“Οπότε κάποια στιγμή πρέπει ν’ αναρωτηθούμε”, σημειώνει ο Spectator, “πως ακριβώς θα είναι η ζωή που θέλουμε να σώσουμε. Μια ζωή που θα την καθορίζουν οι πάσης φύσεως κάμερες και θα την κουλαντρίζουν τα κάθε είδους γκατζετάκια;”
Μην ξαναμπώ σε λεπτομέρειες για τη συνάντησή μου και τη συνέντευξή μου με τον Chris Rea, τα έχω ποστάρει στα σόσιαλ, και τέλος πάντων είπαμε να κλέβουμε το αφεντικό με το κόπυ πάστε αλλά κάπου ώπα.
Θα προσθέσω μόνο εδώ στα όσα έχω ήδη σημειώσει, ότι δυο πράγματα κάνανε τα μάτια του να λάμπουν από αγάπη και χαρά την ώρα που μου μίλαγε:
Η Ιρλανδία και τ’ αμάξια!
Η πρώτη ντάξ, λόγω μανούλας, άμα έχεις περάσει από εκείνα τα μέρη καταλαβαίνεις τον αόρατο ομφάλιο λώρο.
Τα δεύτερα, του προέκυψαν κυριολεκτικά στη διαδρομή. Μια τιμονιά εδώ, μια γκαζιά εκεί, ένα χειρόφρενο παραπέρα και πάνω απ’ όλα αυτή η αδιανόητη αίσθηση ελευθερίας του “συρέτε γαμηθείτε, σηκώνομαι τώρα απ’ την καρέκλα και παταράω” που μαζί με το Rock ‘n’ Roll συνετέλεσαν τα μάλα στην ήττα ημών των σοσιαλιστών.
Λογικό, γιατί είχαν ατέλειωτο, ακαταμάχητο, αστραφτερό φαν, τι να κλάσουν μπροστά τους οι σταχανοβίτες;
Αλλά πάμε πίσω στον γίγαντα Chris και στη ζούρλια του για την αυτοκίνηση.
Μου τον θύμισε προχτές ο κουμπάρος μου ο Γιάννης απ’ τα Τρίκαλα που έχει την κόρη του και βαφτιστικιά μου στην τελευταία τάξη του Λυκείου να δίνει φέτος Πανελλαδικές και κοντεύει να πάρει κολωνάκια απ’ το άγχος.
Οπότε, του τηλεφωνάω εγώ τρεις φορές περισσότερο σε σχέση με πέρυσι και τον φλομώνω στο παπαριλίκι μπας και στανιάρει,
Έρχεται η κουβέντα στ’ αμάξια.
Με ρωτάει “τον θυμάσαι τον τάδε συμμαθητή μας;”
“Τον θυμάμαι”, του απαντάω, “ντιπ για τα γελάδια”.
“Αυτός”, συνεχίζει ο κουμπάρος “είχε για καμιά δεκαπενταριά χρόνια ένα αμάξι σκυλί, χώμα, άσφαλτο, ποτάμια παντού πήγαινε”.
Και μου αναφέρει μια μάρκα γιαπωνέζικη όχι και τόσο διάσημη, που την ξέρουν καλά όμως οι εραστές της αυτοκίνησης.
“Ε και τι, το στούκαρε;”, τον ρωτάω.
“Όχι, το άλλαξε”, μου απαντάει. Και μου εξηγεί το έργο.
Ήθελε φρέσκο τουτού ο παλιός συμμαθητής, είχε και τα γκαφρά, του είπε ο Γιάννης “πάνε πάρε το ίδιο μοντέλο, είναι να κλαις η ανανεωμένη εκδοχή”, ο άλλος γούσταρε μπλιμπλίκια και φωτάκια, αγόρασε μπλιμπλίκια και φωτάκια.
Ηλεκτρικό τελευταία τεχνολογίας, ό,τι πιο προηγμένο, σκέτο διαστημόπλοιο, μόνο Μπέβατρον δεν είχε πάνω του.
Και βγήκε απ’ το δρόμο…
“Tι λες, ρε γκαζμά;”, ρώτησα τον κουμπάρο.
“Του άναψε φωτάκι για αναβάθμιση”, μου απάντησε ο Γιάννης, “ακολούθησε τις οδηγίες, σαλάτα τα ‘κανε. Εκεί που πήγαινε κανονικά, κάτι ψυχανεμίστηκε ο εγκέφαλος του αυτοκινήτου και τον έβγαλε απ’ το δρόμο στεγνά. Από ‘δω το πήγαινε αυτός το τιμόνι, από εκεί έστριβε το αμάξι. Ευτυχώς δεν είχε χαντάκι εκεί που κατέληξε, γιατί θα έμπλεκε πολύ άσχημα…”
Τέλος πάντων το κλείσαμε το τηλέφωνο, άνοιξα το mail τάχα να κάνω καμιά δουλειά (δεν έχετε ιδέα για τι τεμπελχανείο μιλάμε, με βλέπουν τα γατιά μου και ντρέπονται!), πέφτω πάνω σ’ ένα άρθρο απ’ τον Spectator που μου είχε στείλει ο άλλος κουμπάρος ο Δημητράκης.
Το οποίο άρθρο ξέχεζε το Euro NCAP, τον ευρωπαϊκό οργανισμό για την ασφάλεια των αυτοκινήτων, που φέτος γιορτάζει τα τριάντα του χρόνια.
Με σημαντικό άεργο αρχικά, κανείς δεν αντιλέγει.
Πολύ σημαντικό.
Τα τελευταία έτη, ωστόσο, προμοτάροντας τη ντιρεκτίβα “Vision Zero” της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μηδέν θανάτους από τροχαία ως το 2050, τρομοκράτησε ευθέως τους καταναλωτές και υποχρέωσε εμμέσως τις αυτοκινητοβιομηχανίες να φορτώσουν τα αμάξια με ένα σκασμό “χαρακτηριστικά ασφαλείας”.
Και βρίσκεσαι εσύ ύστερα όχι να οδηγάς, αλλά ν’ απολογείσαι σε αυτά ακριβώς τα “χαρακτηριστικά” γιατί δεν ακολουθείς τις εντολές τους.
Και καλά να τη δεχτούν την απολογία σου.
Αν δεν την δεχτούν και σε στείλουν στα χωράφια να κάνεις παρέα με τα τρακτέρια;
“Οπότε κάποια στιγμή πρέπει ν’ αναρωτηθούμε”, σημειώνει ο Spectator, “πως ακριβώς θα είναι η ζωή που θέλουμε να σώσουμε. Μια ζωή που θα την καθορίζουν οι πάσης φύσεως κάμερες και θα την κουλαντρίζουν τα κάθε είδους γκατζετάκια;”
Τροφή για σκέψη ξεκάθαρα, τώρα που σηκώνει ψηλά το κεφάλι η Νέα Σοβιετία…
Υ.Γ. 1: Ξαναρχίσανε οι κουβεντούλες για εξτρά περιορισμούς της κυκλοφορίας στο κέντρο της Αθήνας και σούπερ αυξήσεις στα ελάχιστα πάρκινγκ που εξυπηρετούν τους εποχούμενους. Όταν καταλάβετε ότι και αυτές οι “προτάσεις” στο μεγάλο παιχνίδι του ρήαλ εστέητ εντάσσονται (the only game in town, apparently!), τότε θα τα ξαναπούμε.
Υ.Γ. 2: Αν υπάρχει Θεός τον ευχαριστώ που μ’ αξίωσε να οδηγήσω μια φορά κι έναν καιρό στον ωραιότερο δρόμο της οικουμένης, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πριν μεταμορφωθεί σε τουριστικό πανηγυράκι. Τρεις το πρωί στο Ουνάκι, θέρος με κατεβασμένα όλα τα παράθυρα και τους Stiff Little Fingers να τα δίνουν όλα στο “Johnny was”.
Όντως, καλύτερα δε γίνεται!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου