 |
| Mεταφορά του Μαδούρο στο δικαστήριο των ΗΠΑ |
Για όνομα του Αϊ Σιχτίρ, που ιερότερον δεν έχω! Μα να τον σηκώσει μες στη μαύρη νύχτα; Αρον άρον, εκεί που είπε να ισιώσει κάπως το κορμάκι του και να ξαποστάσει, να γύρει λίγο, πώς το λένε; Τον σήκωσε λέμε. Ετσι όπως ήταν, με τα σάβανα! Τι να κάνει κι ο έρμος, νεκρός ξενεκρός, σηκώθηκε. Με το στανιό, με το καλό, ξεαυτώθηκε κι από το μνήμα εβγήκε. Μα μήτε στον Αδη να μην μπορεί κανείς να ησυχάσει; Τι άλλο θα κάνει πια αυτή η Ελληνίδα μάνα στους γιους της;
Φυσικά δεν μιλάμε για τον Λάζαρο – που κι αυτόν τον κακομοίρη, εδώ που τα λέμε, δεν τον άφησαν σε ησυχία. Μια που τον ανέστησαν, δυο που τον παράτησαν. Λέξη δεν είπε στην υπόλοιπη ζωούλα του, που δεν τον ρώτησε κανείς κι αν την ήθελε. Τώρα, ωστόσο, μιλάμε για τον Κωσταντή-εδώ, τον εδικόνε μας. Ο Κωσταντής, που λες, οκτώ αδερφούς είχε, και μία αδερφή: την Αρετή την ακριβοθώρητη, την πολυαγαπημένη, που μήτε νύχτα δεν λουζότανε – μην τη δει το φεγγάρι και ντραπεί. Αλουστη, ξεάλουστη, όμορφη λένε πως ήτανε. Εξάλλου, τω καιρώ εκείνω δεν πολυνοιάζονταν για την προσωπική υγιεινή – όλοι βρομάγανε το ίδιο: χωματίλα. Αυτό το απίστευτο δώρο της Φύσης, που σε λίγο θα το βλέπουμε μόνο σε μουσεία. Το μπαζώνουμε, το τσιμεντώνουμε, το βρομίζουμε, το τοξικιάζουμε, και μετά παραπονιόμαστε για την τιμή της ντομάτας, για τα μεταλλαγμένα που μας ταΐζουν με τη βούλα της Ε.Ε., για το τι κόσμο παραδίδουμε στα παιδιά μας.
Ο Κωσταντής τέτοιος δεν ήταν. Την ήξερε την αξία της γης, την πολυτιμότητα του χώματος. Και ήταν ο μόνος που κατάλαβε πως αν καλοπαντρεύονταν η άλουστη ακριβοθώρητη, τότε θ’ αβγάτιζε η περιουσία. Αυτό κι έγινε: ήρθαν και την πήρανε την Αρετούλα μας στα ξένα, προξενητάδες από τη Βαβυλώνα! Αφράτα τα μέρη εκεί σαπέρα – να κάτι κήποι κρεμαστοί! Να ένας ποταμός – αφράτος ευφράτος και δαύτος. Κοινώς, γίνανε. Η μάνα, βέβαια, δεν. Δεν γέννησα εγώ, σου λέει, δέκα παιδιά για να μη μου μείνει ούτε ένα να με γηροκομιάσει. Τον όρκισε, το λοιπόν, τον Κωσταντή, αν τύχει και μείνει μοναχιά της, να πάει να τη φέρει πίσω τη φεγγαροκρουσμένη. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία – Του Νεκρού Αδερφού συγκεκριμένα.
Για μια χούφτα παραπανίσιο χώμα και νεκροί ανασταίνονται – αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα του δημοτικού τραγουδιού. Από τότε ώς τα σήμερα, δεκάδες τα παραδείγματα. Νεκροί χιλιάδες ήταν στους τροχούς – όχι μόνο για το χώμα, αλλά και για όσα κρύβει μέσα και πάνω του. Θες Αφρική; Δέκα εκατομμύρια σκότωσε ο Λεοπόλδος Β΄ του Βελγίου στο Κονγκό για το καουτσούκ. Μα και μετά τον μακελάρη, ξένες δυνάμεις υποστήριξαν πραξικοπήματα για τον χαλκό, το ουράνιο, το κοβάλτιο της χώρας. Το ουράνιο που χρησιμοποιήθηκε για τη βόμβα στη Χιροσίμα από εκεί προήλθε. Τα ίδια και στη Νιγηρία, όπου οι πολυεθνικές αντλούν πετρέλαιο κι ο λαός ζει σε τοξικά νερά και φτώχεια. Θες Μέση Ανατολή; Το 1953 ο Μοσαντέκ εθνικοποιεί το πετρέλαιο στο Ιράν. ΗΠΑ και Βρετανία οργανώνουν πραξικόπημα, επαναφέρουν τη δικτατορία του Σάχη και τα βασανιστήρια και το πετρέλαιο επιστρέφει σε δυτικές εταιρείες. Τα ίδια και στο Ιράκ το 2003. Θες Λατινική Αμερική; Ο Αλιέντε εθνικοποίησε τον χαλκό, οι ΗΠΑ έκαναν πραξικόπημα, έβαλαν τον Πινοτσέτ δικτάτορα, χιλιάδες οι νεκροί και οι εξαφανισμένοι και ο χαλκός επέστρεψε στις πολυεθνικές.
Δεν έκανε κάτι καινούργιο ο Τραμπ με την εισβολή στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο. Εφερε όμως κάτι καινούργιο: είπε την αλήθεια. Θέλει το πετρέλαιο, όχι το διεθνές δίκαιο. Θέλει νεκρούς υπηκόους, όχι ζωντανούς ελεύθερους πολίτες. Και δεν λέρωσε καν τα χέρια του με χώμα – απλά το πήρε. Δίχως ν’ ανοίξει διεθνές ρουθούνι – κότες όλοι: από φραγκόκοτες έως τσαλακωπετεινούς, σαν τον δικόνε μας.
Γιατί όταν μια χώρα κάθεται πάνω σε πλούτο, δεν έχει συμμάχους – έχει ενδιαφερόμενους. Κι όταν κάποιος λέει «Θέλω το πετρέλαιο ή την Αρετούλα σου», η Ιστορία δεν σοκάρεται. Απλώς αναγνωρίζει τον εαυτό της. Ετσι δεν είναι, Κωσταντή;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου