Η Αριστερά και η Κεντροαριστερά βρίσκονται στη χειρότερη ιστορικά στιγμή τους. Μια συνθήκη που γεννά αντιπολιτική και συνωμοσιολογία, κάνοντας τον Μητσοτάκη να «παίζει μπάλα» μόνος του.
Σήμερα συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Από το τιμόνι της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατάφερε να ηγηθεί σε αυτό που καθιερώθηκε ως «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο» και να συσπειρώσει ετερόκλητες και συχνά αντίρροπες πολιτικές δυνάμεις.
Από την ακροδεξιά, που πρωταγωνίστησε στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία πλάι στους Χρυσαυγίτες, έως το ακραίο κέντρο και στελέχη προερχόμενα από το λεγόμενο «εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ». Το πιο καθοριστικό σημείο σύγκλισης δεν ήταν άλλο από την υλοποίηση της… βορίδειας θεωρίας περί «αριστερής παρένθεσης» και την εκ νέου νομή της εξουσίας.
Ο πρόεδρος της Ν.Δ. κατάφερε να ενώσει όλους εκείνους που δεν ανέχτηκαν ποτέ το γεγονός ότι το 2015 κυβέρνησε η Αριστερά. Οι θεωρούμενοι ως «νόμιμοι ιδιοκτήτες» της χώρας αποφάσισαν πως αυτή η παραφωνία έπρεπε να λάβει τέλος. Σχεδόν τριάμισι χρόνια αργότερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα ορκιζόταν πρωθυπουργός, καταγράφοντας μια σειρά εκλογικών νικών από το 2019 έως σήμερα, με αποκορύφωμα το 41% του 2023.
Δεν θα αναλύσουμε τι κατάφερε η διακυβέρνηση της Ν.Δ. Τα νούμερα – και κυρίως η ίδια η ζωή- το δείχνουν. Ακρίβεια παντού, καθηλωμένα πραγματικά εισοδήματα, νοικοκυριά σε απόγνωση, στεγαστική κρίση, γεωπολιτική αβεβαιότητα, σκάνδαλα. Μια κοινωνία γεμάτη απογοήτευση, άγχος και θυμό.
Δέκα χρόνια μετά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πρωθυπουργός χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση απέναντί του. Δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην κοινοβουλευτική ιστορία του τόπου τόσο εκτεταμένος κατακερματισμός και αποσύνθεση στα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Μια κυβέρνηση που χάνει σταθερά τη δημοτικότητά της, με τους πολίτες -σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις- να την κρίνουν αρνητικά και να δηλώνουν πως επιθυμούν άλλη κυβέρνηση. Και την ίδια στιγμή, να μην υπάρχει κανείς που να διεκδικεί με αξιώσεις την πρωθυπουργία από τον Μητσοτάκη. H δημοκρατία χάνει έτσι το δομικό χαρακτηριστικό της: Την εναλλαγή στην εξουσία, την επιλογή στους πολίτες.
Η Αριστερά και η Κεντροαριστερά βρίσκονται στη χειρότερη στιγμή τους εδώ και δεκαετίες. Μια συνθήκη που γεννά αντιπολιτική και συνωμοσιολογία. Μια συνθήκη που εξαναγκάζει την κοινωνία να αναζητά διεξόδους σε επικίνδυνα αδιέξοδα.
Και αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του Μητσοτάκη – μια επιτυχία που καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ευθύνη της Αριστεράς. Την ώρα που διεθνώς επικρατεί η πιο ακραία επέλαση της συντήρησης και της Δεξιάς, η απάντηση δεν βρίσκεται σε ευκαιριακά οχήματα και ψευδεπίγραφα σχήματα που δήθεν υπερβαίνουν τον διαχωρισμό Αριστεράς–Δεξιάς. Βρίσκεται ακριβώς στον ιδεολογικό πυρήνα της Αριστεράς. Μια Αριστερά που έχει άμεση ανάγκη ένα big bang, μια αναγέννηση, μια επανανοηματοδότηση για να γίνει ξανά relevant.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου