεί να ψηφίσει «Όχι». Ενδόμυχα ελπίζει να νικήσει το «Ναι» για να του λύσει τα προβλήματα υποχώρησής του στη «λαϊκή βούληση»!

Δεν του βγαίνει όμως το αποτέλεσμα που ήθελε. Ο ελληνικός λαός αίρεται στο ύψος των δραματικών περιστάσεων και παρά την τρομοκρατία των συστημικών μέσω ενημέρωσης ψηφίζει ένα υπερήφανο «Όχι» σε ποσοστό 61,31%, παρά το πρωτοφανές γεγονός ότι το δημοψήφισμα διεξάγεται με κλειστές τράπεζες και με ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων! Οι Έλληνες στέκονται στο ύψος τους. Όχι όμως και ο Τσίπρας. Με κατάπτυστο τρόπο ποδοπατά την εκφρασμένη μέσω δημοψηφίσματος βούληση του λαού μας – από την …ίδια την ημέρα του δημοψηφίσματος! Του δημοψηφίσματος που αποφάσισε ο ίδιος και δεν του επιβλήθηκε από κάποιον άλλο παράγοντα!

Το βράδυ της νίκης του καλεί σύσκεψη πολιτικών αρχηγών με τους ηττημένους του δημοψηφίσματος για να …αποδεχθεί τους όρους τους! Δεν περνάει παρά μία εβδομάδα (!) και ο Τσίπρας υπογράφει το Μνημόνιο Τσίπρα, ένα κατάπτυστο κείμενο αποδοχής όλων των όρων των Γερμανών! Έχει ήδη μετατρέψει το «Όχι» του ελληνικού λαού μέσα στην εβδομάδα αυτή, σε ένα άνευ όρων «Ναι» στην παράδοση στους οικονομικούς κατακτητές της πατρίδας μας! Έχει όμως την πολιτική εξυπνάδα να μεταθέσει στο λαό την πολιτική ευθύνη για τη φιλομνημονιακή του κωλοτούμπα, προκηρύσσοντας τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, αφού έχει ήδη υπογράψει το Μνημόνιο Τσίπρα. Εύκολα μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Τσίπρα για εξαπάτηση των ψηφοφόρων του κόμματός του στη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησής του.

Από τις 20 Σεπτεμβρίου και έπειτα όμως, όταν παρουσίασε στις εκλογές τον αμιγώς μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα εκκαθαρισμένο από όλους τους αριστερούληδες ή αριστερούς βουλευτές του, κάθε τέτοια κατηγορία είναι άδικη. Ο λαός σίγουρα δεν είχε εναλλακτική κυβερνητική εκλογή αντιμνημονιακού χαρακτήρα, αλλά δεν είναι φυσικά άμοιρος ευθυνών, όταν αποφασίζει κυρίαρχα να στείλει στη Βουλή τον Βασίλη Λεβέντη και όχι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή τη ΛΑΕ. Θα υποστεί επομένως τις συνέπειες των επιλογών που έκανε, όσο και αν αυτό καθόλου δεν αρέσει στους πραγματικούς αριστερούς.

prin.gr

Φιλανθρωπία; Γελάει ο κόσμος...

Κανένα συναίσθημα. Η όλη φάση είναι συνήθως για το "φαίνεσθαι".

Ντίνος Ρητινιώτης*

Πριν από μερικές ημέρες, καθώς ερχόμουν στη δουλειά, συνάντησα έξω από το μετρό έναν άστεγο. Εννοείται πως του άφησα το κουλούρι που μόλις είχα αγοράσει, μαζί με ένα δίευρο που είχα στην τσέπη. Μπορεί να ήταν και περισσότερα. Μέσα στο μετρό τώρα, πέτυχα ξανά τον πιτσιρικά με το ακορντεόν. Μου χαμογέλασε μόλις με είδε. Και πώς να κάνει αλλιώς, όταν μέρα παρά μέρα του δίνω κι εκείνου μέρος από το υστέρημά μου. Καμία, όμως, από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν μου δίνει μεγαλύτερη χαρά από αυτήν που παίρνω κάθε Σάββατο πρωί. Τότε, δηλαδή, που κατεβαίνω μέχρι το Παλαιό Φάληρο, στο κλειστό του Τάε Κβον Ντο, για να δώσω παιχνίδια και ρούχα στα παιδιά των προσφύγων. 

Για να είμαι ειλικρινής, τίποτα από όσα περιγράφονται παραπάνω δεν συνέβη.

Αν, παρ' όλα αυτά, κατάφερες να τα διαβάσεις χωρίς να... αναγουλιάσεις από την "επιδειξιομανία", ίσως και να έχεις πάθει ανοσία στη λαίλαπα των "Kατά Φαντασία Φιλανθρώπων". Μια λαίλαπα που φυτοζωεί 330 περίπου μέρες το χρόνο και αναζωπυρώνεται όσο πιο πολύ πλησιάζουμε στις ημέρες των Χριστουγέννων. Η φιλανθρωπία της βιτρίνας, η φιλανθρωπία του ανταποδοτικού οφέλους, είναι μια πραγματικότητα που βαδίζει χέρι-χέρι τόσο με τις επιχειρηματικές επιδιώξεις για λανσάρισμα ενός πιο ανθρώπινου εταιρικού προφίλ, όσο και με αυτήν την ίδια την αυταρέσκειά μας ως μονάδες.

 

Φιλανθρωπικός Καπιταλισμός

Όταν βλέπουμε κι ακούμε για την τάδε φιλανθρωπική ενέργεια ή τη δείνα πρωτοβουλία εταιρικήςκοινωνικής ευθύνης από έναν ιδιωτικό-επιχειρηματικό φορέα, στις περισσότερες των περιπτώσεων έχουμε να κάνουμε με μια κίνηση προωθητικού, δημοσιοσχετίστικου χαρακτήρα. Μια ενέργεια που σκοπό έχει να βελτιώσει τις προοπτικές ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας στην αγορά.
Δεν παραγνωρίζω, βέβαια, πως οι κινήσεις αυτές, έστω και υστερόβουλες, έρχονται να συμπληρώσουν ή να υποκαταστήσουν την κρατική ανεπάρκεια και να απαλύνουν με τη συνεισφορά τους τη θέση ορισμένων ευπαθών κοινωνικών ομάδων.
Στην ελληνική περίπτωση δε, η εταιρική φιλανθρωπία κρίνεται αναγκαία. Κι ας υπακούει στο "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός αυτό δεν ανατρέπει το αυτονόητο: Ότι τίποτα στην εποχή μας δεν λαμβάνει χώρα αν εκλείπει το χρήμα ως κινητήριος δύναμη.
Μια ματιά στην τελευταία έκθεση του CSR in Greece, σχετικά με την αποδοτικότητα της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (ΕΚΕ) στη χώρα μας, αποδεικνύει το πόσο σοβαρά έχει πάρει η πλειοψηφία των ελληνικών επιχειρήσεων την ενίσχυση του κοινωνικού της προφίλ. Από τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας, στην οποία συμμετείχαν 43 αντιπροσωπευτικές επιχειρήσεις, αλιεύουμε τα εξής:

Κι όταν σε χώρες όπως η Ινδία, υπάρχουν θεσμοθετημένοι νόμοι που ορίζουν ότι οι επιχειρήσεις οφείλουν να ξοδεύουν τουλάχιστον 2% του μέσου καθαρού κέρδους των τριών τελευταίων οικονομικών ετών σε ενέργειες ΕΚΕ, στην Ελλάδα τα πράγματα κυλούν κάπως έτσι...

Και να φανταστείτε ότι μονάχα ένα μέρος από τα ποσά που ξοδεύουν οι επιχειρήσεις σε δράσεις ΕΚΕ, διοχετεύονται σε φιλανθρωπικές δράσεις... 

Στην ίδια έρευνα σημειώνεται δε πως "η πρόσφατη έρευνα του CSE στα τέλη του 2014 ανέδειξε ότι για να δαπανήσουν περισσότερα οι εταιρείες στην ΕΚΕ θα ήθελαν να γνωρίζουν τα μετρήσιμα οφέλη τους όπως σε κάθε άλλη επένδυση". Αυτό, δηλαδή, που ήδη προαναφέραμε για το χρήμα ως κινητήριο δύναμη: Οι επιχειρήσεις λατρεύουν ως θεό την ανάλυση "κόστους-οφέλους" και δύσκολα θα μπορούσαν να εξαλείψουν την πίστη τους αυτή όταν το γυρίζουν στη... φιλανθρωπία. 

"Θα δωρίσω γιατί έτσι θα ενισχυθεί το brand μου, η εικόνα μου. Και τώρα που το σκέφτομαι, πέρυσι πληρώσαμε πολλά σε φόρους..."  Κάπως έτσι διεξάγεται ο εσωτερικός μονόλογος στο επιχειρηματικό μυαλό. Αυτός είναι ο άξονας πάνω στον οποίο στηρίζεται η φιλανθρωπική εταιρική δράση και γι' αυτό το λόγο είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που η τελευταία δεν λούζεται με τα φώτα των τηλεοπτικών προβολέων. 

Αν, βέβαια, το κράτος-πρόνοιας δεν ήταν ένα απλό ευχολόγιο σε αυτήν εδώ τη χώρα, τότε ενδεχομένως και να μας ένοιαζε λιγότερο η όποια στρατηγική της εταιρικής φιλανθρωπίας.

 

Και ατομικός ωχαδερφισμός
Αν ο "τζίρος" είναι η λέξη-κλειδί που κινητοποιεί τα "φιλανθρωπικά αντανακλαστικά" των εταιρειών, η αντίστοιχη που εξιτάρει την φιλανθρωπική διάθεση των πολιτών είναι η "αυτοπροβολή". Στο δικό μας μικρόκοσμο, σε αυτό που ονομάζουμε "μέσος πολίτης", η συνήθης πρακτική είναι να δίνεις και να το φωνάζεις. Όσο πιο δυνατά μπορείς: στα σόσιαλ μίντια, στον κοινωνικό σου περίγυρο, οπουδήποτε υπάρχουν αυτιά έτοιμα να σε ακούσουν και να σε επικροτήσουν "για την καλή σου την πράξη". Σε μια εποχή όπου το "φαίνεσθαι" είναι πιο ισχυρό όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν, η πλειοψηφία το υπηρετεί δογματικά. Η ισοπέδωση, πάντως, δεν είναι ο καλύτερος μου σύμβουλος και γι' αυτό δεν αγνοώ πως -ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης- έχει αναπτυχθεί από τα κάτω ένα σύστημα αλληλεγγύης που ούτε ματαιόδοξο είναι, ούτε αυτοπροβάλλεται.

Ας πάρουμε το παράδειγμα της Κοινωνικής Κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος". Όταν ο εμπνευστής της, ο Κώστας Πολυχρονόπουλος (τον οποίο είχαμε τη χαρά να παρουσιάσουμε στο Provocateur), βρέθηκε αντιμέτωπος με την ανέχεια, αντί να κλειστεί στον εαυτό του, ξεκίνησε να οργανώνει γεύματα αλληλεγγύης τα οποία προσφέρει σε άτομα που τα έχουν ανάγκη. Δεν κυνήγησε ο κ. Πολυχρονόπουλος τα φώτα της δημοσιότητας. Η δράση του, όμως, είχε τέτοιο αντίκτυπο που τα φώτα στράφηκαν αυτόματα πάνω του. Και ο ίδιος τα εκμεταλλεύτηκε όχι για την αυτοπροβολή του, αλλά για τη γιγάντωση των ενεργειών του. 

Δεν είναι εύκολο να γίνουμε όλοι Πολυχρονόπουλοι, καθώς αυτό απαιτεί μετατόπιση από την αποθέωση του "Εγώ" στην αντίστοιχη του "Εμείς". Δύσκολα μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο στη χώρα που ακόμη και στα χρόνια της πρωτόγνωρης ύφεσης δεν έδειξε να αγκαλιάζει τη νοοτροπία της συλλογικής δράσης. Οι πιο πολλοί παραμένουμε κλεισμένοι στον μικρόκοσμό μας και κρυβόμαστε πίσω από το άλλοθι της ελληνοπρεπέστατης καχυποψίας μας: "Γιατί να δώσω; Αφού τα λεφτά δεν θα πάνε εκεί που πρέπει. Για κορόιδα ψάχνουν;". Τα φαινόμενα διαφθοράς που βγαίνουν κατά καιρούς στον αφρό της επικαιρότητας και τα οποία σχετίζονται με τη δομή και την εσωτερική λειτουργία ορισμένων "φιλανθρωπικών οργανώσεων", ταΐζουν αυτό το άλλοθι ακόμη περισσότερο. Αφήνοντας στην άκρη τiς ελληνικές περιπτώσεις, όρεξη να ΄χεις να διαβάζεις από αντίστοιχες στο εξωτερικό. 

