Και ναι, κάπου βαθιά μέσα μας καταλαβαίναμε ότι τόση ευημερία ήταν μάλλον αδύνατον να στηριχτεί στα πήλινα πόδια της ελληνικής οικονομίας, αλλά άμα έχεις μάθει δεκαετίες ολόκληρες στο ψωμί και νερό, πως να γκρινιάξεις όταν κάποιος σου προσφέρει παντεσπάνι;
Μελάτο τραγούδι το “Sorrow”, αναμφίβολα.
Αλλά έχει κι αυτόν τον στίχο τον ανατριχιαστικό, που σε καθηλώνει:
“Do you remember those happy days?”
Τις θυμάσαι τις καλές τις μέρες, αναρωτιέται o Mort Shuman, και τρέχουν ποτάμι τα σορόπια.
Για εκείνον είναι μια παλιά αγάπη που τον συγκλονίζει, για εμάς του τζενερέσιο έξερς και τους παλαιότερους είναι οι άγιες μέρες της δεκαετίας του ογδόντα, όταν ξεφορτώθηκε η Ελλάδα τα χαλινάρια του χωροφύλακα και τα δεσμά του τρεις κι εξήντα.
Και ανέπνευσε, έστω και προσωρινά όπως απεδείχθη…
Υπήρχε ελπίδα τότε, έστω και κουτσή, στραβή, ανάποδη.
Υπήρχε δρόμος ανοιχτός για το μέλλον, υπήρχε φως στον ορίζοντα, υπήρχε πίστη ότι όπως άνοιξαν δέκα πόρτες θ’ ανοίγανε κι άλλες εκατό, δεν γίνεται αλλιώς, πως μπορούν να πάνε κόντρα στους πολλούς οι λίγοι, δημοκρατία έχουμε, μιλάει ο λαός.
Και ναι, κάπου βαθιά μέσα μας καταλαβαίναμε ότι τόση ευημερία ήταν μάλλον αδύνατον να στηριχτεί στα πήλινα πόδια της ελληνικής οικονομίας, αλλά άμα έχεις μάθει δεκαετίες ολόκληρες στο ψωμί και νερό, πως να γκρινιάξεις όταν κάποιος σου προσφέρει παντεσπάνι;
Φερ’ το τώρα να γλυκαθούμε κάπως, να στανιάρουμε στο ελάχιστο, και θα δούμε για το ύστερα, θα βρούμε πατέντες για το αύριο και το μεθαύριο.
Άλλο τώρα αν η ανακούφιση μεταμορφώθηκε σε απληστία, δίνοντας την ευκαιρία στους πραγματικούς ιδιοκτήτες της χώρας να ξαναπάρουν την κατάσταση στα χέρια τους…
Και φτάσαμε ν’ αφήνουμε μίλια πίσω την υπόλοιπη Ευρώπη στις δαπάνες για τον ιδιωτικό τομέα της υγείας, επιστρέφοντας σιγά σιγά στο καταραμένο τοπίο της δεκαετίας του εβδομήντα.
Τότε που οι κάθε κλινικάρχες κάνανε τα κουμάντα και κανονίζανε τους όρους του παιχνιδιού και παρακάλαγε ο κόσμος (στα Τρίκαλα τουλάχιστον το κάνανε…) να μη μπει κάνας συγγενής τους στο δημόσιο νοσοκομείο.
Καθότι υπήρχαν σοβαρές πιθανότητες να βγει με τα πόδια μπροστά!
Οπότε κοιτάγανε αλλού πολλές φορές και κάνανε ότι δεν βλέπανε τους παραλογισμούς της πλαστής ευμάρειας.
Άμα έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε μια υπόσχεση για τον εικοστό πρώτο αιώνα και στην ανάγκη να σωθεί ο άνθρωπός σου, ξέχνα το φίλε, ξέχνα το.
Δεν το συζητάς καν…
Και πάμε στην Ελλάδα 2.0, τη χώρα που ηγείται όχι της τέταρτης βιομηχανικής επαναστάσεως αλλά και του Eurogroup, αυτού του κολοσσιαίου οργανισμού που κάνει την οικουμένη να τρέμει.
Εδώ, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με αγνώμονες!
Ε ναι, με αχάριστους έχουμε να κάνουμε, που δεν κατανοούν το μεγαλείο της κυβερνησάρας μας και τις αμέτρητες επιτυχίες της ανά τα έτη.
Πως αλλιώς να εξηγήσεις ότι σύμφωνα με την έρευνα της Gallup International (παρουσιάστηκε στο “Βήμα” της περασμένης Κυριακής), ο αριθμός των Ελλήνων και των Ελληνίδων που πιστεύουν ότι το 2026 θα είναι χειρότερο από το 2025, είναι διπλάσιος από το μέσο όρο της υφηλίου και πενήντα τα εκατό επάνω σε σχέση με το μέσο όρο της Δυτικής Ευρώπης;
Όσο για την οικονομία, το ισχυρό, υποτίθεται, χαρτί των γαλαζοπράσινων αφεντικών, το 56 % των Ελλήνων και των Ελληνίδων προβλέπει ότι φέτος η κατάσταση θα είναι χειρότερη από πέρυσι, σαφώς πιο πάνω απ’ το μέσο όρο της Ευρώπης που απλώς πλησιάζει το 50 % και το μέσο όρο της υφηλίου που απλώς αγγίζει το 40 %…
Αλλά και με βάση την έρευνα του ΙΟΒΕ, που δημοσίευσε χτες η Εφημερίδα των Συντακτών, δεν είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα.
Δίνω παραδείγματα:
* Το 85 % των ερωτηθέντων δεν βλέπει πιθανότητα αποταμίευσης μέσα στο 2026.* Το 65 % των νοικοκυριών εκτίμησε ότι επιδεινώθηκε η οικονομική του κατάσταση το 2025 και το 57 % αναμένει συνέχεια της επιδείνωσης και το 2026.* Το 66 % προβλέπει επιδείνωση της οικονομικής κατάσταση της χώρας το επόμενο δωδεκάμηνο.
Για να μην πω για τον Δείκτη Εμπιστοσύνης Καταναλωτών, όπου πραγματικά μας αφήνει μίλια πίσω η Ευρωζώνη…
Ως εκ τούτου;
Ως εκ τούτου, πάπαλα τα πάσης φύσεως pass, τα εορταστικά επιδόματα και τα χαρτζιλίκια στους μισθούς.
Ή ρίχνει χρήμα στην αγορά με κάθε τρόπο το γκουβέρνο και γυρνάει τούμπα την κατήφεια και την καντήφλα ή θα πάει στις εκλογές με κομμένα τα φτερά.
Ζηλεύοντας τη δόξα του Αντώνη Σαμαρά στις κάλπες του 2012.
Στις κάλπες του Μαΐου, παρακαλώ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου