Το δίληµµα της Μαρίας Καρυστιανού είναι µονοσήµαντο
Η Μαρία Καρυστιανού µπήκε στην πολιτική ζωή έχοντας ένα δυσµενές προνόµιο. Το τραγικό συµβάν της απώλειας του παιδιού της, η ανάγκη για δικαίωση έπειτα από ένα πανθοµολογούµενο έγκληµα και η προσπάθεια (κυβερνητικής) συγκάλυψης είναι τα στοιχεία που την οδήγησαν σε αυτή την απόφαση.
Η Καρυστιανού δεν γίνεται πολιτικός από φιλοδοξία, δεν προσεγγίζει την πολιτική από ιδιοτέλεια, δεν την αντιλαµβάνεται ως ένα είδος προσωπικού κέρδους. Οσοι επιχειρούν εδώ και καιρό να κάνουν δίκη των προθέσεών της πρέπει να απαντήσουν σε ένα λογικό και ισχυρό ερώτηµα: Εχει άδικο να θεωρεί ότι υπάρχει αδυναµία να αποδοθεί δικαιοσύνη στην Ελλάδα επειδή η εξουσία τη χρησιµοποιεί ως εργαλείο της για να διατηρήσει τη διεφθαρµένη λειτουργία της; Εχει άδικο όταν λέει και πιστεύει, όπως η πλειονότητα των πολιτών πλέον, ότι το πολιτικό σύστηµα αδυνατεί να αυτοκαθαρθεί και να εξυπηρετήσει την κοινωνία; Της αναγνωρίζουµε το δικαίωµα να θεωρεί ότι µπορεί και πρέπει να συµβάλει στο να ανατραπεί η εφιαλτική και αδιέξοδη κατάσταση;
Η θέση που συστηµατικά και συστηµικά αναπαράγεται ότι η Καρυστιανού δεν είναι πολιτικός, δεν γνωρίζει από πολιτική και άρα καλά θα κάνει να µείνει στον µη πολιτικό αγώνα της (γιατί όχι και στην κουζίνα της;) είναι αναχρονιστική και επικίνδυνη. Μας γυρίζει στην εποχή που δικαίωµα να γίνουν πολιτικοί είχαν µόνο όσοι γνώριζαν καθαρεύουσα και «µιλούσαν τη γλώσσα των υπηρεσιών και του κράτους». Σήµερα την εγκαλούν γιατί δεν γνωρίζει και δεν µιλάει τη γλώσσα της πολιτικής, πρακτικά δηλαδή ότι δεν ανταποκρίνεται σε ελιτίστικα κριτήρια ή στις προϋποθέσεις της οικογενειοκρατίας.
Φυσικά ούτε οι καλές προθέσεις ούτε η ανιδιοτέλεια φτάνουν για να πετύχει ένα πολιτικό εγχείρηµα. Το δε επιχείρηµα της τιµιότητας και του ηθικού πλεονεκτήµατος (τα οποία έτσι κι αλλιώς θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες προϋποθέσεις για την άσκηση πολιτικής) µπορούν πολύ εύκολα να µετατραπούν σε άλλοθι της αναποτελεσµατικότητας. Το παράδειγµα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που οδηγήθηκε σε απραξία και δεν κατάφερε να λύσει σοβαρά κοινωνικά προβλήµατα κραδαίνοντας ως άλλοθι το «ναι, αλλά έχουµε το ηθικό πλεονέκτηµα» είναι πρόσφατο και χαρακτηριστικό.
Η ευγενής αφετηρία της κ. Καρυστιανού, η τιµιότητα και η πίστη της στη µάχη κατά της διαφθοράς είναι καλές προϋποθέσεις αλλά δεν οδηγούν σε λύση διά αυτοµατισµού. Αντιθέτως, η αντιµετώπιση της πολιτικής στο πλαίσιο της παντοδυναµίας του ροµαντισµού, η ηµιµάθεια που οδηγεί στην αυτάρκεια και ο βολονταρισµός που µεταφράζεται αυθαίρετα σε επιταγή της κοινωνίας µπορεί να οδηγήσουν σε οπισθοδρόµηση.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν έρχεται από µακριά, αλλά µπορεί να χαράξει τον δρόµο της στην πολιτική και είναι καθαρά δική της επιλογή αν θα πάει µακριά ή (στο κακό σενάριο) θα ρίξει τον κόσµο που την πίστεψε σε απογοήτευση µαζί µε τη χώρα. Η διεκδίκηση πολιτικού ρόλου από την Καρυστιανού, επειδή της αναγνωρίζονται συγκεκριµένα κίνητρα που συναντούν την αγωνία και την αγανάκτηση του κόσµου, µπορεί να ταράξει το πολιτικό σύστηµα. Το πιο εµφανές πιθανό αποτέλεσµα είναι ότι θα σαρώσει τους µικροµέγαλους της πολιτικής (Ανδρουλάκη, Τσίπρα) και θα ξαναµοιράσει την τράπουλα. Αν το ζητούµενο της µάνας των Τεµπών είναι η εφάπαξ επιτυχία που θα της πιστωθεί προσωπικά, τότε πέτυχε. Αν οραµατίζεται κάτι άλλο, τότε τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται στη δοξαστική του έκφραση.
Στις δηµόσιες εµφανίσεις της η Μαρία Καρυστιανού δείχνει να αντιλαµβάνεται την πολιτική ως αλληλουχία κατηγοριών προς τους πολιτικούς και τα κόµµατα. Το παλιό πρέπει να µη συνεχίζει να υπάρχει, ενώ οι παλιοί συµµετέχοντες στις πολιτικές διαδικασίες είναι ανεπιθύµητοι και συνένοχοι.
Τα στερεότυπα στις λέξεις δηµιουργούν στερεότυπα στο µυαλό. Τα κόµµατα δεν είναι κακά ούτε και η πολιτική. Αντιθέτως είναι θεµέλια της δηµοκρατίας. Το πρόβληµα είναι η σύνδεση συγκεκριµένων κοµµάτων µε συµφέροντα και η ιστορική σχέση τους µε τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Είναι η άσκηση της πολιτικής συνεχώς µέσα στο πλαίσιο των ίδιων συµφερόντων. Τα πάντα είναι πολιτική και κυρίως η αντίληψη «δεν ασχολούµαι µε την πολιτική».
Ο χαρακτηρισµός συλλήβδην των υπαρχόντων πολιτικών ως επιζήµιων και βλαπτικών αποτελεί επίσης επικίνδυνη άποψη. Πουθενά –ούτε στην πολιτική– δεν υπάρχει παρθενογένεση. Ολα κάπως δηµιουργήθηκαν και κάπως υπάρχουν. Η βελτίωση των πραγµάτων δεν ταυτίζεται µε απόρριψη όσων υπήρξαν. Το δίληµµα δεν είναι παλιοί ή νέοι πολιτικοί, αλλά έντιµοι ή διεφθαρµένοι, ικανοί ή ανίκανοι. Οι τεχνοκράτες και οι σοφοί δεν µπορούν να δώσουν λύσεις ως ροµπότ του καλού. Ο τεχνοκράτης υλοποιεί πολιτικούς στόχους. Αν η πολιτική απόφαση είναι να υπάρχει ιδιωτική υγεία τότε οι τεχνοκράτες µπορούν να την υλοποιήσουν. Αν θες δηµόσια υγεία, να εξυπηρετεί τον πολίτη, πάλι µπορούν να δηµιουργήσουν τις συνθήκες. Σε τελευταία ανάλυση, αν οι σοφοί ήταν η λύση δι’ αυτοµατισµού, ο κόσµος θα είχε σωθεί µε τόσους απόφοιτους των Χάρβαρντ και της Οξφόρδης. Θα είχε σωθεί πρωτίστως η Ελλάδα, αφού έχει (και είχε) πρωθυπουργό που ισχυρίζεται ότι έχει πλάκα τα πτυχία.
Οι πολιτικές είναι δεξιές και αριστερές µε βάση την προσήλωσή τους σε συγκεκριµένα συµφέροντα. Το γεγονός ότι µπορεί να υπάρξει κόµµα που να ενθουσιάζει ψηφοφόρους από κάθε πλευρά του φάσµατος είναι κάτι που µπορεί να συµβεί. Το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα Παπανδρέου ήταν ένα τέτοιο κόµµα, αλλά ο αριστερός προσανατολισµός του ήταν αδιαµφισβήτητος.
Η Μαρία Καρυστιανού αν θέλει να εκφράσει ουσιαστικά τη βουβή διαµαρτυρία που υπάρχει στον κόσµο, µε ζητούµενο όµως την πρόοδο, τότε το στοίχηµα δεν είναι µε αυτούς που θα προσπαθήσουν να την εξουδετερώσουν και να τη διαβάλουν γιατί νιώθουν πως κινδυνεύουν, αλλά µε τον εαυτό της και την πολιτική συνέπεια.
Αυτοί που σήµερα ενθουσιάζονται και την επευφηµούν για την ευρύχωρη πολιτική ρητορική της είναι οι πρώτοι που θα τη σταυρώσουν όταν δεν θα δώσει πολύ συγκεκριµένες και στενές λύσεις.
Υπάρχει ένα πιο προσωπικό θέµα που αφορά τη Μαρία Καρυστιανού. Η ευθύνη της, πέρα από το να συνεγείρει την κοινωνία που της συµπαραστέκεται, είναι να τη βοηθήσει. Απαιτείται γνώση και, κυρίως, να µην απολυτοποιήσει αυτό που συµβαίνει και τον εαυτό της. Το γεγονός ότι τα έβαλε µε το σύστηµα και πήγε πέρα από εκεί που προσπάθησαν να την περιορίσουν προφανώς δηλώνει ικανότητα και πείσµα. ∆εν φτάνεις παντού επειδή το θέλεις ή θεωρείς ότι µπορείς. Το µεγάλο πρόβληµα των πολιτικών προτού προσχωρήσουν στη διαφθορά ήταν το έλλειµµά τους. Ετσι αναγκάστηκαν να γίνουν υπάλληλοι της διαπλοκής, παίρνοντας bonus από τη διαφθορά.
Ο Φρανσουά Μιτεράν, ένας πολύ ικανός και ευφυής πολιτικός, όταν έγινε πρόεδρος της Γαλλίας, παρά τις γνώσεις και την ιστορία του, ζήτησε να του κάνουν φροντιστήρια Οικονοµίας για να µπορέσει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της εποχής. Ο Μιτεράν πρέπει να είναι το παράδειγµα, όχι η εξαίρεση.
Η Μαρία Καρυστιανού θα δεχτεί επιθέσεις ως επικίνδυνη για το σύστηµα. Από αυτές πρέπει να διδάσκεται, όχι να δικαιολογείται. Τα µέσα ενηµέρωσης δεν φταίνε για τις αµφίσηµες θέσεις που διατύπωσε για τις αµβλώσεις. Αν ξέρεις ότι θα σου επιτεθούν, προσέχεις δύο φορές.
Το δίληµµα της Μαρίας Καρυστιανού είναι µονοσήµαντο. Θα θελήσει να αντεπεξέλθει στις ανάγκες που δηµιούργησε το δυσµενές της προνόµιο; Θέλει να είναι το κύµα µόνο ή η θάλασσα που θα καθάρει. Αν θέλει το δεύτερο, τότε πρέπει να γίνει άκρως πολιτική και µε προοδευτικό πρόσηµο.
ΥΓ.: Μια γενική αρχή: τα όρια στους ευφυείς ανθρώπους τις περισσότερες φορές τα βάζει ο χαρακτήρας και ο εαυτός τους. Σπάνια οι άλλοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου