Ο Μαμντάνι σπάει την γραμμή φόβου του Τραμπ

Ο ΝΕΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, απαίτησε ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤHΣ ICE (της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων των ΗΠΑ), επειδή «ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΝΤΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ» (κάτι σαν ο δικός μας, ο Δούκας, να ζητήσει την κατάργηση του Αλλοδαπών, των ΜΑΤ και της Αντιτρομοκρατικής, κατ’ αναλογίαν…).

ΑΦΟΥ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕ ΕΝΤΟΝΑ τη σύλληψη ενός υπαλλήλου του Δήμου της Νέας Υόρκης από την ICE, αποκαλώντας την «ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ», ήρθε τώρα σε πλήρη σύγκρουση με την κυβέρνηση Τραμπ, η οποία εντείνει τις επιχειρήσεις της ICE.

ΣΕ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ στην εκπομπή «The View» εξέφρασε την αγανάκτησή του για τις εικόνες μεταναστών που «ΣΥΡΟΝΤΑΙ ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ» και κάλεσε για μια προσέγγιση που θα βασίζεται «ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ, ΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ!».

ΕΙΠΕ ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ: «Υποστηρίζω την πλήρη κατάργηση της ICE. Αυτό που βλέπουμε είναι μια κυβερνητική υπηρεσία που υποτίθεται ότι επιβάλλει κάποιο είδος μεταναστευτικού νόμου, αλλά αντίθετα αυτό που κάνει είναι να ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ με τους μασκοφόρους πράκτορές της, ανεξάρτητα από το μεταναστευτικό τους στάτους, ανεξάρτητα από τις παραβάσεις του νόμου, ανεξάρτητα από τα γεγονότα της υπόθεσης.

»ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΝΑ ΞΥΠΝΑΩ κάθε μέρα και να βλέπω μια νέα εικόνα κάποιου που τον σέρνουν έξω από ένα αυτοκίνητο, έξω από το σπίτι του, ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ!

»ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ να δούμε είναι η ανθρωπιά. Και υπάρχει ένας τρόπος να νοιαστούμε για τη μετανάστευση σε αυτή την πόλη και σε αυτήν τη χώρα ΜΕ ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ. Αυτό που βλέπουμε από την ICE δεν είναι αυτό και δεν το έχουμε δει από αυτούς εδώ και πολύ-πολύ καιρό.

»ΟΙ ΕΠΙΒΟΛΕΙΣ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ φορούν μάσκες για να κρύψουν τα πρόσωπά τους. Ξέρετε, προσπαθώ να εμπνεύσω στους Νεοϋορκέζους μια αίσθηση πίστης και πεποίθησης σε αυτό που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση και είναι πολύ δύσκολο να το κάνουν αυτό όταν κοιτάζουν ΤΟΥΣ ΜΑΣΚΟΦΟΡΟΥΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ και τους βλέπουν ως ένα άλλο πρόσωπο μιας παρόμοιας κυβέρνησης. Γιατί τότε αναρωτιούνται: “Υποτίθεται ότι πρέπει να ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ ή υποτίθεται ότι πρέπει να ΦΟΒΑΜΑΙ;”

»ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ είναι οι Νεοϋορκέζοι να μπορούν να βλέπουν την κυβέρνηση ως ένα μέρος ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΣΟΥΝ τα προβλήματά τους, όχι ως ένα μέρος ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ τα προβλήματά τους».

Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ έχει υποσχεθεί ότι θα προστατεύσει τους μετανάστες της Νέας Υόρκης και θα την κάνει «ΠΟΛΗ-ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ» (sanctuary city).

«ΑΥΤΟΣ Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ (σ.σ. η ICE), γεμάτος με υποεκπαιδευμένους, υπέρβαρους φανατικούς της MAGA, με δίψα για αίμα, δεν μπορεί να διορθωθεί. Πρέπει να ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΤΕΙ εντελώς!», έλεγε προεκλογικά.

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ της Νέας Υόρκης δεν είχε καταδικάσει απλώς τη δολοφονία της Ρενέ Νικόλ Γκουντ στη Μινεάπολη, είχε καταγγείλει τις «σκληρές και απάνθρωπες επιδρομές» του Τραμπ σε μετανάστες.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΟΤΙ, μετά την εν ψυχρώ δολοφονία της Γκουντ, η Νέα Υόρκη δεν θα υποστηρίξει και δεν θα συνεργαστεί με οποιονδήποτε τρόπο με το «Αλλοδαπών και Τελωνείων», πιο γνωστό ως ICE: «Το NYPD δεν θα βοηθήσει το ICE, δεν θα μοιραστεί δεδομένα και πόρους, δεν θα συμβάλει με κανέναν τρόπο σε αυτό που τώρα είναι πραγματική φυλετική δίωξη».

ΑΝΑΚΑΛΕΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ συνεργασίας του πρώην δημάρχου, συμπεριλαμβανομένης και εκείνης με τη φυλακή Ράικερς Άιλαντ: «Όταν πράκτορες της ICE επιτίθενται σε μετανάστες, επιτίθενται σε όλους μας, σε όλη τη χώρα. Αυτή είναι και θα είναι πάντα μια πόλη που υπερασπίζεται τους μετανάστες. Δεν είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε τους πράκτορες της ICE στις δουλειές τους. Είμαστε εδώ για να συμμορφωθούμε με τους νόμους της Νέας Υόρκης», δήλωνε ο δήμαρχος της Αριστεράς.

Η ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ της 37χρονης Ρενέ Νικόλ Γκουντ από πράκτορα της ICE στη Μινεάπολη προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις και διαδηλώσεις.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ «GUARDIAN», στη συγκεκριμένη υπηρεσία αποδίδονται ακόμη 32 θάνατοι «υπό άγνωστες συνθήκες». Πρόκειται για κρατούμενους της ICE από το Μεξικό, την Ονδούρα, την Κίνα, το Πακιστάν και άλλες χώρες, κάποιοι από τους οποίους εξέπνευσαν κατά τη μεταφορά, ενώ οι θάνατοί τους αποδόθηκαν σε… αυτοκτονία, κάτι που αμφισβητούν συγγενείς, ορισμένοι μάλιστα και με νομικά μέσα.

ΤΑ ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ δείχνουν, κατά τον «Guardian», ότι το 2025 ήταν η πιο θανατηφόρα χρονιά για ανθρώπους που ήταν υπό κράτηση από την ICE, σε τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Καταγράφηκαν περίπου 32 θάνατοι εντός δομών κράτησης, πολύ πάνω από τον μέσο όρο των προηγούμενων ετών.

ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ της υλοποίησης του προεκλογικού του προγράμματος, ο Ζοχράν Μαμντάνι ξεκίνησε τη συνεργασία του με την κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, Κάθι Χότσουλ (φωτό) για να ανακοινώσουν ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ για παιδιά έως 2 ετών στη Νέα Υόρκη.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΕΠΙΣΗΣ ότι έχει μια πρόταση-προσφορά 4 εκατ. δολαρίων για την κατασκευή νέων, υψηλής ποιότητας δημοσίων λουτρών σε όλη την πόλη.

1voice.gr

Σαραβαλάκι αγάπη μου (εις μνήμην Chris Rea)

 

“Οπότε κάποια στιγμή πρέπει ν’ αναρωτηθούμε”, σημειώνει ο Spectator, “πως ακριβώς θα είναι η ζωή που θέλουμε να σώσουμε. Μια ζωή που θα την καθορίζουν οι πάσης φύσεως κάμερες και θα την κουλαντρίζουν τα κάθε είδους γκατζετάκια;”

Χρήστος Ξανθάκης

Μην ξαναμπώ σε λεπτομέρειες για τη συνάντησή μου και τη συνέντευξή μου με τον Chris Rea, τα έχω ποστάρει  στα σόσιαλ, και τέλος πάντων είπαμε να κλέβουμε το αφεντικό με το κόπυ πάστε αλλά κάπου ώπα.

Θα προσθέσω μόνο εδώ στα όσα έχω ήδη σημειώσει, ότι δυο πράγματα κάνανε τα μάτια του να λάμπουν από αγάπη και χαρά την ώρα που μου μίλαγε:

Η Ιρλανδία και τ’ αμάξια!

Η πρώτη ντάξ, λόγω μανούλας, άμα έχεις περάσει από εκείνα τα μέρη καταλαβαίνεις τον αόρατο ομφάλιο λώρο.

Τα δεύτερα, του προέκυψαν κυριολεκτικά στη διαδρομή. Μια τιμονιά εδώ, μια γκαζιά εκεί, ένα χειρόφρενο παραπέρα και πάνω απ’ όλα αυτή η αδιανόητη αίσθηση ελευθερίας του “συρέτε γαμηθείτε,  σηκώνομαι τώρα απ’ την καρέκλα και παταράω” που μαζί με το Rock ‘n’ Roll συνετέλεσαν τα μάλα στην ήττα ημών των σοσιαλιστών.

Λογικό, γιατί είχαν ατέλειωτο, ακαταμάχητο, αστραφτερό φαν, τι να κλάσουν μπροστά τους οι σταχανοβίτες;

Αλλά πάμε πίσω στον γίγαντα Chris και στη ζούρλια του για την αυτοκίνηση.

Μου τον θύμισε προχτές ο κουμπάρος μου ο Γιάννης απ’  τα Τρίκαλα που έχει την κόρη του και βαφτιστικιά μου στην τελευταία τάξη του Λυκείου να δίνει φέτος Πανελλαδικές και κοντεύει να πάρει κολωνάκια απ’ το άγχος.

Οπότε, του τηλεφωνάω εγώ τρεις φορές περισσότερο  σε σχέση με πέρυσι και τον φλομώνω στο παπαριλίκι μπας και στανιάρει,

Έρχεται η κουβέντα στ’ αμάξια.

Με ρωτάει “τον θυμάσαι τον τάδε συμμαθητή μας;”

“Τον θυμάμαι”, του απαντάω, “ντιπ για τα γελάδια”.

“Αυτός”, συνεχίζει ο κουμπάρος “είχε για καμιά δεκαπενταριά χρόνια ένα αμάξι σκυλί, χώμα, άσφαλτο, ποτάμια παντού πήγαινε”.

Και μου αναφέρει μια μάρκα γιαπωνέζικη όχι και τόσο διάσημη, που την ξέρουν καλά όμως οι εραστές της αυτοκίνησης.

“Ε και τι, το στούκαρε;”, τον ρωτάω.

“Όχι, το άλλαξε”, μου απαντάει. Και μου εξηγεί το έργο.

Ήθελε φρέσκο τουτού ο παλιός συμμαθητής, είχε και τα γκαφρά, του είπε ο Γιάννης “πάνε πάρε το ίδιο μοντέλο, είναι να κλαις η ανανεωμένη εκδοχή”, ο άλλος γούσταρε μπλιμπλίκια και φωτάκια, αγόρασε μπλιμπλίκια και φωτάκια.

Ηλεκτρικό τελευταία τεχνολογίας, ό,τι πιο προηγμένο, σκέτο διαστημόπλοιο, μόνο Μπέβατρον δεν είχε πάνω του.

Και βγήκε απ’ το δρόμο…

“Tι λες, ρε γκαζμά;”, ρώτησα τον κουμπάρο.

“Του άναψε φωτάκι για αναβάθμιση”, μου απάντησε ο Γιάννης, “ακολούθησε τις οδηγίες, σαλάτα τα ‘κανε. Εκεί που πήγαινε κανονικά, κάτι ψυχανεμίστηκε ο εγκέφαλος του αυτοκινήτου και τον έβγαλε απ’ το δρόμο στεγνά. Από ‘δω το πήγαινε αυτός το τιμόνι, από εκεί έστριβε το αμάξι. Ευτυχώς δεν είχε χαντάκι εκεί που κατέληξε, γιατί θα έμπλεκε πολύ άσχημα…”

Τέλος πάντων το κλείσαμε το τηλέφωνο, άνοιξα  το mail τάχα να κάνω καμιά δουλειά (δεν έχετε ιδέα για τι τεμπελχανείο μιλάμε, με βλέπουν τα γατιά μου και ντρέπονται!), πέφτω πάνω σ’ ένα άρθρο απ’ τον Spectator που μου είχε στείλει ο άλλος κουμπάρος ο Δημητράκης.

Το οποίο άρθρο ξέχεζε το Euro NCAP, τον ευρωπαϊκό οργανισμό για την ασφάλεια των αυτοκινήτων, που φέτος γιορτάζει τα τριάντα του χρόνια.

Με σημαντικό άεργο αρχικά, κανείς δεν αντιλέγει.

Πολύ σημαντικό.

Τα τελευταία έτη, ωστόσο, προμοτάροντας τη ντιρεκτίβα “Vision Zero” της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μηδέν θανάτους από τροχαία ως το 2050, τρομοκράτησε ευθέως τους καταναλωτές και υποχρέωσε εμμέσως τις αυτοκινητοβιομηχανίες να φορτώσουν τα αμάξια με ένα σκασμό “χαρακτηριστικά ασφαλείας”.

Και βρίσκεσαι εσύ ύστερα όχι να οδηγάς, αλλά ν’ απολογείσαι σε αυτά ακριβώς τα “χαρακτηριστικά” γιατί δεν ακολουθείς τις εντολές τους.

Και καλά να τη δεχτούν την απολογία σου.

Αν δεν την δεχτούν και σε στείλουν στα χωράφια να κάνεις παρέα με τα τρακτέρια;

“Οπότε κάποια στιγμή πρέπει ν’ αναρωτηθούμε”, σημειώνει ο Spectator, “πως ακριβώς θα είναι η ζωή που θέλουμε να σώσουμε. Μια ζωή που θα την καθορίζουν οι πάσης φύσεως κάμερες και θα την κουλαντρίζουν τα κάθε είδους γκατζετάκια;”

Τροφή για σκέψη ξεκάθαρα, τώρα που σηκώνει ψηλά το κεφάλι η Νέα Σοβιετία…

Υ.Γ. 1: Ξαναρχίσανε οι κουβεντούλες για εξτρά περιορισμούς της κυκλοφορίας στο κέντρο της Αθήνας και σούπερ αυξήσεις στα ελάχιστα πάρκινγκ που εξυπηρετούν τους εποχούμενους. Όταν καταλάβετε ότι  και αυτές οι “προτάσεις” στο μεγάλο παιχνίδι του ρήαλ εστέητ εντάσσονται (the only game in town, apparently!), τότε θα τα ξαναπούμε.

Υ.Γ. 2: Αν υπάρχει Θεός τον ευχαριστώ που μ’ αξίωσε να οδηγήσω μια φορά κι έναν καιρό στον ωραιότερο δρόμο της οικουμένης, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πριν μεταμορφωθεί σε τουριστικό πανηγυράκι. Τρεις το πρωί στο Ουνάκι, θέρος με κατεβασμένα όλα τα παράθυρα και τους Stiff Little Fingers να τα δίνουν όλα στο “Johnny was”.

Όντως, καλύτερα δε γίνεται!

newpost.gr

Όταν η σιωπή γίνεται πολιτική πράξη

Η τραγωδία των Τεμπών απειλεί να “διαλύσει” αυτό που έχουμε γνωρίσει ως “κανονικότητα” στο πολιτικό μας σκηνικό΄

Γιώργος Σαχίνης

Η Μαρία Καρυστιανού, η κοινωνία που μετακινείται και το σύστημα που δοκιμάζεται, αρέσει δεν αρέσει, έχουν μπει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, είτε γιατί κάποιοι ξέρουν ότι το επαναληπτικό σφυροκόπημα οδηγεί σε απαξίωση, είτε γιατί η προσώρας μη αναστρέψιμη τάση στην κοινωνία για δικαιοσύνη, διαφάνεια, χτύπημα της διαφθοράς και της ατιμωρησίας, λογοδοσία και συμμετοχή της κοινωνίας και όχι δημοκρατορία, κυριαρχεί. 
Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ιστορία ενός τόπου που δε γεννιούνται σε κομματικά γραφεία, ούτε σε επικοινωνιακά επιτελεία. Δεν έχουν χορηγούς, δεν έχουν έτοιμο πρόγραμμα, δε συνοδεύονται από “γραμμή”. Γεννιούνται από ρωγμές. Από απώλειες. Από μια κοινωνία που πιέζεται επί χρόνια, μέχρι να ξεπεράσει το όριο της αντοχής της. Από μια κοινωνία που σπρώχνεται, αργά αλλά σταθερά, έξω από τα όριά της. 
Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν απλώς ένα πολύνεκρο δυστύχημα. Ήταν η στιγμή που κατέρρευσε το τελευταίο άλλοθι της μεταπολιτευτικής κανονικότητας. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, η κοινωνία έπαψε να ακούει με τον ίδιο τρόπο. Έπαψε να εμπιστεύεται με την ίδια αφέλεια. Και κυρίως, έπαψε να σιωπά τόσο εύκολα. Μέσα σε αυτό το τοπίο, η Μαρία Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε ως “πολιτικό πρόσωπο”. Εμφανίστηκε ως μάνα. Και αυτό είναι το στοιχείο που το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί. Γιατί απέναντι στην οργανωμένη αναισθησία, η προσωπική απώλεια λειτουργεί ως πολιτικό εκρηκτικό. 
Η μετάβαση της Μαρίας Καρυστιανού από τη δημόσια καταγγελία στη συγκρότηση πολιτικού φορέα δεν είναι ένα ακόμη επεισόδιο της επικαιρότητας. Είναι η αντανάκλαση μιας βαθύτερης θεσμικής αποτυχίας: της αδυναμίας του πολιτικού και δικαστικού συστήματος να πείσει ότι μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη, να εγγυηθεί λογοδοσία, να σταθεί στο ύψος της κοινωνικής απαίτησης. 
Όταν μια κοινωνία νιώθει ότι δεν ακούγεται, αρχίζει να μετακινείται. Και αυτή η μετακίνηση δεν υπακούει πάντα στους κανόνες της πολιτικής γεωγραφίας που γνωρίζαμε. 

Η τραγωδία που διέλυσε την “κανονικότητα” 
Τα Τέμπη δεν ήταν απλώς ένα πολύνεκρο δυστύχημα. Ήταν το σημείο κατάρρευσης ενός ολόκληρου αφηγήματος: ότι «το κράτος, με όλα του τα ελαττώματα, λειτουργεί». Από εκείνη τη νύχτα και μετά, ιδίως από τις απόπειρες ωμής συγκάλυψης, η κοινωνία άρχισε να ακούει διαφορετικά, να υποψιάζεται εκεί που εμπιστευόταν, να θυμάται εκεί που συνήθιζε να ξεχνά. 
Το συναισθηματικό φορτίο της τραγωδίας δεν εκτονώθηκε. Κατακάθισε. Και κάθε φορά που η εξουσία εμφανίζεται αμυντική, αλαζονική ή με υπεκφυγές, αυτό το φορτίο επιστρέφει. Όχι ως κραυγή, αλλά ως πολιτική δυσπιστία. 

Η αμήχανη στάση του συστήματος: λάθος ανάγνωση 
Η αντιμετώπιση της Καρυστιανού από μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος - και όχι μόνο της κυβέρνησης - υπήρξε αποκαλυπτική. Άλλοτε ειρωνική, άλλοτε υποτιμητική, άλλοτε επιθετική. Σαν να επρόκειτο για ένα «φαινόμενο» που έπρεπε να περιοριστεί, να απονευρωθεί ή να φθαρεί επικοινωνιακά.
Όμως εδώ έγινε το κρίσιμο λάθος ανάγνωσης: η Καρυστιανού δεν αντιμετωπίστηκε ως κοινωνικό σύμπτωμα, αλλά ως πολιτικό “ατύχημα”. Και τα συμπτώματα, όταν τα υποτιμάς, δεν εξαφανίζονται. Επιστρέφουν ενισχυμένα. Η ρητορική και συμπεριφορική αντιμετώπιση της Καρυστιανού - και συνολικά των γονέων των θυμάτων - θα καταγραφεί μελλοντικά ως εγχειρίδιο πολιτικής τύφλωσης.
Όχι γιατί η κοινωνία συμφωνεί με όλα όσα λένε ή θα πουν, αλλά γιατί αναγνωρίζει κάτι που λείπει: αυθεντικότητα. Η κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο του “επαγγελματικού” πολιτικού κόσμου, επέλεξαν - άλλοτε από αλαζονεία, άλλοτε από φόβο - να τη μετατρέψουν σε αντίπαλο. Και αυτό είναι το θανάσιμο σφάλμα. Διότι δεν αντιπαρατίθεσαι με ίσους όρους σε κάποιον που κουβαλά νεκρό παιδί. Δε “νικάς” επικοινωνιακά μια μάνα. Το πολύ-πολύ να εκτεθείς. Το συναισθηματικό φορτίο των Τεμπών δεν είναι κομματικό. Διαπερνά δεξιά κι αριστερά, παλιούς ψηφοφόρους και απέχοντες, ανθρώπους που έχουν χρόνια να κατέβουν σε πορεία, αλλά θυμούνται ακόμη πώς είναι να οργίζεσαι χωρίς ιδιοτέλεια. Και κάθε φορά που το σύστημα δείχνει να μην καταλαβαίνει αυτό το βάθος, το χάσμα μεγαλώνει. 

Χωρίς υποσημειώσεις 
Ας ξεκαθαριστεί κάτι χωρίς υποσημειώσεις: η απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να μπει στην πολιτική δε συνιστά εκμετάλλευση της τραγωδίας των Τεμπών. Συνιστά μετατόπιση της σύγκρουσης. Από το ηθικό στο θεσμικό. Από τη διαμαρτυρία στην αμφισβήτηση της εξουσίας. Όσοι σπεύδουν να τη λοιδορήσουν μιλώντας για “εργαλειοποίηση”, παραλείπουν κάτι κρίσιμο: άλλο τόσο και η απαίτηση να μείνει εκτός πολιτικής είναι βαθύτατα πολιτική στάση. Και μάλιστα, βολική. Για το σύστημα.
Η Καρυστιανού δεν ισχυρίστηκε ότι έχει έτοιμες απαντήσεις για όλα. Ούτε εμφανίστηκε ως σωτήρας. Αυτό ακριβώς είναι που την καθιστά επικίνδυνη για το υπάρχον πλαίσιο. Γιατί δε μιλά τη γλώσσα του επαγγελματία πολιτικού. Και κυρίως, μέχρι στιγμής, δε φαίνεται εξαγοράσιμη. 

Η κοινωνία: έτοιμη ή απλώς οργισμένη; 
Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο την ίδια. Αφορά την κοινωνία. Μπορεί μια κοινωνία κουρασμένη, φτωχοποιημένη, κυνική, να στηρίξει κάτι που δεν υπόσχεται εύκολες λύσεις; Ή θα αναζητήσει - για άλλη μια φορά - έναν βολικό μύθο; Δεκαπέντε χρόνια κρίσης άφησαν πίσω τους μια χώρα εξαντλημένη.
Ένα εκατομμύριο άνθρωποι μετανάστευσαν. Οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις. Η εργασία έγινε επισφαλής, η αξιοπρέπεια προνόμιο. Η δικαιοσύνη λέξη ύποπτη. Μέσα σε αυτό το τοπίο, η κίνηση Καρυστιανού δεν μπορεί - και δεν πρέπει - να ιδωθεί ως πανάκεια. Αντίθετα, πρέπει να δοκιμαστεί σκληρά. Με ερωτήματα. Με απαιτήσεις. Με “κόκκινες γραμμές”.

Οι “κόκκινες γραμμές” που δε χωρούν ασάφεια
Αν αυτός ο πολιτικός φορέας φιλοδοξεί να είναι κάτι περισσότερο από έκφραση αγανάκτησης, οφείλει να απαντήσει καθαρά: 

* Ποια είναι η στάση του απέναντι στη διάκριση των εξουσιών και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης; 
* Πώς αντιλαμβάνεται το κράτος δικαίου πέρα από το σύνθημα; 
* Πώς εννοεί την εθνική κυριαρχία και την αντιμετώπιση των μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων; 
* Ποια κοινωνικά στρώματα εκπροσωπεί και με ποιες πολιτικές; 
* Ποια είναι η “κόκκινη γραμμή” απέναντι στον λαϊκισμό, αλλά και τον φορμαλισμό ομοίως του λεγόμενου λευκού κολάρου; 
* Ποιοι άνθρωποι θα το πλαισιώσουν - και με ποιο παρελθόν;

Γιατί η ιστορία έχει δείξει ότι οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Χωρίς θεσμική σοβαρότητα, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ηθική συνέπεια, κάθε εγχείρημα καταλήγει είτε αφομοιωμένο είτε γελοιοποιημένο. 

Μια κοινωνία σε μεταίχμιο 
Η περίπτωση Καρυστιανού δεν είναι απλώς μια πολιτική είδηση. Είναι καθρέφτης. Και αυτός ο καθρέφτης δείχνει μια κοινωνία διχασμένη ανάμεσα στην ανάγκη για κάθαρση και τον φόβο της απογοήτευσης.
Η Μαρία Καρυστιανού ως συμβολισμός δεν είναι λύση. Είναι πρόκληση. Και οι προκλήσεις δε λύνονται με ειρωνεία, ούτε με φόβο.
Λύνονται με καθαρό λόγο, θεσμική τόλμη και κοινωνική ωριμότητα. Το αν αυτό το εγχείρημα θα δικαιώσει τις προσδοκίες ή θα προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των χαμένων ευκαιριών δε θα το κρίνουν οι αντίπαλοί του. Θα το κρίνουν οι πράξεις του. Και κυρίως, η κοινωνία που το κοιτάζει - ακόμη - με ανάμεικτη ελπίδα και καχυποψία. Και αυτή η ισορροπία, όσο εύθραυστη κι αν είναι, είναι ίσως το πιο τίμιο σημείο εκκίνησης. 

Από τον “Φραπέ” στη μάνα: ο καθρέφτης 
Η Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ λειτούργησε άθελά της ως καθρέφτης. Από τη μία, το πρόσωπο του θράσους, της βεβαιότητας ασυλίας, της χυδαιότητας που μετατράπηκε σε θέαμα. Από την άλλη, λίγους μήνες πριν, η εικόνα της Καρυστιανού στην ίδια αίθουσα: λόγος συγκροτημένος, πένθος χωρίς κραυγές, απαίτηση για δικαιοσύνη χωρίς συναλλαγή. Δεν πρόκειται για δύο άσχετες στιγμές.
Είναι δύο όψεις του ίδιου πολιτικού πολιτισμού. Και η κοινωνία αναγνώρισε ποια από τις δύο την αφορά - και ποια την προσβάλλει. 

Απειρία: πλεονέκτημα ή παγίδα; 
Η απειρία συχνά παρουσιάζεται ως πλεονέκτημα. Και σε έναν βαθμό είναι. Δεν κουβαλά φθορά, δεν έχει πολιτικά βαρίδια, δεν έχει ενοχές εξουσίας. Όμως η πολιτική δεν είναι χώρος ηθικής δικαίωσης. Είναι πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων, θεσμών, κανόνων και - κυρίως - παγίδων.
Η ιστορία είναι αμείλικτη: η απειρία, όταν συνδυάζεται με ηθική βεβαιότητα και κοινωνική πίεση, μπορεί να οδηγήσει σε λάθη που δε διορθώνονται. Λάθη επιλογών, συνεργασιών, θεσμικής συγκρότησης, χρήσης συμβόλων, ρόλων και προσώπων. Και αυτά τα λάθη δεν τα πληρώνει μόνο το πρόσωπο που τα κάνει. Τα πληρώνει το ίδιο το κίνημα που εκπροσωπεί - συχνά με διάλυση, απαξίωση ή αφομοίωση. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η πρώτη μεγάλη δοκιμασία της κίνησης Καρυστιανού. 

Όχι όλοι ίδιοι - η διάκριση που φοβίζει
Η κοινωνική οργή, δικαιολογημένη και βαθιά, συχνά αποφεύγει μια κρίσιμη διάκριση. Άλλο πράγμα είναι να λες «δε θέλω εκείνους που με τις πολιτικές τους χαντάκωσαν τη χώρα» - και αυτό είναι απολύτως θεμιτό - και άλλο πράγμα να λες «δε θέλω κανέναν με πολιτικό υπόβαθρο». Η δεύτερη θέση δεν είναι ριζοσπαστική. Είναι επικίνδυνα απλουστευτική. Και τελικά λειτουργεί υπέρ του ίδιου του συστήματος, γιατί ακυρώνει τη μνήμη, την αξιολόγηση, την ευθύνη. Όταν όλοι γίνονται ίδιοι, κανείς δε λογοδοτεί.
Δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπήρξαν και υπάρχουν πρόσωπα με πολιτική διαδρομή, των οποίων η στάση ζωής, η συνέπεια λόγων και πράξεων - ακόμη και εντός του συστήματος - δεν επιτρέπουν την εξίσωση με εκείνους που διαχειρίστηκαν την εξουσία ως προσωπικό λάφυρο. 
Η συλλήβδην απόρριψη κάθε πολιτικής εμπειρίας δε γεννά ανανέωση. Γεννά κενό. Και τα κενά, στην πολιτική, δε μένουν ποτέ άδεια.

Αρχές, όχι αποκλεισμοί 
Η πραγματική ρήξη με το σύστημα δε γίνεται με “καθαρότητες” βιτρίνας. Γίνεται με κανόνες. Θέτεις δημόσια τις αρχές και τις θέσεις σου, δεν κάνεις βήμα πίσω από αυτές, δεν αποκλείεις όποιον τις αποδέχεται. Αλλά αν τις παραβεί, τον απομακρύνεις άμεσα και χωρίς εξαιρέσεις.
Αυτή είναι η θεσμική διαφορά από το υπάρχον σύστημα. Οτιδήποτε άλλο, αργά ή γρήγορα, αποκαλύπτει εξαρτήσεις ή αδυναμία σύγκρουσης.

Κίνημα ή εφεδρεία αναπαλαίωσης; 
Το πραγματικό διακύβευμα για την Καρυστιανού και το εγχείρημα που διαμορφώνεται γύρω της δεν είναι η σύγκρουση με το σύστημα. Αυτή είναι δεδομένη. Το ερώτημα είναι αν θα συγκροτηθεί κάτι νέο με όρους σοβαρότητας ή αν - χωρίς να το επιδιώκει - θα λειτουργήσει ως εφεδρεία αναπαλαίωσης του παλιού. 
Κανένα κίνημα δε στέκεται χωρίς θεσμική θωράκιση, διαφάνεια, σαφή διάκριση ρόλων και συνειδητή επιλογή ανθρώπων. Η αυθεντικότητα είναι απαραίτητη. Δεν είναι όμως επαρκής. 

Το αόρατο καθεστώς και ο πραγματικός αντίπαλος 
Πίσω από πρόσωπα και συγκρούσεις λειτουργεί ένα αόρατο καθεστώς: ένα πλέγμα πολιτικής εξουσίας, οικονομικής ολιγαρχίας, μιντιακής διαμεσολάβησης και εξωτερικής πατρωνίας. Ένα σύστημα που δε ζει από την ευημερία της κοινωνίας, αλλά από τη διαχείριση της αδυναμίας της. Αυτό το καθεστώς δε φοβάται τα συνθήματα. Φοβάται τη σοβαρότητα. Δε φοβάται την οργή. Φοβάται τη συγκρότηση. Και γι’ αυτό δεν επιτίθεται πάντα ευθέως. Προτιμά να φθείρει, να διασπά, να εγκλωβίζει. 

Όχι παρένθεση, αλλά ούτε μεσσιανισμός 
Η Καρυστιανού ως τάση δεν είναι παρένθεση. Είναι προειδοποίηση. Δεν είναι όμως σωτήρας. Αν το εγχείρημα μείνει στην ηθική καταγγελία, θα εξαντληθεί. Αν μετατραπεί σε άρνηση κάθε πολιτικής εμπειρίας, θα αυτοϋπονομευτεί. 
Η πραγματική πρόκληση είναι δυσκολότερη: να μετατραπεί η κοινωνική αγανάκτηση σε πολιτικό σχέδιο, χωρίς να χαθεί η ηθική αφετηρία. Και αυτό απαιτεί κάτι σπάνιο: διάκριση, μέτρο και επίγνωση κινδύνου. 
Όπως έγραφε ο Σαραμάγκου, «η ήττα δεν είναι να πέφτεις, αλλά να αρνείσαι να σηκωθείς». 
Στην πολιτική, όμως, και τα λάθη έχουν βάρος. Και όταν γίνουν, δεν παίρνονται πίσω.

Πηγή: www.neakriti.gr

Ο καπιταλισμός στα καλύτερά του: 12 “Κροίσοι” κατέχουν πλούτο περισσότερο από τον μισό πληθυσμό του πλανήτη!

Ο πλούτος… των πλουσιότερων αυξάνεται, το οικονομικό χάσμα με τους φτωχότερους μεγαλώνει και η λειτουργία των δημοκρατικών συστημάτων ανά τον Κόσμο υπονομεύεται

από Ημεροδρόμος 

Ο πλούτος… των πλουσιότερων αυξάνεται, το οικονομικό χάσμα με τους φτωχότερους μεγαλώνει και η λειτουργία των δημοκρατικών συστημάτων ανά τον Κόσμο υπονομεύεται, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η μη κυβερνητική οργάνωση για την καταπολέμηση της φτώχειας, Oxfam.
Στην Αυστραλία μόνο, ο συνολικός πλούτος των δισεκατομμυριούχων αυξανόταν πέρυσι -κατά μέσο όρο- κατά 600.000 δολάρια την ημέρα. Η χώρα μετρά πλέον 48 δισεκατομμυριούχους -οκτώ περισσότερους σε σχέση με το 2020- οι οποίοι κατέχουν συνολικά περισσότερη περιουσία από το φτωχότερο 40% του πληθυσμού.
Αυτό εντάσσεται σε μια ευρύτερη, παγκόσμια τάση: για πρώτη φορά, ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων σε όλο τον Κόσμο ξεπέρασε τους 3.000, με τον συνολικό τους πλούτο να υπερβαίνει τα 27 τρισεκατομμύρια δολάρια (βάσει στοιχείων του Forbes, της Παγκόσμιας Τράπεζας και της UBS Global Wealth Report).
Προσαρμοσμένη στον πληθωρισμό, η περιουσία τους έχει αυξηθεί κατά περισσότερο από 80% από τον Μάρτιο του 2020, ενώ σχεδόν ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός (4 δισ. άτομα) εξακολουθεί να ζει σε συνθήκες φτώχειας.
Η Oxfam υπογραμμίζει ότι η οικονομική ανισότητα δεν είναι μόνο ζήτημα πλούτου: υπονομεύει δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες. Και «κρούει τον κώδωνα» ότι η αυξανόμενη οικονομική ισχύς των δισεκατομμυριούχων μεταφράζεται ολοένα και περισσότερο σε πολιτική επιρροή.
Πιο συγκεκριμένα, η νέα έκθεση της μη κυβερνητικής οργάνωσης -με τίτλο «Resisting the Rule of the Rich: Defending Freedom Against Billionaire Power»- δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από την έναρξη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός.
Η Oxfam σημειώνεται είναι ένας από τους πιο σταθερούς επικριτές της του Φόρουμ αυτού υποστηρίζοντας ότι η συγκέντρωση της παγκόσμιας ελίτ συχνά περιορίζεται σε ρητορικές δηλώσεις για τα προβλήματα των φτωχών.

Βασικά Συμπεράσματα
Ο πλούτος των δισεκατομμυριούχων σε όλο τον Κόσμο αυξήθηκε κατά περίπου 16% πέρυσι, τρεις φορές πιο γρήγορα από τον μέσο ρυθμό αύξησης των προηγούμενων ετών.
Οι 12 πλουσιότεροι κατέχουν πλέον περισσότερο πλούτο από το «φτωχότερο μισό» του παγκόσμιου πληθυσμού, ήτοι περισσότερα από τέσσερα δισεκατομμύρια άτομα.
Ο πλουσιότερος, ο Elon Musk, κερδίζει σε τέσσερα δευτερόλεπτα όσα κερδίζει ένας μέσος άνθρωπος σε ένα χρόνο. Θα έπρεπε να δίνει περισσότερα από 6.738 δολάρια κάθε δευτερόλεπτο για να αρχίσει να μειώνεται η περιουσία του.
Και όλοι οι δισεκατομμυριούχοι κερδίζουν κατά μέσο όρο 8.984 δολάρια Αυστραλίας κατά τη διάρκεια ενός…. 20λεπτου υπνάκου και 217.105 δολάρια κατά τη διάρκεια ενός οκτάωρου νυχτερινού ύπνου.

«Φορολόγια Πλούτου»
Η Oxfam ζητά την επιβολή φόρου επί του «καθαρού πλούτου» στο 0,5% των πλουσιότερων νοικοκυριών, με υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές ανάλογα με την αύξηση της περιουσίας τους.
Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι ένας φόρος περιουσίας 5% στους δισεκατομμυριούχους της Αυστραλίας μόνο πέρυσι θα μπορούσε να είχε αποφέρει 17,4 δισεκατομμύρια δολάρια στον κρατικό κορβανά.
Εκτός από τον φόρο περιουσίας, ζητείται η σταδιακή κατάργηση του negative gearing για να κλείσουν τα κενά που επιτρέπουν στους πλούσιους να πληρώνουν λιγότερους φόρους, καθώς και την κατάργηση των εκπτώσεων φόρου κεφαλαιουχικών κερδών για ιδιώτες και καταπιστεύματα.
Η διευθύνουσα σύμβουλος της Oxfam Australia, Jennifer Tierney, δήλωσε στο ABC ότι η οργάνωση υποστηρίζει ένα «ισχυρότερο φορολογικό σύστημα».
«Η προσθήκη ενός επιπλέον 5% στον φόρο θα σήμαινε άλλα 17 δισεκατομμύρια δολάρια για… υπηρεσίες όπως η φροντίδα των παιδιών και η στέγαση… καθώς ένας στους τρεις Αυστραλούς αντιμετώπισε επισιτιστική ανασφάλεια κατά το τελευταίο έτος».
«Το χάσμα μεταξύ εκείνων που περνάνε τις μεγαλύτερες δυσκολίες και εκείνων που επωφελούνται περισσότερο είναι έντονο και καλά τεκμηριωμένο».

«Ευεξία» της Δημοκρατίας
Η κα Tierney υπογράμμισε ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της ανισότητας και της αδικίας σε μια χώρα και της «ευεξίας» της δημοκρατίας της.
«Όσο περισσότερο οι πλούσιοι ελέγχουν την πολιτική ή ασκούν επιρροή …. τόσο μεγαλύτερη είναι η διάβρωση, εν μέρει επειδή οι άνθρωποι αντιδρούν, εξεγείρονται και καταλαβαίνουν ότι στην πραγματικότητα δεν επωφελούνται από το σύστημα που εφαρμόζει η κυβέρνηση».
«Δημιουργείται ένταση και έλλειψη εμπιστοσύνης στη δημοκρατία».

«Ταχεία Αυξηση»
Η έκθεση σημειώνει ότι η δεύτερη Προεδρία Τραμπ στις ΗΠΑ «συνέπεσε» με την ταχεία αύξηση του αριθμού των δισεκατομμυριούχων σε όλο τον Κόσμο.
Ο διευθύνων σύμβουλος της Tesla, Έλον Μασκ -ο πλουσιότερος άνθρωπος στον Κόσμο όπως προαναφέρθηκε, ο οποίος ήταν αναπόσπαστο μέρος της επιτυχίας της εκστρατείας του κ. Τραμπ και των πρώτων εβδομάδων της δεύτερης θητείας του- έγινε ο πρώτος που ξεπέρασε για λίγο το μισό τρισεκατομμύριο δολάρια.
Υπογραμμίζεται δε ότι «ενώ οι δισεκατομμυριούχοι των ΗΠΑ έχουν σημειώσει την πιο ‘απότομη’ αύξηση της περιουσίας τους, οι δισεκατομμυριούχοι στον υπόλοιπο Κόσμο έχουν επίσης σημειώσει διψήφιες αυξήσεις».
«Οι ενέργειες της Προεδρίας Τραμπ, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης της απορρύθμισης και της υπονόμευσης των συμφωνιών για την αύξηση της φορολογίας των επιχειρήσεων, έχουν ωφελήσει τους πλουσιότερους σε όλο τον Κόσμο».
Το Forbes έγραψε πρόσφατα ότι ο κ. Τραμπ «προήδρευσε της πιο κερδοφόρας Προεδρίας στην αμερικανική ιστορία», προσθέτοντας δισεκατομμύρια στην περιουσία του, κυρίως μέσω επιχειρήσεων κρυπτονομισμάτων.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ηγείται της μεγαλύτερης αμερικανικής αντιπροσωπείας που έχει πάει ποτέ στο Νταβός. Η ομιλία του είναι προγραμματισμένη για αύριο Τετάρτη.

«Πρόσβαση στην εξουσία»
Ο άφθονος πλούτος σημαίνει και μεγαλύτερη «πρόσβαση στην εξουσία», σύμφωνα πάντα με την Oxfam, με τους δισεκατομμυριούχους να έχουν 4.000 φορές περισσότερες πιθανότητες να κατέχουν πολιτικά αξιώματα σε σχέση με τους «απλούς» πολίτες.
Οι «υπερπλούσιοι», σημειώνεται, είναι σε θέση να διαμορφώνουν τους κανόνες των οικονομιών και των κοινωνιών «προς όφελός τους, μερικές φορές σε βάρος των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των ανθρώπων».
Η έκθεση της Oxfam αναφέρει ότι 100 οικογένειες δισεκατομμυριούχων ξόδεψαν το ρεκόρ των 3,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια της πιο πρόσφατης προεκλογικής εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ.
Εκφράζει δε ανησυχίες σχετικά με τη συγκέντρωση των ΜΜΕ σε παγκόσμιο επίπεδο, αναφέροντας ότι «πάνω από τα μισά από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ στον Κόσμο έχουν δισεκατομμυριούχους ιδιοκτήτες και εννέα από τις δέκα μεγαλύτερες εταιρείες social media στον Κόσμο διοικούνται από μόλις έξι δισεκατομμυριούχους».

imerodromos.gr

«Υγεία & Διατροφή στο Σύγχρονο Σύστημα: Ποιος αποφασίζει για εμάς» Δημητρης Γακης

Συνέντευξη με τον Δημήτρη Γάκη για τη λειτουργία του σύγχρονου συστήματος υγείας και διατροφής. Η συζήτηση αγγίζει ζητήματα πρόληψης, ποιότητας τροφίμων, εμβολιαστικών πολιτικών και τον ρόλο οικονομικών και πολιτικών κέντρων στις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή των πολιτών. Αναλύεται πώς διαμορφώθηκαν επιλογές και αφηγήματα στην εποχή του κορωνοϊού και πώς επεκτείνονται σήμερα στη διατροφή, στα υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα και στις νέες κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έμφαση δίνεται στην κριτική σκέψη, την ενημέρωση και την ατομική ευθύνη του πολίτη.

Ροζάβα : Το Συλλογικό νόημα απειλείται με αφανισμό

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,

Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis

Στις κοινωνικές επιστήμες, το συλλογικό τραύμα δεν αφορά μόνο τη βία που υφίσταται μια κοινωνία, αλλά το ρήγμα που αυτή η βία προκαλεί στο κοινό της νόημα, δηλαδή στο πώς οι άνθρωποι κατανοούν τον εαυτό τους, τον κόσμο και το μέλλον. 

Υπό αυτή την έννοια, όσα συμβαίνουν σήμερα στη Ροζάβα δεν είναι απλώς μια ακόμη «περιφερειακή σύγκρουση» στη Μέση Ανατολή. Είναι μια συνεχιζόμενη τραυματική εμπειρία που απειλεί να διαλύσει ένα σπάνιο συλλογικό εγχείρημα.

Η Ροζάβα υπήρξε, για πάνω από μια δεκαετία, κάτι περισσότερο από μια γεωγραφική περιοχή. Υπήρξε μια απόπειρα συλλογικής αυτονομίας μέσα σε συνθήκες πολέμου. Δημοκρατική αυτοδιοίκηση, συμμετοχή των γυναικών, πολυεθνοτική συνύπαρξη, κοινοτική οργάνωση. 

Η Ροζάβα υπήρξε μια συνειδητή προσπάθεια να οργανωθεί η κοινωνία από τα κάτω, με διαφορετικούς όρους από αυτούς του κράτους, της αγοράς ή της στρατιωτικής εξουσίας.

Στον πυρήνα της απόπειρας αυτής βρισκόταν η ιδέα ότι η πολιτική δεν πρέπει να ασκείται αποκλειστικά μέσω ενός κεντρικού κράτους, αλλά μέσα από κοινότητες, συνελεύσεις και συλλογικά όργανα, όπου οι άνθρωποι συμμετέχουν άμεσα στη λήψη αποφάσεων. Η βασική μονάδα δεν ήταν το κόμμα ή ο ηγέτης, αλλά τα τοπικά συμβούλια γειτονιάς ή χωριού, με πραγματικές αρμοδιότητες στην καθημερινή ζωή.

Ιδιαίτερη σημασία είχε και ο ρόλος των γυναικών. Η συμμετοχή τους δεν περιορίστηκε σε συμβολικό επίπεδο, αλλά ενσωματώθηκε θεσμικά με ισότιμη εκπροσώπηση, αυτόνομες γυναικείες δομές, ένοπλη αυτοάμυνα. Αυτό ήταν πραγματικά μια  αναδιάταξη της κοινωνικής ισχύος σε ένα βαθιά πατριαρχικό περιβάλλον.

Οικονομικά, η αυτονομία δεν στηρίχθηκε σε πλήρη ρήξη με την αγορά, αλλά σε συνεταιριστικά και κοινοτικά σχήματα, με στόχο τη συλλογική επιβίωση και όχι τη συσσώρευση. Ήταν μια οικονομία ανάγκης, αλλά και αξιών.

Ένα πείραμα εύθραυστο, αντιφατικό, αλλά βαθιά νοηματοδοτημένο για τους ανθρώπους που το στήριξαν.

Ακριβώς γι’ αυτό έγινε στόχος.

Οι διαρκείς στρατιωτικές επιθέσεις, οι εκτοπισμοί πληθυσμών, η μόνιμη απειλή εξόντωσης και η διεθνής σιωπή δεν παράγουν μόνο υλικές απώλειες. Παράγουν συλλογικό τραύμα: μια κατάσταση όπου η κοινωνία ζει σε μόνιμη ανασφάλεια, χωρίς χρόνο για πένθος, χωρίς χώρο για επεξεργασία, χωρίς εγγύηση συνέχειας.

Όμως, το πιο επώδυνο στοιχείο του τραύματος της Ροζάβα δεν είναι μόνο η βία, αλλά η αίσθηση εγκατάλειψης. Όταν ένα συλλογικό εγχείρημα που στηρίχθηκε σε αξίες δημοκρατίας και αυτοδιάθεσης αφήνεται εκτεθειμένο, το μήνυμα που εγγράφεται στο συλλογικό ασυνείδητο είναι σαφές: «Το νόημα δεν προστατεύεται». Και αυτή η εμπειρία διαβρώνει βαθιά την εμπιστοσύνη όχι μόνο στους θεσμούς, αλλά και στην ίδια τη δυνατότητα του συλλογικού. "Το νόημα μοιάζει να μην έχει πια νόημα". 

Σε όρους τραύματος, η Ροζάβα βιώνει αυτό που ονομάζεται τραυματική επανάληψη. Η βία δεν είναι ένα παρελθόν γεγονός, αλλά μια διαρκής απειλή που επανενεργοποιεί τον φόβο και εμποδίζει τη συμβολοποίηση. Το τραύμα δεν μπορεί να μετατραπεί σε μνήμη και παραμένει ανοιχτό ως παράγοντας εξάντλησης. 

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο κρίσιμο. Το συλλογικό τραύμα της Ροζάβα δεν αφορά μόνο τους κατοίκους της. Αφορά και όσους παρακολουθούν. Γιατί όταν ένα τέτοιο εγχείρημα συνθλίβεται χωρίς ουσιαστική αντίδραση, τραυματίζεται και η ίδια η ιδέα της συλλογικής χειραφέτησης. 

Εγγράφεται, σιωπηλά, η πεποίθηση ότι κάθε προσπάθεια αυτονομίας είναι καταδικασμένη.

Κι όμως, το τραύμα δεν σημαίνει μόνο απώλεια. Σημαίνει και μνήμη σε αναμονή. Αν η Ροζάβα επιβιώνει ακόμη στο λόγο, στη διεθνή αλληλεγγύη, στην επιμονή των ανθρώπων της, είναι γιατί το συλλογικό της νόημα δεν έχει εξαφανιστεί, έχει τραυματιστεί. Και ό,τι έχει τραυματιστεί, μπορεί ακόμη να γίνει αντικείμενο επεξεργασίας, αν βρεθεί χώρος και χρόνος.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι συμβαίνει στη Ροζάβα. Είναι τι σημαίνει αυτό για όλους μας. Γιατί κάθε φορά που ένα συλλογικό εγχείρημα συνθλίβεται στη σιωπή, το κόστος δεν είναι τοπικό. Είναι παγκόσμιο. 

Και αφορά το αν οι κοινωνίες του μέλλοντος θα τολμούν ακόμη να φανταστούν τον εαυτό τους ως κάτι περισσότερο από επιζώντες.

www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Τι λέει ο Ισραηλινός τύπος για τον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν που δεν έγινε

 

Παραθέτουμε μια σύντομη συγκομιδή άρθρων από τον ισραηλινό τύπο σχετικά με τον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν που... δεν έγινε.

του Σωτήρη Μητραλέξη 

Παραθέτουμε μια σύντομη συγκομιδή άρθρων από τον ισραηλινό τύπο σχετικά με τον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν που… δεν έγινε, ερανισθείσα υπό του Conflicts Forum:

Εν μέσω της διαμάχης για την εξουσία στην αμερικανική κυβέρνηση γύρω από τον Τραμπ, ο Γουίτκοφ κατάφερε να πείσει τον Τραμπ να μην επιτεθεί στο Ιράν.

«Η υποκρισία του Ισραήλ δεν έχει όρια. Πριν από λίγα λεπτά, οι Ισραηλινοί επευφημούσαν ένα ολοκαύτωμα στη Γάζα. Τώρα τολμούν να γιορτάζουν την εξέγερση του ιρανικού λαού» (972 Magazine)

Ο Τραμπ κατευνάζει το Ιράν ή προετοιμάζει το επόμενο χτύπημα;

Εν μέσω της διαμάχης για την εξουσία στην αμερικανική κυβέρνηση γύρω από τον Τραμπ, ο Γουίτκοφ κατάφερε να πείσει τον Τραμπ να μην επιτεθεί στο Ιράν (Eli Leon & Anna Barsky,Ma' ariv – κορυφαία ισραηλινή εφημερίδα).

Μια διαμάχη για την εξουσία βρίσκεται σε εξέλιξη στην αμερικανική κυβέρνηση γύρω από τον Τραμπ, [με] το ιρανικό ζήτημα στο επίκεντρό της… Ένας ανώτερος Ιρανός αξιωματούχος δήλωσε στο Al-Jazeera [στις 15 Ιανουαρίου] ότι ο Τραμπ μετέφερε ένα σαφές μήνυμα στην Τεχεράνη ότι δεν έχει καμία πρόθεση να αναλάβει στρατιωτική δράση εναντίον του Ιράν… παρά την πολεμική ρητορική και τις δημόσιες απειλές, υπήρξαν παρασκηνιακές επαφές μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης… Ο άνθρωπος που χειρίστηκε τις επαφές εκ μέρους των Αμερικανών ήταν ο ανώτερος απεσταλμένος του Τραμπ, Γουίτκοφ, ο οποίος συνομίλησε με ανώτερους Ιρανούς αξιωματούχους. Στο πλαίσιο των συνομιλιών, συμφωνήθηκε μια φόρμουλα που θα επέτρεπε στον Τραμπ να υποχωρήσει από την απειλή επίθεσης, χωρίς να φαίνεται ότι υποκύπτει σε πιέσεις ή ότι δεν τηρεί την υπόσχεσή του: ο Πρόεδρος θα ισχυριζόταν ότι οι απειλές του οδήγησαν το Ιράν να σταματήσει να σκοτώνει διαδηλωτές και να διακόψει τις εκτελέσεις… Πράγματι, στην ομιλία του [στις 14 Ιανουαρίου] ο Τραμπ είπε … ότι είχε λάβει ενημέρωση ότι η καταστολή των διαδηλώσεων είχε τελειώσει και ότι δεν αναμένονταν περαιτέρω εκτελέσεις -διατύπωση που, σύμφωνα με πηγές και από τις δύο πλευρές, αντιστοιχεί στις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στις μυστικές συνομιλίες …

Δύο κύριες ομάδες δραστηριοποιούνται γύρω από τον Τραμπ: η μία, η σκληροπυρηνική, στην οποία ανήκει ο Ρούμπιο, πιέζει για στρατιωτική δράση, και η άλλη, μια πιο σεπαρατιστική-πραγματιστική ομάδα, στην οποία ανήκουν προσωπικότητες όπως ο Γουίτκοφ, προειδοποιεί για τον κίνδυνο στρατιωτικής εμπλοκής και προτιμά την άσκηση πολιτικής και οικονομικής πίεσης. Προς το παρόν, φαίνεται ότι η ομάδα που αντιτίθεται στην επίθεση έχει το πάνω χέρι… Ο ίδιος ο Ρούμπιο δεν συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις με τους Ιρανούς. Σύμφωνα με πηγές, ο Τραμπ προτιμά να αναθέτει τη διαχείριση ευαίσθητων καναλιών σε επιχειρηματίες και προσωπικότητες που δεν ταυτίζονται με το κλασικό διπλωματικό κατεστημένο -μέρος της κοσμοθεωρίας του… [Ο Τραμπ] συνεχίζει να απολαμβάνει την ικανότητα να κρατά τον κόσμο σε αγωνία. Για τον ίδιο, οι ίδιες οι απειλές, ακόμα και αν δεν υλοποιηθούν, ασκούν πίεση στην Τεχεράνη και μεταδίδουν ένα μήνυμα απρόβλεπτου -ένα στοιχείο που ο Τραμπ χρησιμοποιεί συστηματικά.

Το Ισραήλ «απογοητευμένο» από την υπαναχώρηση του Τραμπ σχετικά με το Ιράν-«Θα χρειαζόταν μόνο ένα ακόμη σπρώξιμο» (Ben Caspit):

Ισραηλινοί αξιωματούχοι, πεπεισμένοι ότι ο Τραμπ είχε σχεδιάσει να διατάξει επίθεση κατά του Ιράν στις [14-15 Ιανουαρίου], αξιολογούν τώρα τους λόγους για τους οποίους έκανε πίσω, με τις πιθανότητες να κυμαίνονται από ανησυχίες σχετικά με τις προοπτικές επιτυχίας αυτή τη στιγμή έως μια στρατηγική να καθησυχάσει τους Ιρανούς ηγέτες με μια ψευδή αίσθηση εμπιστοσύνης, ώστε να βελτιώσει τις προοπτικές επιτυχίας μιας μελλοντικής επίθεσης. «Κυκλοφορεί μια φήμη ότι ο Red Head [κωδικό όνομα για τον Τραμπ] μόλις τηλεφώνησε για να ενημερώσει ότι δεν θα συμβεί απόψε», [είπε] μια υψηλά ιστάμενη πηγή… [Αργότερα] η New York Times ανέφερε… ότι οι δύο ηγέτες είχαν μιλήσει [το βράδυ της 14ης Ιανουαρίου], με τον Νετανιάχου να προτρέπει τον Τραμπ να αναβάλει την επίθεση στο Ιράν, ώστε να του επιτρέψει να προετοιμάσει την ισραηλινή άμυνα για πιθανές ιρανικές αντιποίνες… Ένα ρεπορτάζ του CNN στις [16 Ιανουαρίου] ανέφερε τις ανησυχίες του Ισραήλ για την κατάσταση της αντιπυραυλικής άμυνάς του μετά την εκτεταμένη χρήση της κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου [τον Ιούνιο] …

Οι ηγέτες του Ισραήλ και οι αρχηγοί της ασφάλειας έτρεφαν από καιρό δυσαρέσκεια για την απροθυμία των προηγούμενων αμερικανικών κυβερνήσεων να επιτεθούν στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, υποστηρίζοντας ότι μια παγκόσμια δύναμη ήταν καλύτερα εξοπλισμένη από το Ισραήλ για να διαχειριστεί τις συνέπειες. Κατά την άποψή τους, το Ισραήλ θα έπρεπε να παραμείνει στο παρασκήνιο, στο πίσω κάθισμα… Μετά την προφανή αποκλιμάκωση του Τραμπ τις τελευταίες ημέρες, το Ισραήλ, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος, προσπαθεί να κατανοήσει τη σκέψη του Τραμπ σχετικά με το Ιράν… Ο Νετανιάχου μπορεί τώρα να βρίσκεται στο πρόθυρο της επίτευξης ενός στόχου που επιδιώκει εδώ και τρεις δεκαετίες… αλλά εξακολουθεί να μην είναι σε θέση να κάνει το τελικό βήμα. Αφού έφτασε τόσο κοντά, τα εναπομείναντα εμπόδια φαίνονται πολιτικά και όχι στρατηγικά, υπογραμμίζοντας τα όρια της ελευθερίας δράσης του σε αυτό το προχωρημένο στάδιο. «Είμαστε πιο κοντά από ποτέ στο να φτάσουμε εκεί», [είπε] μια ανώτερη ισραηλινή διπλωματική πηγή… «Χρειάζεται μόνο ένα ακόμα σπρώξιμο, και είναι απογοητευτικό που αυτή τη στιγμή είναι αδύνατο να δοθεί αυτό το σπρώξιμο»… Μια ισραηλινή πηγή ασφαλείας [είπε]… «Όταν συνειδητοποίησε ότι οι πιθανότητες επιτυχίας αυτής της επίθεσης δεν ήταν υψηλές, προτίμησε να την αναβάλει. Ο Τραμπ είναι νικητής. Ο μεγάλος εφιάλτης του είναι να είναι ηττημένος».

«Η ισραηλινή υποκρισία δεν έχει όρια. Πριν από λίγα λεπτά, οι Ισραηλινοί επευφημούσαν ένα ολοκαύτωμα στη Γάζα. Τώρα τολμούν να γιορτάζουν την ηρωική εξέγερση του ιρανικού λαού» (Orly Noy, 972 Magazine):

Στο Ισραήλ, όπως και παντού αλλού στον κόσμο, η ιρανική εξέγερση έχει καταλάβει τα πρωτοσέλιδα και μεγάλο μέρος του δημόσιου διαλόγου -όχι μόνο λόγω των επιπτώσεων που θα έχουν αυτές οι εξελίξεις, ή μια πιθανή επίθεση των ΗΠΑ, για το Ισραήλ, αλλά και επειδή οι διαδηλώσεις δίνουν στο ισραηλινό κοινό την ευκαιρία να «σταθεί στη σωστή πλευρά» και να αποκαταστήσει την εικόνα του, τόσο στους ίδιους όσο και στον κόσμο. Όταν βλέπω Εβραίους Ισραηλινούς που μόλις πριν από λίγο υποστήριζαν τη βάρβαρη γενοκτονία των Παλαιστινίων της Γάζας -με όλη τους τη δύναμη, με μετριοπαθή ενθουσιασμό ή με ένα σήκωμα των ώμων και ένα «Έτσι είναι ο πόλεμος» -να γιορτάζουν τώρα την ηρωική εξέγερση του ιρανικού λαού, η αηδία με συγκλονίζει. Υπάρχει πιο αλαζονική ομάδα στον κόσμο από τους σιωνιστές; Αφού αδιαφορούσαν για τα μωρά που πέθαιναν από την πείνα και τους βομβαρδισμούς ολόκληρων γειτονιών, και εξακολουθούσαν να επιδεικνύουν απόλυτη αδιαφορία για τα συνεχιζόμενα δεινά στη Λωρίδα της Γάζας, τώρα τολμούν να μιλάνε για ένα σκληρό καθεστώς; Για έναν αγώνα για απελευθέρωση; Για δημοκρατία; Για ελευθερία; Βλέπω τους Ισραηλινούς να κουνάνε το κεφάλι τους με αλαζονεία για το γεγονός ότι κανείς δεν γνωρίζει τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων μεταξύ των διαδηλωτών στο Ιράν. Γνωρίζουν τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων του ολοκαυτώματος στη Γάζα; Τους νοιάζει καν;

--------------------------------------------

Ο Σωτήρης Μητραλέξης είναι διδάκτορος πολιτικής επιστήμης και διεθνών σχέσεων

Πηγή: Κοσμοδρόμιο

Τα θαμμένα ρέματα της Αθήνας: Πώς εξαφανίστηκαν 700 ποτάμια και γιατί η πόλη πλημμυρίζει

Από τα 700 ρέματα στα λιγότερα από 50: μπαζώματα, τσιμέντο και υπόγεια ποτάμια αυξάνουν τον πλημμυρικό κίνδυνο

Newsroom

Το λεκανοπέδιο της Αττικής δεν βρίσκεται τυχαία αντιμέτωπο με επαναλαμβανόμενα πλημμυρικά φαινόμενα. Τα σημερινά προβλήματα δεν είναι αποτέλεσμα «ακραίων» βροχοπτώσεων, αλλά το αποτύπωμα πολεοδομικών επιλογών που αγνόησαν τη φυσική λειτουργία του τοπίου με τα στοιχεία να είναι σαφή και αμείλικτα.

Σύμφωνα με μελέτη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, το 1945 τα ανοιχτά ρέματα της Αττικής είχαν συνολικό μήκος 1.280 χιλιόμετρα. Σήμερα, το μήκος αυτό έχει περιοριστεί στα 434 χιλιόμετρα. Πρόκειται για μείωση 66,4%, που δεν οφείλεται σε φυσική εξαφάνιση των υδατορεμάτων, αλλά σε συστηματικά μπαζώματα, εγκιβωτισμούς και κάλυψη των φυσικών κοίτων από δρόμους και κτίρια. Με απλά λόγια, δύο στα τρία χιλιόμετρα ρεμάτων εξαφανίστηκαν από την επιφάνεια της πόλης. Και μαζί τους εξαφανίστηκε η βασική υποδομή απορροής των όμβριων υδάτων.

Όταν η άσφαλτος κάλυψε τη γη
Η συρρίκνωση των ρεμάτων συνοδεύτηκε από μια ακόμη πιο κρίσιμη αλλαγή. Τη ριζική μεταβολή του τρόπου με τον οποίο το έδαφος διαχειρίζεται το νερό. Όπως προκύπτει από μελέτες του ΙΓΜΕ, μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες το 80% των νερών της βροχής απορροφούνταν από το έδαφος, ενώ μόλις το 20% κατέληγε απευθείας στη θάλασσα.

Σήμερα, το ισοζύγιο αυτό έχει ανατραπεί δραματικά. Η εκτεταμένη σφράγιση του εδάφους με άσφαλτο και τσιμέντο δεν επιτρέπει τη φυσική διήθηση. Το νερό δεν απορροφάται, δεν καθυστερεί, δεν διαχέεται. Ρέει επιφανειακά, συγκεντρώνεται απότομα και διοχετεύεται βίαια σε ένα δίκτυο αγωγών που δεν σχεδιάστηκε για τέτοιους όγκους.
Το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο. Ακόμη και βροχοπτώσεις μέσης έντασης αρκούν για να προκαλέσουν υπερχειλίσεις, πλημμύρες δρόμων και καταστροφές σε περιοχές που βρίσκονται πάνω ή κοντά σε παλιές κοίτες. Το νερό ακολουθεί τη φυσική του μνήμη, ακόμη κι αν αυτή έχει θαφτεί κάτω από την πόλη.

Αστική ανάπτυξη χωρίς χώρο για το νερό
Τα στοιχεία για την εξέλιξη της δόμησης στην Αθήνα εξηγούν γιατί το πρόβλημα έχει πάρει δομικές διαστάσεις. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δομημένες επιφάνειες κάλυπταν περίπου το 25% του λεκανοπεδίου. Παρά την ανοικοδόμηση, υπήρχαν ακόμη ελεύθερες εκτάσεις, φυσικά ρέματα και εδάφη που λειτουργούσαν ως αποδέκτες των υδάτων.
Μετά το 1975, η εικόνα άλλαξε ριζικά. Το 75% του λεκανοπεδίου καλύφθηκε από κτίρια, δρόμους και τεχνικά δίκτυα, ενώ οι ελεύθεροι χώροι περιορίστηκαν σε μόλις 4%. Η ανάπτυξη αυτή πραγματοποιήθηκε χωρίς να ενσωματωθεί το υδρογραφικό δίκτυο στον σχεδιασμό. Τα ρέματα θεωρήθηκαν «αναξιοποίητες εκτάσεις» και όχι κρίσιμες υποδομές.

Τα ρέματα χθες και σήμερα
Στα τέλη του 19ου αιώνα, το λεκανοπέδιο της Αττικής διέθετε ένα εκτεταμένο και ζωντανό υδρογραφικό δίκτυο. Περίπου 700 χείμαρροι, ποτάμια και ρυάκια διέσχιζαν την περιοχή, κατεβαίνοντας από τους γύρω ορεινούς όγκους και οδηγώντας τα νερά της βροχής προς τη θάλασσα. Επρόκειτο για ένα φυσικό σύστημα απορρόφησης και εκτόνωσης, πλήρως ενσωματωμένο στο τοπίο και στη ζωή της πόλης.

Έναν αιώνα αργότερα, η εικόνα έχει ανατραπεί πλήρως. Το 1999, ο αριθμός των ρεμάτων που παρέμεναν ανοιχτά στο λεκανοπέδιο είχε ήδη μειωθεί σε λιγότερα από 70, δηλαδή κάτω από το 10% του αρχικού δικτύου. Σήμερα, τα ρέματα που εξακολουθούν να είναι ορατά δεν υπερβαίνουν τα 50. Η εξαφάνιση δεν ήταν σταδιακή φυσική φθορά, αλλά αποτέλεσμα συστηματικών παρεμβάσεων.
Σύμφωνα με τις καταγραφές, περίπου 550 χιλιόμετρα ρεμάτων και χειμάρρων στο λεκανοπέδιο της Αττικής έχουν μπαζωθεί ή τσιμεντοποιηθεί. Οι φυσικές κοίτες μετατράπηκαν σε οικοδομήσιμες εκτάσεις, δρόμους και υποδομές, προκειμένου να ικανοποιηθούν τα οικιστικά σχέδια και οι ανάγκες επέκτασης της Αθήνας. Το κόστος αυτής της επιλογής γίνεται σήμερα ορατό με κάθε έντονη βροχόπτωση.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Ιλισός, το μεγαλύτερο ποτάμι που διέσχιζε την Αθήνα. Ξεκινούσε από τον Υμηττό και κατέληγε στη θάλασσα, διατρέχοντας ανοιχτά τον αστικό ιστό. Σήμερα, ο Ιλισός κυλά εξ ολοκλήρου υπόγεια: κάτω από τη Μιχαλακοπούλου, τη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας – μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο – συνεχίζει στην Καλλιρρόης και, μετά την Καλλιθέα, καταλήγει στη θάλασσα.
Για τους αρχαίους Αθηναίους, ο Ιλισός δεν ήταν απλώς ποτάμι, αλλά ιερός τόπος. Στις όχθες του υπήρχαν βωμοί θεών και τελούνταν τα Μικρά Μυστήρια, συνδεδεμένα τόσο με τα Ελευσίνια όσο και με διονυσιακές τελετουργίες. Από αυτό το ιερό ποτάμι, σήμερα παραμένει ορατή μόνο μια στεγνή και χορταριασμένη κοίτη, δίπλα στην οποία είναι χτισμένη η Αγία Φωτεινή του Ιλισού.

Στον Ιλισό χυνόταν ο Ηριδανός, ο οποίος ξεκινούσε από τον Λυκαβηττό και κατέβαινε από το Κολωνάκι. Κατά τις εργασίες κατασκευής του Μετρό στην πλατεία Συντάγματος αποκαλύφθηκε η αρχαία κοίτη του. Ο ποταμός συνεχίζει υπόγεια μέσω των οδών Μητροπόλεως και Ερμού, διασχίζει την Αρχαία Αγορά και καταλήγει στον Κεραμεικό.
Η παρουσία του Ηριδανού δεν αποτελεί παρελθόν. Κατά τις εργασίες του Μετρό στο Μοναστηράκι, η συνάντηση της κοίτης του προκάλεσε έντονη ανησυχία, καθώς το ποτάμι φούσκωσε επικίνδυνα. Ακόμη και σήμερα, ο υπόγειος ποταμός μεταφέρει 20–30 κυβικά μέτρα νερού την ώρα, ενώ τις βροχερές ημέρες η παροχή υπερδιπλασιάζεται, προκαλώντας πλημμύρες στην Ποικίλη Στοά και την Αρχαία Αγορά.

Από τον Λυκαβηττό ξεκινούσε επίσης ο Βοϊδοπνίχτης, με κλάδους που διέρχονταν από τις οδούς Δημοκρίτου και Ακαδημίας προς το Αρσάκειο. Από τα Τουρκοβούνια κατέβαινε ο Κυκλόβορος, ένας από τους μεγαλύτερους χειμάρρους της Αθήνας, ο οποίος έφθανε στο Πεδίον του Άρεως και, μέσω της οδού Μάρνη, κατέληγε στην πλατεία Βάθης. Το Παγκράτι και τον Βύρωνα διέσχιζαν ο Αλασσώνας και το ρέμα «Πήδημα της Γριάς», ενώ στο Φάληρο κατέληγαν ο Βουρλοπόταμος και το ρέμα της Πικροδάφνης. Ο Ποδονίφτης εξακολουθεί να διασχίζει Χαλάνδρι, Ψυχικό, Φιλοθέη και Νέα Ιωνία, περνώντας υπόγεια τη λεωφόρο Κηφισίας πριν καταλήξει στον Κηφισό.
Οι πανεπιστημιακές μελέτες συγκρίνουν τη σημερινή τσιμεντούπολη με τις παλαιότερες μορφές της Αττικής, όπου γεωργικές εκτάσεις, χωράφια και ποτάμια συνυπήρχαν. Η εικόνα των πανάρχαιων ποταμών που απορροφούσαν τα νερά της βροχής έχει χαθεί. Έτσι, κάθε φορά που βρέχει λίγο παραπάνω, τα υπόγεια ποτάμια «φουσκώνουν», πλημμυρίζοντας περιοχές και υπενθυμίζοντας ότι δεν εξαφανίστηκαν ποτέ και απλώς θάφτηκαν.

Η πόλη που χτίστηκε πάνω σε ένα πρόβλημα
Έτσι, η Αθήνα χτίστηκε κυριολεκτικά πάνω στο ίδιο της το πρόβλημα. Οι φυσικές διεξόδοι του νερού καταργήθηκαν, χωρίς να αντικατασταθούν από ισοδύναμες λύσεις. Το αποχετευτικό και αντιπλημμυρικό σύστημα επιβαρύνθηκε πέρα από τις δυνατότητές του, ενώ η κλιματική κρίση εντείνει τις πιέσεις, με βροχές πιο σύντομες αλλά πιο έντονες.
Σε αυτό το πλαίσιο, τα πλημμυρικά φαινόμενα που καταγράφονται πλέον συχνά στο λεκανοπέδιο δεν αποτελούν «κεραυνό εν αιθρία». Είναι η προβλέψιμη συνέπεια μιας στρεβλής αναπτυξιακής πορείας που αγνόησε τη γεωγραφία και τη φυσική του τόπου. Όσο τα χαμένα ρέματα παραμένουν θαμμένα και το έδαφος αδιαπέραστο, η Αθήνα θα συνεχίσει να πλημμυρίζει όχι επειδή βρέχει, αλλά επειδή δεν υπάρχει πια χώρος για το νερό.

www.rosa.gr

Ο δικαιωματισμός ως ''διαλύτης'' του συλλογικού

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,

Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis

Ο δικαιωματισμός, όπως έχει εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες, δεν είναι απλώς η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων. Είναι μια ιδεολογία που μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τις σχέσεις, τις κοινότητες και τα συλλογικά υποκείμενα στο άτομο ως αυτάρκη μονάδα. Και σε αυτή τη μετατόπιση κρύβεται η διαλυτική του δύναμη.
Τα δικαιώματα ιστορικά γεννήθηκαν μέσα από συλλογικούς αγώνες. Δεν προέκυψαν από ατομικές διεκδικήσεις αποκομμένες από το κοινωνικό σώμα, αλλά από τη συγκρότηση ομάδων, τάξεων και κινημάτων που διεκδίκησαν αλλαγή στους όρους ζωής τους. Σήμερα, όμως, ο δικαιωματισμός τείνει να λειτουργεί αντίστροφα: αποσπά το δικαίωμα από το συλλογικό πλαίσιο που το γέννησε και το μετατρέπει σε ατομική ταυτότητα.
Η περιχαράκωση στις ατομικές ταυτότητες δεν ενδυναμώνει τις σχέσεις, τις υπονομεύει. Όταν το άτομο καλείται να ορίσει τον εαυτό του πρωτίστως μέσα από μια σειρά δικαιωματικών προσδιορισμών, η κοινωνική ζωή παύει να είναι χώρος συνάντησης και γίνεται πεδίο διαρκούς οριοθέτησης. Ο άλλος δεν προσεγγίζεται ως πιθανός σύμμαχος ή συνοδοιπόρος, αλλά ως δυνητική απειλή, ως κάποιος που «μπορεί να παραβιάσει».
Έτσι, η κοινωνία μετασχηματίζεται σε άθροισμα παράλληλων μονολόγων. Αντί για κοινό λόγο, έχουμε διαρκή επίκληση ατομικών αξιώσεων. Αντί για συλλογική εμπειρία, έχουμε ανταγωνισμό βιωμάτων. Και αντί για πολιτική σύγκρουση γύρω από υλικά συμφέροντα, έχουμε ηθικοποίηση της διαφοράς.
Ο δικαιωματισμός, σε αυτή τη μορφή του, δεν παράγει δεσμούς· παράγει σύνορα. Ο καθένας οχυρώνεται πίσω από το δικαίωμά του, όχι για να συναντήσει τον άλλον, αλλά για να τον "τουφεκίσει" και να προστατευθεί από αυτόν. Ο Άλλος ορίζεται ως απειλή. Οι σχέσεις παύουν να είναι χώρος διαπραγμάτευσης και αμοιβαιότητας και μετατρέπονται σε πεδίο νομικής εγρήγορσης.
Αυτό έχει και βαθιές ψυχικές συνέπειες. Οι άνθρωποι δεν αντέχουν να ζουν μόνο ως φορείς δικαιωμάτων. Χρειάζονται αναγνώριση, αίσθηση του ανήκειν, εμπειρία κοινού νοήματος. Όταν αυτά απουσιάζουν, τα δικαιώματα λειτουργούν ως υποκατάστατο σχέσης-αλλά ένα υποκατάστατο ψυχρό, ατομικό και τελικά ανεπαρκές.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο δικαιωματισμός δεν απειλεί το σύστημα εξουσίας. Το εξυπηρετεί. Μια κοινωνία κατακερματισμένη σε ατομικές ταυτότητες είναι πολύ δυσκολότερο να συγκροτηθεί ως συλλογικό υποκείμενο. Δεν μπορεί εύκολα να αρθρώσει κοινά αιτήματα, να οργανώσει υλική δύναμη, να αμφισβητήσει δομές. Αντίθετα, αναλώνεται σε εσωτερικές συγκρούσεις, συμβολικούς πολέμους και ηθικές ιεραρχήσεις.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι τα δικαιώματα καθαυτά. Είναι η αποσύνδεσή τους από τις σχέσεις και τα συλλογικά υποκείμενα. Τα δικαιώματα έχουν νόημα μόνο όταν εντάσσονται σε ένα κοινό σχέδιο ζωής, σε μια κοινωνία που αναγνωρίζει τον εαυτό της ως κάτι περισσότερο από άθροισμα ατόμων.
Χωρίς αυτή τη συλλογική διάσταση, ο δικαιωματισμός παύει να είναι εργαλείο χειραφέτησης και γίνεται μηχανισμός απομόνωσης. Και οι κοινωνίες που χάνουν τους δεσμούς τους, όσο κι αν μιλούν για ελευθερία, γίνονται τελικά πιο ευάλωτες στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, όχι πιο ελεύθερες.
Στο τέλος της διαδρομής απομένουν τραυματισμένα άτομα και διαλυμένες συλλογικότητες, δηλαδή "ό,τι καλύτερον δια το σύστημα" όπως θα έγραφε ο Α. Σαμαράκης.

www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Οι γείτονες του Ιράν δεν επιθυμούν στρατιωτικές περιπέτειες

του Κώστα Ράπτη

Μοιάζει με κίνηση εκκρεμούς ή με μάδημα της μαργαρίτας: θα εξαπολύσει ή δεν θα εξαπολύσει ο Ντόναλντ Τραμπ στρατιωτικό πλήγμα εναντίον του Ιράν; Το κλείσιμο του ιρανικού εναέριου χώρου περί τα μεσάνυχτα έδειχνε ότι η στιγμή της ανάφλεξης είχε πιθανότατα φθάσει, όμως η επανέναρξη της εναέριας κυκλοφορίας μετά από πέντε ώρες έδωσε σήμα εκτόνωσης.

Συναφές είναι και το ζήτημα ενδεχόμενων απαγχονισμών συλληφθέντων Ιρανών διαδηλωτών, το οποίο ο ίδιος ο Τραμπ είχε αναδείξει σε καθοριστικό για τις επόμενες κινήσεις του. Όμως ο ένοικος του Λευκού Οίκου διαπίστωσε χθες, επικαλούμενος "αξιόπιστη πηγή", πως δεν υπάρχει "σχέδιο για εκτελέσεις" στο Ιράν. Προς επίρρωσιν, ο υπουργός Εξωτερικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Αμπάς Αραγτσί, στον οποίο παραχωρήθηκε χρόνος για συνέντευξη στο Fox News, ανέφερε ότι δεν είναι προγραμματισμένες θανατικές εκτελέσεις (που άλλωστε στο Ιράν δεν πραγματοποιούνται εν κρυπτώ).

Όλα αυτά παραπέμπουν σε κάποιου είδους ανταλλαγή μηνυμάτων, προκειμένου να ελεγχθεί η κατάσταση. Άλλωστε, σημαντικός παράγοντας, στον οποίο δεν έχει δοθεί η απαιτούμενη προσοχή, είναι η στάση των περιφερειακών δυνάμεων, πολλές εκ των οποίων βρίσκονται αρκετά κοντά στον Τραμπ.

Πρώτη η Τουρκία, χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, φέρεται να μεσολαβεί για την εκτόνωση των εντάσεων. Οι φόβοι της για τον κουρδικό αυτονομισμό, αλλά και για το ενδεχομένως τεράστιο προσφυγικό κύμα που θα δεχόταν σε περίπτωση αποσταθεροποίησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας, εξηγούν τη στάση της.

Το Κατάρ, που φιλοξενεί τη μεγαλύτερη αμερικανική βάση στη Μέση Ανατολή, δεν επιθυμεί να βρεθεί στο επίκεντρο τυχόν ιρανικών αντιποίνων, ενώ διατηρεί καλές σχέσεις με το Ιράν, ιδίως από την κρίση του 2017, όταν οι λοιποί γείτονές του έθεσαν υπό αποκλεισμό το εμιράτο.

Η Σαουδική Αραβία, ως το σημαντικότερο κράτος της περιοχής, φρόντισε να ειδοποιήσει την Τεχεράνη ότι δεν θα διαθέσει την επικράτεια και τον εναέριο χώρο της για την εξαπόλυση επίθεσης κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Άλλωστε, οι δύο χώρες, παρά τον μακρόχρονο ανταγωνισμό τους, προχώρησαν σε αποκατάσταση των σχέσεών τους το 2023 κατόπιν κινεζικής μεσολαβήσεως. Ο de facto κυβερνήτης του βασιλείου, πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ο οποίος έχει ισχυρή προσωπική σχέση με τον Ντόναλντ Τραμπ, έχει για τους δικούς του λόγους υιοθετήσει τελευταία σκληρότερη στάση έναντι του Ισραήλ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που αποτελούν τους κυριότερους θιασώτες μιας "αλλαγής καθεστώτος" στο Ιράν.

Αλλά και τα ίδια τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα υποχρεώνονται να ρίξουν τους τόνους, όχι μόνο για τον φόβο των αντιποίνων, αλλά και για να υπερασπισθούν τις ογκώδεις επενδύσεις των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης στο έδαφός τους.

Το μικρό Μπαχρέιν, που ακολουθεί γενικά τη Σαουδική Αραβία, έχει λόγους να αποφεύγει ό,τι θα μπορούσε να ερεθίσει τον κατά πλειοψηφία σιιτικό πληθυσμό του, ενώ το Κουβέιτ και το Ομάν ακολουθούν παγίως στάση ουδετερότητας και ανοικτών διαύλων με όλες τις πλευρές.

Το Πακιστάν, στα ανατολικά του Ιράν, αντιμετωπίζει, όπως και αυτό, το αποσχιστικό κίνημα των Βελούχων, ενώ εσχάτως έχει συγκροτήσει στρατηγικό άξονα με τη Σαουδική Αραβία, προς τον οποίο έλκεται και η Τουρκία.

Μένει το Αζερμπαϊτζάν, στενότερος σύμμαχος του Ισραήλ στην περιοχή, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως "βατήρας" μιας επέμβασης κατά του Ιράν (ιδίως εάν οι αραβικές μοναρχίες δεν διαθέσουν τον εναέριο χώρο τους), αλλά και να προβάλει αλυτρωτικές διεκδικήσεις στις αζερόφωνες επαρχίες της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Όμως το "όπλο" αυτό είναι δίστομο και μια ευρύτερη αποσταθεροποίηση θα μπορούσε να "καταπιεί" τη μετασοβιετική αυτή χώρα.

Προς το παρόν, λοιπόν, η περιφερειακή "συναστρία" δεν δείχνει να ευνοεί στρατιωτικές επιλογές από πλευράς του Τραμπ.

Πηγή: www.capital.gr

Mercosur: «Στον πάγο» η συμφωνία – Παραπέμπεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο

Με απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου η αμφιλεγόμενη συμφωνία Mercosur παραπέμπεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο

Σύνταξη

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε σήμερα υπέρ της παραπομπής της εμπορικής συμφωνίας ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Mercosur στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης το οποία θα εξετάσει την νομιμότητά της. Υπέρ της παραπομπής της Συμφωνίας στο Δικαστήριο της ΕΕ ψήφισαν 334, κατά 324 και υπήρξαν 11 αποχές. European Parliamentστο X

Η σχετική ανακοίνωση αναφέρει: 

«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε σήμερα να ζητήσει από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αξιολογήσει κατά πόσον η συμφωνία ΕΕ – Mercosur συνάδει με τις Συνθήκες της ΕΕ.

Με 334 ψήφους υπέρ, 324 κατά και 11 αποχές, οι ευρωβουλευτές ενέκριναν ψήφισμα με το οποίο ζητούν να γνωμοδοτήσει το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) επί της συμφωνίας με τις χώρες της Νοτίου Αμερικής. Ξεχωριστό ψήφισμα, με το οποίο ζητείται επίσης νομική αξιολόγηση, απορρίφθηκε με 225 ψήφους υπέρ, 402 κατά και 13 αποχές.

Η νομική βάση της συμφωνίας εταιρικής σχέσης ΕΕ – Mercosur και η ενδιάμεση εμπορική συμφωνία θα επανεξεταστούν τώρα από το ΔΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα συνεχίσει την εξέταση των κειμένων, εν αναμονή της γνώμης του Δικαστηρίου της ΕΕ η οποία θα πρέπει να δημοσιοποιηθεί πριν το Κοινοβούλιο αποφασίσει αν θα εγκρίνει ή θα απορρίψει τη συμφωνία».

Σύμφωνα με το Reuters, πρόκειται για εξέλιξη που θα μπορούσε να καθυστερήσει την υλοποίησή της έως και για δύο χρόνια ή ακόμη και να την «εκτροχιάσει».

Η παραπομπή της συμφωνίας στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να μπλοκάρει την εφαρμογή της συμφωνίας για διάστημα πολλών μηνών.

Ωστόσο, στο μεσοδιάστημα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει την δυνατότητα να εφαρμόσει προσωρινά την συμφωνία αν το θελήσει. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέφρασε την λύπη της για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.

«Σύμφωνα με την ανάλυσή μας, τα ζητήματα που τέθηκαν από το Κοινοβούλιο στην απόφαση αυτή δεν είναι δικαιολογημένα», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Κομισιόν Ολοφ Γκιλ.

Διαδηλώσεις έξω από το Ευρωκοινοβούλιο

Έξω από την έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, κρατώντας σημαίες και αναμμένα καπνογόνα, χιλιάδες αγρότες διαδήλωσαν χθες, διαμαρτυρόμενοι για τη συμφωνία της ΕΕ με τη Mercosur.

Γάλλοι, Ιταλοί, Βέλγοι, ακόμη και Πολωνοί αγρότες, συγκεντρώθηκαν το μεσημέρι έξω από το Ευρωκοινοβούλιο, κάποιοι με τα τρακτέρ τους. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της αστυνομίας, ήταν περίπου 5.500 άνθρωποι.

Το κλίμα ήταν τεταμένο, με τους διαδηλωτές να εκτοξεύουν μπουκάλια και φρούτα στις αστυνομικές δυνάμεις, που απάντησαν με δακρυγόνα.

Ο βασικός στόχος τους: η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η οποία υπέγραψε το Σάββατο στην Παραγουάη την αμφιλεγόμενη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με τις τέσσερις χώρες της Mercosur (Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη). Οι αγρότες την αποδοκίμασαν, ενώ κάποιοι μετέφεραν ένα φέρετρο που είχε γραμμένο το όνομά της. Virginie Joronστο X:

www.in.gr

ΥΓ του blog: ...λαοί και θεσμοί αγωνίζονται απέναντι σε αδηφάγες ελίτ και παρανοϊκούς ηγέτες που έχουν σαν σκοπό κι οδηγό την ισχύ και το χρήμα...

Παράνομη η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα...

OHE

Την ανάγκη η διεθνής κοινότητα να τοποθετηθεί ξεκάθαρα απέναντι στην αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα υπογραμμίζει το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα...

Όπως δήλωσε σε ενημέρωση δημοσιογράφων η επικεφαλής της υπηρεσίας Τύπου του Γραφείου, Ραβίνα Σαμντασάνι, η συγκεκριμένη επιχείρηση αντιβαίνει σε βασική αρχή του διεθνούς δικαίου, σύμφωνα με την οποία τα κράτη οφείλουν να απέχουν από την απειλή ή τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας και της πολιτικής ανεξαρτησίας άλλων χωρών. «Η διεθνής κοινότητα οφείλει να μιλήσει με μία φωνή και να επιμείνει στον σεβασμό αυτής της αρχής», τόνισε.

Παράλληλα, επισήμανε ότι η στρατιωτική επέμβαση δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά αντίθετα διαβρώνει το σύστημα διεθνούς ασφάλειας, καθιστώντας όλες τις χώρες πιο ευάλωτες. «Στέλνει το μήνυμα ότι ο ισχυρός έχει τη δυνατότητα να ενεργεί ανεξέλεγκτα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η κ. Σαμντασάνι υπογράμμισε τέλος ότι το μέλλον της Βενεζουέλας πρέπει να καθοριστεί αποκλειστικά από τον λαό της, προειδοποιώντας πως η αποσταθεροποίηση και η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση δεν θα οδηγήσουν παρά σε επιδείνωση της κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα.

www.nonews-news.com

Απόστολος Αποστόλου:Το παγκόσμιο, ευρωπαϊκό,εγχώριο σκηνικό στη περιδίνηση ισχύος και ελέγχου των κοινωνιών

Ο καθηγητής Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας, Απόστολος Αποστόλου, σε μια συζήτηση για την μεγάλη παγκόσμια εικόνα όπου η επιβολή της ισχύος είναι ο πρωταγωνιστής, στις εξελίξεις στον ευρωπαϊκό χώρο και την εσωτερική εικόνα της Ελλάδας, την ώρα που η τραγωδία στην Ισπανία καθρεπτίζει το μέγεθος της συγκάλυψης στην τραγωδία των Τεμπών, πως το σύστημα σφυροκοπά  ένα πρόσωπο που στα δικά του λάθη, επιχειρεί να κρύψει όλες τις πολιτικές του σε βάρος της κοινωνίας. Ο Απόστολος Αποστόλου, μιλάει για το πώς τα Συμφέροντα ισχύος και εξουσιών, διαμορφώνουν τα πεδία της παγκόσμιας αλλά και εγχώριας σκηνής. Αναλύει διεξοδικά, πως οι εξουσίες και οι σχέσεις δύναμης διαγράφουν λανθάνουσα  πορεία, την ώρα που οι κοινωνίες με τον καταιγισμό γεγονότων, τον πληθωρισμό της πληροφορίας και την συστηματική λειτουργία των τρολς στη δημόσια συζήτηση, αδυνατούν να αντιληφθούν την ουσία, αδρανοποιούνται και δεν αντιδρούν. 

«Μεταφράζοντας» τον Τσίπρα

Θανάσης Καρτερός

Απαντήσεις σε 5 ερωτήματα με βάση τις δημόσιες τοποθετήσεις του

1. Θα ιδρύσει ο Τσίπρας κόμμα;
Οχι με την έννοια που ιδρύθηκαν άλλα προσωποπαγή κόμματα. Ανακοινώνει ένα όνομα και όσοι πιστοί προσέλθετε. Σκοπός του είναι να προκαλέσει μια κοινωνική «μόχλευση», ένα προοδευτικό πολιτικό ρεύμα, κινητοποιώντας μια μειοψηφική, αλλά κρίσιμη κοινωνική μάζα, ικανή να προσελκύσει την προσοχή και την ψήφο της πλειοψηφίας. Το κόμμα ή κίνημα ή πρωτοβουλία, που θα προκύψει, να είναι δηλαδή κοινή προσπάθεια χιλιάδων ανθρώπων κι όχι μια προσωπική επιλογή με όρους μεσσία και πιστών.

2. Τι εννοεί όταν μιλάει για ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης;
Οι σημερινοί κομματικοί σχηματισμοί στον προοδευτικό χώρο έχουν εξαντλήσει το όποιο πολιτικό τους κεφάλαιο. Δεν μπορούν και είναι αμφίβολο αν οι ηγεσίες τους θέλουν κιόλας μια ανοιχτή πρωτοβουλία, που θα θέσει τέρμα στην αναπαραγωγή μηχανισμών. Η απάντηση είναι οι προοδευτικοί πολίτες, «από τα κάτω», να ξεπεράσουν τα αδύναμα και περίκλειστα σχήματα και να σχηματίσουν μια νέα πολιτική δύναμη, ικανή να νικήσει τον Μητσοτάκη και τις πρακτικές του. Αυτό είναι το σαφές μήνυμα και της παραίτησης Τσίπρα από το βουλευτικό αξίωμα.

3. Και γιατί δεν είναι λύση ένα αριστερό-προοδευτικό μέτωπο;
Ενα τέτοιο μέτωπο σήμερα, από τα θραύσματα του ΣΥΡΙΖΑ, με το ΠΑΣΟΚ και όποιο άλλο μικρότερο κόμμα, καταρχάς είναι ουτοπικό. Δεν το θέλει με τίποτε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και δυνάμεις στα άλλα κόμματα. Αλλά θα ήταν και αναποτελεσματικό, καθώς θα αποτελούσε μια συγκόλληση από τα πάνω, μια αναπαλαίωση μεθόδων και προσώπων που είναι αδύνατο να πείσει την πλειοψηφία. Δεν θα είναι σε θέση να δώσει τίποτε νέο, εκτός ίσως από την πρόσθεση των ποσοστών όσων συμμετέχουν, που κι αυτό είναι πολύ αμφίβολο.

4. Αρα;
Αρα, ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά η εμπειρία της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ είναι χρήσιμη. Μια μεγάλη, ανοιχτόκαρδη πρωτοβουλία, με συνδυασμό νέων και παλαιότερων προσώπων, που θα επιβάλει ένα πολιτικό laissez-passer στον προοδευτικό χώρο. Από τη Ριζοσπαστική Αριστερά μέχρι το Δημοκρατικό Κέντρο. Με όρους διαφορετικότητας, αλλά και προγραμματικής πειθαρχίας, που θα εξασφαλίζουν αξιοπιστία και αντοχή.

5. Και τα άλλα κόμματα του χώρου; Και η Καρυστιανού;
Μέτωπο με τις ηγεσίες των άλλων προοδευτικών κομμάτων δεν προβλέπεται. Αυτό ισχύει και για την πρωτοβουλία Καρυστιανού, όπου κι αν την τοποθετεί κανείς. Αντίπαλος είναι μόνο το καθεστώς Μητσοτάκη. Επιδίωξη είναι η συζήτηση και αντιπαράθεση επί της ουσίας για τις προτάσεις καθενός, όχι τα «ξεμαλλιάσματα» που βολεύουν τη Δεξιά. Από κει και πέρα όλοι θα κριθούν από τις θέσεις τους. Με κριτήριο τις ανάγκες του αύριο, της κοινωνίας και της αλλαγής...

www.efsyn.gr