Και κάπως έτσι, κοιτάζουμε το τρένο της φιλανθρωπίας να περνάει από μπροστά μας και δεν λέμε να ανέβουμε. Μονάχα κάτι τέτοιες στολισμένες μέρες, πετάμε μέσα στα βαγόνια του κάνα δίφραγκο. Έτσι, για το καλό. Για να μας μπει καλά ο χρόνος. Για να τιμήσουμε το τρεντ, ρε γαμώ το.

 

* Ο Ντίνος Ρητινιώτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο εξωτικό Αιγαλεάκι, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, έκανε μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις, πήδηξε από αεροπλάνα στο φανταρικό, δούλεψε σε αθηναϊκή free press και πλέον δηλώνει ταμένος, ταγμένος και υποταγμένος στο Provocateur.gr.

provocateur.gr

Δεν έχω, δεν παίρνεις

www.zougla.gr/to-skitso-tis-imeras

Οι χελώνες δεν ανοίγουν σαμπάνιες

Αντώνης Ανδρουλιδάκης
 

Kαθώς δείχνει να ξεμπερδεύουμε και με τούτη τη χρονιά, εγώ πάλι, σχεδόν απ’ το πουθενά, βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν οι χελώνες συστήνουν συλλογικότητες, αν ζουν σε «αγέλες», αν κάνουν παρέες, αν ερωτεύονται, λόγου χάρη, ή αν απλά περιφέρουν τη μοναχικότητα τους σε λαχανόκηπους, αναζητώντας λίγο χόρτο, μέχρις ότου να τουμπάρουν και να βρεθούν με το βαρύ καβούκι τους στο χώμα, οριστικά ανήμπορες να κινηθούν και να αντιδράσουν, καταδικασμένες σ’ έναν αργόσυρτο θάνατο.

Ξέρεις, οι χελώνες ανασηκώνουν για λίγο το κεφαλάκι τους κι ύστερα, το πιο πολύ, ντρέπονται μάλλον και κοιτούν το χώμα, παρ’ εκτός κι αν ταλαιπωρούνται από κάποιο αυχενικό σύνδρομο ή αν τα πατώματα τους φαίνονται πιο οικεία για να σέρνονται.
Οι χελώνες, πάντως, το πιο πολύ της ζωής τους το περνούν, καθώς παρατηρούν οι ζωολόγοι, ανάμεσα σε αράγιστες βεβαιότητες επηρεασμένες προφανώς από το άθραυστο κέλυφος τους. Γι’ αυτό και σπάνια χρησιμοποιούν λέξεις όπως «μπορεί», «ίσως» και λοιπά, παρ’ εκτός κι αν πρόκειται για την αφεντιά τους. Αν είναι για τους Άλλους, και κυρίως το τι είναι οι Άλλοι, εκεί οι βεβαιότητες γίνονται αράγιστο καύκαλο.
Στους πρώτους ψιθύρους, στις πρώτες καλημέρες, οι χελώνες είναι συνήθως πολύ-πολύ ανοιχτές. Όπως και στους τελευταίους ψιθύρους, επίσης.
Αλλά εκεί που δεν χαρίζουν κάστανα είναι στην αστοχία, στην παράλειψη, στην ανεπάρκεια, στην υστερόβουλη κίνηση που θα υποψιαστούν, στη λειψή ανταπόκριση της Άλλης – χελώνας εννοείται. Εκεί ανοίγουν έκπληκτες τα θεόρατα μάτια τους κι ο Άλλος έχει βρεθεί, απρόσμενα, σε τεράστια απόσταση. Πάντα έκπληκτες οι χελώνες πέφτουν απ’ τα σύννεφα. Θα τις έχετε δει κι εσείς, πιθανολογώ.
Οι Άλλοι δεν είναι πια αυτό που ήταν, οι Άλλοι είναι λιγοστοί, οι Άλλοι είναι άτολμοι, οι Άλλοι βρίσκονται αιφνιδιαστικά σε απόσταση. Οι Άλλοι αποδεικνύονται πάντα Άλλοι. Πως να μην κλειστεί κανείς στο καβούκι του! Και αυτό τους φαίνεται λογικό. Πολύ λογικό.
Για τις χελώνες, αργά ή γρήγορα, κάποια μέρα στη ζωή τους, όλα μικραίνουν ξαφνικά, όπως συμβαίνει και στους ανθρώπους που σαν μεγαλώνουν και ενηλικιωθούν αναρωτιούνται πως μίκρυνε έτσι το πατρικό τους σπίτι. Έτσι και με τις χελώνες: ότι κάποτε τους φάνταζε μεγάλο και σπουδαίο, ξαφνικά μικραίνει κι εκείνες πέφτουν απ’ τα σύννεφα. Οι ιδεολογίες μικραίνουν, οι αξίες μικραίνουν, η πίστη μικραίνει, η ελπίδα μικραίνει, ο τόπος μικραίνει, ο Άλλος μικραίνει, το εισόδημα μικραίνει και μονάχα η πέτσα του σκληρού δέρματος τους παχαίνει ξεδιάντροπα. Και αυτό τους φαίνεται καλό.
Οι καθώς πρέπει χελώνες, αλλά και γενικώς οι χελώνες, απεχθάνονται ακόμη τις φράσεις «δεν τα βγάζω πέρα ρε συ» ή «παρ’ όλα αυτά είμαι εδώ» και στις πιο πολλές περιπτώσεις απέναντι τους στέκουν αντικείμενα, έτοιμα για μετρήσεις, υπολογισμούς και κυρίως φράγκα.
Και όλα αυτά προστατευμένες, καθώς φαντάζονται, στο αράγιστο κέλυφος τους.
Οι συγκρούσεις τους, προφανώς πολύ συχνά, διαρρηγνύουν την ζωώδη αυτή πανοπλία, το εντός τους σώμα τραντάζεται, αλλά αυτό μοιάζει με λεπτομέρεια, αρκεί να διασφαλίζεται η επουλωτική επανόρθωση που μπορούν να προσφέρουν, τα εξωραϊσμένα συναισθήματα, τα φράγκα, η σιλικόνη και ο ναρκισσισμός που περνιέται για αφειδώλευτη προσφορά.
Αν οι χελώνες αγαπούσαν πραγματικά, αν τους είχε χαριστεί, εκ φύσεως, μια σταλιά αυτοπαραίτηση, θα μπορούσαν, ίσως, στην πρώτη σύγκρουση που ένιωσαν το κέλυφος τους να ραγίζει, να διακρίνουν τον ομιχλώδη ορίζοντα των δικών τους υστερημάτων. Στη σμίκρυνση του Τόπου, στην αφαίμαξη της ελπίδας, ακόμη και στην απόσταση του αγαπημένου Άλλου, θα ανακάλυπταν έκπληκτες όχι την εγωτική δήθεν οδύνη της σμίκρυνσης και της απόστασης, αλλά τις δικές τους αστοχίες, τις δικές τους υστερόβουλες χρόνιες παθογένειες, τις δικές τους ιδιοτέλειες, τη δική τους λειψή ανταπόκριση στη «δίψα αυτού του Τόπου για ζωή». Θα χάριζαν, κοντολογίς, το αδειανό καύκαλό τους, να πιεί νερό να ξεδιψάσει ο Ξένος και το χώμα που τις ανέχεται.
Αν οι χελώνες αγαπούσαν πραγματικά, θα κατέβαζαν ξανά και ξανά το μικρό ντενεκεδάκι τους στο μαγγανοπήγαδο του κενού και της μοναξιάς του αγαπημένου Άλλου, του μονάκριβου Τόπου τους. Κι’ εκεί ανάμεσα στα λυτρωτικά ξεδιψάσματα θα μουρμούριζαν αρχαίες προσευχές, με τα μαρτυρίκια της Αγάπης καρφιτσωμένα στο πέτο της καλής τους φορεσιάς.
«Εγώ είμαι αυτός που άφησα τόσο κενό στην ψυχή του Άλλου και της πατρίδας. Εγώ, κανείς άλλος. Εγώ, που δίχως μέτρο αγαπώ και ποθώ;»
Αλλά, θα ξέρετε δα κι εσείς, από πείρα και στοιχειώδη σπουδή στην ζωολογία, πως το τείχος ανάμεσα στις χελώνες, τα καβούκια τους εννοώ, είναι αδιαπέραστο.
Οι χελώνες, έτσι κι αλλιώς, διακρίνονται για την αψεγάδιαστη «αυτογνωσία» τους. Στιλβώνουν καθημερινά το κέλυφος με λογής-λογής αλοιφές με την αταλάντευτη σιγουριά πως η στιλπνότητα απλώνεται ως μέσα τους. Προσωπικά οι ίδιες δεν έχουν ποτέ κανένα ψεγάδι. Τον Τόπο, τις ιδεολογίες, τις αξίες, την ελπίδα, τον Έρωτα, τον έχει προδώσει η άλλη (χελώνα εννοείται). Η άλλη έβαλε λιγότερα στο παιχνίδι. Τουλάχιστον σε σχέση με το τι έχει εκείνη προσφέρει, η άλλη απολαμβάνει περισσότερο. Μα ναι, είναι βέβαιο, αναμφίβολα περισσότερα.
Όλοι οι λογαριασμοί βγάζουν τις χελώνες αδικημένες. Κι όλο μετρούν κι’ όλο λογαριάζουν κι’ όλο γυαλίζουν το ελκυστικό τους κέλυφος. Πώς να μην δικαιούνται να οργίζονται, να αντιδρούν, να κλαίνε, να «επαιτούν σάρκα εκεί που τους αρνούνται πνεύμα» και αντιστρόφως; Πώς να μην ντύνουν την προδομένη υπερπροσφορά τους με την μοχθηρή φορεσιά της απαίτησης;
Ανάμεσα στις χελώνες η ρήξη πάντα άγρια και θηριώδης. Όχι το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων, αλλά το αλάτι. Η κάθε χελώνα με τις δικές της μετρήσεις, τα δικά της ζύγια, τους δικούς της υπολογισμούς, τα δικά της αλάτια και τις δικές της πληγές. Για την κάθε χελώνα το μόνο που μετράει είναι ο δικός της πόνος. Των άλλων, του Άλλου, ο πόνος είναι για το σινεμά και για το facebook. Για την κάθε χελώνα ο δικός της πόνος είναι αβάσταχτος. Και η αδικία σε βάρος της το ίδιο.
Γι’ αυτό κάθε Πρωτοχρονιά, οι χελώνες, αναμοχλεύουν το παρελθόν. Ξύνουν τις πληγές των Άλλων και του Τόπου. Βυθίζουν ανελέητα το μαχαίρι στη μνήμη των δέντρων, των πουλιών, του αέρα και της θάλασσας. Εδώ και χρόνια, δεκάδες χρόνια, κάθε χελώνα βλέπει στην άλλη την αποτυχία της να ζήσει. Η άλλη είναι η πιστοποίηση της μοναξιάς της, το δελτάριο εισόδου της στην κόλαση. Το εξιτήριο από τον Παράδεισο που είχε ονειρευτεί. Κι αυτό, ακόμη κι αν η άλλη, αν ο Άλλος, αν ο Τόπος ολόκληρος σφαδάζει στη δική του μοναξιά. Ακόμη κι αν μια ελάχιστη τρυφεράδα σ’ έναν καρπό, ένα χάδι σ’ έναν δέντρο, μια αγκαλιά στη θάλασσα κι ένας λόγος γλυκός σ’ ένα παιδί θα μπορούσαν να τα αναστήσουν όλα απ’ την αρχή.
Όχι! Στο πρόσωπο της άλλης οι χελώνες βλέπουν πάντα και μόνο το δικό τους κενό, το δικό τους παράπονο, την εις βάρος τους αδικία.
«Εμένα ποιος με ρωτάει, ρε; Ποιος μετράει την δική μου ανάγκη; Το δικό μου αβάσταχτο πόνο;»
Δεν υπάρχει πόνος και πίκρα πιο βασανιστική από την σύγκρουση των χελώνων που πίστεψαν πως ήταν αμοιβαία και ολοκληρωτικά ερωτευμένες ή των μοναχικών εαυτών που φαντάστηκαν ότι συστήνουν κοινωνία. Σύγκρουση πάντοτε παράλογη, όμως με όπλο πάντοτε την λογική. Η κάθε χελώνα, με την δική της τετράγωνη, αράγιστη λογική, καρφιτσωμένη στο πέτο της βεβαιότητας της.
ας διαβεβαιώ ότι σ’ αυτό τον σπαραγμό φτάνει νομοτελειακά κάθε χελωνίστικος Φόβος που παριστάνει τον Έρωτα και κάθε χελωνίστικη συλλογικότητα που καμώνεται πως είναι κοινωνία.
Δεν πρόκειται για απλή απογοήτευση. Ότι δηλαδή πάει τέλειωσε η γοητεία της σχέσης ή της κοινωνίας. Είναι που από πίσω κρύβεται πονηρά η ασυνείδητη πίκρα για το ανέφικτο της ζωής, η απελπισία για το ακατόρθωτο της αμοιβαίας ολοκληρωτικής αυτο-προσφοράς, αυτής της προσφοράς που συνιστά τη ζωή. Η απώλεια του Τρόπου αυτού του Τόπου.
Οι χελώνες ερωτεύονται, αγαπούν, δουλεύουν, ζουν και πεθαίνουν θωρακισμένες ανεπίγνωστα στο άθραυστο κέλυφος της θνητότητας τους. Δηλαδή το εγώ τους. Και να φανταστείς ότι οι χελώνες είναι λένε αιωνόβιες. Βάλε τώρα με το μυαλό σου πως ερωτεύονται οι άνθρωποι. Σκέψου πως κοινωνούν οι άνθρωποι. Ζουν το θαύμα του Έρωτα ο καθένας από μόνος του. Ο Άλλος είναι μόνο μια αφορμή ή ένα άλλοθι. Ζουν τον Έρωτα του Τόπου τους ο καθείς κι η μοίρα του.
Ώσπου μια νύχτα, συντρίβονται οι ασύμπτωτοι πόθοι τους πάνω στα αράγιστα κελύφη.
Γι’ αυτό κάθε Πρωτοχρονιά, οι χελώνες δεν έχουν και πολλούς λόγους να σβήσουν βεγγαλικά σε σαμπάνιες, δεν κλείνουν το φως, δεν ψάχνουν το φλουρί, δεν ανταλλάσσουν «συμφωνημένα εορταστικά υπονοούμενα». Οι χελώνες δεν γιορτάζουν και δεν ανοίγουν σαμπάνιες. «Αράζουν» στα καλογυαλισμένα καβούκια τους και απεύχονται μην έρθει ο καιρός που θα τις βρει με το βαρύ τους καύκαλο ανάσκελα στο χώμα γεμάτο βρόχινο νερό. Και αυτό τους φαίνεται καλό. Η αλήθεια ποτέ δεν ήταν το στοιχείο τους.
Οι χελώνες δεν ζουν καλά και μείς χειρότερα, γιατί τουλάχιστον αυτές είχαν το άλλοθι πως ήτανε χελώνες. Εμείς τι άλλοθι να σκαρφιστούμε ;
Γι’ αυτό σου λέω ρε συ, φέτος, βγες απ’ το καβούκι σου…

Το άρθρο στολίζει το έργο της Anthos Kosmos

www.thepressproject.gr

«Μακριά ροδίζει η Ανατολή». Από τις Γυναικείες Φύλακες Αβέρωφ: Τα Διαφορετικά Κάλαντα της Ιστορικής Αισιοδοξίας, της Υπερηφάνειας και της Αξιοπρέπειας

 

Πατώντας πάνω στην «πανελλήνια» μελωδική οδό των καλάντων (με ιδιαίτερη όμως κι εκεί υλοποίηση) αλλά έχοντας ξεχωριστούς, πρωτοφανέρωτους στίχους, οι γυναίκες της χορωδίας πανηγυρίζουν συγκινητικά μέσα από τα κάγκελα, «μαζί με τη φύση», το νέο χρόνο που έρχεται και διαδηλώνουν με αξιοπρέπεια και περηφάνια το άσβεστο πάθος τους για λευτεριά και ειρήνη.

 

Γράφει ο Ιάκωβος Μαύρος

 

Γι αυτό μας φαίνονται μάλλον, πολλές φορές, ως τα πιο ωραία, γραμμένα και τραγουδισμένα κάλαντα μέσα από τις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ το 1948, από αριστερές, αντάρτισσες, πολιτικές κρατούμενες. Γιατί με αυτή την ελπίδα που πλημμυρίζουν, η οποία συνυπάρχει με την δυσκολία του παρόντος, ταιριάζουν τόσο μα τόσο και με τη δικιά μας εποχή…
Ακούστε τα, δώσε προσοχή στους στίχους τους και διαβάστε την ιστορία τους

 

Μακριά ροδίζει η ανατολή κάθε κλωνί κι ένα πουλί πανηγυρίζει η φύση το νιο χρόνο που θα αρχίσει. Με της καμπάνας τη βουή χαράζει μέρα γιορτινή η αρχή του νέου χρόνου και το τέλος κάθε πόνου. Ερείπια και μνήματα στέλνουν χαράς μηνύματα πως θα σωθεί το δάκρυ μες στην πλάση απ” άκρη σ” άκρη. Γιορτάζουμε στη φυλακή με έναν πόνο μιαν ευχή χαρά παντού να ανθίσει της ειρήνης ο ύμνος να αντηχήσει. Ευχόμαστε στην καθεμιά με την καινούρια την χρονιά στο σπίτι να γυρίσει και χαράς ζωή να αρχίσει. Με την καινούρια την χρονιά παντού ειρήνη και χαρά τραγούδι να αντηχήσει σε ανατολή και δύση.
 

Φυλακές Αβέρωφ 

Μέχρι την Κατοχή, οι φυλακές Αβέρωφ λειτουργούσαν ως Εφηβείο και ως Δικαστική Φυλακή Αθηνών.
Στη διάρκεια της Κατοχής υπήρξαν δεσμωτήριο εκατοντάδων αντιστασιακών (οι μελλοθάνατοι περνούσαν την τελευταία τους νύχτα έξω από το κυρίως κτίριο, σε ιδιαίτερο κελί, το λεγόμενο Αράπης).
Κατά τις εμφύλιες συγκρούσεις του Δεκεμβρίου του 1944 υπήρξαν θέατρο σφοδρότατων μαχών και για ένα μικρό διάστημα πέρασαν στον έλεγχο του ΕΛΑΣ, ενώ ένα μέρος τους γκρεμίστηκε από ανατίναξη.
Από το 1945 τα κτίρια των Φυλακών Αβέρωφ άρχισαν να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για πολιτικούς κρατούμενους. Την περίοδο εκείνη κτίζεται το νοσοκομείο κρατουμένων «Βασιλεύς Παύλος».
Παράλληλα οι γειτονικές γυναικείες φυλακές, που μέχρι τις αρχές της δεκαετίας ’70 φιλοξένησαν γυναίκες πολιτικές κρατούμενες με τα παιδιά τους, περιελάμβαναν 101 κελία, θαλάμους εργασίας, εκκλησία, σχολεία και βοηθητικές εγκαταστάσεις.
Στη διάρκεια του Εμφυλίου στις φυλακές Αβέρωφ περίπου το 80% των κρατούμενων γυναικών προερχόταν από την επαρχία. Ήταν κατά κανόνα αγρότισσες και συχνά αναλφάβητες ή με ελάχιστες γνώσεις Δημοτικού. Στην πλειονότητά τους επρόκειτο για γυναίκες που είχαν συλληφθεί γιατί είχαν συμπαρασταθεί στους άντρες τους ή στους συγγενείς τους ή γιατί συνεργάζονταν με οργανώσεις του ΚΚΕ.
Μεταξύ των γυναικών υπήρχαν 150 γυναίκες με παιδιά κάτω των 5 ετών, από τις οποίες οι 106 για κάποιο διάστημα τα είχαν μαζί τους. Οι εκτελέσεις των γυναικών άρχισαν τον Ιούλιο του 1946 και συνεχίστηκαν αδιάλειπτα μέχρι τη λήξη του εμφυλίου.
 

 

Η χορωδία και οι υπόλοιπες δραστηριότητες των φυλακισμένων γυναικών

Η Χορωδία αποτελεί ένα μέρος της δραστηριότητας, που ανέπτυξαν οι πολιτικές κρατούμενες στις Φυλακές Αβέρωφ. Η φυλάκισή τους, η καταδίκη τους σε ισόβια, ακόμα και σε θάνατο, δεν τους στέρησε τη θέληση, το κουράγιο να οργανώσουν τη ζωή τους και τις άμυνές τους στη νέα πραγματικότητα – πίσω από τα κάγκελα. Από την πρώτη στιγμή, ό,τι ήξερε η καθεμιά, το πρόσφερε και στις άλλες. Ετσι, κάθε πρωί η Βούλα Μαγουλά και η Ελένη Κιολεΐδου είχαν αναλάβει τη γυμναστική των κρατουμένων γυναικών. Οι γιατρίνες Ηρώ Χατζημάρκου, Μαντώ Δημητριάδου, Μαρία Νικολέτου έσωσαν πολλές γυναίκες, φροντίζοντας έγκαιρα να μεταφερθούν σε νοσοκομεία. Οι φοιτήτριες οδοντιατρικής Ζωή Αρσένη, Καίτη Παπαδάκη, Ελένη Παπαθεοδώρου, Λίτσα Ραμπαούνη και Φιφή Χελιώτη έγιναν βοηθοί του οδοντιάτρου της φυλακής.
Οι δικηγόροι Αργυρώ Δροσάκη, Αριάδνη Χριστοπούλου, Δανάη Κουχτσόγλου μελετούσαν και προσπαθούσαν να βρουν στοιχεία αθωωτικά για την αναίρεση της ποινής των μελλοθανάτων. Οι φιλόλογοι Ειρήνη Ζάγκα, Λίζα Κότου, Λίτσα Νάση, Κλειώ Πολυζωίδου, Χάρις Σαρκοπούλου, Μαρούσα Σαρλή, Τούλα Τσιτίλου, Ιφιγένεια Ψαλτοπούλου διδάσκουν αυτές που άφησαν το Γυμνάσιο κι εκείνες που προορίζονταν για το Πανεπιστήμιο.

Οι δασκάλες Αμαλία και Ευρυδίκη Γιαννοπούλου, Φανή Γουσοπούλου, Καλυψώ Αλεξούλη, Καίτη Ζεύγου, Πέπη Καραγιάννη, Ευθυμία Κιάου, Πόπη Κορναράκη, Μαργαρίτα Κωτσάκη, Ιουλία Πλουμπίδου, Αννα Λαμπριανού, Δήμητρα Τερζάκη μάθαιναν ανάγνωση και γραφή τις αγράμματες, που έφταναν σχεδόν το 80%. Μαθηματικά δίδασκε η Ισμήνη Σιδηροπούλου και στενογραφία η τραπεζική υπάλληλος Φεβρωνία Χρυσαφίδου. Μέχρι και ξένες γλώσσες δίδασκαν οι Αννα Εφραιμίδου, Ηρώ Ιωαννίδου, Μπεάτα Κιτσίκη, Νίνα Ξανθού, Αύρα Παρτσαλίδου. Λογιστικά δίδασκαν οι Δήμητρα Αλεξανδρίδου, Ελένη Γαλέου, Ελπίδα Μαλιοπούλου, Φρόσω Πετρίτση, που κατάφεραν να εκπαιδεύσουν τέλειες λογίστριες, οι οποίες δούλεψαν αργότερα και βγάλανε το ψωμί τους από αυτή τη δουλιά.
Οι ηθοποιοί Μαλαίνα Ανουσάκη, Σωτηρία Ιατρίδου, Ολυμπία Παπαδούκα και Μαρία Φωκά ανέλαβαν την ψυχαγωγία των κρατουμένων, ενώ οι νηπιαγωγοί Δέσποινα Ζυμαρίδου, Αννα Κατσούλη, Βούλα Μαγουλά, Αννα και Ελένη Πέπα ασχολούνταν με τα 90-100 παιδιά, που βρίσκονταν στη φυλακή με τις μητέρες τους.

 

Ο δίσκος γυναικείες φυλακές Αβέρωφ

Η ηχογράφηση των τραγουδιών έγινε το 1977, όταν ένα τμήμα της χορωδίας των φυλακισμένων γυναικών (του 1948) βρέθηκε μετά από τριάντα σχεδόν χρόνια. Η λογοκρισία τότε είχε απαγορεύσει την έκδοσή του στην Ελλάδα, με τη δικαιολογία ότι «αναμοχλεύει το παρελθόν». Ένα παρελθόν, που μάλλον για τους νικητές του Εμφυλίου παρέμενε επικίνδυνο και γι” αυτό καταδικασμένο στο σκοτάδι. Ένα παρελθόν όμως που είχε και έχει φωτεινές και αγέρωχες -αν μη τι άλλο- παρακαταθήκες όπως αυτή με την οποία ασχολούμαστε σήμερα.
Ο δίσκος είδε το φως μόλις το 2002 από την εταιρία «Protasis» – με τη σύμφωνη γνώμη των εν ζωή κρατουμένων τότε γυναικών. Πρόκειται για μια δισκογραφική έκδοση, που συμπυκνώνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας της εμφυλιακής Ελλάδας. Ένα κεφάλαιο αγωνιστικού ήθους, μεγάλης ψυχικής δύναμης και πάλης για ζωή και αξιοπρέπεια, αυτό που δίδαξαν οι πολιτικές κρατούμενες, σε διαφορετικές φυλακές και εξορίες. Κορίτσια, που δεν πρόλαβαν να ενηλικιωθούν και βρέθηκαν αντιμέτωπα με τις σφαίρες του αποσπάσματος. Γυναίκες που χαρακτηρίστηκαν «εθνικός κίνδυνος» επειδή λαχταρούσαν να δουν τον τόπο τους λεύτερο. Μανάδες, που περιφρονώντας τους διώκτες τους, δεν «προσκύνησαν», με τίμημα είτε να αποχωριστούν τα παιδιά τους είτε να τα μεγαλώσουν μέσα στη φυλακή.
Στο CD, μέλη της Χορωδίας των γυναικών πολιτικών κρατουμένων τραγουδάνε στίχους που γράφτηκαν από τις ίδιες πάνω σε γνωστές μελωδίες. Το υλικό παρουσιάζει με εναλλαγή μαρτυρίας-τραγουδιού τη ζωή στις φυλακές, τη μικρή κοινωνία – ζωντανό κύτταρο αντίστασης και δημιουργίας – που οι κρατούμενες πάσχιζαν να δημιουργήσουν. Τα τραγούδια μιλούν για τις δύσκολες στιγμές που έζησαν, τον πόνο για το χαμό των εκτελεσμένων συντροφισσών, την επιμονή τους να μην υποκύψουν στα βασανιστήρια, τη λαχτάρα τους για ζωή. Τραγουδούν τραγούδια όπως «Το τραγούδι των μελλοθανάτων», το τραγούδι της μεταγωγής «Ο Φοίνικας» – το τραγούδι δηλαδή που πρωτοείπαν οι κρατούμενες οι οποίες μεταφέρθηκαν στις φυλακές της Πάτρας (ο φοίνικας ήταν το μοναδικό δέντρο που φύτρωνε στην αυλή της φυλακής, γύρω από το οποίο χόρευαν οι γυναίκες που πήγαιναν για εκτέλεση). Επίσης, την «Ισμήνη», τραγούδι αφιερωμένο στην καθηγήτρια Ισμήνη Σιδηροπούλου, η οποία εκτελέστηκε το 1948, το τραγούδι της φυλακής «Μακριά από τον ελεύθερο αέρα», το βασισμένο σε ποίημα-τραγούδι του Γ. Δροσίνη «Οι γιαγιές μαθαίνουν γράμματα», κάλαντα (με άλλους στίχους) των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, το «Χορό του Ζαλόγγου» με τα τελευταία λόγια των θανατοποινιτισσών.
 

 

Καταδικασμένες και δημόσιοι κίνδυνοι οι χορωδοί:
Στον δίσκο τραγούδησαν οι:
Ξένη Βαρδάκη: Δικάστηκε σε κακουργιοδικείο μόλις τελείωσε το Γυμνάσιο. Καταδικάστηκε σε θάνατο. Εμεινε 8 χρόνια μελλοθάνατη στη φυλακή.
Καλλιόπη Βασιλείου, μαθήτρια. Εμεινε 4 χρόνια στη φυλακή.
Κατίνα Βασιληά, μοδίστρα. Δικάστηκε 7 φορές ισόβια. Εμεινε 10 χρόνια στη φυλακή.
Κατίνα Γαρίδη, σπουδάστρια. Το στρατοδικείο τη δίκασε δύο φορές 20 χρόνια. Εμεινε 5,5 χρόνια στη φυλακή.
Μαριάνθη Παρτάλη, μαθήτρια. Το στρατοδικείο την καταδίκασε σε θάνατο. Εμεινε 11 χρόνια στη φυλακή.
Μαίρη Μπίκια, δακτυλογράφος. Δικάστηκε και έμεινε 12 χρόνια στη φυλακή.
Ολυμπία Παπαδούκα, ηθοποιός. Το στρατοδικείο τη δίκασε 20 χρόνια. Εμεινε 3 χρόνια στη φυλακή.
Γεωργία Πέτα, φοιτήτρια. Δεκαοκτώ χρόνων, την καταδίκασε σε θάνατο το στρατοδικείο. Εμεινε κρατούμενη 15 χρόνια.
Αργυρούλα Σεφερλή, δασκάλα. Το στρατοδικείο τη δίκασε 20 χρόνια. Εμεινε 7 χρόνια στη φυλακή.
Βέρα Τσιμπουκίδου: Μόλις είχε τελειώσει το γυμνάσιο. Δικάστηκε σε στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εμεινε 5 χρόνια στη φυλακή και άλλα 4 στην εξορία.
Ελένη Τσαουλή: Σπούδασε θέατρο και κλασικό μπαλέτο. Εμεινε στη φυλακή δύο χρόνια κι εκεί γνώρισε και μελέτησε τον άπειρο πλούτο των μορφών της ελληνικής χορευτικής παράδοσης. Οταν αποφυλακίστηκε, ίδρυσε το 1954 τον Ομιλο Ελληνικών Χορών, για τη διάδοσή τους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ακούστε ολόκληρο τον δίσκο (και δώστε λίγη μόνο παραπάνω προσοχή στο 27:40 με τα τελευταία λόγια κάποιων από τις φυλακισμένες κοπέλες):
 

Πηγές : Ριζοσπάστης, Ελευθεροτυπία, tvxs toperiodiko.gr

www.kar.org.gr

 

ΥΓ του blog:...για να θυμούνται οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι τι ήταν αριστερά κι αριστεροί άνθρωποι σε τούτο τον κόσμο...

Καλό χρόνο λοιπόν

Του Κώστα Βαξεβάνη

Οι άνθρωποι έχουν μια περίεργη σχέση με το χρόνο. Τον κυνηγούν, τον μετράνε, τον αποτιμούν και στο τέλος καταλήγουν στην ομηρία του. Γεννιόμαστε χωρίς την αίσθηση του χρόνου, θεωρώντας πως έχουμε άπλετο ή ακόμη χειρότερα πιστεύοντας πως τον ορίζουμε εμείς και η πεπερασμένη μας φύση. Είμαστε ίχνη μιας αέναης κίνησης όπου ο χρόνος είναι μια καθοριστική συνιστώσα της, αλλά πιστεύουμε πως είμαστε ένα συμπαντικό κέντρο που καθορίζει ακόμη και τον χρόνο. Μέχρι που ανακαλύπτουμε πως το μεγαλύτερο δικαίωμα που μας παρέχει είναι να τον μετράμε. Τίποτα άλλο.

Ορίζουμε εγωιστικά το χρόνο ως μια προσωπική μέτρηση μέσα από προσωπικές ανάγκες. Ακόμα πιο εγωιστικά, θεωρούμε πως έχουμε άπλετο. Όλες οι θρησκείες δίνουν το δικαίωμα στον άνθρωπο να ανανεώνει το χρόνο μέσα από μια δεύτερη ζωή που υπόσχεται ακόμη περισσότερα, αλλά όταν ο χρόνος τελειώνει όλοι προτιμούν τη δύσκολη και μετρήσιμη ζωή τους από την ιδεατή υπόσχεση ζωής και αιωνιότητας.

Τι νόημα έχει η μέτρηση του χρόνου αν δεν είσαι επιστήμονας σε εργαστήριο που χρονομετράς μια χημική αντίδραση, ή μάγειρας που βράζεις αυγά; Τι νόημα έχει αυτή η αγχώδης καταμέτρηση που δεν οδηγεί ποτέ στην συμφιλίωση; Γιατί μακαρίζουμε κάποιον αιωνόβιο κάνοντας πρόσθεση χρόνων αντί να αθροίζουμε σημαντικότητα, σπουδαιότητα και ευτυχία στη ζωή του; Είναι ένα μυστήριο ή μάλλον ένας φόβος. Θέλουμε να έχουμε άπλετο χρόνο παρά να έχουμε σημαντικό χρόνο. Μεγάλη ψευδαίσθηση αφού άπλετο χρόνο δεν έχουμε αλλά είναι δική μας επιλογή αν θα είναι σημαντικός.

Όποια φιλοσοφική προσέγγιση και αν κάνεις για το χρόνο δεν αλλάζεις το χρόνο, αλλά μπορείς να αλλάξεις τον εαυτό σου στο χρόνο. Ίσως αυτή την έννοια έχει η μανιώδης καταμέτρηση. Όταν ολοκληρώνεται η χρονιά, πακετάρουμε το χρόνο όπως ακριβώς θα κάναμε με παλιά πράγματα. Ξέρουμε πως δεν μπορούμε να αναστείλουμε τη συνέχειά του, να αποκόψουμε κομμάτια του, αλλά μπορούμε και έχουμε το δικαίωμα να τακτοποιήσουμε λογαριασμούς και να δώσουμε υποσχέσεις στον εαυτό μας σαν να είναι θέμα χρόνου και μόνο.

Καλό και χρήσιμο χρόνο λοιπόν

www.koutipandoras.gr

Χωρίς τίτλο…

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου

Ποτέ δεν τρελαινόμουν με τις «επαγγελματικές» ανασκοπήσεις…

Αυτή η υποχρεωτική κατάδυση στα περασμένα -σαν σύμβαση της χρονιάς ένα πράμα- όταν δεν σε ξενερώνει με τη μηχανιστική της τεχνική, αγγίζει τα όρια του βιασμού μερικές φορές…

Θες δεν θες θυμίσου δηλαδή, ακούσιος συμμέτοχος σ΄αυτό το σαδομαζοχιστικό παιχνίδι με βουτιές, σ΄ενα παρελθόν ιεραρχημένο συνήθως έξωθεν και άνωθεν…

Οχι αγαπημένε μου αρχισυντάκτα δεν μπορώ να συμβάλλω στην ανασκόπηση που μου ζητάς, ειδικά φέτος …

Πού να κατατάξω δηλαδή το αίσθημα μου λές;

Στα κουτάκια με τα πρόσωπα που αγαπήσαμε και μισήσαμε, στη βινιέτα με τα γεγονότα που άλλαξαν τη ροή της ιστορίας, στις φωτογραφίες με τις στιγμές που η κάθε μία ξεχωριστά αποτελεί ειδικό κεφάλαιο, στην ενότητα με τις δηλώσεις που σημάδεψαν αυτούς που τις έκαναν και στοίχειωσαν αυτούς που τις άκουσαν, ή στα ταξινομημένα, με χρονική σειρά βίντεο που έγιναν viral;

Τι πιό viral άλλωστε από την πολιτικοποίηση του συλλογικού αισθήματος ε;

Αχρονη και διαχρονική, δυναμική και λυτρωτική, υπερβατική και ανατρεπτική, αυτή η μεθυστική διαδικασία μας έφτιαξε και μας χάλασε όλους ταυτοχρόνως…

Φέτος ζήσαμε ο,τι λαχταρούσαμε και ο,τι φοβόμασταν ρε φίλε…
Από την ανάταση στην απογοήτευση,από την προσδοκία στη ματαίωση,από την περηφάνεια στην ενοχή, από τη μαγκιά στην ήττα…

Διαγράψαμε φίλους όταν συνειδητοποιήσαμε ρηχότητα, μικρότητα, χυδαιότητα,ιδιοτέλεια και ευτέλεια…

Εγγράψαμε καινούργιους, όταν διακρίναμε ήθος, ανιδιοτέλεια, γενναιότητα και κυρίως τις δυνατότητες ενός επεξεργαστή ικανού να δεί και να αναλύσει τη μεγάλη εικόνα χωρίς μικρόνοια και κακοήθη ναρκισσισμό …

Πώς το λέμε συνήθως; «Να έχουμε ο ένας τον άλλον, όσο ποτέ, όπως ποτέ»; Κάπως έτσι πές…

Και μετά ήρθε το έγκλημα στη Μεσόγειο, με τα πνιγμένα παιδιά στο σαλόνι μας να διεγείρουν τον πόνο, το θυμό, την ενοχή…

Και στον αντίποδα το μεγαλείο των γιαγιάδων της Μυτιλήνης να ταϊζουν το προσφυγόπουλο απο τη Συρία, στέλνοντας στα πέρατα το σήμα το καλό και στο διάολο ναιναίκους, φασίστες και κάθε φυσικό και ανήθικο αυτουργό της χυδαιότερης εκδοχής που είδαμε ποτέ στη γεωπολιτική σκακιέρα…

Ένας λαός περιούσιος λές της ιστορίας, στην πιο κομβική στιγμή για την Ευρώπη και τον κόσμο όλο…

Αυτή η χρονιά άλλαξε το μέσα μας για πάντα, έτσι όπως « περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγη ώρα»…

Και ξέρεις, δεν βρίσκω κανέναν τίτλο για όλο αυτό…

www.altsantiri.gr

Ανασκόπηση inception

Η ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ κάνει ανασκόπηση. Τι άλλο θέλετε να σας πούμε... αυτό... ο Κωνσταντίνος Πουλής θυμάται μήνα-μήνα το 2015 αλλά για να μην πάθει κατάθλιψη το πιάνει από την ανάποδη... σαν τον Μπέτζαμιν Μπάτον δηλαδή.

www.thepressproject.gr