Ανοιχτή πληγή και ακατάσχετη αιμορραγία εν ολίγοις, άλλο ένα ΚΚΕ Εσωτερικού αλλά του εικοστού πρώτου αιώνα αυτή τη φορά…
Στο Ρήγα ήμουνα μέλος του Συμβουλίου Σπουδάζουσας, μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου και εκπρόσωπος στη Σύγκλητο του Καποδιστριακού.
Έτσι το λέγαμε τότε, πολύ πριν γίνει μόδα ο εκλιπών.
Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, καμιά οκταετία κράτησε η ένταξή μου στην νεολαία της Ανανεωτικής Αριστεράς, με τα καλά της, τα στραβά της και τα εντελώς τσίου της.
Ανάμεσα στα τελευταία φιγουράρει κορυφαία η υπογραφή μου στην “έκτη πρόταση”, για το φλεγόμενο ζήτημα του “κάπα”.
Που ήθελε ο Κύρκος δηλαδή να μην είναι πλέον κομμουνιστικό το ΚΚΕ Εσωτερικού, που ήθελε ο Μπανιάς να παραμείνει κομμουνιστικό, που ήθελε ο Φιλίνης να μην πω τι όντως ήθελε γιατί είμαστε οικογενειακή ιστοσελίδα, που ήθελε κάτι άλλα πιο ενωτικά η “τέταρτη πρόταση”, κάτι άλλα πιο περίεργα η “πέμπτη πρόταση” και ήμασταν κι εμείς της “έκτης πρότασης”, εντελώς Ζουλού και Παπούα και Λιλιπούα ταυτόχρονα, που θέλαμε τον ουρανό με τ’ άστρα!
Και γιατί όχι, ρε φίλε;
Φοιτητές όντες όσοι υπογράφαμε, τι δγιάλο καταλαβαίναμε από πραγματική ζωή;
Και τι φοιτητές, μάλιστα!
Φοιτητές στην Ελλάδα του Αντρέα, όταν δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα και δεν ξέραμε που να πρωτοσκορπίσουμε το χαρτζιλίκι μας.
Συν ένα σωρό ψευτοδουλειές για να συμπληρώνουμε με λούσα, βόλτες, συναυλίες και (μερικοί πολύ προχώ) μ’ αυτό το εύοσμο που ψάχνει ο Γιάνης.
Τότε τις λέγαμε ψευτοδουλειές και γελάγαμε, τώρα τις μετράνε για κανονικές και φουσκώνουνε από υπερηφάνεια γιατί ξεφτιλίσανε την ανεργία…
Νέβερμαϊντ, στην “έκτη πρόταση” ήταν το θέμα μας.
Θυμάμαι άκρες μέσες ότι συμφωνούσαμε με τους Μπανιάδες για τη διατήρηση του περιβόητου “κάπα”, αλλά στα μάτια τα δικά μας η πρότασή τους ήταν πολύ μελάτη και δεν κάλυπτε τις ανάγκες μιας κοινωνίας που έβραζε και ήταν έτοιμη για δραματικές ανατροπές.
Είπαμε “τσίου”, σας προειδοποίησα.
Ο κόσμος γύρω μας το γλένταγε πρωί, μεσημέρι και βράδυ κι εμείς αφουγκραζόμασταν μόνο την αέναη γκρίνια των πιτσιρικάδων που βουρδουλίζονταν γιατί οι ζωές τους δεν ήταν ένα διαρκές Rock in Athens.
Και μη νομίζεις ότι δε σε βλέπω εσένα που μόλις ψιθύρισες “το ίδιο ντελούλου είσαι και τώρα ρεπόρτερ Ξανθάκη”, μια χαρά σε βλέπω.
Kαι ξέρω που μένεις!
Μπακ το μπίζνες, όμως.
Όπου μπίζνες, το συνέδριο της Νέας Αριστεράς που ξεκινάει σήμερα το βράδυ με ομιλία Χαρίτση.
Εκεί μαθαίνω, λοιπόν, ότι θα κατατεθούν τρεις προτάσεις για την πορεία του κόμματος:
- Ευρύ ΚεντροΑριστερό μέτωπο με κοινό ψηφοδέλτιο (Τσίπρας, εν ολίγοις)
- Ανασύνθεση ριζοσπαστικής Αριστεράς (Βαρουφάκης, εν ολίγοις)
- Αυτόνομη πορεία (Ζάλογγο, εν ολίγοις)
Και φυσικά, όπως σημειώνει το πάντοτε έγκυρο για ζητήματα της Νέας Αριστεράς ρεπορτάζ της “Εποχής”, υπάρχει η περίπτωση να μην υιοθετηθεί καμία εκ των ανωτέρω προτάσεων και να μείνει ανοιχτό για το μέλλον το θέμα των κάθε είδους συμμαχιών και των πάσης φύσεως συσσωματώσεων.
Ανοιχτή πληγή και ακατάσχετη αιμορραγία εν ολίγοις, άλλο ένα ΚΚΕ Εσωτερικού αλλά του εικοστού πρώτου αιώνα αυτή τη φορά…
Ως εκ τούτου;
Ως εκ τούτου, τις αλήθειες τις είπε η Έφη Αχτσιόγλου που, μεταξύ άλλων, σημείωσε:
“Είναι σαφές από καιρό στον αριστερό προοδευτικό χώρο ότι κανείς μόνος του δεν μπορεί να κερδίσει τη δεξιά.
Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή ούτε ο φορέας, αλλά κυρίως ούτε η δημοκρατική πανστρατιά που απαιτείται για την ήττα της ΝΔ.
Πρέπει να βρεθεί η φόρμουλα για να προχωρήσει ο πολιτικός και προγραμματικός διάλογος ανάμεσα σε όσους συμμερίζονται την ανάγκη συμπόρευσης.
Η λογική του όλα ή τίποτα θα αποδειχτεί καταστροφική, αν υπάρχει επιμονή σε αυτή”.
Αυτά είναι παλικάρια και γοργόνες μου, αυτά και τέλος.
Σας αρέσουν;
Βάλτε πλάτη!
Δεν σας αρέσουν;
Ιδεολογική καθαρότητα κι άγιος ο Θεός.
Μη βγαίνετε, όμως, ύστερα να λέτε ότι φταίει το ζαβό το ριζικό μας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου