Μπέρτολτ Μπρεχτ – “Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει”

Μπέρτολντ Μπρεχτ

Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;
Στα βιβλία δε βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.
Oι βασιλιάδες κουβαλήσαν τ’ αγκωνάρια;
Kαι τη χιλιοκαταστρεμμένη Bαβυλώνα,
ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τι χαμόσπιτα
της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;
Tη νύχτα που το Σινικό Tείχος αποτελειώσαν,
πού πήγανε οι χτίστες; H μεγάλη Pώμη
είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε; Πάνω σε ποιούς
θριαμβεύσανε οι Kαίσαρες; Tο Bυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο
μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του;
Aκόμα και στη μυθική Aτλαντίδα,
τη νύχτα που τη ρούφηξε η θάλασσα,
τ’ αφεντικά βουλιάζοντας, μ’ ουρλιαχτά τους σκλάβους τους καλούσαν.
O νεαρός Aλέξανδρος υπόταξε τις Iνδίες.
Mοναχός του;
O Kαίσαρας νίκησε τους Γαλάτες.
Δεν είχε ούτ’ ένα μάγειρα μαζί του;
O Φίλιππος της Iσπανίας έκλαψε όταν η Aρμάδα του
βυθίστηκε. Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας;
O Mέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Eφτάχρονο τον Πόλεμο.
Ποιος άλλος τόνε κέρδισε;
Kάθε σελίδα και μια νίκη.
Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια;
Κάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άντρας.
Ποιος πλήρωσε τα έξοδα;
Πόσες και πόσες ιστορίες.
Πόσες και πόσες απορίες.

Απόδοση ποιήματος Μάριος Πλωρίτης στο Bertold Brecht, Ποιήματα εκδ. Κοραντζή

sioualtec.blogspot.com

Κυρώσεις, γιοκ!

 

του ΣΤΑΘΗ Σταυρόπουλου

Κυρώσεις, γιοκ!

Δεν θα μπορούσε η Ευρωπαϊκή Ένωση να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για την κατοχή εδαφών κράτου–μέλους της Ένωσης, της Κύπρου;

Ναι! Κυρώσεις!

Έστω 52 χρόνια μετά!

Η Ένωση επιβάλλει κυρώσεις δώθε κείθε, για σημαντικούς και λιγότερο σημαντικούς λόγους. Η Τουρκία είναι υπεράνω των νόμων και των κανονισμών που ακολουθεί η Ένωση για την εξωτερική της πολιτική;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο (όπως για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία) και επιβάλλει μεγάλες κυρώσεις. Για ποιο λόγο δεν επικαλείται και δεν τηρεί το Διεθνές Δίκαιο, εν σχέσει με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο καθώς και για την παράνομη κατοχή Κυπριακών εδαφών;

Γιατί εκεί δεν επιβάλλει κυρώσεις;

Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ δεν υπάρχουν;

Ανάγνωση να τα διαβάσει δεν γνωρίζει η Κομισιόν;

Δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Ναι!

Για αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κάνει –όπως και οι ΗΠΑ– κουρέλι το Διεθνές Δίκαιο.

Βεβαίως όλοι γνωρίζουμε ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο εκάστοτε συσχετισμός ισχύος μεταξύ των κρατών. Το ξέρει και η Ένωση. Τότε, γιατί το επικαλείται όταν βολεύει κυρώσεις; Κι όταν επιβάλλει κυρώσεις, γιατί δεν επιβάλλει και στην Τουρκία;

Διότι είναι πολλά τα λεφτά!

Διότι είναι χοντρές οι μπίζνες!

Διότι είναι πολλές οι επιμέρους πολιτικές και στρατιωτικές συμμαχίες αρκετών χωρών (Γερμανία, Ολλανδία, Ιταλία κ.ά.) με την Τουρκία.

Η Τουρκία βρίσκεται μέσα στην αγκαλιά της Ένωσης για τα εξοπλιστικά προγράμματα, είναι τεράστια αγορά (για την Γερμανία κυρίως), ποιος θα λογαριάσει την Κύπρο;

Και την Ελλάδα, ποιος την λογαριάζει με τις κυβερνήσεις που έχει; Η Ελλάδα είναι καλή για να αγοράζει όπλα από τις ευρωπαϊκές χώρες! Η Ελλάδα είναι καλή για να της φορμάρουν ως Μνημόνια! Η Ελλάδα είναι καλή για να κάθονται σούζα στη γωνία της και να εισπράττει καρπαζιές στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».

Η Ελλάδα είναι καλή για να στέλνει όπλα και πυρομαχικά στην Ουκρανία.

Σκούζει και ωρύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση για τον κίνδυνο να εισβάλει η Ρωσία στη Λιθουανία, μην σας πω και στην Πορτογαλία! Για την εισβολή όμως και την Κατοχή στην Κύπρο, δεν σκούζει η Ένωση. Βεβαίως, που και που λέει και καμιά κουβέντα –αυτό να της το αναγνωρίσουμε! Κυρώσεις όμως γιοκ! Τσίπα γιοκ! «Ευρωπαϊκός πατριωτισμός» (!) γιοκ.

Όμως (και) έτσι, τον λάκκο της σκάβει η Ένωση…

Πηγή: militaire.gr

Ατομικό εναντίον συλλογικού (Δύο διαφορετικές αντιλήψεις για το παρόν και το μέλλον της υγείας)

Παραφράζοντας μια παλιά πολιτική φράση, η ιατρική ή θα είναι χρήσιμη για το σύνολο των πολιτών και τις ανάγκες τους, ή δε θα υπάρχει καθόλου ως επιστήμη, θα είναι μια πιο υψηλού status θέση πλασιέ προϊόντων. 

Πάνος Χριστοδούλου 

Σε κάθε περίοδο μεγάλων τεχνολογικών και επιστημονικών αλλαγών εμφανίζονται διάφορα συστημικά αφηγήματα τα οποία προσπαθούν να εμφυσήσουν έναν αέρα αισιοδοξίας στους πολίτες και στην ουσία να αποτρέψουν οι αλλαγές που γίνονται να επεκταθούν και να αποτυπωθούν και στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Σε μια τέτοια συνθήκη και συγκυρία βρισκόμαστε και τώρα, με την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης (artificial intelligence, AI) και τις δυνατότητες που θα μπορούσε αυτή να επιφέρει. 

Ένας τομέας στον οποίο ακούγεται έντονα η εμπλοκή της τεχνητής νοημοσύνης είναι και η υγεία. Σε μια σειρά από συνέδρια επιστημονικού χαρακτήρα (φαινομενικά τουλάχιστον, γιατί όσο και αν θέλει κάποιος να το αποφύγει η επιστήμη δε μπορεί να είναι αποκομμένη από τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες) εμφανίζεται η εξατομικευμένη ιατρική, δηλαδή η προσαρμογή της θεραπείας στο κάθε άτομο. Ακούγονται πολλά και διάφορα, από εξελιγμένα φάρμακα νανοτεχνολογίας για καρκίνους, έως ατομικό γενετικό προφίλ με αντίστοιχες στοχευμένες παρεμβάσεις. 

Τα ακούει όλα αυτά κάποιος και μετά πηγαίνει σε μια δημόσια δομή υγείας και δε βρίσκει γιατρό, δε βρίσκει ασθενοφόρο, δε βρίσκει γάζες, δε βρίσκει αντιβιοτικά και αναρωτιέται καλά εδώ δεν υπάρχουν πράγματα που ήταν δεδομένα τα προηγούμενα χρόνια, θα βρει τεχνητή νοημοσύνη να του επεξεργαστεί το γενετικό υλικό; Και είναι όντως μια εύλογη απορία. Και μάλιστα δεν ακουμπά καν το πλήρες εύρος του τι ακριβώς επικρατεί στις πολιτικές υγείας σήμερα, ένα σήμερα στο οποίο δεν υπάρχει σοβαρός κεντρικός σχεδιασμός από το κράτος και οι δημόσιες δομές παραπαίουν, σε ένα σήμερα όπου η λέξη συλλογικό είναι ντεμοντέ. 

Αυτό με ξενίζει και εμένα όταν βρίσκομαι στην πλειοψηφία των επιστημονικών συνεδρίων, νιώθω ότι έχω μπει σε μια μαγική φούσκα και έχω μεταφερθεί σε ένα μέρος εκτός τόπου και χρόνου, έναν εικονικό θαυμαστό νέο κόσμο που όμως που με το που θα βγω από την πόρτα θα εξαφανιστεί σαν όνειρο θερινής νυκτός. Και είναι τόσος παραμορφωμένος ο φακός μέσα από τον οποίο μια μερίδα συναδέλφων βλέπει την πραγματικότητα, που αν αναφέρεις το ζήτημα πολιτικής υγείας, τη συλλογική κοινωνική ιατρική, τη μελέτη συνόλων και όχι μόνο ατόμων, ή θα σε περάσουν για εξωγήινο ή θα θεωρήσουν ότι όλα αυτά δεν είναι ζήτημα ενός ιατρικού συνεδρίου.

Η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη αντίληψη για τα συστήματα υγείας έχει πείσει μια μεγάλη μερίδα γιατρών και πολιτών ότι υπάρχει μόνο η θεραπεία, βλέποντας τη διάγνωση ως κάτι δεδομένο και έχοντας ξεχάσει παντελώς την όποια άσκηση πρόληψης και συστημικής παρέμβασης. Σε αυτό βέβαια παίζει μεγάλο ρόλο και η εμπλοκή των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών στην άσκηση ιατρικής και την ανάδειξη τους ως βασικό διοργανωτή επιστημονικών εκδηλώσεων. Και έτσι τίθεται το ερώτημα πώς θα καταλήξει να πάρει κάποιος την υπερσύγχρονη θεραπεία όταν δεν υπάρχει μια δομή υγείας στην οποία να διαγνωστεί πρώτα; Πώς για παράδειγμα θα υπάρχει εξατομικευμένη θεραπευτική παρέμβαση στο μικροβίωμα του εντέρου όταν δεν υπάρχει πουθενά ένα διαγνωστικό κέντρο που να το χαρτογραφεί και καμία πολιτική κοινωνικής ιατρικής που να μελετά την επίδραση του περιβάλλοντος και της διατροφής σε αυτό; Και με όλα αυτά τα δεδομένα ποιοι και με τι κόστος θα μπορούν να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες τεχνητής νοημοσύνης και εξατομικευμένης θεραπείας;

Η απάντηση είναι προφανής: επανερχόμαστε σε μια προμεσαιωνική περίοδο όπου θα μπορεί να θεραπευτεί μόνο το άτομο που έχει λεφτά, τουλάχιστον έως ότου εμφανιστεί μια πανδημία που θα τα σαρώσει όλα γιατί κανένας δε θέλησε να μελετήσει την υγεία κοινωνικών συνόλων. Εξάλλου και αυτό γνώριμο ακούγεται πλέον. Αν όμως δεν είναι ιατρική, και μάλιστα βασική, η μελέτη των συνόλων, των περιοχών, του σχεδιασμού των απαραίτητων παρεμβάσεων και δομών, τότε τι είναι; Όμως αυτό είναι μια τελείως άλλη αντίληψη για την άσκηση της ιατρικής, μια αντίληψη που δε βλέπει μόνο το άτομο αλλά και το σύνολο στο οποίο ανήκει, μια αντίληψη που δε βλέπει μόνο την θεραπεία και το κέρδος, αλλά και την πρόληψη. 

Πολύ όμορφη και χρήσιμη είναι και η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και οι εξατομικευμένες παρεμβάσεις, μόνο που για να έχουν προοπτική και να κοινωνικοποιηθούν θα πρέπει να ενταχθούν και να είναι μέρος ενός συνολικού σχεδιασμού για το σύνολο, ή τα επιμέρους σύνολα των πολιτών. Ειδάλλως θα είναι απλώς μια ακόμη επιχειρηματική κίνηση για την ενίσχυση των κερδών των φαρμακευτικών εταιρειών και του εγωισμού των νέων επιστημόνων. Και όσο επικρατεί αυτή η αντίληψη τόσο πιο γραφικοί θα νιώθουμε οι υπόλοιποι μέσα σε εκδηλώσεις και συνέδρια. 

Παραφράζοντας μια παλιά πολιτική φράση, η ιατρική ή θα είναι χρήσιμη για το σύνολο των πολιτών και τις ανάγκες τους, ή δε θα υπάρχει καθόλου ως επιστήμη, θα είναι μια πιο υψηλού status θέση πλασιέ προϊόντων. 

-----------------------------------------------------------------

Πάνος Χριστοδούλου, Βιοπαθολόγος/Εργαστηριακός Ιατρός, Ιατρός Δημόσιας Υγείας και κοινωνικής Ιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, MSc Διατροφής, Τροφίμων και Μικροβιώματος, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης.

www.katiousa.gr

Φτωχοί χορέψτε!

Μπορεί το μεροκάματο να μην φτάνει, μπορεί το μέλλον να ακυρώνεται μέρα με τη μέρα, υπάρχει όμως η ψυχολογία για νοικοκυρές και το life coaching της μιας χρήσης

Τζώρτζια Ρασβίτσου

«Μην είστε μίζεροι. Σταματήστε να γκρινιάζετε και ολοένα να ζητάτε.
Η μιζέρια δεν είναι καθόλου mainstream.
Οι λυπημένοι δεν χωράνε στις παρέες μας.
Φτωχοί χορέψτε, αλλά μην διανοηθείτε να διεκδικήσετε το δίκιο σας στους χώρους εργασίας σας. Η εταιρεία ξέρει καλύτερα από εσάς πότε πρέπει να σας πετάξει στον δρόμο. Εσείς όμως μην απελπίζεστε. Συνεχίστε να αναζητάτε τη χαρά.
Μην κλαίγεστε όταν ο μισθός σας τελειώνει στα μέσα του μήνα. Μπορείτε να πάτε σε μία δωρεάν εκδήλωση, να ξεδώσετε και να γεμίσετε «θετική ενέργεια».
Μην παραπονιέστε που δεν έχετε τσέπη βαθιά για να σπουδάσετε τα παιδιά σας. Οι σπουδές σήμερα δεν είναι αναγκαίες. Ας γίνουν τα παιδιά σας εργάτες, εργάτριες, γρανάζια της γνωστής κρεατομηχανής. Έχετε όμως καθήκον να μάθετε στα παιδιά σας να χαίρονται με τα λίγα.
Φτωχοί, ερωτευτείτε όσες φορές αντέχει η καρδιά σας! Χωρίς βεβαίως να δεσμευτείτε, γιατί η δέσμευση ενέχει υποχρεώσεις που εσείς δε τις αντέχετε. Δείτε όμως το θετικό της υπόθεσης: έτσι θα μείνετε για πάντα οπαδοί της φτωχικής σας ελευθερίας και επαναστάτες της φτωχικής σας κρεβατοκάμαράς! Γιατί μόνο εκεί σας επιτρέπουν την επανάσταση».
Είναι γλυκό το κουτόχορτο, η αγάπη μου…
Το ξέρουν καλά γι’ αυτό μας το σερβίρουν καθημερινά ως «θετική σκέψη, θετική ενέργεια», «αγάπη μόνο», «ζήσε το σήμερα», «λευτεριά στην κρεβατοκάμαρα» και τόσα άλλα που αναφέρονται στην «προσωπική γαλήνη και ηρεμία». Ανέξοδα λόγια για τους απεγνωσμένους.
Μπορεί το μεροκάματο να μην φτάνει, μπορεί το μέλλον να ακυρώνεται μέρα με τη μέρα, υπάρχει όμως η ψυχολογία για νοικοκυρές και το life coaching της μιας χρήσης, σύγχρονα εργαλεία κατευνασμού, που έχουν κατακλείσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρουσιάζοντας τη φτώχεια, την ανασφάλεια, την αποτυχία και γενικά το συλλογικό τραύμα του καπιταλισμού, ως προσωπική αδυναμία, που χρειάζεται «ενδυνάμωση». Η οργή και η θλίψη ενοχοποιούνται.
Έτσι, μεγάλο μέρος της κοινωνίας που θα έπρεπε να είναι ενεργά πολιτικοποιημένο υπερασπιζόμενο τα δικαιώματά του και διεκδικώντας όσα θα βελτιώσουν τη ζωή του, έχει καταντήσει μέσω αυτής της πλύσης εγκεφάλου, θύμα της νεοφιλελεύθερης ηθικής που προστάζει «Χαρά και Απόλαυση», με αποτέλεσμα οι αναφορές σε ταξικές ανισότητες, εργασιακά δικαιώματα ή συλλογικές διεκδικήσεις να παρουσιάζονται ως υπερβολές, γκρίνια, «τοξικά» για την «καλή διάθεση».
Είναι μια πολύ επιτυχημένη προσπάθεια συγκάλυψης της βαρβαρότητας της εποχής μας. Κάτι που μπήκε στη ζωή μας ύπουλα και αθόρυβα και ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν κόσμο όπου επικρατούν copy paste απόψεις, copy paste συμπεριφορές μέσα σε μιά ψευδαίσθηση ελευθερίας υπό την υπόκρουση παραδοσιακής μουσικής (σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που θυμίζει πια επταετία! Όχι άλλο καρσιλαμά!).
Μια νέα κουλτούρα; Ίσως…
Κουλτούρα υποχρεωτικής πολιτιστικής κατανάλωσης σκουπιδιών, ως συλλογική έκφραση της εθνικής μας απελπισίας;
ή μηπως
Κουλτούρα υποχρεωτικής διασκέδασης ως πολιτικό εργαλείο ανώδυνης κοινωνικής εκτόνωσης;
Ίσως και τα δυο μαζί.
Φτωχοί, χορέψτε! *(Αφού δεν θέλετε να γεμίσετε τις πλατείες…)

--------------------------------------------------------------------------

Η Τζώρτζια Ρασβίτσου  είναι γνωστή συμβολαιογράφος, κοινωνική αγωνίστρια της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στη Λέσβο με συμμετοχή στα κινήματα αλληλεγγύης του νησιού.

www.koutipandoras.gr

Το δυσμενές προνόμιο της Μαρίας Καρυστιανού

Το δίληµµα της Μαρίας Καρυστιανού είναι µονοσήµαντο

Κώστας Βαξεβάνης

Η Μαρία Καρυστιανού µπήκε στην πολιτική ζωή έχοντας ένα δυσµενές προνόµιο. Το τραγικό συµβάν της απώλειας του παιδιού της, η ανάγκη για δικαίωση έπειτα από ένα πανθοµολογούµενο έγκληµα και η προσπάθεια (κυβερνητικής) συγκάλυψης είναι τα στοιχεία που την οδήγησαν σε αυτή την απόφαση.
Η Καρυστιανού δεν γίνεται πολιτικός από φιλοδοξία, δεν προσεγγίζει την πολιτική από ιδιοτέλεια, δεν την αντιλαµβάνεται ως ένα είδος προσωπικού κέρδους. Οσοι επιχειρούν εδώ και καιρό να κάνουν δίκη των προθέσεών της πρέπει να απαντήσουν σε ένα λογικό και ισχυρό ερώτηµα: Εχει άδικο να θεωρεί ότι υπάρχει αδυναµία να αποδοθεί δικαιοσύνη στην Ελλάδα επειδή η εξουσία τη χρησιµοποιεί ως εργαλείο της για να διατηρήσει τη διεφθαρµένη λειτουργία της; Εχει άδικο όταν λέει και πιστεύει, όπως η πλειονότητα των πολιτών πλέον, ότι το πολιτικό σύστηµα αδυνατεί να αυτοκαθαρθεί και να εξυπηρετήσει την κοινωνία; Της αναγνωρίζουµε το δικαίωµα να θεωρεί ότι µπορεί και πρέπει να συµβάλει στο να ανατραπεί η εφιαλτική και αδιέξοδη κατάσταση;
Η θέση που συστηµατικά και συστηµικά αναπαράγεται ότι η Καρυστιανού δεν είναι πολιτικός, δεν γνωρίζει από πολιτική και άρα καλά θα κάνει να µείνει στον µη πολιτικό αγώνα της (γιατί όχι και στην κουζίνα της;) είναι αναχρονιστική και επικίνδυνη. Μας γυρίζει στην εποχή που δικαίωµα να γίνουν πολιτικοί είχαν µόνο όσοι γνώριζαν καθαρεύουσα και «µιλούσαν τη γλώσσα των υπηρεσιών και του κράτους». Σήµερα την εγκαλούν γιατί δεν γνωρίζει και δεν µιλάει τη γλώσσα της πολιτικής, πρακτικά δηλαδή ότι δεν ανταποκρίνεται σε ελιτίστικα κριτήρια ή στις προϋποθέσεις της οικογενειοκρατίας.
Φυσικά ούτε οι καλές προθέσεις ούτε η ανιδιοτέλεια φτάνουν για να πετύχει ένα πολιτικό εγχείρηµα. Το δε επιχείρηµα της τιµιότητας και του ηθικού πλεονεκτήµατος (τα οποία έτσι κι αλλιώς θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες προϋποθέσεις για την άσκηση πολιτικής) µπορούν πολύ εύκολα να µετατραπούν σε άλλοθι της αναποτελεσµατικότητας. Το παράδειγµα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που οδηγήθηκε σε απραξία και δεν κατάφερε να λύσει σοβαρά κοινωνικά προβλήµατα κραδαίνοντας ως άλλοθι το «ναι, αλλά έχουµε το ηθικό πλεονέκτηµα» είναι πρόσφατο και χαρακτηριστικό.
Η ευγενής αφετηρία της κ. Καρυστιανού, η τιµιότητα και η πίστη της στη µάχη κατά της διαφθοράς είναι καλές προϋποθέσεις αλλά δεν οδηγούν σε λύση διά αυτοµατισµού. Αντιθέτως, η αντιµετώπιση της πολιτικής στο πλαίσιο της παντοδυναµίας του ροµαντισµού, η ηµιµάθεια που οδηγεί στην αυτάρκεια και ο βολονταρισµός που µεταφράζεται αυθαίρετα σε επιταγή της κοινωνίας µπορεί να οδηγήσουν σε οπισθοδρόµηση.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν έρχεται από µακριά, αλλά µπορεί να χαράξει τον δρόµο της στην πολιτική και είναι καθαρά δική της επιλογή αν θα πάει µακριά ή (στο κακό σενάριο) θα ρίξει τον κόσµο που την πίστεψε σε απογοήτευση µαζί µε τη χώρα. Η διεκδίκηση πολιτικού ρόλου από την Καρυστιανού, επειδή της αναγνωρίζονται συγκεκριµένα κίνητρα που συναντούν την αγωνία και την αγανάκτηση του κόσµου, µπορεί να ταράξει το πολιτικό σύστηµα. Το πιο εµφανές πιθανό αποτέλεσµα είναι ότι θα σαρώσει τους µικροµέγαλους της πολιτικής (Ανδρουλάκη, Τσίπρα) και θα ξαναµοιράσει την τράπουλα. Αν το ζητούµενο της µάνας των Τεµπών είναι η εφάπαξ επιτυχία που θα της πιστωθεί προσωπικά, τότε πέτυχε. Αν οραµατίζεται κάτι άλλο, τότε τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται στη δοξαστική του έκφραση.
Στις δηµόσιες εµφανίσεις της η Μαρία Καρυστιανού δείχνει να αντιλαµβάνεται την πολιτική ως αλληλουχία κατηγοριών προς τους πολιτικούς και τα κόµµατα. Το παλιό πρέπει να µη συνεχίζει να υπάρχει, ενώ οι παλιοί συµµετέχοντες στις πολιτικές διαδικασίες είναι ανεπιθύµητοι και συνένοχοι.
Τα στερεότυπα στις λέξεις δηµιουργούν στερεότυπα στο µυαλό. Τα κόµµατα δεν είναι κακά ούτε και η πολιτική. Αντιθέτως είναι θεµέλια της δηµοκρατίας. Το πρόβληµα είναι η σύνδεση συγκεκριµένων κοµµάτων µε συµφέροντα και η ιστορική σχέση τους µε τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Είναι η άσκηση της πολιτικής συνεχώς µέσα στο πλαίσιο των ίδιων συµφερόντων. Τα πάντα είναι πολιτική και κυρίως η αντίληψη «δεν ασχολούµαι µε την πολιτική».
Ο χαρακτηρισµός συλλήβδην των υπαρχόντων πολιτικών ως επιζήµιων και βλαπτικών αποτελεί επίσης επικίνδυνη άποψη. Πουθενά –ούτε στην πολιτική– δεν υπάρχει παρθενογένεση. Ολα κάπως δηµιουργήθηκαν και κάπως υπάρχουν. Η βελτίωση των πραγµάτων δεν ταυτίζεται µε απόρριψη όσων υπήρξαν. Το δίληµµα δεν είναι παλιοί ή νέοι πολιτικοί, αλλά έντιµοι ή διεφθαρµένοι, ικανοί ή ανίκανοι. Οι τεχνοκράτες και οι σοφοί δεν µπορούν να δώσουν λύσεις ως ροµπότ του καλού. Ο τεχνοκράτης υλοποιεί πολιτικούς στόχους. Αν η πολιτική απόφαση είναι να υπάρχει ιδιωτική υγεία τότε οι τεχνοκράτες µπορούν να την υλοποιήσουν. Αν θες δηµόσια υγεία, να εξυπηρετεί τον πολίτη, πάλι µπορούν να δηµιουργήσουν τις συνθήκες. Σε τελευταία ανάλυση, αν οι σοφοί ήταν η λύση δι’ αυτοµατισµού, ο κόσµος θα είχε σωθεί µε τόσους απόφοιτους των Χάρβαρντ και της Οξφόρδης. Θα είχε σωθεί πρωτίστως η Ελλάδα, αφού έχει (και είχε) πρωθυπουργό που ισχυρίζεται ότι έχει πλάκα τα πτυχία.
Οι πολιτικές είναι δεξιές και αριστερές µε βάση την προσήλωσή τους σε συγκεκριµένα συµφέροντα. Το γεγονός ότι µπορεί να υπάρξει κόµµα που να ενθουσιάζει ψηφοφόρους από κάθε πλευρά του φάσµατος είναι κάτι που µπορεί να συµβεί. Το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα Παπανδρέου ήταν ένα τέτοιο κόµµα, αλλά ο αριστερός προσανατολισµός του ήταν αδιαµφισβήτητος.
Η Μαρία Καρυστιανού αν θέλει να εκφράσει ουσιαστικά τη βουβή διαµαρτυρία που υπάρχει στον κόσµο, µε ζητούµενο όµως την πρόοδο, τότε το στοίχηµα δεν είναι µε αυτούς που θα προσπαθήσουν να την εξουδετερώσουν και να τη διαβάλουν γιατί νιώθουν πως κινδυνεύουν, αλλά µε τον εαυτό της και την πολιτική συνέπεια.
Αυτοί που σήµερα ενθουσιάζονται και την επευφηµούν για την ευρύχωρη πολιτική ρητορική της είναι οι πρώτοι που θα τη σταυρώσουν όταν δεν θα δώσει πολύ συγκεκριµένες και στενές λύσεις.
Υπάρχει ένα πιο προσωπικό θέµα που αφορά τη Μαρία Καρυστιανού. Η ευθύνη της, πέρα από το να συνεγείρει την κοινωνία που της συµπαραστέκεται, είναι να τη βοηθήσει. Απαιτείται γνώση και, κυρίως, να µην απολυτοποιήσει αυτό που συµβαίνει και τον εαυτό της. Το γεγονός ότι τα έβαλε µε το σύστηµα και πήγε πέρα από εκεί που προσπάθησαν να την περιορίσουν προφανώς δηλώνει ικανότητα και πείσµα. ∆εν φτάνεις παντού επειδή το θέλεις ή θεωρείς ότι µπορείς. Το µεγάλο πρόβληµα των πολιτικών προτού προσχωρήσουν στη διαφθορά ήταν το έλλειµµά τους. Ετσι αναγκάστηκαν να γίνουν υπάλληλοι της διαπλοκής, παίρνοντας bonus από τη διαφθορά.
Ο Φρανσουά Μιτεράν, ένας πολύ ικανός και ευφυής πολιτικός, όταν έγινε πρόεδρος της Γαλλίας, παρά τις γνώσεις και την ιστορία του, ζήτησε να του κάνουν φροντιστήρια Οικονοµίας για να µπορέσει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της εποχής. Ο Μιτεράν πρέπει να είναι το παράδειγµα, όχι η εξαίρεση.
Η Μαρία Καρυστιανού θα δεχτεί επιθέσεις ως επικίνδυνη για το σύστηµα. Από αυτές πρέπει να διδάσκεται, όχι να δικαιολογείται. Τα µέσα ενηµέρωσης δεν φταίνε για τις αµφίσηµες θέσεις που διατύπωσε για τις αµβλώσεις. Αν ξέρεις ότι θα σου επιτεθούν, προσέχεις δύο φορές.
Το δίληµµα της Μαρίας Καρυστιανού είναι µονοσήµαντο. Θα θελήσει να αντεπεξέλθει στις ανάγκες που δηµιούργησε το δυσµενές της προνόµιο; Θέλει να είναι το κύµα µόνο ή η θάλασσα που θα καθάρει. Αν θέλει το δεύτερο, τότε πρέπει να γίνει άκρως πολιτική και µε προοδευτικό πρόσηµο.
ΥΓ.: Μια γενική αρχή: τα όρια στους ευφυείς ανθρώπους τις περισσότερες φορές τα βάζει ο χαρακτήρας και ο εαυτός τους. Σπάνια οι άλλοι.

documentonews.gr

Τα Τρίκαλα και το Κακό

Παντελής Μπουκάλας

Και ενώ ακόμα ευχόμαστε «καλή χρονιά» –μάλλον «ελπίζοντας από απελπισία», για να μνημονεύσουμε Μανόλη Αναγνωστάκη–, το νέο έτος έχει ήδη δείξει, διεθνώς και εθνικά, ότι πήρε από το λήξαν τη σκυτάλη της θλίψης και της κατάθλιψης. Για τα Τρίκαλα, για την Ελλάδα όλη, η εβδομάδα ξημέρωσε χθες μαύρη, απανθρακωμένη. Η τραγωδία στην μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα», με πέντε εργάτριες νεκρές, πιστοποιεί, με τον πλέον οδυνηρό τρόπο, ότι παραμένουμε στην ίδια ρότα· αδύναμοι ή απρόθυμοι να σταματήσουμε επιτέλους την ανεμπόδιστη σκυταλοδρομία του θανάτου στους εργασιακούς χώρους.

Στην πρώτη του δήλωση για το δράμα των Τρικάλων, στο υπουργικό του συμβούλιο, ο πρωθυπουργός είπε το αναμενόμενο, το συμβατικό: «Η σκέψη μας είναι με τις οικογένειες των θυμάτων». Οντως, όλων η σκέψη είναι με τις οικογένειες των θυμάτων. Για πόσο όμως; Πόση μνήμη έχει μέσα της η σκέψη αυτή και πόση ευθύνη; Ας μην κρυβόμαστε. Κι ας μην κρύβουμε. Σε μια εποχή που παράγει δέκα «σοκ» εβδομαδιαίως στα πρωτοσέλιδά της ή στα σόσιαλ μίντια, ένα εργατικό δυστύχημα, όσο πολύνεκρο, κατατάσσεται απογοητευτικά γρήγορα στα «συνήθη», τα «αναμενόμενα», τα «αφομοιώσιμα» εντέλει. Επειδή επί δεκαετίες, επί αιώνες, όσο κι αν προκόβει η ανθρωπότητα, οι εργαζόμενοι παραμένουν αναλώσιμοι, ενδεχομένως και αναλωτέοι. Εν ονόματι πάντα της «προόδου».

Ας μη βιαστεί όμως η πολιτεία να μιλήσει, άλλη μια φορά, κρύβοντας και αποκρυπτόμενη, για «διαχρονικές παθογένειες». Ούτε βέβαια για την «κακιά ώρα». Κι ας μη σπεύσει να μεμφθεί, κατά το έθος της, σαν «εργαλειοποιητές», όσους της θυμίζουν ότι το Κακό χτυπάει συχνά και βαριά όταν διευκολύνεται, όταν δεν στήνονται φράγματα για να το αναχαιτίσουν. Αλλά ποια φράγματα να στήσουν οι σκιώδεις ελεγκτικοί μηχανισμοί; Και δίχως συλλογικές συμβάσεις εργασίας, και με αδύναμα ή περιθωριοποιημένα τα συνδικάτα, πώς θ’ ακουστούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που κραυγάζουν ότι οι συνθήκες δουλειάς στα εργοστάσια, τα γιαπιά, τα ναυπηγεία επιδεινώνονται συνεχώς;

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε πρόσφατα η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας, το 2025 η χώρα μας πρόσθεσε στα ουκ ολίγα αρνητικά ρεκόρ της ένα θλιβερότατο: τους 201 εργάτες που σκοτώθηκαν στη δουλειά τους, έναντι των 149 νεκρών του 2024. Πόσοι θα ήταν άραγε αν δεν ελεγχόταν ως συστηματική η υποκαταγραφή; Ας αφήσουν επιτέλους το πινέλο του εξωραϊσμού οι αυτοθαυμαζόμενοι κρατούντες. Για άλλους λόγους κυβερνούν.

www.kathimerini.gr

Τραμπ: Τρεις προδοσίες και επτά πόλεμοι από τον «Ειρηνοποιό»

 

της Μαριάννας Κουτέλα

Έχο­ντας συμπλη­ρώ­σει έναν χρόνο από την επι­στροφή του στο Οβάλ Γρα­φείο και απο­τυγ­χάνο­ντας και το 2025 να εκπλη­ρώ­σει τον δια­καή πόθο του για την απόκτηση του Νόμπελ Ειρήνης, ο Ντόναλντ Τραμπ εμφα­νίζε­ται κάθε άλλο παρά «ειρη­νο­ποιός», όπως του αρέσει να αυτο­α­πο­κα­λείται. Ο Ντ. Τραμπ έχει κατα­στήσει πλέον σαφές ότι δεν ενδια­φέρε­ται για κανόνες, συμ­μα­χίες ή θεσμούς, δεν επι­θυ­μεί να κρα­τήσει τα προ­σχήματα και δεν υπο­λο­γίζει τις συνέπειες των πράξεών του, ακόμη και όταν γυρίζει την πλάτη σε όσους τον εμπι­στεύτη­καν.

Παρόλο που υπο­σχέθηκε στους Αμε­ρι­κα­νούς πολίτες να κρα­τήσει μακριά τη χώρα από νέες στρα­τι­ω­τι­κές περι­πέτειες, μέσα σε έναν χρόνο οι ΗΠΑ πραγ­μα­το­ποίη­σαν στρα­τι­ω­τι­κές επι­θέσεις ενα­ντίον επτά χωρών (Βενε­ζου­έλα, Συρία, Ιράκ, Ιράν, Νιγη­ρία, Υεμένη, Σομα­λία). Από την απειλή προ­σάρ­τη­σης της Γροι­λαν­δίας και την κήρυξη εμπο­ρι­κού πολέμου στους Ευρω­παίους συμ­μάχους του ΝΑΤΟ, στην εγκα­τάλειψη των Κούρ­δων στη Συρία, την αμφι­σβήτηση της στήρι­ξης στην Ουκρα­νία και την «προ­δο­σία» απένα­ντι σε όσους τον εμπι­στεύτη­καν, ο Αμε­ρι­κα­νός πρόε­δρος απο­κα­λύπτει την αμείλι­κτη πραγ­μα­τι­κότητα μιας εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής που λει­τουρ­γεί μόνο με όρους ιδιο­τέλειας.

Συμ­μα­χίες υπό διάλυση

Επί δεκα­ε­τίες αμε­ρι­κα­νι­κών στρα­τι­ω­τι­κών επεμ­βάσεων σε διάφορα μέρη του κόσμου ο στρα­τη­γι­κός σχε­δια­σμός των ΗΠΑ προ­ε­τοίμαζε στρα­τι­ώ­τες για πολέμους και πιθανά απρόβλε­πτα σενάρια. Αυτό που δεν είχε προ­βλε­φθεί ποτέ όμως είναι το ενδε­χόμενο ο ίδιος ο πρόε­δρος των ΗΠΑ να κατα­στεί παράγο­ντας απο­στα­θε­ρο­ποίη­σης, έτοι­μος να στρα­φεί ενα­ντίον των συμ­μάχων της Ουάσινγ­κτον.

Μετά την επι­στροφή του στον Λευκό Οίκο ο Ντ. Τραμπ γυρ­νάει την πλάτη στους παρα­δο­σια­κούς συμ­μάχους των ΗΠΑ όποτε δεν συμ­φω­νούν μαζί του και ασκεί την εξω­τε­ρική πολι­τική σαν να επρόκειτο για επι­χει­ρη­μα­τική συμ­φω­νία, με όρους ιδιο­τε­λείς και αυθαίρε­τους.

Το ΝΑΤΟ δεν αντι­με­τω­πίζε­ται πλέον ως ασπίδα, αλλά ως πιθα­νός στόχος, αφού ο Αμε­ρι­κα­νός πρόε­δρος δείχνει έτοι­μος να προ­σθέσει στη λίστα των κεκτη­μένων του και τη Γροι­λαν­δία, ξεκα­θα­ρίζο­ντας στους Ευρω­παίους ότι θα προ­χω­ρήσει στην επι­βολή δασμών αν στα­θούν εμπόδιο στις επε­κτα­τι­κές του βλέψεις.

Η εγκα­τάλειψη των Κούρ­δων

Οι Κούρ­δοι της Συρίας, οι οποίοι στο παρε­λθόν πολέμη­σαν καθο­ρι­στικά και ηγήθη­καν της ήττας του Ισλα­μι­κού Κράτους (ISIS), βρέθη­καν ξανά εκτε­θει­μένοι όταν οι συρια­κές δυνάμεις άρχι­σαν να επε­κτείνο­νται στα εδάφη τους, κατα­λαμ­βάνο­ντας στρα­τη­γι­κές πόλεις όπως η –πρω­τεύουσα του ISIS– Ράκα και περιο­χές στο Χαλέπι.

Ενώ για χρόνια οι Συρια­κές Δημο­κρα­τι­κές Δυνάμεις (SDF) θεω­ρούνταν αξιόπι­στος σύμ­μα­χος της Ουάσινγ­κτον, λόγω της συμ­βο­λής τους στην ήττα του ISIS, μετά την πτώση του Μπα­σάρ αλ Ασαντ τον Δεκέμ­βριο του 2024 η στάση των ΗΠΑ άλλαξε. Ο Τραμπ, αντί να προ­στα­τεύσει αυτούς που προη­γου­μένως πολέμη­σαν στο πλευρό των ΗΠΑ, στήριξε ανοι­χτά τις προ­σπάθειες της νέας κυβέρ­νη­σης (με ηγέτη τον πρώην τζι­χα­ντι­στή Αχμέντ αλ Σαράα) «να ενο­ποι­ήσει τη χώρα», γυρίζο­ντας την πλάτη στις SDF. Μάλι­στα, ο Τομ Μπάρακ, ειδι­κός απε­σταλ­μένος του Τραμπ για τη Συρία, προ­έτρεψε τις SDF να ενσω­μα­τω­θούν στην κυβέρ­νηση τονίζο­ντας ότι αυτή είναι «η μεγα­λύτερη ευκαι­ρία για τους Κούρ­δους της Συρίας».

Επι­πλέον, η αμε­ρι­κα­νική κυβέρ­νηση επέλεξε να αγνο­ήσει τα συμ­φέρο­ντά τους και να θέσει ουσια­στικά τη Συρία υπό την επιρ­ροή της Τουρ­κίας, τη στιγμή που ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν θεω­ρείται σημα­ντι­κός παράγο­ντας πίσω από το «ειρη­νευ­τικό» σχέδιο του Αμε­ρι­κα­νού προ­έδρου για τη Λωρίδα της Γάζας.

Την ίδια στιγμή η συμ­φω­νία που επι­τεύχθηκε στις αρχές Ιανου­α­ρίου στο Παρίσι μεταξύ Συρίας και Ισραήλ, με αμε­ρι­κα­νική μεσο­λάβηση, φαίνε­ται να έχει περιο­ρίσει τις απαι­τήσεις του Ισραήλ όσον αφορά την υπο­στήριξη της κουρ­δι­κής και δρούζι­κης αυτο­νο­μίας, ενώ παράλ­ληλα έχει μει­ώ­σει τις στρα­τι­ω­τι­κές επι­θέσεις.

Το «παζάρι» της Ουκρα­νίας

Οι ΗΠΑ υπήρ­ξαν ο μεγα­λύτε­ρος απο­στο­λέας στρα­τι­ω­τι­κής και οικο­νο­μι­κής βοήθειας προς την Ουκρα­νία, στη­ρίζο­ντας την άμυνά της ενάντια στη ρωσική εισβολή. Αλλά λίγο μετά την επα­νε­κλογή του ο Τραμπ ανα­κοίνωσε την παύση της στρα­τι­ω­τι­κής βοήθειας προς την Ουκρα­νία, απο­κα­λώ­νο­ντας τον Ουκρανό πρόε­δρο Βολο­ντίμιρ Ζελέν­σκι «τον μεγα­λύτερο πλα­σιέ όλων των επο­χών». Στη συνέχεια «πούλησε» την αμε­ρι­κα­νική βοήθεια με αντάλ­λαγμα την πρόσβαση στις σπάνιες γαίες και στους κρίσι­μους ορυ­κτούς πόρους της Ουκρα­νίας, ζητώ­ντας ουσια­στικά από το Κίεβο να προ­σφέρει εγγυ­ήσεις γι’ αυτά τα απο­θέματα ως αντάλ­λαγμα για τη συνέχιση της αμε­ρι­κα­νι­κής υπο­στήρι­ξης.

Το πολι­τικό πλαίσιο που δια­μορ­φώ­νε­ται στις δια­πραγ­μα­τεύσεις παρα­πέμπει σε μια λύση που παγώ­νει τον πόλεμο στη γραμμή του μετώ­που, με όρους ευνοϊκούς για τη Ρωσία. Η Ουκρα­νία πιέζε­ται να παρα­χω­ρήσει πόρους και εδάφη, ενώ η Μόσχα δεν κάνει πίσω στις εδα­φι­κές διε­κδι­κήσεις της ανα­φο­ρικά με την περιοχή του Ντον­μπάς.

Το άδεια­σμα της Ματσάδο

Η περίπτωση της Μαρία Κορίνα Ματσάδο συμπυ­κνώ­νει τον κυνι­σμό της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής Τραμπ. Αφού προ­βλήθηκε διε­θνώς ως σύμ­βολο της «δημο­κρα­τι­κής αντι­πο­λίτευ­σης» στη Βενε­ζου­έλα και τιμήθηκε από τη Δύση με κορυ­φαία πολι­τική ανα­γνώ­ριση και το βρα­βείο Νόμπελ Ειρήνης για το 2025, εγκα­τα­λείφθηκε τη στιγμή που η παρου­σία της πιθα­νότατα έπαψε να εξυ­πη­ρε­τεί τα αμε­ρι­κα­νικά σχέδια.

Μετά τη στρα­τι­ω­τική επίθεση στη Βενε­ζου­έλα και την απα­γωγή του Νικο­λάς Μαδούρο, ο Τραμπ δεν υπο­στήριξε τη Ματσάδο ως πιθανή ηγέτιδα στη νέα κυβέρ­νηση, αμφι­σβη­τώ­ντας ότι δια­θέτει την απαι­τούμενη λαϊκή υπο­στήριξη. Παρ’ όλα αυτά εξήρε την «υπέροχη χει­ρο­νο­μία» της επι­κε­φα­λής της αντι­πο­λίτευ­σης της Βενε­ζου­έλας, όταν η Ματσάδο τού πρόσφερε το μετάλ­λιο του Νόμπελ Ειρήνης που της απο­νε­μήθηκε κατά τη διάρ­κεια συνάντη­σής τους στον Λευκό Οίκο.

Πηγή: www.documentonews.gr

Μελέτη ΚΕΠΥ - Eteron: ''Σημάδια βαθιάς ρηγμάτωσης στο ΕΣΥ''

Τι δείχνει η διαχρονική αποτίμηση βασικών δεικτών του στην 14ετή περίοδο των δύο διαδοχικών κρίσεων (οικονομικής και υγειονομικής). Πρόταση για επαναφορά του ΕΣΥ στις "εργοστασιακές ρυθμίσεις".

του Βασίλη Ιγνατιάδη 

Σημάδια "βαθιάς ρηγμάτωσης" έχει αφήσει στο Εθνικό Σύστημα Υγείας η 14ετής περίοδος των διαδοχικών κρίσεων (οικονομικής και υγειονομικής), σύμφωνα με τα ευρήματα μελέτης του Κέντρου Έρευνας και Εκπαίδευσης στη Δημόσια Υγεία, την Πολιτική Υγείας και την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΚΕΠΥ) και του Ινστιτούτου Eteron για την Έρευνα και την Κοινωνική Αλλαγή.

Όπως ανέφερε ο αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Υγείας στο ΑΠΘ, Ηλίας Κονδύλης, σε εκδήλωση παρουσίασης της μελέτης, η 14ετής υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση του ΕΣΥ, η μείωση του μόνιμου προσωπικού στα νοσοκομεία, ακόμη και μετά την πανδημία, η φυγή ιατρικού προσωπικού από τις δομές πρωτοβάθμιας φροντίδας, η αδυναμία ανάκαμψης της λειτουργικότητας του ΕΣΥ (χειρουργείων, επισκέψεων στα Κέντρα Υγείας κ.ά.) στα προ πανδημίας επίπεδα, καθώς και οι ανθεκτικά υψηλές ανικανοποίητες ιατρικές ανάγκες μετά την πανδημία, καταδεικνύουν την ανάγκη επείγουσας ανάταξης του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Η μελέτη

Η μελέτη επιχείρησε μια διαχρονική αποτίμηση βασικών δεικτών του Εθνικού Συστήματος Υγείας για την περίοδο 2009 έως 2024, χωρισμένη σε τρεις χρονικές περιόδους:

• Την περίοδο της οικονομικής κρίσης και αμέσως μετά από αυτήν (2009 - 2019).
• Την περίοδο της πανδημικής κρίσης και αμέσως μετά από αυτήν (2020 - 2024).
• Τη συνολική περίοδο μελέτης, δηλαδή αθροιστικά της οικονομικής και πανδημικής κρίσης (2009 - 2024).

Οικονομική κρίση: Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, την περίοδο 2009 - 2019 η δημόσια δαπάνη Υγείας στην Ελλάδα σε σταθερές/αποπληθωρισμένες τιμές ελαττώθηκε κατά 43,3%, συμπαρασύροντας και τη συνολική χρηματοδότηση των νοσοκομείων του ΕΣΥ η οποία ελαττώθηκε κατά 36,3% κατά την ίδια χρονική περίοδο.

Μεταξύ 2009 και 2019 το ΕΣΥ απώλεσε το 13,6% των νοσοκομείων του μέσω κλεισίματος ή συγχωνεύσεων τους και το 23,5% των νοσοκομειακών του κλινών. Το υγειονομικό προσωπικό στα νοσοκομεία του ΕΣΥ την ίδια χρονική περίοδο ελαττώθηκε κατά 12,9% ενώ το υγειονομικό προσωπικό στα Κέντρα Υγείας του ΕΣΥ ελαττώθηκε κατά 11,2%.

Ο πληθυσμός που ανέφερε ανικανοποίητες ιατρικές ανάγκες αυξήθηκε κατά 28,2%

Πανδημική κρίση: Σύμφωνα με τη μελέτη, την περίοδο 2019 - 2024, παρότι η δημόσια δαπάνη υγείας σε σταθερές/αποπληθωρισμένες τιμές αυξήθηκε κατά 9,7%, η συνολική χρηματοδότηση των νοσοκομείων του ΕΣΥ μειώθηκε κατά 2,6%. Αντιστοίχως, παρότι την περίοδο 2019 - 2024 το συνολικό υγειονομικό προσωπικό στα νοσοκομεία του ΕΣΥ αυξήθηκε κατά 9%, το μόνιμο προσωπικό στα νοσοκομεία του ΕΣΥ μειώθηκε κατά 0,5%. Επιπρόσθετα, το υγειονομικό προσωπικό στις δομές ΠΦΥ του ΕΣΥ κατά την ίδια χρονική περίοδο μειώθηκε κατά 3,1%, εξαιτίας της μείωσης κατά 9,8% των ιατρών που υπηρετούν σε αυτές τις δομές.        

Την περίοδο 2019 - 2023, κατά τη διάρκεια δηλαδή της πανδημίας, πραγματοποιήθηκαν αθροιστικά 843.097 λιγότερες νοσηλείες και 355.797 λιγότερες χειρουργικές επεμβάσεις στα νοσοκομεία του ΕΣΥ καθώς και 9,7 εκατ. λιγότερες επισκέψεις στις δομές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ) του ΕΣΥ σε σχέση με τα προ-πανδημίας επίπεδα. Ακόμη και το 2024, 1 χρόνο μετά το τέλος της πανδημίας και 5 χρόνια από την έναρξη της, οι χειρουργικές επεμβάσεις στα νοσοκομεία του ΕΣΥ και οι επισκέψεις στις δομές ΠΦΥ του ΕΣΥ παρέμεναν αντίστοιχα κατά 1,9% και 16,6% μειωμένες σε σχέση με τα προ-πανδημίας επίπεδα του 2019.

Ο πληθυσμός που ανέφερε ανικανοποίητες ιατρικές ανάγκες αυξήθηκε κατά 48,4%, λόγω και του φόβου ή της αδυναμίας προσέλευσης σε υπηρεσίες Υγείας.

Μετά τις δύο κρίσεις: Το 2024, η δημόσια δαπάνη υγείας στην Ελλάδα και η συνολική χρηματοδότηση των νοσοκομείων του ΕΣΥ παρέμεναν κατά 37,7% και κατά 38% αντίστοιχα μικρότερες σε σχέση με τα προ-κρίσεων επίπεδα του 2009. Οι μελετητές υπολογίζουν την αθροιστική απώλεια μόνο της δημόσιας χρηματοδότησης προς στα νοσοκομεία του ΕΣΥ στο ποσό των 38 δισ. ευρώ, στην 14ετία.

Το 2024 επίσης το ΕΣΥ εξακολουθούσε να διαθέτει 12,9% λιγότερα νοσοκομεία, 14,6% λιγότερες νοσοκομειακές κλίνες και 9,6% λιγότερο νοσοκομειακό προσωπικό σε σχέση με τα προ-κρίσεων επίπεδα του 2009, ενώ 11,7% του υπηρετούντος προσωπικού στα νοσοκομεία του ΕΣΥ το 2024 εξακολουθούσε να εργάζεται ως επικουρικό προσωπικό με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Μετά την πανδημία, την περίοδο 2023-24, οι ανικανοποίητες ιατρικές ανάγκες στον ελληνικό πληθυσμό δεν αποκλιμακώθηκαν: «Ένας στους οκτώ μετά την πανδημία (13,5%) δηλώνει ότι χρειάζεται γιατρό και δεν τον έχει», ανέφερε ο κ.Κονδύλης

Σχέδιο ανάταξης

Με βάση τα ευρήματα της έκθεσης, οι συγγραφείς θεωρούν επείγουσα την ανάγκη ανάταξης του ΕΣΥ. Σύμφωνα με τις προτάσεις πολιτικής, η επαναφορά του ΕΣΥ ακόμη και στα πλημμελή επίπεδα του 2009, θα προϋπέθετε:

• Την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης των νοσοκομείων του ΕΣΥ κατά 2 δισ.€ ετησίως (από 3,6 δισ.€ δηλαδή το 2023 σε 5,6 δισ.€ - σε σταθερές/αποπληθωρισμένες τιμές του 2020). "Μια Belharra κοστίζει 1,2 δισ., συν τον εξοπλισμό της, φτάνει στα 2 δισ.", παρατήρησε ο κ. Κονδύλης
• Την ανάκτηση 5.778 νοσοκομειακών κλινών (ισοδύναμες δηλαδή 6 νοσοκομείων δυναμικότητας το καθένα αντίστοιχης με αυτής του Γ.Ν. Ευαγγελισμός στην Αθήνα ή του Γ.Ν. Ιπποκράτειο στη Θεσσαλονίκη).
• Πέραν της ετήσιας κάλυψης των αποχωρήσεων (λόγω συνταξιοδότησης, παραιτήσεων ή θανάτων), την πρόσθετη πρόσληψη 11.000 μόνιμων εργαζόμενων (8.884 στα νοσοκομεία του ΕΣΥ και κατ’ εκτίμηση 1.300 - 2.000 στις δομές ΠΦΥ του ΕΣΥ) καθώς και την μονιμοποίηση των 9.884 επικουρικών υπαλλήλων που υπηρετούν σήμερα στα νοσοκομεία του ΕΣΥ.
• επαναφορά του ΕΣΥ στις "εργοστασιακές ρυθμίσεις", με πλήρη και αποκλειστική απασχόληση του προσωπικού και κατάργηση χρεώσεων υπηρεσιών στους πολίτες, είτε στην πρωινή είτε στην απογευματινή λειτουργία των νοσοκομείων.

-------------------------------------------------------------------------

Βασίλης Ιγνατιάδης: Έγινα δημοσιογράφος γιατί δεν κατάφερα να γίνω αρχαιολόγος. Από το 1994 είμαι «σκαπανέας» ειδήσεων, ανθρώπινων ιστοριών κι επιτευγμάτων. Ξεκίνησα από τα ερτζιανά και το τότε εναλλακτικό ενημερωτικό «Ράδιο Παρατηρητής» στη Θεσσαλονίκη. Όταν ανακάλυψα πως μου ταιριάζει περισσότερο ο γραπτός λόγος εντάχθηκα στο δυναμικό του ανταποκριτικού γραφείου των εφημερίδων «Έθνος» και «Έθνος της Κυριακής». Σε αυτό εργάστηκα επί 24 συναπτά έτη, από το 1996 ως το 2020, καλύπτοντας γεγονότα και πληθώρα θεμάτων από τη Μακεδονία, τη Θράκη, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και το Βόρειο Αιγαίο. Ενδιάμεσα είχα παράλληλες τακτικές και έκτακτες συνεργασίες με τοπικά Μέσα, όπως ένθετες εκδόσεις του «Αγγελιοφόρου» και του ειδικού Τύπου, ενώ για ένα «φεγγάρι» έδινα ανταποκρίσεις σε αθηναϊκό ραδιόφωνο. Κοινός παρανομαστής της οπτικής μου είναι πάντα ο άνθρωπος, τα προβλήματα, οι ανάγκες, οι αξίες και η δημιουργικότητά του. Την ίδια προσέγγιση ακολουθώ και στο iatronet, με το οποίο έχω την τιμή να συνεργάζομαι από το Νοέμβριο του 2020, ως ανταποκριτής για τη Βόρεια Ελλάδα. Είμαι σύζυγος τη Μαργαρίτας και πατέρας της Έλενας. Σε ώρες χαλάρωσης ασχολούμαι με αστυνομικά μυθιστορήματα και ταινίες, βιβλία ιστορίας, μουσική και τρέξιμο μεσαίων αποστάσεων.

Πηγή: www.iatronet.gr

Η ψευδαίσθηση της δημοκρατίας — όταν η εξουσία δεν ανήκει στους εκλεγμένους αλλά στις βιομηχανίες

από NewsRoom3

του Τζέφρι Τάκερ

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανέλαβε για πρώτη φορά την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, πίστευε –όπως κάθε λογικός άνθρωπος θα υπέθετε– ότι ο Πρόεδρος είναι ο επικεφαλής του κράτους, ο ανώτατος διαχειριστής της εκτελεστικής εξουσίας, ο άνθρωπος που, βάσει του Συντάγματος, έχει τη δύναμη να ορίζει πολιτική και να κυβερνά. Σύντομα, όμως, διαπίστωσε ότι το αξίωμα του Προέδρου στις ΗΠΑ δεν είναι αυτό που φαίνεται.

Κάτω από την επίσημη κορυφή της εξουσίας απλώνεται ένας τεράστιος, αθέατος μηχανισμός: οι υπηρεσίες, τα γραφεία, τα ιδρύματα, οι επιτροπές, οι «ανεξάρτητες αρχές» και οι μόνιμοι γραφειοκράτες, που λειτουργούν με δική τους λογική, δικούς τους κανόνες και συχνά με δικά τους συμφέροντα. Αυτό που στην καθημερινή πολιτική γλώσσα ονομάζεται «βαθύ κράτος». Ο Τραμπ το έζησε στο πετσί του: όταν προσπάθησε να εφαρμόσει την ατζέντα του, είδε τις ίδιες τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες να συνωμοτούν μαζί με τα μεγάλα ΜΜΕ για να τον εμποδίσουν. Το σύστημα αυτοπροστατευόταν.
Linkwise
Ύστερα από τέσσερα χρόνια σύγκρουσης με αυτό το τέρας, αποχώρησε γνωρίζοντας κάτι που κανένα πανεπιστήμιο δεν διδάσκει: ο Πρόεδρος μπορεί να είναι το πρόσωπο του κράτους, αλλά το κράτος κυβερνά μόνο του. Όταν επέστρεψε, το 2024, η αποφασιστικότητά του ήταν διαφορετική. Δεν ήθελε απλώς να εκλεγεί – ήθελε να κυβερνήσει πραγματικά. Ήθελε να αποδείξει ότι ο λαός, μέσω του εκλεγμένου του εκπροσώπου, μπορεί ακόμη να επιβληθεί στον μηχανισμό που έχει γίνει αυτόνομος και απροσπέλαστος.
Όμως, όπως διαπιστώνουν πολλοί υπουργοί και αξιωματούχοι κάθε κυβέρνησης, το έργο είναι σχεδόν αδύνατο. Οι γραφειοκρατίες έχουν θεσμική μνήμη δεκαετιών. Οι μηχανισμοί λειτουργούν μόνοι τους, με το δικό τους προσωπικό, τους δικούς τους νομικούς συμβούλους, τα δικά τους κονδύλια και τις δικές τους διασυνδέσεις με ιδιωτικά συμφέροντα. Όποιος προσπαθεί να τους ελέγξει, συχνά αισθάνεται σαν ένας ξένος μέσα σε ένα αυτόνομο σύστημα. Οι υπουργοί και οι γενικοί γραμματείς, όπως λένε μεταξύ τους, δεν είναι παρά «προσωπεία» που μιλούν στο όνομα ενός κράτους που έχει δική του βούληση.
Η εμπειρία του Τραμπ –η σύγκρουση του αιρετού με τον μόνιμο μηχανισμό– δεν είναι νέα. Στην πραγματικότητα, φέρνει στην επιφάνεια ένα ερώτημα που απασχολεί την πολιτική φιλοσοφία εδώ και δυόμιση χιλιετίες: τι είναι το κράτος; Ποιος κυβερνά;
Ο Πλάτων φαντάστηκε το κράτος ως ζωντανό οργανισμό, καθρέφτη της ανθρώπινης ψυχής. Οι κυβερνήτες, οι φιλόσοφοι-βασιλείς, αντιστοιχούσαν στη λογική· οι φύλακες, δηλαδή οι στρατιωτικοί, στο θάρρος· και οι παραγωγοί, δηλαδή ο λαός, στην επιθυμία. Όταν κάθε μέρος της κοινωνίας εκτελεί τη λειτουργία του αρμονικά, γεννιέται η δικαιοσύνη. Το κράτος είναι μια ηθική ολότητα.

Ο Αριστοτέλης, πιο ρεαλιστής, διέκρινε ότι η πολιτεία δενείναι ψυχή, αλλα εργαλείο. Έχει λειτουργίες και θεσμούς, και ο σκοπός της είναι η ευδαιμονία των πολιτών μέσω της παιδείας και των νόμων. Πρότεινε ένα «μικτό πολίτευμα» – συνδυασμό μοναρχικών, ολιγαρχικών και δημοκρατικών στοιχείων – ώστε καμία τάξη να μην αποκτά απόλυτη εξουσία. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα της ισορροπίας.

Στον 17ο αιώνα, οι θεωρητικοί του Διαφωτισμού μετέφεραν τη συζήτηση από την ηθική στην επιβίωση. Ο Thomas Hobbes, μέσα στον τρόμο του αγγλικού εμφυλίου, είδε το κράτος ως Λεβιάθαν – ένα τέρας απαραίτητο για να αποτρέψει τον πόλεμο όλων εναντίον όλων. Χωρίς κράτος, έλεγε, η ζωή είναι «μοναχική, φτωχή, άγρια και σύντομη».
Ο John Lockg, αντίθετα, είδε το κράτος ως «αναγκαίο κακό». Υπάρχει για να προστατεύει την ιδιοκτησία και την ελευθερία. Αν τις καταπατήσει, ο λαός έχει δικαίωμα να το ανατρέψει. Από τον Λοκ προέρχεται το πνεύμα της Αμερικανικής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας – το κράτος υπάρχει χάρη στη συναίνεση των κυβερνωμένων.
Στον 19ο αιώνα, ο Χέγκελ επανέφερε το κράτος στη σφαίρα του μεταφυσικού. Το είδε ως «τον Θεό που πορεύεται επί της γης». Το κράτος δεν είναι εργαλείο, αλλά πεπρωμένο. Η ιστορία, κατά τον Χέγκελ, προχωρά μέσα από τη σύγκρουση ιδεών, ώσπου να επικρατήσει η «απόλυτη ελευθερία» – δηλαδή η λογική του ίδιου του κράτους. Από αυτή την ιδέα γεννήθηκε ο ολοκληρωτισμός του 20ού αιώνα: ο εθνικοσοσιαλισμός στα δεξιά, ο κομμουνισμός στα αριστερά. Και στις δύο περιπτώσεις, το κράτος έγινε θεός.

Απέναντι σε αυτήν τη θεοποίηση, άλλοι στοχαστές ύψωσαν το ανάστημά τους. Ο Φραντς Όπενχαϊμερ, στις αρχές του 20ού αιώνα, έγραψε πως το κράτος δεν είναι προϊόν κοινωνικής ανάγκης αλλά εισβολής: μια ομάδα ανθρώπων που κατακτά μια άλλη και οργανώνει την κυριαρχία της. Το κράτος είναι εξωγενές, παράσιτο πάνω στην κοινωνία. Αυτή η άποψη επηρέασε φιλελεύθερους και αναρχικούς θεωρητικούς όπως ο  Άλμπερτ Τζέι Νοκ και ο Μάρεϊ Ροθμπαρντ. Για εκείνους, το κράτος είναι η πηγή κάθε εκμετάλλευσης, και η λύση δεν είναι η βίαιη κατάρρευσή του, αλλά η υπέρβασή του μέσα από ελεύθερη συνεργασία και ιδιοκτησία – μια κοινωνία χωρίς εξαναγκασμό, όπου η τάξη γεννιέται φυσικά.

Ανάμεσα σε αυτές τις αντιλήψεις κινήθηκε ο Μπερτράν ντε Ζουνεβέλ, που πρότεινε μια πιο ιστορική εξήγηση. Το κράτος, έλεγε, δεν δημιουργείται από κατάκτηση αλλά από εξέλιξη. Οι φυσικές ελίτ μιας κοινωνίας –οι πιο ικανοί, οι πιο σεβαστοί– αναλαμβάνουν ρόλο διαιτητών και με τον χρόνο αποκτούν το μονοπώλιο της νόμιμης βίας. Το κράτος, λοιπόν, είναι έκφραση της κοινωνικής ιεραρχίας. Ο Έρικ φον Κυνελτ-Λεντιν, ο Χανς-Χερμαν Χοππε και σύγχρονοι διανοητές όπως ο Άουρον ΜακΙντάϊρ ανέπτυξαν αυτήν την ιδέα: το κράτος είναι μηχανισμός των ελίτ – άλλοτε προς όφελος του λαού, άλλοτε εις βάρος του.

Τον 20ό αιώνα, ένας άλλος ιστορικός, ο Γκάμπριελ Κόλκο, ανέλυσε τη μετάβαση προς το βιομηχανικό κράτος. Σύμφωνα με τη μελέτη του για την εποχή του προοδευτισμού στις ΗΠΑ, δεν είναι οι πολιτικοί ούτε οι γραφειοκράτες που καθοδηγούν το κράτος, αλλά οι βιομηχανικοί ηγέτες. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, κάθε μεγάλη κρατική υπηρεσία δημιουργήθηκε από τα ίδια τα βιομηχανικά συμφέροντα που υποτίθεται πως θα ρύθμιζε. Ο Νόμος περί Καθαρών Τροφίμων και Φαρμάκων του 1906 δεν ήταν έργο καταναλωτών, αλλά της βιομηχανίας που ήθελε να εξασφαλίσει κρατική κάλυψη και να αποκλείσει τους ανταγωνιστές της. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα δημιουργήθηκε από τις τράπεζες για να ρυθμίζουν τον εαυτό τους. Το Υπουργείο Εμπορίου και το Υπουργείο Εργασίας ήταν προϊόντα εταιρικών συμφωνιών.

Ο Τζέιμς Μπέρνχαμ περιέγραψε αυτήν τη νέα πραγματικότητα ως «τη διαχειριστική επανάσταση»: η εξουσία περνά από τους εκλεγμένους πολιτικούς στους τεχνοκράτες, τους «διαχειριστές» των εταιρειών και των κρατικών υπηρεσιών. Αυτοί παρουσιάζουν την εξουσία τους ως επιστήμη, την ικανότητά τους ως ανώτερη της λαϊκής βούλησης. Ο C. Wright Mills, ο Domhoff και ο Quigley ανέλυσαν πώς αυτή η νέα τάξη των «ειδικών» ελέγχει κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής.

Από αυτήν τη μακρά παράδοση προκύπτει μια ανατριχιαστικά ρεαλιστική εικόνα: το σύγχρονο κράτος δεν είναι όργανο του λαού, αλλά συμμαχία μεταξύ πολιτικής και βιομηχανικής εξουσίας. Είναι ένα καρτέλ συμφερόντων που επιδιώκει να διατηρεί τον έλεγχο μέσω ρυθμίσεων, επιχορηγήσεων, και «επιστημονικής» νομιμοποίησης. Η δημοκρατία είναι το προσωπείο· πίσω της λειτουργεί ένα σύνθετο πλέγμα ιδιωτικών εταιρειών, θεσμών και υπηρεσιών που συνεργάζονται για να διατηρούν την ισορροπία ισχύος.
Παραδείγματα αφθονούν: ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) χρηματοδοτείται κατά το ήμισυ από τη φαρμακοβιομηχανία και μοιράζεται μαζί της πνευματικά δικαιώματα. Ο ίδιος μηχανισμός διέπει το NIH, το CDC και το Υπουργείο Υγείας. Οι φαρμακοβιομηχανίες καθορίζουν την πολιτική δημόσιας υγείας, όπως απέδειξε η πανδημία της COVID-19, όταν τα φαρμακεία (όπως η CVS) απέσυραν θεραπείες από τα ράφια τους για να προωθήσουν τα νέα εμβόλια mRNA. Το Υπουργείο Παιδείας βρίσκεται υπό τον έλεγχο των συνδικάτων, το Υπουργείο Γεωργίας της αγροτοβιομηχανίας, το Υπουργείο Άμυνας της πολεμικής βιομηχανίας. Όπου υπάρχει κράτος, υπάρχει και ο κλάδος που το καθοδηγεί.
Το "βιομηχανικό κράτος" έχει τρία επίπεδα: το βαθύ επίπεδο των μυστικών υπηρεσιών και των ψηφιακών κολοσσών που συνεργάζονται σε συμβόλαια δισεκατομμυρίων· το ενδιάμεσο επίπεδο των ίδιων των υπηρεσιών που ρυθμίζουν και κατανέμουν κονδύλια· και το επιφανειακό επίπεδο, όπου οι «ρυθμιζόμενοι» τομείς – οι εταιρείες – συμμορφώνονται, γνωρίζοντας ότι το κράτος προστατεύει τα συμφέροντά τους.

Αυτό το μοντέλο δεν είναι νέο. Αν δούμε την Εκκλησία του Μεσαίωνα ως «βιομηχανία πίστης» ή τις στρατιωτικές δυνάμεις της Ρώμης ως «βιομηχανία πολέμου», αναγνωρίζουμε τα ίδια μοτίβα: οι δομές εξουσίας είναι πάντα οικονομικά οργανωμένες. Ο ιδεαλισμός του Πλάτωνα και του Χέγκελ καταρρέει, ο ρεαλισμός του Χομπς και του Λοκ επιβεβαιώνεται, και οι θεωρίες του Μαρξ και του Ρόθμπαρντ αποκτούν ιστορική σάρκα.
Το συμπέρασμα είναι σκληρό: το κράτος δεν μπορεί να «καθαριστεί». Είναι το ίδιο το έλος που παράγει τη διαφθορά. Οι θεσμοί δεν έχουν σχεδιαστεί για να αυτομεταρρυθμίζονται, αλλά για να διατηρούν το υπάρχον. Ο Τραμπ, στην απόπειρά του να το ανατρέψει, συγκρούεται όχι με πρόσωπα, αλλά με το ίδιο το οικοδόμημα της σύγχρονης εξουσίας. Και κάθε του επιτυχία –όσο περιορισμένη κι αν είναι– αποτελεί ανωμαλία σε ένα σύστημα που αντιστέκεται σε κάθε αλλαγή.
Ίσως, όμως, να υπάρχει ένα μόνο αντίδοτο. Ο Ντέιβιντ Χιούμ το είχε εντοπίσει αιώνες πριν: η εξουσία των κυβερνώντων στηρίζεται αποκλειστικά στην *άποψη* των κυβερνωμένων. «Η βία», έγραφε, «είναι πάντα με το μέρος του λαού· οι κυβερνήτες δεν έχουν τίποτε άλλο να τους στηρίζει παρά τη γνώμη». Αν αλλάξει η κοινή γνώμη, αν οι άνθρωποι πάψουν να αποδέχονται την ψευδαίσθηση, τότε το κράτος –οποιαδήποτε μορφή του– καταρρέει.

Αυτό είναι το πραγματικό πεδίο μάχης. Όχι στα υπουργεία, ούτε στις αίθουσες της εξουσίας, αλλά μέσα στο μυαλό των πολιτών. Εκεί όπου γεννιέται η πίστη στην εξουσία ή η αμφισβήτησή της. Γιατί, τελικά, η πιο βαθιά αλήθεια της πολιτικής είναι αυτή: κάθε κράτος, όσο πανίσχυρο κι αν φαίνεται, υπάρχει μόνο όσο οι πολίτες του το πιστεύουν. Όταν πάψουν να το πιστεύουν, παύει κι αυτό να υπάρχει.

www.primenews.press

Η Ελλάδα και το «μαγειρείο της ιστορίας»

Τι θα πράξει η Ελλάδα μπροστά σε αυτή τη νέα πραγματικότητα; Η εξίσωση είναι πολύ δύσκολη

του Μιχάλη Ψύλου 

psilosm@naftemporiki.gr

«Ο Τραμπ, ένας νέος Τζον Γουέιν που υπόσχεται σύνορα, νόμο και τάξη σε όσους δεν τα έχουν πια, αλλά ταυτοχρόνως είναι και καθησυχαστικός», λέει ένας Ευρωπαίος, βετεράνος διπλωμάτης, συγκρίνοντας τον εμβληματικό μεταπολεμικό κινηματογραφικό καουμπόι, με τα όσα συνέβησαν στο Νταβός.

«Η απόφαση  του προέδρου Τραμπ να συγκροτήσει το λεγόμενο «Συμβούλιο Ειρήνης», θέτει σε δοκιμασία την μεταπολεμική γεωπολιτική αρχιτεκτονική του πλανήτη, λέει ο βετεράνος διπλωμάτης στη Ναυτεμπορική.

Ο «ΟΗΕ τσέπης», όπως χαρακτηρίστηκε το Συμβούλιο Ειρήνης από Ευρωπαίους διπλωμάτες, συνιστά μια ασυνήθιστη υβριδική μορφή «ειρηνευτικής δράσης». Αυτό το Συμβούλιο Ειρήνης, λένε στη Ναυτεμπορική, «σχεδιάστηκε από τον πρόεδρο  Τραμπ ως μια εμπορική επιχείρηση διατήρησης της ειρήνης που υποτάσσεται πλήρως στους στόχους του, με εντυπωσιακές οικονομικές συνδρομές».

Ο Αμερικανός πρόεδρος ακολουθεί μια πολιτική που παρουσιάζεται ρεαλιστική χωρίς καμία ωραιοποίηση ή περιττά στοιχεία, και αυτό προκαλεί αναταραχή. Χρησιμοποιεί την απειλή ως μέσο άσκησης εξουσίας και όχι την υποκρισία, και επομένως χωρίς  περιορισμούς.

Απέχθεια για τον ΟΗΕ

Κατ’ αρχήν, το Συμβούλιο πηγάζει από την απέχθεια του Ντόναλντ Τραμπ για τον ΟΗΕ, που η Αμερική βοήθησε καθοριστικά στην ίδρυσή του πριν από 8 δεκαετίες. Ο Τραμπ είδε όμως ότι πλέον ότι πολλές χώρες του Παγκόσμιου Νότου συμμερίζονται αυτό το συναίσθημα.

Οι επικρίσεις του Αμερικανού προέδρου για έναν υπερβολικά γραφειοκρατικό και συχνά ανίσχυρο οργανισμό είναι σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένες, ακόμη και αν η Ουάσινγκτον έχει συμβάλει σημαντικά στην παράλυσή του, κυρίως μέσω των πολυάριθμων βέτο  στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

Αλλά ένα Συμβούλιο Ειρήνης οργανωμένο γύρω από έναν άνθρωπο που, με τα δικά του λόγια, δεν αναγνωρίζει κανένα όριο εκτός από την «ηθική» του, φαίνεται για πολλές χώρες σε αυτό το στάδιο, να είναι η χειρότερη δυνατή εναλλακτική διέξοδος στην παράλυση του ΟΗΕ.

Διεθνές Διευθυντήριο

Είναι ένα διεθνές διευθυντήριο: δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να επιβληθούν μόνες τους, χρειάζονται μια σχεδόν αυλική δομή για να τις υποστηρίξουν. Το πιο κρίσιμο σημείο για τις ΗΠΑ εδώ είναι να δημιουργήσουν ένα φόρουμ όπου δεν θα υπάρχει βέτο από την Κίνα και τη Ρωσία.

Κάπου 22 χώρες έχουν μάλιστα υπογράψει ήδη τη συμμετοχή τους-στην πλειονότητά τους κράτη, που δεν φημίζονται τόσο για την προάσπιση των δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι μεγάλες Δυτικές δυνάμεις , όπως η  Γερμανία , η Γαλλία και η Βρετανία, οι οποίες θεωρούνται φυσικοί σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών, αρνούνται προς το παρόν να μετάσχουν.

Θα υπάρξει φυσικά μεγάλη πίεση από τις ΗΠΑ να αλλάξουν γνώμη και μένει να δούμε πώς θα εκφραστεί στο άμεσο μέλλον. Πρέπει όμως να είμαστε ρεαλιστές: το Συμβούλιο Ειρήνης , εάν παράγει ορισμένα αποτελέσματα, θα αναγκάσει επίσης τον ΟΗΕ και την παγκόσμια διακυβέρνηση να επανεξετάσουν το ρόλο τους. Αν ο Τραμπ «επιλύσει» τελικά  το ζήτημα της Γροιλανδίας όπως επιθυμεί, μπορεί να χρησιμοποιήσει τον ίδιο μηχανισμό απειλών και κινήτρων για να φέρει με κάποιο τρόπο την Ευρώπη σε αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων.

Το ελληνικό αδιέξοδο

Τι θα πράξει η Ελλάδα μπροστά σε αυτή τη νέα πραγματικότητα; Η εξίσωση είναι πολύ δύσκολη, στο βαθμό μάλιστα που ήδη τέσσερις γειτονικές χώρες -Τουρκία, Βουλγαρία, Αλβανία και το Κόσοβο- ανακοίνωσαν τη συμμετοχή τους, δημιουργώντας ένα «τόξο» γύρω από τα βορειοανατολικά σύνορά μας, αλλά κυρίως, προνομιακές σχέσεις με τον Τραμπ.

Ερωτηθείς για το Συμβούλιο της Ειρήνης, ο Έλληνας πρωθυπουργός τόνισε ότι « έτσι όπως είναι διατυπωμένο – όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά σχεδόν όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες-έχουμε δυσκολία να συμμετέχουμε». Ο πρωθυπουργός στάθηκε βέβαια στον αρχικό προορισμό του Συμβουλίου Ειρήνης, που  ήταν εξ αρχής η ειρήνευση στην Γάζα. Μόνο που η λέξη Γάζα απουσιάζει από το καταστατικό του Συμβουλίου.

Σε κάθε περίπτωση, η Αθήνα πρέπει να προσμετρήσει το κόστος της απουσίας από το Συμβούλιο ,  σε μια εποχή γεωπολιτικής αναδιάταξης, όπου ολόκληρος ο κόσμος αλλάζει. Η εικόνα που τελικά εξέπεμψε η χώρα ήταν εκείνη της αμηχανίας και της απουσίας, σε μια στιγμή όπου η γεωπολιτική βαρύτητα μετριέται όχι μόνο με δηλώσεις, αλλά με φυσική παρουσία στο τραπέζι των διαβουλεύσεων.

Το γεγονός ότι χώρες με σαφώς μικρότερο διπλωματικό αποτύπωμα ή ακόμη και οντότητες με αμφισβητούμενο διεθνές καθεστώς βρέθηκαν εκεί, εντείνει τα ερωτήματα για τις στρατηγικές προτεραιότητες της Αθήνας. Οταν μάλιστα στο Συμβούλιο Ειρήνης μετέχει όχι μόνο η Τουρκία, αλλά και το Ισραήλ.

Ειδικά, η συμμετοχή της Άγκυρας πρέπει να να είχε ληφθεί σοβαρά υπόψη από την Αθήνα. Η απουσία από τις διαβουλεύσεις σε ένα Συμβούλιο όπου θα συζητούνται ζητήματα που αγγίζουν άμεσα τα ελληνικά συμφέροντα, είναι αναμφίβολα μεγάλος και πολύ σοβαρός, πονοκέφαλος για τη χώρα μας. Η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει ότι λανθασμένες εκτιμήσεις ή καθυστερημένες αντιδράσεις, μπορούν να οδηγήσουν σε απώλεια θέσεων σε κρίσιμα φόρουμ, όπως συνέβη και στις διεθνείς συζητήσεις για τη Λιβύη, όπου η ελληνική φωνή βρέθηκε εκ των υστέρων να διεκδικεί χώρο που είχε ήδη καταληφθεί από άλλους.

Σε ρόλο θεατή;

Σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρώπη εμφανίζεται αδύναμη να υπερασπιστεί τον παγκόσμιο ρόλο της, μετά τον αιφνιδιασμό που προκάλεσε η συναλλακτική προσέγγιση της Ουάσιγκτον επί Τραμπ, για την Ελλάδα είναι «πολυτέλεια» να απέχει από κάθε φόρουμ όπου συζητείται η αρχιτεκτονική ασφάλειας της επόμενης ημέρας.

Η Ανατολική Μεσόγειος, η Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια παραμένουν ζώνες αλληλοεπικαλυπτόμενων κρίσεων, στις οποίες η χώρα μας διαθέτει αντικειμενικό συμφέρον να παρίσταται με φωνή και πρωτοβουλία. Η γεωγραφία και το ιστορικό της κεφάλαιο προσφέρουν στην Ελλάδα τη δυνατότητα να λειτουργεί ως γέφυρα και αξιόπιστος συνομιλητής. Όταν, όμως, απουσιάζει από κρίσιμα τραπέζια, διακινδυνεύει να περιοριστεί στον ρόλο του θεατή στο «μαγειρείο της ιστορίας», εκεί όπου προετοιμάζονται οι πρώτες ύλες των μελλοντικών συμφωνιών.

Το ερώτημα που απομένει είναι κρίσιμο: θα συνεχίσει η χώρα να προσαρμόζει τη στάση της ανάλογα με τις επιλογές άλλων ή θα επενδύσει σε μια συνεκτική, ενεργητική και πολυδιάστατη διπλωματία που της επιτρέπει να διαμορφώνει και όχι απλώς να παρακολουθεί το περιβάλλον ασφαλείας της ευρύτερης περιοχής; Σε έναν κόσμο ταχείας αναδιάταξης, το κόστος της μη παρουσίας συχνά αποδεικνύεται μεγαλύτερο από το ρίσκο της συμμετοχής.

Όπως είπε και ο Καναδός πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνει που κατά πολλούς έκλεψε -μετά τον Τραμπ – την παράσταση στο Νταβός, οι χώρες δεν πρέπει πλέον να βασίζονται μόνο στην «ισχύ των αξιών» τους, αλλά να συνειδητοποιήσουν την «αξία της ισχύος» τους.

Πηγή: www.naftemporiki.gr

Παρέμβαση στις Αντιθέσεις (Κρήτη Tv) με τον Γ. Σαχίνη 23/01/26

Παρέμβαση μου στην εκπομπή Αντιθέσεις και στον Γιώργο Σαχίνη, Κρήτη tv, Παρασκευή 23/1/26 (ΕΔΩ ολόκληρη η εκπομπή) πάνω στις ακόλουθες θεματικές: 

• Η κατάρρευση των κοινών αξιών και του κοινού εθιμικού ορίζοντα που κάποτε συγκρατούσε την κοινωνία. 

• Ο ρόλος της ενοχοποίησης και της θυματοποίησης στην παθητικοποίηση και στην αδράνεια της κοινωνίας.

• Η ψευδαίσθηση επικοινωνίας μέσω οθονών, χωρίς δια ζώσης συνάντηση και φυσική παρουσία, η ραγδαία υποχώρηση του δημόσιου χώρου. 

• Πώς ο σύγχρονος πολιτισμός της "επίπλαστατης θετικότητας" που εξαφανίζει ατομικά και συλλογικά "τραύματα" οδηγεί στο άτομο-μονάδα, κλεισμένο στον εαυτό του; 

• Πως οι νέες γενιές μεγαλώνουν στην "φούσκα" μίας ζωής μόνο με φιλόδοξους στόχους, χωρίς σχέσεις: τα πρότυπα του "νικητή" σε μια πορεία που οι "ήττες" στιγματίζονται ως αποτυχία. 

• Πως ακτινογραφείται η Ελληνική κοινωνία μέσα από τα λεγόμενα συλλογικά και ατομικά "τραύματα" και τι έχει αλλάξει; 

• Πως η ιδιώτευση οδηγεί σε σήψη, παρακμή, αυτοεγκλωβισμό και χειραγώγηση από συστήματα και εξουσίες; Είμαστε "άρρωστες" κοινωνίες με διεξόδους μόνο στη χρήση των αντικαταθλιπτικών και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών ή κάτι άλλο συμβαίνει; 

Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο ιερέας Χαράλαμπος Παπαδόπουλος- πατήρ Λίβυος 

Στην εκπομπή καταθέτουν την οπτική τους οι: -Αντώνης Ανδρουλιδάκης και Ευγενία Σαρηγιαννίδη 

Μητέρες, εργαζόμενες, μαχήτριες της ζωής

Οι εργαζόμενες αυτές, μαχήτριες της ζωής, είχαν επιλέξει να εργάζονται νύχτα επειδή εκείνη την ώρα τα παιδιά τους κοιμούνται.

Η Ντάμα

Πέντε νεαρές γυναίκες, κυρίως μητέρες μικρών παιδιών, δεν επέστρεψαν στα σπίτια τους χθες, μετά τη βραδινή τους βάρδια. Η φονική έκρηξη που έγινε στο εργοστάσιο της εταιρίας «Βιολάντα», στα Τρίκαλα, έβαλε τέλος στη ζωή τους, σκορπίζοντας τη θλίψη στις οικογένειές τους. Το πιο σπαρακτικό της υπόθεσης; Ότι οι εργαζόμενες αυτές, μαχήτριες της ζωής, είχαν επιλέξει να εργάζονται νύχτα επειδή εκείνη την ώρα τα παιδιά τους κοιμούνται. Ήθελαν να έχουν ποιοτικό χρόνο μαζί τους. kalli👠στο X

* Την ίδια στιγμή κάποιοι επέλεξαν στα social media να μας θυμίσουν τη θρεπτική αξία κάποιας σειράς προϊόντων της εταιρείας, το λογότυπο, τις συσκευασίες, λέγοντας ότι η εταιρεία είναι υπόδειγμα και διαθέτει ένα ολοκαίνουργιο οικολογικά φτιαγμένο εργοστάσιο. Τα ίδια και σε ό,τι αφορά στους ιδιοκτήτες και πόσο προκομένοι είναι. Που μπορεί να είναι και έτσι, αλλά μετά από ένα τέτοιο ατύχημα, η ανάγκη κάποιων είναι να πουν όλα τα παραπάνω, αλλά όχι μια κουβέντα για τις μητέρες που δεν θα ξαναδούν τα παιδιά τους; Αδελφη Καμίλη 🎭στο X

* Δεδομένο 1: Η ανεξάρτητη έρευνα της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ) αποκάλυψε πως το 2025 τουλάχιστον 201 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στους στη δουλειά, ενώ άλλοι 332 τραυματίστηκαν πολύ σοβαρά. Σας λένε κάτι αυτοί οι αριθμοί ή όχι; NickΑspetosστο X

* Δεδομένο 2: Ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων, Δημήτρης Αρμάγος, μιλώντας στο documentonews.gr, τόνισε: «Έχουμε κάνει πολλές παρεμβάσεις στην περιοχή για τα εργατικά δυστυχήματα, έχουμε κάνει και ειδική εκδήλωση για αυτό το θέμα. Δυστυχώς φωνή βοώντος εν τη ερήμω όταν πρόκειται να τηρηθούν μέτρα υγείας και ασφάλειας και να είναι αποτελεσματικά για τους εργάτες» και πως «Με τη συγκεκριμένη εργοδοσία δεν είχαμε και την καλύτερη αντιμετώπιση. Βρεθήκαμε στο εργοστάσιο το καλοκαίρι πέρυσι, ο εκπρόσωπός μας με την επιτροπή υγιεινής και ασφάλειας. Είχαν γίνει παρατηρήσεις για μία σειρά ζητημάτων». Saitoroστο X

 

* Θα δουν οι Αρχές πώς και γιατί έγινε η έκρηξη, αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ευθύνη, αν υπήρχαν η όχι τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας. Αργά ή γρήγορα θα τα μάθουμε όλα, αλλά μέχρι τότε ας δείξουμε τον απαιτούμενο σεβασμό στα θύματα που πήγαν για το μεροκάματο και στις οικογένειές τους. Γ.Κ.στο X

 

* Αφού μας είπαν ότι μπορεί η οικογένειά μας να χορτάσει με τέσσερα τοστ, πλέον κάνουν ρεπορτάζ για τα second hand ρούχα ότι και καλά παρουσιάζουν άνοδο λόγω άποψης και λόγω ανακύκλωσης. τσιμηςστο X

 

* Δεν ξέρω αν ενημερωθήκατε, αλλά στη Νέα Αριστερά αποφάσισαν να μην χωρίσουν τα τσανάκια τους και να παραμείνουν κάτω από την ίδια στέγη. Πώς κάνουν κάποια ζευγάρια, που ο ένας δεν θέλει να βλέπει τον άλλον, αλλά τελικά δεν μετακομίζει κανείς για οικονομικούς λόγους ή για τα παιδιά; Έ, αυτό ακριβώς… KATERINAστο X

* Σε αναστολή άσκησης καθηκόντων τέθηκε διευθύντρια Γυμνασίου που φίμωσε με χαρτοταινία 13χρονο μαθητή σε σχολείο στις Σέρρες. Το ερώτημα που δεν θα απαντηθεί, είναι πώς, με ποια αξιολόγηση και με ποια διοικητική διαδικασία, επελέγη η συγκεκριμένη εκπαιδευτικός να διευθύνει σχολική μονάδα και ενώ υπήρχαν καταγγελίες για αντίστοιχα περιστατικά με πρωταγωνίστρια την ίδια. Η δασκάλα του πιάνουστο X

www.documentonews.gr

Στου Mercosur την ποδιά, σφάζονται παλικάρια!

 

Τι στο δγιάλο τα στείλαμε αυτά τα καϊνάρια στη Βρυξέλλα, αν είναι να μην υπερασπίζονται πρώτα και κύρια τα συμφέροντα των Ελλήνων και των Ελληνίδων;

Χρήστος Ξανθάκης

Το ρεφρέν στο δημοφιλές άσμα της δημοτικής παράδοσης, πάει κάπως έτσι:

“Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά / και στο Χρυσό κριάρια

και στης Μαρίας την ποδιά / σφάζονται παλικάρια”.

Ντισκλέημερ πριν συνεχίσω, γιατί ήδη ακούγονται κραυγές:

Βάλτε τα γιαταγάνια στο θηκάρι παιδιά, δεν έχω σκοπό να γράψω για την Καρυστιανού!

Πως να πλακωθείς, άλλωστε, με ένα κόμμα που για την ώρα έχει μόνο προοπτικές, ενώ η Κομισιόν ετοιμάζεται να φέρει εδώ και τώρα στο πιάτο μας ένα σωρό δηλητήρια;

Η Ούρσουλα είναι ο εχθρός κοκόνες μου, όχι η Μαρία…

Πάμε, όμως, στο ρεπορτάζ.

Τα της συμφωνίας Ε.Ε.-Μercosur είναι γνωστά.

Μπλα, μπλα, μπλα ελεύθερο εμπόριο, μπλα, μπλα, μπλα οικονομική ανάπτυξη.

Εμείς θα τους πουλάμε αμάξια, βαριά μηχανήματα, χημικά και φάρμακα, αυτοί θα μας πουλάνε γεωργικά και κτηνοτροφικά  προϊόντα, καζάν καζάν που λένε και οι Βέλγοι όταν βρεθούν στο τσακίρ κέφι.

Δηλαδή οι Γερμανοί θα τους πουλάνε αμάξια, βαριά μηχανήματα, χημικά, φάρμακα και φυσικά ολόκληρα εργοστάσια, τα οποία δεν έχουν πλέον ιδιαίτερη ζήτηση στην Ανατολή, αφού  μάγκεψαν οι Ινδοί και οι Κινέζοι και κάνουν τα δικά τους.

Από τα πιο φτηνά για τους πλεμπαίους, ως τα πιο ακριβά για τους αρίστους, το πήραν το κολάι, ψάξε βρες τους λίμπλιχε Φριτς.

Οπότε έπρεπε ν’ ανοίξουν επειγόντως καινούριες αγορές για τους Τεύτονες, μπας και ανασάνει η οικονομία τους που τη βλέπει ο Γιάνης, τη βλέπει ο Λαφαζάνης, τη βλέπει η Βαλαβάνη και δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα γέλια τους.

Αλλά για να πάρεις κάτι, πρέπει να δώσεις κιόλας…

Πρέπει να δεχτείς τα γεωργικά και κτηνοτροφικά των ΝοτιοΑμερικάνων, που σε ουκ ολίγες περιπτώσεις τα ντοπάρουνε με φυσούνες απαγορευμένες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Γι’ αυτό προκόβουν γρήγορα, είτε φυτά είναι είτε τετράποδα, και πωλούνται σε ανταγωνιστικές τιμές να φάει ο κακομοίρης ο Έλληνας που όσα πλήρωνε το δίμηνο για το ρεύμα, τα πληρώνει πλέον το μήνα.

Και στου Κωστή την ποδιά σφάζονται παλικάρια θα σημείωνε η Έφη Θώδη, αλλά ας είναι.

Ήθελε να σπάσει αυγά ο άνθρωπος, πως να του τη στερήσεις τέτοια απόλαυση;

Τόσα χρόνια γραφειοκρατία, έγκωσε…

Την πέρασε, λοιπόν, τη συμφωνία η Ούρσουλα και την διαβίβασε στο Ευρωκοινοβούλιο για μια τυπική έγκριση, άντε να δώσουν το ΟΚ κι αυτοί οι χαραμοφάηδες.

Για να εισπράξει μπούφλα πιο φαντασμαγορική κι από εκείνη του Μπάτμαν στον Ρόμπιν!

Διότι οι ευρωβουλευτές τη στείλαν τη συμφωνία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για διπλοτσεκάρισμα, οπότε προκύπτει καθυστέρηση στην εφαρμογή της από κάτι μήνες έως δύο χρόνια.  

Ως εκ τούτου έβγαλε καντήλες η Ούρσουλα, σκίζει τα ρούχα της για “προσωρινή εφαρμογή”, βάζουν πλάτη οι συμπατριώτες της κλπ. κλπ.

Το νόστιμο, όμως, δεν είναι εκεί, είναι αλλού.

Είναι στο πως συσπειρώθηκαν στην ψηφοφορία του Ευρωκοινοβουλίου δυνάμεις εντελώς αταίριαστες μεταξύ τους, για να πάνε κόντρα στη συμφωνία με το Mercosur.

Όπου την ιστορία για παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο την ξεκινήσανε οι Πράσινοι, ακολούθησαν οι Αριστεροί, είδαν φως και μπήκαν οι δεξιότεροι των Δεξιών (γλυκά το λέω Μάκη μου!) και στο τέλος αλλαξοπίστησαν ένα σωρό ευρωβουλευτές τόσο της Δεξιάς όσο και των Σοσιαλιστών.

Για να βγει τελικό αποτέλεσμα 334 υπέρ της παραπομπής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και 324 εναντίον.

Με πολλές διαρροές, παρακαλώ, από τη Δεξιά και τους Σοσιαλιστές, καθώς οι Γάλλοι και οι Πολωνοί γεωργοκτηνοτρόφοι θα δουν το Χριστό φαντάρο από τη συμφωνία και οι εκπρόσωποί τους δεν έχουν σκοπό να συναντηθούν συντόμως με τις βρεμένες σανίδες…

Και κάπως έτσι φτάσαμε τα εξαπτέρυγα του ελληνικού εκσυγχρονισμού να γράφουν για “μεγάλη συνεργατική νίκη των δυνάμεων του λαϊκισμού και των εθνικών ιδιοτελειών στην Ευρωπαϊκή Ένωση”.

Και καλά, το πρώτο το ξεπερνάς.

Το μπαρμπούνι να κλάσει, με το λαϊκισμό θα τα βάλουν οι ακροκεντρώοι. Όλοι το ξέρουν αυτό.

Το δεύτερο, όμως;

Τι στο δγιάλο τα στείλαμε αυτά τα καϊνάρια στη Βρυξέλλα, αν είναι να μην υπερασπίζονται πρώτα και κύρια τα συμφέροντα των Ελλήνων και των Ελληνίδων;

Σόρυ αγάπες, δεν ξέρω τι σκατά σας μάθανε εσάς στα σχολεία που πήγατε, αλλά για μένα εθνική ιδιοτέλεια ίσον πατριωτισμός.

Αλλά ξέχασα, πατρίδα μας είναι η Ευρώπη, δεν είναι αυτό το χώμα που μας γέννησε και μας ανάστησε…

Υ.Γ.: Για να μην έχετε απορίες, σύσσωμη η ευρωκοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας ψήφισε ενάντια στην πρόταση παραπομπής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ακόμη κι ο Μεϊμαράκης, που αρέσκεται να παριστάνει τον ανεξάρτητο.

newpost.gr