Μια ενδοδεξιά διαμάχη, η οποία λαμβάνει ιδιαίτερη ένταση.
Μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις τις οποίες φέρνει στο φως η πολιτική Τραμπ έναντι της Ε.Ε. συνίσταται στα ρήγματα στο εσωτερικό του κατεστημένου εντός των ΗΠΑ αλλά και εν γένει μέσα στη «Δύση».
Όπως έγραψε ο υπουργός εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο:
Για πάρα πολύ καιρό, οι ιδεολόγοι στην Ευρώπη έχουν ηγηθεί οργανωμένων προσπαθειών να εξαναγκάσουν τις αμερικανικές πλατφόρμες να τιμωρήσουν τις αμερικανικές απόψεις στις οποίες αντιτίθενται. Η κυβέρνηση Τραμπ δεν θα ανεχθεί πλέον αυτές τις κατάφωρες πράξεις εξωεδαφικής λογοκρισίας. Σήμερα, το @StateDept θα λάβει μέτρα για να απαγορεύσει την είσοδο στις Ηνωμένες Πολιτείες ηγετικών προσωπικοτήτων του παγκόσμιου βιομηχανικού συμπλέγματος λογοκρισίας. Είμαστε έτοιμοι και πρόθυμοι να επεκτείνουμε αυτόν τον κατάλογο εάν οι άλλοι δεν αντιστρέψουν την πορεία τους.
Για πρώτη φορά οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν κυρώσεις κατά Ευρωπαίων αξιωματούχων που σχετίζονται με τον Νόμο για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες της Ε.Ε. και τον Νόμο για την Ασφάλεια στο Διαδίκτυο του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι κυρώσεις στρέφονται εναντίον προσώπων εμπλεκομένων σε έναν πυκνό ιστό ΜΚΟ οι οποίες συνεργάστηκαν ιδίως με την κυβέρνηση Μπάιντεν. Η λίστα περιλαμβάνει αρκετά πρόσωπα με το πιο γνωστό να είναι ο Τιερί Μπρετόν -πρώην επίτροπος της Κομισιόν ο οποίος προώθησε τον νόμο για τις ψηφιακές υπηρεσίες.
Σύμφωνα με μια ανάλυση «αυτή η διαμάχη που ξεσπά φέρνει στο φως τον συνεχιζόμενο πόλεμο μεταξύ του Τραμπ και του Βαθέως Κράτους, τουλάχιστον στην Ευρώπη: Έχοντας αναγκαστεί να παραχωρήσει εδάφη στις ΗΠΑ, το αμερικανικό Βαθύ Κράτος υποχώρησε στο μεγαλύτερο φρούριο του: τη Γερμανία και την Ε.Ε., όπου έχει εδραιωθεί, αντλώντας τις νομικές του εξουσίες από τους Νόμους περί Κατοχής του 1945 στη Γερμανία και τον έλεγχό του στη δικτατορική Επιτροπή της ΕΕ από τότε που η CIA δημιούργησε αυτούς τους θεσμούς της Ε.Ε. (με τους Jean Monnet, Schuman, Spaak κ.λπ., & το Ευρωπαϊκό Κίνημα, όλα τα περιουσιακά στοιχεία της CIA)».
Φυσικά, η υποκρισία των Ευρωπαίων είναι εκκωφαντική δεδομένου του βαθμού στον οποίο έχουν εργαλειοποιήσει κάθε είδους κυρώσεις (ταξιδιωτικές, οικονομικές), λεηλασία ξένων οικονομικών πόρων αλλά και ευθεία λογοκρισία όπως και περιορισμούς της ελευθερίας του λόγου και των πολιτικών δικαιωμάτων. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου από τους αξιωματούχους της Ε.Ε., μόνο ως κακόγουστο αστείο μπορεί να ακουστεί.
Μεταξύ Τραμπ και Ε.Ε. δεν υπάρχει σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα καμία διαφορά ούτε ως προς τα μέσα (κυρώσεις), ούτε ως προς τους στόχους (επιβολή μιας πολιτικής δια των κυρώσεων). Το ζήτημα είναι ότι η Ε.Ε. δοκιμάζει λίγο από το «γιατρικό» της και μάλιστα από τον πάτρωνά της, από τον πρόεδρο της χώρας που δια της CIA χρηματοδότησε τη δημιουργία αυτού που σήμερα ονομάζουμε Ε.Ε..
Ο λόγος δεν είναι μόνο η σύγκρουση του Τραμπ με το βαθύ κράτος των ΗΠΑ σε εξωχώριο έδαφος. Επιπλέον, ο Τραμπ εκφράζει τόσο την προσωπική του επιθυμία, όσο και των κεφαλαίων που τον υποστήριξαν για αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού στους στενότερους συμμάχους των ΗΠΑ, προκειμένου να ελέγξουν ακόμα πιο σταθερά από ό,τι ήδη συμβαίνει, τον λαϊκό παράγοντα και προς τα πιο συγκεκριμένα, δικά τους, ενδοσυστημικά συμφέροντα.
Σε αντίθεση με όσα η ηγεσία της Ε.Ε. υποστηρίζει, οι πολιτικές ελευθερίες στην Ε.Ε. όπως τόσο η Ελλάδα των μνημονίων όσο και προσφάτως η Ρουμανία απέδειξαν είναι βαθιά υποθηκευμένες τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο ενδοευρωπαϊκό κατεστημένο. Η σύγκρουση με τον Τραμπ δεν αποτελεί σύγκρουση για ζητήματα αρχής αλλά για το ποια φράξια θα διατηρεί κατά βάση τη νομή της εξουσίας εν μέσω πιθανής νέας οικονομικής φούσκας και πιθανής όξυνσης του πολέμου. Πρόκειται θα μπορούσαμε να πούμε για μια ενδοδεξιά διαμάχη, η οποία λαμβάνει ιδιαίτερη ένταση. Ως τέτοια καταδεικνύει τις ρωγμές στο εσωτερικό του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου των ΗΠΑ αλλά και της «Δύσης».
