"Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά"

Το μέλλον έρχεται δυσοίωνο και δρεπανηφόρο παγκοσμίως, με ιλιγγιώδεις ανατρεπτικές αλλαγές, αλλά εδώ μοιράζονται 150άρια και ζαχαρωμένα λόγια.

Γιάννης Τριάντης

Όταν άρχισε να βρέχει 150άρια για τους 18χρονους, μου φάνηκε πως είδα σε μια γωνιά τον Μανόλη Αναγνωστάκη να λέει στον πρωθυπουργό ότι πρέπει να λέμε την αλήθεια στα νέους κι όχι να τους μοιράζουμε ψευδαισθήσεις και χαρτζιλίκι.
Κι αν αγνοεί τον Αναγνωστάκη ο Μητσοτάκης, επειδή πιθανώς να θεωρεί λαπάδες τους ποιητές, λίγο το κακό. Θα περίμενε κανείς, όμως, από τον πρωθυπουργό να θυμηθεί τι έλεγε ο ίδιος όταν εγκαλούσε τον Τσίπρα, το ΄19, για τα επιδόματα και τα λοιπά προεκλογικά επιδόρπια. Που ποτέ δεν βοήθησαν κανέναν να πάρει τις εκλογές.
Την αλήθεια, λοιπόν. Για την Οικονομία, για το μέλλον της χώρας που ΔΕΝ είναι ρόδινο κι ας λέει άλλα το προεκλογικό πολτώδες, για την επέλαση της Τεχνητής νοημοσύνης και τις ιλιγγιώδεις, ανατρεπτικές εξελίξεις που μας χτυπάνε την πόρτα.
Η αλήθεια είναι υποκειμενική, λέει ο αντίλογος. Εστω. Αλλά προτιμώ ν΄ακούω τα πικρά που προειδοποιούν για την οικονομία-σαν τα πικρά που λέει φερ΄ειπείν ο Αλέκος Παπαδόπουλος- παρά να αρκούμαι στα ζαχαρωτά και στις γλυκερές υποσχέσεις που σερβίρονται προεκλογικά.
Προτιμώ να σκέφτομαι όσα ενδιαφέροντα ακούστηκαν στο πρόσφατο Φόρουμ των Δελφών, αλλά πέρασαν εν πολλοίς απαρατήρητα, παρά να παρακολουθώ απίστευτες κοινοτοπίες, τυποποιημένες απαντήσεις, συγκρούσεις και ύβρεις στην τιβι.
Ρίχνω τον προβολέα μου σε κάτι ανήσυχα παιδιά του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, που μαζί με τους καθηγητές τους ερευνούν επιτυχώς θέματα Τεχνητής Νοημοσύνης. Προτιμώ την Βουτυράκου, την Λειβαδάρου, τον Πιερρακάκη κ.α. και μ΄αφήνει αδιάφορο ο Μιθριδάτης και οι ανάλογοι της απέναντι πλευράς- αν μ΄εννοείς.
Βαρέθηκα τον καυγά για τον Ανδρέα Παπανδρέου και προπάντων τις βολικές ερμηνείες για το έργο του. Γι αυτό αφέθηκα στο μετρημένο κείμενο του Κωστή Παπαιωάννου και στις υπομνήσεις του Γ. Καρελιά-και τα δυό εδώ, στο 24/7.
Βέβαια, οι περισσότεροι νέοι ούτε ξέρουν ούτε νοιάζονται για τον Μεγάλο Αντιφατικό, τον Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς και για άλλους παλαιούς. Πιθανώς να τους ανακαλύψουν αργότερα και να αποδώσουν εκάστω τα ίσα. Αλλά προς το παρόν στρέφουν την πλάτη. Και καλά κάνουν.
Γιατί νιώθουν ότι αυτά λέγονται ερήμην τους. Ότι δεν τους αφορούν. Δεν φτάνει που δεν έχουν δουλειά, που έχουν κορνίζα τα πτυχία τους ή που παίρνουν αστείο μισθό ή γλίσχρο μεροκάματο, τους προκαλείς με 150άρια ή τους βάζεις να ασχοληθούν με ποιόν θα πάει και ποιόν θα αφήσει ο Ανδρουλάκης.
Νάτος ομως πάλι ο Αναγνωστάκης: «Κάτι πιο στέρεο από τα όνειρα που διαψεύδονται τα ξημερώματα», παρακαλώ. Γι αυτό και παραδίδω τη σκυτάλη στον Αλέκο Παπαδόπουλο για την Οικονομία και στον Κωστή Παπαϊωάννου για τον Ανδρέα Παπανδρέου και την Αριστερά. Όσοι πιστοί…

Οικονομία: Δεν είναι ρόδινα τα πράγματα
Ο πρώην υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος συνέγραψε «ανοιχτή επιστολή» προς τους Μητσοτάκη, Τσίπρα και Ανδρουλάκη με θέμα την Οικονομία. Παρατίθεται απόσπασμα(από το KReport):
«Η συνεχής και συγχρονισμένη προβολή μιας ρόδινης εικόνας για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών δεν υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και δεν επιτρέπει στον πολίτη να χαράξει και να ακολουθήσει αξιόπιστη προσωπική και επαγγελματική πορεία. Πρόσφατο παράδειγμα, η καταιγιστική και συγχρονισμένη προβολή του σχετικά ασήμαντου και ουσιαστικά ανύπαρκτου πρωτογενούς πλεονάσματος και η εξαφάνιση του ελλείμματος πολλών δισεκατομμυρίων, καθώς και της πρωτοφανούς διόγκωσης δημόσιου και κρατικού χρέους. Θα είναι άραγε αυτές οι εκλογές ευκαιρία να τεθούν προς συζήτηση τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας ή θα επαναληφθούν τα ίδια σφάλματα που μας οδήγησαν στη πρόσφατη χρεοκοπία;
Η ευθύνη σας ως επικεφαλής των κομμάτων εξουσίας θα είναι βαριά και μη συγγνωστή αν η χώρα εκτροχιαστεί δημοσιονομικά, μέσα σε αυτήν την 10ετία ή στις αρχές της επόμενης κάτω από το βάρος των επαναλαμβανόμενων ανεύθυνων και αστόχαστων επεκτατικών πολιτικών.
Πιστεύω βαθιά και επιτρέψτε μου να σας προτείνω την άμεση συγκρότηση από κοινού μιας σταθερής Εθνικής Δημοσιονομικής Στρατηγικής, έστω μετά τις εκλογές, ως άφευκτη ανάγκη λόγω της επικίνδυνα ασθενούς ακόμη ελληνικής οικονομίας.
Νομίζω ότι αυτά και πολλά άλλα αδιάψευστα και βοώντα στοιχεία για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας σας υποχρεώνουν, ως επικεφαλής των κόμματων εξουσίας, να ακολουθήσετε αυτόν τον αναπόφευκτο, οδυνηρό, προσωπικό και πολιτικό μονόδρομο».

Ο Μεγάλος Αντιφατικός
Για τον Ανδρέα Παπανδρέου ο λόγος. Στο εν λόγω κείμενό του ο Κωστής Παπαϊωάννου υπενθυμίζει τα προφανή θετικά αλλά και τα αρνητικά του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Ούτε λιγωτικές υμνωδίες ούτε κρημνιστική κριτική:
«Όλα Ανδρέας, κι αυτά κι εκείνα. Ήταν μια ιστορική αλλαγή, ήταν και μια χαμένη ευκαιρία η δεκαετία του 80. Έκανε μεγάλες τομές, άφησε και βαθιές παθογένειες. Έχουμε να διδαχτούμε από τον τρόπο που οικοδόμησε αξεπέραστη σχέση αντιπροσώπευσης με εκατομμύρια ανθρώπους. Να δούμε όμως την πολιτική ουσία, όχι την επιφάνεια αυτής της σχέσης. Δεν κερδίζουμε ούτε προσφέρουμε τίποτα αγιοποιώντας τον Ανδρέα σήμερα. Ούτε μαλώνοντας γύρω από την «κληρονομιά του». Είναι σαν να γυρεύουμε να βάλουμε στο άλογο τον Ελ Σιντ.
Χρειάζεται η αντιπολίτευση να πει τα στοιχειώδη για το σήμερα. Όλη η αντιπολίτευση. Να μιλήσει πειστικά. Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή των ανθρώπων(…) Πώς θα πείσουμε τον κόσμο ότι υπάρχει άλλος τρόπος να πορευτεί αυτή η χώρα. Αυτό είναι το θέμα. Πώς θα σωθεί οτιδήποτε αν σώζεται.
Σε προεκλογική περίοδο λέγονται πράγματα που εξυπηρετούν βραχυχρόνιους σχεδιασμούς. Κατανοητό. Όμως να μη χάνουμε το μείζον σηκώνοντας θόρυβο και σκόνη γύρω από το σώμα του νεκρού Ελ Σιντ. Έτσι το μόνο που προσφέρουμε είναι ακόμα περισσότερο περιθώριο κινήσεων στην οικογένεια που κυβερνά».

www.news247.gr

Ψέματα...

Evangelos Antonaros | Facebook

Είναι τόσο βουτηγμένοι στην παραπληροφόρηση ώστε οι κλειδοκράτορες του Μαξίμου δεν ντρέπονται να κάνουν τα χειρότερα.
Όπως... πιο πρόσφατα, να ισχυρισθούν ότι την κοστολόγηση του προγράμματος ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ σε δεκάδες δισεκατομμύρια την έκανε το Γενικό Λογιστήριο του Κρατους.
Το επιχείρημα αυτό περιέφεραν με περίεργα χαρτιά τα παπαγαλάκια κι οι βουλευτές τους στα κανάλια και τα ραδιοφωνα. Κι όταν μόλις χθες ρώτησα έναν από αυτούς στον αερα "μα που πρόλαβε το ΓΛΚ να κάνει τέτοιους τυπολογισμούς;" μάσησαν τα λόγια τους κι έπεσε σιωπή μεγάλη.
Φυσικό ήταν. Γιατί το ΓΛΚ, σοβαρη υπηρεσία του ελλην. δημοσίου κι όχι παράρτημα του Μαξίμου, διέψευσε ότι είχε κάνει τέτοια μελέτη. Το γράφει η σημερινή @EFSYNTAKTON. Το επίμαχο χαρτί είχε άλλου την υπογραφή. Συμβουλου του Μητς που του  αρέσει να  κουνάει επιτιμητικά το δακτυλο.

μέσω www.nonews-news.com

Οι εχθροί της απλής (ανα)λογικής

Η άποψη διακυβέρνησης που καθημερινά εκφράζεται από την Ν.Δ, όταν κατηγορεί την "απλή αναλογική", ταιριάζει περισσότερο σε μια εταιρία παρά σε μια χώρα. Η κάλπη της 21ης Μαΐου, δεν θα βγάλει μεγάλο νικητή, ούτε ηττημένους.

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Η απλή αναλογική (δίχως τον φραγμό του 3%) δεν είναι απλά το πλέον ενδεδειγμένο εκλογικό σύστημα (και) για τις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Είναι το μόνο αποδεκτό εκλογικό σύστημα, προκειμένου να διασφαλιστεί το στοιχειώδες μίας διαδικασίας αντιπροσώπευσης: Η ισοτιμία της ψήφου.
Για τον λόγο αυτό, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται υπό διάλογο ή υπό πολιτική διαπραγμάτευση το αν θα αποτελεί τον «εκλογικό νόμο». Αντιθέτως θα έπρεπε να είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη ως το μόνιμο εκλογικό σύστημα της χώρας. Αυτονόητα και με την υποστήριξη κάθε πολιτικής δύναμης.
Στην τρέχουσα προεκλογική περίοδο συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όχι μόνον δεν αναγνωρίζεται το βασικό χαρακτηριστικό της απλής αναλογικής ως το μέσο της ανόθευτης βούλησης του εκλογικού σώματος (στο βαθμό το επιτρέπουν τα μαθηματικά, καθότι …μισός βουλευτής δεν μπορεί να εκλεγεί) αλλά το σύστημα αυτό κατηγορείται και λοιδορείται δεκάδες φορές κάθε μέρα.
Βασικός φορέας αυτής της κριτικής είναι –όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς- η Νέα Δημοκρατία και τα στελέχη της. Με πρώτο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι «κατάρες» για την απλή αναλογική δεν λείπουν από καμία προεκλογική ομιλία του. Όπως και οι τρομολαγνικές αναφορές στην αδυναμία συγκρότησης «σταθερών κυβερνήσεων» σε μία κρίσιμη περίοδο για την χώρα.
Ο πρωθυπουργός υποστηρίζει πως οι πολυκομματικές κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να λάβουν γρήγορες αποφάσεις. Ιδίως σε ένα ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον. Επίσης ότι δεν θα μπορούν να ασκούν με αποφασιστικότητα πολιτικές στο εσωτερικό της χώρας. Αντιθέτως θα πρέπει να γίνονται πολλές διαβουλεύσεις και οι αντίστοιχοι συμβιβασμοί. Όλα αυτά υπό τον μόνιμο φόβο της απώλειας της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
Πρόκειται για ένα σκεπτικό που έχει ως πρώτιστη, αν όχι μόνη, αξία την αποτελεσματικότητα. Εκεί εστιάζουν άλλωστε και όσοι το υποστηρίζουν. Το πρόβλημα του όμως είναι πως ταιριάζει πολύ περισσότερο στην διοίκηση μιας Ανώνυμης Εταιρίας, παρά στην διακυβέρνηση μιας χώρας.
Όπως είναι γνωστό στα εταιρικά σχήματα, ο μέτοχος που πλειοψηφεί, ακόμη και με ποσοστά του 15% ή του 20%, ίσως και μικρότερα, μπορεί να διοικεί. Άμεσα, γρήγορα κι αποφασιστικά, δίνοντας λόγο «που και που», στους υπόλοιπους. Με την μειοψηφία να αναμένει ετησίως το μοίρασμα των κερδών ή της ζημιάς. Όπως ακριβώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζητά από τους πολίτες να περιμένουν, κάθε Χριστούγεννα, αν θα «βγαίνει» για να μοιράσει επιδόματα και βοηθήματα.
Εν ολίγοις πρόκειται για μια πάγια αντίληψη του συντηρητικού χώρου. Στην περίπτωση όμως της σημερινής ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας εκφράζεται με τον μεγαλύτερο δυνατό κυνισμό. Παρόλα αυτά οι πολίτες στις 21 Μαΐου, θα ψηφίσουν με ένα αναλογικό σύστημα. Οι νεότεροι από αυτούς για πρώτη φορά θα διαπιστώσουν ότι η κάλπη δεν θα βγάλει ούτε τον «μεγάλο νικητή», ούτε και «ηττημένους».
Θα εκφράσει όμως την βούληση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας στις δοσμένες συνθήκες. Άλλωστε ίσως να είναι εφικτή η δυνατότητα διακυβέρνησης ακόμη και δίχως το πρώτο κόμμα. Με ποσοστά που …ούτε στον ύπνο τους δεν μπορούν να δουν τα κόμματα που τα τελευταία χρόνια βγαίνουν με τα συστήματα ενισχυμένης αναλογικής.
Εν ολίγοις το αναλογικό σύστημα θα βάλει στην σωστή τους διάσταση τις πολιτικές μεγαλοστομίες, δίνοντας μια εικόνα των πολιτικών συσχετισμών πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα. Όσον αφορά την διακυβέρνηση, θα υπάρξει η ευκαιρία το ερώτημα αυτό να απαντηθεί με όρους πολιτικής. Όπως αρμόζει δηλαδή σε μια κορυφαία πολιτική διαδικασία.

www.news247.gr

«Είμαι η μαμά της Μάρθης που σκοτώθηκε στα Τέμπη»...

«Eιμαι η Μαρία Καρυστιανού, η μαμά της Μάρθης. Εχασα το παιδί μου στα Τέμπη. Ηταν 20 ετών. 
Ζούνε τη ζωή τους τα στελέχη της κυβέρνησης σαν να μην έχει συμβεί τίποτα...Εκαναν το ακαταδίωκτο για να σώσουν τους εαυτούς τους, να μείνουν ατιμώρητοι, νιώθουν ότι δεν θα τους αγγίξει κανείς.
Ο πρωθυπουργός μίλησε για" προσωρινή φθορά" του κόμματος του εξαιτίας των Τεμπών.
Αυτό ήταν τα παιδιά μας που δολοφονήθηκαν;
Προσωρινή φθορά στο εκλογικό του σώμα;;;;;
Θα τα θυμάμαι αυτά τα λόγια κ Μητσοτάκη, δε θα τ ξεχάσω ποτέ.
Τρέχουν να ξαναεκλεγούν, σοβαρά;
Τώρα πρέπει να ζήσω με τη δήλωση του Άδωνη Γεωργιάδη οτι καλά κάναμε που στέλναμε τα παιδιά μας με το τρένο παρά την επικινδυνότητα; αλήθεια; 
ΟΤΑΝ ΑΠΟΔΟΘΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. 
Στις μαύρες σελίδες της ιστορίας θα γραφτεί πως στα Τέμπη έγινε κρατική δολοφονία με τα ονόματα των παιδιών μας κ τα ονόματα των ηθικών αυτουργών.
Δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσουν»...

www.nonews-news.com

Οι «θλιβερές εξαιρέσεις» και το ΚΚΕ...

Τάσος Παππάς

Ας δούμε δύο τοποθετήσεις κεντρικών παραγόντων της Δεξιάς για το θέμα του κόμματος Κασιδιάρη, που έγιναν μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου για τον αποκλεισμό του συγκεκριμένου κόμματος.
Η πρώτη: «Δύο θλιβερές εξαιρέσεις, οι οποίες σήμερα πρέπει να λογοδοτήσουν κι αν μη τι άλλο να ζητήσουν συγγνώμη απ’ όλους τους... δημοκρατικούς πολίτες και να αναγνωρίσουν το λάθος τους, όταν ισχυρίζονταν ότι αυτά τα οποία εμείς κάναμε δεν θα ήταν αρκετά για να αποτρέψουν τον Κασιδιάρη από το να κατεβεί στις εκλογές… Αναρωτιέμαι πώς αισθάνονται σήμερα αυτοί οι οποίοι ήταν απόντες απ’ αυτή τη μάχη την οποία έπρεπε να τη δώσουμε όλοι μαζί».
Η δήλωση ανήκει στον Κυριάκο Μητσοτάκη και οι δύο, κατά τη γνώμη του, θλιβερές εξαιρέσεις είναι ο ΣΥΡΙΖΑ–Προοδευτική Συμμαχία και το ΜέΡΑ25-Συμμαχία για τη Ρήξη.
Η δεύτερη: «Δυστυχώς σ’ αυτήν την κορυφαία στιγμή αυτοπροστασίας της Δημοκρατίας από τους αρνητές της ήταν απούσες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς που δηλώνουν ότι βρίσκονται απέναντι στον φασισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΜέΡΑ25 βάδισαν μαζί τον δρόμο της διγλωσσίας και υποκρισίας απέχοντας και από την ψήφιση των κρίσιμων διατάξεων, αλλά και από την κατάθεση σχετικού υπομνήματος». Η δήλωση ανήκει στον κυβερνητικό εκπρόσωπο Ακη Σκέρτσο. Κι αυτός βάζει στο στόχαστρο Τσίπρα και Βαρουφάκη.
Τι κάνει εντύπωση στις δύο παρεμβάσεις; Η εικόνα δεν είναι πλήρης. Κάτι λείπει. Στην καταγγελία τους δεν υπάρχει το ΚΚΕ. Είχε την ίδια στάση με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΜέΡΑ25. Με διαφορετικό σκεπτικό, αλλά επί της ουσίας συνέπλευσαν. Κι αυτό δεν ψήφισε τις διατάξεις που έφερε η κυβέρνηση στη Βουλή. Κι αυτό δεν κατέθεσε υπόμνημα στον Αρειο Πάγο για να υποστηρίξει ότι το κόμμα Κασιδιάρη δεν πρέπει να συμμετάσχει στην εκλογική διαδικασία. Γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Ακης Σκέρτσος δεν ενέταξαν το ΚΚΕ στις θλιβερές εξαιρέσεις;
Δεν θεωρούν ότι το ΚΚΕ είναι δημοκρατικό κόμμα; Δεν πιστεύουν ότι το ιστορικό κόμμα της κομμουνιστικής Αριστεράς, που έχει δώσει μάχες εναντίον του φασισμού, ανήκει σ’ αυτό που λέμε δημοκρατικό τόξο, οπότε δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθούν μαζί του και δεν έχουν καμία διάθεση να συνεργαστούν για να αποκρουστεί το νεοναζιστικό μόρφωμα που είναι σοβαρή απειλή για τη δημοκρατία;
Με λίγα λόγια, υπηρετούν τη θεωρία των δύο άκρων και πολεμούν με την ίδια ένταση και το ίδιο πάθος τον κομμουνισμό και τον φασισμό γιατί είναι ολοκληρωτικές ιδεολογίες;
Αυτό πράγματι πιστεύουν και το έχουν πει διάφορα στελέχη της Δεξιάς στις δημόσιες εμφανίσεις τους. Δεν ανησυχούν για το πολιτικό εκτόπισμα του ΚΚΕ. Οσο παραμένει σε μονοψήφια ποσοστά, δεν τους ενοχλεί. Αν όμως αναπτύξει εκλογική δυναμική, αν αρχίσει δηλαδή να ανεβαίνει, να καταλαμβάνει χώρο τότε θα θορυβηθούν και θα δείξουν το πραγματικό πρόσωπό τους. Ο αντικομμουνισμός (χυδαίος ή με επιχειρήματα) είναι βασικό στοιχείο της φυσιογνωμίας τους. Συνορεύει με τη θεωρία των δύο άκρων.
Απλώς στην παρούσα φάση δεν τους παίρνει ν’ ανοίξουν διμέτωπο. Δεν τους συμφέρει εκλογικά. Γιατί; Μα το ΚΚΕ δεν πρόκειται να δεχτεί να εμπλακεί σε κυβέρνηση συνεργασίας. Το έχει ξεκαθαρίσει. Αν ήταν σε διαφορετική λογική, αν έμπαινε σε συζητήσεις για τον σχηματισμό συμμαχικής κυβέρνησης, δεν θα ήταν τόσο γαλαντόμοι μαζί του.
Επίσης η Δεξιά θέλει να γίνει το ΚΚΕ ο χώρος υποδοχής των δυσαρεστημένων με τον ΣΥΡΙΖΑ αριστερών ψηφοφόρων. Καλύτερα να ψηφίζουν ΚΚΕ παρά ΣΥΡΙΖΑ που είναι ο βασικός αντίπαλος της Δεξιάς. Ο,τι χάνει ο ΣΥΡΙΖΑ προς τα αριστερά του το κερδίζει εμμέσως η Νέα Δημοκρατία. Οπότε. Σιγή. Ψηφοθηρικές σκοπιμότητες...

Ανάγωγα

Πάλι μακελειό στις ΗΠΑ, πάλι φρίκη, πάλι οργή, πάλι θρήνος, πάλι μεσίστιες οι σημαίες στα δημόσια κτίρια, πάλι σιωπή για την οπλοκατοχή, πάλι οι εταιρείες θα μπουκώσουν με δολάρια γερουσιαστές και βουλευτές, για να μην αλλάξει η νομοθεσία, πάλι η Aγρια Δύση.

efsyn.gr

L'État, c'est moi: Μετά το πρωθυπουργικό αεροσκάφος, η ΝΔ θέλει και το Γενικό Λογιστήριο στην προεκλογική της υπηρεσία

Τόσο η κυβέρνηση όσο και το ΓΛΚ οφείλουν να δώσουν απαντήσεις για την κοστολόγηση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

γράφει ο Γιάννης Μακρυγιάννης

Κάτι σάπιο φαίνεται να υπάρχει στο βασίλειο της… γαλάζιας Δανιμαρκίας. Το κρούσμα με τη χρήση του πρωθυπουργικού αεροσκάφους για τις προεκλογικές περιοδείες του Κυριάκου Μητσοτάκη – σκάνδαλο για το οποίο το Μαξίμου κατέφυγε στην ένοχη τακτική του συμψηφισμού – δεν είναι τελικά το μόνο, που αποκαλύπτει την ιδιοκτησιακή λογική της ΝΔ για το κράτος.
Η νέα καταφανώς αντιθεσμική κίνηση εκδηλώθηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Άκη Σκέρτσο, ο οποίος επιστράτευσε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους στην προεκλογική μάχη.
Σε μία πρωτοφανή προσπάθεια εμπλοκής των θεσμών και υπηρεσιών του κράτους στις γαλάζιες κομματικές σκοπιμότητες, ο κ. Σκέρτσος εμφανίζεται από την Κυριακή το πρωί να διακινεί σε τηλεοπτική εκπομπή ένα χαρτί, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για έγγραφο του Γενικού Λογιστηρίου, σύμφωνα με το οποίο τα μέτρα που εξήγγειλε προ ημερών ο Αλέξης Τσίπρας ανέρχονται στο ποσό των 20 δισεκ. ευρώ ετησίως.
Εκ των αρμοδιοτήτων του ΓΛΚ, το οποίο είναι υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών, δεν προκύπτει καμία υποχρέωση ή καθήκον να αξιολογεί και να κοστολογεί προγράμματα της αντιπολίτευσης και μάλιστα προεκλογικά.
Το ερώτημα είναι εάν πρόκειται όντως για κάποιο έγγραφο του Γενικού Λογιστηρίου και με ποια υπηρεσιακή ή άλλη διαδικασία προέκυψε και τέθηκε στη διάθεση των στελεχών της κυβέρνησης, ώστε να το επικαλούνται στην προεκλογική αντιπαράθεση.
Υπήρξε κάποια θεσμική και υπηρεσιακή εντολή ή έχουμε κάποια άτυπη «προσφυγή» του Μαξίμου στην ιεραρχία του Γενικού Λογιστηρίου;
Εκτός εάν στην πραγματικότητα δεν υπήρξε καμία εμπλοκή ΓΛΚ και το έγγραφο είναι κομματικών στελεχών της ΝΔ και παρουσιάστηκε για να προκαλέσει εντυπώσεις.
Από το πλάνο της τηλεοπτικής εκπομπής, στη διάρκεια της οποίας ο κ. Σκέρτσος δίνει το έγγραφο στον δημοσιογράφο και παρότι ο τελευταίος μιλά για «σφραγίδα», δεν διακρίνεται κανένα στοιχείο που να προδίδει κάποια επισημότητα (σφραγίδα, επικεφαλίδα κλπ) και να παραπέμπει όντως στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.
Σημειωτέον, ότι ανάλογο έγγραφο με την κοστολόγηση των μέτρων που εξήγγειλε προ ημερών ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν υπήρξε ή τουλάχιστον δεν εμφανίστηκε πουθενά.
Σε κάθε περίπτωση απαιτούνται απαντήσεις. Και από την κυβέρνηση και από το ίδιο το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.

ieidiseis.gr

Κυβέρνηση Μητσοτάκη: Πώς αφαίρεσαν 7,6 δισ. από τους συνταξιούχους...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξαπάτησε προεκλογικά τους συνταξιούχους. Το προεκλογικό μότο της Νέας Δημοκρατίας το 2019 ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «αντάλλαξε τις συντάξεις με το Σκοπιανό».
Το απίστευτο ψέμα, τη... διαστρέβλωση που ξεπέρασε κάθε όριο γκεμπελισμού, είχε διατυπώσει για πρώτη φορά ο Κυρ. Μητσοτάκης στις 11 Δεκεμβρίου 2018 κατά την ομιλία του στη Βουλή.
Είχε πει τότε: «Λέτε ότι δεν θα κόψετε άλλο τις συντάξεις όταν εσείς υπογράψατε τη μείωση των συντάξεων και ενώ προηγούμενα έχετε κόψει όλες τις νέες και έχετε πριονίσει όλες τις παλαιότερες» και πρόσθεσε: «Με κυνισμό στήσατε ένα διχασμό πάνω στο Σκοπιανό. Ανταλλάξατε το Σκοπιανό με τις μειώσεις των συντάξεων. Ανταλλάξατε ένα μέτρο που δεν θα έπρεπε να έχετε ψηφίσει με μια μείζονα εθνική υποχώρηση. Αυτό ήταν το εισιτήριο με το οποίο ταξιδεύσατε από τις Πρέσπες στην Ιθάκη...».
Τι έκρυβε μετεκλογικά αυτή η προπαγάνδα για το μείζον εθνικό θέμα, που επιλύθηκε επιτυχώς το 2019, το γνωρίσαμε. Αυτό που δεν μπορούσαν να φανταστούν τα 2,5 εκατ. των συνταξιούχων (και τα 4,5 εκατ. των ασφαλισμένων) ήταν όσα θα εφάρμοζε η νέα κυβέρνηση σε βάρος τους αμέσως μετά τις εκλογές.
Συνοπτικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με δύο βασικούς υπουργούς στο υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, τους Γ. Βρούτση και Κ. Χατδηδάκη, αμέσως μετά τις εκλογές δρομολόγησε τα ακριβώς αντίθετα απ' όσα είχε υποσχεθεί.
Εκοψε τη 13η σύνταξη, εξαπάτησε 1,5, εκατ. συνταξιούχους με τα αναδρομικά, επέβαλε χαράτσι 25% στους ελεύθερους επαγγελματίες, έκοψε τη δεύτερη εθνική σύνταξη σε χήρους και αναπήρους, την οποία έδωσε απλόχερα σε αιρετούς και δημάρχους.
Πόσο στοίχισε άραγε η αθέτηση των υποσχέσεων Μητσοτάκη στα 2,5 εκατ. συνταξιούχων; Ούτε λίγο ούτε πολύ 7,6 δισ. ευρώ έχασαν οι συνταξιούχοι την τετραετία της Νέας Δημοκρατίας. Από την περικοπή της 13ης σύνταξης (1,1 εκατ. ευρώ τον χρόνο) οι συνταξιούχοι έχασαν συνολικά 4,5 δισ. ευρώ. Από τη μη επιστροφή των περικοπών σε δώρα και επικουρικές συντάξεις, που είχε παρανόμως και αντισυνταγματικά περικόψει η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, δεν επεστράφησαν 2,5 δισ. σε περίπου 1 εκατ. δικαιούχους. Τέλος, λόγω της προσωπικής διαφοράς, που τώρα ο κ. Μητσοτάκης υπόσχεται ότι θα σταδιακά θα... αντιμετωπίσει, στερήθηκαν 600 εκατ. περίπου 900.000 συνταξιούχοι.
Ολη η τετραετία της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί μια συνεχή προσπάθεια μεθοδικής διάλυσης του ΕΦΚΑ, έχοντας ήδη παραδώσει την επικουρική ασφάλιση στα funds και στις ασφαλιστικές εταιρείες, αλλά και την έκδοση των συντάξεων σε ιδιωτική εταιρεία.
Παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατήργησε τη 13η σύνταξη, διοχετεύοντας τα 960 εκατ. που έλαβαν οι συνταξιούχοι το 2019 στη χρηματοδότηση της ιδιωτικοποίησης της επικουρικής ασφάλισης (ν. 4826/2021).
Για περισσότερους από 800.000 συνταξιούχους, ο νόμος προέβλεπε πλήρη 13η σύνταξη (500 ευρώ), ενώ για τις υψηλότερες συντάξεις υπήρχε κλιμάκωση που έφτανε στο 30% (ν. 4611/2019). 
Εξαπάτησε τους συνταξιούχους σε σχέση με τα αναδρομικά από τις παράνομες περικοπές που έκανε η κυβέρνηση Σαμαρά, το 2012 (ν. 4051/2012 και 4093/2012).
Αντί μάλιστα να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του ΣτΕ, επέστρεψε μόνο τις περικοπές για τις κύριες συντάξεις και όχι για δώρα και επικουρικές.
Επιπλέον φορολόγησε και με υψηλότατο συντελεστή τα αναδρομικά, με αποτέλεσμα χιλιάδες συνταξιούχοι να λάβουν τα ποσά που δικαιούνται κομμένα ακόμα και στο 50%.
Άφησε εκτός στήριξης μεταξύ άλλων τους χαμηλοσυνταξιούχους, οι οποίοι, αντί για 13 σύνταξη, πήραν πενιχρά επιδόματα (250 και 200 ευρώ) πλήρως αναντίστοιχα, με το τεράστιο κύμα ακρίβειας που σαρώνει την ελληνική κοινωνία.
Έκοψε τη δεύτερη εθνική σύνταξη σε χήρους και αναπήρους.
Επέβαλε χαράτσι στους ελεύθερους επαγγελματίες, καθώς αύξησε τις ασφαλιστικές εισφορές, για το 80% των ελευθέρων επαγγελματιών, αυξάνοντας την κατώτατη κλίμακα από τα 185 ευρώ στα 220 ευρώ ανά μήνα.
Ιδιωτικοποίησε τη δημόσια επικουρική ασφάλεια. Προχώρησε στην ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης, με την ίδρυση του ΤΕΚΑ (Ταμείο Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης) δίνοντας τα αποθεματικά της επικουρικής ασφάλισης βορά στα funds και στις ασφαλιστικές εταιρείες. Ήδη δεκάδες χιλιάδες νέοι ασφαλισμένοι, μετά το 2022, έγιναν «επενδυτές με το ζόρι».

avgi.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας αληθινός και to the point, κι ο Μητσοτάκης με... τεχνητή νοημοσύνη και fake news

 

Τα προεκλογικά προφίλ των δυο μονομάχων για την κυβερνητική εξουσία,  στον ειδησεογραφικό αφρό των ημερών
 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Πάμε, αληθινά, σε εκλογές;», είναι το ερώτημα που αναδύεται  στον προεκλογικό αφρό των ημερών: Είναι σίγουρο ότι το σούρουπο της 21ης Μαΐου θα ανοίξουν οι κάλπες, θα μετρηθούν οι ψήφοι και το τελικό αποτέλεσμα θα αποτυπώνει την πραγματική βούληση του ελληνικού λαού για τον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση της αρεσκείας του – ότι θα είναι, δηλαδή, αληθινό; Το ερώτημα μοιάζει ρητορικό, δεδομένου ότι, εκτός… απροόπτου θα φτάσουμε μέχρι την Κυριακή της  21ης Μαΐου και θα ψηφίσουμε. Και το σούρουπο θα ανοίξουν οι κάλπες, οι ψήφοι θα μετρηθούν…
Μέχρι εκεί!.. Το ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι αληθινό –  ότι, δηλαδή, θα αποτυπώνει την πραγματική βούληση του ελληνικού λαού για τον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση της αρεσκείας του – ελέγχεται  ως κάτι το αμφίβολο, το αμφισβητούμενο, το ανακριβές, το παραπλανητικό, το ψεύτικο: Λόγω εκλογικού νόμου και συστήματος και λόγω ποσοστών συμμετοχής ή αποχής στις εκλογές… Λόγω δυσλειτουργίας της Ελληνικής Δημοκρατίας, επίσης, εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς. Και βέβαια, λόγω της κρίσης του διεθνώς κρατούντος πολιτικοοικονομικού συστήματος…
Κι ακόμα, λόγω υπερβολικής χρήσης… τεχνητής νοημοσύνης απ’ την κυβέρνηση Μητσοτάκη!.. Πριν και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής και εκλογικής διαδικασίας: ο επονομαζόμενος «νονός της τεχνητής νοημοσύνης» Τζέφρι Χίντον παραιτήθηκε προ ημερών από την Google, εκφράζοντας την ανησυχία του για την δεδομένη  ικανότητα της τεχνητής νοημοσύνης «να δημιουργεί πειστικές ψευδείς εικόνες και κείμενα, φτιάχνοντας έτσι έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν θα μπορούν πλέον να γνωρίζουν τι είναι αληθινό»…

*******
«Είναι δύσκολο να δει κάποιος πώς μπορεί να εμποδίσει τους κακόβουλους χρήστες από το να χρησιμοποιήσουν την τεχνητή νοημοσύνη για αρνητικούς λόγους», έκλεισε την ανακοίνωση παραίτησης του ο Τζέφρι Χίντον, και έμοιαζε να αναφέρεται στην κακόβουλη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του: στην υστερόβουλη χρήση της (υπέρ φίλιων επιχειρηματικών και ιδίων πολιτικών συμφερόντων) στη φάση της πανδημίας, ας πούμε. Ή στην κακόβουλη χρήση της (λογισμικό predator) στο παρακρατικό δίκτυο τηλεφωνικών παρακολουθήσεων  δημοσιογράφων, πολιτικών αντιπάλων, ακόμα και  υπουργών της κυβέρνησής του…
Και βέβαια, στα «κατεχόμενα» ή  χειραγωγούμενα απ’ τον ίδιο και την κυβέρνησή του κρατικά ή μη ΜΜΕ. Μέσω των οποίων (όπως κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας, έτσι και τώρα, προεκλογικά) δημιουργεί πειστικές ψευδείς εικόνες και κείμενα, φτιάχνοντας  έναν κόσμο όπου οι πολίτες  δεν μπορούν πλέον να γνωρίζουν τι είναι αληθινό.
Όπως η κυβερνητική παρέμβαση της περασμένης Τετάρτης  στο ΑΠΕ π.χ., όπου ο κ. Μητσοτάκης, «δίκην σούπερ αρχισυντάκτη» – όπως γράφει στην efsyn ο συνάδελφος  Δημήτρης Κανελλόπουλος – δημιουργεί ψευδή εικόνα και είδηση όσον αφορά την τριτοκοσμική θέση της Ελλάδας (107η θέση) στη νέα ετήσια λίστα των  Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα για την Ελευθερία του Τύπου, η οποία δημοσιεύεται στα ΜΜΕ όλου του πλανήτη:  «Στον τίτλο της είδησης, το ΑΠΕ δεν ασχολείται με την Ελλάδα και την 107η θέση μας» γράφει ο Δ.Κ., αλλά   «ακολουθεί  τη ρητορική της κυβέρνησης, λέγοντάς μας ότι οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (RSF) είναι ΜΚΟ: ό,τι ακριβώς τονίζει σε κάθε ευκαιρία και ο κύριος Μητσοτάκης, ο κύριος αρχισυντάκτης», σχολιάζει εν κατακλείδι ο συντάκτης της efsyn.

*******     
Με τούτα και μ’ εκείνα, δυό εβδομάδες πριν τις εκλογές αναρωτιόμαστε… αν πάμε αληθινά σε εκλογές!.. Αν είναι σίγουρο ότι το σούρουπο της 21ης Μαΐου θα ανοίξουν οι κάλπες, θα μετρηθούν οι ψήφοι και το τελικό αποτέλεσμα θα αποτυπώνει τη πραγματική βούληση του ελληνικού λαού για τον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση της αρεσκείας του. Ότι θα είναι, δηλαδή, αληθινό…
Αν θέλετε τη γνώμη μου, το πιο αληθινό στοιχείο στον προεκλογικό αφρό των ημερών είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Καθώς, με κριτήριο την γενική προεκλογική του εικόνα (εμφάνιση, επικοινωνιακό ύφος, λόγος, κίνηση, συμπεριφορά, κλπ.), παραμένει ο απλός, λαϊκός, ανθρώπινος, δίκαιος και χαρισματικός ηγέτης που αγαπήθηκε όσο κανένας άλλος πολιτικός, στα πέτρινα χρόνια της μνημονιακής περιπέτειας: «Προτιμώ να είμαι ο εαυτός μου, παρά ο επικοινωνιολόγος μου», λέει ο ίδιος όταν ερωτάται για το προεκλογικό του στυλ, δείχνοντας τον τυποποιημένο  και… συσκευασμένο  απ’ τον Mr. Γκρινμπεργκ αντίπαλό του, κ. Μητσοτάκη. 
Ο προεκλογικός Τσίπρας, εν κατακλείδι – οι παρεμβάσεις του, οι από βήματος ομιλίες του, οι απαντήσεις του στις συνεντεύξεις και τις συνομιλίες του με τους πολίτες –, είναι to the point, όπως λένε οι νεότερες γενιές των Ελλήνων. Που πάει να πει, σύντομες, ουσιαστικές και επί του θέματος. Λέει, ας πούμε, ότι «θα σχηματιστεί κυβέρνηση από τις εκλογές της απλής αναλογικής» και ότι «όπως δείχνουν τα πράγματα, το πρώτο με το τρίτο κόμμα θα είναι σε θέση να κάνουν κυβέρνηση», και ξέρουμε πού πάμε…
Ότι πάμε, αληθινά, σε εκλογές, εν πάση περιπτώσει: ότι το σούρουπο της 21ης Μαΐου θα ανοίξουν οι κάλπες, θα μετρηθούν οι ψήφοι και το τελικό αποτέλεσμα θα αποτυπώνει τη βούληση του ελληνικού λαού για τον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση της αρεσκείας του.

restaro.blogspot.com

New York Times: Κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά για το τι είναι ικανή να κάνει η Τεχνητή Νοημοσύνη ως προς τον έλεγχο των Πυρηνικών Όπλων

Ορισμένα όπλα λειτουργούν ήδη με αυτόματο πιλότο. Οι πύραυλοι Patriot, που καταρρίπτουν πυραύλους ή αεροπλάνα που εισέρχονται σε προστατευμένο εναέριο χώρο, έχουν εδώ και καιρό μια ανάλογη "αυτόματη" λειτουργία

Από τον David E. Sanger/New York Times

Όταν ο Joe Biden ανακοίνωσε τον Οκτώβριο αυστηρούς περιορισμούς στην πώληση των πιο προηγμένων τσιπ υπολογιστών στην Κίνα, «πούλησε» την απόφαση του, εν μέρει, ως τρόπο να δώσει στην αμερικανική βιομηχανία την ευκαιρία να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητά της. Αλλά στο Πεντάγωνο και στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ υπήρχε πάντα μια δεύτερη ατζέντα: Ο έλεγχος των όπλων.
Εάν ο κινεζικός στρατός δεν μπορεί να αποκτήσει τα τσιπ, λέει η θεωρία, μπορεί να επιβραδυνθεί η προσπάθειά του να αναπτύξει όπλα που να στηρίζονται στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Αυτό θα έδινε στον Λευκό Οίκο και στη Δύση χρόνο να θέσουν ορισμένα κρίσιμα κριτήρια για τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης σε αισθητήρες, πυραύλους και κυβερνοόπλα και τελικά να προφυλαχθούν από μερικούς από τους εφιάλτες που συχνά παρουσιάζει το Χόλιγουντ -αυτόνομα ρομπότ δολοφόνοι και υπολογιστές που κλειδώνουν έξω τους ανθρώπινους δημιουργούς τους.
Ωστόσο, πλέον, η ομίχλη του φόβου που περιβάλλει το δημοφιλές ChatGPT chatbot και άλλα δημιουργήματα λογισμικού Τεχνητής Νοημοσύνης έχει κάνει τον περιορισμό των τσιπ στο Πεκίνο να μοιάζει απλώς με μια προσωρινή επιδιόρθωση.
Όταν ο Αμερικανός πρόεδρος πραγματοποίησε μια συνάντηση στον Λευκό Οίκο την Πέμπτη με στελέχη της τεχνολογίας που προσπαθούν να περιορίσουν τους κινδύνους που προέρχονται από αυτή την τεχνολογία, το πρώτο του σχόλιο ήταν ότι «αυτό που κάνετε έχει τεράστιες δυνατότητες αλλά ενέχει και τεράστιους κινδύνους».
Ήταν μια αντανάκλαση, λένε οι βοηθοί στην Εθνική Ασφάλεια, πρόσφατων απόρρητων ενημερώσεων σχετικά με το ενδεχόμενο η νέα τεχνολογία να ανατρέψει τον πόλεμο, τις συγκρούσεις στον κυβερνοχώρο και —στην πιο ακραία περίπτωση— τη λήψη αποφάσεων για τη χρήση πυρηνικών όπλων.
Ωστόσο, ακόμη και όταν ο Biden εξέδιδε την προειδοποίησή του, αξιωματούχοι του Πενταγώνου, μιλώντας σε φόρουμ τεχνολογίας, ανέφεραν ότι θεωρούν πως η ιδέα μιας εξάμηνης παύσης στην ανάπτυξη των επόμενων γενεών του ChatGPT και παρόμοιου λογισμικού είναι μια κακή ιδέα: Οι Κινέζοι δεν θα το κάνουν, ούτε και οι Ρώσοι.
«Αν σταματήσουμε, μαντέψτε ποιος δεν πρόκειται να κάνει πίσω: Πιθανοί αντίπαλοι στο εξωτερικό», δήλωσε την Τετάρτη ο επικεφαλής πληροφοριών του Πενταγώνου, John Sherman. «Πρέπει να συνεχίσουμε να κινούμαστε».
Η ωμή δήλωσή του υπογραμμίζει την ένταση που είναι αισθητή σε όλη την αμυντική κοινότητα σήμερα. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά για το τι είναι ικανές αυτές οι νέες τεχνολογίες να κάνουν, όσον αφορά την ανάπτυξη και τον έλεγχο όπλων, και δεν έχει ιδέα τι είδους καθεστώς ελέγχου των όπλων, αν υπάρχει, μπορεί να λειτουργήσει.
Το προαίσθημα είναι ασαφές, αλλά βαθιά ανησυχητικό. Θα μπορούσε το ChatGPT να δώσει τεράστια δύναμη σε ανθρώπους και χώρες που προηγουμένως δεν είχαν καμία πρόσβαση στην τεχνολογία της καταστροφής; Θα μπορούσε να επιταχύνει τις αντιπαραθέσεις μεταξύ των υπερδυνάμεων, αφήνοντας ελάχιστο χρόνο για διπλωματία και διαπραγματεύσεις;
«Ο κλάδος δεν είναι ανόητος και ήδη βλέπετε προσπάθειες αυτορρύθμισης», ανέφερε ο Eric Schmidt, ο πρώην πρόεδρος της Google που υπηρέτησε και ως επικεφαλής, την πρώτη περίοδο, του συμβουλευτικού Συμβουλίου Αμυντικής Καινοτομίας από το 2016 έως το 2020.
«Έτσι, υπάρχει μια σειρά από άτυπες συζητήσεις που λαμβάνουν χώρα τώρα στον κλάδο -όλες ανεπίσημες- σχετικά με τους κανόνες της χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης όσον αφορά την ασφάλεια», τόνισε ο Schmidt, ο οποίος έχει γράψει, μαζί με τον πρώην υπουργό Εξωτερικών, Henry Kissinger, μια σειρά άρθρων και βιβλίων σχετικά με τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης να ανατρέψει τη γεωπολιτική.
Η προκαταρκτική προσπάθεια τοποθέτησης προστατευτικών κιγκλιδωμάτων στο σύστημα είναι σαφής σε όποιον δοκίμασε τα αρχικά στάδια του ChatGPT. Τα ρομπότ δεν απαντούν σε ερωτήσεις σχετικά με το πώς να βλάψετε κάποιον με ένα παρασκεύασμα ναρκωτικών, για παράδειγμα, ή πώς να ανατινάξετε ένα φράγμα ή να σακατέψετε διάφορα πυρηνικά φυγόκεντρα.
Αλλά αυτές οι μαύρες λίστες ενεργειών δεν θα επιβραδύνουν την κακή χρήση αυτών των συστημάτων. Λίγοι πιστεύουν ότι μπορούν να σταματήσουν εντελώς τέτοιες προσπάθειες. Υπάρχει πάντα ένας πλάγιος τρόπος να παρακάμψει κάποιος τα όρια ασφαλείας, όπως μπορεί να επιβεβαιώσει οποιοσδήποτε έχει προσπαθήσει να απενεργοποιήσει τα ηχητικά σήματα στο σύστημα προειδοποίησης της ζώνης ασφαλείας ενός αυτοκινήτου.
Αν και το νέο λογισμικό έχει δημοσιοποιήσει το ζήτημα, δεν είναι νέο για το Πεντάγωνο. Οι πρώτοι κανόνες για την ανάπτυξη αυτόνομων όπλων δημοσιεύθηκαν πριν από μια δεκαετία. Το Κοινό Κέντρο Τεχνητής Νοημοσύνης του Πενταγώνου ιδρύθηκε πριν από πέντε χρόνια για να διερευνήσει τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στη μάχη.
Ορισμένα όπλα λειτουργούν ήδη με αυτόματο πιλότο. Οι πύραυλοι Patriot, που καταρρίπτουν πυραύλους ή αεροπλάνα που εισέρχονται σε προστατευμένο εναέριο χώρο, έχουν εδώ και καιρό μια ανάλογη «αυτόματη» λειτουργία. Αυτή τους δίνει τη δυνατότητα να χτυπούν χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση όταν κατακλύζονται από εισερχόμενους στόχους πιο γρήγορα από ό,τι θα μπορούσε να αντιδράσει ένας άνθρωπος. Υποτίθεται όμως ότι επιβλέπονται από ανθρώπους που μπορούν να αποτρέψουν τις επιθέσεις αν χρειαστεί.
Η δολοφονία του Mohsen Fakhrizadeh, του κορυφαίου πυρηνικού επιστήμονα του Ιράν, διεξήχθη από την Μοσάντ του Ισραήλ χρησιμοποιώντας ένα αυτόνομο πολυβόλο που υποβοηθήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη, αν και φαίνεται ότι υπήρχε υψηλός βαθμός τηλεχειρισμού. Η Ρωσία δήλωσε πρόσφατα ότι έχει αρχίσει να κατασκευάζει —αλλά δεν έχει ακόμη αναπτύξει— την υποθαλάσσια πυρηνική τορπίλη Poseidon. Εάν ανταποκρίνεται σε αυτά που διαλαλεί η ρωσική διαφημιστική εκστρατεία, το όπλο θα είναι σε θέση να ταξιδέψει σε έναν ωκεανό αυτόνομα, αποφεύγοντας τις υπάρχουσες αντιπυραυλικές άμυνες, για να χτυπήσει ημέρες μετά την εκτόξευσή της.
Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν συνθήκες ή διεθνείς συμφωνίες που να ασχολούνται με τέτοια αυτόνομα όπλα. Σε μια εποχή που οι συμφωνίες ελέγχου των όπλων εγκαταλείπονται πιο γρήγορα από ό,τι διαπραγματεύονται, υπάρχει μικρή προοπτική για μια τέτοια συμφωνία. Αλλά το είδος των προκλήσεων που θέτει το ChatGPT και τα παρόμοια του συστήματα είναι διαφορετικά και κατά κάποιο τρόπο πιο περίπλοκα.
Στον στρατό, τα συστήματα που έχουν ενισχυθεί με τη χρήση λογισμικού Τεχνητής Νοημοσύνης μπορούν να επιταχύνουν τον ρυθμό των αποφάσεων στο πεδίο της μάχης σε τέτοιο βαθμό ώστε να δημιουργούν εντελώς νέους κινδύνους όσον αφορά τυχαίων χτυπημάτων ή αποφάσεων που λαμβάνονται μέσω παραπλανητικών ή εσκεμμένα ψευδών ειδοποιήσεων για εισερχόμενες επιθέσεις.
«Ένα βασικό πρόβλημα με την Τεχνητή Νοημοσύνη στον στρατό και στην εθνική ασφάλεια είναι το πώς αμύνεται κανείς έναντι επιθέσεων που είναι πιο γρήγορες από τη λήψη αποφάσεων από τον άνθρωπο, και νομίζω ότι αυτό το ζήτημα δεν έχει επιλυθεί», ανέφερε ο Schmidt. «Με άλλα λόγια, ο πύραυλος εισέρχεται τόσο γρήγορα που πρέπει να υπάρξει αυτόματη απάντηση. Τι θα συμβεί αν πρόκειται για ένα ψευδές σήμα;».
Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν γεμάτος ιστορίες ψευδών προειδοποιήσεων -κάποτε επειδή μια εκπαιδευτική ταινία, που προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί για την εξάσκηση της πυρηνικής απόκρισης, τοποθετήθηκε κατά κάποιο τρόπο σε λάθος σύστημα και σήμανε συναγερμό για μια μαζική επερχόμενη σοβιετική επίθεση (η καλή κρίση οδήγησε όλους να μην προχωρήσουν σε ενέργειες). Ο Paul Scharre, του Κέντρου για μια Νέα Αμερικανική Ασφάλεια, σημείωσε στο βιβλίο του «Army of None» το 2018 ότι υπήρξαν «τουλάχιστον 13 πυρηνικά επεισόδια παρ’ ολίγον χρήσης από το 1962 έως το 2002», κάτι που «προσδίδει αξιοπιστία στην άποψη ότι τα σχεδόν ατυχήματα είναι φυσιολογικά, αν και τρομακτικά στην περίπτωση των πυρηνικών όπλων».
Για αυτόν τον λόγο, όταν οι εντάσεις μεταξύ των υπερδυνάμεων ήταν πολύ χαμηλότερες από ό,τι είναι σήμερα, μια σειρά προέδρων προσπάθησαν να διαπραγματευτούν δίνοντας περισσότερο χρόνο στη λήψη πυρηνικών αποφάσεων από όλες τις πλευρές, έτσι ώστε κανείς να μην βιαστεί να πάει σε σύγκρουση. Αλλά η γενετική Τεχνητή Νοημοσύνη απειλεί να ωθήσει τις χώρες προς την άλλη κατεύθυνση, προς την ταχύτερη λήψη αποφάσεων.
Τα καλά νέα είναι ότι οι μεγάλες δυνάμεις είναι πιθανό να είναι πιο προσεκτικές -επειδή ξέρουν πώς θα ήταν η απάντηση από έναν αντίπαλο. Αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν συμφωνημένοι κανόνες.
Η Anja Manuel, πρώην αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τώρα διευθύντρια στην ομάδα συμβούλων Rice, Hadley, Gates and Manuel, έγραψε πρόσφατα ότι ακόμη και αν η Κίνα και η Ρωσία δεν είναι έτοιμες για συνομιλίες για τον έλεγχο των όπλων σχετικά με την Τεχνητή Νοημοσύνη, οι συναντήσεις για το θέμα θα οδηγούσαν σε συζητήσεις για το ποιες χρήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης θα μπορούσε να θεωρηθούν «πέρα από τα άκρα».
«Πάλεψα πολύ σκληρά για να υπάρξει μια πολιτική σύμφωνα με την οποία αν διαθέτει κάποιος όπλα που λειτουργούν αυτόνομα απαιτείται τρόπος να απενεργοποιήσης τους», είπε ο Danny Hillis, ένας επιστήμονας υπολογιστών που ήταν πρωτοπόρος στον τομέα υπολογιστών με λογισμικά τεχνητής νοημοσύνης. Ο Hillis, ο οποίος υπηρέτησε επίσης στο Defense Innovation Board, είπε ότι οι αξιωματούχοι του Πενταγώνου είχαν πάντα την άποψη ότι «εάν μπορούμε να τα απενεργοποιήσουμε, ο εχθρός μπορεί επίσης να τα απενεργοποιήσει».
Ωστόσο, ακόμα μεγαλύτεροι κίνδυνοι μπορεί να προέρθουν από μεμονωμένους παράγοντες, όπως τρομοκράτες, ομάδες χάκερ ή μικρότερα έθνη με προηγμένες δεξιότητες στον κυβερνοχώρο -όπως η Βόρεια Κορέα- που μαθαίνουν το πώς να κλωνοποιούν μια μικρότερη, λιγότερο περιορισμένη έκδοση του ChatGPT. Και μπορεί να διαπιστώσουν ότι η γενετική Τεχνητή Νοημοσύνη είναι τέλεια για την επιτάχυνση των επιθέσεων στον κυβερνοχώρο και τη στόχευση στην παραπληροφόρηση.
Ο Tom Burt, ο οποίος ηγείται των επιχειρήσεων εμπιστοσύνης και ασφάλειας στη Microsoft, η οποία επισπεύδει τη χρήση της νέας τεχνολογίας για την ανανέωση των μηχανών αναζήτησής της, δήλωσε σε πρόσφατο φόρουμ στο Πανεπιστήμιο George Washington ότι πιστεύει πως τα συστήματα με Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσουν περισσότερο τους αμυνόμενους να εντοπίσουν την ανώμαλη συμπεριφορά πιο γρήγορα από ό,τι θα βοηθήσουν τους επιτιθέμενους. Άλλοι ειδικοί διαφωνούν. Ωστόσο, είπε ότι φοβάται πως η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να «υπερφορτίσει» τη διάδοση στοχευμένης παραπληροφόρησης.
Όλα αυτά προμηνύουν μια νέα εποχή ελέγχου των όπλων.
Ορισμένοι ειδικοί λένε ότι δεδομένου ότι θα ήταν αδύνατο να σταματήσει η εξάπλωση του ChatGPT και παρόμοιου λογισμικού, η καλύτερη ελπίδα είναι να περιοριστούν τα εξειδικευμένα τσιπ και η άλλη υπολογιστική ισχύς που απαιτείται για την προώθηση της τεχνολογίας. Αυτό θα είναι αναμφίβολα ένα από τα πολλά διαφορετικά σχέδια ελέγχου των όπλων που θα υποβληθούν τα επόμενα χρόνια, σε μια εποχή που οι μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις, τουλάχιστον, δεν δείχνουν ενδιαφέρον να διαπραγματευτούν για παλιά όπλα, πολύ λιγότερο για νέα.

kourdistoportocali.com

Εξι κόμματα, έξι κανάλια...

Παντελής Μπουκάλας

Ενα από τα σοβαρά προβλήματα των δημοκρατικά οργανωμένων χωρών είναι η μεταλλαγή της δημοκρατίας με κόμματα σε δημοκρατία των κομμάτων. Βεβαίως, όλοι οι κομματικοί μηχανισμοί ομνύουν στο όνομα της κοινωνίας των πολιτών, την επικαλούνται και την... προσκαλούν στο τραπέζι τους, τάχα σαν ισότιμο συνομιλητή. Σαν παρατηρητή χωρίς δικαίωμα λόγου τη θέλουν. 
Θ’ ακούσουν μεγάθυμα το παράπονό της, θα τη διαβεβαιώσουν ότι «θα λάβουν σοβαρά υπόψη τις παρατηρήσεις της» και θα της χαϊδέψουν συγκαταβατικά το κεφάλι. Κυρίως τα αυτιά της. Κάθε άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, πλην της κομματικής, αδυνατεί να παρέμβει επί της ουσίας στα τεκταινόμενα. 
Ακόμα και πολύμηνες μαζικές κινητοποιήσεις δεν ανατρέπουν, όχι βέβαια καθεστώτα, ούτε καν νομοσχέδια. Σε κάποιες χώρες δοκιμάζουν να θεραπεύσουν το πρόβλημα με το φάρμακο των δημοψηφισμάτων.
Η δική μας θλιβερή ιστορία, του δημοψηφίσματος του 2015, που ακυρώθηκε στην πράξη από τον κ. Αλέξη Τσίπρα, δεν επιτρέπει αυταπάτες. Δεν επιτρέπεται επίσης να παρηγοριόμαστε που υπάρχουν και χώρες ή διά νόμου και ροπάλου μονοκομματικές (λ.χ. η Κίνα) ή φαινομενικά πολυκομματικές, λ.χ. η απολυταρχική Ρωσία. Το καλό, η δημοκρατία, οφείλει να αποβλέπει στο καλύτερο. Οχι να συγκρίνεται βολικά με το κραυγαλέα χειρότερο και να ληθαργεί.
Δεύτερο σοβαρό πρόβλημα: η υποκατάσταση της δημοκρατίας με ΜΜΕ από τη δημοκρατία των ΜΜΕ, λόγω της οποίας η αναξιοπιστία του δημοσιογραφικού επαγγέλματος αμιλλάται την αναξιοπιστία του πολιτικού επαγγέλματος. 
Η δημοκρατία των Μέσων, που την αποκαλώ «έμμεση», εις μνήμην της αρχαίας άμεσης, είναι κατ’ ουσίαν δημοκρατία των καναλιών. Πειστήριο και το έθιμο να συμμετέχουν στο προεκλογικό ντιμπέιτ μόνο δημοσιογράφοι του γυαλιού. Και μάλιστα, σαν εκπρόσωποι του καναλιού τους. Οχι ως αυτοτελή και αυτόνομα πρόσωπα.
Πανομοιότυπο το ρεπορτάζ, ενημερώνει ότι στο ντιμπέιτ της 10ης Μαΐου έξι δημοσιογράφοι θα εκπροσωπήσουν τα κανάλια τους. Αλήθεια; 
Τον σταθμό όπου δουλεύει «εκπροσωπεί» ο δημοσιογράφος, δηλαδή τον ιδιοκτήτη του; Και τι είναι ο σταθμός; Οιονεί κόμμα; Εξωθεσμικός πόλος εξουσίας; Πρώτοι οι έξι προσβάλλονται από τέτοιες διατυπώσεις. Και πρώτοι αυτοί πρέπει να διαμαρτυρηθούν. Δεν είμαστε «του σταθμού μας» – ή «της εφημερίδας μας». Εργαζόμαστε εκεί...

www.kathimerini.gr

Χιουμοριστική Εισαγωγή: Αυτοί Θα μας Σώσουν Πάλι!!

Τα όσα διαδραματίζονται στην Ελλάδα καταγράφει με χιουμοριστική διάθεση η ηχητική εισαγωγή του Γιώργου Σαχίνη στον 98,4. Επιμέλεια - Μοντάζ: Παντελής Μπότσης.

Σύλλογος «Τέμπη 2023»: Όχι στην συγκάλυψη – Ήταν έγκλημα

Στη συγκρότηση του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τέμπη 2023 με όνομα «Τέμπη 2023» προχώρησαν συγγενείς των θυμάτων, ζητώντας να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι του εγκλήματος που κόστισε τις ζωές τουλάχιστον 57 ανθρώπων.
«Δεν είμαι νομικός. Είμαι μια μάνα που έχασε άδικα και ξαφνικά την κόρη της στο τρένο, στην επιστροφή της από ένα ταξίδι. Θέλω να μιλήσω για ένα ακόμη έγκλημα, που γίνεται απέναντι σε εμάς, που είμαστε η φωνή όσων δεν είναι πια εν ζωή. Θα μιλήσω για την ψυχή του συλλόγου μας, “Τέμπη 2023” που ιδρύθηκε, με μοναδικό στόχο να αποδοθεί δικαιοσύνη» είπε η κ. Μαρία Καρυστιάνου, πρόεδρος του Συλλόγου, που έχασε την κόρη της Μάρθη.
«Δεν ήταν αμέλεια, ήταν έγκλημα. Το κράτος μπορούσε να κάνει τα μέγιστα, δεν έκανε τίποτα», είπε, μεταξύ άλλων, στην ομιλία της στην εκδήλωση που φιλοξενήθηκε στο δημαρχείο Αμπελοκήπων -Μενεμένης.
Εμφανώς συγκινημένη η κα Καρυστιάνου διερωτήθηκε «για ποιο λόγο ο ανακριτής ασχολείται με αυτούς που έχουν την μικρότερη ευθύνη, κι αφήνει αυτούς που τέλεσαν κακουργήματα και οδήγησαν τα παιδιά μας στον θάνατο;»
Όπως μεταδίδει το thesstoday.gr, η πρόεδρος στηλίτευσε και την υποψηφιότητα στις επικείμενες εκλογές του παραιτηθέντος τέως υπουργού Μεταφορών και Υποδομών, Κώστα Αχιλλέα Καραμανλή, λέγοντας πως «αντί να ασχολούνται με τα προβλήματα με τον νόμο, ασχολούνται με το πώς θα κερδίσουν ψήφους. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, μιλώντας για το έγκλημα των Τεμπών έκανε λόγο για προσωρινή φθορά στο κόμμα. Ο υπουργός Ανάπτυξης, κ. Γεωργιάδης, είπε ουσιαστικά πως καλώς στέλναμε τα παιδιά μας να ταξιδέψουν με τα τρένα, γιατί στην τελική έπρεπε να κόψουν εισιτήρια. Εγώ δεν γνώριζα για την επικινδυνότητα και έλεγα στο παιδί μου να πάρει το τρένο. Αυτά τα λόγια τους θα τα θυμόμαστε για πάντα, και όταν τελικά αποδοθεί δικαιοσύνη θα είμαστε εκεί για να ακούσουμε την τιμωρία τους. Θα μείνουν για πάντα στις μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας».

Η πρόεδρος του Συλλόγου τόνισε πως οι συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών απαιτούν από τον Άρειο Πάγο να επιβλέψει στενά την υπόθεση και να αποτρέψει την εμφανή προσπάθεια συγκάλυψης.

Οι πρωταρχικοί στόχοι του νεότευκτου σωματείου, όπως ανακοινώθηκε, είναι:
-Να αποδοθούν ευθύνες σε όλους όσους είναι υπεύθυνοι ή εγκληματικά ανεύθυνοι για το δυστύχημα και να τιμωρηθούν πραγματικά
-Να μην επιτρέψουμε να συμβεί ποτέ ξανά τέτοιο έγκλημα».
Οι συγγενείς των θυμάτων ζητούν το δυστύχημα να θεωρηθεί κακούργημα, να σταματήσει να λειτουργεί ο σιδηρόδρομος, μέχρι να ολοκληρωθούν τα απαραίτητα έργα για την ασφαλή μετακίνηση και η Βουλή που θα προκύψει μετά από τις εκλογές να προχωρήσει στην υλοποίησή τους με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Ακόμη, ζητούν να δοθούν σε σιδηροδρομικούς σταθμούς τα ονόματα των συγγενών τους.
Στις 6 Μαΐου, ο Σύλλογος Πληγέντων θα πραγματοποιήσει ανάλογη εκδήλωση στη Λάρισα, ενώ τις επόμενες ημέρες θα γίνει πορεία διαμαρτυρίας στους δρόμους των Σερρών, με αφορμή την «απαράδεκτη υποψηφιότητα του κ. Καραμανλή, καθώς είναι ασέβεια προς τους ανθρώπους μας. Ο άνθρωπος αυτός θα έπρεπε να εκδιωχθεί με τις πέτρες, την στιγμή που παρουσιάζεται ως άλλος εθνικός ήρωας των Σερρών».

Πηγή: imerodromos.gr

«Καμένη γη» η ελληνική οικονομία...

Τζώρτζης Ρούσσος

Ξαφνικά και εν μέσω προεκλογικής περιόδου άρχισε να ακούγεται εκ νέου η λέξη «μνημόνιο». Το έπραξε –ποιος άλλος;– ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Παραπολιτικά». Αν μη τι άλλο πρόκειται για... «φιλική» συνέντευξη, από αυτές που ονομάζονται και αγιογραφίες. «Αν ο κ. Τσίπρας επιχειρήσει να εφαρμόσει έστω κι ένα μέρος όσων έχει εξαγγείλει, η χώρα θα ξαναβρεθεί αμέσως σε νέο μνημόνιο. Αυτά τα οποία έχει εξαγγείλει ο κ. Τσίπρας πολύ απλά δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν σήμερα από μια χώρα, η οποία βρίσκεται στην ευρωζώνη και η οποία πρέπει να συμμορφωθεί με δημοσιονομικούς κανόνες. Θα μας οδηγούσε με νομοτελειακή βεβαιότητα σε 4ο μνημόνιο η εφαρμογή αυτών των μέτρων».
Είναι όμως κινδυνολογικό αυτό που ανέφερε; Σε καμία περίπτωση, είναι η απάντηση, καθώς όντως η χώρα βρίσκεται προ των πυλών της στάσης πληρωμών που θα φέρει νέο μνημόνιο για τη χρηματοδότηση των δημοσιονομικών αναγκών. Μάλιστα η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι μια τέτοια δημοσιονομική κρίση θα πρέπει να τη χειριστεί η επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν είναι.
Είναι πρόδηλο ότι η ελληνική οικονομία εμφανίζει τα χαρακτηριστικά που είχε και το 2009, όταν ένας άλλος πρωθυπουργός, ο Κώστας Καραμανλής, εγκατέλειψε το σκάφος, αφού πρώτα είχε φροντίσει να ανοίξει σε αυτό τέτοιες τρύπες που ήταν αδύνατον να μπαλωθούν από την επόμενη κυβέρνηση. Ετσι ανέτειλε η μνημονιακή εποχή. Ετσι καταστράφηκαν η κοινωνία και η οικονομία…

Μητσοτάκης ο καταστροφέας
Εδώ λοιπόν ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν κινδυνολογεί. Πράγματι είμαστε πολύ κοντά στη στάση πληρωμών που θα φέρει νέο μνημόνιο. Ομως η αιτία του κακού δεν θα είναι βέβαια οι πολιτικές που έχει δεσμευτεί ότι θα εφαρμόσει ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την ελάφρυνση του ιδιωτικού χρέους (προστασία πρώτης κατοικίας και «κούρεμα» των οφειλών) και την αντιμετώπιση της ακρίβειας (αύξηση του κατώτατου μισθού στα 880 ευρώ και των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων κατά 10%). Αντίθετα, αν έχουμε μία πιθανότητα να ξεφύγουμε από τη λαβίδα που έχει σφίξει στον λαιμό όλων μας ο Κυρ. Μητσοτάκης, είναι ακριβώς αυτά τα μέτρα που θα πυροδοτήσουν ανάπτυξη της κοινωνίας και όχι ανάπτυξη των εισηγμένων στο χρηματιστήριο και των εταιρειών ενέργειας.
Η πληγή της Ελλάδας άνοιξε το καλοκαίρι του 2019 και κάθε μέρα κακοφορμίζει. Στην τετραετία 2019-23 εδράζεται η εκ νέου καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, η οποία είχε μπει στο αυλάκι του νοικοκυρέματος από το 2018 –με τη συμφωνία για το πάγωμα του διακρατημένου από τους πιστωτές χρέους μέχρι το 2032– που πέτυχε η τότε κυβέρνηση Τσίπρα. Μετά ήρθαν κατά σειρά ο Κυρ. Μητσοτάκης (2019), η πανδημία (2020-21) και η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και έριξαν πάλι την Ελλάδα στα βράχια. Ολα αυτά έχουν τη σφραγίδα των πολιτικών Μητσοτάκη, που χρησιμοποίησε τη ρήτρα διαφυγής για να καταστρέψει την ελληνική πραγματική οικονομία και να οδηγήσει την κοινωνία στα νύχια των ολιγοπωλίων (τελευταίο «ανδραγάθημα» η θεσμική θεμελίωση της μελλοντικής ιδιωτικοποίησης του νερού).

Γιγαντιαίο έλλειμμα
Τι όμως θα πρέπει να διαχειριστεί σε οικονομικό επίπεδο η επόμενη κυβέρνηση; Μια οικονομία στα βράχια, είναι η απάντηση. Ομως για το 2024 έχουμε ένα… κατακλυσμιαίο γεγονός. Καταργείται η ρήτρα διαφυγής. Πρόκειται για τη δημοσιονομική χαλαρότητα που έδωσε στα κράτη-μέλη η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ώστε να αντιμετωπίσουν την πανδημία σε οικονομικό επίπεδο. Πλέον εισερχόμαστε πάλι στη δημοσιονομική πειθαρχία, στην οποία θα κυριαρχεί η λέξη «πλεόνασμα». Είναι αυτό που δεν υπήρχε τα έτη 2020-22, όταν η οικονομία κινήθηκε με τους προϋπολογισμούς που ψήφιζε και εφάρμοζε η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Για να καταλάβουμε:

• Το 2019 (όταν εκτελέστηκε ο ψηφισμένος από την κυβέρνηση Τσίπρα προϋπολογισμός) το συνολικό ισοζύγιο είχε διαμορφωθεί σε πλεόνασμα 1,1% του ΑΕΠ και το πρωτογενές ισοζύγιο σε πλεόνασμα 4,1% του ΑΕΠ.
• Το 2020 το πρωτογενές έλλειμμα καθορίστηκε σε 11,7 δισ. ευρώ για το δωδεκάμηνο του προηγούμενου έτους, κάτι που ισοδυναμεί με έλλειμμα 7,1% του ΑΕΠ. • Το 2021 το πρωτογενές έλλειμμα διαμορφώθηκε στα 10,32 δισ. ευρώ, δηλαδή έλλειμμα 5% ως ποσοστό του ΑΕΠ.
• To 2022 το πρωτογενές έλλειμμα ήταν 6,6 δισ. ευρώ, δηλαδή 1,6% του ΑΕΠ για το σύνολο του 2022. 

Οσο για το δημόσιο χρέος; Αυτό έχει ξεπεράσει τα 400 δισ. ευρώ, με τον Κυρ. Μητσοτάκη να έχει παραλάβει χρέος στα 356,5 δισ. ευρώ (Ιούλιος 2019). Αν λοιπόν συνυπολογίσουμε επιπρόσθετα το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που έκλεισε το 2019 με προϋπολογισμό κυβέρνησης Τσίπρα στα -2,7 δισ. ευρώ και το 2022 έφτασε στο θηριώδες -20,145 δισ. ευρώ, αλλά και το γεγονός ότι πλέον δανειζόμαστε στο όριο της πτώχευσης, είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι βαδίζουμε ήδη σε τεντωμένο σχοινί χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Το ποιος ευθύνεται προκύπτει από σχεδόν όλους τους δείκτες της ελληνικής οικονομίας. Το ποιος θα διαχειριστεί την… καυτή πατάτα που έφτιαξε ο Κυρ. Μητσοτάκης μένει να το αποφασίσει ο ελληνικός λαός την 21η Μαΐου 2023. Σε κάθε περίπτωση βιώνουμε την περίοδο της καμένης γης που αφήνει πίσω του ο Κυρ. Μητσοτάκης, όπως ακριβώς έπραξε και το 2009 ο Κ. Καραμανλής...

www.documentonews.gr

Ποιοι μιλούν για αντιναζισμό

Όσοι παλεύουν όντως τον ναζισμό ξέρουν ότι το μείζον μέτωπο συνίσταται στην ξεδιάντροπη στράτευσή του υπό την ομπρέλα του ιμπεριαλισμού και των αστικών ολιγαρχιών.

Θέμης Τζήμας

Σε θέματα αρχών, οι συμπάθειες ή οι αντιπάθειες με κόμματα και πρόσωπα δεν μπορεί και δεν θα έπρεπε να παίζουν ρόλο. Δυστυχώς, ούτε στην Ελλάδα, ούτε και αλλού συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ο αντιναζισμός δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τη διάχυτη χειραγώγηση. Ο αντιναζισμός αποτελεί για κάθε αστικό κράτος σημαία ευκαιρίας. Οι αδιαφανείς χρηματοδότες των συστημικών κομμάτων είναι συνήθως χρηματοδότες και ναζιστικών κομμάτων. Οι ναζιστές πάντα και χωρίς καμία εξαίρεση δουλεύουν για το αστικό σύστημα και την ολιγαρχία του. Αυτό συνέβαινε και με τη Χρυσή Αυγή, μέχρι του σημείου που πλέον αποτελούσε περισσότερο βάρος παρά πλεονέκτημα.
Για να μη γυρνάμε όμως έστω και στο κοντινό παρελθόν, καλό είναι να θυμηθούμε ποιους στηρίζει η ελληνική πολιτική και πολιτειακή ηγεσία στο πλαίσιο του πολέμου στην Ουκρανία. Για παράδειγμα, η κ. Σακελλαροπούλου, κατά την επίσκεψή της στην Ουκρανία, πέρα από έναν ηρωικό λαό (παρεμπιπτόντως, της διέφυγαν κάποια εκατομμύρια αυτού του λαού στα ανατολικά) είδε με θαυμασμό το «θυμωμένο βλέμμα» του κ. Ζελένσκι. Μόνο που ο κ. Ζελένσκι τυγχάνει να είναι εκείνος ο οποίος μας εξήγησε εδώ και καιρό ότι οι παραστρατιωτικές ομάδες, τις οποίες συγκροτούν οπαδοί ενός εκ των χειροτέρων ναζιστών, του Στεπάν Μπαντέρα συνιστούν επίσημο τμήμα των δυνάμεων ασφαλείας του ουκρανικού κράτους ως διακριτές (ναζιστικές δηλαδή) μονάδες. Δίπλα στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η Βουλή των Ελλήνων, με κυβερνητική πρωτοβουλία και σχεδόν σύσσωμη την αντιπολίτευση φιλοξένησε διαδικτυακώς τον διαβόητο μαχητή του τάγματος του Αζόφ, ο οποίος τότε είχε προβληθεί ως ομογενής, με τη συμμετοχή του στην εν λόγω γνωστή, πολεμική, ναζιστική ομάδα να υποβαθμίζεται όσο ήταν δυνατό. Με άλλα λόγια, η ΝΔ, ένα μεγάλο μέρος του ΣΥΡΙΖΑ και σχεδόν όλη η κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΙΝΑΛ κατάπιαν αμάσητο τον ναζισμό, ο οποίος δολοφόνησε δεκάδες ανθρώπων, τέτοιες μέρες το 2014 στην Οδησσό, προέβη σε βαρύτατες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ανατολική Ουκρανία (σύμφωνα με τις σχετικές εκθέσεις του ΟΗΕ) και αλωνίζει μέσα σε ένα όργιο διαφθοράς εκεί που ασκεί την κυριαρχία του το Κίεβο. Έχουμε λοιπόν μια πολιτική και πολιτειακή ηγεσία, την οποία στο εξωτερικό και όταν πρόκειται για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, ο ναζισμός δεν την ενοχλεί καθόλου, αλλά στο εσωτερικό και ενόψει εκλογών, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της.
Σε αυτό το πλαίσιο, τα «ηνωμένα πλυντήρια» του ναζισμού στην Ουκρανία εκδήλωσαν την «ιερή οργή» τους κατά του γραμματέα του ΜέΡΑ25 για μια δήλωση στην οποία προέβη σχετικά με την υπόθεση Κασιδιάρη. Ειδικότερα για το μέρος της δήλωσης αυτής στο οποίο αναφέρει ότι «Δεν υπάρχει τρόπος να φωτογραφίσεις, να ορίσεις τι σημαίνει ναζισμός, τι σημαίνει ρατσισμός, τι σημαίνει αυτό το όνειδος, το μόρφωμα». Ανήκω σε εκείνους που διαφωνούν εν μέρει με την εν λόγω δήλωση, ιδίως σε ό,τι αφορά τον τρόπο διατύπωσής της, διότι ο ναζισμός πράγματι ορίζεται και επιπλέον μπορεί να αποκαλυφθεί ακόμα και εκεί που καμουφλάρεται. Είναι όμως προφανές τι εννοούσε ο κ. Βαρουφάκης: ότι εάν αποδυθούμε σε μια προσπάθεια θέσης εκτός νόμου του ναζισμού ως τέτοιου, η χειραγώγηση της έννοιας θα είναι τόσο απόλυτη, ώστε στην πραγματικότητα, οι δικαστές του Αρείου Πάγου θα αναγορευθούν σε ιδεολογικούς ιεροεξεταστές, με αποτέλεσμα να έχουμε μια ευθέως πραξικοπηματικού τύπου δικαστική λειτουργία. Η ουσία της δήλωσης λοιπόν είναι και πολύ καθαρή και πολύ σωστή.
Είναι δε, ανόητος όποιος δεν βλέπει ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα φάση, στο πλαίσιο της οποίας οι αρεοπαγίτες (σε πρώτη φάση) θα μπορούν να συνδιαμορφώνουν τον τελικό εκλογικό συσχετισμό. Αυτή η συνθήκη, η οποία αναιρεί ένα θεμελιώδες μεταπολιτευτικό κεκτημένο, μπορεί υπό όρους να αποδειχτεί καταλυτική στο μέλλον. Φυσικά δε, προκειμένου να νομιμοποιηθεί μια τόσο αντιδραστική μεταβολή προφανώς και θα αξιοποιηθεί ένα απολύτως απεχθές πρόσωπο, όσο αυτό του Κασιδιάρη και των ομοίων του.
Όσοι παλεύουν όντως τον ναζισμό ξέρουν ότι το μείζον μέτωπο και ο μεγαλύτερος κίνδυνος συνίσταται στην ξεδιάντροπη στράτευση του ναζισμού στο πλευρό και υπό την ομπρέλα του ιμπεριαλισμού και των αστικών ολιγαρχιών της Δύσης. Τόσο στα μέτωπα του πολέμου, όσο και στο πεδίο του ιστορικού αναθεωρητισμού. Γνωρίζουμε ότι ναζισμός χωρίς χρηματοδότηση από την ολιγαρχία (την ίδια που διοικεί κάθε πτυχή και του ελληνικού κράτους) δεν υπάρχει. Οι χρηματοδότες του ναζισμού μπορεί να τον περιορίσουν κατά πώς θα τους συμφέρει, αλλά δεν θα τον ξεριζώσουν. Τα υπόλοιπα είναι στάχτη στα μάτια και ανόητη προπαγάνδα, στην οποία δυστυχώς, πλην όμως αναμενόμενα, όχι μόνο προσχωρεί ένα τμήμα της αριστεράς, αλλά επιπλέον την αναπαράγει.
Στον γραμματέα του ΜέΡΑ25 μπορεί να ασκηθεί κριτική για πολλά. Ίσως περισσότερο από όλα για την απρόσμενη αφέλεια με την οποία εκφράζεται συχνά το κόμμα του. Αλλά το να προσπαθεί να μας πείσει η δεξιά της απροκάλυπτης υποστήριξης στο ναζισμό στο Κίεβο, ότι ο Βαρουφάκης αποπειράται να πάρει της ψήφους των ναζί (όπως και ότι, αν τον πλησιάσει μετεκλογικώς ο ΣΥΡΙΖΑ, θα βγάλουν μαζί την Ελλάδα από το ευρώ) αποδεικνύει ότι θεωρεί τον ελληνικό λαό ένα μάτσο χαχόλους και ηλιθίους.

kosmodromio.gr

Πολιτική ερημιά, παρά τον πληθωρισμό κομμάτων και υποσχέσεων

από Ρούντι Ρινάλντι

Βρισκόμαστε σε πλήρη προεκλογική περίοδο, και μένουν λίγες μέρες έως τις εκλογές. Παρουσιάζονται 47-48 κόμματα, διαφορετικού διαμετρήματος, άλλης κοψιάς, χωρίς να ξεχωρίζει ένα αξιόλογο εγχείρημα ή ένας σχηματισμός που να κάνει την υπέρβαση, να δηλώνει, να φαίνεται, αλλά και να πράττει σε συμφωνία με ένα βαθύ αίτημα (που δεν βρίσκει έκφραση): να «πάμε αλλιώς» σαν χώρα, σαν κοινωνία, σαν πολιτική ζωή.
Πλέρια «τοξικότητα» στο πολιτικό σκηνικό, ιδιαίτερα από τα κόμματα της Α΄ Εθνικής: αυτά που «με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο» θα σχηματίσουν μια κάποια κυβέρνηση, και αυτά που σιωπούν για μεγάλα θέματα ή σφυρίζουν αδιάφορα (π.χ. Πρέσπες του Αιγαίου, αποστρατιωτικοποίηση νησιών). Ή ακόμα αυτά που θορυβούν με προτάσεις για ψηφιακά νομίσματα και πολλές ρήξεις…
Ο δρόμος προς το συναινετικό, κοινά αποδεκτό πλαίσιο ευρωκρατίας και ΗΠΑ-ΝΑΤΟ περνά μέσα από μια διαπάλη για το ποιος θα διαχειριστεί, και από ποια θέση, τη διακυβέρνηση. Διαπάλη που έχει πολλά στοιχεία διαπλοκής, εκβιασμών, κομπρεμί, σκανδάλων, εξαγοράς, «εκπλήξεων». Κοινός στόχος είναι η περιθωριοποίηση του λαϊκού παράγοντα, η μη ακηδεμόνευτη έκφρασή του, η παθητικοποίησή του. Στα μυαλά της Α΄ Εθνικής, για τον Έλληνα υπήκοο είναι υπεραρκετός ο ρόλος να διαλέξει κάποιο κόμμα, να ψηφίσει, και έτσι να «ολοκληρωθεί» ως πολίτης. Να ψηφίσει κυρίως κόμματα που ερωτοτροπούν με τη διακυβέρνηση, ή έστω κάποιο που έχει ένα ρολάκι στην Α΄ Εθνική. Τέλος, τον παροτρύνουν να ψηφίσει κάτι που να εμποδίζει τον κύριο ανταγωνιστή τους στην κούρσα.

Πολιτικό κενό και έκπτωση της Πολιτικής
Η ερημιά είναι μεγάλη. Το πολιτικό κενό, η έλλειψη μιας εναλλακτικής πρότασης και μιας αξιόπιστης λύσης, ρεαλιστικής και στηριγμένης σε μια παρουσία του λαϊκού παράγοντα, είναι παραπάνω από εμφανής. Η κύρια προσπάθεια του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού είναι η αναπαραγωγή του είτε με όρους διακυβέρνησης, είτε τύποις αντιπολίτευσης, ή έστω απλής παρουσίας με κάποιο ρόλο εντός του κοινοβουλίου. Η «επόμενη μέρα» δεν πρόκειται να είναι πολύ διαφορετική. Κανένας δεν μεριμνά γι’ αυτό, κανένας δεν επενδύει σε αυτό, κανένας δεν πασχίζει γι’ αυτό.
Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα γενικό φαινόμενο έκπτωσης της Πολιτικής και συρρίκνωσης του πολιτικού λόγου ως πολλαπλασιαστή δυνατοτήτων, ανοίγματος δρόμων και προοπτικών, δημιουργίας κινήσεων, ενεργοποίησης της κοινωνίας γύρω από στόχους, και αλλαγής συσχετισμών. Έχουμε ένα μπλοκαρισμένο πολιτικό πεδίο. Επιτρέπεται μόνο η αναπαραγωγή και η μεγέθυνση του πολιτικού συστήματος σε προκαθορισμένες ράγες.

Το σύγχρονο πολιτικό σύστημα έχει μεγεθυνθεί. Δεν περιορίζεται στην κοινοβουλευτική διαδικασία και στη δράση των κομμάτων. Περιλαμβάνει και άλλα «πράγματα», και πρακτικά έχει υποβαθμιστεί η σχέση εκπροσώπησης όπως τη γνωρίζαμε. Το κομματικό φαινόμενο έχει αδυνατίσει, τα κόμματα έχουν μετατραπεί σε απλούς εκτελεστικούς βραχίονες αποφάσεων που παίρνονται έξω από αυτά, δεν παράγουν πολιτική, λειτουργούν ως ιμάντες μεταβίβασης των ελίτ, εγχώριων και διεθνών.
Τα ΜΜΕ μετέχουν δραστήρια στο πολιτικό σύστημα, λειτουργώντας ως ο χειραγωγητικός του βραχίονας. Ο ρόλος τους έχει αυξηθεί εντυπωσιακά: μετέχουν στη διαμόρφωση της «κοινής γνώμης», κατασκευάζουν ειδήσεις, μεγαλοποιούν φόβους και κινδύνους, στρώνουν το δρόμο σε «λύσεις», δημιουργούν μια εικονική πραγματικότητα, χειραγωγούν και παίζουν μαζί με άλλους κρατικούς μηχανισμούς το βασικό ρόλο για την κήρυξη καταστάσεων έκτακτης ανάγκης.
Παράλληλα υπάρχει και ο κόσμος των ΜΚΟ: αυτές λειτουργούν ως μαζικές οργανώσεις του πολιτικού συστήματος, εγκλωβίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών, και στην ουσία πλαισιώνουν τον κυβερνητισμό με ποικίλους δεσμούς με τον κόσμο των «χορηγών», εγχώριων και διεθνών. Στην ουσία υπάρχει σχέση και αλληλοσυμπλήρωση ανάμεσα σε κόμματα-κράτος, ΜΜΕ και ΜΚΟ.
Το διαδίκτυο δημιουργεί από την πλευρά του την εντύπωση ενός εικονικού κόσμου λαϊκής συμμετοχής. Εκεί μπορεί να διοχετεύεται μια ανάγκη έκφρασης – που όμως όταν ξεφεύγει από ορισμένα όρια πέφτουν ποινές, διαγραφές, ακυρώσεις. Σε καταστάσεις μεγάλων κινητοποιήσεων, το διαδίκτυο μπλοκάρεται από το κράτος και τις επιχειρήσεις που το λειτουργούν.
Τέλος, το πολιτικό σύστημα ελέγχεται και μανουβράρεται, εν πολλοίς διαμορφώνεται από εξωχώριους συντελεστές: από τις πρεσβείες ΗΠΑ και Γερμανίας, από την Ε.Ε. και την Κομισιόν, από το ΔΝΤ, από το Predator και άλλες «υπηρεσίες» που δραστηριοποιούνται έντονα. Δεν λειτουργούν μέσω μόνιμων ντόπιων επιτετραμμένων, και γι’ αυτό οι πάντες του πολιτικού προσωπικού είναι γενικώς αναλώσιμοι. Λειτουργούν και προωθούν λύσεις κυρίως μέσω της μεθόδου του ταραγμού, βαδίζοντας μέσα στο περιβάλλον της κρίσης και της αστάθειας – που αποτελεί κι αυτό μια κανονικότητα πλέον.

Το πολιτικό σύστημα ελέγχεται και μανουβράρεται, εν πολλοίς διαμορφώνεται από εξωχώριους συντελεστές: από τις πρεσβείες ΗΠΑ και Γερμανίας, από την Ε.Ε., από το ΔΝΤ, από το Predator και άλλες «υπηρεσίες»

Μοτίβο κανονικότητας
Στον πολύπλοκο, πολύμορφο, μετανεωτερικό και σε ένα βαθμό χαοτικό κόσμο που ζούμε υπάρχει ένα «συστημικό μοτίβο κανονικότητας» που λειτουργεί, συνυπολογίζει και στηρίζεται σε τρία δεδομένα:

α) Ο κόσμος πρέπει να είναι βασικά (και κυρίως) χειραγωγημένος, και γι’ αυτό οι μηχανισμοί και τα σχήματα χειραγώγησης μεγεθύνονται εκτατικά.
β) Επιτρέπεται η χαμηλής έντασης αμφισβήτηση, και μάλιστα σε θέματα όχι κεντρικά.
γ) Να υπάρχουν όροι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζονται οι εκρήξεις οργής, που κι αυτές είναι στο πρόγραμμα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο συντίθεται η συστημική κατάσταση. Στον πολίτη προσφέρεται –αν δεν έχει πεταχτεί στο περιθώριο και στα σύγχρονα γκέτο– ο «ευσυνείδητος συμβιβασμός», η προσαρμοστικότητα στο «υπάρχον» (η περίφημη resilience, ως νέα αρετή), αφού δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική.
Οι εκλογές, το κοινοβούλιο, η δημοκρατία, η εκπροσώπηση, το Σύνταγμα, οτιδήποτε μπορούσε να είναι κάποτε η λαϊκή κυριαρχία, καταπατούνται συστηματικά. Ανατρέπονται αποφάσεις μέσα σε 24 ώρες. Τα παραδείγματα του δημοψηφίσματος του 2015, αλλά και όσα κάνει ο Μακρόν στην Γαλλία, παρακάμπτοντας εθνοσυνέλευση και διαδικασίες, αλλά και πλείστα άλλα παραδείγματα, το δείχνουν.
Η έκπτωση του Πολιτικού που προωθείται εδώ και δεκαετίας με την πρωτοκαθεδρία που δόθηκε στην Αγορά και την εκτεταμένη απορρύθμιση που προώθησε ο νεοφιλελευθερισμός, μετέτρεψαν το πολιτικό σύστημα σε κάτι άλλο, όπως προσπαθήσαμε να δείξουμε. Η πολιτική ερημιά είναι το πιο ορατό σημάδι, κι ας μιλάνε οι αναλυτές για «τοξικό περιβάλλον» που δημιουργεί η αντιπαράθεση των κομμάτων ή η αντισυστημική διάθεση και οργή των πολιτών.

Δεν καταλαβαίνουν πόσο έχουν απαξιωθεί όταν λένε ότι ο Μητσοτάκης «ντύθηκε ΣΥΡΙΖΑ και μας είπε ότι θέλει καλύτερους μισθούς, αποτελεσματικό κράτος και καλύτερο ΕΣΥ». Τόσο μυαλό…

Δυο-τρεις τρέχουσες ελληνικές επισημάνσεις
Η έκπτωση του Πολιτικού και στη χώρα μας, ιδιαίτερα με τον «αυτόματο πιλότο» που επέβαλε το ειδικό καθεστώς που έχει επιβληθεί μέσα στα μνημονιακά χρόνια (συστημική συμπολίτευση), έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση μεγάλης ανικανότητας και προχειρότητας στα κόμματα – τέτοιας έκτασης που δεν μπορούν καν να κινηθούν αποτελεσματικά στο ίδιο το έδαφος της πολιτικής που θέλουν να προωθήσουν.
Το πιο αισθητό παράδειγμα αυτής της κατάστασης είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν μπορεί να ξεπεράσει την αναξιοπιστία του, δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί προς όφελός του τη δυσαρέσκεια προς τη Ν.Δ. και τον Μητσοτάκη, δεν μπορεί να αρθρώσει μια πειστική πολιτική. Κι όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ολόκληρο το φάσμα των ονομαζόμενων αριστερών δυνάμεων δεν μπόρεσε να «τελειώσει» τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη – που έπρεπε να έχει φύγει εδώ και καιρό. Στην ουσία δεν ασκήθηκε καμία ουσιαστική αντιπολίτευση σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα: πανδημία και διαχείρισή της, πόλεμος στην Ουκρανία και εμπλοκή της χώρας, αποστρατιωτικοποίηση νησιών, πυρκαγιές και καταστροφές Βόρεια Εύβοια, αισχροκέρδεια – ακρίβεια – funds – πλειστηριασμοί – σκάνδαλα Πάτση και ιδιωτικοποιήσεις, Τέμπη κ.ο.κ.
Μη ασκώντας ουσιαστική αντιπολίτευση, πρόσφεραν ανάσες στον Μητσοτάκη. Έτσι τώρα ο Μητσοτάκης κάνει μια άνετη προεκλογική καμπάνια, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ μπλέκεται πότε με την «κυβέρνηση ηττημένων», πότε με κάποιο σκάνδαλο τύπου Γεωργούλη, πότε με «κυβέρνηση ανοχής», πότε με τη συνεργασία με το ΜέΡΑ25. Κυρίως δε, μπλέκεται όταν εμφανίζεται να θέλει διακαώς ως κύριο και βασικό σύμμαχό του το ΠΑΣΟΚ. Σε μεγάλο βαθμό έχει δίκιο ο Αντώναρος να μην θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ «αριστερό» κόμμα, αλλά μάλλον κεντρώο σχηματισμό που τον εκφράζει πλήρως. Άλλωστε μεγάλο μέρος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ καταλαμβάνεται από Πασόκους που έχουν βασικό ρόλο.
Δεν καταλαβαίνουν πόσο έχουν απαξιωθεί όταν γράφουν και λένε ότι ο Μητσοτάκης «ντύθηκε ΣΥΡΙΖΑ και μας είπε ότι θέλει καλύτερους μισθούς, αποτελεσματικό κράτος και καλύτερο ΕΣΥ». Δεν είναι και μικρό πράγμα να «ντύνεσαι το ίδιο» και να κοκορεύεσαι για την αντιγραφή που κάνει ο άλλος εταίρος της μνημονιακής και καθεστωτικής πραγματικότητας… Τόσο μυαλό…
Αλλά και η πέραν του Σύριζα αριστερά, τι έχει να κομίσει σε πολιτικό επίπεδο, σε επίπεδο προοπτικής και λόγου; Απλά ζητούν να είναι παρόντες στη Βουλή, τίποτα παραπάνω, και σιωπούν σε κρίσιμα ζητήματα για τον τόπο. Κυρίως, δεν έκαναν τίποτα ουσιαστικό για να πάρει βάθος και πολιτικοποίηση, να αποκτήσει νεύρο και προοπτική η κοινωνική διαθεσιμότητα που εκφράστηκε ιδιαίτερα μετά τα Τέμπη. Επειδή αυτή η κοινωνική διαθεσιμότητα χάλαγε τα προεκλογικά σχέδια όλων των σχηματισμών – οι οποίοι έπαιξαν «κοντρόλ μπάσκετ» και βοήθησαν να ξεθυμάνει, να καταλαγιάσει, ώστε να προωθήσουν τα ρηξικέλευθα συνθήματά τους: «ισχυρό ΚΚΕ, για να σώζει ο λαός τον λαό» και το «πρώτη φορά ρήξη». Που όμως δεν σημαίνουν τίποτα για την πραγματική κατάσταση και την ανάγκη προαγωγής της κοινωνικότητας διαθεσιμότητας. Λειτουργούν κι αυτά συμπληρωματικά στην αναπαραγωγή του πολιτικού συστήματος και των τάσεων που περιγράψαμε.

***
Η διαπίστωση για πολιτική ερημιά και η κριτική του πολιτικού συστήματος και των τάσεών του οδηγεί σε μια άλλη ανάγκη: Το Πολιτικό να συνδυαστεί με εγχειρήματα, με σχέδια, με κινήματα που να θέτουν στο επίκεντρο την κοινωνική διαθεσιμότητα, την εθνική και λαϊκή κυριαρχία (όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά), την απάντηση στην πολλαπλή κρίση της χώρας, την πραγματική Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Το Πολιτικό αυτό, πέρα από τις προδιαγραφές που έχει, ορίζει και ορίζεται και από τα μέτωπα που θα υπηρετήσει: απέναντι στην παγκοσμιοποίηση, τη ΝΑΤΟφροσύνη, την αποδόμηση, τον φασισμό, τον πόλεμο, τη μετάβαση του κεφαλαίου, τη «μεγάλη επανεκκίνηση», τον ψηφιακό καπιταλισμό, τις σύγχρονες δυστοπίες του βιοπολιτικού ελέγχου μεγάλων πληθυσμών, και τόσα άλλα.
Θα επανέλθουμε.

edromos.gr

Τέλος η πανδημία του κορωνοϊού - Τι αποφάσισε ο ΠΟΥ

Η Covid-19 δεν αποτελεί πλέον μια παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία, ανακοίνωσε σήμερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), λέγοντας ότι η Covid τελεί πλέον υπό επαρκή έλεγχο. Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προς το τέλος της πανδημίας που έχει σκοτώσει περισσότερους από 6,9 εκατομμύρια ανθρώπους.
«Με μεγάλη ελπίδα δηλώνω ότι η Covid-19 δεν συνιστά πλέον μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία σε διεθνές επίπεδο, δήλωσε ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους, εκτιμώντας ότι η πανδημία έχει οδηγήσει σε «τουλάχιστον 20 εκατομμύρια» θανάτους, αριθμός σχεδόν τριπλάσιος από τον επίσημο απολογισμό του Οργανισμού.
Εξηγώντας το σπεπτικό της απόφασης είπε: «Για πάνω από έναν χρόνο, η πανδημία βρίσκεται σε καθοδική τάση. Αυτή η τάση επέτρεψε στις περισσότερες χώρες να επιστρέψουν στην ζωή όπως την ξέραμε πριν τον Covid-19».
«Χθες, η επιτροπή συναγερμού συναντήθηκε για 15η φορά καιο μου συνέστηνσε να κηρύξω το τέλος στον συναγερμό παγκόσμιας υγείας για τον Covid-19, κάτι που αποδέχθηκα».
Η επιτροπή έκτακτης ανάγκης του ΠΟΥ που στις 30 Ιανουαρίου 2020 είχε κηρύξει ύψιστο επίπεδο συναγερμού του Οργανισμού για την Covid-19.
Η άρση του μέτρου είναι ένα σημάδι της προόδου που έχει σημειώσει ο κόσμος στην καταπολέμηση του ιού, αλλά ο ΠΟΥ έχει πει ότι η Covid-19 είναι εδώ για να μείνει, ακόμα κι αν δεν αποτελεί πλέον κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως άλλες ασθένειες όπως για παράδειγμα το H.I.V.
Επίσημα καταφράφηκαν πάνω από 765 εκατομμύρια κρούσματα Covid -19 από την έναρξη της πανδημία σύμφωνα με τον ΠΟΥ. Τα περισσότερα κρούσματα καταγράφηκαν στην Ευρώπη αλλά οι περισσότεροι θάνατοι καταγράφηκαν στην αμερικανική ήπειρο.

Σχεδόν ένα στους έξι θανάτους καταγράφηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις ΗΠΑ η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης λόγω του Covid -19 θα αρθεί στις 11 Μαΐου.

msn.com

Οι Κερκόπορτες της Ιστορίας...

Τάσος Παππάς

Αυτή η εμμονή των Ελλήνων πολιτικών να καλούν τους ψηφοφόρους να αποφασίσουν σωστά και να στείλουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας τους πολιτικούς αντιπάλους τους κρατάει χρόνια.
Το έχουν κάνει τα περισσότερα κόμματα... και σε ταραγμένες περιόδους και σε ήρεμα νερά. Η Δεξιά προσπάθησε στο παρελθόν με όλα τα μέσα να κλείσει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας την κομμουνιστική Αριστερά.
Την κατηγορούσε ότι θέλει να καταλύσει τη δημοκρατία, ότι δεν υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα και παίρνει γραμμή από το παγκόσμιο κέντρο του κομμουνισμού, δηλαδή τη Σοβιετική Ενωση, την κυνήγησε με πάθος (εκτελέσεις, φυλακές, εξορίες, παρακράτος, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων) αλλά δεν τα κατάφερε. Η κομμουνιστική Αριστερά στις διάφορες εκδοχές της άντεξε, ξεπηδούσε από κει που δεν το περίμεναν οι διώκτες της και τους χαλούσε τη συνταγή και συνεχίζει να υπάρχει. Το ΚΚΕ (το μεγαλύτερο διαχρονικά κομμάτι της) είναι το μόνο κόμμα του πολιτικού συστήματος που κυκλοφορεί από το 1924 με τον ίδιο τίτλο.
Σήμερα πάντως δεν είναι για τη Δεξιά ο πρώτος στόχος. Αλλος σχηματισμός απειλεί την πρωτοκαθεδρία της, αυτόν έχει βάλει στο μάτι και τον παρουσιάζει ως τρομερό κίνδυνο για τη δημοκρατία, την πολιτική σταθερότητα, την «ελεύθερη» οικονομία και καλεί τους ψηφοφόρους να μην του επιτρέψουν να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο γιατί αν διαπράξουν το λάθος και του εμπιστευθούν τις τύχες της χώρας, αν παρασυρθούν από τις κούφιες υποσχέσεις του και τα παχιά λόγια του, θα μας βρουν καταστροφές και συμφορές.
Στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας είχε βάλει και ο Ανδρέας Παπανδρέου τη Δεξιά μετά τον εκλογικό θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ το 1981. Το πίστευε; Ηταν απλώς ένα ρητορικό σχήμα σε μια στιγμή ενθουσιασμού; Αδιάφορο. Σημασία έχει ότι διαψεύστηκε. Και δεν θα μπορούσε να δικαιωθεί για ευνόητους λόγους. Τα κόμματα πεθαίνουν, αλλάζουν, μεταμφιέζονται, αλλά οι ιδεολογίες που υπηρετούν υπάρχουν και θα υπάρχουν.
Η Δεξιά όχι μόνο δεν μπήκε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, αλλά επέστρεψε δριμύτερη και εκδικητική. Εστειλε αυτόν που υποτίθεται πως την είχε στείλει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας στο Ειδικό Δικαστήριο ελπίζοντας ότι θα τελειώσει μαζί του οριστικά. Ούτε αυτή πέτυχε τον στόχο της. Ο Ανδρέας Παπανδρέου επανήλθε και τη νίκησε καθαρά το 1993. Νεκρανάσταση. Παρόμοια αντίληψη είχε και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Αλέξης Τσίπρας. «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» έλεγε στα πλήθη των οπαδών του στις προεκλογικές συγκεντρώσεις αναφερόμενος στη Δεξιά. Ούτε αυτός τους τελείωσε ούτε αυτοί τον τελείωσαν.
Υπάρχουν και οι δύο και διεκδικούν την πρωτιά στις εκλογές. Η Δεξιά ζητά μια δεύτερη ευκαιρία για να συνεχίσει και να ολοκληρώσει το έργο της, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά μια πρώτη ευκαιρία για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του και να κυβερνήσει χωρίς τους καταναγκασμούς των μνημονίων και την εποπτεία της τρόικας. Με το χρονοντούλαπο της Ιστορίας άνοιξε παρτίδες και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, προφανώς για να τιμήσει τον ιδρυτή του κόμματός του.
Με τη διαφορά ότι αυτός θέλει να βάλει εκεί δύο πολιτικούς αντιπάλους του. Μιλώντας στον Πύργο Ηλείας κάλεσε τους πολίτες να του δώσουν τη δύναμη για «να κλείσουμε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και τους δύο τραγικούς πρωταγωνιστές των τελευταίων οκτώ ετών». Ποιοι είναι αυτοί; Ο Μητσοτάκης με τον ελιτισμό του και ο Τσίπρας με τον λαϊκισμό του. Συνωστισμός στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Προσοχή στις Κερκόπορτες.

Ανάγωγα
Αποστομωτική απάντηση στους γκρινιάρηδες και τους μίζερους. Η χώρα μας ανέβηκε μία ολόκληρη θέση στην κατάταξη για την ελευθερία του Τύπου. Απογειώθηκε από την 108η και προσγειώθηκε στην 107η. Μια συγγνώμη δεν θα πουν όσοι κατέκριναν την κυβέρνηση των αρίστων;

www.efsyn.gr

Τόσο λίγο αξίζουμε;...

Παντελής Μπουκάλας

Οντας εξ ιδιοσυγκρασίας κατά της βίας, είμαι και κατά της γιαουρτοβολίας. Κανένα επαναστατικό ή συμβολικό περιεχόμενο δεν βρίσκω στην εκτόξευση γιαουρτοκεσέδων κατά της κεφαλής αξιωματούχων της κυβέρνησης ή των κομμάτων. 
Για έναν δημοσιογράφο, ωστόσο, η... εναντίωση αυτή δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καταντάει αυτολογοκριτική. Το σόφισμα με την επωνυμία «στοχοποίηση» είναι δόλιο. Οι συμβουλές του τύπου «Μην κρίνετε τον κ. Τάδε, γιατί τον στοχοποιείτε», που δίνονται βέβαια με τη μορφή ερωτήματος («Είδατε τι κάνατε με την κριτική σας; 
Τον στοχοποιήσατε»), είναι εκ του πονηρού και του συμφεροντολογικού. Ο κ. Θάνος Πλεύρης είναι ένας (επιπλέον) αποτυχημένος υπουργός. Ή μάλλον άκρως επιτυχημένος, αν φυσικά τον κρίνουμε με τα γενναιόδωρα μέτρα και σταθμά του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, που τον επέλεξε ως αντικαταστάτη τού επίσης λίαν επιτυχημένου κ. Βασίλη Κικίλια. 
Ο απερχόμενος πρωθυπουργός εμφανίζεται περήφανος για τις επιδόσεις της κυβέρνησής του και στη δημόσια υγεία. Οι αριθμοί δεν είναι μαζί του, αλλά ακόμα και τους αριθμούς τούς αλλάζουμε, αν δεν μας βολεύουν. Μήπως δεν έβγαλε επιστημονικώς αναλφάβητο τον ΟΟΣΑ ο πρωθυπουργός, επειδή οι ανακοινώσεις του κρυφομπολσεβίκικου διεθνούς οργανισμού δεν υποστηρίζουν το «άριστα» που έβαλε στον εαυτό του και τους υφισταμένους του; 
Οπως και στο προεκλογικό σποτ της Ν.Δ., και στην περί Υγείας εκδήλωση ο κ. Μητσοτάκης ζήτησε την εντολή των πολιτών «για να κάνει πράξη τρεις μεγάλους εθνικούς στόχους». Ο τρίτος; «Η Δημόσια Δωρεάν Υγεία που μας αξίζει». 
Αυτοκριτική λοιπόν; Εμμεση παραδοχή της (οφθαλμοφανούς άλλωστε) πραγματικότητας, δηλαδή της κατάρρευσης του ΕΣΥ, εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής; Υπερβολικά καλό, ειλικρινές και υπεύθυνο για να είναι αληθινό. Υπεύθυνη ήταν η «εγκύκλιος Γκάγκα», ένα όραμα για τη «δημόσια δωρεάν υγεία που μας αξίζει». 
Η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας έλυσε το μέγα πρόβλημα του ΕΣΥ, την υποστελέχωσή του, εισάγοντας την «εφημερία τομέα». Δηλαδή, όπως κατήγγειλε η επίσης κρυφομπολσεβίκικη ΠΟΕΔΗΝ, «όταν δεν υπάρχει παθολόγος ή καρδιολόγος, το νοσοκομείο μπορεί να καλύπτεται από γαστρεντερολόγο, παιδίατρο κ.λπ. 
Οταν δεν υπάρχει ογκολόγος, μπορεί να καλύπτεται από νεφρολόγο». Ξυπνάς παιδίατρος, το μεσημέρι είσαι ογκολόγος και το απογευματάκι καρδιολόγος. Χωρίς έξοδα και σπουδές. Δωρεάν. Δυστυχώς, η εγκύκλιος αποσύρθηκε. Στην κάλπη και οι θεοί πείθονται...

www.kathimerini.gr