Το επερχόμενο όπως φαίνεται σκάσιμο της φούσκας των εταιρειών της ΤΝ (ως συνέχεια της στρατηγικής ξαναφουσκώματος της φούσκας διαρκώς), σε συνδυασμό με τη διάθεση του κατεστημένου για πόλεμο, γεννούν ζητήματα στρατηγικής τα οποία προκαλούν τις αντίστοιχες εντάσεις μεταξύ των οικονομικών και πολιτικών μερίδων του κατεστημένου. Η Ε.Ε. όπως και όλοι οι δορυφόροι των ΗΠΑ θα δοκιμάσουν τις συνέπειες.
Αυτές οι ρωγμές όμως δεν είναι απαραίτητο να οδηγούν σε διαρκώς αντιδραστικότερες επιλογές. Μπορούν να αποτελέσουν τα «ανοίγματα» εκείνα μέσα από τα οποία θα περάσουν ριζοσπαστικές δυνάμεις στο προσκήνιο. Όσο θα καθίσταται σαφές ότι ο τραμπισμός συνιστά έναν ψεύτικο αντισυστημισμό όπως και ότι οι αντίπαλοί του από το κατεστημένο δεν έχουν καμία σχέση με τις αξίες τις οποίες υποτίθεται ότι υπερασπίζονται, όσο θα καταδεικνύεται ότι καμία από τις δύο φράξιες δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για τους εργαζομένους, τόσο θα ανοίγει ο δρόμος για μια πραγματική αριστερά. Ίσως η «Δύση» μας επιφυλάσσει μερικές εκπλήξεις, μερικές πραγματικές εκπλήξεις.
Μεταξύ Τραμπ και Ε.Ε. δεν υπάρχει σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα καμία διαφορά ούτε ως προς τα μέσα (κυρώσεις), ούτε ως προς τους στόχους (επιβολή μιας πολιτικής δια των κυρώσεων). Το ζήτημα είναι ότι η Ε.Ε. δοκιμάζει λίγο από το «γιατρικό» της και μάλιστα από τον πάτρωνά της, από τον πρόεδρο της χώρας που δια της CIA χρηματοδότησε τη δημιουργία αυτού που σήμερα ονομάζουμε Ε.Ε..
Ο λόγος δεν είναι μόνο η σύγκρουση του Τραμπ με το βαθύ κράτος των ΗΠΑ σε εξωχώριο έδαφος. Επιπλέον, ο Τραμπ εκφράζει τόσο την προσωπική του επιθυμία, όσο και των κεφαλαίων που τον υποστήριξαν για αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού στους στενότερους συμμάχους των ΗΠΑ, προκειμένου να ελέγξουν ακόμα πιο σταθερά από ό,τι ήδη συμβαίνει, τον λαϊκό παράγοντα και προς τα πιο συγκεκριμένα, δικά τους, ενδοσυστημικά συμφέροντα.
Σε αντίθεση με όσα η ηγεσία της Ε.Ε. υποστηρίζει, οι πολιτικές ελευθερίες στην Ε.Ε. όπως τόσο η Ελλάδα των μνημονίων όσο και προσφάτως η Ρουμανία απέδειξαν είναι βαθιά υποθηκευμένες τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο ενδοευρωπαϊκό κατεστημένο. Η σύγκρουση με τον Τραμπ δεν αποτελεί σύγκρουση για ζητήματα αρχής αλλά για το ποια φράξια θα διατηρεί κατά βάση τη νομή της εξουσίας εν μέσω πιθανής νέας οικονομικής φούσκας και πιθανής όξυνσης του πολέμου. Πρόκειται θα μπορούσαμε να πούμε για μια ενδοδεξιά διαμάχη, η οποία λαμβάνει ιδιαίτερη ένταση. Ως τέτοια καταδεικνύει τις ρωγμές στο εσωτερικό του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου των ΗΠΑ αλλά και της «Δύσης».
Το επερχόμενο όπως φαίνεται σκάσιμο της φούσκας των εταιρειών της ΤΝ (ως συνέχεια της στρατηγικής ξαναφουσκώματος της φούσκας διαρκώς), σε συνδυασμό με τη διάθεση του κατεστημένου για πόλεμο, γεννούν ζητήματα στρατηγικής τα οποία προκαλούν τις αντίστοιχες εντάσεις μεταξύ των οικονομικών και πολιτικών μερίδων του κατεστημένου. Η Ε.Ε. όπως και όλοι οι δορυφόροι των ΗΠΑ θα δοκιμάσουν τις συνέπειες.
Αυτές οι ρωγμές όμως δεν είναι απαραίτητο να οδηγούν σε διαρκώς αντιδραστικότερες επιλογές. Μπορούν να αποτελέσουν τα «ανοίγματα» εκείνα μέσα από τα οποία θα περάσουν ριζοσπαστικές δυνάμεις στο προσκήνιο. Όσο θα καθίσταται σαφές ότι ο τραμπισμός συνιστά έναν ψεύτικο αντισυστημισμό όπως και ότι οι αντίπαλοί του από το κατεστημένο δεν έχουν καμία σχέση με τις αξίες τις οποίες υποτίθεται ότι υπερασπίζονται, όσο θα καταδεικνύεται ότι καμία από τις δύο φράξιες δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για τους εργαζομένους, τόσο θα ανοίγει ο δρόμος για μια πραγματική αριστερά. Ίσως η «Δύση» μας επιφυλάσσει μερικές εκπλήξεις, μερικές πραγματικές εκπλήξεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου